09/05/2013

Frank Nuyts' monodrama Noite Inquieta in Lier

Frank Nuyts Na het succesvolle première van Noite Inquieta tijdens Voorwaarts Maart/En Avant Mars is dit werk zondag opnieuw te horen in de Jezuïetenkerk van Lier. Noite Inquieta is een monodrama van componist Frank Nuyts (foto) op tekst van Fernando Pessoa. Uitgevoerd door de Portugese mezzo sopraan Inês Madeira, begeleid door het Amadeus Strijkorkest o.l.v. Wim Meuris in een choreografie van Eddy Becquart (in samenwerking met de Fontys dansacademie Tilburg). Frank Missant zorgt voor de visuals.

Frank Nuyts (1957) is docent compositie en orkestratie aan het conservatorium van Gent. Hij studeerde slagwerk en kamermuziek aan het Gentse conservatorium, later compositie en analyse van 20e-eeuwse muziek bij Lucien Goethals. De vroege werken van Nuyts zijn gecomponeerd in een postserieel idioom. Door zijn interesse voor niet-klassieke muziek en door zijn vriendschap met de componist Boudewijn Buckinx slaat hij in '86 een nieuwe weg in en zo wordt hij samen met Buckinx één van de belangrijkste vertegenwoordigers van postmodernisme in Vlaanderen. Om een geëigende accurate uitvoering van zijn werken te garanderen richt hij in '89 de groep Hardscore op. Met Hardscore wil hij een brug slaan tussen meer commerciële muziek en hedendaagse muziek. Zijn werk wordt regelmatig uitgevoerd in binnen- en buitenland. De componist won verschillende prijzen, waaronder in 1995 de vijfjaarlijkse cultuurprijs van de stad Gent. Hij werkte onder meer voor deFilharmonie, het Spectra Ensemble en Ensemble Leporello.

Tijd en plaats van het gebeuren :

Amadeus strijkorkest & Inês Madeira : Frank Nuyts, Noite Inquieta
Zondag 12 mei 2013 om 19.30 u
Jezuïetenkerk Lier

Gasthuisvest 50
2500 Lier

Meer info : www.samwdlier.be

Extra :
Frank Nuyts : www.franknuyts.com, www.hardscore.be, www.matrix-new-music.be en youtube

Bekijk alvast Frank Nuyts' Noite Inquieta

21:49 Gepost in Concert, Dans, Muziek | Permalink |  Facebook

Arco Baleno brengt muziek van grote componisten van onze tijd in Sint-Niklaas

Arco Baleno Arco Baleno is een professionele kamermuziekgroep die naast het spelen van het klassieke repertoire ook gespecialiseerd is in eigentijdse muziek en muziek van eigen bodem. De professionele kamermuziekgroep zoekt in zijn repertoire naar de gemeenschappelijke boodschap binnen verschillende stukken en combineert daardoor een standaardrepertoire met onbekende werken en vaak ook nieuwe composities. Onder de noemer 'Imagination' brengt Arco Baleno in Sint-Niklaas muziek van grote componisten van onze tijd. Op het programma staat werk van György Ligeti, Luigi Nono, Mauricio Kagel, Arvo Pärt en Giya Kancheli.

Programma :

  • György Ligeti (1923), Strijkkwartet nr.1 'Metamorfosen' (1953/54)
  • Luigi Nono (1924-1990), Due a quattro 'Hay que caminar' sondando (1989) voor 2 violen
  • Mauricio Kagel (1931-2008), Pan (1985) voor piccolo, viool, altviool en cello
  • Arvo Pärt (1935), Summa (original version 1991) voor strijkkwintet
  • Giya Kancheli (1935), Ninna Nanna (2008) voor fluit en strijkkwartet

Tijd en plaats van het gebeuren :

Arco Baleno : Imagination
Zaterdag 11 mei 2012 om 20.00 u
Salons voor Schone Kunsten - Sint-Niklaas

Stationsstraat 85
9100 Sint-Niklaas

Meer info : www.ccsint-niklaas.be en www.arcobaleno.be

Extra :
György Ligeti : www.schott-musik.de en youtube
Györgi Ligeti (1923 - 2006): emotioneel scepticus, Jan de Kruijff op www.musicalifeiten.nl, juni 2006
Luigi Nono : www.luiginono.it, d-sites.net en youtube
Luigi Nono : Antifascist, Jan de Kruijff op www.musicalifeiten.nl
Luigi Nono: een hedendaags Italiaans componist, Harry Mayer op www.mayertjes.nl, 19/12/2006
Luigi Nono: on what would have been the composer's 80th birthday, John Warnaby reflects on his life and music, John Warnaby op www.musicweb-international.com, 2004
Mauricio Kagel : www.mauricio-kagel.com, www.edition-peters.de, brahms.ircam.fr, UbuWeb Film (met de volledige versie van 'Match' en 'Antithèse.) en youtube
Mauricio Kagel, een inleiding..., Godfried-Willem Raes op www.logosfoundation.org
There Will Always Be Questions Enough. Mauricio Kagel in conversation with Max Nyffeler op www.beckmesser.de, 23/03/2000
'Lachen om de Dood', Jacques Kruithof, verschenen in Nieuw Wereld Tijdschrift, 1989, nummer 3, fragment opgenomen in programmaboekje deSingel, december 2000
Kagel - een schets van nabij, Luk Vaes, september 2007
Mauricio Kagel (1931-2008). Leukste componist van de twintigste eeuw op www.nrc.nl, 19/09/2008
Arvo Pärt op www.musicolog.com en youtube
Arvo Pärt (1935 - ), Tintinambulist op www.musicalifeiten.nl
Giya Kancheli op www.schirmer.com, nl.wikipedia.org en youtube

21:26 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

08/05/2013

Pipa-speelster Liu Fang & sun*sun*sun* orkestra in Kunstengalerie D'apostrof in Meigem

Tan Dun Pipa-speelster Liu Fang wordt geroemd om haar virtuoze en bezielde interpretaties van Chinese klassieke en volksmuziek. Zij werd geboren in 1974 in Kunming, sinds haar zesde bespeelt zij haar moeilijk te beheersen instrument. Liu was nog maar negen jaar oud toen zij haar eerste concert gaf, op haar elfde speelde zij solo voor koningin Elizabeth. Samen met sun*sun*sun* orkestra (Jeroen Baert - viool , Seraphine stragier - cello, Yumika Lecluyze -  viool, en Karel Coninx - altviool ) speelt zij 'Concerto for string quartet and pipa' met o.m. fragmenten uit 'Ghost Opera', ongetwijfeld een meesterwerk van de Chinese componist Tan Dun (foto). Verder op het programma staan een aantal werken van John Zorn en een creatie van Tim Vandenbergh, jong componist van eigen bodem.

Ghost Opera is een muzikale dialoog tussen verschillende tijden, culturen en media. Dun maakt sprongen tussen het verleden, het heden en het onsterfelijke; en gebruikt elementen uit de Chinese, Tibetaanse, Engelse en Amerikaanse cultuur. Dit alles is in een mengvorm gegoten van een Europees klassiek concert, het Chinese schaduw-poppentheater, volksmuziek, theatervoorstelling en een sjamanistisch ritueel. Ghost Opera heeft een sterk theatraal aspect. Met onconventionele instrumenten als water, stenen, metaal en papier worden prikkelende geluiden geproduceerd.

Pipa-speelster Liu Fang wordt geroemd om haar virtuoze en bezielde interpretaties van Chinese klassieke en volksmuziek. Sinds haar zesde bespeelt zij haar moeilijk te beheersen instrument. Liu was nog maar negen jaar oud toen zij haar eerste concert gaf, op haar elfde speelde zij solo voor koningin Elizabeth. Liu Fang studeerde pipa en guzheng(citer) aan het conservatorium van Shanghai, sleepte de ene na de andere prijs in de wacht, en verhuisde in 1996 naar Canada. Daar begon een succesvolle internationale carrière. Met even krachtig als gevoelig spel legt Liu de rijkdom van de oude muziektraditie bloot, ontrafelt zij de klankgeheimen van haar met zijde besnaarde instrument.

Programma :

  • John Zorn, 'Kol Nidre' voor strijkkwartet
  • Tim Vandenbergh, 'Nr 7' voor strijkkwartet
  • John Zorn, 'Sheloshim' voor cello, viool en contrabas
  • John Zorn, 'Tufiel' voor cello, viool en contrabas
  • Wabg Huiran, 'The dance of the Yi people' voor pipa/guzheng
  • 'The King Chu doffs his Armour', traditioneel Chinees werk
  • 'The Song of Fishermen on Home-bound Boat', traditioneel Chinees werk voor guzheng en viool
  • Tan Dun, 'Concerto for String Quartet and Pipa'

Tijd en plaats van het gebeuren :

Liu Fang & sun*sun*sun* orkestra : John Zorn, Tim Vandenbergh, Tan Dun
Vrijdag 10 mei 2013 om 20.00 u
Kunstengalerie D'apostrof - Meigem

Pastoriestraat 59
9800 Meigem (Deinze)

Meer info : www.dapostrof.be

Extra :
Tan Dun : www.tandunonline.com www.schirmer.com, en.wikipedia.org en youtube
Tan Dun (1957 - ) : Aan de culturele revolutie ontworsteld op www.musicalifeiten.nl
John Zorn : en.wikipedia.org en youtube
Tim Vandenbergh op www.muziekcentrum.be

Elders op Oorgetuige :
Chinese componist Tan Dun staat centraal op opendeurdag in Brugse Concertgebouw, 30/05/2008
Tan Dun maakt instrumenten van water en papier : Jonas De Roover in gesprek met Gert François, 30/05/2008
Ghost Opera voor strijkkwartet en pipa en wereldcreatie Kee-Yong Chongs Inner Mirror, 5/02/2007

Beluister alvast Tan Duns Ghost Opera

12:54 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

06/05/2013

Dag in de Branding krijgt Russisch tintje

Dag in de Branding De 28ste editie van het Haagse festival Dag in de Branding heeft een uitgesproken Russisch tintje. Om dat thema kracht bij te zetten worden 20ste-eeuwse klassiekers van Russische meesters afgewisseld met gloednieuw werk uit het 'Moederland'.  Zo brengt het Residentie Orkest de wereldpremière van Alexander Raskatovs pianoconcert Night Butterflies, met een hoofdrol voor pianiste Tomoko Mukaiyama. Bij Asko|Schönberg verschijnt Vladimir Tarnopolski's Foucaults pendulum op de lessenaar, een werk dat slingerbewegingen maakt tussen vloeiende en mechanische texturen. Tarnopolski's oud-studente Anna Mikhailova schreef met Black perfume een indringende mini-opera naar een verhaal van Michail Boelgakov.

Onder de noemer 'oude meesters' een optreden van Het Pianoduo Bouwhuis en Van Zeeland. Samen met Toonkunstkoor Amsterdam presenteert het tweetal een exclusief Stravinsky-concert, waar onder meer de Psalmensymfonie klinkt. De pianobewerking van dit werk vloeide uit de pen van Dmitri Sjostakovitsj, wiens Negende symfonie 's avonds wordt uitgevoerd door het Residentie Orkest. In het Paard van Troje tenslotte een optreden van het Berlijnse producentenduo Barbara Morgenstern en Guido Möbius.

Het Pianoduo Bouwhuis en Van Zeeland / Toonkunstkoor Amsterdam : Stravinsky - Theater a/h Spui - 14.0 u

Programma :

  • Igor Stravinsky, Pater Noster
  • Igor Stravinsky, Ave Maria
  • Igor Stravinsky, Credo 'Slavische geloofsbelijdenis'
  • Igor Stravinsky, Dumbarton Oaks (arr. voor 2 piano's)
  • Igor Stravinsky, Psalmensymfonie (arr. Sjostakovitsj voor 2 piano's)

In de jaren voor en na het ontstaan van de Psalmensymfonie componeerde Stravinsky enkele geestelijke koorwerken, die hij baseerde op Slavische kerkteksten die hij als kind leerde. Stravinsky was lid van de Russisch Orthodoxe Kerk, die het Latijn in de ban had gedaan. Toen hij als klein kind in St.Petersburg zijn avondgebed sprak, deed hij dat in het Slavisch. Zoals hij later toegaf in Expositions and Developments, een serie gesprekken te boek gesteld door Robert Craft: "I do not know how to say it in Russian."
Omdat de Russisch Orthodoxe Kerk het gebruik van instrumenten in de kerk niet toestond, schreef Stravinsky zijn geestelijke werken voor gemengd koor a capella. Hij wilde zang zonder begeleiding alleen toepassen in zo primitief mogelijke harmonieën, en koos daarom in het Ave Maria (1943) voor de uiterst simpele Frygische toonladder. Het eerdere Pater Noster (1926) is even simpel van opzet. Het Credo (1932) is zo mogelijk nog strenger en soberder. Dit is liturgische muziek zonder enige opsmuk; er klinkt zeer geconcentreerde devotie in door. In deze muziek geeft Stravinsky de orthodoxe kerkmuziek zijn eigen onmiskenbare stempel, als met enkele simpele maar geniale pennenstreken.

In de Psalmensymfonie (1930) maakt Stravinsky andere keuzes. De tekst van de drie verkozen psalmen wordt gezongen in het Latijn, en omdat het koor hier wel begeleid wordt, staat Stravinsky zichzelf een uitgebreider idioom toe met een meer contrapuntische vorm. De componist merkte zelf over dit werk op: 'Dit is geen symfonie waarin ik psalmen heb ingevoegd om te zingen. Integendeel, het is het zingen van de psalmen dat ik symfoniseer'. Stravinsky koos drie psalmen, die van boetedoening overgaan in triomfantelijke lofzang. De Psalmensymfonie brengt de Bijbelse teksten naar een muzikaal hoger plan, het gebied van de gerijpte componist.

De Psalmensymfonie is een symfonie in drie delen voor koor en orkest. Het stuk werd geschreven in opdracht van Serge Koussevitzky, dirigent van het Boston Symphony Orchestra, ter gelegenheid van het 50-jarig bestaan van zijn orkest. De Psalmensymfonie werd ooit door Sjostakovitsj bewerkt voor twee piano's en wordt op 11 mei uitgevoerd door Het Pianoduo Bouwhuis & Van Zeeland.

Dumbarton Oaks representeert weer een andere scheppingsperiode van Stravinsky - het werk is neo-barok uit 1937: zeer speels en diverterend.
Tijdens een bezoek aan de VS kreeg Stravinsky de opdracht van het echtpaar Woods Bliss voor het schrijven van een concerto grosso, het Concert in Es Dumbarton Oaks. In deze tijd werd bij hem tbc geconstateerd. Nadia Boulanger dirigeerde de eerste uitvoering van Dumbarton Oaks, omdat Stravinsky zelf te ziek was.
Het werd het laatste werk dat Stravinsky in Europa voltooide. Enerzijds vanwege het Nazi-geweld - Stravinsky's werk was tot 'Entartete Musik' verklaard - en het uitbreken van de oorlog, anderszijds omdat zijn werk in de VS in deze jaren erg in de belangstelling stond, vertrok Stravinsky in september 1939 naar New York.

Black Perfume, Muziektheaterproductie van de Diamantfabriek - Korzo theater - 16.00 u
Muziektheaterproductie van Anna Mikhailova en Annechien Koerselman naar het verhaal Morfine (Black Perfume) van Michael Boelgakov. Black Perfume is een prikkelende voorstelling over de jonge plattelandsdokter Polyakov die - net als zijn patiënten - tobt met zijn gezondheid. De verbroken relatie met operazangeres Amneris valt hem zwaar. Maar dan dient zich een even hemelse als verleidelijke oplossing aan: zuster Anna, die de sleutel heeft van de apothekerskast.

Regisseur Annechien Koerselman: 'Interessant aan het maken van muziektheater en opera vind ik de zoektocht naar het vertellen van een verhaal door middel van muziek. Hoe kun je door de combinatie van beeldtaal en muziek het publiek meenemen en waar is taal nodig om het verhaal aan de toeschouwer duidelijk te maken? Ik werk graag samen met Anna Mikhailova omdat zij dezelfde nieuwsgierigheid kent, eigenwijs is en theatrale muziek componeert die mij als regisseur inspireert. Samen met Anna deze muziektheaterzoektocht aangaan is voor mij even vanzelfsprekend als spannend.'

Anna Mikhailova is componist, beeldend kunstenaar en musicus. Ze studeerde compositie, orgel en koto aan het conservatorium van Moskou en aan het Koninklijk Conservatorium. Ook studeerde ze compositie voor filmmuziek in Chicago en volgt zij de Master Muziektheater bij Codarts. Als kunstenaar maakt ze performances en installaties.

Guido Möbius en Barbara Morgenstern - Paard van Troje - 17.30 u
Barbara Morgenstern (Perlon, Panoramabar, Berlin) is één van de belangrijkste producenten bij de in Berlijn gevestigde elektro-pop label Monika Enterprise. Zij debuteerde in 1999 met het album Vermona ET 6-1. Sindsdien heeft zij 7 albums uitgebracht en is uitgegroeid tot één van de meest invloedrijke acts in de underground popscene van Berlijn.

Guido Möbius heeft een voorliefde voor het experimenteren met organische geluiden zoals blazers en snaarinstrumenten. Voor Spirituals, zijn vierde studio album ligt de nadruk op de menselijke stem en (zoals de albumtitel al doet vermoeden) spiritualiteit - een interessante zet voor een atheïst die eerder geen teksten gebruikte in zijn producties.

Residentie Orkest | Asko|Schönberg o.l.v. Reinbert de Leeuw - Dr Anton Philipszaal - 20.30 u

Programma :

  • Wladimir Tarnopolski, Foucault's Pendulum
  • Alexander Raskatov, Piano concerto 'Night Butterflies', Tomoko Mukaiyama, piano (Wereldpremière)
  • Dimitri Sjostakovitsj, Symphony no 9

Reinbert de Leeuw bestendigt zijn langdurige band met het Residentie Orkest met een concert waarop louter Russische componisten zijn te beluisteren. De opening is voor het Asko|Schönberg met Foucault's Pendulum van Tarnopolski, een componist die tegenstellingen in de muziek wil doen vergeten.
De Russische Alexander Raskatov schreef in opdracht van het Residentie Orkest voor Tomoko Mukaiyama een pianoconcert dat ze vandaag voor het eerst zal uitvoeren. Na de pauze de Negende Symfonie van Sjostakovitsj. Vriend en vijand waren verrast door het muzikale monument dat Sjostakovitsj onthulde aan het eind van de Tweede Wereldoorlog: geen pompeus maar een lichtvoetig werk, dat geschiedenis zou schrijven als het 'minst symfonische' van zijn symfonieën.

Wladimir Tarnopolski over Foucault's Pendulum : "Foucault's Pendulum was written in 2004 on a commission from the Dutch Schoenberg Ensemble. Its world premiere of the composition took place the same year at the Concertgebouw under the direction of Reinbert de Leeuw
I tried to construct my piece on the basis of juxtaposition of two contrasting types of music: the music of breath and the music of mechanism, as well as, correspondingly, two types of time - the continuous and the mechanically discreet. It was especially intriguing for me to examine the processes of the emergence and formation of each type of music, and also to trace the stages of the transition of one into the other. I was also greatly interested in the idea of the gradual modulation of the timbral beats of sound into rhythmic structures, as well as the transformation of instrumental sound-color into rhythm.
The pendulum-like development of the musical material of the piece (involving repetitions with gradual changes of the "trajectory" of the movement), as well as a few other constructive principles of the composition brought to my mind the famous pendulum built by Jacques Foucault in 1851 for a visual demonstration of the fact of the Earth's rotation. The title of the work also contains the allusion to the famous mystification novel by Umberto Eco, "Foucault's Pendulum."

Alexander Raskatov schreef zelf over zijn pianoconcert Night Butterflies het volgende: "The Concerto consists of 12 (!) short movements . This special idea of structure is totally visual. It came to me after my visit of an unusual greenhouse, where, among the plants, I saw a lot of fluttering butterflies , all extremely beautiful and of different size, from very little to giant. That's why the movements are changing each other very quickly. Each movement corresponds to a certain type of butterfly. As a source of this structure one can remember Schumanns 'Papillons' or Prokofiev's 'Visions fugitives'. A certain type of behaviour of each butterfly, a certain type of flutter - borns a certain type of Piano technique , or texture (also in the Orchestra). As my visit of this greenhouse took place in the twilight, I gave to the Concerto a title: Night Butterflies. This work is commissioned both by Residentie Orkest/The Hague Philharmonic, and Seattle Symphony Orchestra, and written for Japanese pianist Tomoko Mukaiyama."

Dimitri Sjostakovitsj: Symfonie nr. 9
Na zijn heldhaftige Zevende (Leningrad), opus 60 (1941) en de grandioze Achtste symfonie, opus 65 (1943), waren de verwachtingen voor Sjostakowitsj's Negende, opus 70 (1945), hoog gespannen. In deze symfonie moest niet alleen de overwinning op het fascisme tot uitdrukking komen maar bovenal de rol van Stalin worden benadrukt. Dat dit voor de gevierde componist een onmogelijke opgave was blijkt uit het feit dat hij tot twee keer toe tevergeefs heeft geprobeerd om een 'Overwinningssymfonie' te componeren.

De Negende die hij in de zomer van 1945 in minder dan drie weken tijd heeft geschreven is het tegendeel van wat zijn opdrachtgever zich gewenst had. Bij de première is deze dan ook ten diepste beledigd. Stalin had een monumentaal werk in opdracht gegeven. Een symfonie voor een enorm orkest met koren en solisten, als ultiem loflied op hemzelf: Jozef Stalin, de grote leider en overwinnaar. Wat hij bij de première te horen kreeg was het tegenovergestelde: een korte symfonie in een niet-heroïsche, droge, neo-klassieke stijl.

Waar Sjostakowitsj in de 7de symfonie het lot van het door de Duitse legers omsingelde Leningrad schildert en in de 8ste de heroïsche strijd van het Russische leger tegen het fascisme benadrukt, lukte het hem niet om Stalin in de Negende op een voetstuk te zetten. Daarvoor had hij als kunstenaar niet alleen teveel onder de willekeur van de dictator te lijden gehad maar als inwoner van Leningrad ook teveel voor meegemaakt. Dat neemt niet weg dat zijn 'Negende' wel degelijk een loflied is. Een loflied dat na de lichtvoetig-spottende en de circusachtige eerste delen, aan het eind van het derde deel wordt geïntroduceerd. Het is dan opeens afgelopen met de symfonische maskerade. De stemming is ernstig. Sjostakowitsj weet nu wat hij wil gaan zeggen. Hij gebruikt daarvoor een citaat uit 'Woyzeck' van Alban Berg. In die opera staat de soldaat Woyzeck centraal. Woyzeck wordt door zijn meerderen als een dier mishandeld. Als hij zijn lot onder ogen ziet stamelt hij: "Wir Arme Leut". Het zijn deze drie veelzeggende, door een solo fagot als frase gespeelde woorden waarmee Shostakovitch stilstaat bij het lot van de miljoenen gesneuvelde Russische soldaten en gevallen burgerslachtoffers.

Tijd en plaats van het gebeuren :

Dag in de Branding 28 : Nederland - Rusland 2013
Zaterdag 11 mei 2013 vanaf 14.30 u
Op verschillende locaties in Den Haag


Meer info : www.dagindebranding.nl

23:05 Gepost in Concert, Festival, Muziek | Permalink |  Facebook

Wereldberoemde Bang on a Can voor het eerst te zien in Brugge

Bang on a Can All-Stars Op 7 en 9 mei komt het beroemde Bang on a Can voor het eerst naar Brugge. Dit collectief werd 25 jaar geleden in New York opgericht door de componisten David Lang, Michael Gordon en Julia Wolfe. Met een 12 uur durend marathonconcert zetten ze in 1987 de toon: deze componisten beoogden intense concertervaringen met nieuwe muziek waarbij geen grens of conformisme overeind bleef.

Het 5 jaar later opgerichte ensemble Bang on a Can All-Stars moest die doelstellingen mee helpen realiseren. Met drums en elektrische gitaar, en de bewuste keuze voor elektrische versterking refereert de groep naar de rockmuziek. Bovenal staat Bang on a Can voor openheid. Muzikale en andere invloeden laten ze vrij in hun muziek immigreren. Ze zijn dan ook een kind van hun stad: Bang on a Can is een product van New York. De levendigheid en energie spat van deze muziek, complexiteit en snelheid gaan hand in hand met 'less is more'.

Op het programma van de concerten in mei staat dan ook werk van de drie stichtende componisten, naast de minimal music van Steve Reich en Louis Andriessen. Een hoogtepunt wordt ongetwijfeld 'Steel Hammer' van Julia Wolfe. Een van de grote evoluties in de nieuwe muziek vanaf halfweg de jaren 1960, is het geleidelijk versnipperen van de stijlen: esthetisch zeer uiteenlopende tendensen ontstaan gelijktijdig en zo mogelijk nog ingrijpender: de grenzen tussen 'klassieke' en 'niet-klassieke' genres worden alsmaar vager. Die evolutie heeft jongere generaties componisten sterk beïnvloed, met als typevoorbeeld het trio Michael Gordon (1956), David Lang (1957) en Julia Wolfe (1958). Ze volgden een gedegen klassieke opleiding, maar ze behoren ook tot de generatie die is opgegroeid met rock en popmuziek. Wat hen verbindt, is de wil om uit die brede waaier van invloeden nieuwe muziek te scheppen, die tegelijk de erfenis van de klassieke traditie, het radicalisme van de avant- garde en de rauwheid en directheid van rock of geïmproviseerde muziek kan verenigen. Niet hoeven te kiezen tussen verschillende genres, stijlen en (verborgen) regels, maar muziek maken die tegelijk ruw en complex of zacht en dissonant, of brutaal en melodieus kan zijn. Een voorbeeldfiguur voor hen, is de Nederlandse componist Louis Andriessen, bij wie sinds de late jaren 1960 de combinatie van zogenaamd ernstige en lichte muziek (of 'hoge' en 'lage' kunst) steevast aan de orde is.

In een muziekwereld waar nog sterk in hokjes wordt gedacht, is dat niet vanzelfsprekend. Vandaar ook dat Gordon, Lang en Wolfe behalve vrienden en medestanders ook echt artistieke partners zijn geworden. Samen richtten ze een festivalletje op onder de titel Bang on a Can, dat sindsdien is uitgegroeid tot een vaste waarde in de New Yorkse alternatieve muziekscène. Behalve het festival, omvat Bang on a Can ook een ensemble, Bang on a Can All-Stars (met als basisbezetting: piano, cello, contrabas, elektrische gitaar, klarinet en percussie) en een zomercursus voor jonge musici in MASS MoCA (Massachusetts Museum of Contemporary Art), met Gordon, Lang en Wolfe als artistieke directeurs van festival en ensemble. Een eigen muziekuitgeverij (Red Poppy Music) en een eigen platenlabel (Cantaloupe Music) vervolledigen het plaatje. Die tendens om het initiatief in eigen handen te nemen en om hun moeilijk classificeerbare muziek meteen zelf te laten uitvoeren en opnemen, sluit aan bij de Amerikaanse traditie van avant-gardisten die wars van de bestaande structuren en orkesten gewoon hun eigen ding deden.

Bang on a Can All-Stars : David Lang, Michael Gordon, Louis Andriessen, Steve Reich - di 7/05
Het eerste concert van Bang on a Can All-Stars vat perfect de esthetische oriëntatie van Bang on a Can samen
. Twee recentere werken van Steve Reich - boegbeeld van de Amerikaanse minimal music en in de VS allicht het meest aangewezen rolmodel voor Gordon, Lang en Wolfe -, een werk van hun grote mentor Louis Andriessen en twee korte werken van David Lang en Michael Gordon. Allemaal bouwen ze voort op de verworvenheden van de Amerikaanse minimal music: kernachtige motieven, ritmische snedigheid, een voorkeur voor herhaling en in alle gevallen (behalve misschien in Life van Andriessen) ook een passie voor de opwinding en elektrische intensiteit van rock.

In de jaren 1960 werkte Reich voor het eerst met een muzikant die live tegenover een tape met meerdere opnames van zichzelf speelt, waarbij hij hetzelfde motief in complexe canons kan spelen die geleidelijk uit elkaar schuiven - het zogenaamde 'phase shifting'. Bijna 20 jaar later pikte Reich het idee weer op, deze keer zonder de systematiek van de phase shifting, maar met een veel dichtere structuur. Het was Reichs antwoord op hoe hij een rijke textuur kon creëren zonder een orkest. In de 'counterpoint' stukken speelt de solist telkens tegen een tiental opnames van zichzelf, wat een dicht contrapuntisch weefsel oplevert, inclusief de compacte canons die zo typisch zijn voor Reich. In Electric Counterpoint , dat hij schreef voor jazzgitarist Pat Metheny, staan er 11 gitaren (waaronder twee basgitaren) op tape waar de ene live-gitarist zijn muzikale lijnen tussen laat kronkelen. Nog eens 20 jaar later gaat Reich voort op dat principe in 2x5 , dat hij voor Bang on a Can componeerde. Hier is het één ensemble van vijf muzikanten dat in dialoog gaat met hun identieke kopie op tape. Het is nu niet langer een weefsel van canonische lijnen zoals in Electric Counterpoint , maar een stuiterende dialoog waarbij de twee ensembles (live en opgenomen) elkaar razendsnel op de hielen zitten. Muzikaal valt 2x5 uiteen in drie delen (snel-langzaam-snel) die naadloos in elkaar overlopen. Ondanks alle ritmische opwinding is het een harmonisch fundament - een reeks akkoorden die steeds weer in diverse vormen doorlopen worden - dat alles bij elkaar houdt. Reich zocht in 2x5 voor het eerst expliciet de link met de rockmuziek op ( Electric Counterpoint was meer funk dan rock). Hij werd al lang op handen gedragen door muzikanten uit niet-klassieke hoek, maar het was de eerste keer dat hij de remmen losgooide en de rock-'n'-roll- kant van zijn muziek actief exploreerde. Zijn herconfiguratie van een rock-setup (met elektrische gitaren die enkel hun hoogste register opzoeken en snare drums die geen ritmische 'groove' neerleggen) is merkwaardig. Het werk werd gecreëerd op het Manchester International Festival, waar Bang on a Can het podium deelde met ... Kraftwerk.

Merkwaardig genoeg doet Louis Andriessen geen beroep op de rockachtige kracht van Bang on a Can, al is dat het aspect dat het New Yorkse ensemble en de artistiek directeurs aantrok in Andriessen. Zijn Life , met filmbeelden van Marijke van Warmerdam doet zelfs eerder intimistisch aan. Andriessen vergelijkt het zelfs met Mussorgsky: 'We besloten een soort hedendaagse 'schilderijententoonstelling' te maken: korte stukken muziek bij videoclips. Het resultaat was Life - vier korte composities die laatromantische Europese muziek combineren met hippe 'Amerikaanse' repetitieve muziek. Deze combinatie wordt versterkt door het gebruik van dwarsverbanden, net als in de vier films: elke film is volkomen onafhankelijk maar bevat verwijzingen naar de andere films.'

De mengeling van klassieke discipline en rockachtige gedrevenheid komt dan weer onversneden naar voor in de korte werken van Michael Gordon en David Lang. De toelichtingen die ze zelf bij hun werken schreven, verklaren vooral de titels: Sunray werd ingegeven door het grote logo van Sun Cleaners waar Lang iedere ochtend op uitkeek toen hij componist in residentie was aan het Massachussetts Museum of Contemporary Art. For Madeline van Michael Gordon is dan weer een muzikaal in memoriam ('Madeline was dol op muziek. Toen ik nog klein was nam ze mij mee naar concerten. Dat ik in slaap viel, deerde haar niet. Ze wou dat ik evenveel van muziek hield als zij, al wilde ze niet dat ik componist zou worden.') Over de inhoud van de muziek zeggen die beschrijvingen weinig. De kristal - heldere, ragfijne weefsels, de klezmer -achtige klarinet, de sirene en het gevoel dat de muziek tegelijk versnelt en vertraagt, zijn de opvallendste elementen in het zeer kleurrijke werk van Gordon. Sunray van David Lang wordt vooral gedefinieerd door de power van de opeenstapeling van de energie en de rockachtige ontknoping die de muzikanten van Bang on a Can als geen ander kunnen brengen.

Bang on a Can All-Stars & Trio Mediaeval : Julia Wolfe, Steel Hammer - do 9/05
Het eclecticisme dat haar generatiegenoten Gordon en Lang kenmerkt, speelt ook binnen ieder werk van Julia Wolfe een belangrijke rol. Diverse ideeën, bronnen, muzikale elementen nemen en daar dan een samenhangend geheel van maken is een hele uitdaging, maar kan ook geweldige kansen bieden. De voorloper van Steel Hammer is in zekere zin haar Cruel Sister voor strijkorkest. In dat werk volgt ze de gelijknamige Engelse traditionele ballade op de voet. De dramatische lijn van het verhaal over seksuele rivaliteit tussen twee zusters die eindigt in moord (zoals zoveel Engelse traditionals biedt het smeuïger materiaal dan de gemiddelde Tarantino-film) volgt Wolfe muzikaal op de voet. Daarbij weerspiegelt haar muziek de emotionele curve van de tekst (die afwezig is) zonder daarbij rechtstreeks naar het origineel te verwijzen en ook zonder er muzikaal uit te citeren. Het leverde een werk op dat op een eigenzinnige manier tegelijk heel concreet naar de bron verwijst en toch ook heel abstract blijft.

In vergelijking met Cruel Sister, gaat Julia Wolfe in Steel Hammer veel specifieker te werk. Ook hier is de bron een traditional, maar deze keer dichter bij huis: de ballade over John Henry. Volgens de legende was John Henry, de held uit de ballade, een arbeider uit de tweede helft van de 19de eeuw die bij de aanleg van de spoorweg de taak had met zijn massieve voorhamer ('steel hammer') gaten in rotsen te slaan om dynamiet aan te brengen. Henry werd berucht omdat hij in een wedstrijd de competitie aanging met een door stoom aangedreven pneumatische hamer en die wedstrijd nog won ook (in de geromantiseerde versie van de ballade bekoopt hij dat dan wel vaak met zijn eigen leven). Als volksheld is John Henry in de populaire Amerikaanse cultuur uitgegroeid tot een symbool van doorzettingsvermogen en kracht, maar ook van menselijke triomf over de machine. Zijn legende is gerecupereerd door allerlei ideologieën over werkethos, tegen industrialisering en bovendien hangt er ook een dubbelzinnig raciaal kantje aan: de historische John Henry (voor zover die al heeft bestaan) was naar alle waarschijnlijkheid een Afro-Amerikaanse dwangarbeider.

Van de ballade van John Henry zijn talloze varianten overgeleverd (minstens 200) en bovendien is de figuur John Henry de populaire legenden ook in allerlei andere vormen ingegaan: in poëzie, toneelstukken, romans en vermits hij een Amerikaans cultureel icoon is, zijn de zijdelingse verwijzingen naar hem nog talrijker. Met het John Henry-onderwerp had Julia Wolfe dus een heel complex en veelzijdig onderwerp in handen. Haar 70 minuten lange compositie voor de drie zangeressen van Trio Mediaeval en Bang on a Can All- Stars exploreert al die facetten, maar meer nog dan zich te concentreren op de John Henry-mythe, duikt Julia Wolfe in de culturele context waaruit deze legenden zijn ontstaan. Haar uitgangspunt bestaat uit de muzikale tradities van de Appalachen - de bergstreek die zich over het Oosten van de Verenigde Staten uitstrekt. De instrumentenkeuze ( dulcimers , banjo en - hoe kan het anders? - stalen hamers) brengt de kleur van die muziek dichtbij. De veelzijdige manier waarop zij de muzikanten van Bang on a Can laat spelen - een passage drijft op het geluid van tapdansschoenen (gespeeld door de ultra-veelzijdige gitarist Mark Stewart) voegt een theatrale dimensie toe, wat dit werk ondanks de concertcontext meteen een muziektheaterachtige opzet verleent. De fantasie waarmee Wolfe muzikale elementen uit de Appalachiaanse tradities in haar muziek verwerkt, ze weghaalt uit hun folkloristische keurslijf en omsmeedt tot elementen in haar eigen herkenbare muziektaal, vormt ongetwijfeld de kern van Steel Hammer .

Bang on a Can All-Stars : Brian Eno / Music for Airports - do 9/05
Ook in het laatavondconcert is er sprake van de vermenging van invloeden, maar ditmaal op een heel andere manier. Poplegende Brian Eno (keyboardist bij Roxy Music, cult- soloartiest en veelgevraagd producer van de allergrootsten) maakte in 1978 de LP Ambient 1: Music for Airports . Het genre waarvan dit de blauwdruk was - ambient - moest in Eno's woorden muziek opleveren 'as interesting as it is ignorable', kortom, de ideale muziek om in een luchthaventerminal te spelen: geen irritante muzak, maar boeiende muziek, die zich echter niet opdringt aan de luisteraar. Een auditief klimaat waar je oren in kunnen ronddwalen. De Bang on a Can-componisten bewerkten de rijke sonore tapijten die vooral bestonden uit synthesizerklanken die met tape-loops van uiteenlopende lengte steeds nieuwe patronen maken, voor livemuzikanten. Elk van de componisten (Michael Gordon, David Lang, Julia Wolfe en Evan Ziporyn) nam één deel van Eno's werk onder handen, en vertaalde de ambient klanktapijten naar de rijke akoestische sound van de Bang on a Can All-Stars.

Tijd en plaats van het gebeuren :

Bang on a Can All-Stars : David Lang, Michael Gordon, Louis Andriessen, Steve Reich
Dinsdag 7 mei 2013 om 21.00 u

Meer info : www.concertgebouw.be en www.bangonacan.org
-----------------------------
Bang on a Can All-Stars & Trio Mediaeval : Julia Wolfe, Steel Hammer
Donderdag 9 mei 2013 om 20.00 u
(Inleiding door Maarten Beirens om 19.15 u )
Latenightconcert Bang on a Can All-Stars : Brian Eno / Music for Airports
Donderdag 9 mei 2013 om 22.00 u
Concertgebouw Brugge

't Zand 34
8000 Brugge

Meer info : www.concertgebouw.be, www.bangonacan.org en www.triomediaeval.no

Bron : tekst Maarten Beirens voor het Concertgebouw, mei 2013

Extra :
David Lang : www.bangonacan.org, www.schirmer.com, en.wikipedia.org en youtube
Michael Gordon : michaelgordonmusic.com, bangonacan.org en en.wikipedia.org
Julia Wolfe : www.juliawolfemusic.com, www.schirmer.com en youtube
Louis Andriessen op www.muziekencyclopedie.nl, www.boosey.com en youtube
Louis Andriessen (1939-) Beeldenstormer op www.musicalifeiten.nl
Steve Reich op www.stevereich.com, en.wikipedia.org, www.boosey.com en youtube
Steve Reich (1936 - ) : Groot minimalist op www.musicalifeiten.nl

Beluister alvast Michael Gordons 'For Madeline'

12:40 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

HERMESensemble & Karin De Fleyt presenteren Stockhausens Schönheit in het Conservatorium van Antwerpen

Karin De Fleyt In de loop van 2012 en 2013 bestuderen Karin De Fleyt (foto), Peter Merckx en Senne La Mela - solisten van HERMESensembleSchönheit (2006) van Karlheinz Stockhausen (1928-2007). De studie gebeurt in nauwe samenwerking met de Stockhausen Stiftung te Kürten (DE). Schönheit vormt het 'zesde uur' uit de cyclus Klang - Die 24 Stunden des Tages van de grote Duitse avant-gardist en vernieuwer. Het is een parel van een kamermuziekwerk voor fluit, trompet en basklarinet. De Werkgroep Hedendaagse en Actuele Muziek (WHAM) van het Koninklijk Conservatorium nodigt Karin De Fleyt uit om het werk inhoudelijk en vormelijk te komen toelichten, waarna een uitvoering door HERMESensemble volgt.

Tijd en plaats van het gebeuren :

HERMESensemble / Karin De Fleyt : Karlheinz Stockhausen, Schönheit
Dinsdag 7 mei 2013 om 12.30 u
Zwarte zaal - Koninklijk Conservatorium Antwerpen

Desguinlei 25
2018 Antwerpen
Gratis toegang

Meer info : hermesensemble.be

Extra :
Karlheinz Stockhausen : www.stockhausen.org en youtube
Karlheinz Stockhausen, een unicum als componist, Sebastian op duits.skynetblogs.be, 9/12/2007
Klankbeeldhouwer Karlheinz Stockhausen, Hellen Kooijman op www.computable.nl, 8/06/2001

10:55 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

04/05/2013

Duitse grootmeester van het muziektheater Heiner Goebbels op Kunstenfestivaldesarts

Field of Wildflowers De Duitse grootmeester van het muziektheater Heiner Goebbels keert terug naar het Kunstenfestivaldesarts. When the mountain changed its clothing plaatst een vijfendertigkoppig Sloveens meisjeskoor, rijk aan vocale texturen, op de voorgrond. Centraal staat het thema van de verandering: de 'coming of age' van de jonge meisjes (allen tussen 11 en 20 jaar) wordt een zinnebeeld voor de politieke en sociale veranderingen in hun geboortestreek. Flarden tekst van Rousseau, Gertrude Stein en Marina Abramović dwarrelen tussen muziekfragmenten van Schönberg, Brahms, folkloristische liederen en hedendaagse popmuziek. Kinderlijke onschuld of gevaarlijke onvoorspelbaarheid: naar welke kant slaat de slinger uiteindelijk door? Als een Bildungsroman schrijft deze voorstelling het verhaal van de politieke en sociale transformaties in de Balkan. De virtuoos Heiner Goebbels weet de blik van de toeschouwer om te keren en hem bewust te maken van zijn eigen perspectief. Een indrukwekkende compositie van stemmen met de kracht van literaire teksten. Pure schoonheid.

Heiner Goebbels (1952) woont sinds 1972 in Frankfurt en heeft sociologie en muziek gestudeerd. Aanvankelijk maakte hij composities voor film en theater. In de jaren 1980 heeft hij ook een aantal stukken voor radio gemaakt, vooral naar teksten van Heiner Müller, waarmee hij verscheidene malen in de prijzen viel. Jarenlang heeft hij concerten en opnames verzorgd met de 'Sogenanntes Linksradikales Blasorchester' en het art-rock-trio 'Cassiber'. In diezelfde periode componeert hij ook voor het Ballet van Frankfurt. Hij creërde ook verscheidene werken die gepresenteerd werden in een bredere context binnen de hedendaagse kunst. Zo participeerde hij onder meer aan Documenta X in Kassel met een muzikale theatersketch 'Landscape with man being killed by a snake' (1997), en maakte hij geluidsinstallaties zoals 'Timeios' en 'Fin de Soleil' voor Centre Pompidou in Parijs (2000), en een performatieve installatie, 'Stifters Dinge', hetgeen zijn eerste theaterstuk was zonder performers of muzikanten (2007). Sinds 1998 produceert hij de meeste van zijn stukken in het Théatre Vidy in Lausanne, Zwitserland. Een groot deel van zijn werk maakt deel uit van het repertoire van verschillende theaterhuizen en ensembles en werd wereldwijd uitgenodigd op verschillende theater- en muziekfestivals. Heiner Goebbels werkt sinds 1999 als professor en bestuurder aan het 'Institut für Angewandte Theaterwissenschaft' van de Justus-Liebig-Universitüt in Giessen, en is sinds 2006 voorzitter van de Hessische Theaterakademie.

Tijd en plaats van het gebeuren :

Heiner Goebbels & Vocal Theatre Carmina Slovenica : When the mountain changed its clothing
Zaterdag 4 en maandag 6 mei 2013, telkens om 20.30 u
Zondag 5 mei 2013 om 18.00 u
Hallen van Schaarbeek

Koninklijke Ste-Mariastraat 22A
1030 Brussel

Meer info : www.kfda.be

Extra :
Heiner Goebbels : www.heinergoebbels.com, www.boosey.com, en.wikipedia.org en youtube

Elders op Oorgetuige :
Achttiende editie van het Kunstenfestivaldesarts in Brussel, 3/05/2013
Songs of Wars I Have Seen : Heiner Goebbels en het leven van vrouwen in oorlogstijden, 10/05/2011
I went to the house but did not enter : geënsceneerd concert in drie tableaus, 26/01/2010
Stifters Dinge : muzikale theatermachine van Heiner Goebbels, 6/05/2008

17:26 Gepost in Concert, Festival, Muziek | Permalink |  Facebook

03/05/2013

Aangrijpend filmconcert The Miner's Hymns in Kortrijk

he Miners’ Hymns The Miners’ Hymns is een samenwerking tussen de Amerikaanse cineast Bill Morrison en de IJslandse componist Jóhann Jóhannsson. Aan de hand van archiefbeelden portretteert Morrison de uitstervende mijnindustrie, de noodlottige mijnwerkersgemeenschap en de sterke Brass Band-traditie in Noordoost-Engeland. Jóhannsson voorziet de documentaire van een pakkende soundtrack voor achttienkoppige brassband, percussie en orgel. In een mooi huwelijk tussen moderne, elektronische en klassieke muziek zet hij de juiste sfeer neer. Een aangrijpend filmconcert dat elk haartje op de arm doet rechtveren! The Miner's Hymns werd in 2012 verkozen tot soundtrack van het jaar door Alex Ross, muziekcriticus bij The New Yorker. Hij omschreef het werk als "Voiceless, almost textless... a beautiful and devastating work."

Tijd en plaats van het gebeuren :

Jóhann Jóhannsson / Bill Morrisson / Belgian Brassband : The Miners' Hymns
Zaterdag 4 mei 2013 om 20.15 u
(Inleiding : Klaas Coulembier spreekt met Jóhann Jóhannsson om 19.30 u)
Sint-Maartenskerk Kortrijk
Sint-Maarktenskerkstraat z/n
8500 Kortrijk

Meer info : www.festivalkortrijk.be

Elders op Oorgetuige :
Festival van Vlaanderen Kortrijk laat klassiek en hedendaags samensmelten met de wondere wereld van de geluidskunst, 11/04/2013

Bekijk hier de trailer van The Miners' Hymns

23:28 Gepost in Concert, Festival, Film, Muziek | Permalink |  Facebook

Achttiende editie van het Kunstenfestivaldesarts in Brussel

Kunstenfestivaldesarts Vrijdag ging de achttiende editie van het Kunstenfestivaldesarts van start met de werelpremière van Partita 2 van Anne Teresa De Keersmaeker. Verder kleurt de affiche van deze editie opvallend zwart met terugkerende thema's als crisis, populisme en censuur. Gelukkig is een festival als dit ook een vrijplaats waar makers en publiek kunnen dromen, experimenteren en ideeën uitwisselen. De 18de editie van het kunstenfestival loopt van 3 tot 25 mei. Het programma zit zoals steeds goed vol, met 33 artistieke projecten en de deelname van 300 kunstenaars uit 18 landen, 160 voorstellingen en twee tentoonstellingen.

Partita 2
Toen choreografe Anne Teresa De Keersmaeker in 2010 in Avignon spontaan aan het improviseren ging met collega Boris Charmatz ontstond het idee om samen iets te doen. Het werd iets op de Partita 2 van Bach. De Keersmaeker en Charmatz vroegen er ook de violiste Amandine Beyer bij. Zij zette twee jaar geleden dezelfde partita op een sublieme manier op plaat. De voorstelling werd zo een driemanschap op het podium.

Ongewone plekken en presentatievormen
Het Kunstenfestivadesarts heeft maar liefst 20 locaties bijeengezocht om haar goedgevulde programma in kwijt te kunnen. Opvallende nieuwelingen dit jaar zijn het Museum voor Natuurwetenschappen in Elsene waar Jozef Wouters een hele vleugel bijbouwt, het Amerikaans Theater en de Koninklijke Bibliotheek van België. In die laatste kan je levende boeken ontlenen. Mette Evardsen en haar performers leerden ieder een zelfgekozen boek uit het hoofd, van Oscar Wilde tot T.S. Eliot en dragen het op een intieme plek voor aan de ontlener. Zo willen ze een grotere band tot stand brengen tussen lezer en boek.

Sarah Vanhee trekt zich helemaal niets aan van vastgelegde plekken. Zij laat zich leiden door de agenda van anderen. Op onverwachte momenten zal ze vergaderingen, bedrijfstops, gemeenteraden ea. kapen om er haar boodschap te verkondigen. Lukt het haar om in onze versplinterde maatschappij burgers collectief aan te spreken?

Instituten, encyclopedieën en uitgestorven diersoorten
Jozef Wouters richtte al in 2011 het 'Zoological Institute for Recently Extinct Species' op. Daarmee onderzoekt hij, samen met wetenschappers, activisten en sympathisanten, de verhalen van uitgestorven dieren en kritieke momenten uit onze natuurgeschiedenis. Nu voegt het instituut een noordelijke vleugel toe aan het Museum voor Natuurwetenschappen. Overdag kunnen bezoekers er zien hoe het instituut kijkt naar onze omgang met ons habitat. Na sluitingstijd zijn er performances die het verhaal achter de nieuwe vleugel uit de doeken doen.

Ook Renzo Martens, in 2009 al te gast op het festival met de straffe film 'Enjoy Poverty', heeft een instituut opgericht : het 'Institute for Human Activities'. Doel van het insituut is de gentrificatie van een stuk regenwoud. Gentrificatie is de term die wordt gebruikt om de opwaardering van een buurt aan te duiden die gepaard gaat met stijgende vastgoedprijzen. Martens zal een lezing geven over de (on)mogelijkheid van dit project.

De Berlijnse Antonia Baehr maakt een abecedarium of een ABC van uitgestorven diersoorten. Zo onderzoekt ze onze omgang met dieren.

Sinds 2007 ontsluit Fransman Joris Lacoste opnames van gesproken teksten uit de entertainment en politieke wereld in een 'Encyclopédie de la Parole'. Op vraag van het festival maakt hij nu een eerste voorstelling met dit materiaal , 'Suite N°1'. Een meertalig koor zal flarden van nieuwsberichten, interviews en toespraken brengen.

Meisjeskoren
Ook de Duitse grootmeester van het muziektheater Heiner Goebbels brengt een koor mee, een vijfendertig koppig meisjeskoor uit Sovenië. In 'When the mountain changed its clothing' gebruikt hij de 'coming of age' van de meisjes als metafoor voor de politieke en sociale veranderingen in hun geboorteland.

'H, an incident' van Kris Verdonck is een waanzinnige opera met robotachtige muzikesintrummenten, een Ijslands meisjeskoor en een cartooneske versie van Russisch schrijver Daniil Harms.

De waarde van woorden en beelden
Markus Öhrn maakt een chronologische montage van alle filmfragmenten die de Zweedse censuurcommissie tussen 1934 en 2002 schrapte. 68 jaar losse eindjes cinema tonen een steeds veranderende tijdsgeest. Öhrn vertelt iets over de samenleving door te tonen wat niet getoond mag worden.

Tiago Rodrigues dook voor 'Três dedos abaixo do joelho' dan weer in de archieven van de Portugese censuurcommissie van het Salazarregime. Twee acteurs brengen een resem theaterteksten die tijdens het regime geschrapt werden. Ook Rodrigues is vooral geïnteresseerd in wat niet gehoord mocht worden.

Sarah Vanagt stelt zich vragen bij de waarde van beelden. Kunnen we beelden vertrouwen? Kunnen zij worden gebruikt als bewijs? Vanagt vertrekt vanuit een van de meest pijnlijke hoofstukken uit de recente Europese geschiedenis: de oorlog in het voormalige Joegoslavië.

Noord-Afrika en Brazilië
De Tunesische broer en zus Selma en Sofiane Ouisse maakten een choreografie gebaseerd op de repetitieve bewegingen van vrouwen werkzaam in een landelijke, Tunesische pottenbakkerij. Te ontdekken, dit duo.

Bouchra Ouizguen is een Marokkaanse hedendaagse danseres die opgeleid werd in Frankrijk. Enkele jaren geleden keerde ze terug naar Marrakech waar ze een lokale dansscene probeert op te starten. Ze was in 2011 al te gast op het festival met drie Aïtas, danseressen die in hun thuisland worden opgehemeld én uitgespuwd. Deze vrouwen vormen ondertussen het vaste gezelschap van Bouchra.

Ook te ontdekken is Christiane Jatahy , een theatermaakster uit Rio de Janeiro. Ze brengt 'Julia' van August Strindberg vertaald naar het Brazilië van vandaag dat opvalt door zijn sterke mix maar tegelijkertijd ook grote sociale en economische verschillen in zich draagt.

Na vijf jaar wachten is het eindelijk zover, de Braziliaanse Bruno Baltrao gaat terug op internationale tournee en heeft als eerste stop het Kunstenfestivaldesarts. Hij vroeg zijn dansers om onbevangen naar choreografisch materiaal te zoeken op het het internet. Dat materiaal diende als basis voor een voorstelling die zweeft tussen avantgarde en popcultuur.

Verder niet te missen
Het Duitse, vrouwelijke collectief She She Pop is een hit in eigen land en ook bij ons kreeg het na een passage in Bozar onlangs vijf sterren toebedeeld. In 'Schubladen' hebben ze het over de verdeling van het naoorlogse Duitsland. Drie van hen groeiden op in West-Duitsland, drie in Oost-Duitsland. Uit schuifladen halen ze  persoonlijke herinneringen aan hun jeugd.

Toshiki Okada is de afgelopen jaren een van de publiekslievelingen van het festival geworden. Zijn theater van de vervreemding kan op heel wat bijval rekenen. Hij is een stem van zijn generatie die door de economische crisis en de kernramp in Fukushima in aparthie is weggezonken.

Halory Goerger en Antoine Defoort baden zich al jaren een weg door verschillende genres en media. DIY, wetenschap en humor zijn sleutelwoorden. 'Germinal' is een boeiend stuk over theatermaken als metafoor voor de vorming van mens en wereld. Cobra.be sprak in 2011 al eens met Defoort en kijkt nu al uit naar een nieuwe ontmoeting.

De revelatie van het Kunstenfestivaldesarts 2011 was Lagartijas tiradas al sol. Nu zijn ze er opnieuw met een stuk over de woelige politieke en sociale geschiedenis van hun thuisland Mexico. 

Tijd en plaats van het gebeuren :

Kunstenfestivaldesarts
Van vrijdag 3 t.e.m. zaterdag 25 mei 2013
Op verschillende locaties in Brussel


Het volledige programma en alle verdere info vind je op www.kfda.be

Bron : www.cobra.be

23:12 Gepost in Concert, Dans, Festival, Muziek | Permalink |  Facebook

Novecanto zingt Poor Cock Robin in Gent

Poor Cock Robin In een tijd waarin we allemaal worden aangemaand om aan het milieu te denken, door bijvoorbeeld onze huizen beter te isoleren, minder met de auto te rijden, 'Dagen zonder Vlees' te plannen, gerecycleerd papier te gebruiken en ons tuinafval netjes naar het containerpark te brengen in plaats van het op te stoken, kan een koor als Novecanto niet achterblijven. Geïnspireerd door natuur en ecologie gingen ze op zoek naar muziek over dieren en planten. Ze vonden twee prachtige stukken uit de jaren 1980 , toen we overspoeld werden door de eerste ecologische golf en we neen zeiden tegen pesticiden en zure regen: 'Summer Sunday' van Joseph Horowitz en 'Who Killed Cock Robin' van Martin Wesley-Smith vormen de twee pijlers van dit concert.

Het programma wordt aangevuld met tien variaties op 'Die Forelle' van Schubert, een bewerking van de Oostenrijkse componist Franz Schöggl en met 'Een Gracie', een tekst die in 1473 werd opgenomen in het eerste gedrukte boek van de Lage Landen en waarin mens en dier, bloem en boom, ziekte en gezondheid... stuk voor stuk als bewijs worden beschouwd voor het bestaan en de almacht van de Grote Beweger. Het gaat hier dus om ecologie avant la lettre: alles hoort samen, alles heeft zijn nut, daar heeft de Goede God voor gezorgd. Met op het einde een majestueus Deo Gratias! Het stuk werd exact 40 jaar geleden op muziek gezet door Kristiaan Van Ingelgem, voor Novecanto is dat reden genoeg om het weer onder de aandacht te brengen.

Heb je een hart voor de natuur of ben je gewoon benieuwd naar de muziek waarmee Novecanto je ditmaal wil verrassen, kom dan zeker luisteren op zaterdag 4 mei. Ze zingen twee keer: om 17 uur voor de vroege vogels en om 20 uur voor de nachtuilen.

Joseph Horovitz (1926) studeerde muziek en moderne talen aan het New College te Oxford. Na het behalen van zijn graad in de muziek in 1947 studeerde hij compositie bij Gordon Jacob aan het Royal College of Music in Londen en later bij Nadia Boulanger te Parijs. Hij begon zijn muzikale loopbaan als muzikaal directeur bij het 'Old Vic' theatergezelschap in Bristol en werkte vervolgens als ballet- en operadirigent bij verscheidene internationale gezelschappen, waarmee hij tournees maakte door Europa en de U.S.A. Naast enkele brassband-werken omvat zijn oeuvre 15 balletten, twee opera's van één akte, solo concerten, kamermuziek en vocale muziek. De laatste jaren verwierf hij internationale bekendheid met zijn muziek voor televisieseries en films. Hij verkreeg de Commonwealth Medal voor compositie en twee 'Ivor Novello Awards'. Horovitz is Fellow of the Royal College of Music in Londen.

Kristiaan Van Ingelgem (1944) genoot zijn muzikale opleiding aan het Lemmensinstituut in Mechelen en Leuven met als orgelleraar Kamiel D'Hooghe. Sinds 1972 is hij organist aan de Sint-Maartenskerk te Aalst, waar hij ook orgelleraar is. Hij doceert praktische harmonie aan het conservatorium te Antwerpen. Hij maakte verscheidene CD- en plaatopnames. Van Ingelgem is ook stadbeiaardier in Aalst. In de zomer van 2004 behaalde hij trouwens met onderscheiding zijn diploma van beiaardier aan de Koninklijke Beiaardschool Jef Denyn te Mechelen, waar hij leraar was van 1969 tot 1975.
Op compositorisch vlak behaalde hij verschillende onderscheidingen. Zo schreef hij het plichtwerk voor de vierde internationale Beiaardwedstrijd Koningin Fabiola 1998 te Mechelen. Zijn "Te Deum" voor koor, soli en symfonisch okrest uit 1989 kreeg veel lof bij pers en publiek en werd reeds een tiental keer uitgevoerd.

Dat het werk van Van Ingelgem zelden de vrucht van een abstract muzikaal idee is, bewijzen zijn koorcomposities. Vrijwel steeds zijn zij gelinkt aan een opdracht, uitnodiging of gelegenheid, van het Jeugdfestival van Neerpelt tot de IJzerbedevaart. De tekstbehandeling vertoont dezelfde hang naar polymetriek en -ritmiek, imitatieve dialoog en homofone declamatie als bij zijn collega's. Op de lijn Van Nuffel - Nees - Schroyens - Bikkembergs neemt hij een vrij behoudsgezinde plaats in.
Kristiaan Van Ingelgem toont zich telkens weer een 'denkend' en 'bedachtzaam' componist. 'Denkend' in zijn zoeken naar een betekenisvolle interactie tussen werk en context, 'bedachtzaam' in zijn gevecht tegen oppervlakkigheid en exposure. Toch weerklinkt hierin en zelfs in het updaten van zijn muziektaal steevast de weigering om de graag vergeten traditie van de Vlaamse koor-, orgel- en beiaardmuziek te verloochenen, alsook de betrachting deze door te denken binnen een sterk geëvolueerde klankwereld.

Tijd en plaats van het gebeuren :

Novecanto : Poor Cock Robin
Zaterdag 4 mei 2013 om 17.00 u en om 20.00 u
Zaal Parnassus - Gent

Oude houtlei 122
9000 Gent

Meer info : www.novecanto.be

Extra :
Joseph Horovitz op www.chesternovello.com en youtube
Martin Wesley-Smith op en.wikipedia.org, www.australianmusiccentre.com.au en youtube
Kristiaan Van Ingelgem op www.muziekcentrum.be en www.matrix-new-music.be

13:48 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook