17/10/2013

François Glorieux à la carte : uniek interactief recital met klassieke meesterwerken, overbekende evergreens en volkse meezingers

François Glorieux Reeds verschillende jaren werkt Cultuurcentrum 't Getouw in Mol samen met Brasserie De Onthaasting rond een reeks hoogstaande brunchconcerten. Ze blijven de ingeslagen weg volgen maar dit keer concentreren ze zich op één zondag in oktober. Meesterpianist- en componist François Glorieux zorgt tussen de verschillende gangen door voor de hemelse klanken. En jij hoeft enkel te genieten… Nadien trekt Glorieux met zijn 'à la carte'-programma langs enkele culturele centra in Vlaanderen.

Deze Glorieux à la Carte is zijn meest interactieve recital ooit. Voor het concert maakt het publiek zijn keuze tussen 80 titels en Glorieux interpreteert die op zijn eigen virtuoze wijze. Tussen de blokjes van ongeveer 20 minuten superieure muziek door kan je genieten van de kunsten van de kok van de gastheer. Concreet wordt begonnen met een aperitiefje, daarna een keuze uit twee voorgerechten, vervolgens keuze uit twee hoofdgerechten en tenslotte een dessertenbord. Terwijl François Glorieux na meer dan 3 uur zijn concert afsluit, geniet je van een koffietje. Smakelijk!

De carrière van François Glorieux valt niet samen te vatten op enkele velletjes papier, laat staan in een boek. Honderden composities, duizenden concerten en 58 jaar na zijn opgemerkt debuut blijft deze eeuwig jonge muzikale duizendpoot verbazen en verwonderen. 's Werelds grootste improvisator pakt dit seizoen uit met 'Glorieux à la carte', muzikale verwennerij waarbij het publiek bepaalt wat de grootmeester uit zijn geliefde vleugelpiano laat weerklinken. Elk concert is uniek, want 'klant is koning'. Klassieke meesterwerken, overbekende evergreens of volkse meezingers. Van 'De blauwe Donau' naar 'Moon River', van 'Ne me quitte pas' naar 'Vrolijke vrienden', je kan het zo gek niet bedenken.

'Glorieux à la carte' laat zich degusteren als een verfijnd - en bijzonder verrassend - gastronomisch menu. Voor aanvang van het concert maakt het publiek een keuze uit meer dan 80 titels en grootmeester Glorieux geeft er 'à la minute' zijn persoonlijke 'touch' aan. Uiteraard worden de aanwezigen ook tijdens het concert actief betrokken bij het gevarieerd 'à la carte'-menu. Dat wordt smullen!

Tijd en plaats van het gebeuren :

Glorieux' All-In Lunchconcert
Zondag 20 oktober 2013 om 12.00 u


Meer info : www.getouw.be
----------------------------
Glorieux' All-In Dinerconcert
Zondag 20 oktober 2013 om 18.00 u
Brasserie De Onthaasting - Mol

Laar 14
2400 Mol

Meer info : www.getouw.be en www.francoisglorieux.com
----------------------------
François Glorieux à la carte
Donderdag 21 november 2013 om 14.00 u
GC de Bosuil - Overijse

Witherendreef 1
3090 Overijse

Meer info : www.debosuil.be en www.francoisglorieux.com
----------------------------
Zondag 26 januari 2014 om 11.00 u
Kapel Oud Gasthuis - Asse

Gemeenteplein 26
1730 Asse

Meer info : www.ccasse.be en www.francoisglorieux.com
----------------------------
Zondag 2 februari 2014 om 15.00 u
Stadsschouwburg Brugge

Vlamingstraat 29
8000 Brugge

Meer info : www.ccbrugge.be en www.francoisglorieux.com

15:23 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

Week van het Bos in het Klankenbos

Klankenbos Als de bladeren verkleuren en de natuur op zijn mooist is, is het weer zover: tijd voor de Week van het Bos. Een feestje dat Klankenbos niet wil missen. Voor kinderen van 4 tot 6 jaar is er in Klankenbos de activiteit 'Van Takje tot Bosconcert'. Met bosinstrumenten en de eigen stem maken ze een boslied, dat ze in of voor of misschien wel mét het bos tot klinken brengen. Een gids neemt de wat oudere kinderen en volwassenen mee op een rondleiding langs de klankinstallaties en leert hen alle geheimen van Klankenbos.

Dacht je in het bos alleen maar het geruis van de wind of het gekraak van takken te horen ? Dan heb je het goed mis, want in het Provinciaal Domein Dommelhof in Neerpelt ritselt het bos van ongewone, mysterieuze klanken. Je zou het Klankenbos een 'openluchtmuseum' of misschien wel een 'openluchtconcertzaal' kunnen noemen, want de hedendaagse kunstwerken die her en der tussen bomen en struiken verscholen zitten fungeren als muziekinstrumenten. Terwijl je het wandelparcours volgt ga je af op oren én ogen. Niet schrikken wanneer je midden in het bos plotseling op een 'Kanariestudio' stoot... Bij de installatie 'Box 30/70' hoor je een waterviool, een sneeuwharp of het geluid van onderwaterinsecten.  In totaal kan je in het Klankenbos 14 vaste en 3 mobiele klankinstallaties ontdekken, in een parcours waar kunst, klank en natuur elkaar vinden.

Van Takje tot Bosconcert - zondag 20 oktober 2013 om 14.00 u
Voor de kleinsten (4-6 jaar) is er de kinderactiviteit 'Van Takje tot Bosconcert'. Hoe klinkt het als de wind tegen een grassprietje blaast? Kan een dennenappel ook een muziekinstrument zijn? Klankenbos zoemt, kraakt, zingt, kwettert en ruist. Met bosinstrumenten en onze eigen stem maken we een boslied, dat we in of voor of misschien wel mét het bos spelen. Spelenderwijs ontdekken én verzamelen we alle muzikale geheimen van Klankenbos. Een verkenningstocht - op maat van kleuters - langs de fascinerende klankinstallaties van Klankenbos.

Rondleiding - zondag 20 oktober 2013 om 14.00 u
Wat oudere kinderen en volwassenen krijgen een rondleiding langsheen de klankkunstcollectie. De gids vertelt je alle geheimen van Klankenbos. Je krijgt inzicht in de artistieke ideeën achter de werken en de technische hoogstandjes die sommige installaties herbergen.

Klankenbos
Provinciaal Domein Dommelhof Neerpelt

Toekomstlaan 5
3910 Neerpelt

www.musica.be

13:10 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

Concert NOB in het teken van muzikale reus Igor Stravinsky

Alexandre Tansman Het concert van het NOB zondag in Bozar staat in het teken van de muzikale reus Igor Stravinsky. Het concert start met een werk dat de Poolse componist Alexandre Tansman (foto) kort na de dood van zijn grote voorbeeld aan hem wijdde. Tansman had Stravinsky in de jaren 1920 persoonlijk gekend in Parijs en schreef ook een biografie over hem. Vervolgens komt de meester zelf aan bod. Toen de legendarische Sergej Diaghilev in 1910 muziek nodig had voor 'De vuurvogel', de nieuwe productie van zijn balletgezelschap Les Ballets Russes, gaf hij de opdracht aan Stravinsky. Die was toen nog een nobele onbekende, maar de gok bleek een schot in de roos en de rest is geschiedenis. Van de verschillende orkestsuites van het ballet is de derde (uit 1945) de langste en in muzikaal opzicht de boeiendste, want Stravinsky maakte van de verstreken tijd gebruik om het werk aan zijn veranderde muzikale inzichten aan te passen. Tussendoor is het tijd voor de Poolse pianist Mateusz Borowiak. Hij won in 2011 de internationale muziekwedstrijd Maria Canals in Barcelona en in 2013 werd hij derde laureaat van onze eigen Koningin Elisabethwedstrijd. Onder de hoede van maestro Andrey Boreyko vertolkt hij het symfonieachtige 'Tweede pianoconcerto' van Franz Liszt. Het werk ontvouwt zich in één vloeiende beweging uit het melancholische openingsthema, dat in een reeks variaties met steeds gejaagder en exuberanter muzikaal vuurwerk terugkeert.

De Poolse componist Alexandre Tansman (1897-1986) werd geboren te Lodz, waar hij muziek studeerde, wat hij daarna te Warschau voortzette. Hij vestigde zich in 1921 te Parijs. Tijdens de Tweede Wereldoorlog zocht hij veiligheid in de Verenigde Staten, maar in 1946 keerde hij terug naar Parijs. Hij combineerde componeren en dirigeren met optredens als pianist. Zijn stijl is een internationale vermenging van Poolse invloeden zoals Szymanovski, Franse invloeden zoals Ravel en gemengde invloeden zo uiteenlopend als Chopin en Stravinsky, naast jazz.

Zijn niet onaanzienlijk oeuvre omvat 2 opera’s, 7 symfonieën, concerto's voor verschillende instrumenten en pianomuziek, waaronder ook werk voor beginnende pianisten. Vreemd dus, dat we hem nu ver moeten gaan zoeken... In de jaren 1970 verdween hij abrupt uit de belangstelling bij de opkomst van het minimalisme. Het is pas de jongste jaren dat hij weer meer aandacht krijgt, maar opnamen van zijn muziek zijn nog schaars. 

Programma :

  • Alexandre Tansman, Stèle in memoriam Igor Stravinsky
  • Franz Liszt, Concerto voor piano en orkest nr. 2, S. 125
  • Igor Stravinsky, De Vuurvogel, suite (1945)

Tijd en plaats van het gebeuren :

NOB & Mateusz Borowiak: Tansman, Liszt, Stravinsky
Zondag 20 oktober 2013 om 15.00 u
(inleiding door Leen Van den Dries om 14.30 u )
Bozar - Henry Le Boeufzaal - Brussel
Ravensteinstraat 23
1000 Brussel

Meer info : www.bozar.be en www.onb.be

Extra :
Alexandre Tansman : www.alexandre-tansman.com, nl.wikipedia.org, www.naxos.com en youtube

12:47 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

Aranis geeft aftrap voor nieuw seizoen vol 'Made in Belgium'-concerten

Aranis Zaterdag geeft Aranis de aftrap voor een seizoen vol 'Made in Belgium'-concerten. Aranis gaat in dit programma vreemd en dat mag je gerust letterlijk nemen! Dit jonge en gedreven ensemble vroeg aan Vlaamse én Waalse componisten een werk te schrijven. Wim Mertens, Wouter Vandenabeele (Olla Vogala), Geert Waegeman (Cro Magnon) en vele anderen gingen de uitdaging aan en componeerden een werk in hun eigen typische Belgische mengstijl. Aranis stelt de nieuwe cd Made in Belgium nu voor in een theatertournee.

Aranis is een groep die zich toelegt op nieuwe, avontuurlijke muziek. Ze is duister en licht tegelijkertijd met een grote eigenheid en toch zijn er invloeden uit vele andere genres en stijlen. Met dit programma spelen ze werken van Wim Mertens, Wouter Vandenabeele, Geert Waegeman en vele andere Belgische componisten die niet bang zijn van enige muzikale kruisbestuiving! 'Made in Belgium' wordt een avond vol nieuwe, eigentijdse muziek. Voor het eerst slaat Aranis ook de handen in elkaar met lokale muzikale talenten. Zij vervoegen het ensemble en zorgen voor een originele noot binnen dit unieke programma. Iedereen die voeling heeft met klassiek, jazz, folk, wereld-, film- en rockmuziek én alles wat daartussenin ligt, is dan ook meer dan welkom.

Composities : D. Van der Harst, W. Mertens, J. Kuyken, G. Waegeman, D. Denis, R. Trigaux, W. Vandenabeele, W. De Vleeschhouwer, P. Verdonck, A. Van Dongen, J. Vanvinckenroye en L. De Gezelle

Tijd en plaats van het gebeuren :

Aranis : Made in Belgium
Zaterdag 19 oktober 2013 im 20.00 u
CC De Werf - Aalst

Molenstraat 51
9300 Aalst

Meer info : www.ccdewerf.be en www.aranis.be

Verdere speellijst :
Za 9 novemer 2013 om 20.00 u in GC Elzenhof, Elsene - www.gcelzenhof.be en www.aranis.be
Zo 19 januari 2014 om 15.00 u in CC Lokeren - www.lokeren.be en www.aranis.be
Za 25 januari 2014 om 20.00 u in CC Ter Vesten, Beveren - tervesten.beveren.be en www.aranis.be
Za 15 februari 2014 om 20.30 u in De Velinx, Tongeren - www.develinx.be en www.aranis.be
Za 29 maart 2014 om 20.00 u in CC Zwaneberg, Heist op den Berg - www.zwaneberg.be en www.aranis.be
Za 17 mei 2014 om 20.15 u in CC Mechelen - www.cultuurcentrummechelen.be en www.aranis.be

Elders op Oorgetuige :
Made in Belgium : Aranis brengt componisten van eigen bodem, 12/10/2012

11:42 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

Franse componist Alexandre Desplat centrale gast tijdens World Soundtrack Awards 2013

World Soundtrack Awards Voor de 13de editie van de World Soundtrack Awards wist het filmfestival van Gent weer enkele grootheden uit de filmmuziek te strikken. Centrale gast tijdens het concert dat het tweede deel van de avond vult is Alexandre Desplat. Daarnaast mag de levende legende uit de Italiaanse filmmuziek Riz Ortolani de Lifetime Achievement Award in ontvangst nemen. Hij is daarmee de derde Italiaanse componist op rij die met deze eer gaat lopen, na Giorgio Moroder en Pino Donaggio.

Naar jaarlijkse gewoonte vormen de World Soundtrack Awards het muzikale slotakkoord van het filmfestival. Nadat de World Soundtrack Academy haar prestigieuze prijzen heeft uitgereikt, zal het intussen wereldberoemde Brussels Philharmonic er onder leiding van Dirk Brossé en begeleid door filmfragmenten op het grote scherm, uitgebreid hommage brengen aan een aantal prominente gasten. Zo komt onder meer Brian Byrne, 'Discovery of the Year' in 2012, op bezoek

Markeer alvast 19 oktober in je agenda en breng een lunchpakket mee. Film Fest Gent biedt je die dag namelijk een dag vol muziek aan. De hele dag gaat door in Kinepolis, enkel de WSA vindt traditioneel plaats in Kuipke Gent. De dag start met 'Brossé', een documentaire over leven en werk van dirigent en componist Dirk Brossé door Jacques Servaes. 's Middags geven verschillende internationale componisten acte de présence op een meet & greet. In de namiddag is er dan nog de film 'I Am the Same, I Am An Other' van Caroline Strubbe met live geïmproviseerde muziek door John Butcher op saxofoon, Albert Markos op cello en Sophie Agnel op piano en de docufilm 'Bandes Originales: Lalo Schifrin & Bruno Coulais' van Pascale Cuenot.

Alexandre Desplat
De meest gevierde componist van zijn generatie was al al verschillende malen te gast op de voorbije WSA edities, maar het is de eerste keer dat Alexandre Desplat met zijn ongelooflijk rijke en gevarieerde filmcomposities in Kuipke Gent concerteert. Hij blijft verbazen door zijn ongelofelijke productivi teit die kwaliteit en inspiratie absoluut niet in de weg staat. Vorig jaar alleen schreef hij opmerkelijke muziek voor niet minder dan acht speelfilms: het Oscarwinnende 'Argo' van Ben Affleck, 'Zero Dark Thirty' van Kathryn Bigelow, 'Rise of the Guardian s' van Peter Ramsey, 'Renoir' van Gilles Bourdos, 'Reality' van Matteo Garrone, 'De Rouille et d'os' van Jacques Audiard, 'Moonrise Kingdom' van Wes Anderson en 'Cloclo' van Florent - Emilio Siri. Op het filmfestival van Cannes stonden alweer twee films op h et programma waarvoor Desplat de score schreef: 'Venus in Fur' van Roman Polanski en 'Zulu' van Jérôme Salle.

Sinds hij eind jaren tachtig debuteerde, heeft Desplat al 143 scores op zijn palmares en werkte hij tijdens zijn internationale carrière met toon aangevende regisseurs als Terrence Malick ('The Tree of Life'), Roman Polanski ('The Ghost Writer', 'Carnage'), George Clooney ('The Ides of March'), David Fincher ('The Curious Case of Benjamin Button'), Stephen Frears ('The Queen'), Jonathan Glazer ('Birth').

Riz Ortolani
De Lifetime Achievement Award gaat dit jaar naar de Italiaanse componist Riz Ortolani, geboren in 1931 in Pesaro. Deze levende legende uit de Italiaanse filmmuziek is na Giorgio Moroder en Pino Donaggio de derde Italiaanse componist op rij die de Lifetime Achievement Award komt in ontvangst nemen.

Samen met Ennio Morricone en wijlen Carlo Rustichelli en Nino Rota hoort Ortolani tot de groten van de Italiaanse filmmuziek uit de gouden jaren van de Italiaanse cinema. De nog altijd actieve Ortolani heeft intussen muziek geschreven voor 224 films. Enkele songs uit zijn films werden wereldhits, vooral 'More' (uit de pseudo - documentaire 'Mondo Cane') dat gecoverd werd door Frank Sinatra en The Supremes.

De bekendste titels uit zijn filmografie mogen dan nog uit de jaren zestig en zeventig stammen, de laatste jaren is deze componist opnieuw erg 'cult'. Met dank aan Quentin Tarantino die in maar liefst drie films ('Kill Bill' Vol. 1 en 2 en 'Django Unchained') Ortolani's muziek ontleende uit de spaghettiwestern 'I Giorni dell'Ira' van Tonino Valeri. Ook in 'Inglourious Basterds' blies hij een andere topper van Ortolani, uit de Italiaanse western 'Al di la della Legge' (1968), nieuw leven in. Ook Nicolas Winding Refn droeg zijn steentje bij tot de Ortolani revival. In zijn hippe thriller 'Drive' bracht hij de meest hypnotiserende song (vertolkt door Ortolani's muze Katyna Ranieri) van de componist opnieuw onder de aandacht: 'Oh My Love', oorspronkelijk geschreven voor de beruchte exploitationklassieker 'Goodbye Uncle Tom' (1971) van G. Jacopetti.

Tijd en plaats van het gebeuren :

13de World Soundtrack Awards & Concert
Zaterdag 19 oktober 2013 om 20.00 u
Kuipke - Gent

Citadelpark
9000 Gent

Meer info : www.filmfestival.be en www.brusselsphilharmonic.be

Elders op Oorgetuige :
Indrukwekkende reeks concerten tijdens jubileumeditie Film Fest Gent, 8/10/2013

10:41 Gepost in Concert, Festival, Film, Muziek | Permalink |  Facebook

16/10/2013

Gitaarkwartet Zwerm exploreert experimentele rock en Americana in Underwater Princess Waltz

Zwerm 'Underwater Princess Waltz' is de gloednieuwe titel van het concert én de CD die Zwerm presenteert met uitsluitend 'One Page Pieces'. De naam zegt het al: One Page Pieces zijn composities die uit een enkele pagina bestaan. Soms drukken ze een eenvoudig muzikaal idee uit, soms blijken het ingewikkelde structuren met copieuze aanduidingen voor de uitvoerder. Alvin Curran en James Tenney waren de eerste componisten die het genre in de jaren 1960 beoefenden. Het duurde niet lang vooraleer hun spitsvondige schetsen ook anderen - waaronder Christian Wolff, Larry Polansky, Joel Ford of Earl Brown - inspireerden. Een nieuwe Amerikaanse muziekstijl bleek geboren. Omdat One Page Pieces zowel humoristisch, maar evengoed conceptueel, politiek geëngageerd of volks kunnen zijn, doen ze beroep op de fikse inleving van de uitvoerders. Laat dat nu net de sterkte van het Belgisch-Nederlandse elektrische gitaarkwartet Zwerm zijn. De vier musici van Zwerm en percussionist Eric Thielemans selecteren voor dit cd-releaseconcert hun favoriete One Page Pieces uit de muziekliteratuur. Daamee illustreren ze hoe ze met hun gitaren de experimentele rock en Americana exploreren. Dit concert loodst je doorheen onontdekte klanken en dito sferen.

Zwerm over het projekt : " 'One Page Pieces' zijn composities die op een enkele pagina passen. Soms niet meer dan één enkel muzikaal idee, soms een breed uitgesponnen structuur van avondvullende proporties. Ruwe schetsen, spitsvondige geluidsexperimenten en conceptuele folksongs. Al deze, vaak ook humoristische, stukken vragen zonder uitzondering om creativiteit en compositorische skills van de uitvoerders. 'Underwater Princess Waltz' is een cross-overproject waarbij Zwerm de connectie zoekt met de klankwereld van blues, vrije improvisatie, experimentele rock en negrospiritual. Sinds de eerste one page pieces van Alvin Curran en James Tenney uit de late jaren zestig is het een genre dat door veel Amerikaanse componisten wordt beoefend. Zwerm heeft een uitgebreide verzameling van deze stukken aangelegd en een selectie hiervan uitgebracht op de cd 'Underwater Princess Waltz' bij het label New World Records."

Vergeet vuistdikke partituren en een overvloed aan aantekeningen. In dit concertprogramma volstaat telkens één pagina per werk. De lengte van het muziekwerk echter - zo zal blijken - staat daarbij niet in een vaste relatie tot de lengte van de partituur. Al zijn de meeste werken op het programma van recentere datum, de wortels van het principe om beknopte maar veelzijdige 'alternatieve' partituren te maken, ligt in de jaren '50 en '60, waar de experimentele scène op zoek ging naar nieuwe manieren om muzikale inhoud over te brengen en de rolverdeling tussen componist en vertolker flink werd hertekend.

De snelle muzikale evoluties in de twintigste eeuw maakten dat de complexiteit, de virtuositeit en een steeds breder gamma aan speeltechnieken en nuances voortdurend werden opgedreven. De partituren werden daardoor vaak steeds gedetailleerder en als het ware volgepropt met informatie, wat in extreme gevallen een hele klus was voor de muzikanten om dat gedecodeerd te krijgen. In zekere zin kon de zorg die componisten besteedden aan het nauwkeurig noteren van iedere klank en detail dat ze wilden bereiken - paradoxaal genoeg - ertoe leiden dat muzikanten zich juist geremd voelden, geïntimideerd door de notatie en op die manier dus juist minder in staat om al die details en klanken met de nodige muzikaliteit 'uit de partituur te halen'. Tegen die achtergrond doken vanaf de jaren 1950 twee revolutionaire nieuwigheden op: de grafische notatie en tekstpartituren. In beide gevallen koos de componist ervoor om een traditionele, volledig uitgeschreven partituur te vervangen door ofwel een aantal grafische symbolen, ofwel door instructies in tekstvorm. (Al is 'de' grafische notatie een misleidende term, want een van de kenmerken is juist dat zowat elke componist hiermee de vrijheid nam om zijn eigen grafische codes en symbolen te ontwikkelen, los van of als aanvulling bij het conventionele notenschrift.) In beide gevallen was het meestal de bedoeling om de fantasie van de vertolker(s) te stimuleren en hen uit te nodigen om actief mee te denken over hoe een stuk kan/moet/ mag klinken, hoe een instructie geïnterpreteerd kan worden, wat voor muzikaal bouwwerk er met de beperkte bouwstenen die in de partituur aangereikt worden, mogelijk is.

Ondanks de grote diversiteit aan soorten grafische partituren, zijn er twee belangrijke categorieën, die rechtstreeks te maken hebben met de beweegredenen om grafische notatie te ontwikkelen. Ofwel kiest de componist om nieuwe grafische symbolen en notatiewijzen te ontwerpen, die dan wel een vaste betekenis hebben. In dat geval is het vooral een kwestie van handigere notatiewijzen ontwerpen om bepaalde speelwijzen, technieken of wat dan ook duidelijk aan te geven. Al moet de muzikant dan wel eerst die nieuwe symbolen leren interpreteren, natuurlijk.

Het tweede geval is eigenlijk interessanter: daar gaat het om grafische elementen waaraan geen vaste code verbonden is. In dat geval wordt er van de muzikanten een creatieve inbreng verwacht: zij moeten meer intuïtief reageren op wat er op het papier staat. Deze benadering hangt nauw samen met de tendens (die niet toevallig zijn hoogtepunt kende in de antiautoritaire jaren '60) om de taakverdeling tussen componist en de uitvoerder (die enkel getrouw moet 'reproduceren' wat er in de partituur staat) te herdenken en de vertolker weer meer creatieve inbreng in het geheel te geven. De Amerikaanse componist John Cage was een van de grote pioniers van die tendens, wat hij vooral realiseerde door in zijn muziek veel zaken bewust niet vast te leggen ('indeterminacy'). Grafische notatie, zoals dat onder meer in enkele van Cage zijn 'Variations' voorkomt, is daar dan een logisch verlengstuk van. In dit programma zijn Earle Brown en Christian Wolff, allebei trouwe bondgenoten uit de entourage van Cage, de meest 'historische' exponenten van die tendens.

Een gelijkaardige functie is weggelegd voor tekstpartituren. Waar een traditionele partituur vooral de noten voorschotelt die de individuele muzikant zo goed mogelijk moet reproduceren, kan een tekstpartituur rechtstreeks instructies geven voor muzikale processen, samenspel, zelfs het luisteren naar elkaar. Op zich zijn dat heel complexe fenomenen die in bedrieglijk eenvoudige instructies gevat kunnen worden. De nadruk ligt daarbij meestal niet meer op de noten zelf (die worden immers vaak aan de vrije keuze van de uitvoerders overgelaten), maar op hoe die samengebracht kunnen worden. De focus op het groepsproces, het collectieve gebeuren, past uiteraard ook in de lijn van diezelfde antiautoritaire jaren '60.

Die vrije rol, waarbij de componist heel veel beslissingen over hoe de muziek concreet zal klinken, overlaat aan de uitvoerder, geeft die uitvoerder(s) daarom nog geen vrijgeleide om om het even wat te doen. Hoe ongebruikelijk en (doelbewust) vaag de grafische of tekstnotatie soms ook is, er is nog altijd een notatie, een schriftelijk referentiepunt waar de uitvoering zich toe hoort te verhouden. Het leidt tot het vreemde resultaat dat de sound van twee uitvoeringen van hetzelfde werk enorm kan verschillen, terwijl beide uitvoeringen w é l zeer trouw blijven aan de instructies van de partituur. Het is geen toeval dat dit ook de bloeiperiode van de conceptuele kunst is, waarbij het concept, het onderliggende idee meer belang krijgt dan het resultaat.

De vrijheid van de vertolker mag dan wel dicht in de buurt komen van het soort vrijheid dat je voorts enkel bij geïmproviseerde muziek tegenkomt, maar improvisatie in echte zin is het allerminst. De vrijheid voor de muzikant is niettemin daarbij een belangrijk doel. Een goede uitvoering van zulke partituren, betekent dan ook dat de vertolkers iets van hun eigen smaak, muzikaliteit en vindingrijkheid kunnen inbrengen. In het geval van Zwerm, een elektrisch gitaarkwartet, valt daarbij op dat hun respons op die experimentele partituren sterk vanuit hun instrumenten gedacht is. In plaats van een esthetiek die het klankbeeld van de experimentele muziek uit de jaren '60 reconstrueert, is hun sound mee beïnvloed door progressieve rock, gekruid met menig vleugje prikkelende noise.

Deze experimentele notatiewijzen laten ook toe om relatief complexe werken op een beknopte manier te noteren. Het extreemst gebeurt dat in muziekstukken die letterlijk zich tot éé n pagina beperken. (Of zelfs nog geconcentreerder, zoals in de beroemde reeks 'postal pieces' van James Tenney: werken die allemaal exact op een postkaart passen.) De verzameling werken in dit concert overspant het hele gamma van historische referentiewerken in dit genre, zoals Earle Browns 'December 1952', tot werken die speciaal voor dit project zijn gecomponeerd, zoals het werk van Nick en Leo Didkovsky. Ze maken gebruik van traditionele muzieknotatie, tekstinstructies en grafische elementen - apart of in combinatie - wat dit programma meteen ook tot een staalkaart maakt van hoe componisten hun notatiewijze afstemmen op de ideeën die ze ermee willen realiseren.

Alvin Curran leverde met 'Underwater Princess Waltz' en 'Her Waltzing with Her' (allebei 1972) wellicht de meest traditionele partituren. De eenvoudige, elegische walsjes passen op éé n pagina, maar akkoordsymbolen geven aan dat de eenvoudige melodie en baslijn verder ingekleurd kunnen (en moeten) worden. Joel Ford componeerde een reeks 'cannon canons' - een woordspeling die hij letterlijk nam canons te schrijven die naar kanonnen verwijzen. Het Gausskanon is een elektromagnetisch kanon en de elektromagnetische versnelling ervan wordt hier weerspiegeld in de muzikale uitwerking van de 'Gauss canon' (2006), die sneller wordt en materiaal verschillende richtingen uitschiet. Ook 'Round round down' (2012) van Clinton McCallum gebruikt canons die voortdurend afdalen. Ritmische patronen en materiaal is hetzelfde voor de vier gitaristen, maar omdat die allemaal anders gestemd zijn, levert dat een heel veelzijdig resultaat op.

Het zevende deel uit 'Burdocks' (1970-71) van Christian Wolff en December 1952 (1952) van Earle Brown vormen de grote historische 'klassiekers' in dit programma. Allebei maken ze gebruik van grafische notatie. Zo is 'Burdocks' een echte catalogus van verschillende vormen van grafische notatie, iedere pagina krijgt een eigen grafische stijl. (Hoewel het werk heel andere dimensies heeft, beschouwt Zwerm 'Burdocks' heel pragmatisch als een reeks éé n-pagina-stukken, vandaar dus de éé n pagina lange 'Burdocks part VII' op dit programma.) Dit fragment heeft een grafische notatie met bolletjes en lijntjes die verdeeld zijn over vijf partijen en op basis van een aantal losjes op voorhand afgesproken regels de verdeling doorheen de tijd en coördinatie van verschillende (en relatief vrij te kiezen) klanken. Wolffs partituur is hier meer een richtlijn voor de muzikanten die al evenzeer nauwgezet naar elkaar moeten luisteren en op elkaar reageren. Nog veel vrijer is Browns 'December 1952', een verzameling lijntjes en vlakken die visueel meer aan een abstract schilderij doet denken (de mobiles van Alexander Calder waren éé n van Browns inspiratiebronnen). Echte regels voor het interpreteren van die grafische elementen zijn er niet. Het maakt van deze experimentele klassieker een typevoorbeeld van de onbepaalde elementen en vrijheden die toegelaten worden door de alternatieve grafische notatie. De verbeelding van de muzikant(en) prikkelen, is de essentie, eerder dan hen dwingende instructies opleggen. Van een heel ander grafisch gehalte is de partituur die Nick Didkovsky instuurde. Voor 'Mayhem' (2012) nam hij enkele tekeningen van zijn zoontje Leo Didkovsky die opvallen door hun scherpe gewelddadige inhoud. Hoe die tekeningen (en de emoties en gevoelens die ze oproepen) precies in muziek moeten worden vertaald, wordt volledig overgelaten aan de muzikanten. Zwerm belicht achtereenvolgens de drie wapens die getekend zijn: 'the hammer', 'the arrow' en 'the blade'.

Achter de eenvoud en beknoptheid van de notatie kunnen complexe muzikale processen schuilgaan. Daniel Goode creëert in 'The red and white cows' (1977) een eenvoudig wiskundig additief systeem (“een boer koopt een witte en daarna een rode koe; elk jaar verdubbelt hij zijn aankopen van de voorbije twee jaren, met hetzelfde aantal koeien in dezelfde volgorde. Hoeveel witte en rode koeien heeft hij na x jaar?”) Niet alleen tikt dit aritmetisch systeem heel snel aan, bovendien is de muzikale vertaling ervan in koppels van twee klanken (een 'rode koe' is altijd hoger in toonhoogte en langer dan een witte koe') extra complex doordat alle muzikanten dit proces in hun eigen tempo doorlopen. In 'Tween (k-tood #2)' (2002) schrijft Larry Polansky twee modules van twee maten uit en geeft de muzikanten de instructie om ze afwisselend te spelen en daarbij zo geleidelijk mogelijk van de ene naar de andere module over te gaan - 'morphing' een principe dat op diverse manieren kan worden toegepast en telkens een zeer belangrijk aspect is in Polansky's muziek. Het proces begint chaotisch met alle muzikanten die tastend op zoek gaan naar overgangen heen en weer tussen die twee modules en het stuk eindigt pas wanneer alle muzikanten samenvallen, wat in de verf wordt gezet met een grandioos slotakkoord van 14 noten. Van een veel transparanter en ontwapenender aard is Karl Bergers 'Time Goes By' (1975). Hij schrijft een melodie van 7 maten en een baslijn van 10 noten voor. Door telkens éé n basnoot per maat te gebruiken, verschuiven melodie en baslijn voortdurend tegenover elkaar. (Het duurt 70 maten voor de beginpunten weer samenvallen.) Door loops en improvisaties toe te voegen rekt Zwerm dit minimalistische werkje uit tot een meditatie over tijd ('time goes by, goes by, goes by..

Tijd en plaats van het gebeuren :

Zwerm : Underwater Princess Waltz - One page pieces
Zaterdag 19 oktober 2013 om 20.00 u
(inleiding door Maarten Beirens om 19.15 u )
Muziekstudio deSingel - Antwerpen

Desguinlei 25
2018 Antwerpen

Meer info : www.desingel.be en www.zwerm.be

Bron : tekst Maarten Beirens voor het programmaboekje deSingel, oktober 2013

21:36 Gepost in CD, Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

Unieke vertoning 7th Heaven met live muziek door Kevin Toma

7th Heaven 'Seventh Heaven' (1927) is wellicht de beroemdste stille film van de nog altijd miskende cineast Frank Borzage, door cultregisseur Martin Scorsese bejubeld als 'een van de grootste Amerikaanse regisseurs aller tijden.' De film kreeg bij de allereerste Oscaruitreiking vijf nominaties en won er drie, waaronder die voor Beste Actrice (Gaynor), Beste Regisseur (Borzage) en Beste Scenario - bewerking (Glazer). De film, gebaseerd op een succesvolle Broadwayshow uit 1922, was de eerste film waarin het magische filmkoppel Gaynor en Farrell te zien was. Film Fest Gent brengt op vrijdag 18 oktober een unieke vertoning van dit pareltje uit de stille filmperiode met live uitvoering van een nieuwe score die de Nederlandse musicus en filmrecensent Kevin Toma speciaal heeft geschreven in opdracht van Film Fest Gent. Toma combineert in zijn score live pianospel met elektronische geluiden.

Deze filmvertoning sluit ook mooi aan bij de hulde aan Martin Scorsese dmv een grote overzichtstentoonstelling in het Provinciaal Cultuurcentrum Caermersklooster. De beroemde regisseur van 'Taxi Driver' en 'The Departed' is namelijk een groot bewonderaar van '7th Heaven'. Hij rekent Borzage samen met D.W.Griffith, King Vidor en Cecil B.De Mille tot "de grote illusionisten die visuele symfonieën orkestreerden". Volgens Scorsese werd Borzage "geïnspireerd door de pure kracht van emoties en tilde hij daarmee zijn melodrama's op tot echte liefdesliederen, bruisend van seksuele passie en gehuld in een waas van mystiek". Met de vertoning van 'Seventh Heaven', een liefdesdrama waarin twee minnaars door het uitbreken van de Eerste Wereldoorlog uit elkaar gedreven worden, geeft Film Fest Gent ook al een eerste aanzet tot de herdenking van de Grote Oorlog die van 2014 tot 2018 op velerlei manieren zal herdacht worden.

Kevin Toma (Sittard, 1974) studeerde Film en Opvoeringskunsten aan de Katholieke Universiteit Nijmegen (tegenwoordig Radboud Universiteit). Hij begon met het schrijven van filmrecensies voor de Filmkrant, en werkte later een periode als webredacteur voor Cinema.nl. Momenteel is hij werkzaam als columnist voor de Gelderlander en sinds 2007 is hij filmcriticus voor de Volkskrant.

Daarnaast begeleidt hij al sinds 1994 stille films. Als muzikant en componist is hij autodidact. Hij heeft in opdracht van bkkc, Filmhuis Den Haag, Go Short Filmfestival, Movie W, Ekko en ook voor het IFFR en popfestival Lowlands nieuwe scores geschreven (en live uitgevoerd) bij onder andere Sunrise (1927), Häxan (1922) en Berlin, die Sinfonie der Groβstadt (1927). Toma, tegenwoordig gevestigd in Arnhem, is tevens filmdocent (verbonden aan het EYE film instituut) en dj.

Tijd en plaats van het gebeuren :

Kevin Toma : Stille filmconcert '7th Heaven'
Vrijdag 18 oktober 2013 om 19.30 u
Miryzaal - Conservatorium Gent

Hoogpoort 64
9000 Gent

Meer info : www.filmfestival.be en kevintoma.nl

Elders op Oorgetuige :
Indrukwekkende reeks concerten tijdens jubileumeditie Film Fest Gent, 8/10/2013

20:50 Gepost in Concert, Festival, Film, Muziek | Permalink |  Facebook

Art Cinema OFFoff viert 10de verjaardag met screenings, live performances, een party en een heuse peepshow

10 Years OFFoff Niet alleen het Gentse filmfestival blaast kaarsjes uit, ook Art Cinema OFFoff viert intussen haar 10de verjaardag. De Gentse bioscoop voor experimentele film gaat zoals elk jaar tijdens het filmfestival 'extra muros' met een spectaculair programma. Tien jaar geleden organiseerden de stichters van OFFoff "De Langste Nacht van de Experimentele Film". Nu, tien jaar later, doet OFFoff opnieuw een nachtje door, met screenings, live performances, een party en een heuse peepshow.

Voor de jongsten is er om 18 uur een voorstelling die ontstond tijdens de workshops Experimental Kids. Actrice Katrijn Van Bouwel presenteert bovendien het beeldverhaal Lapscheure van Kolja Aertgeerts. Het avondprogramma bevat expanded cinema performances van Unter & Hyperbang (FR), Floris Vanhoof (BE) & Makino Takashi (JP) en Piotr Tolmachov (BE/RUS). Zij verkennen de grenzen van het medium met hun live bombardementen van projectie en klank. Verder programmeert OFFoff de nieuw gerestaureerde kopij van de avant-gardeklassieker La Coquille et Le Clergyman (1927) van Germaine Dulac. Muzikant en ontwerper Mathieu Serruys neemt ter plekke een gloednieuwe soundtrack op die zal verschijnen op zijn label Smeltkop. Jef Cuypers (Faceneck, Possessed Factory) en Stef Heeren (Kiss the Anus of a Black Cat) experimenteren dan weer bij Couch (1966) van Andy Warhol. In deze obscure film uit de MOMA-collectie gaan culthelden als Allan Ginsberg en Jack Kerouac uit de kleren op de legendarische sofa in de Factory. Alternerend tonen we eigenzinnige films van Gents jong talent in 'Jonge Zwervers'. Na middernacht kan je terecht op de dansvloer of ... binnensluipen in onze peepshow met de mooiste experimentele erotica!

Tijd en plaats van het gebeuren :

10 Years OFFoff - Nacht van de Experimentele Film
Vrijdag 18 oktober 2013 vanaf 18.00 u
De Expeditie - Gent

Dok-Noord 4F
9000 Gent

Meer info : www.filmfestival.be en www.offoff.be

Elders op Oorgetuige :
Indrukwekkende reeks concerten tijdens jubileumeditie Film Fest Gent, 8/10/2013

19:23 Gepost in Concert, Festival, Film, Muziek | Permalink |  Facebook

Scoring for Scorsese : spetterend concert met symfonische filmmuziek in de Bijloke

Scoring for Scorsese Het 40ste Film Fest Gent zet het werk van Martin Scorsese in de kijker. 'Scoring for Scorsese' wordt een spetterend concert met symfonische muziek uit films zoals 'Taxi Driver' en 'Raging Bull', uitgevoerd door het Brussels Philharmonic onder leiding van Dirk Brossé.

Martin Scorsese is een regisseur die uitzonderlijk veel belang hecht aan de muziek in zijn films en een bijzonder grote verscheidenheid aan de dag legt in zijn keuze van componisten, het gebruik van bestaande klassieke composities of het citeren van pop- en rocknummers en werk van de klassieke Amerikaanse songwriters. Niet zo verbazingwekkend, want film én muziek zijn de twee grote passies van de regisseur van 'Mean Streets' en 'Raging Bull'. Getuige ook zijn muziekfilms 'The Last Waltz' (1978) over het afscheidsconcert van The Band, de Michael Jackson muziekvideo 'Bad' (1987), de episode 'Feel Like Going Home' in de documentaire 'The Blues' (2003), de documentaire 'No Direction Home: Bob Dylan' (2005), de Rolling Stones concertfilm 'Shine a Light' (2008) en de documentaire 'George Harrison: Living in the Material World' (2011). Vergeten we ook niet dat Scorsese in 1977 een heuse musical maakte, 'New York, New York' met Liza Minnelli en hij al jaren droomt van een grote Sinatra biopic.

Maar er is ook de Scorsese die in zijn films de grote Hollywood traditie van de symfonische filmscores laat voortleven. Het is deze dimensie in de films van Martin Scorsese die het concert tijdens de 40e editie van Film Fest Gent domineert. Beginnend met zijn eenmalige samenwerking voor 'Taxi Driver' (1976) met de legendarische Bernard Herrmann, huiscomponist van Orson Welles en Alfred Hitchcock, die hiermee zijn afscheidsscore tekende en overleed voor de film in de bioscoop kwam.

Scorsese maakte nog een tweede maal gebruik van muziek van Bernard Herrmann in de remake 'Cape Fear', maar de score bestond uit arrangementen die Elmer Bernstein maakte van de composities die Herrmann geschreven had voor de gelijknamige originele film uit 1961. Bernstein schreef vervolgens de wondermooie score voor 'The Age of Innocence' (1993) en de score van 'Bringing Out the Dead' (1999). Intussen wierp Howard Shore zich op als vaste componist van Scorsese en tekende hij inmiddels de scores van 'Gangs of New York' (2002); 'The Aviator' (2004), waarvan de muziek in België werd opgenomen door het Brussels Philharmonic; 'The Departed' (2006); 'Hugo' (2011) en 'The Wolf of Wall Street' (2013) die eind dit jaar in de bioscoop wordt verwacht.

Naast de selectie uit de echte filmscores brengt het concert ook enkele klassieke stukken die Scorsese in zijn soundtracks verwerkt: het Intermezzo uit 'Cavalleria Rusticana' van Pietro Mascagni in 'Raging Bull' (1980) en de derde symfonie van Krzysztof Penderecki in 'Shutter Island' (2010).

Tijd en plaats van het gebeuren :

Brussels Philharmonic : Scoring for Scorsese
Donderdag 17 oktober 2013 om 20.00 u
Muziekcentrum De Bijloke - Gent

Jozef Kluyskensstraat
9000 Gent

Meer info : www.filmfestival.be en www.brusselsphilharmonic.be

Elders op Oorgetuige :
Indrukwekkende reeks concerten tijdens jubileumeditie Film Fest Gent, 8/10/2013

00:07 Gepost in Concert, Festival, Film, Muziek | Permalink |  Facebook

15/10/2013

Quatuor Danel speelt Mozart, Weinberg en Beethoven in het Conservatorium van Brussel

Moisey Weinberg Al enkele seizoen is het Quatuor Danel de vurige verdediger van Moisey Weinberg (foto), een componist die in 1919 in Polen geboren werd en in 1939 naar de Sovjet-Unie vluchtte. Deze leerling en goede vriend van Sjostakovitsj is onterecht in de vergetelheid geraakt. Hij verdient nochtans een eersterangsplaats onder de grote namen van de 20ste-eeuwse muziek. Aan het Danel Quartet om ons te overtuigen!

Moisey Weinberg (Mieczyslaw Vainberg) (1919-1996) was een Russische componist van Pools-Joodse geboorte. Hij studeerde piano bij Józef Turczyński aan de Frédéric Chopin Muziek Akademie van Warschau. Al snel werden zijn muzikale talenten ontdekt en geprezen.
Tijdens de Duitse invasie in Polen in 1939 vluchtte hij naar Rusland. In Minsk studeerde hij onder Vasily Zolotaryov die een voormalige student van Nikolaj Rimski-Korsakov en Mili Balakirev was. De ochtend na Weinbergs diploma-uitreiking vielen de Duitsers Rusland binnen en vluchtte hij naar Tasjkent. Daar werkte hij bij de opera en ontmoette allerlei belangrijke personen die ook geëvacueerd waren. Onder hen was ook de beroemde directeur van het Joods Theater in Moskou, Solomon Mikhoels. Hij trouwde met diens dochter.

Onder de indruk van Weinbergs eerste symfonie regelde Dmitri Sjostakovitsj in 1943 dat Weinberg naar Moskou kon komen. Daar bleef hij tot het einde van zijn leven. Na de Tweede Wereldoorlog laaide het antisemitisme in Rusland hevig op. In januari 1948 werd zijn schoonvader door de geheime politie vermoord en vele Joden met een culturele achtergrond werden gearresteerd en later doodgeschoten. Vele componisten bleven, onopgehelderd, buiten schot. In 1953 werd Weinberg gearresteerd met de aanklacht dat hij een Joodse republiek in de Krim op wilde richten. Waarschijnlijk is Weinberg de dood ontsnapt omdat Jozef Stalin op 6 februari 1953 overleed en de autoriteiten geen tijd meer hadden zich in zijn, en onnoemelijk veel andere, zaak te verdiepen.

In relatie met de vele tragedies in Weinbergs leven is het verbazend hoe creatief hij was. Hij componeerde 26 symfonieën, 17 strijkkwartetten en vele andere werken. Het grootste gedeelte van zijn werk werd in Rusland door de beroemdste en bekendste musici en orkesten uitgevoerd, o.a. door David Oistrakh, Emil Gilels, Rudolf Barshai en Mstislav Rostropovitsj.

Weinberg was bijzonder gesteld op de creatieve mogelijkheden het strijkorkest. Hij stelde : "Ik heb vaak niet meer nodig dan een goed strijkorkest om mijn gevoelens in muziek tot uiting te brengen". Zijn werken werden door de Sovjet autoriteiten regelmatige geprezen, vooral in het naoorlogse klimaat. Toch kon een Joodse componist nooit zeker van zijn zaak zijn. Daar waar Dmitri Sjostakovitsj een onaantastbare grootheid was geworden gold dat zeker niet voor Weinberg (en vele anderen). De ontvangst van zijn werken kende veel inconsistenties.

Vaak dreigde arrestatie en net als Sjostakovitsj had Weinberg altijd een koffertje klaarstaan om bij een eventuele arrestatie nog iets te kunnen meenemen. In 1948 werd de eerste Sinfonietta openlijk door de autoriteiten geprezen terwijl dit werk toch duidelijke verwijzingen naar Joodse muziek in zich heeft. Andere werken werden weer op de, nooit gepubliceerde en inofficiële, zwarte lijst gezet.

Vele malen nam Weinberg, net als Sjostakovitsj, een loopje met de muziekkennis van de autoriteiten. Zijn Rapsodie op Moldavische thema’s op.47, no.1 is zo overgoten van Joodse associaties dat het onbegrijpelijk is dat dit werk officieel werd geprezen. Een andere versie van dit werk voor viool en orkest werd door David Oistrakh in 1953 in première gebracht en dezelfde avond werd Weinberg gearresteerd.

In het Westen was Weinberg tot voor kort alleen bij kenners bekend.Dat de hoeveelheid bewonderaars steeds maar groter wordt, is mede te danken aan het CD-label OLYMPIA, dat veel van zijn werken in originele uitvoering, uitbracht en aan musicologen zoals Per Skans. Het Engelse label Chandos is in 2004 gestart met een registratie van alle symfonieën van Weinberg met het Pools Nationaal Radio-orkest, Katowice onder leiding van Gabriel Chmura.

Programma :

  • Wolfgang Amadeus Mozart, Strijkkwartet, KV 458, "De Jacht"
  • Moisey Weinberg, Strijkkwartet nr. 8, op. 66
  • Ludwig van Beethoven, Strijkkwartet nr. 15, op. 132

Tijd en plaats van het gebeuren :

Quatuor Danel : Mozart, Weinberg, Beethoven
Donderdag 17 oktober 2013 om 20.00 u
(inleiding om 19.30 u )
Koninklijk Conservatorium Brussel
Regentschapsstraat 30
1000 Brussel

Meer info : www.bozar.be en www.quatuordanel.eu

Extra :
Moisey Weinberg op en.wikipedia.org, www.music-weinberg.net en youtube

20:58 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook