24/01/2014

Wibert Aerts brengt solowerk voor viool van Bach, Hartmann en Bram Van Camp in Vucht

Wibert Aerts Wibert Aerts (foto) behoeft geen introductie als kamermuzikant en violist van het veelgeprezen kamermuziekkwintet Het Collectief. Daarnaast is hij werkzaam als concertmeester en kamermuzikant bij het vermaarde Doelenensemble in Rotterdam en is hij lid van het splinternieuwe Taurus Quartet, dat op 10 april 2014 voor het eerst in Maasmechelen te gast is. 
Wibert Aerts heeft een stevige reputatie opgebouwd met gedurfde solorecitals, waar aanvankelijk vooral het moderne en hedendaagse repertoire voor vioolsolo centraal stond. Sinds kort legt hij zich toe op de barokviool. 
 Wie eerder al een solorecital van hem mocht meemaken, moet alvast niet meer overtuigd worden van zijn talent, van zijn overtuigingskracht en vastberadenheid waarmee hij zich vastbijt in het repertoire voor vioolsolo.



Gespreid over drie seizoenen legt Wibert Aerts zich toe op de uitvoering (op barokviool) van de integrale sonates en partita's voor onbegeleide viool van J.S. Bach. Dit is een zesdelige cyclus waaraan Bach begon te werken in 1703 in Weimar, om ze te voltooien in 1720. 
 Wibert Aerts combineert dit met de uitvoering (op moderne viool) van het integrale oeuvre voor vioolsolo van K.A. Hartmann en nieuw werk uit 2010 van de jonge Vlaamse componist Bram Van Camp. In de twee suites en de twee sonates voor vioolsolo van K.A. Hartmann, alsook uit Improvisations van Bram Van Camp blijkt de bijzondere affiniteit van de componisten met het oeuvre van J.S. Bach.

Bram Van Camp (1980) streeft in zijn muziek naar een stijl met een intuïtief vertrekpunt, waar elke noot toch verklaard kan worden binnen een consequent (eigen) systeem. Hoewel in de meeste composities sprake is van seriële procedures, houdt Van Camp steeds een muzikaal, organisch klinkend resultaat voor ogen. Op die manier is zijn compositiesysteem geen doel op zich, maar is het een middel tot het creëren van een natuurlijk klinkende essentie: de eigenlijke organische muziek. Bram Van Camp ontwikkelt zich verder als componist maar blijft daarnaast ook actief als violist. Hij beschouwt zijn activiteiten als uitvoerend muzikant als essentieel in zijn compositorische ontwikkeling. In zijn repertoire geeft hij de voorkeur aan twintigste-eeuwse en hedendaagse muziek. Als orkestmusicus deed hij ervaring op in verschillende orkesten waaronder deFilharmonie van Vlaanderen en het Filharmonisch Jeugdorkest van Vlaanderen, waarmee hij concertreizen maakte naar Rusland, Canada en Italië. Sinds 2003 dirigeerde hij diverse ensembles met eigen en hedendaagse muziek.

Programma :

  • J.S. Bach, Sonate nr. 1 in g BWV 1001, Partita nr. 2 in d BWV 1004

  • K.A. Hartmann, Suite I (1927) 

  • Bram Van Camp, Improvisations ( 2010)

Praktische info :

Wibert Aerts : Bach, Hartmann, Van Camp
Donderdag 30 januari 2014 om 20.15 u
Sint-Remigiuskerk Vucht

Dorpsstraat
3630 Vucht-Maasmechelen

Meer info : www.ccmaasmechelen.be en www.wibert-caridad.be

Extra :
Bram Van Camp : www.matrix-new-music.be en youtube

13:57 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

There must be some way out of here : Nadar in het Museumtheater Sint-Niklaas

Nadar In het kader van de Sint-Niklase Week van de Poëzie speelt Nadar een concert in het Museumtheater. Op het programma staat werk van Martin Arnold, Bernhard Lang, Beat Furrer, Peter Ablinger, Daan Janssens, Martin Schüttler, Abbas Kiarostami en Luciano Berio. Nadar werd in 2006 opgericht door een aantal jonge muzikanten met een gemeenschappelijke passie voor hedendaagse muziek. Dit ensemble focust in zijn repertoire op de jongste generatie internationale componisten en wil daarbij de multidisciplinaire en avontuurlijke geest overnemen van de echte Nadar, een pseudoniem voor fotograaf, spion én ballonvaarder Gaspard-Félix Tournachon (1820-1910).

Programma :

  • Martin Arnold, Haunted House
  • Bernhard Lang, The watchtower uit Differenz/Wiederholung 16 voor stem,sax, keyboard en percussie
  • Beat Furrer, Invokation VI
  • Peter Ablinger, Voices and piano (Jean-Paul Sartre)
  • Daan Janssens, (face à moi) III (2013) voor piano solo
  • Peter Ablinger, Voices and piano (Billy Holiday)
  • Martin Schüttler, Linked Trips sopraan, fluit, klarinet, el. gitaar, cello en percussie
  • Abbas Kiarostami, The Chorus (1982)
  • Luciano Berio, O'King (1968) voor stem, fluit, klarinet, viool, cello en piano
  • Beat Furrer, Lied voor piano en viool
  • Bernhard Lang, Burning Sister uit Differenz/Wiederholung 16 voor stem,sax, keyboard en percussie

Praktische info :

Nadar : There must be some way out of here
Dinsdag 28 januari 2014 om 20.00 u
Museumtheater Sint-Niklaas

Zwijgershoek 14
9100 Sint-Niklaas

Meer info : www.ccsint-niklaas.be en www.nadarensemble.be

Extra :
Martin Arnold op www.quatuorbozzini.ca
Bernhard Lang : members.chello.at, en.wikipedia.org, brahms.ircam.fr en youtube
Beat Furrer op en.wikipedia.org, brahms.ircam.fr, www.baerenreiter.com en youtube
Peter Ablinger : ablinger.mur.at, www.bbc.co.uk en youtube
Daan Janssens : www.daanjanssens.be, www.matrix-new-music.be en youtube
Martin Schüttler : www.myspace.com/martinschuettler
Luciano Berio : www.compositiontoday.com, www.themodernword.com, brahms.ircam.fr, www.arsmusica.be en youtube
Portret Luciano Berio, J-L Plouvier op www.ictus.be
Luciano Berio (1925 - 2003): Duivelskunstenaar, Jan de Kruijff op www.musicalifeiten.nl

13:34 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

Nieuwe multimediale ElektroAkoestische releases in Logos

Bernard Parmegiani Dinsdag kan je in Logos terecht voor de nieuwste multimediale ElektroAkoestische releases, geselecteerd door Kristof Lauwers en Mattias Parent. Het is een traditie bij Logos: het jaarlijkse winterconcert rond puur elektroakoestische (EA)muziek. Medewerkers Kristof Lauwers en Mattias Parent lanceerden recent een nieuwe call for works en daar werd internationaal op gereageerd. Zij compileerden de beste releases tot een avondvullend concert waarbij je simpelweg de ogen sluit om heuse sonische landschappen aan je trommelvlies voorbij te laten trekken. Of toch niet helemaal: er steekt ook heel wat audiovisueel materiaal tussen, dat meer dan de moeite waard is. Last but not least krijgen we ook een eerbetoon aan de recent overleden Franse pionier Bernard Parmegiani (foto) - de luidspreker hebbe zijn ziel - wiens werk voortleeft in de wondere EA-wereld. Dat alles wordt gepresenteerd op een hoogwaardige geluidsinstallatie en gespatialiseerd over 8 kanalen.

Glitches, soundscapes, grooves, FFTs, spectrograms, dynamic filters, ... het zijn allemaal termen uit de wondere wereld van de elektroakoestische (EA-)muziek of audio art. Dit is de muziek(wetenschap) die zich concentreert op de akoestische eigenschappen van elektrische muziekinstrumenten. Globaal gezien kan je stellen dat alle muziekcomposities die voor luidsprekers zijn gemaakt, binnen dit domein vallen. De stroming werd in Europa onder andere beïnvloed door de Franse Musique Concrete (sommigen spreken van Musique Acousmatique), door de Westdeutscher Rundfunk, door de Britse experimentalisten Trevor Wishart en Keith Rowe, door de avant garde-jazz en progressieve noise. Aan de overzijde van de Atlantische oceaan waren het medio jaren 50 experimentalisten zoals John Cage en David Tudor die, elk op hun manier en estetische gronden, substantiele bijdragen leverden aan de EA.

Bij Logos - niet voor niets het pilootcentrum voor geluidskunst in Vlaanderen - maken ze er inmiddels al enkele jaren een traditie van om in de winter een selectie van de nieuwste internationale releases uit de EA-wereld voor te stellen. Vandaag de dag kan iedereen die beschikt over degelijke hardware, kennis van elektronika, een goed functionerend paar oren en de nodige ambitie, EA-muziek op de wereld loslaten. Er zijn dan ook heel, heel veel artiesten aan de slag in dat domein, en daar moet uit gefilterd worden. Logosmedewerkers Kristof Lauwers en Mattias Parent lanceerden een call for works en uit de talrijke inzendingen hebben zij een verscheiden, multimediaal programma samengesteld. Het concert bevat tevens een hulde aan een van de grondleggers van het genre: de Fransman Bernard Parmegiani, die eind november 2013 op 86-jarige leeftijd overleed.

Bernard Parmegiani (Parijs, 1927-2013) kennen we van de Groupe de Recherches Musicales (GRM), waar hij vanaf de jaren '60 werkte aan de zijde van de toenmalige pioniers Pierre Schaeffer en Pierre Henry. Hij verwierf een aanstelling bij de dienst 'Music/Image' van de Franse televisie (meerbepaald de toenmalig enige zender ORTF), waar hij onder meer de studio deelde met Iannis Xenakis. Parmegiani kreeg de opdracht om 'gebruiksmuziekjes' te produceren zoals soundtracks bij documentaires en hoorspelen, maar gaandeweg kwamen ook regisseurs bij hem aankloppen zoals zijn generatiegenoot Jan Lenica, waarmee hij in 1965 de surreële kortfilm "A" realiseerde.

Eind jaren'60 kwam er meer en meer internationale erkenning met residenties in de Verenigde Staten, de Westdeutscher Rundfunk en met (live)performances van de Londense Third Ear Band. Ook in zijn thuisland Frankrijk was Parmegiani een geliefd artiest: 'L'Enfer' (1972), in samenwerking met François Bayle en gebaseerd op Dante's Divina Comedia, werd internationaal erkend als een meesterwerk. 20 Jaar later verliet hij de GRM en stichtte hij zijn eigen klanklabo in Saint Remy. Sedertdien was hij een veelgevraagd jurylid op tal van EA-festivals en -wedstrijden.

Zelf viel hij ook geregeld in de prijzen: Academie du Disque Francais (1979), Les Victoires de la Musique (1990), Prix Magister (Bourges 1991) en Golden Nica Award op de Prix Ars Electronica (1993) voor Entre-temps dat hij een jaar voordien had gefinaliseerd. Wie overigens geregeld het vliegtuig neemt, zal misschien onbewust Parmegiani's "Indicatif Roissy" ondergaan hebben: een 'jingle' die tot in 2005 elke publieke aankondiging op Paris-Charles De Gaulle voorafging. Aphex Twin, Autechre and Sonic Youth citeren hem als een artiest met een doorslaggevende invloed.

Programma :

  • Barry Truax, Earth and steel
  • Thanos Chrysakis, Night two hundred forty five - nowhere
  • Ivan Penov, Controcorrente
  • Bernard Parmegiani, Intermixed Wavelengths
  • Dave Payling, Diffraction
  • Bernard Parmegiani, Full and free
  • Pete Batchelor, Fuse
  • Ana Dall'Ara-Majek, Akheta's Blues
  • Bernard Parmegiani, Induced Matter
  • Pierce Warnecke, O.O.

Praktische info :

EA! Nieuwe ElektroAkoestische releases
Dinsdag 28 januari 2014 om 20.00 u
Logos Tetraëder - Gent

Bomastraat 26-28
9000 Gent

Meer info : www.logosfoundation.org

Extra :
Bernard Parmegiani op en.wikipedia.org en youtube
La vie multipiste de Bernard Parmegiani, figure de la musique concrète, Pierre Gervasoni op www.lemonde.fr, 25/11/2013
Bernard Parmegiani, 'De Natura Sonorum: Accidents/Harmoniques' op Koen Van Meel op Kwadratuur.be, 31/01/2007

13:00 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

Romantiek, Russische traditie en hedendaags werk met Christianne & Rick Stotijn in de Munt

Christianne Stotijn Net als in haar twee vorige recitals in de Munt brengt de Nederlandse mezzosopraan Christianne Stotijn (foto) ook ditmaal een origineel liedprogramma. Ze put daarvoor uit een zelden uitgevoerd repertoire van aria's en liederen met piano en obligate contrabas, een onverwachte maar bijzondere combinatie. Uiteraard start de reis bij de oorspronkelijk voor deze bezetting geschreven aria’s van de 19de-eeuwse contrabasvirtuoos Giovanni Bottesini, maar we ontdekken ook liederen van Mikhail Glinka in een nieuwe zetting voor dit ensemble en de Cabaret Songs van de Amerikaanse 'composer of the year 2007' William Bolcom, gloednieuw werk van de Nederlandse componist Michel van der Aa, om te eindigen met de recentste liedcyclus van Ned Rorem... Wie van een muzikale ontdekkingstocht houdt, mag deze reis niet missen!

Zus en broer Stotijn bewandelen niet meteen platgetreden paden. Met de Nederlandse Muziekprijs 2008 - de hoogste onderscheiding in Nederland - op zak hoeft Christianne niets meer te bewijzen. En wat gezegd van Rick, die in 2012 dezelfde prijs in de schoot geworpen kreeg en door Roland de Beer in de Volkskrant bedacht werd met de quote: "Johannes Brahms zei ooit dat iedere zuivere noot op een contrabas 'toeval' was. Als hij het meende, zou hij zich hebben bekeerd bij het optreden van Rick Stotijn." Samen met Joseph Breinl brengen Rick en Christianne Stotijn werk van onder meer Ravel en Bottesini (de Paganini van de contrabas), en van levende componisten als Ned Rorem, Emil Tabakov, William Bolcom en Michel van der Aa. Die kreeg onlangs de Grawemeyer Award for Music Composition 2013.

Michel van der Aa (1970) is bekend om zijn instrumentale, orkestrale en elektronische stukken én zijn samenwerkingen met kunstenaars uit andere disciplines. Hij studeerde muziekregistratie en compositie aan het Koninklijk Conservatorium in Den Haag. Hij volgde compositielessen bij Diderik Wagenaar, Gilius van Bergeijk en Louis Andriessen. In 2002 volgde hij een opleiding filmregie aan de New York Film Academy. Deze opleiding droeg in niet geringe mate bij tot het filmisch karakter van zijn werk: het gebruik van filmbeelden en filmmuziek werden essentiële componenten van zijn partituren. Zo schreef hij niet alleen de muziek, maar verzorgde hij ook de regie en concipieerde en realiseerde hij de filmfragmenten in de opera's 'One' (2002), 'After Life' (2005-2006) en en 'The Book of Disquiet' (2008), waarin regie, film en muziek op een hoogst eigen wijze versmelten.

Ned Rorem (1923) is vooral bekend van zijn liederen, maar schreef ook tal van andere werken. Zo componeerde hij drie symfonieën, vier pianoconcerti en een reeks andere orkestrale werken. Rorem zei ooit: "Why do I write music? Because I want to hear it - it's as simple as that. Others may have more talent, more sense of duty. But I compose just from necessity, and no one else is making what I need."

Ned Rorem over 'How Like a Winter' : "Nothing can be said about music that the music itself can't say better, except how it came to be written. Indeed, How Like A Winter was co- commissioned by the Eduard van Beinum Foundation and dedicated to the three performers: Christianne Stotijn, Joseph Breinl, and Rick Stotijn. Their three instruments - the human voice, double bass, and piano - seem invented to convey the verse of Shakespeare, the greatest poet of the English language.
The text is three interconnected Shakespeare sonnets, #97, #98 and #99, which express loss and separation using the theme of the seasons. Without love, it is always a cold, dark winter. The flowers of spring, the pleasures of summer and "teeming autumn" come and go but it feels like winter because of the absence of the one who is loved. A sense of nostalgia - of presence and absence - is conveyed. "

Programma :

  • Johannes Brahms, Gestillte Sehnsucht. Für Singstimme, Kontrabass und Klavier (arr. Marijn van Prooijen) (Aus: "Geistliche Lieder op. 91)
  • Giovanni Bottesini, Cappricio di Bravura
  • Maurice Ravel, Cinq Mélodies populaires grecques
  • Mikhail Glinka, Songs for mezzo-soprano, double bass and piano
  • Ned Rorem, How Like a Winter. Song-cycle for mezzo-soprano, double bass and piano
  • Emil Tabakov, Motives for double bass solo
  • Michel van der Aa, Songs for mezzo-soprano, double bass and piano (text: Carol Ann Duffy) : How Are We Today? (creatie) - Miles Away
  • William Bolcom, From: Cabaret Songs, Arranged by Wijnand van Klaveren

Praktische info :

Christianne Stotijn, Rick Stotijn & Joseph Breinl : How like a winter
Maandag 27 januari 2014 om 20.00 u
De Munt - Brussel

Muntplein
1000 Brussel 

Meer info : www.demunt.be, www.christiannestotijn.com en www.rickstotijn.com

Extra :
Interview met Christianne Stotijn, Carl Böting op www.demunt.be
Ned Rorem : www.nedrorem.com, nl.wikipedia.org, www.boosey.com en youtube
An Eternal Youth, Now 90. Celebrating Ned Rorem's 90th Birthday, Seve Smith op www.nytimes.com, 25/10/2013
Emil Tabakov : www.emiltabakov.com, en.wikipedia.org en youtube
Michel van der Aa : www.vanderaa.net, www.muziekencyclopedie.nl, www.boosey.com en youtube
Gesprek met Michel van der Aa in De wereld draait door, 26/03/2009
William Bolcom : williambolcom.com, nl.wikipedia.org en youtube

12:15 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

14/01/2014

Brussels Jazz Orchestra en I Solisti del Vento slaan de handen in elkaar voor Close Encounters

Bert Joris Na een geslaagde eerste samenwerking in 2011 in het project 'Agatha' slaan het Brussels Jazz Orchestra en I Solisti del Vento opnieuw de handen in elkaar voor 'Close Encounters'. Samen brengen ze een repertoire dat traditioneel alleen door klassieke musici wordt gespeeld. Maar BJO zou BJO niet zijn als het daar geen uitdaging in zag. Met muziek van Stravinsky, Antheil en Bernstein tasten beide ensembles elkaars mogelijkheden af. Bij momenten ontmoeten ze elkaar in een kruisbestuiving die leidt tot een nieuwe sound, een 'Close Encounter of a New Kind'.

Bernstein en Stravinsky schreven respectievelijk 'Prelude, Fugue and Riffs' en 'Ebony Concerto' in 1949 voor Woody Hermans bigband. Marc-Anthony Turnage is een veelgehoorde hedendaagse componist in deSingel. Zijn jazzy tribuut aan Stravinsky, 'No let up', is "Loud, cheeky and great fun" schreef de Chicago Tribune bij de creatie in 2004. Het mag gerust naast 'A Jazz Symphony' uit 1925 van wonderkind en avant-gardist George Antheil staan. Maar je mag op dit concert ook bestaand werk van BJO verwachten. En een gloednieuwe compositie van Bert Joris (foto) voor deze dubbele bezetting. 'Jazz & more' dus.

No Let Up (2003) van de Britse componist Marc-Anthony Turnage, is een compositie geschreven voor jazzensemble. Turnage is een veelzijdig componist en zeker geen bewoner van ivoren torens. Hij citeert evengoed Led Zeppelin als Louis Andriessen als inspiratiebron. Voor No Let Up heeft Turnage deels inspiratie gezocht bij Stravinsky, maar hij gaat nog een stuk verder in het neerzetten van wat hij zelf 'nagging repeating rhythms' noemt. 'Let up' betekent zoveel als vertraging of vermindering van vaart, inspanning of intensiteit. Het tegendeel is dus waar in dit stuk, het is hoogspanning van A to Z en voor de muzikanten wordt het alle hens aan dek. De Chicago Tribune schreef: "No Let Up is loud, cheeky and great fun." Maar bij BJO en I Solisti houden ze nu al hun hart vast, want het werk is voor hen bijna een sprong in het duister.

Minder verrassend wordt dan weer A Jazz Symphony van George Antheil, oorspronkelijk geschreven in 1925 en voor het eerst uitgevoerd in Carnegie Hall in 1927, waar het in de schaduw liep van de Amerikaanse première van Antheils Ballet Mécanique (een schandaalsucces). Orkestleider Paul Whiteman wilde het eerst opnemen in zijn programma Experiment in Modern Music, maar - o ironie - hij vond het uiteindelijk te experimenteel. Het werk zat dan ook vol dissonanten en andere jongensachtige brutaliteiten. Het was dan ook moeilijk speelbaar. Maar Antheil heeft in 1955 een aangepaste, 'bravere' en meer pragmatische versie geschreven (zo werden om economische redenen onder meer de strijkers geschrapt). BJO en I Solisti hebben uiteindelijk (om gelijkaardige pragmatische redenen) voor deze herwerkte versie gekozen.

De bezetting voor alle stukken op het programma is telkens anders, telkens is er een aangepaste selectie van muzikanten uit BJO en I Solisti. Maar in het slotwerk van de avond komen ze vol aan de bak, het complete BJO plus het voltallige I Solisti del Vento, samen goed voor een kleine dertig muzikanten op het podium. Componist Bert Joris kreeg de opdracht om te sleutelen met die uitgebreide bezetting. "Ik heb gekozen voor een benadering à la Gil Evans," zegt Joris. "Ik zie het in eerste instantie als een compositie voor het BJO waaraan ik de kleuren van I Solisti toevoeg." Joris schreef 'How Could We Forget the Twelve Disciples' als een ballade, gecomponeerd rond een centraal melodisch motief dat steeds terugkomt, telkens in een nieuwe harmonische context. "Ik probeer het motief elke keer anders te beantwoorden om uiteindelijk in een vraag te eindigen," legt Joris uit. "Na elke deur die je opent, zie je weer een hele reeks nieuwe deuren opduiken, dat is een beetje de filosofie achter het stuk." Daarna volgt een meer muziektechnische oefening, zij het met een knipoog naar oude tradities. Het is gebaseerd op twee dodecafonische reeksen, een stijgende en een dalende. "De uitvoerder en de luisteraar hoeven dat niet eens te weten of op te merken," zegt Joris. "Ik wil de techniek diep in de muziek onderdompelen. Een beetje zoals Bach, die maakte ook muziek die je op meerdere niveaus kan lezen: toegankelijk voor iedereen maar tegelijk interessant voor luisteraars die er dieper willen op ingaan."

Programma :

  • Leonard Bernstein, Prelude, Fugue and Riffs
  • Mark-Anthony Turnage, No let up
  • Igor Stravinsky, Ebony Concerto
  • George Antheil, A Jazz Symphony
  • Bert Joris, How Could We Forget the Twelve Disciples (wereldcreatie voor bigband en blazersensemble)

Praktische info :

Brussels Jazz Orchestra & I Solisti del Vento : Close Encounters
Woensdag 22 januari 2014 om 20.00 u
(inleiding door Hugo De Craen om 19.15 u)
deSingel - Antwerpen
Desguinlei 25
2018 Antwerpen

Meer info : www.desingel.be, www.brusselsjazzorchestra.com en www.isolistidelvento.be
-------------------------------------
Dinsdag 11 februari 2014 om 20.00 u
Bozar - Brussel

Ravensteinstraat 23
1000 Brussel

Meer info : www.bozar.be, www.brusselsjazzorchestra.com en www.isolistidelvento.be
-------------------------------------
Woensdag 12 februari 2014 om 20.30 u
CC Ter Dilft - Bornem

Sint-Amandsesteenweg 41-43
2880 Bornem

Meer info : www.terdilft.be, www.brusselsjazzorchestra.com en www.isolistidelvento.be

Bron : Tekst Didier Wijnants voor deSingel, januari 2014

Extra :
Mark-Anthony Turnage : www.boosey.com, www.schott-music.com en youtube
Mark-Anthony Turnage (1960 - ) : Markante jazzinvloeden, Jan de Kruijff op www.musicalifeiten.nl
Bert Joris : www.bertjoris.be, www.muziekcentrum.be en nl.wikipedia.org

16:52 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

Ghost Road van Fabrice Murgia & Dominique Pauwels opnieuw te zien in Brugge, Gent en Leuven

Ghost Road LOD bracht Fabrice Murgia, de 27-jarige Luikse theatermaker en 'artiste associé' van het Théâtre National, samen met componist Dominique Pauwels en acteur-dramaturg Jos Verbist. De inzet van dit 'generatiepact' is de ambitieuze trilogie Ghost Road die ze tussen 2012 en 2015 zullen realiseren. Elk deel brengt een plek in kaart die verlaten is onder druk van drie grote catastrofes van onze tijd: economisch verval, politieke chaos of ecologische rampspoed. In dit deel delen actrice Viviane De Muynck en zangeres Jacqueline Van Quaille het podium.

Een oude dame is alleen op scène. Ze is een van de zeldzame bewoners van een stad die losgekoppeld is van de menselijke beschaving, een stad in het midden van de woestijn. Ze is op zoek naar redenen die haar ertoe brengen om deze eenzaamheid te overleven. Is ze achtergelaten door een gemeenschap die gedwongen was te vluchten? Of heeft ze zichzelf tot haar eenzaamheid veroordeeld ? Het is een reis langs bijna ontvolkte steden, leegstaande panden en roestige benzinestations in Californië, Arizona en Nevada die regisseur Fabrice Murgia en componist Dominique Pauwels inspireerde tot deze creatie: een initiatiereis, een queeste, een vlucht. Ze vertellen de verhalen van mannen en vrouwen die vertrokken zijn. Volgens Murgia "zal het een heel muzikale voorstelling worden, bijna een opera, maar ook van een grote eenvoud: de monoloog speelt in op de beelden die door liederen worden geïllustreerd".

De werkelijkheid sijpelt het verhaal binnen via de beelden die Fabrice Murgia maakte tijdens een road trip langs de beroemde maar in onbruik geraakte ‘Route 66’ van Chicago naar LA. De ontvolkte steden, achtergelaten huizen en verroeste tankstations inspireerden hem tot Ghost Road, een triptiek over de wildernis die overblijft na de teloorgang van een samenleving. Elk deel van deze trilogie brengt een plek in kaart die verlaten is onder druk van de drie grote catastrofes van onze tijd: economisch verval, politieke chaos of ecologische rampspoed. Ghost Road is het testament van een beschadigd tijdsgewricht, het restbeeld van een maatschappij en een individu in staat van ontbinding.

Dominique Pauwels is een uiterst veelzijdig componist. Hij krijgt opdrachten voor muziektheater en dans, voor film, reclame, publiciteit en televisie. Hij tekende voor de muziek van de meeste Woestijnvisproducties (Man bijt hond en Het Eiland, om er maar een paar te noemen). De componist staat bekend om het gebruik van technologie en software in zijn muziek, 'nieuwe' klanken die hij op kenmerkende manier combineert met klassiek klinkende composities. Dominique Pauwels is huiscomponist van LOD, het Gentse productiehuis voor muziek en muziektheater.

Praktische info :

Fabrice Murgia & Dominique Pauwels : Ghost Road
Dinsdag 21 januari 2014 om 20.00 u
Stadsschouwburg Brugge

Vlamingstraat 29
8000Brugge

Meer info : www.cultuurcentrumbrugge.be en www.lod.be
-------------------------------------
Woensdag 29 januari 2014 om 20.00 u
NTGent

Sint-Baafsplein 17
9000 Gent

Meer info : www.ntgent.be en www.lod.be
-------------------------------------
Woensdag 19 februari 2014 om 20.00 u
Schouwburg Leuven

Bondgenotenlaan 21
3000 Leuven

Meer info : www.30cc.be en www.lod.be

Extra :
Dominique Pauwels op www.matrix-new-music.be en www.lod.be

Elders op Oorgetuige :
Ghost Road : requiem voor een verwoeste beschaving, 19/09/2012

16:06 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

Van Baerle Trio speelt Willem Jeths, Frank Martin en Mendelssohn-Bartholdy in Bozar

Van Baerle Trio What's in a name? De musici van het Van Baerle Trio leerden elkaar kennen tijdens hun conservatoriumtijd aan de Amsterdamse Van Baerlestraat... Een bredere erkenning kregen ze in 2011, toen ze een succesvolle tournee ondernamen langs Nederlandse zalen. Sindsdien rijst hun ster: een eerste prijs op het Concours de Musique de Chambre de Lyon (2011), een gastoptreden bij France Musique (2012), een residentie in Aldeburgh (2013)... Zondagochtend spelen ze werk van de Nederlander Willem Jeths, de Zwitserse componist Frank Martin en Mendelssohn-Bartholdy in Bozar.

De composities van Willem Jeths (1959) geven een eigenzinnige reactie op de muziektraditie. Hij schrijft kamermuziek, orkestmuziek (waaronder soloconcerten), liederen en een opera - aanvankelijk in een atonaal idioom, maar later flirtend met traditionele tonaliteit. Het is zijn streven de muzikale parameters van het verleden uit te buiten, ermee te experimenteren en ze te verrijken: "Juist met de traditie als vertrekpunt is het nog mogelijk om nieuwe wegen te bewandelen". Van die parameters trekt klankkleur en timbre zijn sterkste aandacht ("Kleur is het thema van al mijn werken"). Kleurwerking gaat bij Jeths ver: vaak schrijft hij speeltechnieken voor die (in de westerse traditie, en soms ook daarbuiten) ongebruikelijk zijn, of voegt hij inventieve geluidsbronnen toe: speelgoedinstrumenten, brekend glas, druppelend water. Dat lijkt subtieler dan het soms klinkt, want fijnzinnigheid en schoonheid is niet altijd Jeths' doel - extremen tonen vindt hij belangrijker. "Mijn muziek gaat over uitersten: strak zuiver versus vervorming, hard tegenover zacht." Zo laat hij een mooie viooltoon smoren in gekras en klinkt, in zijn 'Bandoneonconcert', de bandoneon niet tango-achtig maar bij vlagen "als een uitgeputte hond." Zo kleurrijk zijn muziek is, zo spaarzaam is Jeths in zijn gebruik van het muzikaal materiaal. Hij beperkt zich tot een paar motieven en toont die vanuit wisselend perspectief tot het (zoals zijn compositiedocent Tristan Keuris het noemde) 'uitgewoond' is. (*)

Programma :

  • Willem Jeths, Chiasmos
  • Frank Martin, Trio sur des mélodies populaires irlandaises
  • Felix Mendelssohn-Bartholdy, Trio nr. 1 voor viool, cello en piano, op. 49

Praktische info :

Van Baerle Trio : Willem Jeths, Frank Martin, Mendelssohn-Bartholdy
Zondag 19 januari 2014 om 11.00 u
Bozar - Brussel

Ravensteinstraat 23
1000 Brussel

Meer info : www.bozar.be en www.vanbaerletrio.com

Extra:
Willem Jeths : www.willemjeths.com, nl.wikipedia.org, www.donemus.nl (*) en youtube

15:38 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

13/01/2014

Hallveig Agustsdottir en Marieke Berendsen op zoek naar de link tussen klank en beeld

Marieke Berendsen & Hallveig Ágústsdóttir Nog tot 26 januari kun je in Galerie William Wauters in Oosteeklo terecht voor een project van de IJslandse kunstenares Hallveig Agustsdottir. Hallveig Agustsdottir is een geboren IJslandse die tien jaar geleden naar Gent kwam om klarinet te studeren aan het Conservatorium. Maar haar leven nam een andere wending. De muziek heeft haar niet verlaten, ze maakt nu heel subtiele tekeningen als reactie op het geluid in de haar omgevende ruimte, of dat nu het krassen is van haar pen of de klank van de cello, de piano, de klarinet... Daarnaast staan er nog een live-performance op het programma. Op zaterdag 18 januari laat de Nederlandse violiste Marieke Berendsen (foto rechts) zich inspireren door de tekeningen en schilderijen van Hallveig Agustsdottir (foto links) en imroviseren ze samen in de zoektocht naar de link tussen klank en beeld.

Hallveig Guðný Kolsöe Ágústsdóttir werd in 1976 in Ijsland geboren. Reeds in haar kinderjaren ontwikkelde ze een scherpe gevoeligheid voor de combinatie van klank en beeld. In 2000 verkaste ze naar Gent om 'visuele kunsten' aan Sint-Lukas te volgen en er in 2006 af te studeren als Master in Visual Arts. Nadien volgde ze een postgraduaat in Kunst, Design & Media aan Sint-Lukas in Brussel. Haar interesse in de wisselwerking tussen klank en beeld vertaalde zich in de loop der jaren op heel uiteenlopende manieren: via tekeningen ('sound drawings') die tegelijkertijd ook een partituur zijn, via een fotoreeks getiteld 'music chords' (waarbij knikkers en hun schaduw doen denken aan een grillige partituur), via audiovisuele improvisaties met muzikanten of via zuiver elektroakoestische stukken. Op dit ogenblik bereidt ze een doktoraat in een onderzoek naar grafische notatiesystemen aan Brunel University in Londen.

Marieke Berendsen heeft steeds een nauwe band gehad met de hedendaagse viooltechniek en kwam om die reden dan ook naar Gent, waar ze aan het Conservatorium les volgde bij George van Dam en er met grote onderscheiding afstudeerde. Als uitvoerder is ze actief in eigen initiatieven zoals bijvoorbeeld Mr. Probe (met Bruno Nelissen, elektrisch gitaar), dat zich richt op hedendaagse muziek, ook in een interdisciplinaire context. Mr. Probe zoekt steeds de samenwerking op met componisten en kunstenaars van deze tijd. Daarnaast speelt ze regelmatig in projecten van ensembles als Champ d' Action, Ictus, het Spectra ensemble, Nadar en bESIdES. Ook gaat ze regelmatig de samenwerking aan met zowel jonge als reeds gevestigde componisten. Zo werkte zij o.a. samen met componisten als Willem Jeths, Richard Barret, Peter Swinnen en Simon Steen-Andersen.

Marieke Berendsen : " Samenwerken met componisten, het ontdekken van nieuwe muzikale talen, interdisciplinair denken en doen, experimenteren en bezig zijn met het nu. Al deze zaken hebben er voor gezorgd dat ik als violist een bewuste keuze heb gemaakt voor het hedendaagse repertoire en de actuele muziek. Naast het uitvoerende vak richt ik mij ook steeds meer op het "maken". Eigen ideeën vormgeven en uitwerken. De behoefte hieraan is niet enkel ontstaan vanuit een persoonlijke drang maar ook vanuit de wil om actuele muziek in een breder kader te kunnen plaatsen. In het maken zoek ik steeds de samenwerking op met kunstenaars uit verschillende richtingen zoals choreografen, beeldend kunstenaars, en acteurs. Zij maken dat ik op verschillende manieren naar muziek kan kijken en luisteren. "

Praktische info :

Marieke Berendsen & Hallveig Ágústsdóttir : kLAnk-performance
Zaterdag 18 januari 2014 om 16.00 u
Galerie William Wauters - Oosteeklo

Antwerpse Heirweg 5
9968 Oosteeklo
Gratis toegang

Meer info : www.facebook.com, www.galeriewilliamwauters.be en www.hallveiggkagustsdottir.com

De expositie van Hallveig Agustsdottir (simultaan met Johan Boutelegier) loopt nog t.e.m. zondag 26 januari 2014

17:33 Gepost in Concert, expositie, Muziek | Permalink |  Facebook

De Munt creëert Les Mamelles de Tirésias met jonge Europese talenten

Les Mamelles de Tirésias Les Mamelles de Tirésias, de eerste opera van Francis Poulenc, werd gecomponeerd tijdens de Tweede Wereldoorlog naar het gelijknamige surrealistische drama van Guillaume Apollinaire. De muzikale wereld van deze opera is onweerstaanbaar en verwijst even goed naar variététheater als naar de muziek van tijdgenoten zoals Chabrier en Satie. Vanaf de eerste maten zet de Theaterdirecteur de toon: "Publiek, wacht maar af, ik breng u een stuk dat onze zeden en gewoonten wil veranderen." Van geslacht wisselen om macht te krijgen in een mannenwereld, dat is wat Thérèse / Tirésias voorstelt om het hoofd te bieden aan de samenleving. Het muzikaal arrangement, in handen van Emily Hindrichs, is gebaseerd op schetsen uit 1958 van Benjamin Brittens bewerking voor twee piano's. Met een combinatie van dans en zang belicht regisseur Ted Huffman samen met veelbelovende, jonge zangers de bevreemdende poëzie van dit werk.

Francis Poulenc & Benjamin Britten
Francis Poulenc (1899-1963) groeide op in een familie van melomanen. Hij studeerde eerst piano bij Ricardo Viñes en sloot zich in 1919 aan bij de vermaarde Groupe des Six met geestesgenoten Georges Auric, Louis Durey, Arthur Honegger, Darius Milhaud en Germaine Taillefer. Op aanraden van Darius Milhaud vervolmaakte hij zijn muzikale schriftuur bij de componist Charles Koechlin die al snel zijn leermeester wordt. Francis Poulenc was achtenveertig toen zijn eerste opera, Les Mamelles de Tirésias, op 3 juni 1943 in première ging in de Parijse Opéra Comique. Deze opera buffa werd tijdens de Tweede Wereldoorlog gecomponeerd op het gelijknamige surrealistische drama van Guillaume Apollinaire dat tijdens de Eerste Wereldoorlog werd geschreven. Het muzikale universum van deze opera verwijst zowel naar het variététheater als naar toenmalige componisten als Emmanuel Chabrier en Erik Satie. Poulenc toont een echt talent in het componeren van buitengewone momenten van echte waanzin met een volmaakt respect voor ritme en muzikale tijd. Alle dansen en lyrische vormen worden hier subtiel gekarikaturiseerd, waarbij ze een passend antwoord bieden op de surrealistische tekst van Apollinaire, een van de lievelingsdichters van de componist.

De muzikale bewerking die in de Munt wordt gebracht, is van Emily Hindrichs en werd gebaseerd op Benjamin Brittens schetsen van de bewerking van de orkestpartituur voor twee piano's zoals die in 1958 werd voorgesteld op het Festival van Aldeburgh. Deze pianoreductie was Brittens oplossing voor de beperkte capaciteit van het podium van de Jubilee Hall. Van Brittens bewerking voor twee piano's resten slechts twee onvolledige schetsen van een zangpartituur, geannoteerd, vol doorhalingen en moeilijk te ontcijferen. Deze gereduceerde versie werd sedert 1958 nooit meer hernomen. Het opnieuw creëren van dit jeugdwerk met jonge Europese talenten in samenwerking met ENOA, het Britten-Pears Young Artist Programme van Aldeburgh Music en de Muziekkapel Koningin Elisabeth krijgt vandaag zijn volle betekenis.

Praktische info :

Francis Poulenc / Benjamin Britten : Les Mamelles de Tirésias
Donderdag 16 en vrijdag 17 januari 2014, telkens om 20.00 u
Zaterdag 18 januari 2014 om 15.00 u en om 20.00 u
Zondag 19 januari 2014 om 15.00 u
De Munt - Mailibranzaal - Brussel

Leopoldstraat 23
1000 Brussel 

Meer info : www.demunt.be

Extra :
Benjamin Britten op en.wikipedia.org, www.brittenpears.org, www.boosey.com en youtube
Benjamin Britten (1913 - 1976): Persoonlijkheid onder invloeden op www.musicalifeiten.nl
Emily Hindrichs : www.emilyhindrichs.com

16:58 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

10/01/2014

Vooruit laveert tussen techno, noise en gemillimeterde geluidskunst met Pete Swanson, Yves De Mey en Kaumwald

Yves De Mey Na het uiteenvallen van het legendarische noiseduo Yellow Swans ontpopte Pete Swanson zich tot een baarlijke dokter Frankenstein die de verschroeiende noise van weleer mengde met gemuteerde technobeats. Resultaat: een soort van mismaakte retrofuturistische industrial rave. Yves De Mey is een vaste waarde in de Belgische muziekwereld, dit vooral onder zijn alter ego Eavesdropper. 'Metrics' is een masterclass in een atmosfeer waarin mossige ambient drones doorprikt worden met dubby technobeats en sputterende electronica. Openingsact Kaumwald is een duo uit Lyon dat duistere, op loops gebaseerde electronica vol gaten en spinnenwebben maakt. Live balanceren ze kundig tussen artschool en dancefloor.  

Yves De Mey (BE) aka Eavesdropper is een vaste waarde in de Belgische muziek. Hij presenteert o.m. de EP 'Metrics': ambient drones doorprikt met dubby techno en sputterende electronica. Gekraak, geruis, glitch, gefonkel en zelfs enkele herkenbare melodische cellen worden filterfijn gemanipuleerd tot een klankbeeld dat continu in beweging is, schrijft Kwadratuur over zijn sound (jan 2014).

Pete Swanson (US, ex Yellow Swans) zet er noise met gemuteerde technobeats tegenover. Pete Swanson (...) moet niks hebben van laptops en ook niet van het podium: zijn tafel met analoge apparatuur, onderling verbonden met een wildgroei aan kabels staat gewoon op de vloer van de kleine zaal, zodat iedereen mee kan kijken wat Swanson doet. En dat is dikke herrie maken. Gierende en scheurende noise, bijeengehouden door hypnotische sequencers en een hele dikke beat die nooit stopt. Uit recensie Gonzo (sept 2013)

Praktische info :

Pete Swanson + Yves De Mey + Kaumwald
Donderdag 16 januari 2014 om 21.00 u
Kunstencentrum Vooruit - Gent

Sint-Pietersnieuwstraat 23
9000 Gent

Meer info : vooruit.be

Extra :
Pete Swanson, Yves De Mey, Kaumwald. Elektronica in 3D, Koen Van Meel op Kwadratuur.be, 1/01/2014

18:43 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook