12/02/2014

Walpurgis herneemt Tanto amore in Aarschot, Mortsel en Sint-Truiden

Tanto Amore In haar tragikomische voorstellingTanto Amore (De Liefde, ach de liefde!) jongleert Simonne Moesen met de emoties en de vaak bizarre gedachtenkronkels van Puccinis heldinnen Butterfly, Mimi, Tosca, Turandot en Liù. Vol overgave werpt zij zich in hun ontroerende aria’s om even later al die pathos en al dat lijden in naam van de liefde in vraag te stellen. Pianiste/componiste Kaat De Windt speelt met de thema's van Puccini, die ze vertaalt naar haar eigen muzikale wereld.

Puccini's heldinnen Madame Butterfly, Mimi, Tosca en Liu tonen de mens in al zijn contradicties, zijn zwakheid en sterkte, zijn verlangen naar liefde, zijn zoektocht naar waarheid. Zangeres Simonne Moesen belichaamt deze heldinnen, beleeft hun passies, trekt je mee door hun stormachtige levens en laat, begeleid door Kaat de Windt op piano, de mooiste Puccini-aria's op je los. Een tedere, bloedmooie en grappige concertante vertelling.

Butterfly, Mimi, Liù en Tosca zijn vrouwen die alles opofferen voor 'de Liefde', tot het bittere einde... Simonne Moesen gooit zich vol overgave in de ontroerende aria's van deze heldinnen, maar stelt aan de andere kant hun idealen en de dramatische gang van zaken in vraag. In haar licht humoristisch commentaar maakt ze een vlijmscherpe analyse van de romantische kenmerken en houdt ons deze als een spiegel voor. Een onthullende kijk op romantiek. Ook de muziek van Puccini's opera's staat bol van dramatiek en hevig oplaaiende passie. Componiste/pianiste Kaat De Windt verweeft thema's uit dit repertoire in haar eigen muzikale wereld.

Simonne Moesen was jarenlang de fetisj actrice van Wayn Traub. Nu pikt ze de draad weer op met haar eigen (vaak ludieke) onderzoek naar de man-vrouw verhouding en de hedendaagse mens in verhouding tot het ietwat 'belegen' materiaal van Puccini's opera's. Ze schreef de tekst voor de voorstelling, ontwikkelde het concept en staat met spel en zang op de scène.  Pianiste en componiste Kaat De Windt is te situeren in de hedendaagse muziek, maar ze zoekt ook de werelden van klassieke muziek en jazz op in haar composities. Recent schreef ze nog de compositie voor Ictus in de productie Barakstad van KVS. Samen brengen ze een tragikomische kijk op lief en leed in opera's als La Bohème, Tosca, Madama Butterfly en Turandot.

Kaat de Windt heeft zich na haar studie aan het Koninklijk Conservatorium van Brussel gewijd aan het repertoire van de hedendaagse muziek. Zij schreef als pianiste zelf ook muziek voor verschillende producties en ensembles. Kaat De Windt studeerde piano aan het Brussels Muziekconservatorium bij André De Groote, bij Konstantin Bogino in Portogruaro (Italië) en bij Georges Deppe ( Grez-Doiceau, België). Als componiste en muzikante actief bij hedendaagse ensembles als Ictus en QO2, maar componeerde ook voor ettelijke dans- en muziektheaterproducties. Ze maakt deel uit van van 'Bureau des pianistes' ( met o.a. Jean- Luc Plouvier en Jean- Luc Fafchamps), vormt een duo met mezzo-sopraan Marianne Pouseur en creërt muziek van verscheidene hedendaagse componisten(Walter Hus, Jan Kuyken, Denis Pousseur…)

Praktische info :

Walpurgis : Tanto amore
Vrijdag 14 februari 2014 om 20.00 u
Gasthuiskerk Aarschot

Gasthuisstraat 22
3200   Aarschot

Meer info : www.ccgasthuis.be en www.walpurgis.be
------------------------------
Zaterdag 15 februari 2014 om 20.30 u
Zondag 16 februari 2014 om 15.00 u
deFeniks - Mortsel

Deurneleitje 6
Mortsel

Meer info : www.walpurgis.be
------------------------------
Maandag 24 februari 2014 om 20.00 u
Academiezaal - Sint-Truiden

Plankstraat 8
3800 Sint-Truiden

Meer info : www.debogaard.be en www.walpurgis.be

Elders op Oorgetuige :
Tanto amore segreto : Puccini's heldinnen revisited, 16/04/2012

13:50 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

06/02/2014

OPRL richt blik op het oosten in Bozar

Fazil Say Het OPRL richt zijn blik op het oosten met de Belgische première van Gezi Park 1 van de Turkse componist Fazil Say (foto). In dit concerto voor twee piano's beschrijft hij de gebeurtenissen die Istanbul in de lente van 2013 door elkaar hebben geschud. En er is nog meer moois uit het oosten: Sheherazade is Rimski Korsakovs muzikale vertaling van de sprookjes van Duizend-en-één-Nacht. Paul Dukas van zijn kant componeerde La Péri naar een Arabisch-Perzische fee.

De Turkse pianist en componist Fazil Say (1970) begon op vierjarige leeftijd met muziekstudies aan het Conservatorium van zijn geboortestad onder een speciaal  statuut voor hoog begaafde kinderen. Daar studeerde hij achttien jaar later af voor piano en compositie. Met een beurs vervolmaakte hij zich in Düsseldorf en behaalde zo in Duitsland het diploma van concertsolist. Zijn eerste prijzen in zowel de Young Concert Soloists Competition in 1994 én de World Competition in New York zorgden voor zijn definitieve doorbraak in de internationale muziekscène. Naast zijn pianistieke activiteit is Say ook zeer actief als componist. In zijn muziek klinkt een duidelijke invloed van de Turkse volksmuziek door. Onder de talrijke oratorio's, piano concerto's, composities voor kamerensemble en orkest, alsook pianowerken en liederen, bevinden zich meerdere opdrachtwerken, zoals bijvoorbeeld zijn ballet Patara: een opdracht van het Wien Mozart Committee ter gelegenheid van Mozarts tweehonderdvijftigste verjaardag. Ondertussen wordt Fazil Say beschouwd als één van de grootste pianisten wereldwijd, bekroond met talrijke prijzen. Tot de orkesten waarmee hij reeds samenwerkte tellen we New York Philharmonic, Detroit Symphony, Deutsches Symphonieorchester Berlin, het Tsjechisch Filharmonisch Orkest, het Israëlisch Filharmonisch Orkest, het St. Petersburg Filharmonisch Orkest, Orchestre National de France en het Tokyo Symfonisch Orkest. In 2008 werd Say verkozen tot cultureel ambassadeur van de Europese Unie, een functie waarin hij trachtte een nieuwe brug te bouwen tussen de Oosterse en de Westerse cultuur.

Programma :

  • Paul Dukas, La Péri
  • Fazil Say, Gezi Park 1, concerto voor twee piano's en orkest (Belgische premiere)
  • Nikolay Rimsky-Korsakov, Sheherazade, symfonische suite, op. 35

Praktische info :

OPRL & Ferhan & Ferzan Önder : Dukas, Fazil Say, Rimsky-Korsakov
Donderdag 13 februari 2014 om 20.00 u
Bozar - Brussel

Ravensteinstraat 23
1000 Brussel

Meer info : www.bozar.be en www.oprl.be

Extra :
Fazil Say : fazilsay.com, nl.wikipedia.org en youtube

16:41 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

Ensemble Resonanz & Jean-Guihen Queyras tussen oud en nieuw

Wolfgang Rihm In het Wenen van rond 1900 komt de klassieke muziek gestaag in andere wateren terecht. Maar die (r)evolutie nam tijd in beslag. Zo komt het dat het werk van Alban Berg - hier in het gezelschap van zijn jugendstilcollega Franz Schreker - nog heel wat reminiscenties vertoont aan de laat-19de-eeuwse toontaal. Neoromanticus en expressionist Wolfgang Rihm (foto) liet zich voor 'Nachtordnung' inspireren door een gelijknamig gedicht van Paul Celan. Toorn is dan wel het onderwerp van Rebecca Saunders' 'Ire', maar stilte blijft een wezenlijk onderdeel.

Ondanks hun reputatie keerden de componisten uit de Tweede Weense School (Schönberg, Berg en Webern) het verleden de rug niet toe. In navolging van Schönberg beschouwden ze de twaalftoonstechniek (dodecafonie) niet als een ontkenning van de tonaliteit, maar als een logische verdere ontwikkeling daarvan. Muziek was voor Berg op de eerste plaats een uitdrukkingskunst, een medium om onzegbare dingen te vertellen. Van meet af aan heeft Berg ook nooit een zo stringent onderscheid willen maken tussen oud en nieuw, tussen tonaal en atonaal, tussen diatonisch en chromatisch. Voor de aanhangers van de strenge leer van Schönberg, de twaalftoonstechniek, was hij al gauw een afvallige. Voor de liefhebbers van Brahms, Mahler en Strauss een componist wiens muziek, hoe dramatisch ook, men nauwelijks begreep. Want de muziek van Berg is een unieke synthese van de in die tijd revolutionaire technieken van Schönberg en de hypersensitieve bekentenismuziek uit het einde van de negentiende en het begin van de twintigste eeuw.

Er staat geen muziek van Karlheinz Stockhausen, Luigi Nono of Pierre Boulez op het programma. Maar hun stellingnames en artistieke productie hadden een gigantische impact op het 'nieuwe- muziekleven' in Duitsland. Hun extreme esthetiek bekleedde in vernieuwende kringen lang een dominante positie en dat lokte reactie uit. Met name in de jaren 1970 ontstond er oppositie van componisten die niet conservatief of reactionair wilden schrijven, die wel het nieuwe wilden denken maar daarvoor de romantische expressie van Mahler, Strauss, Schönberg en Berg terug wilden omarmen. Eén van de belangrijkste namen in die context is Wolfgang Rihm (1952) van wie het werk 'Nachtordnung' uit 1976 op het programma staat. Naar zijn 'stroming' wordt nogal eens verwezen met de term 'neue Einfachkeit' ('new simplicity' of 'nieuwe eenvoud'). Of zijn muziek echt 'eenvoudiger' werd dan die van de vroegere modernisten is nog maar de vraag. Ze werd 'herkenbaarder' en daardoor als 'logischer' beschouwd, dat wel. Het is evenwel niet zo dat Rihm de vernieuwingen van de jaren 1950 en 1960 zomaar achter zich liet of negeerde! Hij incorporeerde zowel de nieuwe klankbeelden en muzikale vormen (bv. krassend, krakend spelen op een strijkinstrument) als de romantische, meeslepende gestes. Beide waren in zijn ogen zinvol en geen moest dogmatisch uitgesloten worden.

De jongste componist op het programma is meteen ook de enige vrouw en niet afkomstig uit Duitsland. Alhoewel, Rebecca Saunders (1967) woont ondertussen al een hele tijd in Berlijn en voordien studeerde ze bij Rihm in Karlsruhe. Emotie zit er zeker en vast in haar muziek. Ire (2012) betekent bijvoorbeeld zoiets als 'woede', en de heftigheid, of zelfs agressie, is hoorbaar in het werk. Saunders heeft ongetwijfeld de intentie om met de grootste zorgzaamheid 'schone' en aangrijpende muziek te schrijven. Dat hoor je in Ire quasi meteen aan de inzet van de cello. Een uitgekiend spel met klankkleuren volgt. Saunders kent haar materiaal, weet wat de muzikanten met hun instrumenten kunnen. De solocello verschijnt als een soort grom-zingend dier.

In dit werk zoek je best niet naar 'klassieke' melodieën. De toonhoogtes worden immers zo georganiseerd dat 'klankbewegingen' ontstaan - denk hierbij aan het geluid van een optrekkende motor, dat lijkt als het ware in een boog op te stijgen: klank krijgt een ruimtelijke dimensie. Bij sommige mensen lokt zo'n glijdende klankbeweging spontaan een fysieke beweging uit, je opspannen bijvoorbeeld, of mee willen bewegen. De muziek van Saunders zou best wel eens baat kunnen hebben bij zo'n reactie, ze is immers beweging, heeft een haast plastisch karakter, ze zet uit, krimpt in, vibreert, botst, spat uiteen ... Het luisterende lijf doet mee, maar dan enkel in het hoofd.

Abstract laboratoriumwerk is deze muziek allerminst, ook geen vernieuwing om de vernieuwing, noch kunst die wil choqueren. Ze heeft wel wat gemeen met het heftige expressionisme van de late romantici, alleen heeft het afbreken van theoretische begrenzingen en schemata zich verder gezet. Saunders doet zelfs meer beroep op de auditieve 'oerinstincten' van de luisteraar. Of zoals componist Ferruccio Busoni het iets meer dan een eeuw geleden uitdrukte: "Muziek is vrij geboren en het heroveren van die vrijheid is haar doel."

Programma :

  • Franz Schreker, Scherzo
  • Rebecca Saunders, Ire voor cello, strijkers & percussie (2012)
  • Wolfgang Rihm, Nachtordnung voor 15 strijkers (1976)
  • Alban Berg, Lyrische Suite

Praktische info :

Ensemble Resonanz & Jean-Guihen Queyras : Schreker, Saunders, Rihm, Berg
Donderdag 13 februari 2014 om 20.00 u
Miryzaal - Conservatorium Gent

Hoogpoort 64
9000 Gent

Meer info : www.debijloke.be, www.ensembleresonanz.com en www.jeanguihenqueyras.com

Bron : Tekst Maarten Quanten voor het programmaboekje De Bijloke, februari 2014

Extra :
Wolfgang Rihm op www.universaledition.com, www.composers21.com en youtube
Dossier Wolfgang Rihm op beckmesser.de
Wolfgang Rihm (1951 - ): Wars van minimalisme en neosensibiliteit op www.musicalifeiten.nl
Rebecca Saunders op nl.wikipedia.org, ww.edition-peters.com en youtube
Rebecca Saunders, Soliloquy (fragment) door Neue Vocalsolisten, Koen Van Meel op Kwadratuur.be, 1/10/2011

Elders op Oorgetuige :
Muziek is een levensproces : interview met Wolfgang Rihm, 7/12/2007

16:15 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

Kameropera 'The House Taken Over' in Brugge

The House Taken Over Een broer, een zus, een huis. Ze wonen in het huis en komen niet meer buiten. De gewoontes die ze er hebben opgebouwd zijn mettertijd rituelen geworden. Het rustige leven dat ze leiden, biedt hun een comfortabele cocon, ver weg van elke dreiging. Regelmatig weerklinken er onbestemde geluiden in delen van het gigantische huis. Dan sluiten de twee bewoners simpelweg die delen af. Na verloop van tijd wordt hun leefruimte steeds beperkter. Maar hun gewoontes blijven dezelfde. Geïnspireerd op een novelle van Julio Cortázar, verdiepen de Portugese componist Vasco Mendonça en de Engelse dramaturg Sam Holcroft zich in de geheimen van een koppel. Twee zangers vertolken de hoofdpersonages op weergaloze manier, en worden op hun beurt ondersteund door een instrumentaal kamerensemble. Regisseur Katie Mitchell vertaalt het onuitgesprokene en de verontrustende vervreemding naar de scène.

'The House Taken Over' is een kameropera van de Portugese componist Vasco Mendonça op een libretto van de Engelse dramaturge en auteur Sam Holcroft. Het werk is een opdracht van Festival d'Aix-en-Provence en het Gentse productiehuis LOD muziektheater. Met dit project wou Vasco Mendonça een lyrische vorm creëren, geïnspireerd op een kortverhaal van Julio Cortazar. Het kon ontwikkeld worden in het kader van 'Atelier Opéra en Creation' van de 'Académie européenne de musique', een project dat integraal deel uitmaakt van het festival van Aix-en-Provence

Het oorspronkelijk verhaal, 'Casa tomada' (letterlijk 'bezet huis') is één van de eerste die Cortázar schreef over door fantastiek gekleurde thema's. Het werd gepubliceerd in 1946 in het tijdschrift 'Anales de Buenos Aires', toen geleid door Jorge Luis Borges, en het werd daarna in 1951 opgenomen in de verzamelbundel 'Bestiario'. Het vertelt de geschiedenis van een broer en een zus die in een familiewoning leven waar ze bijna niet meer uitkomen. Van bij hun afzondering hebben ze gewoontes aangenomen die rituelen zijn geworden. En wanneer ze regelmatig geluiden horen in een kamer van het immense huis, sluiten ze die af. Hun levensruimte wordt zo beperkt dat ze zich gedwongen zien het oude huis te verlaten

Libretto
Vertrekkend van dit verhaal dat verteld wordt door de broer, heeft Sam Holcroft een theatertekst gedistilleerd waarop muziek kon gezet worden – het was het eerste operalibretto van deze jonge Britse toneelschrijfster. Ze wilde een dagdagelijkse toon geven aan de strikt geregelde bezigheden van de twee personages en tegelijk de deur op een kier zetten voor de talrijke schemerzones en het onuitgesprokene waardoor ze opgejaagd worden. De opera duurt ongeveer een uur en heeft drie delen, die nog eens onderverdeeld zijn in een aantal scènes. In het eerste deel zien we het verloop van een normale dag, vervolgens in het tweede en derde deel het 'ontregelde' leven van Rosa en Hector. In haar libretto wil Sam Holcroft een concreet en theatraal leven schenken aan de twee personages. Het kwam tot stand in nauwe samenwerking met regisseur Katie Mitchell, dramaturge Lyndsey Turner en componist Vasco Mendonça.

Muziek
De muziek van Vasco Mendonça is geschreven voor twee stemmen (mezzosopraan en bariton) en voor een ensemble van dertien instrumentalisten. Hij werkt met eerder donkere en homogene tinten. Expressieve muzikale bewegingen worden voorbehouden om al het onuitgesprokene van dit rare stel en hun vreemde huis eruit te laten springen. Aan de concrete en alledaagse aspecten van de tekst voegt de muziek haar mysteries toe. Ze vertaalt de verdringing waarin Hector en Rosa zich opsluiten, verdringing die de vorm aanneemt van alledaagse activiteiten die machinaal worden uitgevoerd (en vertaald in een bijna 'machinistische' muziek), maar tegelijk ook hun frustraties en hun donkere kantjes die regelmatig naar boven komen en die vaak de vorm aannemen van een onbedwingbaar lyrisme. Door zijn altijd expressieve concentratie en de ondefinieerbare charme die hij uitstraalt, raakt 'The House Taken Over' aan een vorm die de kwintessens is van kameropera .

Praktische info :

LOD/Vasco Mendonça & Katie Mitchell : The House Taken Over
Donderdag 13 februari 2014 om 20.00 u
(Inleiding door Wannes Gyselinck om 19.15 u )
Concertgebouw Bruggge
't Zand 34
8000 Brugge

Meer info : www.concertgebouw.be? www.lod.be en www.askoschoenberg.nl

Extra :
Vasco Mendonça : vascomendonca.com

Elders op Oorgetuige :
'The house taken over' opent nieuwe seizoen van deSingel, 4/09/2014

Bekijk alleszins dit fragment uit The House Taken Over

15:40 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

Artefact biedt staalkaart van de betere elektronische muziek van het moment

Artefact Van 13 tot 23 februari organiseert STUK opnieuw Artefact, het jaarlijkse festival waar (beeld)cultuur, actualiteit en wetenschap centraal staan. Op het programma staan een uitgebreide internationale expo rond De Prehistorie van het Beeld, aangevuld met enkele voorstellingen en films, workshops voor kids en een uitgebreid muziekluik. De gratis tentoonstelling vindt plaats in STUK, de Bib Leuven en op de Grote Markt - zelfs deels boven onze hoofden. Daarnaast werkt STUK ook samen met Artforum voor een workshop voor kinderen, en slaan STUK en Het Depot de handen in elkaar voor ARTEFACT music festival, een driedaags festival tijdens het slotweekend dat een staalkaart biedt van de betere elektronische muziek van het moment.

Marguerite Humeau : The opera of prehistoric creatures
Hoe klonken de prehistorische dieren? Met die boeiende vraag als uitgangspunt begon Marguerite Humeau aan een project waarvoor ze samenwerkte met zoölogen, paleontologen en radiologen om de dierengeluiden te reconstrueren op basis van gevonden skeletten. Stem-banden vergaan namelijk onherroepelijk na de dood. Het resultaat: een geluidsinstallatie die een opera laat horen met de oergeluiden van prehistorische varkens, mammoeten en walvissen, en een geslaagde symbiose tussen wetenschap en kunst.

Artefact music festival
Tijdens het slotweekend van Artefact slaan Kunstencentrum STUK en Het Depot de handen in elkaar voor een staalkaart van de beste elektronica van het moment. Na een portie duisternis op de openingsavond van Artefact met Raime + Emptyset (13/02) kleurt het slotweekend van Artefact helemaal muzikaal. Op vrijdag (21/02) kan je in STUK naar The Field, Koreless en Moodprint en in de late uren in het Depot naar Rone en Maverick. Op zaterdag (22/02) is STUK het toneel voor Laurel Halo, The Range (dj), Vuurwerk en delvaux. En zondag (23/02) gooit het festival alle remmen los met Cloud Boat, patten, Rauelsson en Inwolves in STUK en een slotconcert van Fennesz&Lillevan + Yves De Mey in Het Depot. 

Praktische info :

Artefact Festival
Van donderdag 13 t.e.m. zondag 23 februari 2014
Op verschillende locaties in Leuven


Het volledige programma en alle verdere info vind je op www.artefact-festival.be

SAX200 : spetterend openingsweekend met twee gratis concerten

SAX200 Het moet van de maanden voor de opening in juni 2000 geleden zijn dat het zo hard gonsde van de activiteit in het Muziekinstrumentenmuseum in Brussel. Ze staan dan ook vlak voor de opening van SAX200, een grote, biografische tentoonstelling over Adolphe Sax (Dinant, 1814 - Parijs, 1894). Naar aanleiding van diens 200ste verjaardag brengt het mim een hommage aan deze Grote Belg met een nooit gezien overzicht van 's mans muziekinstrumentenproductie. Maar uiteraard is er veel meer: zijn zakelijke leven, zijn privéleven en het verhaal van zijn instrumenten tot vandaag worden uit de doeken gedaan (in de audiovisiogids door Jan Hautekiet), en het geheel wordt omkaderd met een rijkgevuld activiteitenprogramma met concerten, rondleidingen, workshops, promo-acties, evenementen en nocturnes.

Voor het openingsweekend geeft het mim er alvast een lap op! Op zaterdag 8 februari blijft het museum open tot 24 uur en is er een gratis openluchtconcert met Eric Sleichim & Bl!ndman [sax]. Op zondag 9 februari brengt Maxine Gordon, weduwe van de legendarische jazz saxofonist Dexter Gordon, een lezing en is er een tweede gratis concert met een blaaskapel van het Zwitserse leger en de saxofoonsectie van onze eigen Muziekkapel van de Gidsen. Beide gratis openingsconcerten zijn uniek: op zaterdag krijg je de wereldcreatie van een opdrachtwerk van het mim - met de steun van de Vlaamse Gemeenschap - waarin Eric Sleichim de Tubax bespeelt, een moderne bassaxofoon, en op zondag weerklinken originele saxhoorns en saxotromba's in de mooie kerk van Sint-Jacob-op-Coudenberg.

SAX200 is voor het mim ook de gelegenheid om de online aanwezigheid van het Muziekinstrumentenmuseum uit te bouwen. Nieuwe Facebook pagina's zowel voor het mim (www.facebook.com/mimbrussels) als voor SAX200 (www.facebook.com/sax200) en een levendige Twitter account (@mimbrussels, #sax200), dit alles bekroond met een minisite www.sax200.be.

Praktische info :

Expo SAX200
Van 8/02/2014 tot 11/01/2015
Muziekinstrumentenmuseum Brussel

Hofberg 2
1000 Brussel

Meer info : www.mim.be en www.sax200.be
-------------------------------------
Openingsconcert 1 voor SAX200: Eric Sleichim & Bl!ndman [sax]
Zaterdag 8 februari 2014 om 20.00 u
Kerk van Sint-Jacob op de Coudenberg - Koningsplein
(vlakbij het mim)
Gratis toegang

Meer info : www.mim.be en www.blindman.be
-------------------------------------
Openingsconcert 2 voor SAX200: Zwitserse en Belgische militaire bands
Zondag 9 februari 2014 om 14.00 u
Kerk van Sint-Jacob op de Coudenberg - Koningsplein

Gratis toegang

Meer info : www.mim.be

10:57 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

04/02/2014

Festival Passages : muzikale fijnproeverij in het SteM in Sint-Niklaas

Goeyvaerts Trio Op zondag 9 februari gaat in het STEM in Sint-Niklaas het festival Passages door. Op die dag wordt het volledige museum in beslag genomen door verschillende concerten, gesprekken en fijnproeverij. Het Goeyvaerts Trio (foto) en het CC Sint-Niklaas hebben de handen in elkaar geslagen om enkele internationale topensembles naar Sint-Niklaas te krijgen. Het Italiaanse pianotrio Voces Intimae, recent in Knack nog bejubeld als het beste pianotrio in de wereld, speelt Schubert. Het vocaal ensemble Vox Luminis, veelgevraagd op alle grote podia over de hele wereld en pas bekroond met 'CD of the year' in Gramophone, is van de partij met de Lamentaties van Orlandus Lassus. Het Goeyvaerts Trio, ooit geprezen in de internationale vakpers vanwege hun verbluffende zin voor detail, zal een wereldcreatie verzorgen van Oleg Paiberdin en brengt daarnaast muziek van Perotinus en Pärt. De luisteraar wordt op elk moment verwend met en verrast door de beste muziek, de fijnste patisserie, onvergetelijke uitvoeringen en een museum zoals je het nog nooit zag.

Programma :

14.00 u - 15.00 u : Onthaal van het publiek

15.00 u : Vox Luminis : Orlandus Lassus, Heremiae Prophetae Lamentationes a 5 (München 1585)
Feria quinta in Coena Domini
Feria sexta in Parasceve

16.00 u en 17.00 u : Voces Intimae : Franz Schubert, Klaviertrio op. 99
Allegro Moderato
Andante un Poco Mosso
Scherzo, Allegro
Rondo, Allegro Vivace

Goeyvaerts Trio : Oleg Paiberdin - Perotinus
- Oleg Paiberdin, Organum A-nn-A (2000),
- Perotinus, Alleluia Posui Adiutorium,
- Oleg Paiberdin, Halleluiah (2013)

17.45 u -19.00 u : fijnproeverij met taartjes van De Kers naast de Taart

18.15 u -18.45 u zandlopergesprekken Riccardo Cecchetti (Voces Intimae) en Herman Cole
Oleg Paiberdin
Lionel Meunier (Vox Luminis)

19.00 u - Goeyvaerts Trio : Arvo Pärt, Stabat Mater

Praktische info :

Festival Passages
Zondag 9 februari 2014 vanaf 14.00 u
SteM Sint-Niklaas

Zwijgershoek
9100 Sint-Niklaas

Meer info : www.ccsint-niklaas.be, www.stringtrio.net, www.voxluminis.com en www.vocesintimae.it

Elders op Oorgetuige :
Goeyvaerts Trio & Vox Luminis brengen Stabat Mater van Pärt, Josquin dez Prez en Scarlatti in Averbode, 17/09/2013

17:44 Gepost in Concert, Festival, Muziek | Permalink |  Facebook

Drums 'n Friends Again: Aster, Will Guthrie, Erik Heestermans, Eli Keszler, Ashley Paul & Julian Sartorius in Netwerk Aalst

Drums Een drumsolo is meer dan louter uitpakken met spectaculaire hoogstandjes. Het gaat vooral om het blootleggen van de ziel van het instrument, een solo voor de Drum met grote D. Zes jaar na het geslaagde Drums 'n Friends in Netwerk Aalst, werd het tijd voor Drums 'n Friends Again, met veel eigenzinnige drummers en de multi-instrumentaliste Ashley Paul als rustpunt.

Eli Keszler is een multi-instrumentalist uit New York, die vooral werkt met percussie, antieke cymbalen, gitaar en grote mechanische strijkinstallaties met verlengde snaren. Hij werkte eerder samen met artiesten als Jandek, Phill Niblock, Roscoe Mitchell, Joe McPhee, Tony Conrad, Keith Fullerton Whitman en Ashley Paul.

Ashley Paul is een performer/componiste uit New York. Ze creëert haar eigen universum met behulp van saxofoon, klarinet, stem, gitaar, klokkenspel en percussie. Het resultaat is intuïtieve, introverte muziek met een donker kantje. Haar recentste wondermooie plaat Line the Clouds kreeg dan ook internationaal zeer veel bijval. Ze werkte reeds samen met Phill Niblock, Rashad Becker, Aki Onda, C. Spencer Yeh, Geoff Mullen, Joe Morris, Anthony Coleman en Eli Keszler. Ashley Paul werd onlangs opgenomen in The Wire: top 50 Realeases of the year 2013. Hier lees je een interview met haar in The Wire van April 2013.

Aster is de fijne muzikale samenwerking van het koppel Ashley Paul en Eli Keszler. Hun laatste plaat Things That Just Happen balanceert tussen subtiele geluidskunst, fragiele folk psych, verhakkelde pop en vrije geïmproviseerde drones.

De Australische drummer Will Guthrie is bekend voor zijn jazzy improvs met drum, zelfgemaakte percussie en elektronica. Hij speelde met o.a. Oren Ambarchi, Martin Küchen, Anthony Pateras, Keith Rowe en Jim Denley. Elke performance van Guthrie is steevast een verrassing en voor velen een revelatie.

De Zwitserse drummer Julian Sartorius werkte in het verleden samen met o.a. Nils Petter Molvaer, Rhys Chatham en Dimlite. In 2011 startte hij het project Beat Diary, waarbij hij de uitdaging aan ging om een klankdagboek bij te houden. Gedurende een jaar creëerde hij elke dag op een unieke locatie een ritme en legde dit vast op beeld en geluid. Nu komt hij zijn waanzinnig project voorstellen in Netwerk, steeds zoekend naar nieuwe invalshoeken qua akoestiek en klank.

Erik Heestermans is de drummer van het fantastische Sheldon Siegel en is één van de Stervende Honden bij Ignatz.  Hij drumde al vaker in duo, met o.a. Jakob Warmenbol, Martin Küchen, Milan Warmoeskerken… maar nu dus voor het eerst solo!

Praktische info :

Drums 'n Friends Again : Aster x Will Guthrie x Erik Heestermans x Eli Keszler x Ashley Paul x Julian Sartorius
Zaterdag 8 februari om 20.00 u
Netwerk / Centrum voor hedendaagse kunst - Aalst

Houtkaai
9300 Aalst

Meer info : www.netwerk-art.be

Elders op Oorgetuige :
Jason Van Gulick, Lê Quan Ninh & Eli Keszler in Les Ateliers Claus, 31/01/2014

17:14 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

Altra Voce : Revue Blanche en de andere stemmen van Berio

Luciano Berio De Italiaanse componist Luciano Berio (foto) was ooit getrouwd met de Amerikaanse mezzosopraan Cathy Berberian. Die wonderlijke zangeres stond symbool voor een nieuw, virtuoos en op en top 20ste-eeuws stemgebruik, een altra voce, andere stem. Voor haar schreef Berio een van zijn bekendste werken, Sequenza III voor vrouwenstem, een magistraal stuk muziek. Vandaag nog steeds uitdagend, fris, energetisch, virtuoos en hoogst expressief; zoals zoveel van zijn muziek. In dit programma van Revue Blanche staat Berio's fascinatie voor de veelvoudigheid van de stem en gezang centraal en blijkt zijn liefde voor volksgezangen in de Folk Songs en het aangrijpend mooie Naturale.

Luciano Berio (1925-2003) was één van die beruchte, radicale modernisten uit de jaren '50. Zo wordt hij doorgaans in één adem genoemd met Pierre Boulez, Karl­ heinz Stockhausen en Henri Pousseur. Zijn muziek getuigt van een fantastisch intellect: ze is doorwrocht en complex, hoogst origineel én vernieuwend. Discus sies over de betekenis ervan voerde hij met zijn vriend, de semioticus literator Umberto Eco.

Maar wie Berio's muziek niet kent en zich na bovenstaande alinea zou verwachten aan droge laboratoriummuziek, weinig toegankelijk experimentalisme of modernistisch materiaalfetisjisme, is eraan voor de moeite. Berio was eigenlijk zelfs een lyricus - een eigenschap die hij deelt met tal van andere Italiaanse componisten van de renaissance tot vandaag. Het grootste deel van zijn muziek steunt zonder twijfel op een complexe artistieke constructie, in de goeie oude westerse traditie van Bach, Mozart en Beethoven. Bij een geïnspireerde uitvoering klinkt ze intuïtief, ze grijpt aan en verbrijzelt in haar eentje het aura van ontoegankelijkheid en emotionele droogte dat al te vaak verbonden wordt met Berio's generatie. En toch plooit ze zich nooit terug op de loutere herhaling van bekende en aanvaarde technieken - denk maar aan sommige exponenten van de zogeheten neostijlen. Berio's muziek jaagt niet op emoties middels een ingeburgerde, hapklare muzikale taal. De componist bleef onverstoord en met volle overgave het nieuwe denken verklanken, zoekend naar de ervaring van 'het andere', naar muzikale emoties die niet in afge ronde verhalen konden gevat worden.

Eén van Berio's favoriete terreinen was de menselijke stem. Hij was zelfs een tijd getrouwd met de bekende zangeres Cathy Berberian. Voor haar schreef hij in 1965 zijn Sequenza III , een stuk voor solostem dat alleen kon ontstaan vanuit een zeer nauwe samenwerking tussen componist en vocalist. Berio benadert er de stem vanuit een hele resem associaties die ze - anders dan andere instrumenten - oproept. De stem is immers vlees, bloed en (kraak )been dat lucht laat trillen. Ze doet dat onder zovele omstandigheden, met ontelbaar vele nuances die refereren naar evenveel emoties, toestanden waarin het lijf verkeert en van waaruit het communiceert: onrust, nieuwsgierigheid, kwetsbaarheid, opwinding, spanning, paniek, breekbaarheid, hoop ... De relatie tussen het lichaam van de musicus en de voortgebrachte muzikale klank is direct, zonder bemiddeling van een extern instrument. Negentiende eeuwse Italiaanse componisten kenden de emotionele kracht van dat gedeelde vleselijke instrument en dreven het naar ongeziene expressieve toppen. Maar Berio zet toch een stap verder. Sequenza III graaft naar expressies die dieper liggen, die intiemer zijn dan de 'gestileerde lyriek' van Verdi en Puccini. Ze zijn soms meer dierlijk dan cultuurlijk, en refereren aan een muzikaliteit die voorafgaat aan de afbakenende partituren, tekensystemen en grammatica's. Door die expressiviteit (opnieuw) binnen te brengen in de gecomponeerde muziek, maakt Berio de cirkel op paradoxale wijze rond. Die emotionele vocale gestes vermengt hij met lyrische momenten, zuivere intonaties en verstaanbaar wordende tekst fragmenten. De vocaliste moet zich aan een hoog tempo tussen erg verschillende toestanden bewegen en kan niet anders dan zich blootgeven in geluiden die op het eerste gezicht intiemer lijken dan wat het podium doorgaans toelaat. Een arsenaal dat veeleer verbonden is met het mensdier zijn dan met het vergeestelijkte (westerse) muzikantschap.

En dan is er ook nog Berio's uitgesproken liefde voor volksmuziek waarin de stem alweer centraal staat. Zelf weet hij die fascinatie vooral aan de opwinding die gepaard gaat met het ontdekken van het onbekende. We kunnen hier misschien zelfs gewag maken van een zoeken naar 'oerzang'. Volksmuziek draagt inderdaad vaak een ruwheid in zich die een stuk minder aanwezig is in de westerse kunstmuziek cultuur. De eerste Folksongs componeerde hij toen hij nog aan het conservatorium van Milaan studeerde, in 1947. De legende vertelt dat hij die eerste twee liederen voor Cathy Berberian schreef. Romantisch, dat wel, maar ze leerden elkaar eigenlijk pas in 1949 kennen. In 1964 werd de hele bundel gecreëerd onder leiding van Berio met Berberian als soliste - hun huwelijk was toen evenwel bijna voorbij. In de Folksongs verkent hij verschillende volkszangen van de Verenigde Staten over Frankrijk en Armenië naar Italië, met de grootste focus op de volksculturen in zijn moederland (o.a. Sicilië en Sardinië). Kenmerkend voor deze bundel is dat Berio de gevonden muziek 'infecteert' met zijn eigen idioom - of is het omgekeerd? Enkele jaren later zou die zin voor de combinatie van muzikale werelden hem leiden naar werken zoals Sinfonia (1968) en Recital I (for Cathy) (1971). Daarin beoefent hij een ware muzikale 'collagetechniek' door voortdurend uit andere werken en verschillende tijdsperiodes (en culturen) te citeren. Net zoals in Sequenza III wordt de luisteraar meegesleurd tussen sonore en emotionele werelden.

In 1985 maakte Berio Naturale, Italiaans voor 'natuurlijk'. Het laat vermoeden dat de componist zocht naar een muzikale 'natuur', misschien naar iets dat 'niet artificieel' was, geen uitgekiende constructie. Dit keer vormde Siciliaanse volkszang de basis voor het muzikale materiaal. Er staat echter geen vocalist op het podium, enkel een altviolist en een slagwerker. De zang weerklinkt door de luidsprekers. Het zijn opnames die Berio ergens in Palermo zelf gemaakt heeft van een Siciliaanse zanger, de laatste plaatselijke verteller. Celano's 'spookstem' klinkt rauw en staat ver van de westerse muziektraditie, ondanks haar geografische nabijheid. Ze vertegenwoordigt een steeds zeldzamer fenomeen in een wereld die almaar meer ingepalmd werd door westerse muzikale 'normen en waarden' (die we exporteerden als waren ze het beschavende kapitalisme zelf). Het ongepolijste, lijfelijke vreemde contrasteert met de instrumenten die sterke referenties oproepen aan de westerse muziekcultuur. Berio wilde dit keer een ware verbinding tussen de werelden creëren, een soort 'fusietaal'. Dat was een tot mislukken gedoemde utopie, zo gaf hij zelf toe. De muziek die eruit voorkwam, haalt haar zinnelijke kracht net uit die frictie, uit een niet opgeloste spanning, uit zoeken meer dan uit vinden.

Programma :

- Luciano Berio : Sequenza III, Let mots sont allés, Naturale, Altra Voce, Sequenza II, Folk Songs

Praktische info :

Revue Blanche : Altra Voce
Vrijdag 7 februari 2014 om 20.00 u
(inleiding om 19.15 u )
Muziekcentrum de Bijloke Gent
Bijlokekaai 7
9000 Gent

Meer info : www.debijloke.be en www.revueblanche.be

Bron : Tekst programmaboekje van de Bijloke

Extra :
Luciano Berio : www.compositiontoday.com, www.themodernword.com, brahms.ircam.fr en youtube
Luciano Berio (1925 - 2003): Duivelskunstenaar, Jan de Kruijff op www.musicalifeiten.nl

16:46 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

31/01/2014

Brussels Philharmonic & Ray Chen spelen Fedele, Mendelssohn en Brahms in Hasselt en Brussel

Ray Chen Een avond vol sterren, met glansrijke componisten én uitvoerders. Dirigent Michel Tabachnik plaatst Brahms' Eerste symfonie, een ware mijlpaal in de muziekgeschiedenis, tegenover Mendelssohns laatste grote orkestwerk: zijn fabuleuze Vioolconcerto, meteen ook zijn ticket tot eeuwige roem. Al bij de première reageerde het publiek extatisch. Een sterk staaltje vioolkunst dat ongetwijfeld wordt overgedaan door Ray Chen (foto). Ook op het programma : Ivan Fedele's Syntax 0.1.

Johannes Brahms' Symfonie nr.1 vormt een ware mijlpaal in de muziekgeschiedenis. Ze is de eerste van een reeks van vier die, samen met vier concerti, Brahms tot één van de belangrijkste symfonische componisten maakte van zijn tijd. In tegenstelling tot Brahms' eerste symfonie was Felix Mendelssohns Vioolconcerto in e zijn laatste grote werk voor orkest. Het bleek meteen ook zijn toegangskaartje tot de eeuwige roem. Bij de première in 1845 reageerde het publiek dolenthousiast. Het concerto behoort inmiddels tot de meest gespeelde werken en staat op het repertoire van elke zichzelf respecterende solist. Voor deze uitvoering staat Ray Chen voor het Brussels Philharmonic. Velen zullen zich zijn overwinning tijdens de Koningin Elisabethwedstrijd 2009 nog levendig herinneren. Hij toonde zich niet alleen een uitzonderlijk virtuoos, maar liet ook eigenzinnigheid en durf zien. Zijn uitstraling maakte zo'n indruk op de toeschouwers dat hij ook nog de Publieksprijs kreeg.

Ivan Fedele (1953) studeerde piano, harmonie, contrapunt en compositie aan het Milanese Giuseppe Verdi-conservatorium. Daarna vervolmaakte hij zich in de compositie bij Franco Donatoni aan de Accademia di Santa Cecilia in Rome, en tezelfdertijd studeerde hij filosofie aan de Milanese universiteit. Hij won de Gaudeamusprijs in Amserdam in 1981 met 'Primo Quartetto' en 'Chiari', wat hem tot een internationaal niveau verhief. In 1989 behaalde hij de Eerste Prijs van de jury van de Wedstrijd Goffredo Petrassi in Parma voor het orkestwerk 'Epos'. In de negentiger jaren werd zijn naam in Parijs bevestigd: Ivan Fedele schreef 'Duo en résonance' voor Ensemble Intercontemporain, 'Concerto for piano and orchestra' voor Radio France en 'Richiamo' voor IRCAM. Vele monografische concerten waren aan hem gewijd en hij werkte met heel wat internationaal gerenommeerde dirigenten.

Ivan Fedele blijft ook op didactisch vlak actief. Hij doceerde comositie aan de conservatoria van Milaan, Bologna, Turijn, Côme, en momenteel in Straatsburg.
Ivan Fedele schreef ongeveer 60 werken, die verschenen bij Suvini Zerboni. Hij componeerde voor zowat alle genres, zoals orkestwerken, concertantes, electro-acoustisch werk en kamermuziek. Ivan Fedele's muziek vindt haar timbre en beweging door een spel van contrasten tussen ontwikkelende textuur en een statische atmosfeer. De evolutie van deze stijl gebeurt telescopisch, en creëert bruggen met opeenvolgende werken. Het materiaal ontwikkelt en vindt verschillende betekenissen in veranderende contexten.

Programma :

  • Ivan Fedele, Syntax 0.1
  • Felix Mendelssohn-Bartholdy, Concerto voor viool en orkest nr. 2, op. 64
  • Johannes Brahms, Symfonie nr. 1, op. 68

Praktische info :

Brussels Philharmonic & Ray Chen : Fedele, Mendelssohn, Brahms
Donderdag 6 februari 2014 om 20.00 u
CC Hasselt

Kunstlaan 5
3500 Hasselt

Meer info : www.ccha.be en www.brusselsphilharmonic.be
--------------------------
Vrijdag 7 februari 2014 om 20.00 u
Bozar - Brussel

Ravensteinstraat 23
1000 Brussel

Meer info : www.bozar.be en www.brusselsphilharmonic.be

Extra :
Ivan Fedele op brahms.ircam.fr en youtube

16:55 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook