26/09/2014

Wervelende seizoensopener van Symfonieorkest Vlaanderen

Dirk Brossé Filmmuziek, topdirigent Dirk Brossé, een literaire wereldcreatie én als amuse de Benvenuta Suite van Frédéric Devreese, centrale componist bij het Symfonieorkest Vlaanderen dit jaar. Dit concert kan tellen als wervelende opener van hun nieuwe seizoen.

Een toevallige ontmoeting kan het begin zijn van een onverwachte vriendschap. Zo is het gegaan bij Europees president Herman Van Rompuy en dirigent-componist Dirk Brossé. De samenkomst van hun beider passies - haiku's en muziek - resulteert in korte liederen die aanvankelijk voor piano zijn bedoeld maar nu ook voor orkest zijn bewerkt. Het Symfonieorkest Vlaanderen brengt Haiku Cycle One in wereldprimeur. Let's go to the movies! Van Star Wars tot Harry Potter, van E.T. en Indiana Jones tot Lincoln: filmcomponist John Williams creëerde de muziek van tientallen blockbusters. Zijn samenwerking met topregisseur Steven Spielberg bezorgde hem maar liefst vijf Oscars! Williams' Star Wars Suite spreekt zo helder dat het filmdoek (bijna) overbodig wordt. Filmmuziek bepaalt ook het werk van de Vlaamse componist Frédéric Devreese. Ook zonder beeldbegeleiding zijn zijn composities beeldrijk van karakter. Met de Benvenuta Suite nr. 1 creëerde Frédéric Devreese een orkestsuite die gebaseerd is op zijn oorspronkelijke filmmuziek van de gelijknamige film.

Programma :

  • Frédéric Devreese, Benvenuta Suite nr. 1
  • Dirk Brossé, Haiku Cycle One (wereldcreatie)
  • John Williams, Star Wars Suite

Praktische info :

Symfonieorkest Vlaanderen, Hanne Roos & Lore Binon : Star Wars
Dinsdag 30 september 2014 om 20.00 u
Concertgebouw - Brugge


Meer info : www.concertgebouw.be en www.symfonieorkest.be
---------------------------------
Donderdag 2 oktober 2014 om 20.00 u
Bozar - Brussel


Meer info : www.bozar.be en www.symfonieorkest.be
---------------------------------
Zaterdag 4 oktober 2014 om 20.00 u
Muziekcentrum de Bijloke - Gent


Meer info : www.debijloke.be en www.symfonieorkest.be
---------------------------------
Zondag 5 oktober 2014 om 15.00 u
deSingel - Antwerpen


Meer info : www.desingel.be en www.symfonieorkest.be
---------------------------------
Zaterdag 18 oktober 2014 om 20.00 u
CC Zwaneberg - Heist-op-den-Berg


Meer info : www.zwaneberg.be en www.symfonieorkest.be

Extra :
Dirk Brossé : www.dirkbrosse.be, www.matrix-new-music.be en youtube
Frédéric Devreese : www.fdevreese.be, www.matrix-new-music.be en youtube
Frédéric Devreese wordt tachtig!, interview door Ronny De Schepper op ronnydeschepper.wordpress.com, 2/06/2009

Video :
Bekijk alvast dit fragment uit Dirk Brossé's Haiku Cycle One

18:51 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

Muzikale curiosa uit de 20ste eeuw voor strijktrio en pianokwartet

Norbert Rosseau Goeyvaerts String Trio en Jan Michiels duiken maandag de 20ste eeuw in en zetten o.a. de Gentse Norbert Rosseau (foto) en 'een speciale' Karel Goeyvaerts op het programma. Zowel het trio als Michiels zijn fan van 20ste-eeuwse muziek. De musici over Rosseau: "Vanmorgen hebben we met Jan gerepeteerd. Het pianokwartet van Rosseau is echt een geweldige ontdekking!"  Voor Goeyvaerts moeten de ochtend van het concert de nieuwsberichten (in verschillende talen) opgenomen worden voor de partituur die 's avonds op de pupiter staat. Voor wie iets nieuws wil ontdekken is dit een niet te missen concert. Voorts werk van: Skalkottas, Schönberg en Xenakis.

Hoogromantische expressie, dodecafonie, waanzinnige energie en muzikaal experiment uit de vorige eeuw. Goeyvaert trio en Jan Michiels zijn er wild van. Arnold Schönberg schrijft zijn expressief Strijktrio op. 45 nadat hij nipt aan de dood ontsnapte. Zijn leerlingen Nikos Skalkottas en Norbert Rosseau lopen in zijn voetspoor met dodecafonie en hoogromantische expressie. De jongere generatie kiest andere paden. Xenakis laat de strijkinstrumenten een waanzinnige energie produceren. Goeyvaerts experimenteert: hij geeft opdracht om op de dag van het concert een opname te maken van nieuwsberichten in verschillende talen. De musici moeten hier op ' inspelen' (toch houdt meestercomponist Karel Goeyvaerts de muzikale kwaliteit stevig in de hand).

Het twaalftoonssysteem leverde de basis voor Schönbergs prestige en invloed: hij slaagde er immers in om een systeem uit te werken dat tegelijk heel flexibel was en tegelijk door en door logisch. Voor de andere componisten op het programma zou Schönbergs twaalftoonssysteem op diverse manieren een oriëntatiepunt worden. Het meest letterlijk voor Nikos Skalkottas, die als student in Berlijn bij Schönberg compositie ging studeren. Het Strijktrio Nr. 2 schreef hij in 1935, kort na zijn terugkeer in Griekenland. Het draagt de sporen van zijn studie bij Schönberg: een doorgedreven gebruik van de twaalf tonen, een compacte schriftuur en voortdurend ontwikkelende motieven. Ook Norbert Rosseau zou zich de twaalftoonstechniek van Schönberg eigen maken en er in de jaren 1960 en 1970 - ruim na de dood van Schönberg - een heel persoonlijke invulling aan geven, zoals in het pianokwartet (1975).

Karel Goeyvaerts en Iannis Xenakis behoorden beiden tot de generatie die onmiddellijk na de Tweede Wereldoorlog een nieuwe impuls aan de hedendaagse muziek zouden geven, maar hun vertrekpunten waren anders: waar Goeyvaerts de twaalftoonstechniek van Schönberg als een evident vertrekpunt zag voor een nog veel meer doorgedreven rationele manier van componeren, zocht Iannis Xenakis iets gelijkaardigs in een heel andere hoek: algoritmes en complexe wiskundige structuren die een heel amorf, chaotisch kluwen van klanken konden kneden tot overrompelende sonore massa's. In het wat latere strijktrio Ikhoor (1978) zijn de chaotische elementen niet meer zo extreem (zo is er een regelmatige puls en zijn er herkenbare herhaalde motieven te horen) maar blijft Xenakis' fascinatie voor ruwe klank en een harde, strakke speelstijl onmiskenbaar. Ook Goeyvaerts' pianokwartet stamt uit een wat latere fase van zijn carrière. De strenge twaalftoonsprincipes had hij dan al een eindje achter zich gelaten en hij was vooral bezig met collage-achtige composities. Het Pianokwartet (1972) heeft een vrije, open structuur: het bestaat uit zeven verschillende segmenten waarvan de muzikanten de volgorde zelf mogen kiezen en waarvan de interpretatie afhankelijk is van verschillende vrijer te bepalen factoren. Goeyvaerts schrijft voor dat die segmenten gecombineerd moeten worden met een tape. Maar ook die is onderhevig aan de onvoorspelbare toevalsfactoren van het moment: de tape moet namelijk op de dag van het concert zelf worden gemaakt, aan de hand van fragmenten van radionieuwsberichten van die dag. Een instructie die maakt dat in een 'oude' compositie steeds minstens één aspect letterlijk zeer actueel zal zijn.

 Programma :

  • Norbert Rosseau (1907-1975), Pianokwartet 'opus posthumus'
  • Nikos Skalkottas (1904-1949), Strijktrio
  • Iannis Xenakis (1922-2001), Ikhoor
  • Karel Goeyvaerts (1923-1993), Pianokwartet met magnetofoon
  • Arnold Schönberg (1874-1951), Sechs kleine Klavierstücke - Strijktrio

Praktische info :

Goeyvaerts String Trio & Jan Michiels : Rosseau, Skalkottas, Xenakis, Goeyvaerts, Schönberg
Maandag 29 september 2014 om 20.30 u
(inleiding door Maarten Beirens om 19.45 u)
STUK - Leuven


Meer info : www.festivalvlaamsbrabant.be, www.stringtrio.net en www.michielsjan.be

Bron : tekst Maarten Beirens voor Novecento, september 2014

Extra :
Norbert Rosseau op nl.wikipedia.org en www.cebedem.be
Iannis Xenakis : www.iannis-xenakis.org, www.xenakis-ensemble.com en youtube
Iannis Xenakis (1922-2001): Mathematicus en filosoof, Jan de Kruijff op www.musicalifeiten.nl
Karel Goeyvaerts op www.matrix-new-music.be, www.cebedem.be en youtube

Elders op Oorgetuige :
Twintigste editie Novecento met 7 concerten met muziek van de 20ste eeuw, 19/09/2014

18:12 Gepost in Concert, Festival, Muziek | Permalink |  Facebook

25/09/2014

Technogod Derrick May & klassieke muziek komen op magische wijze samen op OdeGand By Night

OdeGand By Night Met OdeGand By Night gaat Gent Festival van Vlaanderen er voor de tweede keer uit met een knal. Ook dit jaar zullen componisten het nachtleven induiken terwijl elektrowizards hun klanken ten dienste stellen van de dirigent. Laat je omverblazen op zes locaties in de Gentse binnenstad. Een hele nacht kan je er dromen - met open ogen en gespitste oren - van dj's met gevoelige snaren en orkesten op de dansvloer. Dit jaar als top of the bill Detroit-soulmachine Derrick May die de blauwdruk maakte voor techno zoals we die vandaag kennen. Verder prijken op het programma: Sysmo & DJ Grazzhoppa, KEDA, het trio Khalifé Schumacher Tristano, Pnut & István Várdai en Nacht und Traüme.

Nacht und Traüme
Licht en duister, leven en dood, dag en nacht. Charles Dekeyser tast breuklijnen af aan de hand van een bijzonder repertoire. Liederen van Wagner, Mahler, Schubert en Strauss, teksten van Heine en Rückert, allemaal in het Duits en geschreven tussen 1822 en 1901 - in volle romantiek. Zijn schitterende basso krijgt begeleiding van de piano van Adriaan Jacobs. Maar dat is lang niet alles. Het concert - drie keer, een halfuur - komt ook visueel tot leven in de suggestieve beeldtaal van Emilie Lauwers en Andrea Copetti. Een maalstroom die het publiek vanaf de eerste toon meevoert langs associaties en vrije interpretaties van universele thema's. Tot het licht weer aangaat. Of de volstrekte duisternis valt.

Keda
De Koreaan E'Joung-Ju is een meester van de geomungo, een traditioneel zessnarig houtinstrument dat al meer dan duizend jaar van zich laat horen in zowel klassieke als populaire muziek. Mathias Delplanque, geboren in Burkina Faso, is componist, performer, muziekcriticus, kunstenaar en stichtend lid van verscheidende ensembles. Wat dit onuitgegeven duo over tijd en ruimte heen bindt, is een onverzadigbare drang naar vernieuwing en verwondering. Met partjes blues, Afrikaanse en Jamaicaanse klanken, en flarden ambient en noise creëren ze folk voor imaginaire culturen. Muzikale ambacht met roots in het verleden en vertakkingen naar de toekomst.

Pnut & Istvan Vardai
Sinds zijn debuutconcert in 1998 stapelt cellist István Várdai de prijzen op. Met zijn virtuositeit bevrijdt hij partituren van alle stoffigheid - een uniek genie. Zijn spel wordt eensluidend als adembenemend omschreven, steunend op de perfecte intonatie, opgewaardeerd met een adequate interpretatie en een onfeilbaar tempo. Van zodra de Hongaar in het voetlicht treedt, wordt ongebreidelde trance meer garantie dan prognose. Tijdens OdeGand By Night gaat de jonge royalty van de cello het duel aan met Pnut, The King Of Fingers, né John Hunt – een fingerdancer die performt met meer vingers dan u op twee handen kan tellen.

Sysmo & DJ Grazzhoppa
Twaalf percussionisten, een dirigent en een DJ: Sysmo is méér dan zomaar een drumband met één plus één. Het is een live percussie-concept, een ervaring. Pounding drum music als glijmiddel tussen ritme en dans. Middels een multidisciplinaire gebarentaal communiceert de dirigent met drummers en wordt de muziek live gecomponeerd. Met bovendien een extra te oversteken taalbrug: DJ Grazzhoppa. Na uitstapjes richting onder meer jazz met Aka Moon en DJ Grazzhoppa's DJ Bigband is de turntablist natuurlijk niet aan zijn proefstuk toe en weet dan ook perfect de conversatie aan te gaan met het slang van de percussie. Van beat naar paukenslag en terug, ritmische precisieraketten met maar één doel: je mind, je body en je soul.

Khalife Schumacher Tristano
Als de twee grootheden van de Luxemburgse jazz zich aan een project wagen, weet je dat de wetten van de zwaartekracht eraan moeten geloven. Samen met de Libanese percussionist Bachar Khalifé vormen Pascal Schumacher (vibes, marimba, glockenspiel) en Francesco Tristano (piano en elektronica) een powertrio dat alternatieve energie opwekt met experiment en improvisatie, zonder de compositie uit het oog te verliezen. Geluidsgolven, loops en lagen verweven ze tot een kosmische sluier waarvan ze af en toe een tipje oplichten. Net genoeg om u deelgenoot te maken van hun schouwspel, net te weinig om hun geheim te ontrafelen. Ook visueel blijven ze intrigeren: niemand beroert zijn instrumenten zoals Tristano, Khalifé en Schumacher.

Derrick may + Symfonieorkest Vlaanderen
De Miles Davis van de Detroit techno. Al heeft hij achter zijn draaitafels soms meer weg van showbeest James Brown. Het zijn referenties die kunnen tellen-en ze zijn meer dan verdiend. Zijn 'Strings of Life' blijft een van de grootste klassiekers van de dansvloer, geen dj kan zonder een exemplaar op zijn draaitafel of harde schijf. Maar ook buiten een clubomgeving staan zijn composities als een huis. Samen met de geluidsarchitecten van het Symfonieorkest Vlaanderen worden daar ongetwijfeld een aantal extra verdiepingen aan toegevoegd. Onlangs testte Derrick May de formule uit met het Filharmonische Orkest van Macedonië met een onvergetelijke performance tot gevolg. Wij verwachten niets minder in Gent. Wellicht meer.

Praktische info :

OdeGand By Night
Zaterdag 27 september 2014 vanaf 20.00 u
Op verschillende locaties in de Gentse binnenstad


Meer info : www.odegandbynight.be

Elders op Oorgetuige :
Gent Festival van Vlaanderen verrast opnieuw met uitzonderlijk gevarieerd programma en tal van internationale topnamen, 9/09/2014

17:25 Gepost in Concert, Festival, Muziek | Permalink |  Facebook

22/09/2014

Installatieconcert Triggers and Thresholds in première in Antwerpen

Triggers and Thresholds Op zaterdag 27 september gaat de nieuwe creatie van het Jens Maurits Orchestra 'Triggers and Thresholds' in première in Rataplan te Antwerpen in het kader van het festival BORG. Triggers & Thresholds is een uniek 'installatieconcert' waarbij zeven muzikanten, één videast en één installatiekunstenaar op zoek gaan naar de wortels van de muziek.

Interviews met verschillende wetenschappers over de processen die het leven tot muziek hebben gestuwd, werden verweven met de composities van Jens Bouttery die processen van evolutie, bewustzijn en de werking van ons brein naar zijn muziek brengt. Als blokjes DNA koppelen melodieën zich aan elkaar en worden ze bij elke stap complexer. Terwijl dit evolutiespel zich ontplooit, veranderen de muzikanten tijdens hun voorstelling onder andere in een groep kibbelende vogels, een stel vlooiende apen en een troepje neuronen in de auditieve cortex.

Tegelijk zorgt Lucas Kramers installatie voor een beeldende vertaling van een mechanisme dat langzaamaan een geheugen opbouwt en het heden daarmee herschrijft. Denk daarbij aan microfoons als zintuigen, magneetbanden als een zenuwstelsel, bandorgel als bewustzijn en luidsprekers als motorische output. Het geheel wordt afgewerkt door een voordracht van teksten die werden verzameld en gecreëerd tijdens de zoektocht van Jens Bouttery en Daan Milius. Ze nemen ons mee naar het doen en laten van de aap-mens, het puntje van ons slakkenhuis en het gefluister van ons onderbewustzijn. Met de zoölogie als wetenschappelijk vertrekpunt, de muziek als transcriptie  van die wetenschap, een video als ondersteuning van de muzikale thema’s en beeldende kunst als het kader waarin dit alles wordt samengebracht, vormt Triggers & Thresholds een muzikale en theatrale ervaring die onomkeerbaar evolueert en nooit hetzelfde blijkt.

Het Jens Maurits Orchestra is een ensemble van jonge creatievelingen die op een heel eigen en gedurfde wijze omgaan met hun artistieke medium en daar bovendien ook een breed publiek mee aanspreken. Spilfiguren van dit collectief zijn drummer/componist Jens Bouttery en videast Daan Millius. Beide zijn reeds bekend van hun gelauwerde project The Dubtapes – interviews in concert, waar zij onderzoek deden naar de muzikaliteit van taal. The Dubtapes was het afstudeerproject van Jens Bouttery en Daan Milius. Samen verlegden en versmolten ze de grenzen van hun eigen media: muziek, video, improvisatie, documentaire. Het resultaat was een voorstelling die beloond werd met de Toots Thielemans award en een Jazlab-tournee.

Het Jens Maurits Orchestra bestaat naast Daan Milius (concept en video) en Jens Bouttery (concept, muziek en drums) uit Lucas Kramer (installatie), James Douglas Eynon (tekst), Niels Van Heertum (euphonium/bugel/trompet), Dorian Dumont (piano), Benjamin Sauzereau (gitaar), Rik Sturtewagen (viool), Lennart Heyndels (cello) en Joris Lindemans (contrabas). Stuk voor stuk beloftevolle jazzmuzikanten met Brussel als uitvalsbasis en werkzaam in België, Frankrijk, Duitsland en Oostenrijk.

Praktische info :

Jens Maurits Orchestra: Triggers and Thresholds
Zaterdag 27 september 2014 om 20.00 u
Rataplan - Borgerhout


Meer info : www.rataplanvzw.be, www.b-o-r-g.be en www.jensmauritsorchestra.com

00:10 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

21/09/2014

Bl!ndman op tournee met het met Klaraprijs bekroonde programma 32 Foot/The Organ of Bach

Bl!ndman [sax] In '32 Foot/The Organ of Bach' brengen de saxofoons van Bl!ndman monumentale orgelwerken van Johan Sebastian Bach.  Het orgel, dat in Bachs tijd orkestrale proporties had aangenomen, werd door de componist ten volle benut. Door verdubbeling met Tubax en elektronica worden de extra lage tonen gegenereerd die eigen zijn aan de 32-voeters van de grote orgels.  Door het opsplitsen van de stemmen komt het briljante van de composities des te meer aan de oppervlakte. 
Bl!ndman verwordt tot een menselijk orgel bewogen door adem. Tijdens '32 Foot' overbruggen de werken van Jan Pieterszoon Sweelinck en Johann Sebastian Bach 150 jaar muziek. Terwijl Sweelinck nog met één voet in de renaissance staat, vertegenwoordigt Bach het muzikale hoogtepunt van de barok. Het programma wordt aangevuld door 'Ricercare' (1974) voor saxofoonkwartet van de Belgische componist Pierre Bartholomée.

Pierre Bartholomée werd geboren in Brussel in 1937. Op zijn zesde begon hij pianoles te volgen. Na zijn studies piano aan het Conservatoire Royal de Bruxelles bij André Dumortier behaalde hij in Italië een meestergraad bij Wilhelm Kempff.

Samen met Henri Pousseur stichtte hij het ensemble Musiques Nouvelles en het Centre de Recherche et de Création musicales de Wallonie. Zijn carrière als pianist en deze als dirigent bij dit ensemble, waarmee hij de belangrijkste steden en festivals aandeed (Avignon, Parijs, Amsterdam, Warschau, Madrid, Belgrado, Zagreb), combineert hij met de functie van producer op de muziekdienst van de RTBF. Daarnaast is hij dertig jaar lang actief als orkestdirigent, waarvan tweeëntwintig seizoenen bij het Orchestre Philharmonique de Liège.

Pierre Bartholomée wordt zowat overal in Europa, in de VS en in Japan uitgenodigd als vertolker van een breed repertoire (van Purcell tot Boulez, van Bach tot Messiaen, van Haydn tot Pousseur - via Mozart, Beethoven, Schumann, Brahms, Liszt, Wagner, Mahler, Stravinsky, Bartók, Varèse, Schönberg, Webern, Stockhausen, Berio, Xenakis, Boesmans, Rihm...), en dit in samenwerking met internationale solisten. Bij deze programma's, evenals in het groot aantal radio- en cd-opnames dat hij heeft gerealiseerd, legt Pierre Bartholomée steeds de nadruk op de creatie.

Naast al deze activiteiten zetelt Pierre Bartholomée geregeld in de jury van internationale wedstrijden voor muziekinterpretatie en compositie. Zo was hij de voorzitter van het internationaal concours voor orkestdirectie Antonio Pedrotti en maakte hij deel uit van de jury van de Koningin Elisabeth Wedstrijd, van het Gaudeamus Concours en van de compositiewedstrijd van het festival van Besançon. Hij is corresponderend lid van de Koninklijke Academie voor Schone Kunsten van België. Koning Albert II kende hem de titel van Ridder toe.

In de jaren '80 richtte Eric Sleichim Maximalist! op. Samen met de eerste producties van Anne Teresa de Keersmaeker en Wim Vandekeybus veroverde Maximalist! de internationale podia. In 1988 richt hij dan Bl!ndman op, een saxofoonkwartet met een traditionele bezetting dat nieuwe speeltechnieken ontwikkelt en het repertoire voor het instrument gevoelig uitbreidt door het gedurig aftasten van de grenzen met andere disciplines. Met hun multidisciplinaire benadering verwerven ze internationale faam.

Rond de wisseling focust Eric Sleichim op de oude muziek. In 1999 arrangeert hij koraalpartita's van Bach voor saxofoonkwartet. Bl!ndman plays Bach is een instant succes. Andere programma's met oude muziek volgen, vaak in samenwerking met gespecialiseerde ensembles zoals het Huelgas Ensemble en Collegium Vocale Gent. Vorig seizoen ging Sleichim de uitdaging aan om oude muziek te arrangeren voor het hele Bl!ndmancollectief (saxen, zangers, strijkers en percussionisten op turntables) in Cross talks, een hommage aan de Vlaamse polyfonist Adriaan Willaert.

Programma :

  • Johann Sebastian Bach / Arr. E. Sleichim
    - BWV 598: Pedal-exercitium in G minor
    - BWV 582: Passacaglia in C minor
    - BWV 583: Trio in D minor
    - BWV 564: Toccata in C Major
  • Jan Pieterszoon Sweelinck, SWV 258 Fantasia Chromatica
  • Pierre Bartholomée, Ricercare
  • Johann Sebastian Bach / Arr. E. Sleichim
    - BWV 546: Prelude in C minor
    - BWV 596: Concerto in D minor nach Vivaldi

Praktische info :

Bl!ndman [sax] : 32 Foot/The Organ of Bach
Vrijdag 26 september 2014 om 20.00 u
Sint-Amandskerk Geel


Meer info : www.festivalmechelen.be en www.blindman.be
-------------------------
Zaterdag 4 oktober 2014 om 20.30 u
Kerk Sint-Mariaburg Ekeren


Meer info : www.blindman.be
-------------------------
Donderdag 9 oktober 2014 om 20.00 u
St-Vedastuskerk Menen


Meer info : www.blindman.be
-------------------------
Vrijdag 17 oktober 2014 om 20.30 u
Sint-Trudo kerk Peer


Meer info : www.blindman.be

Deze voorstelling is ook nog te zien op 15 januari 2015 in Gent en 25 januari 2015 in Sint-Agatha-Berchem

Extra :
Eric Sleichim op www.blindman.be, www.matrix-new-music.be en youtube
Pierre Bartholomée : www.pierrebartholomee.com, www.cebedem.be en youtube

Elders op Oorgetuige :
Musica Divina, een muzikale achtbaan tussen vreugde en verdriet, 15/09:2014
32 Foot : vier saxofoons spelen orgelmuziek van Sweelinck en Bach en een kwartet van Pierre Bartholomée, 6/09/2013

23:47 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

Flat Earth Society op tournee met Terms of Embarrassment

Frank Zappa De muziek van Flat Earth Society omschrijven, is onbegonnen (en nutteloos) werk. Maar het is duidelijk dat de oude Frank Zappa indruk heeft gemaakt op de jonge Peter Vermeersch. Onder de noemer 'Terms of Embarrassment' brengt Flat Earth Society, featuring de heidense gitaargoden Pierre Vervloesem en Mauro Pawlowski, hommage aan de heer Zappa. Verwacht geen covers maar een concert waarbij de vertrouwde snor in het graf nog eens kan gaan glimmen. Een avond met voornamelijk vers materiaal, lekker gênante momenten, nieuwe stukken als 'Hail Gail!', 'Me Standard, You Poor' en 'Who's wrong, who's right and who's left behind', te lange gitaarsolo's en strakke opzwepende collectieve passages. En voor wie, gezien de context, hiermee in de problemen zou komen: don't worry, Frank is dead anyway.

"Heerlijk opzwepende mix van jazzy akkoorden, onverwachte wendingen en hier en daar een  perfect vleugje waanzin. Mauro Pawlowski kruidde dat met een intens 'City of tiny lights' en een ontwapenend mooi gezongen 'Solitude' met FES-tubaspeelster Berlinde Deman (…) Die durf, eigenzinnigheid en kracht om er wars van alle regels gewoon roekeloos tegenaan te knallen is het waardigste eerbetoon aan de man in wiens provocatieve oeuvre de woorden ‘American dream’ rijmen op 'vaseline'." **** De Standaard.

Praktische info :

FES, Pierre Vervloesem & Mauro Pawlowski : Terms of Embarrassment
Vrijdag 26 september 2014 om 20.15 u
Stadsschouwburg Mechelen


Meer info : www.cultuurcentrummechelen.be en fes.be
--------------------------------
Donderdag 2 oktober 2014 om 22.00 u
Concertgebouw Brugge


Meer info : www.concertgebouw.be en fes.be
--------------------------------
Zaterdag 4 oktober 2014 om 20.00 u
Stadsschouwburg Sint-Niklaas


Meer info : www.ccsint-niklaas.be en fes.be
--------------------------------
Zaterdag 15 november 2014 om 20.30 u
De Spil - Roeselare


Meer info : www.despil.be en fes.be

Elders op Oorgetuige :
Terms of Embarrassment : Flat Earth Society brengen hommage aan Frank Zappa, 19/03/2014

23:21 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

Muziektheaterproductie Huis op tournee

Huis Een huis in Vlaanderen. Een kale kamer met onrustig slapende oude mannen, wachtend op wat ze niet zien komen. Eén van hen - de ziener - waagt een wankele klim naar een raampje hoog in de muur. Hij beschrijft de komst van een vreemde ruiter: de dood. Wat vang je nog aan met je leven als de dood komt aandraven? Wie zou niet feesten als blijkt dat hij niet voor jou kwam?

Een huis in Jeruzalem. Een kale kamer met rouwende vrouwen, schuilend voor de chaos, buiten. De stad in rep en roer na de kruisiging. Verdriet en wanhoop en de grote vragen: wie zag hem het liefst? Wie zag hij het liefst? Tot de moeder van de gekruisigde op handen en voeten het huis binnenkruipt.

In dit tweeluik brengt Josse De Pauw een bewerking van 'De vreemde ruiter' en 'De vrouwen bij het graf', twee verhalen met tragikomische allures van de Belgische auteur Michel de Ghelderode (1898-1962). Jan Kuijken componeert voor groot orkest in studio. Zijn compositie wordt met de soundscape vervlochten tot een filmscore voor theater. In het eerste luik banen de woorden zich met geweld een weg door de muziek, om zich in het tweede luik te laten dragen door haast vloeibare zanglijnen. Een muziektheaterstuk, nu eens grotesk, dan weer uiterst breekbaar. Een Bijbelse poppenkast.

Jan Kuijken (1964) studeerde als telg uit een muzikale familie cello en piano aan de muziekacademie in Asse. Hij speelde al in de meest uiteenlopende projecten: Urbanised (Luk Mishalle, Trevor Watts), Fukkeduk, Variations on a Love Supreme (Fabrizio Cassol, Kris Defoort), Alice's 5 Moons (Nicolas Thys), Daniel Schell & Karo (op het Made to Mesure-label), Passages (Kris Defoort) ... Jan Kuijken componeerde twee strijkkwartetten. Verder staan onder meer de muziek van de dansvoorstelling ‘Pictures, Pirates and Pickles’ en de ‘Afscheidssymfonie’ voor het Oxalysensemble op zijn naam. In 2000 schreef hij in opdracht van het Ictus ensemble een partituur voor hun Silent Movies - programma. Sinds 2000 is hij componist in residentie bij LOD. In het seizoen 2001-2002 tekende hij voor 'De Overstroming', een muziektheaterproductie naar een tekst van Peter Handke. Zijn zoektocht naar verwevenheid tussen woord en muziek komt verder tot uiting in de dramatische concerten die Jan Kuijken en Josse De Pauw samen maakten; 'Die Siel van die Mier' (2004) en 'Liefde/zijn handen' (2007). De volgende LOD-productie werd 'Hoeveel jaren telt november', een ontmoeting tussen installatie, poëzie, muziek en video en in april 2011 realiseerde hij opnieuw samen met Josse De Pauw 'De Gehangenen'. 'HUIS', gebaseerd op twee werken van Michel de Ghelderode zal een volgend resultaat zijn van hun immers vruchtbare samenwerking.

Praktische info :

LOD, Josse De Pauw & Jan Kuijken : Huis
Vrijdag 26 en zaterdag 27 september 2014, telekens om 20.00 u
Zondag 28 september 2014 om 15.00 u
KVS - Brussel


Meer info : www.kvs.be en www.lod.be
----------------------------------
Donderdag 9 en vrijdag 10 oktober 2014, telekens om 20.00 u
NTGent


Meer info : www.ntgent.be en www.lod.be

Extra :
Jan Kuijken op www.muziekcentrum.be en www.lod.be

Elders op Oorgetuige :
Huis : nieuwe muziektheaterproductie van Josse De Pauw en Jan Kuijken naar Michel de Ghelderode, 1/06/2014

22:48 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

Salome Kammer & Daan Vandewalle : liedrecital met een hoog Faustgehalte

Salome Kammer In het kader van de uitreiking van de Magister Artium Gandensis zingt Salomé Kammer (foto) het openingsconcert van de School of Arts voor het academiejaar 2014-15, begeleid door pianist docent Daan Vandewalle. Het concert wordt georganiseerd in samenwerking met het Gent Festival van Vlaanderen. Salome Kammer heeft een fors charisma en haar stem-metamorfoses zijn talrijk. Altijd opnieuw is het een 'betoon'. In span met Daan Vandewalle - meester in zijn vak - krijgen we die avond iets faustisch te horen. Faust bonkt in talloze gedaantes: de oertaal bij Schwitters, spraakverwarring in de toren van Babel, auditieve illusies van eindeloos oplopende trappen bij Ligeti, de duivelse eloquentie van de commercie, het woeste, het laaiende... Maar het verontrustende in heel dat verhaal, is dat het verleidelijk klinkt!

Magister Artium Gandensis 2014 
Sinds 2010 reikt de Hogeschool Gent een prijs in de kunsten uit onder de naam Magister Artium Gandensis. Op voordracht vanuit de School of Arts besliste het Bestuurscollege om de prijs voor 2014 uit te reiken aan Salomé Kammer. De kwaliteit van Salomé Kammers gespecialiseerd werk binnen de actuele muziek, gekoppeld aan een interdisciplinaire en experimentele openheid, staan model voor een benadering van de kunsten die vanuit het pedagogisch model van de School of Arts als waardevol wordt gezien. Haar expertise in hedendaagse klassieke muziek spoort met een klemtoon die in de muziekopleiding van de School of Arts wordt gelegd. Door haar charisma, artistieke openheid en grondige inzet op de hoogste kwaliteit, verpersoonlijkt Salomé Kammer een kunstenaarschap dat voor studenten van de School of Arts als inspirerend en richtinggevend kan gelden.

Programma :

  • George Antheil, Sonata Sauvage
  • Kurt Schwitters, Ursonate, 1. Satz
  • Alexander Scriabin, Sonata nr. 9, Op. 68 'Black Mass'
  • Mauricio Kagel, Vier liederen uit Turm zu Babel
  • György Ligeti, Studie 13, L'Escalier du Diable
  • Franz Liszt, Trübe Wolken - S 199
  • Hans Eisler, Twee elegieën uit An die Nachgeborenen - Hollywood Elegien Alban Berg, Vier Lieder, Op. 2

Praktische info :

Salome Kammer & Daan Vandewalle
Vrijdag 26 september 2014 om 20.30 u
Miryzaal - Conservatorium Gent

Hoogpoort 64
9000 Gent

Meer info : www.gentfestival.be, schoolofartsgent.be, www.daanvandewalle.com en www.salomekammer.de

Extra:
Mauricio Kagel : www.mauricio-kagel.com, www.edition-peters.de, brahms.ircam.fr, UbuWeb Film (met de volledige versie van 'Match' en 'Antithèse.) en youtube
Mauricio Kagel, een inleiding..., Godfried-Willem Raes op www.logosfoundation.org
There Will Always Be Questions Enough. Mauricio Kagel in conversation with Max Nyffeler op www.beckmesser.de, 23/03/2000
'Lachen om de Dood', Jacques Kruithof, verschenen in Nieuw Wereld Tijdschrift, 1989, nummer 3, fragment opgenomen in programmaboekje deSingel, december 2000
Kagel - een schets van nabij, Luk Vaes, september 2007
Mauricio Kagel (1931-2008). Leukste componist van de twintigste eeuw op www.nrc.nl, 19/09/2008
György Ligeti : www.schott-musik.de en youtube
Györgi Ligeti (1923 - 2006): emotioneel scepticus, Jan de Kruijff op www.musicalifeiten.nl, juni 2006

Elders op Oorgetuige :
Gent Festival van Vlaanderen verrast opnieuw met uitzonderlijk gevarieerd programma en tal van internationale topnamen, 9/09/2014

22:29 Gepost in Concert, Festival, Muziek | Permalink |  Facebook

20/09/2014

Feniks Festival : driedaagse ontdekkingsreis in het teken van de ontmoeting

Feniks Festival Volgend weekend vindt in de muziektheaterwerkplaats van Walpurgis aan het Deurneleitje in Mortsel de 10de editie van het Feniks Festival. Een driedaagse ontdekkingsreis waarin poëzie, dans, zang, circus, muziek en beeldende kunst moeiteloos in elkaar overgaan en oude rotten in het vak de scène delen met jong talent. Voor wie zijn blik wil verruimen. Voor wie graag verrast en verrast wil worden. Voor wie graag onbevangen in het onbekende stapt. Voor wie tijd wil nemen om te genieten.

Het Feniks Festival is een feest voor oren en ogen ter ere van de verbeelding, onze dromen... Dit jaar ontvangt Walpurgis behalve enkele doorwinterde collega-gezelschappen ook zes jonge kunstenaars die speciaal voor het Feniks Festival nieuw werk maken. Daarnaast biedt Walpurgis in samenwerking met NEST voor het eerst ook een podium aan een tiental jongeren die staan te popelen om de scène te veroveren. De 11de editie van het Feniks Festival wordt eens te meer een mooie gelegenheid voor diverse ontmoetingen. En een ander ontmoeten, dat is toch het beste wat er is?

Ook deze keer mag je je verwachten aan een feestelijke opening, een verrassende librettolezing en tal van andere artistieke projecten in allerlei stadia van ontwikkeling: van eerste lezing, over work-in-progress en tryouts tot nieuwe voorstellingen die al dan niet in opdracht van Walpurgis gecreëerd worden. En tussen de bedrijven door kan je buiten op het terras met een drankje op adem komen of op plundertocht gaan in het festival-winkeltje met Walpurgisrecords, accessoires en kostuums uit vroegere producties... Op zondagavond wordt het Feniks Festival feestelijk afgesloten met een gevarieerd en smakelijk buffet waarbij publiek en artiesten samen aan tafel zitten.

Artistiek gezien is het Feniks Festival behoorlijk uniek omdat het een platform is voor artistieke projecten in alle stadia van ontwikkeling : van eerste lezing, over toonmoment tot première. Op maatschappelijk vlak wil Walpurgis we met dit festival het sociale weefsel in de stad en de samenleving versterken. Door de oprichting van een solidariteitsfonds en de vruchtvolle samenwerking met organisaties zoals PC St-Amedeus, OCMW-Mortsel en Rechtop! verlagen ze de drempels voor nieuwkomers en mensen voor wie cultuur moeilijker bereikbaar is.

Hedendaagse muziektheaterproducties
Walpurgis specialiseert zich sinds haar oprichting in 1989 in de creatie en de ontwikkeling van hedendaags muziektheater waarin de zanger als maker en uitvoerder centraal staat. Walpurgis is een plek van artistieke en culturele diversiteit: multidisciplinair en meerstemmig. Zij is een open huis voor zangers, acteurs, muzikanten en een publiek met een uitgesproken interesse in muziektheater. Sinds 1999 is Judith Vindevogel (sopraan) artistiek leider. Walpurgis geeft regelmatig schrijf-en compositieopdrachten en geeft onder het label Walpurgisrecords ook CD's uit.

Praktische info :

Feniks Festival
Van donderdag 25 tot en met zondag 28 september 2014
Muziektheaterwerkplaats deFeniks - Mortsel
Deurneleitje 6
Mortsel

Meer info : www.walpurgis.be

00:25 Gepost in Concert, Festival, Muziek | Permalink |  Facebook

Bozar Electronic Arts Festival : een verrassende en intense driedaagse vol elektronische kunsten

Bozar Electronic Arts Festival Na nauwelijks twee edities is het Bozar Electronic Arts Festival (BEAF) al een referentie voor de liefhebbers van elektronische kunsten. BEAF bekoort zowel specialisten als het grote publiek met kunstenaars die de razendsnelle technologische ontwikkelingen gebruiken om hun ideeën vorm te geven. In de unieke setting van het Paleis voor Schone Kunsten mixt het festival muziek, performances, installaties, workshops en conferenties tot een boeiend geheel. Je maakt er kennis met internationaal bekende referenties en stoot op nieuwe ontdekkingen. Bijvoorbeeld de fragiele tonen van Nils Frahm, de bijna fysieke klankkastelen van Ben Frost of de melancholische ambient van Mondkopf of de unieke wervelende stijl van de Fuck Buttons. In de vroege uurtjes beland je naadloos in feeststemming met het electronische wonderkind Max Cooper of het verrassende collectief Young Echo. Je kan ook beeldend werk bekijken van Quayola, Felix Luque Sánchez of de vermaarde architect Luc Deleu. BEAF stelt ook de vraag of wetenschappers, onderzoekers en kunstenaars iets voor elkaar kunnen betekenen. Een studie in opdracht van de Europese Commissie toont voor het eerst de beste voorbeelden daarvan in een fascinerende reeks presentaties. In het Paleis voor Schone Kunsten wacht je een verrassende en intense driedaagse vol elektronische kunsten.

Naast een interessant aanbod van installaties, performances en workshops, bestaat een belangrijk luik van het evenement uit muziek. De organisatie zoekt daarvoor de gulden middenweg tussen het sfeervolle benenwerk en de beladen geluidskunst. Wie het programma doorwandelt stoot regelmatig op een zware portie geluid waarin textuur een kernwoord is. Rustige oases zijn tegelijk schaars, waardoor oordopjes (in sommige gevallen trouwens een must!) zich verdienstelijk zullen maken.

Digitaal ontmoet instrumentaal
Geboorteland Australië inruilen voor een verblijf in IJsland: het is tekenend voor de muziek van componist Ben Frost. De techneut zijn laatste wapenfeit ‘A U R O R A’ is echter geen minimalistische ambient-reflectie van het leven in zijn huidige woonplaats, maar een abstracte trip die gebonden wordt door forse percussiedrums, ruis en zweefsynthesizers en waarin vooral grove, brute stedelijke geluidssamples de aandacht opeisen. De kracht van het overdonderende wordt uitgespeeld in elementen als zware, voorbijrijdende treinen en ronkende betonboren: veldopnamen die verder worden uitgebouwd richting stevige noise. Allicht heeft de samenwerking met Swans (voor het dubbelalbum ‘The Sheer’) de nodige inspiratie geschonken. Live omringt Frost zich met drie muzikanten, waaronder de indrukwekkende Swans-percussionist en klokkenspelspeler Thor Harris. Repetitief, overweldigend drumwerk bindt op het podium telkens opgroeiende muren van fragmentarisch lawaai, samen goed voor een furieuze aanval op het publiek.

De eindproductie van 'A U R O R A' kwam voor rekening van Tim Hecker, een andere gast op BEAF. Als een van de epigonen van het gerenommeerde abstract ambient label Kranky, tast Hecker het rijk van industriële ambient en abstracte muziek ten volle af om grenzen te verleggen. Dat gebeurde niet in het minst op zijn veelbesproken plaat ‘Ravedeath, 1972’, waarbij Frost dan weer de opnamen begeleidde. Claustrofobisch nauwe kaders van eindeloze repetitiviteit krijgen een ongrijpbare uitstraling door onconventionele structuren en een veelheid aan ondefinieerbare tonen. Het veelvuldig gebruik van kerkorgel, Heckers lievelingsinstrument, zorgt voor een stevige zwaarte. Op zijn meest recente wapenfeit, ‘Virgins’, bouwt de Canadees de kracht van livemuziek verder uit in een soort van horror-ambient waar niet enkel lawaai, maar zeker ook stilte oorverdovend penetrant klinkt. Helaas heeft Hecker nog niet de stap gezet om ook een livesetting mee op tour te nemen, wat zijn minimaal evoluerende laptopcreaties weliswaar niet minder indrukwekkend maakt.

Een andere hybride van elektronica en livemuziek, is terug te vinden in het project Kiasmos, bestaande uit de befaamde IJslandse producer Ólafur Arnalds (die alles wat hij aanraakt in goud verandert) en Janus Rasmussen van de popband Bloodgroup. Arnalds’ minimale, breed uitwaaiende pianotoetsen worden opgepoetst met extra zweeftapijten en minimaal tikkende beats. Dit zorgt voor een intrigerende cocktail die de landschappelijke kilte van de vestigingsplaats van dit project weerspiegelt. Het tweetal heeft er echter niet voor geopteerd om zijn droog tikkende ritmes en languit gerolde, holle aanslagen op de grote vleugel organisch samen te laten smelten, maar speelt deze twee elementen op een soms zelfs oncomfortabele manier tegen elkaar uit. De ene keer haast feeëriek en bloedmooi en zelfs opgesmukt met melancholische strijkers, de andere keer wat akelig en penibel, maar toch telkens met dezelfde beperkte ingrediënten: dan komt de finesse van de IJslander helemaal tot zijn recht. Zo krijgt minimal techno plots de nodige emotie, zei het een vrij kille. En als het op toetsen, spaarzaamheid en emoties neerkomt, staat neoklassiek ambientmeester Nils Frahm achter de hoek te kijken. De populaire sfeertoetsenist, kind aan huis op Arnalds Erased Tapes label, is terecht een van de vaandeldragers van BEAF 2014.

Klankexploraties
Muzikale zwaargewichten in het programma zijn Thomas Ankersmit en Phill Niblock. Al jarenlang - de 81-jarige Niblock zit ruim 45 jaar in het vak - zweren de twee bij live opvoeringen bovenop het uitbrengen van studioalbums. En moesten platenlabels als Touch niet achter hun veren hebben gezeten, was er misschien helemaal niets uit de bus gekomen van releases. Gelukkig is dat dus wel het geval en verscheen er van beide artiesten recentelijk nog nieuw solowerk.

'Touch Five', de laatste dubbelaar van Niblock, is er weer eentje om helemaal kopje onder te gaan. Geluidsopnames van akoestische instrumenten liggen ook hier aan de oorsprong van zijn composities. Alle storende elementen filtert de Amerikaan eruit tot iets bovennatuurlijks overblijft dat de bouwsteen vormt van zijn drones. In de liner notes van zijn cd’s spoort Phill Niblock zijn luisteraars keer op keer aan om zijn stukken op hoog volume af te spelen, bij voorkeur in een grote ruimte. In zulk een setting worden de klankbundels effectief de lucht in gepompt en gaan daar een eigen leven leiden: echo’s, interferenties en harmonieën vol boventonen komen hierdoor vrij. Het mag dan ook niet verwonderen dat een live-uitvoering in een volumineuze concertzaal en met de aanvoerder zelf achter de installatie de ultieme ervaring is van deze fysieke muziek.

Helemaal interessant wordt het als deze expert het podium deelt met de Nederlander Thomas Ankersmit: een man die eerder in Hertz denkt dan in noten. Sinds 2006 wisselde hij zijn altsaxofoon in voor een 'Serge' modulaire synthesizer, een analoog instrument dat in tegenstelling tot zijn soortgenoten vooral ontworpen werd voor geluidsexperimenten. Het toestel ziet er dan ook niet uit als een courant klavier, maar veeleer als een wirwar van kabels en draaiknoppen. Standaard is het geluid al evenmin: Ankersmit zoekt vooral naar de glitch en andere verborgen noise-kwaliteiten van het instrument. Zijn klankexploraties zijn best uitdagend en tasten grenezen af. Zo speelt hij in zijn stukken met infrasone geluiden en oto-akoestische emissies, een verschijnsel waarbij het oor zelf ook geluid voortbrengt. 

Komen deze twee klankonderzoekers samen in "AnkerBlock" dan valt hun werkwijze min of meer te voorspellen: de Amerikaan houdt zich bezig met traag veranderende klankevoluties terwijl de Nederlander met zijn schriele effecten de onderbouw van zijn collega aantast. Hoewel deze heren dus qua interessegebied op een gelijkaardige golflengte zitten, is de uitwerking en het resultaat best verschillend. Ankersmit is eigenlijk meer een improvisator die zijn stukken in real-time opbouwt, waar Niblock met zijn ProTools software op een soort tijdlijn werkt en de muziek van tevoren kan sturen. Wie auditief een ervaring rijker wil worden, krijgt met deze doorwrochte muziek ongetwijfeld waar voor zijn geld. Oordopjes zijn echter aanbevolen. Moeilijker in te schatten is de richting die de Waalse artiest Cédric Dambrain zal uitgaan. Naar verluidt zou hij al enkele jaren aan een instrument werken dat met handen en voeten bespeeld wordt. Klankvervormingen zijn een wezenlijk onderdeel van zijn muziek. Tijdens de performance met zijn speciaal ontworpen interface, gaat Dambrain in dialoog met percussionist Gerrit Nulens van het ensemble Ictus. 

De Bristol scene
Een markante naam op de affiche is het negenkoppige collectief Young Echo. Vanuit de drang om de clubscène in Bristol nieuw leven in te blazen en uit heimwee naar de hoogdagen van Bristols’ dubproducers, startten enkele jonge talenten in 2010 met radio-uitzendingen (onder de naam ‘The Young Echo’) en het organiseren van concerten en clubavonden. Hieruit ontstaat al snel een collectief waarbij gelijkgestemde zielen mekaar vinden en ideeën uitwisselen. De groep, met leden uit o.a. Killing Sound, Vessel en Zhou, geeft individuen of duo’s een platform om iets te produceren onder de groepsnaam. Daarin schuilt tevens de reden waarom het eerste album van deze band zo gevarieerd en verfrissend klinkt. Young Echo staat garant voor een nieuwe wind in het elektronicalandschap. Hoofdgetuige daarvan zijn de fantastische mixtapes die een breed scala aan stijlen vertegenwoordigen: UK garage, dub, bass music, grime, hiphop en wat etnische invloeden. Kortom: spul voor trendwatchers.

Nog zo’n act van aanzienlijk kaliber uit deze Engelse broeihaard voor progressieve muziek is het duo Fuck Buttons. Met hun eerste album, geproduceerd door John Cummings van Mogwai, werkte de band zich in de schijnwerpers. Opvolger ‘Tarot Sport’ leverde hen uiteindelijk het grote succes op met een bijkomstige fan-basis. Liefhebbers bleven echter vier jaar op hun honger zitten voor het ervolg. Dat kwam er vorig jaar onder de titel ‘Slow Focus’. Op de cd-voorstelling in de AB liet de band een grote indruk na. Live trakteert het duo zijn publiek niet voor niets op een ware klets in het gezicht: Fuck Buttons werkt gestaag naar een climax toe, maar eens die bereikt is, krijgt het geluid epische proporties met post-rock allures. De melodieuze synthesizerklanken gebruiken ze als populair smeermiddeltje om de verstikkende noise-muren door de strot van de luisteraar te duwen. Die manier van werken geeft hen een volstrekt eigen signatuur die nooit doel mist. Tijd voor beats
Niet dat de naam Robert Henke bij het grote publiek een stevige bel doet rinkelen, maar als aanvoerder van Monolake en medeoprichter van de populaire muzieksoftware Ableton Live, is de Duitser een graag gezien figuur. Onder eigen naam drijft Henke het audiovisuele karakter van op improvisatie en toeval getinte live-shows van Monolake ten top. Ditmaal geen dromerige surround effecten en high tech sferen, want met zijn ‘Lumière’ project brengt de producer gortdroge, industriële techno met schuifelende effecten, machinale loops en diep krakende beats. Het bijzonderste is echter het projectiespel van witte lasers met geometrische figuren in een verder gitzwarte zaal. De beelden volgen steevast het ritme van de muziek en zetten het mechanische karakter ervan extra in de verf.  

En als het over techno gaat, verdient ook de Noord Ierse producer Max Cooper een speciale vermelding. De avantgardistische, progressieve producer is vooral een bezig bijtje in remixland (Hot Chip, Michael Nyman, Dominik Eulberg), maar durft ook live stevig te rommelen en verfrommelen. Beats die verscheurd worden of plots volledig ineenstuiken tot traag verhakkeld gekraak, klassieke stukken die doorheen een heerlijk hobbelende partij schieten en de drive van de set luidruchtig verstoren of scherpe elektro of breaks die de menigte wakker schudden: onvoorspelbaarheid is troef bij Cooper. Grappig genoeg heeft de digitale techneut zijn recent verschenen debuut ‘Human’ genoemd. Het schijfje staat echter bol staat van donkergrijze, mechanische dansmuziek waar melodie (ondanks een dubbele bijdrage van blonde schoonheid Kathrin Deboer) eerder vervat zit in dromerige accenten.

Power Noise
De ruwheidfactor schiet nogmaals de hoogte in met de Britse artiest Powell. Het stijltje waarin hij vertoeft kan wellicht het best omschreven worden als power noise of een mengeling van industrial met techno. Zijn recente release op Diagonal Records klinkt zowel rauw als ritmisch: met pulserende beats, verstoringen en gitaarflarden. Dat deze artiest niet vies is van wat turbulentie in zijn pallet wordt alleen maar bevestigd door zijn samenwerking met noise-artiest Russell Haswell (een weekje na BEAF te zien in de AB). Vette synths swingen de pan uit in zijn nummers en leggen aanstekelijke grooves bloot waardoor het moeilijk wordt om stil te blijven staan.

Minder dansbaar maar wellicht nog een tikje grover is het Belgisch-Italiaanse duo Lumisokea. Op hun laatste vinyl Ep ‘Apophenia’ die in januari uitkwam kozen de twee regelrecht voor verwoestende beats. In hun live-sets vinden ze echter een goede balans tussen sfeervolle dark ambient en het knetterende beukwerk van de drumcomputer. Wie zijn dancemuziek dus liever niet op een gouden schaaltje aangeboden krijgt, mag aantreden. 

Praktische info :

Bozar Electronic Arts Festival
Van donderdag 25 tot en met zaterdag 27 september 2014
Bozar - Brussel


Meer info : www.bozar.be

Bron : Tekst Johan Giglot en Vincent Welleman, Kwadratuur.be

Extra :
Bozar Electronic Arts Festival 2014. Elektronica met een grove korrel, Vincent Welleman op Kwadratuur.be, 10/10/2014

00:00 Gepost in Concert, Festival, Muziek | Permalink |  Facebook