22/09/2006

Wereldcreatie Hidden Eternity van Kee-Yong Chong

Kee-Yong Chong Het Prometheus Ensemble zorgt dit weekend voor een bijzondere primeur : de wereldcreatie van 'Hidden Eternity', het nieuwe werk voor ensemble van de jonge Koreaanse componist Kee-Yong Chong. Daarnaast krijgen we ook nog het beroemde Prélude à l'après-midi d'un faune van Claude Debussy gepresenteerd, en als orgelpunt van dit concert begeleidt Etienne Siebens, oprichter en bezieler van dit topgezelschap voor hedendaagse muziek, 14 musici en sopraan Ilse Eerens uit Leut in de beklijvende 4de Symfonie van Mahler (in een arrangement van Erwin Stein) als orgelpunt van dit concert. Een droomprogramma dat nadien reist naar het Concertgebouw Amsterdam.

De muziek van Claude Debussy klinkt ons vandaag lang niet meer vernieuwend in de oren - onze oren zijn immers sterke dissonanten en grote klankvolumes gewoon dankzij de 20 ste -eeuwse avant-garde. Toch veroorzaakte Debussy's klankpalet enige opschudding in het muzikale landschap van zijn tijd. De luisteraar van rond de eeuwwisseling was dermate met de Duitse klank en de Duitse ontwikkelingsvorm vergroeid geraakt, dat een nieuw en vrijer vormpatroon zoals dat van Debussy lang niet bij iedereen geapprecieerd werd. Met Debussy werd Frankrijk opnieuw op de muzikale kaart gezet en was een heuse Franse muzikale revolutie tot stand gebracht.
Debussy's naam wordt al te vaak in één adem met impressionisme uitgesproken, wat binnen de muziek een erg problematische term is. De componist zelf vond dit een grove vervlakking van zijn intenties om een nieuwe kunst te ontwikkelen, maar toch kunnen we het huwelijk tussen Debussy en impressionisme niet zonder meer van tafel vegen. De manier waarop Monet met kleuren omgaat, is vergelijkbaar met Debussy's klankkleuren, en de manier waarop figuratieve elementen afgeschilderd worden door de impressionisten kan vergeleken worden met Debussy's manier om muzikale thema's en motieven te hanteren. De duidelijk omlijnde ontwikkelingsvorm van Beethoven is in ieder geval erg veraf in het werk van Claude Debussy.

"Prélude à l'après-midi d'un Faune" uit 1894 was het eerste werk van Debussy waarmee hij de toon zette voor een nieuwe Franse stijl. Aan de basis van de muziek ligt een gedicht van Stéphane Mallarmé maar Debussy volgt geenszins letterlijk het gedicht in zijn muziek. Het gedicht dient eerder als een indruk vanwaar de componist vertrekt. De Russische choreograaf Vaslav Nijinsky (topdanser uit het gezelschap van Diaghilev in Parijs) maakte van Debussy's Prélude een ballet.
De hele muziek blijft in een sfeer van dromerigheid. Het gedicht van Mallarmé waarin een faun (Romeinse mythische figuur) dagdroomt op een zwoele namiddag ligt aan de basis van deze dromerigheid, maar verder dan deze indruk beïnvloedt het gedicht de muziek niet. De Prélude van Debussy heeft de componist alvast een onsterfelijke status bezorgd binnen de muziekgeschiedenis door haar vernieuwende klank, haar schijnbaar vormeloze vrijheid en haar hoogst persoonlijk karakter. Deze vormeloze vrijheid komt reeds bij de introductie door solo-fluit tot uiting. Deze introductie is toonaangevend voor de hele compositie. De versie van Benno Sachs, die verkeerdelijk vaak aan Arnold Schönberg toegeschreven wordt, reduceert de orkestpartituur tot een rijk gevulde en gediversifieerde kamerorkestrale bezetting.

De Maleisisch-Chinese componist Kee-Yong Chong wordt beschouwd als één van de meest veelbelovende componisten van zijn generatie, een componist die er zowel in Azië alsook in Europa in een razendsnel tempo voor zorgde dat men haast niet meer naast hem kon kijken. Zowel in Kuala Lumpur als in Brussel studeerde hij compositie en hij is niet van plan zijn territorium hiertoe te beperken. Recent wist hij ook Nederland te bekoren met zijn composities en haalde er de eerste prijs op de "'Nieuw Ensemble's Young Chinese Composer Competition 2005". De overgang tussen Azië en Europa lijkt op het eerste zicht eenvoudig, maar Kee-Yong doorzwom diepe watertjes om zijn positie als componist te kunnen verstevigen. Geldelijke problemen en sociaal isolement konden hem echter niet weerhouden om de top te bereiken, waar hij zich nu zonder twijfel bevindt. Al zijn composities zijn opdrachtwerken, wat niet voor iedere hedendaagse componist is weggelegd.

De verschillende invloeden die Kee-Yong uit zijn opleidingen als componist in Azië en Europa opdeed, weet hij met een grote geraffineerdheid tot een natuurlijk geheel te versmelten. Vaak vinden we Chinese titels in zijn werken terug en verspreid ook enkele authentieke Chinese instrumenten zoals de sheng en de pipa , maar Kee-Yong blijft ten allen tijde de verzoenende componist die twee dermate verschillende culturen zoals de Oosterse en de Westerse tracht te versmelten in zijn muziek. Steeds worden de traditioneel Oosterse instrumenten aangevuld met Westerse instrumenten.

Het gebruik van electronische middelen zoals tape en versterkers is Kee-Yong ook niet vreemd maar electroacoestische muziek is zeker niet de standaard binnen zijn oeuvre. Zoals in vele hedendaagse composities moet de bezetting omwille van economische redenen vaak tot kamermuzikale proporties herleid worden, maar bij Kee-Yong heeft dit veeleer een positief gevolg vermits hierdoor de hoge waarde van zijn muziek in al haar sonorische verscheidenheid het best tot uiting komt. In esthetisch opzicht speelt Kee-Yong liever met het vluchtige dan met het zekere – hij verkiest de indruk boven de zekerheid, en de instabiele, diffuse klank boven de duidelijk omlijnde tonen. Wind is een zeer inspirerend gegeven voor hem: het is slechts een vluchtige indruk die einde noch begin kent en die je niet kan vatten. Zo zijn vele van zijn werken ook erg vluchtig waarbij begin en einde niet vastliggen en vaste toonhoogte van ondergeschikt belang is aan de emotie die van de klank uitgaat.

Kee-Yong Chong schreef 'Hidden Eternity' (in memoriam G. Ligeti) in opdracht van Prometheus Ensemble en droeg het op aan Jan Michiels en Inge Spinette. Het is een werk voor vierhandig piano en ensemble, wat vrij uniek blijkt te zijn in de ensembleliteratuur.

Programma:
  • Claude Debussy, Prélude à l'après-midi d'un faune (arr. B. Sachs)
  • Kee-Yong Chong, Hidden Eternity (niet op 25 september in Leuven)
  • Gustav Mahler, Symphony No. IV (arr. E. Stein)

Tijd en plaats van het gebeuren:

Zondag 24 spetember 2006 om 20.15 u
Sint-Pieterskerk
Leut/Maasmechelen

Meer info : www.ccmaasmechelen.be en www.prometheusensemble.be

-----------------------------------------------------------

Maandag 25 spetember 2006 om 20.30 u
Aula Pieter de Somer
Deberiotstraat 24 
Leuven

Meer info : www.festival.be en www.prometheusensemble.be

-----------------------------------------------------------

Dinsdag 26 spetember 2006 om 20.15 u
Concertgebouw
Amsterdam

Meer info : www.concertgebouw.nl en www.prometheusensemble.be

Dit concert wordt opgenomen door de Concertzender. Hou dus alvast de rubriek 'In de ether' in de gaten.

Tekst: Koen Vandyck, manager Prometheus Ensemble

14:18 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

Ictus te gast op Why Note Festival in Dijon

Terry Riley Ictus, het in Brussel gevestigde ensemble voor hedendaagse muziek, opgericht in 1994, heeft op korte tijd een vaste stek gevonden in het Brusselse muziekleven. In samenwerking met de Filharmonische Vereniging van Brussel en het Kaaitheater brengt Ictus elk jaar een reeks concerten die een breed en gevarieerd publiek aanspreken. De samenwerking met Rosas, het vermaarde dansgezelschap rond Anne Teresa De Keersmaker, resulteerde in een aantal producties met veel voorstellingen én buitenlandse tournees. Een ware luxe voor een ensemble dat zich uitsluitend op hedendaagse muziek toelegt.
 
De programmatie van Ictus beslaat een zeer breed stilistisch spectrum (van Aperghis tot Reich, van Murail tot Waits) maar zorgt binnen elk concert voor coherentie: thematische concerten (de transcriptie, de gelaagde tijd, de nocturne, de ironie, muziek en film...), portretconcerten (Jonathan Harvey, Fausto Romitelli, Toshio Hosokawa...) en scenische producties (opera's, video- en dansproducties). Er wordt ook intens amengewerkt met befaamde buitenlandse componisten zoals bv Magnus Lindberg, Jonathan Harvey of Steve Reich. Vandaar ook de aanwezigheid van Ictus op de belangrijkse festivals voor hedendaagse muziek in Europa.

Zo is het ensemble zaterdagmiddag te gast op het prestigieuze Festival Why Note in Dijon. Op het programma : Terry Riley's 'In C' (1964). 'In C' is niet alleen een van de allereerste minimal werken, het is een mijlpaal in de muziekgeschiedenis en tegegelijk ook een manifest van de jaren zestig.

Meer info : www.ictus.be en www.whynote.com

Elders op Oorgetuige : 'In C : hypnotiserend klanktapijt', 27/04/2006

12:56 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

Goodiepal + Audiostore & Eavesdropper

Goodiepal Het festival voor nieuwe muziek Happy New Ears neemt de hedendaagse, niet-commerciële muziek als uitgangspunt. De klemtoon ligt op het 'nu', met inbegrip van een 'klassieker repertoire' die expliciet door vorm of interpretatie door uitvoerders/componisten naar het 'nu' geflitst wordt.
Op een festival voor nieuwe muziek kunnen creaties uiteraard niet ontbreken : ze zijn een wezenlijke ondersteuning van de gekozen artiesten én de fase van hun carrière waarin ze zich bevinden.

De eerst creatie die je to horen krijgt is 'Klimat' van Audiostore & Eavesdropper. Christoph De Boeck (Audiostore) en Yves De Mey (Eavesdropper) maakten in het theatrale concert 'Time Code Matter' (2005) geluid voelbaar. 'Time Code Matter 2' volgt in 2007 - een samenwerking met Vooruit, Concertgebouw en Happy New Ears. Ter voorbereiding gaan ze aan de slag met een theaterzaal, acht speakers en hun laptops. Je krijgt een trip waarin het geluid rond u hangt, plots uithaalt en weer verdwijnt. Een heen en weer tussen bedreiging en intimiteit, een verschil van soms een paar frequenties.

Audiostore en Eavesdropper werken sinds enkele jaren geregeld samen, o.a. voor 'Tunnel' in 2002 en 'Time Code Matter' in 2005. Daartussen (2003) werd de Antwerpenaar en doctor in de letteren De Boeck laureaat van de Liesbethwedstrijd in het Concertgebouw Brugge - een alternatieve wedstrijd naar aanleiding van de Koningin Elisabethwedstrijd in Brussel, en georganiseerd door door Yves De Mey - met 'Rach', een laptopinterpretatie van Rachmaninovs derde pianoconcerto. Zowel De Boeck als De Mey maken daarenboven deel uit van deepblue, een collectief dat zich toelegt op performances en dansvoorstellingen waarin de beweging nauw verbonden is met audio- en videotechnologie.
Christoph De Boeck is vaak actief als ontwerper van installaties of muziek voor theater, video's of exposities. Yvesdropper bewandelt een gelijkaardig pad, al werd zijn naam bij een breder publiek bekend als grondlegger van de Belgische drum'n'bass. Lang duurde dit populairdere avontuur niet, want enige jaren later wisselde De Mey van koers en legde hij zich toe op de meer abstracte en verfijnde elektronica voor theater- en dansvoorstellingen en soundtracks. Toch gaat hij ook zuiver muzikaal gerichte projecten niet uit de weg, zoals mag blijken uit 'Eavesdropper & Waterman' (2003), een samenwerking met de Nederlandse cellist Alex Waterman.

Naast Eavesdropper & Audiostore staat deze avond ook Goodiepal geprogrammeerd. De Deen Kristian Vester alias Goodiepal, voormalige sounddesigner van Nokia en programmeur en uitvinder voor Hitachi en Lego, is een hedendaagse elektronische omnivoor. Hij is ongewild kunstenaar, speeldozenbouwer en bovenal een groot fantast. Deze rasperformer uit de Faroer-eilanden weet de toeschouwer altijd te verrassen. Op het podium gebruikt hij eigen muziekdozen, verknipte elektronica, belletjes, mechanische dieren, zee- en vogelgeluiden. Zichzelf vrolijk fluitend begeleidend, dompeltGoodiepal je onder in een erg vindingrijk universum.

"I am MTV, quiz shows, Queen and Microsoft on the inside, or at least I am a product of that. My music represents the rise of New Europe, and I hope it speaks a language of origin, big companies, expanding, computing, banishment, and fatal numbness", stelt deze Deense fantast.

Tijd en plaats van het gebeuren :

Goodiepal + Audiostore & Eavesdropper
Zaterdag 23 september 2006 om 20.15 u
Budascoop (ex-Pentascoop)
Kapucijnenstraat 10
8500 Kortrijk

Meer info : www.happynewears.be, www.deepblue.be , www.knobsounds.com , www.audiostore.org en www.ski-pp.com/goodiepal.html

Info en audio : Audiostore & Eavesdropper,'Time Code Matter', Rik Van Lembergen, 14/09/2006 op Kwadratuur.be
Interview Eavesdropper , Koen Van Meel, 1/11/2003 op Kwadratuur.be
'Digitaal componist Eavesdropper' op www.dissonant.be

00:23 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

21/09/2006

Vibrerend stadsparcours

Happy New Ears opent naar goede gewoonte met het geluids- en installatieparcours 'Klinkende Stad'. Het Kortijkse festival voor nieuwe muziek loopt van 23 september tot 8 oktober 2006.

Happy New Ears is een multidisciplinair festival. Behalve 'pure concerten' verwelkomen ze in Kortrijk dan ook  multimediale projecten (muziektheater, filmvertoningen, tentoonstellingen, podiumactiviteiten,…) met muziek als drijfveer of inspirator. Rode draad in het festival is het audiovisueel parcours 'Klinkende Stad'. Vorig jaar namen niet minder dan 2.500 toeschouwers deel aan deze geluidswandeling door het Kortrijkse stadscentrum.

Tijdens de 'Ouverture' op zaterdagnamiddag worden de deelnemende artiesten, studenten en professionelen uit de audiovisuele kunstwereld uitgenodigd voor een gesprek over de creatie en presentatie van hun installaties. Voorzetten van enkele specialisten moeten voldoende gespreksstof opleveren voor een geanimeerde babbel.

Aan het parcours nemen zowel Belgische als internationaal gerenommeerde artiesten deel. De installaties zijn van heel diverse aard : gasvlammen die worden omgebouwd tot luidsprekers, klankvibraties die over je lichaam wandelen, een interactieve café-speeltuin... Hierbij een kort overzicht:

John Luther Adams werkte twee decennia lang in de weidse landschappen van Alaska. In zijn muziek weerklinkt zowel het onmetelijke landschap als het bijzondere licht in Alaska. Village
Voice (NYC) omschreef het als "beautiful, shimmering, vast, luminous, ecstatic". "Veils" en "Vesper", zijn meest recente installaties, combineren een zes uur durend klankbad met een traag
evoluerend lichtspel. De perfecte chill-out na een dagje stressen!
i.s.m. Experimental Intermedia

96 postkaarten in een wand zijn evenveel momentopnames uit een leven. Bij het draaien van de kaarten wordt de beeldzijde zichtbaar en krijg je ook een kort klankfragment te horen. Schijnbaar triviale commentaren. "Bien des Choses" van Clea Coudsi werd gecreëerd in Le Fresnoy (Roubaix).

De performances, computer- en geluidsinstallaties van Paul De Marinis zijn wereldwijd te zien. In "Firebirds" bouwt hij gasvlammen om tot luidsprekers. Als een orakel laten ze speeches van 20ste eeuwse politieke leiders horen. "Raindance" is een douche middenin de stad. Met een paraplu ontdekt je de muziek die erin verborgen zit.

Jef Byttebier en Lieven Neyrinck vermengen fotografie, cartografie en klank in hun installatie. Ze bewerkten de kaart van het Kortrijkse Buda-eiland tot een walvis omringd door portretten van buurtbewoners. Die zingen "I’m so lonesome I could die". De geluidsopname én het beeldmateriaal vormen samen "The Sound of the Whales".

Vorig jaar ontwierp Aernoudt Jacobs in opdracht van Happy New Ears als eerste in een reeks van vier een soundscape voor de gerenoveerde tunnel tussen de Doorniksewijk en het stadscentrum. Het is een puik staaltje van urbanisme dat de architecten de tunnel van een klank- en lichtinstallatie voorzagen. "Tunnelmuziek #2" werd in handen gegeven van Wim Lots.

Annemie Maes is zowel kunstenaar als curator. Ze is verantwoordelijk voor Okno in Brussel: een huis waar de relatie tussen kunst en technologie centraal staat. In NoToVo (from Noise to Voice) gaat ze aan de slag met spraaktechnologie. 12 virtuele klankbronnen tekenen onzichtbare geluidscirkels in een ruimte. Met een wireless koptelefoon kun je zelf een abstract verhaal 'aftasten'.

"Ondulation" van Thomas Mcintosch, Mikko Hynninen en Emmanuel Madan is een zinnenprikkelende compositie voor geluid, water en licht. Alles draait rond een waterbassin in een halfduistere ruimte. Ingebouwde speakers bewegen het water; lichtprojecties zorgen voor een betoverende, grafische partituur. Deze installatie was reeds te zien in Montréal, Pittsburgh, Shangai, Helsinki en Maubeuge .

In "Sub_Trakt II" van Anne Niemetz en Holger Foerterer registreert een camera bewegingen in de openbare ruimte. Die bewegingen worden omgezet in geluid. Maar er is meer: in een aanpalende ruimte worden ze ook nog eens vertaald in een continu evoluerende 3D-sculptuur. Of hoe het dagdagelijkse stadsgewoel geluid en beeld wordt.

"Box 30/70" (foto) baant zich een weg langs verschillende Europese steden. Deze omgebouwde zeecontainer van Sam Odland en Bruce Auinger laat omgevingsgeluiden via een betonluidspreker op een bijzondere manier klinken. Tegelijk slaat de box de klanken van Europese steden op in een database, zodat je ook de verzameling stadsgeluiden uit Berlijn, Wenen, Dusseldorf, Dresden, Linz, Neerpelt, en nu ook Kortrijk, kan beluisteren.
i.s.m. Musica Neerpelt

Met de "MapOmix" van Louis Quellet kun je muziekjes van overal ter wereld met elkaar mengen. De installatie bestaat uit een computerscherm met daarop een wereldkaart met ronde puntjes. Elk van de puntjes laat muziek van plaatselijke snit horen. Klik tussen enkele punten in en je eigen mix wordt een feit.

Pleix is een groep 3D-artiesten, videasten, muzikanten en grafisch ontwerpers die het digitale tijdperk en zijn instrumenten ten volle benutten. Hun samenwerking levert korte digitale films op. Niet enkel met eigen mensen, maar ook met muzikanten als Kid 606, Plaid en Futureshock. Happy New Ears toont een selectie uit hun werk.

In "A fleur du peau" van Lynn Pook worden zestien contactluidsprekers worden symmetrisch over je lichaam verdeeld. Ze geven pas echt hun geluid af als ze met een lichaam in contact komen. Een compositie op zestien sporen verdeelt de klank nauwkeurig over je lichaam. Zo krijgt je de indruk dat de klankvibraties, die continu wijzigen, over je lichaam wandelen.
zie ook:

In een reusachtige cocon uit wit laken staat een kaars. Een luidspreker beroert de vlam: quasi onhoorbare bassen blazen de vlam zowat horizontaal. Verderop liggen kussens met geïntegreerde luidsprekers die je meenemen naar dromenland. Dat zijn de ingrediënten van "Inner lifers of a sleeper", een hypnotiserende installatie van de Belgen Luea Ritter en Vincent Malstaff.

  "Tableportation" van Peggy Thoeny en Giorgio Olivero maakt een café tot speeltuin. Vier interactieve tafeltjes laten de virtuele en de reële ruimte in elkaar overlopen. Via lichtjes maak je diverse patronen, zoekt je contact met de andere tafeltjes en bouw je mee aan een collectief werkstukje. Alles is live te volgen via een grootbeeld projectie.
i.s.m. BUDA kunstencentrum

Het Japanse eiland Hashima was ooit het dichtst bevolkt ter wereld. In 1890 werd het opgekocht door de Mitsubishi Corporation voor de bouw van een reusachtige koolmijn. In 1974 werd het eiland compleet verlaten. De video "Hashima" van Thomas Nordanstad toont apocalyptische beelden van verlaten klaslokalen, appartementen en fabrieksruïnes. De muziek van CM Von Hausswolff geeft discreet commentaar.

En tot slot zijn er de "Skyhooks" van Zeroth. Grote ballonnen zijn de instrumenten in deze speciaal voor Happy New Ears ontworpen installatie van Karmen Franinovic en Yon Vissel. Wandelend met de ballonnen ontdek je geluidsvelden die onzichtbaar in de lucht hangen. Ze laten je het geluid horen, maar ook voelen. En 's avonds lichten ze op.


Tijd en plaats van het gebeuren:

Ouverture Happy New Ears XI
Zaterdag 23 september 2006 om 16.00 u
Budascoop (ex-Pentascoop)
Kapucijnenstraat 10
8500 Kortrijk

Klinkende Stad praktisch

23 september - 8 oktober
woensdag, donderdag & vrijdag: 18.00 u - 20.30 u
zaterdag: 14.00 u - 20.30 u
zondag: 14.00 u - 18.00 u
uitzondering: "Tunnelmuziek #2" is iedere dag te beluisteren in de tunnel tussen het stadscentrum en de Doorniksewijk, van 10.00 u tot 20.30u.

Meer info : www.happynewears.be

Eerder op Oorgetuige : 'Happy New Ears-festival voor nieuwe muziek' ( 10/09/2006)

17:09 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

Obsessieve Verhalen

Het werk "Obsessieve Verhalen" van Alvaro Guimarães is een "opera" die bestaat uit fragmenten afgeleid uit zijn werk van de laatste 27 jaren. Het is een werk in proces dat eigenlijk nooit zal 'af' zijn. De eerste versie van het werk, was een opdracht van Nucleo Musica Nova Sao Paulo in 1978 en werd gecreëerd in het plaatselijkede Goethe Instituut. Versie 6 brengt verschillende fragmenten samen en introduceert een nieuwe personage dat gebruik maakt van teksten van o.a.de Franse dichter Paul Valéry. De muziek wordt uigevoerd samen met videofilms van Diederick Nuyttens. Een volledige nieuwe versie (7) wordt aan de publiek voorgesteld op 16 en 17 maart in de Parnassuszaal te Gent.

Wat we in de Leopoldskazerne te zien en te horen krijgen, is niet zomaar een tryout van versie 7 met feedback achteraf. Het is een interactieve en dynamische voorstelling, waarbij het publiek tijdens de opvoering individueel wordt aan- en toegesproken en aangespoord tot actieve deelname aan het creatieproces. Publieksruimte en de ruimte waarin de acteurs zich bevinden zijn dan ook niet echt afgebakend. 'Obsessieve verhalen' wordt op die manier een collectieve compositie zonder eindpunt.

Alvaro Guimarães (°1956), Belgisch componist van Braziliaanse afkomst, studeerde aan het 'Conservatorium Mozarteum' in São Paulo bij o.a. Minininha Lobo, Maria Helena do Amaral en Oswaldo Lacerda. Hij voltooide verdere studies in compositie bij Hans-Joachim Koellreutter, Coriun Aharonian en Klaus Huber (Cursos Latino-Americano). Hij specialiseerde zich in muzieksociologie bij professor Herman Sabbe aan de 'Rijksuniversiteit Gent'.
Hij is medestichter van de 'Núcleo Música Nova' in São Paulo, een vereniging voor hedendaagse muziek die actief was in de jaren '70 en '80, en die samenwerkte met o.a. Julio Estrada, John Cage, Klaus Huber. Hij was artistiek leider van het 'Spectra Ensemble' in België en van het 'Festival música Nova' in Brazilië. Als producer is hij verantwoordelijk voor verschillende wereld- en Belgische premières van werken van o.a. Nicolaus A. Huber, Isabel Mundry, Jörg Birkenkotter, Ivo Nilssen, Gilberto Mendes and Kumiko Omura.
Momenteel is hij verbonden aan de 'Hogeshool Gent', Departement Muziek en hij is medestichter en artistiek leider van het 'KunstArbeiders Gezelschap'.

Tijd en Plaats van het gebeuren :

Obsessieve verhalen
Vrijdag 22 en zaterdag 23 september 2006 , doorlopend van 18.00 utot 24.00 u
Alvaro Guimaraes ism Diederick Nuyttens, Dries Devreese, Anneke Vertsraete en Oliver Sdraulig
Blok E van de Leopoldskazerne
Kattenberg 4
9000 Gent
Vrije toegang + Afterparty

Meer info : www.ka-g.be

00:17 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

20/09/2006

Hommage aan Frédéric Devreese I

De samenwerking tussen Frédéric Devreese en Soledad wordt verzilverd in een nieuwe cd. Het openingsconcert van het Festival van Vlaanderen-Mechelen in Mechelen geeft hiervan de première. Schitterende bewerkingen van filmmuziek, het prachtige Gemini en finales uit de pianoconcerti. Passioneel, onherkenbaar verkleurd, herkenbaar Devreese. Het is muziek die actueel klinkt en de luisteraar direct raakt.

Met Frédéric Devreese (° Amsterdam, 2 juni 1928) wordt een nog levende componist in de schijnwerpers geplaatst. Zijn œuvre is zeer gevarieerd, van eerder klassiek (vier pianoconcerti, één vioolconcerto, opera, balletsuites, liederen, etc.) over filmmuziek - hij schreef oa. de muziek voor 'Het Sacrament ' van Hugo Claus en voor drie films van André Delvaux: 'De man die zijn haar kort liet knippen', 'L'Oeuvre au Noir' en 'Benvenuta'- tot een heuse mengeling van jazz, klassiek en tango. Nog voor zijn dertigste kon Devreese aan de slag als sonorisator bij de toenmalige BRT Televisie. Het bleek dé ideale leerschool voor het schrijven van zijn filmmuziek. 'Filmmuziek moet onmiddellijk emoties opwekken, sneller nog dan beelden', aldus Devreese. Die directe expressie is niet alleen kenmerkend voor zijn filmmuziek, maar is eigen voor ál zijn muziek. Gedurfde klankkleurcombinaties, het bijzondere gebruik van het zogenaamde 'majeur-mineur akkoord' - waarmee de link naar de jazz gelegd wordt -, kleurrijke instrumenten (harp, bandoneon, ...), het zijn allemaal middelen om zijn muziek zo'n rijk mogelijk palet aan kleurschakeringen mee te geven. Dit aspect wordt in deze concertcyclus extra in de verf gezet. Daarom ook wordt het werk van Devreese geflankeerd door andere grote klankkleurspecialisten zoals Debussy, Ravel en Sjostakovitsj.

Voor het eerste concert van Soledad - het eerste in de reeks van de hommage aan Devreese - ligt het programma nog niet helemaal vast, maar een suite met dansen uit diverse filmtracks zal niet ontbreken, net zo min als 'Passage à 5' dat Devreese speciaal voor Soledad schreef. De eerste versie dateert van 2002 en is te horen op de cd ' Del Diablo'. Intussen werd het onder de titel 'Passage à 6' opnieuw opgenomen, waarbij de gitaar van Philip Catherine een extra jazzy dimensie in de verf zet.

Op het programma van het eerste concert staan verder ook 3 delen uit 'Gemini', in een speciaal voor deze gelegenheid herwerkte versie. De oorspronkelijke versie 'Gemini', een krachtige en overtuigende suite voor twee piano's waarbij de piano niet alleen als melodisch of ritmisch instrument, maar ook als kleurinstrument wordt gebruikt, is integraal te horen zijn op het concert van het Brusco-Scolastra duo op 24 september.

Tijd en plaats van het gebeuren:

Soledad
Vrijdag 22 september 2006 om 20.15 u (inleiding door Yves Knockaert om 19.15 u)
CC Minderbroederscomplex (Schip)
Minderbroedersgang 5
2800 Mechelen

Meer info : www.festival.be en www.soledad.be

-----------------------------------------------------------

Duo Pianistico Brusco & Scolastra
Zondag 24 september 2006 om 15.30 u (inleiding door Willy Vervloet om 14.30 u)
Stadsschouwburg
Keizerstraat 3
2800 Mechelen

Meer info : www.festival.be

Extra : 'Componeren zonder grenzen, portret Frédéric Devreese', Maarten Beirens, De Standaard, Woensdag 20 september 2006 (betalend)

23:59 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

De vrouw die tegen de deur aanliep

Op 7 november 2001 ging in deSingel in Antwerpen 'The Woman Who Walked into Doors' in première, naar het gelijknamige boek van Roddy Doyle. Roddy Doyle (1958) is op dit moment een van Ierlands bekendste schrijvers. Na veertien jaar gewerkt te hebben als docent aardrijkskunde en Engels, waarbij hij schoolvakanties gebruikte om romans te schrijven, is Doyle nu fulltime schrijver. Zijn eerste romans, 'The Commitments', 'The Snapper' en 'The Van' zijn alledrie verfilmd. Zijn vierde roman Paddy Clarke Ha Ha Ha won in 1993 de Booker Prize.
 
'The Woman Who Walked into Doors' vertelt het aangrijpende levensverhaal van Paula Spencer. Ze groeit op in een Ierse volksbuurt en trouwt op jonge leeftijd met ex-delinquent Charlo. Haar leven wordt geregeerd door drank en fysiek geweld. Wanneer zij de boodschap krijgt dat haar man is neergeschoten door de politie, komt een stroom van herinneringen op gang:; ze overdenkt haar jeugd, hoe ze verliefd werd, al snel trouwde en hoe haar huwelijk uitmondde in een drama. Het is het verhaal over de eenzame strijd van een vrouw die uit alle macht probeert het hoofd boven water te houden. Een hardnekkige heldin van het dagelijkse leven, die uiteindelijk de moed vindt een radicale beslissing te nemen. Doyles succesboek werd geprezen voor zijn vloeiende stijl, zijn geestige en weergaloos scherpe taal.

De sociale en emotionele ellende van een vrouw uit de arbeidersklasse is een niet zo alledaags onderwerp voor een opera. Ook de beztting is vrij ongebruikelijk : jazzpianist en componist Kris Defoort schreef zijn eerste werk in dit genre voor sopraan, kamerorkest en jazzensemble en creëert in zijn muziek dan ook een een ontmoeting tussen het klassieke en het jazz-idioom. The Woman Who Walked into Doors wordt uitgevoerd door de jazzformatie Dreamtime en het Prometheus Ensemble onder leiding van dirigent Etienne Siebens.
Regisseur Guy Cassiers en componist Kris Defoort werkten samen het libretto, gebaseerd op drie kernelementen: de zangeres Paula (Claron McFadden), de actrice Paula (Jaqueline Blom) - beiden live op scène - en een alomtegenwoordig videoscherm dat zowel decor als tegenspeler is voor Paula. De wereld, de taal en de personages die Paula Spencer omgeven, worden via de projecties ingekleurd en tot leven gebracht. De combinatie van zangstem, spreekstem, video en orkesten maakt van The Woman Who Walked into Doors een intrigerende opera..

Dit weekend is de productie aan zijn laatste opvoeringen toe. Een niet te missen kans voor wie het stuk nog niet heeft gezien.

Tijd en plaats van het gebeuren:

The Woman Who Walked into Doors : laatste opvoeringen
Vrijdag 22 en zaterdag 23 september 2006 om 20.00 u
Concertgebouw - Concertzaal
't Zand 34
8000 Brugge

Meer info : Concertgebouw, LOD, Prometheus Ensemble

16:58 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

Rhodri Davies + Stevie Wishart

Rhodri Davies (°1971, Aberystwyth, Wales) speelt prepared harp, solo, in duo met o.a. John Butcher, John Zorn, Axel Dörner, Mattin of in groepen die zich geheel of gedeeltelijk toeleggen op vrije improvisatie. Hij confronteert de traditionele concepten van harp door het gebruik van preparations, detuned, bowed en e-bowed strings. Veel van zijn werk richt zich op de complementariteit tussen compositie en improvisatie. De invloed van live electronics en musique concrète is merkbaar in zijn interesse voor en zoektocht in noise, stilte, textuur en abstract geluid op zijn akoestisch instrument.
In het eerste deel van dit concert speelt Davies solo op een zelfgebouwde harp die in de hoogte wordt opgehangen. In het tweede deel speelt hij in duo met met de componiste en hurdygurdy speelster Stevie Wishart.

De Brits-Australische Stevie Wishart werkt als componiste en muzikant met viool, draailier, stem en elektronica. Ze bespeelt een uiterst breed muzikaal palet: van middeleeuwse muziek over pop tot hedendaags minimalistisch, ze beheerst het allemaal. Bovendien koestert deze dame een passie voor de wetenschappelijke basis van muziek.
Haar ervaring met hedendaagse en middeleeuwse muziek bracht haar tot compositiesystemen voor zowel akoestische als elektronische media. In haar projecten worden improvisatie-en multimediaprocessen vaak gezien als een link tussen middeleeuwse en hedendaagse kunstvormen.

Reizend tussen Australië en Europa put haar werk ook uit deze contrasterende landschappen en geschiedenissen (natuur/stedelijk). Historisch onderzoek en het ontwikkelen van het repertoire van haar ensemble 'Sinfonye' (11de tot 15de eeuw) hebben geleid tot het ontdekken van vrouwelijke dichtercomponisten en muziek geschreven voor de vrouwelijke stem, en resulteerde in 8 CD's met middeleeuwse liefdespoëzie en verwante instrumentale muziek.

Programma:
  • Solo Rhodri Davies - sound-board, strings + electronics
  • Duo Rhodri Davies and Stevie Wishart - hurdy gurdy
Tijd en plaats van het gebeuren:

Vrijdag 22 september 2006 om 20.30 u
Q-O2 werkplaats

Vlaamsesteenweg 167
1000 Brussel

Meer info : www.q-o2.be, www.rhodridavies.co.uk en www.laudanum.net/ut (Stevie Wishart, met audio)

15:20 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

19/09/2006

Hard target : vier Belgische creaties

Orkest De Volharding Als het DoelenEnsemble en het orkest De Volharding samen een concert geven, ligt het schijnbaar voor de hand om het programma de titel 'Hard Target' te geven aangezien het een samenvoeging is van beide namen. De vlag dekt echter ook op andere manieren de lading. Het uiteindelijke einddoel van het concertprogramma is immers niet makkelijk te bereiken, noch voor het ensemble, noch voor de luisteraars. De gepresenteerde muziek wringt, worstelt, mijmert, vloekt en schettert. Zowel musici als toehoorders dienen te volharden in de sonore wandeling. Het uitzicht op het einde van die tocht is immers verbluffend.

De Vortex van Wim Laman (°1946) sleurt de oren van de luisteraar als het ware door alle mogelijke klankregisters. Deze autodidact herwerkte in 1993 de compositie Draaikolk (1983-84) en maakte er een nog grimmigere muzikale rit van. De luisteraar wordt meegeleid tussen Scylla en Charybdis en moet daarbovenop ook nog eens de zang van de sirenen doorstaan. In dit werk vertrekt Laman van de toon E. Dat wordt het middelpunt van de compositie en hoe de muzikanten ook sleuren en trekken, ze worden telkens opnieuw naar dat punt toegezogen. Eenmaal ingezien wordt dat het middelpunt niet te vermijden is, gaat de muziek opnieuw de stilte in.

Ook de Amerikaan Charles Ives (1874-1954) wist van muziek een spannende gebeurtenis te maken. Voor Ives was consonantie of welluidendheid en relatief begrip. Hij staat dan ook te boek als de componist die voor het eerst tal van nieuwe muzikale technieken uitprobeerde die later in de twintigste eeuw schering en inslag zouden worden: clusters, polytonaliteit, polyritmiek, het invoegen van tal van citaten en het gebruik van meerdere melodieën tegelijkertijd. Belangrijker nog dan deze technische vernieuwingen is het feit dat hij telkens opnieuw boeiende muziek wist te verzinnen.
The Unanswered Question uit 1908 behandelt letterlijk De Grote Vraag. In de inleiding tot deze compositie schrijft Ives dat de strijkers de "stilte der druïden" verklanken, de sjamanen die "niets weten, niets zien en niets horen". De trompet stelt bovenop dit geluidstapijt zes keer "de eeuwige vraag naar het bestaan". De houtblazers geven eerst "een onzichtbaar antwoord" waarna elke stem voor zich het eigen gelijk opeist. Aldus worden de mogelijke antwoorden het onderwerp van een strijdtoneel. Uiteindelijk blijft echter enkel de initiële vraag over, samen met het zwijgen van de kosmos. Deze meditatie in klanken is zonder twijfel Ives bekendste werk geworden.

De Australische componiste Mary Finsterer schreef Constans met het karakteristieke vioolspel van Irvine Arditti in het achterhoofd. 'Constans' is Latijn voor "continuity of character and singleness of heart". Deze definitie wordt ook op de partituur vermeld. Eén enkel akkoord dient als wervelkolom waaraan de rest van het werk zich vasthaakt. Rond deze centrale as schildert Finsterer tal van regenbogen; kleuren en vormen à la Paul Klee. Rauwe statische klank wordt doorbroken door onverwachte explosies en in het tweede deel verliest de viool enigszins het pleit ten voordele van marimba, slagwerk en contrabassen. In het finale gedeelte is echter ook de zinderende vioolpartij opnieuw prominent aanwezig. De laatste rechte lijn kan dan ingezet worden.

Bij de muziek van Peter Adriaansz (°1966) worden de etiketten "formalistisch", "conceptueel" en "hoorbare wiskunde" gebruikt. Een titel zoals 'Structure II' wijst natuurlijk ook in die richting. De compositie is deel van een - inmiddels vijf-uur durende - serie van zestien werken, geschreven in 2005. Adriaansz wil daarin onder andere de noties oneindigheid en constante kleurenvariabiliteit onderzoeken. Hij werkt dan ook met de zogenaamde "techniek van beschikbare tonen". Dat wil zeggen dat de muzikanten vertrekken van een aangeboden set muzikaal materiaal, maar ze kunnen zelf ook nog beslissen over een aantal aspecten van het uiteindelijke resultaat. Zo wordt een vastgelegd gegeven gekoppeld aan een onvoorspelbaar iets. De muziek is genoteerd, maar eigenlijk ook weer niet. Adriaansz wil formele rigiditeit koppelen aan persoonlijke vrijheid, vastgelegde tijd aan nog te bepalen tijd. Het geluid blijft voor hem wel primordiaal. Er wordt geen verhaaltje aan gekoppeld, er 'gebeurt' niet echt iets. Het betreft de presentatie van klank op een bepaalde manier. Niets meer, niets minder. Die 'bepaalde manier' is in dit geval qua overkoepelende vorm een ... diamant.

'Body Electric' van de Italiaanse componist Luca Francesconi (°1956) werd dan weer speciaal voor het programma 'Hard Target' geschreven. De titel refereert naar 'I sing the body electric', een gedicht van de Amerikaanse dichter Walt Whitman. Francesconi koppelde dit gedicht aan de recente oorlog in Irak en de beelden die genomen werden in de Abu Ghraib-gevangenis. De link met de bekende foto van een gemaskerde gevangene met elektriciteitsdraden in zijn handen is dan ook niet ver te zoeken. Francesconi wil deze foto tijdens het stuk ook laten zien aan het publiek als concreet element temidden de abstracte klankuitbarstingen. De compositie heeft de foto echter niet nodig om bijzonder intens en confronterend te zijn. Ondanks het feit dat we enkel met gestructureerde klank te maken hebben, is de hitte die het werk uitstraalt bijna letterlijk voelbaar. Het kost niet veel moeite om als het ware schokkende lichamen, klagende stemmen en diverse (nood)signalen op te merken temidden de klankenbrij. Het lijkt alsof de compositie zelf uit 'body' en 'electricity' bestaat; grote brokken geluid worden afgewisseld met zacht knisperende en knetterende muziek.

Programma:
  • Wim Laman, Vortex (1993, Belgische creatie)
  • Charles Ives, The Unanswered Question (1908)
  • Mary Finsterer, Constans (1995, Belgische creatie)
  • Peter Adriaansz, Structure II (2005, Belgische creatie )
  • Luca Francesconi, Body Electric (2006, Belgische creatie )
DoelenEnsemble / Orkest de Volharding olv Jussi Jaatinen - Irvine Arditti, viool

Tijd en plaats van het gebeuren:

DoelenEnsemble - Orkest de Volharding : Hard Target
Vrijdag 22 september 2006 om 20.00 u (inleiding door Jelle Dierickx om 19.15 u)
DeSingel - Blauwe Zaal
Desguinlei 25
2018 Antwerpen

Meer info : www.desingel.be, www.volharding.com , www.doelenensemble.nl

Audio : LUCA FRANCESCONI: Body Electric door Orkest De Volharding, DoelenEnsemble, Jussi Jaatinen (dir), Irvine Arditti (vl) op Kwadratuur.be

Tekst: Jelle Dierickx

16:36 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

Hermesfanfare bij inhuldiging Waterspiegel

Luc Brewaeys Donderdagavond krijgt de Antwerpse Leopold de Waelplaats een heel andere aanblik. Voor de trappen van het KMKA wordt 's de Waterspiegel "Diepe Fontein" ingehuldigd. Het concept voor de Waterspiegel werd ontworpen door de internationaal vermaarde Spaanse beeldhouwster Cristina Iglesias (°1956). Het ontwerp is een poëtische interpretatie van eb en vloed, van de tijd, van de beweging van het water: een herinnering aan de nabijgelegen Schelde.
HERMES ensemble zal bij deze gelegenheid de "HERMES fanfare" uitvoeren. Dit werk werd door Luc Brewaeys gecomponeerd ter gelegenheid van de vijfde verjaardag van het ensemble.

HERMESensemble werd in 1999 opgericht door een collectief van musici, componisten en academici. Met het promoten van actuele muziek wil het een artistieke leemte in het Vlaamse muziekaanbod opvullen. Om dit te bereiken wil HERMESensemble zo veel mogelijk geïnteresseerden bereiken met het muziekrepertoire van de 20e en 21e eeuw. Actuele muziek is steeds het uitgangspunt, maar in de programma's van HERMESensemble wordt steevast naar confrontatie gezocht, hetzij gevestigde namen versus jonge wolven, hetzij een cross-over in de tijd waarbij 'nieuwe' aan 'oude' muziek wordt gelinkt; hetzij een zoektocht naar een muzikaal middelpunt tussen Westerse en niet-westerse muziek.

Componist Luc Brewaeys over 'Hermesfanfare' : "Wanneer ik de opdracht aanvaardde om een heuse Fanfare te componeren voor de 5e verjaardag van het HERMESensemble was mijn eerste bekommernis een muzikaal basisidee te vinden voor de mij opgelegde bezetting : met name 2 trompetten, 3 trombones en 1 slagwerker die daarenboven ook nog zou moeten kunnen rondwandelen. Na lang wikken en wegen heb ik uiteindelijk dan toch geopteerd het begrip Fanfare met al zijn connotaties dan toch maar niet uit de weg te gaan. Men zal dus een (net geen) typische "Fanfare" horen die weliswaar -op mijn ondertussen gekende manier- ietwat wordt gespectraliseerd en ook wat vervreemd. Vooral ritmisch zijn er voor de uitvoerders nogal wat addertjes onder het gras, maar toch heb ik gepoogd in een voor koperblazers in grote mate "herkenbaar" idioom te componeren. Gezien de gelegenheid mag het ook feestelijk klinken, maar het bombast ga ik uit de weg hoewel het melodisch aspect in het middendeeltje ook aanwezig is, zij het dan op het eerste gezicht een tikkeltje onopvallend. Ik wilde in de eerste plaats een voor de uitvoerders zowel als voor de luisteraars een prettig in het oor klinkend werk maken dat toch ook enige moeite vereist om in al zijn finesses te kunnen smaken. Ik durf hopen daarin geslaagd te zijn." (*)

Het werk ging in premère op 15 november 2005 tijdens de viering van 5 jaar HERMESensemble in Het Kanaal in Wijnegem.

Tijd en plaats van het gebeuren:

Inhuldiging waterspiegel "Diepe Fontein" bij KMSKA
HERMESensemble : Luc Brewaeys, Hermesfanfare (2005)
Donderdag 21 september 2006 om 19.00 u
Leopold de Waelplaats
2000 Antwerpen

Meer info : http://museum.antwerpen.be/kmska , www.hermesensemble.be en www.lucbrewaeys.com

(*) commentaar Luc Brewaeys op www.hermesensemble.be

15:41 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook