26/10/2006

Pianorecital Els Cooman / Huldeconcert Frank Beke

Pianorecital Els Cooman

Wouter Vande Ginste is zowel actief als als pianist, zanger en componist. Vrijdag gaat zijn nieuwste werk 'C A F E' in première.
'CAFE' voor piano solo bestaat uit een thema, gebaseerd op de noten C A F E, en 11 variaties. Elke variatie heeft zijn eigenheid, en getuigt van de voorliefde van de componist: de muzikale erfenis van de 20e eeuw. We horen de harmonische, melodische en ritmische kenmerken van de jazz, de experimenten van de avantgarde, de dodecafonie, en een hommage aan Berio. Deze werelden versmelten tot een spontaan, soms improvisatorisch aandoend geheel. Of een compositie altijd de leefwereld van een componist weergeeft, laten we uiteraard volledig in het midden.

In 1988 werd Jean Delouvroy (1967) laureaat van de jazz-compositie-/arranging wedstrijd (Belgische Artistieke Promotie SABAM). Nadien werkte hij enige tijd als arrangeur voor de BRT radio, waar ook zijn interesse voor hedendaagse klassieke muziek aangewakkerd werd. De laatste jaren legt hij zich hoofdzakelijk toe op de samenwerking met andere kunstdisciplines. Momenteel werkt hij met de Duitse regisseur Johannes Braun aan de film 'Teufelsberg', die reeds in september 2004 op het filmfestival te Milaan geprogrammeerd werd als 'audiovisual live performance'. Met hun experimentele kortfilm 'Sound Miniature #1' wonnen ze samen de 'Leo-award' op het Braunschweig Filmfestival 2004 voor de combinatie muziek en beeld.

Jean Delouvroy over het pianowerk ‘Void Man' (2005): "Dit werk is opgedragen aan mijn Amerikaanse vriend Marc 'Pocahontas' Hall, één van de afstammelingen van de gelijknamige historische figuur. Voor zijn film 'The Void Man' schreef ik destijds een kort pianowerk. Van deze filmmuziek nam ik een kort melodisch fragment en breidde dit uit tot een zelfstandig ééndelig pianowerk van circa 12 minuten. De uitdaging was om met dit beperkte materiaal (het volledige werk staat in E) een heldere, transparante en pure compositie te maken die een andere dimensie bereikt. Het werk begint 'Void' (leeg(te)), gaat daarna over in 'Floating' (zwevend) en eindigt met een snelle ritmische passage".

De composities van Wilfried Westerlinck (1945) zijn dikwijls een emanatie van persoonlijke belevenissen en visuele indrukken. Hij vertrekt vanuit beperkt basismateriaal dat geleidelijk verder ontwikkelt en waarbij veel aandacht wordt geschonken aan het karakter en de natuurlijke sonoriteit van de instrumenten. De poëtische kracht van Westerlincks werk steunt op de verwerking en herhaling - zowel harmonisch als lineair- van een kiemcel. De harmonie staat ten dienste van de melodie. Akkoorden volgen de inflecties van de melodie op de voet, geven kleur en sfeer aan de melodische wendingen. In melodie, harmonie en instrumentatie is zijn muziek welluidend op het wellustige af. Maar hij schept geen behagen in dubbele bodems of referentiespelletjes. Zo valt hij tussen de stoelen van het avantgardisme en het postmodernisme in.

Wilfried Westerlinck over zijn derde Sonate: "Deze korte driedelige sonate werd in 1986 geschreven. Na een inleiding volgt een 'Allegretto' waarbij de thematiek vooral bestaat uit allerlei contrasterende signaalmotieven verbonden met snel passagewerk. Van deze wat 'schichtige' aanpak is in het 'Calmo' niets terug te vinden, waar brede akkoorden drager zijn van een melodie die tweemaal herhaald wordt. Een hieruit genomen klein omspelingsmotief is de basis voor het afsluitende 'Presto', dat qua ritme en atmosfeer aanleunt bij een tarantella. Afgesloten wordt met een korte herinnering aan motieven uit deel 1 en 2. "

Programma :

Els Cooman, piano

  • F. Schubert, Sonate in la groot
  • W. Vande Ginste, Variaties op C.A.F.E. Wereldcreatie
  • J. Delouvroy, Void Man
  • W. Westerlinck, Derde sonate voor piano
----------------------------------------------------

In 2002 werd het Rode Pomp Ensemble opgericht om een wezenlijke behoefte van De Rode Pomp te voldoen : het brengen van concerten met Vlaamse klassieke muziek aangevuld met klassieke repertoirestukken. De leiding is in handen van de Russisch-Belgische violist Arman Simonian, die in functie van de geprogrammeerde werken zijn vaste strijkkwartet met een aantal andere musici uitbreidt. Het RPE heeft intussen ook al enkele concerten met uitsluitend Vlaamse creaties gerealiseerd. Tijdens het concert van zaterdag - geconcipieerd door Boudewijn Buckinx en opgedragen Frank Beke, burgemeester van de stad Gent én fervent liefhebber van hedendaagse muziek - komen niet minder dan 9 Belgische componisten komen aan bod.

Programma :

Rode Pomp Ensemble
  • M. Lysight, Chronographie III
  • R. De Smet, Scents of Odessa
  • F. Agsteribbe, Cantus Prius Factus
  • I. Meuris, Charade
  • B. Buckinx, Bucolica II
  • S. Vanheertum, Sonate Op. 2 nr. 2
  • L. Posman, Geen noodt sapperloodt
  • V. Bieseman, Capriccio Interrotto
  • W.A. Mozart, Kwintet KV 452
Meer info over deze werken vind je op de website van de Rode Pomp

Tijd en plaats van het gebeuren :

Pianorecital Els Cooman
Vrijdag 27 oktober 2006 om 20.30 u


Rode Pomp Ensemble, Huldeconcert Frank Beke
Zaterdag 28 oktober 2006 om 20.30 u
De Rode Pomp
Nieuwpoort 59
9000 Gent

Meer info: www.rodepomp.be

Componistenprofielen :

Jean Delouvroy , Wilfried Westerlinck , Michel Lysight , Raoul De Smet , Frank Agsteribbe , Ingrid Meuris , Boudewijn Buckinx , Stefaan Vanheertum en Lucien Posman

16:07 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

Stom Paard / Cheval Stupide

Stom Paard Na een succesvolle reeks in de Zomer van Antwerpen 2006 trekt de muziektheater Walpurgis met de voorstelling 'Stom Paard' de zalen in. Stom Paard is een intimistische, sobere, poëtische muziekvoorstelling:een tikkeltje absurd met een vleugje mysterie, en een mengeling vankinderlijke sérieux en humor. De cyclus van 15 nurseryrhymes van de Russische schrijver Vadim Levin, op muziek gezet door de Russische componist Alexander Knaifel (1943), werd in het Antwerps vertaald door Judith Vindevogel en wordt gebracht door sopraan Thaïs Scholiers en pianist Johan Bossers. Stom Paard is een intieme voorstelling waar mooie stiltes de muziek ritmeren. Ze is de komende maanden te zien in Vlaanderen en Nederland.

Op 28 oktober 2006 gaat Cheval Stupide, een franstalige versie van deze voorstelling met sopraan Sylvie Merck en pianist Bart Meynckens, in première in het bis-ARTS festival in Charleroi.

Tijd en plaats van het gebeuren :

Walpurgis, Cheval Stupide
Festival Bis-ARTS
Zaterdag 28 en zondag 29 oktober 2006 om 19.00 u

Palais des Beaux-Arts
Place du Manège
6000 Charleroi

Meer info : www.charleroi-culture.be en www.walpurgis.be

----------------------------------------------

Walpurgis, Stom Paard
Woensdag 15, donderdag 16 en vrijdag 17 november 2006 om 20.15u
't Arsenaal
Hanswijkstraat 63
2800 Mechelen

Meer info : www.tarsenaal.be en www.walpurgis.be

Elders op Oorgetuige : "Walpurgis' Stom paard : stille muziek op een geheime locatie", 11/07/2006

14:31 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

25/10/2006

Annelies Van Parys : Klokkengelui in symfonievorm

Sian Edwards Jean-Guihen Queyras is een van de boeiendste hedendaagse cellisten en Sian Edwards een van de weinige vrouwen die de allergrootste orkesten van de wereld dirigeert. Ze staat bovendien bekend als een specialiste hedendaagse muziek. Bij haar is de wereldcreatie van de jonge Vlaamse componiste Annelies Van Parys zeker in goede handen.

De Britse componist Sir Edward Elgar (1857-1934) schreef zijn Celloconcerto in 1919. Het is een somber en introvert werk. Elgar was diep geraakt door de tragische gebeurtenissen van de Eerste Wereldoorlog. Zijn grote Duitse voorbeelden uit de muziekgeschiedenis waren opeens vijanden geworden. De vooroorlogse Elgar weerklinkt in de zwierige thema's, de heldere klankkleuren en speelse ritmiek. Echter niet voor lang. De solopartij krijgt een steeds gekwelder karakter en mondt uit in een somber slotakkoord.

In 'Muziek voor strijkers, slagwerk en celesta' van Béla Bartók (1881-1945) staan de percussie-instrumenten in een eerste boog rond de dirigent, de strijkers vormen een tweede boog. Een ongewone opstelling en een bijzondere instrumentatie die haar weerslag vindt in de vernieuwende ritmische en harmonische schriftuur.
Deze twee meesterwerken worden voorafgegaan door de creatie van het nieuwste orkestwerk van de beloftevolle Vlaamse componiste Annelies Van Parys.
 
Annelies Van Parys componeerde haar meest recente werk in 2006 in opdracht van deFilharmonie. De titel, Carillon, verwijst uiteraard naar de beiaard.
Annelies Van Parys over 'Carillon' : "Ik analyseerde samples van de beiaard van Gent. De boventonen van klokken vertonen immers een eigenaardig klankenspectrum dat me al langer fascineerde en dat ik voor het eerst gebruikte in "Meditation" voor blaasdixtuor. Die typische boventonenreeks (met de aanwezigheid van een kleine terts op de plaats waar ie eigenlijk niet "hoort") orkestreer ik dan.
De klankkleuren die ik voor ogen heb: uiteraard de kleur van klokken die steeds ergens "vals" klinken. Daarnaast ook het orkestreren van ruis, ik hou enorm van klankweefsels en texturen en probeer die zoveel mogelijk orkestraal te schilderen. Meestal is mijn werk ook zeer visueel (formeel-structureel-kleur) gedacht trouwens.
Het werk is ééndelig maar bestaat uit vier geledingen. Een heel zacht eerste deel waar de klokken als het ware van heel uit de verte komen, een tweede lyrische deel waar de steeldrum de klokkenpartij voor zijn rekening neemt, een derde deel dat eigenlijk een scherzo is en ten slotte het vierde deel waar de thematieken van de vorige 3 samenkomen. Over het hele werk krijgen we 1 grote geleidelijke crescendo met een climax naar de laatste klokslag. Hoewel niet te horen, is dit werk gebaseerd op het prachtige anthem "Hear my prayer" van Purcell. Dat wordt in gigantische "time-stretch" in klokgeluiden omgezet en het thematische materiaal is er vaak van afgeleid."

Programma :
  • Annelies Van Parys, Eerste Symfonie, ‘Carillon’ (wereldcreatie)
  • Béla Bartók, Muziek voor strijkers, slagwerk en celesta, Sz106
  • Edward Elgar, Celloconcerto in e, opus 85
Tijd en plaats van het gebeuren :

deFilharmonie o.l.v. Sian Edwards - Jean-Guihen Queyras, cello
Donderdag 26 oktober 2006 om 20.00 u
(met inleiding door David Baeck)
Paleis voor Schone Kunsten / Henry Le Boeufzaal
Ravensteinstraat 23
1000 Brussel

Meer info : www.bozar.be

-----------------------------------------------------------

Vrijdag 29 oktober 2006 om 20.15 u
CC de Warande
Warandestraat 42
2300 Turnhout

Meer info : www.warande.be

-----------------------------------------------------------

Zaterdag 28 oktober 2006 om 20.00 u ( inleiding door Tom Janssens om 19.15 u )
deSingel Blauwe Zaal
Desguinlei 25
2018 Antwerpen

Meer info : www.desingel.be

-----------------------------------------------------------

Zondag 29oktober 2006 om 15.00 u
De Bijloke Concertzaal
Jozef Kluyskensstraat 2
9000 Gent

Meer info : www.debijloke.be en www.defilharmonie.be

Luister online: Béla Bartók, 'Music for Strings, Percussion and Celesta', op www.bis.se

Interview : 'Ik wil geen schooljuf of schoonmoeder zijn', Dirigente Sian Edwards, te gast bij De Filharmonie, Véronique Rubens, De Standaard, 25 oktober 2006

Componistenprofiel : Annelies Van Parys op www.matrix.mu

18:36 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

Concertperformance Jens Brand en Hans W. Koch

Hans W. Koch Vanaf begin dit jaar is Q-O2 een erkende werkplaats voor muziek en beeldende kunst in Brussel. Q-02 blijft uitzoeken hoe en waar zogenoemde minimale en conceptuele kunst een realiteit uitpuurt of abstraheert tot een compositie, klank, beeld, vorm, idee. En dit in directe, spontane confrontatie met kunstenaar en toeschouwer. Door de dagelijkse werking in een eigen ruimte, worden de contacten met kunstenaars en publiek die in de loop van 10 jaar zijn uitgebouwd, versterkt en uitgebreid.
De Q-O2 werkplaats nodigt muzikanten, geluidskunstenaars, componisten en visuele kunstenaars uit om in een residentie persoonlijk onderzoek concreter te maken en te verdiepen. Daarnaast realiseert Q-O2 eigen projecten, al dan niet in samenwerking met andere ondersteunende partners.

Donderdag geven de duitse audiovisuele kunstenaars Jens Brand en Hans W. Koch een concertperformance in het kader van hun residentie in de Q-O2 werkplaats.

Jens brand werd in 1968 in Dortmund geboren. Hij studeerde beeldende kunst in Münster en woont en werkt als componist, muzikant, beeldend en audiovisueel kunstenaar en organisator in Keulen. Hij speelde en stelde tentoon in Europa, Cuba, Botswana, Japan en in de USA. Alhoewel hij een opleiding in de beeldende kunsten genoot, begon hij al snel de grenzen tussen componist en beeldend kunstenaar te verwarren en te overschrijden. De meeste van zijn installaties bevatten geluid en zijn geluidswerk en composities beschouwen het beeld en de audio-informatie als gelijkwaardig.
Veel van zijn werk werd gemaakt voor de locatie waar het vertoond werd. Een tendens in zijn werk is dat zijn stukken ofwel erg eenvoudig en betekenisloos zijn ofwel bestaan uit een erg ingewikkelde chaos dat alles en iedereen omvat. Zijn stukken verschijnen als concerten, performances of installaties. Tegenwoordig is zijn werk een mengeling van deze genres, ontwikkeld als logische en absurde spelletjes tussen het publiek en de kunstenaar. Zijn experimenten die als kunst beschouwd kunnen worden willen geen geloof of waarheid vestigen, maar proberen een vruchtbare grond te creëeren voor onderzoek, communicatie en progressieve mislukking.

Hans W. Koch (°1962) is een freelance klankkunstenaar die open, muzikale vormen ontwikkelt voor interdisciplinaire ensembles en (klank)installaties bouwt, vaak met digitale media. In zijn composities verwerkt Hans W. Koch doorgaans geluiden van alledaagse gebruiksvoorwerpen, zoals allerlei keukengerei, haardrogers, staalwol sponzen, kapotte computers... In bizarre combinaties komen soms verborgen karakteristieken van deze voorwerpen aan de oppervlakte. Ontdaan van hun oorspronkelijke functie, worden ze getransformeerd tot muziekinstrumenten. Muzikale strukturen zijn eerder een neveneffect bij het zoeken naar het juiste 'misbruik' van de voorwerpen in kwestie.
Bij digitale media gaat hij expleciet op zoek naar de inherente beperkingen en de mankementen ervan om zo te komen tot interacties die een eigen, onvoorspelbaar en oncontroleerbaar leven gaan leiden.

Tijd en plaats van het gebeuren :

Jens Brand (installatie) en Hans W. Koch (elektronica)
Donderdag 26 oktober 2006 om 20.30 u
Q-O2 werkhuis
Vlaamsesteenweg 167
1000 Brussel

Meer info : www.q-o2.be, www.mexappeal.de (Jens Brand) en www.hans-w-koch.net

Elders op Oorgetuitge : 'QO-2 doundo/recycling G', 6/10/2006

14:11 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

24/10/2006

PAUZE-festival : verrassende nieuwe evoluties binnen het muzieklandschap

Eind oktober strijkt naar jaarlijkse gewoonte het PAUZE-festival van (K-RAA-K)3 opnieuw neer in de Gentse Vooruit. Het zijn dé ideale drie dagen om je te verdiepen in verrassende nieuwe evoluties binnen het muzieklandschap. Elke dag wordt de muziek vanuit een andere invalshoek bekeken en start de avond met een vertoning van een film of documentaire over dode en levende legenden.

New White Cotton Heads

Op donderdag ligt de focus op de historiek van en de polemieken rond de ‘white blues'. De blues van de blanke man, in contrast met de oorspronkelijke blues van gekwelde blanke slaven, is een populair thema in de VS, zowel in de gangbare muziekpers als op academisch niveau. Globaal gezien is het debat verdeeld in twee kampen: puristen die vinden dat de blanken met hun fikken van het zwarte culturele erfgoed moeten blijven en een kamp (meestal meer de academische hoek) die het genre in de context van culturele uitwisseling plaatst. Sinds de jaren '60, samen met de eerste bluesrevival, werd het thema uiterst populair bij muziekpublicisten. De discussie is dan ook onuitputbaar.

De thema-avond New White Cotton Heads focust op de evolutie met een allegaartje van ‘postmodern outlaw white blues cult' en toetst zo de theorie aan de praktijk. Zielenpijn is van alle tijden en alle kleuren en de invulling is zo vrij als men zelf beslist.

Transmutations II

Vrijdag is ‘New Weird'-avond. Het ‘new weird'-fenomeen blijft zich uitdijen over het hippe muzikale landschap. De neohippie manifesteert zich en psychedelica is weer ‘in'.

De freefolkers, wyrdfolkers, freakfolkers, new weirdo's vormen veel meer dan in andere genres een hechte stroming, een beweging, waarin iedereen gelijkaardige artistieke benaderingen hanteert. Heel veel mensen switchen ook van de ene groep naar de andere en er zijn volop samenwerkingen. Kenmerkend is vrijheid als een van hun krachtigste statements. Zowel in creatie, in bezetting, interpretatie ...

Die drang naar vrijheid is, ondanks het ontbreken van een krachtig politiek statement, een mooi voorbeeld van een maatschappelijk teken van jongeren die zich in een tijd van conservatieve wereldpolitiek willen losrukken en het liberalisme in zijn libertaire oorsprong benaderen. Een relatief brave anarchie op kapitalistische fundamenten, maar muzikaal een langdurende en belangrijke evolutie die nu op zijn hoogtepunt is.

Far East Freak Out

Op zaterdag ligt de focus op het Verre Oosten. Japan is al jarenlang een belangrijk land als het gaat om experimentele, avontuurlijke muziek. Vooral de laatste decennia was bijna alles wat uit Japan kwam en psychedelisch en/of improv was een klapper in de underground.

Japan is het enige Oosterse land dat zo vroeg en zo gemakkelijk westerse invloeden in hun cultuur toeliet. Dat zorgt tot op de dag van vandaag voor een heel boeiende variant op alles wat met underground popmuziek te maken heeft.

Tijd en plaats van het gebeuren:


(K-RAA-K)3 PAUZE-festival
Donderdag 26, vrijdag 27 en zaterdag 28 oktober 2006, telkens vanaf 19.00 u
Kunstencentrum Vooruit

Sint-Pietersnieuwstraat 23
9000 Gent

Meer info : www.kraak.net en www.vooruit.be

Elders op het web :

17:34 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

Hagen Quartet : Sjostakovitsj, Webern en Lutoslawski

Hagen Quartet In de voorbije 25 jaar heeft het uit Salzburg afkomstige Hagen Quartet een bijzonder uitgebreid en gevarieerd repertoire uitgebouwd dat reikt van Bach tot de hedendaagse muziek. En een concert met strijkkwartetten door het Hagen Quartet geeft telkens opnieuw weer vonken. Met Sjostakovitsj, Webern en Lutoslawski op het programma zal dat ook nu niet anders wezen. Het derde strijkkwartet van Sjostakovitsj is doordrongen van de verschrikkingen van de oorlog in de grimmige parodie op de mars en in de indrukwekkende klaagzang. Webern komt meestal kort en gebald uit de hoek met hier en daar een romantische uitloper maar in zijn Bagatellen vat hij een hele roman samen in slechts een enkele zucht. En Witold Lutoslawski heeft de reputatie één van de knapste strijkkwartetten uit de vorige eeuw geschreven te hebben.
 
Binnen de groep componisten van de zogenaamde Weense School neemt Anton Webern een bijzondere plaats in. Hij was geen veelschrijver, maar wel een componist die de leuze 'geen kwantiteit, maar kwaliteit' hoog in het vaandel voerde. De daarmee gepaard gaande en voor Webern zo typische gebalde expressie vindt zeker terug in de Fünf Sätze opus 5 en de Sechs Bagatellen opus 9, allebei voor strijkkwartet. In het laatste geval gaan de 'minimalistische' intenties van de componist wel erg ver, want de totale duur van de bagatellen bedraagt slechts een goeie drie minuten.
De muzikale concentratie is daarbij zo groot dat Webern zich met betrekking tot het compositie-proces van de bagatellen ooit liet ontvallen dat hij het gevoel had dat het werk af was zodra alle twaalf chromatische tonen hadden geklonken.
Zowel de Fünf Sätze als de Sechs Bagatellen behoren tot de vroege fase van de atonale muziek, een periode waarin componisten als Schönberg, Berg en Webern zich probeerden af te zetten tegen de geldende normen van de tonale muziek. Daarbij kregen ook verschillende muzikale parameters zoals toonhoogte, ritme, timbre ... een hoge graad van zelfstandigheid.
Webern ging daarbij uiterst detaillistisch te werk: in de Sechs Bagatellen (1911–'13) overstijgt het volume bv haast nooit het piano-niveau en leunt het geheel bijna voortdurend bij pure stilte aan. In deze introverte muziek laat hij de vier strijkinstrumenten alle mogelijke speelwijzen uitvoeren, speelwijzen die elkaar in snel tempo afwisselen en zo voor uiterst subtiele effecten en kleurwisselingen zorgen.
In de Fünf Sätze (1909)  opteert de componist voor grotere dynamische contrasten, maar ook hier gebeuren de veranderingen op zeer korte afstand. Door deze extreem gecomprimeerde schrijfwijze en de capaciteit om met een minimum aan noten een maximum aan expressie te bereiken, worden deze werken wel eens vergeleken met literaire aforismen. Met dezelfde veelzeggende beknoptheid waarmee Nietzsche en Wittgenstein hun puntige filosofische observaties maakten, gaat Webern in een aantal van zijn vroege composities te werk.
 
De Russische componist Dmitri Sjostakovitsj had in de autograaf elk van de vijf delen van zijn Derde Strijkkwartet opus 73 (1946) van een programmatische titel voorzien, waaruit zijn afkeer voor de Tweede Wereldoorlog en zijn daaruit voortvloeiende pacifistische intenties blijken. In de uiteindelijke gedrukte editie van het strijkkwartet zijn deze titels wel verdwenen... Sjostakovitsj was nu eenmaal een componist die voortdurend gekneld zat tussen zijn opdracht om het toenmalige Sovjet-regime naar de muzikale pijpen te dansen en zijn persoonlijke visie op de gruwelen van censuur, dictatuur en repressie.
De respectievelijke titels van de vijf delen schetsen een duidelijke evolutie. In het openingsdeel, een speels en levendig Allegretto, suggereert de onbezorgde toon het na-oorlogse optimisme. Dat maakt in het tweede deel, een dreigend Moderato con moto, al gauw plaats voor de nodige onrust met betrekking tot de nakende dreiging, die in het derde deel volledig losbarst. De chaos van de oorlog vindt een equivalent in het snelle alterneren van een twee- en driedelige maatsoort. Het voorlaatste deel, een prachtig Adagio, duidt Sjostakovitsj als een hommage aan de doden, waarin droefenis en rouw primeren. Het is een deel waarin momenten van spanning en rust elkaar voortdurend afwisselen. In het slotdeel (Moderato) lijkt het geleden leed plaats te maken voor innerlijke vrede en voldoening, ware het niet dat op het hoogtepunt het pregnante thema van het vierde deel terug opduikt en dus vooralsnog de fundamentele vraag naar het 'waarom' van de oorlog des te luider weerklinkt.
 
In zijn Strijkkkwartet uit 1964 zet de Poolse componist Witold Lutoslawski zijn in Jeux vénitiens geïnitieerde en door John Cages Concerto voor piano en orkest beïnvloede experimenten met aleatoriek voort. Het Strijkkwartet is een voorbeeld van het zogenaamde 'aleatorisch contrapunt' : het toeval is hier immers niet absoluut, maar wordt in grote mate gestuurd door de componist. Enerzijds gaan de musici onafhankelijk van elkaar te werk, doordat ze bijvoorbeeld de lengtes van rusten en de precieze invulling van tempo-aanduidingen (zoals accelerando en ritenuto) individueel bepalen. Anderzijds bevat het werk voldoende signalen en aanwijzingen die ervoor zorgen dat het uiteindelijke resultaat toch door de componist gecoördineerd is.
Het strijkkwartet bestaat uit twee delen: de eerste beweging heeft een inleidend, episodisch karakter (waarbij de slotpassage in de cello een reminiscentie is aan het openingsrecitatief in de eerste viool), terwijl de tweede veeleer ontwikkelend en doelgericht geconcipieerd is. Deze volgens dialectische principes opgevatte tweedeligheid duikt nadien nog vaker op in Lutoslawski's oeuvre. Enkele jaren later zou de componist in zijn Tweede Symfonie het verschillende karakter van beide bewegingen met de suggestieve ondertitels Hésitant en Direct expliciteren.

Programma :
  • Witold Lutoslawski, Strijkkwartet
  • Anton Webern, Fünf Sätze opus 5 - Sechs Bagatellen opus 9
  • Dmitri Sjostakovitsj, Strijkkwartet nr. 3 opus 73
Tijd en plaats van het gebeuren :

Hagen Quartet
Donderdag 26 oktober 2006 om 20.30 u
(inleiding door Katelijne Schiltz om 19.30 u in de Kleine Aula)
Grote Aula Maria Theresia (College)
Sint-Michielsstraat 2
3000 Leuven

Meer info : www.festivalvanvlaanderen.be en www.deutschegrammophon.com/hagen.quartett/
 
Dit concert wordt opgenomen en uitgezonden door Klara op donderdag 9 november om 20.00u.
Bron : Festival van Vlaanderen, Katelijne Schiltz

14:50 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

23/10/2006

SPECTRA Ensemble : Masters! 2006

SPECTRA Ensemble Het SPECTRA Ensemble wil jonge componisten de mogelijkheid bieden om hun werk meermaals en professioneel te laten uitvoeren. De editie Masters! 2006 is een samenwerking met de Hogescholen van Antwerpen, Gent en Leuven en plaatst nieuw werk van een jonge generatie kunstenaars naast composities van hun leraars. Het startschot van Masters! 2006 wordt gegeven in Antwerpen.

Over de 'oudere' garde zijn er elders op het net voldoende gegevens te vinden, voor de jongere generatie is dat minder het geval. Bij hen een extra woordje uitleg. Voor het overige laten we de componisten zelf aan het woord.

Lucien Posman (°1952 ) over Gilberto Mendes: " G il be rto Men des ' (8+0=80) werd gecomponeerd voor de tachtigste verjaardag van de eminente Braziliaanse componist Gilberto Mendes. Mendes geldt als de voortrekker van de nieuwe muziek in zijn land. Zoals de schrijfwijze van de titel laat vermoeden werd het oude en gedegen eerbetoonmiddel gebruikt nl. thematieken gebaseerd op de tonen die in een naam vervat zijn. Ook de ritmiek is hoorbaar geënt op de naam van de componist. Met deze weelde aan tonen kunnen rijk vertakte symfonische huldecantates gecomponeerd worden met amazoniaanse allure. De sympathieke eenvoud indachtig van Gilberto Mendes zette mij er echter toe aan mij te beperken tot een ‘uitnodiging ten dans' ter ere van Gilberto."

Koen Desimpelaere (Roeselare, °1978) studeerde interieurarchitectuur aan de Hogeschool van Gent, met als specialisatie meubeldesign. Aansluitend startte hij lessen muziekschriftuur bij Frank Nuyts aan het Koninklijk Conservatorium te Gent. In 2006 behaalde hij er zijn Meestergraad Compositie en beëindigde hij de lerarenopleiding. In 2006 werkte Koen Desimpelaere mee aan 'Watch Your Step', een multimediale productie in samenwerking met Jan Huib Nass, Ilse Duyck, Jacques Foschia en John Snauwaert over muziek en beweging waarin composities, gestuurde improvisaties en videobeelden werden verwerkt. Recent werd zijn compositie 'Herr Mess' opgevoerd in het kader van de Week van de Hedendaagse Muziek in Gent.

Nico Sall studeerde bij Lucien Posman en behaalde in 2006 zijn Meestergraad Compositie aan het Conservatorium van Gent. Hij schreef ondermeer Erscheinungsbilder-Bild n° I, dat naar aanleiding van de tentoonstelling Stippels & Pixels door het Goeyvaerts-strijktrio werd uitgevoerd, en Perspektives v. I voor basklarinet en trombone (in het kader van de workshop LABORATOIRE d' écriture musicale - NMCBi, Peter Swinnen, duo Abysses).In 2006 componeerde hij MODULAR/element series voor mobiele bezetting.


Long Altitude Travelling (LAT ) is een samenwerking tussen Nico Sall en Koen Desimpelaere. Nico nam de klarinetpartij voor zijn rekening, Koen schreef de partijen voor piano, cello, strijktrio en mezzosopraan en ontwierp/maakte de enscenering.

Koen Desimpelaere over Long Altitude Travelling: "Long Altitude Travelling is een liefdeslied voor iemand die op reis is. Het materiaal is deels gebaseerd op de letters van de naam van de reizigster. De piano stelt het hier en nu voor, de cello en de klarinet de persoon op reis. Na een lange, abstracte proloog waarin ijle klanken, vraagtekens, herinneringen, flarden gedachten van overzee het hier bereiken klinkt het liefdeslied op tekst van Dante Allighieri uit La Divina Comedia (Paradiso, canto 2, vers 1): 'O voi che siete in piccioletta barca / desiderosi d'ascolta, seguiti me / dietro al mio legno, cantando varca / o lezer die me in uw kleine scheepje, verlangend me te horen, bent gevolgd in 't zog van 't mijne dat al zingend voortvaart'  . Het stuk tekst wordt als een 'deus ex machina' ten gehore gebracht in de compositie, en dient als antwoord op de voorgaande proloog, m.a.w. is de tonale verduidelijking waarop de proloog is gebaseerd. Het stuk tekst is, qua betekenis, op zich een proloog, waar het vervolg op zich laat wachten. Op een vraag die gesteld wordt aan iemand die op reis is komt immers ook geen antwoord. Toch geven we het vervolg op het vers nog mee, want het  klinkt als het ware door in de coda: 'keer liever om en zoek uw kust weer om, begeef u niet in open zee, want 't kan zijn dat u mij kwijtraakt en aldus verdwaalt.'"

Nico Sall over Long Altitude Travelling: "Het idee van de reiziger heeft in de eerste plaats een visuele oorsprong. Na de vraag een stuk te schrijven in samenwerking had ik geen voorstelling van hoe de muziek zou gaan klinken, althans eerst niet, wel een beeld van het podium; er was een ensemble en een geïsoleerde solist, fysiek afgezonderd, in een doos, een doos van plexiglas of een andere doorzichtige kunststof, zichtbaar en hoorbaar maar in een andere ruimte. Een solist in een ander stuk als het ware. Hierin ligt de betekenis van de reiziger, niet als onderwerp, maar als onderdeel van de enscenering. Combinaties van door individuele entiteiten afgelegde parcours, onderling verschillend maar aan elkaar gerelateerd zijn belangrijk voor de muziek die ik schrijf. De reizende persoon hier is fysiek afwezig maar op een abstracter niveau, muzikaal, dichtbij. Wegens praktische en financiële redenen is de doos nooit gebouwd. De resulterende enscenering is op één of andere manier een compromis want ze verplaatst de individuele naar de collectieve afzondering. In de muziek daarentegen is het oorspronkelijk idee nog prominent aanwezig.
De "solist", de klarinet, speelt een aaneenschakeling van sequensen, een complex uit één enkele tonale akkoordprogressie van Koen Desimpelaere die, in een omgekeerde evolutie, naar het einde van het stuk hoorbaar is in het strijktrio . Deze sequensen vormen op hun beurt het uitgangspunt voor een nieuwe uitwerking, door Koen geïmplementeerd in de cello- en pianopartij. De klarinet is, in muzikale context, de mediator van een teleologisch proces; de klarinet is de reiziger."

Rats and rabbits werd geschreven voor Mozart 06, het Mozartfestival in het Concertgebouw Brugge.
Frank Nuyts (°1957) over Rats and rabbits
: " Voor het Mozartfestival 06 van het Concertgebouw schoof Johan Huys mij fragmenten toe, die een valse start bleken te zijn voor wat later zou uitdraaien op het beroemde Klarinetkwintet, een absoluut meesterwerk van de late Mozart. Het vrij lange klarinetsolofragment is zo dwingend, zo onmiskenbaar Mozartiaans, dat ik mij de hele beweging al perfect kon voorstellen. Maar toch had Mozart dit materiaal niet zelf afgewerkt. Waarom? Omdat het zelfs voor hem té Mozartiaans was, besloot ik. Vanaf dan keek ik nog slechts vanuit mijn ooghoeken naar de partituur. Haast achteloos kopieerde ik Mozart in mijn werk wanneer het mij zinde. Geen concurrentieslag met de meester, maar zijn noten gebruiken volgens het devies van Picasso:'Wat mooi is, steel je!' Mozarts melodieën leken zich daarenboven wonderwel aan te passen aan mijn spontaan opwellende ontwrichtingsmechanismen. Ze leken er zelfs plezier in te hebben. Toch lijkt die ogenschijnlijke lichtheid je ongemerkt naar diepere gedachten te voeren. Een beetje zoals bij Mozart zelf dus. Want het gras heeft zon én regen nodig. Of zoals Scott Johnsson schreef, ook een new age landschap heeft de rat én het konijn nodig om duurzaam te kunnen verder bestaan..."

Wim Henderickx (°1962) over African Suite: "In African Suite (1992) worden twee instrumenten - viool en percussie - die kenmerkend zijn voor twee totaal verschillende culturen geconfronteerd met elkaar. Hierdoor ontstaat een vermenging van Westerse melodiek met Afrikaanse ritmiek. Door het gebruik van een ritmisch ostinaat patroon met wisselende maatsoorten en door het plaatsen van onregelmatige ritmische accenten binnen een constant metrum krijgt dit werk een zeer opzwepend karakter. De virtuoze vioolpartij versterkt nog eens deze indruk."

Bart Verstraeten (Sint-Niklaas, °1981) behaalde het diploma van Meester in de Muziektheorie-schriftuur aan het Koninklijk Vlaams Muziekconservatorium te Antwerpen waar hij harmonie, contrapunt en fuga volgde bij Peter Thomas. Momenteel studeert hij er nog compositie bij Luc Van Hove en Wim Henderickx. Begin juli 2005 werd zijn werk Perpetuum Mobile uitgevoerd door pianist Geert Callaert op de 'Musical Days of Flanders' in The House of Composers te Sint-Petersburg. In 2005 behaalde hij behaalde de prijs 'Klara Continuo' in de Klara-compositieprijs 2005 en de prijs van de 'Belgische Artistieke Promotie' in de compositiewedstrijd 'Walter Heynen' .

Bart Verstraeten over Agitation : "De compositie Agitation is een reflectie van de spanning en onrust van de innerlijke mens. Het werk bestaat uit één deel met een A B A'-structuur. De hoekdelen zijn opgebouwd uit korte melodische en ritmische cellen. Hierbij heb ik mij laten inspireren door de repetitieve muziek. De A' is een spiegel van de A. Het middendeel bevat enkele melodische zinnen die in een rondoachtige structuur verwerkt zijn." Luc Van Hove (°1957) over Septet opus 24: " Het Septet opus 24 werd geschreven in opdracht van het OCMW van Antwerpen, naar aanleiding van het 750-jarig bestaan. Het is een suite van zes karakterstukjes, getiteld ouverture, notturno, rapsodia, scherzo, notturno en elegia. In dit werk maak ik voor het eerst consequent gebruik van de set theorie van de Amerikaanse musicoloog Allen Forte. Het stuk is geschreven in een zeer directe en hevige stijl, en behandelt consonantie en dissonantie op een volstrekt gelijkwaardige manier, omdat ze beide wortelen in eenzelfde analytische benadering van de tonen."

Programma:
  • Lucien Posman, For Gilberto Mendes (2002)
  • Nico Sall/Koen Desimpelaere, Long Altitude Travelling (2006, creatie)
  • Frank Nuyts, Rats and rabbits (2005)
  • Wim Henderickx, African Suite (1992)
  • Bart Verstraeten, Agitation (2006, creatie)
  • Luc Van Hove, Septet opus 24 (1988)
Tijd en plaats van het gebeuren :

SPECTRA Ensemble, Masters! 2006
Dinsdag 24 oktober 2006 om 20.00 u
deSingel Blauwe Zaal
Desguinlei 25
2018 Antwerpen

-------------------------

Dinsdag 5 december 2006 om 20.00 u
Conservatorium Miryzaal

Hoogpoort 64
9000 Gent

-------------------------

Donderdag 14 december 2006 om 20.00 u (inleiding om 19.15u)
Lemmensinstituut Kamermuziekzaal

Herestraat 53
3000 Leuven

Meer info : www.spectraensemble.com, www.desingel.be, www.conservatorium.be, www.hogent.be en www.lemmensinstituut.be

Componisten :
Bron: Greet Swinnen, SPECTRA Ensemble

22:43 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

Tape Tum & Heleen Van Haegenborgh

Tape Tum Niet alleen in de pioniersperiode van de elektronische muziek, maar ook vandaag nog blijft de combinatie van piano en elektronica componisten en uitvoerders bekoren. Een surround-opstelling met maar liefst tien luidsprekers laat nieuwe elektronische werken horen van Mathew Adkins , Adrian Pertout en Konstantinos Karathanasis: drie elektronische composities waarin de piano opvallend aanwezig is. Voor de live performance van deze werken zorgen Tape Tum (Lieven en Benjamin Dousselaere) en pianiste Heleen Van Haegenborgh. Het trio brengt een sfeervolle vermenging van microscopische piano-, gitaar- en elektronicageluiden.

Naast het spelen van hedendaagse muziek in kamermuziekverband en als soliste is Heleen Van Haegenborgh ook actief in multimediaprodukties. Dat resulteerde o.a. in een project rond de dansmuziek van John Cage voor prepared piano met danseres Femke Gyselinck en een ander project rond Songbooks met fotografe Katrien Vermeire. Sinds kort vormt ze met Thomas Smetryns een duo dat eigen composities brengt voor piano, elektrische gitaar, 78 toeren spelers, theorbe, tape,... Ze bereidt ook het programma "Contcont" voor, opgebouwd rond hedendaagse contemplatieve pianomuziek.

Tape Tum is het duo van de gebroeders Dousselaere die samen zowel gitaar, stem als elektronica bespelen. Alhoewel ze ook met enkele popformaties samen op het podium staan, hebben ze Tape Tum opgericht als een labo om kortfilms en theater van geluid te voorzien. Raymond Scott en studio wizard Brian Wilson (van de Beach Boys) zijn hun inspiratiebron. In maart 2006 verscheen een eerste nummer van Tape Tum op een CD bij het Engelse muziektijdschrift "The Wire".

Tijd en plaats van het gebeuren :

Dinsdag 24 oktober 2006 om 20.00 u
Logos Tetraeder
Bomastraat 26
9000 Gent

Meer info: Stichting Logos, www.tapetum.be, www.mathewadkins.co.uk en www.pertout.com

Review : 'Tape Tum: Ingehouden muzikale schoonheid tussen abstractie en melodie', Hans van der Linden op www.kindamuzik.net, 29 maart 2006

Op 8 november kun je Tape Tum in combinatie met Bohren & der Club of Gore ook nog aan het werk zien in Leuven (STUK)

13:53 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

22/10/2006

Raphaëlla Smits : In Deep Silence

Raphaëlla Smits Zondag stelt Raphaëlla Smits in Antwerpen haar nieuwste cd 'In Deep Silence' voor met eigentijdse gitaarmuziek van Owe Walter, Leo Brouwer en Wim Henderickx, drie componisten met wie ze zich persoonlijk verbonden voelt. Twee composities op deze cd (La Guitarra van Owe Walter & In deep silence van Wim Henderickx) werden speciaal voor haar geschreven. Vandaar ook de nauwe samenwerking tussen deze componisten en de uitvoerder.

De drie componisten, fundamenteel verschillend, hebben minstens één gemeenschappelijk kenmerk. Zij blijven in hun wijze van componeren trouw aan de essentie: het bundelen van muzikale elementen tot een boeket vol uitdrukking en kleur. Zij creëren nieuwe muziek die eerdere creaties niet imiteert maar die er met respect op voortbouwt. Zo herinnert Owe Walter bij wijlen aan Tedesco, Leo Brouwer aan De Falla, Stravinsky en Takemitsu, terwijl Wim Henderickx herinnert aan het Oosterse, met een beheerste improvisatie. Ook hij heeft een band met Takemitsu en met Bartók. Op die manier vormt dit programma vanuit de contrasten een mooi geheel. "Het is zo samengesteld dat het de muziekliefhebbers moet aanmoedigen om nieuw repertoire te leren ontdekken”, aldus Raphaëlla Smits.

De hedendaagse gitaartraditie in Cuba is onlosmakelijk verbonden met de naam van Leo Brouwer (1939). Dit programma is een eerbetoon aan Cuba's meest veelzijdige en vernieuwende hedendaagse muziekkunstenaar. Brouwers composities worden als klassiek beschouwd in het internationale gitaarrepertoire. Hij is niet alleen een van de meest productieve componisten voor gitaar, maar schreef ook honderden werken voor kamerorkest, symfonieorkest, jazzensembles, film en ballet.

Brouwers muziek situeert zich binnen de avant-garde van de jaren zestig en zeventig. Zijn vroege werken schreef hij in een expressionistische stijl onder invloed van De Falla, Stravinsky en vooral Bartók. Zijn 'Elogio de la Danza' (1964) dat hij schreef na zes jaar niets voor gitaar gecomponeerd te hebben, sluit deze expressionistische periode af.
Na zijn seriële periode  - een weg die hij insloeg nadat hij kennis hadgemaakt met 'Zeitmasse' van Stockhausen en 'Le Marteau sans Maître' van Boulez -  gebruikte hij als eerste componist in Cuba ook aleatorische elementen in zijn muziek. Een voorbeeld hiervan is Tarantos (1969), geïnspireerd op de gelijknamige open vorm uit de flamenco. 'La espiral eterna' (1970) wordt als het hoogtepunt beschouwd van deze periode en als één van de hoogtepunten uit het avant-garde gitaarrepertoire.
Het oeuvre van Brouwer kenmerkt zich vooral ook door het integreren van klanken en ritmes uit de populaire Cubaanse en Latijnsamerikaanse muziek in hedendaagse compositietechnieken; deze laat hij samensmelten met invloeden van Ives, Cage, Kagel en Xenakis in een geheel eigen stijl.

Wim Henderickx componeerde 'In Deep Silence' in 1998 in opdracht van het Tromp Muziek Concours in Eindhoven Het is het eerste van een reeks intieme kamermuziekwerken waarin de stilte, de rust een belangrijke inspiratiebron geweest is. Het poëtische, bijna impressionistische karakter zijn typerend voor deze werken. 'In Deep Silence' bestaat uit 9 deeltjes die zonder onderbreking in elkaar overgaan. Verschillende gitaartechnieken worden hierin geïntegreerd zonder echter op zoek te gaan naar loutere effectenmuziek.

Saeta voor gitaar solo werd geschreven in 2004 in opdracht van het Leuvense Lemmensinstituut in naar aanleiding van de 125ste verjaardag van deze school. Henderickx baseerde zich voor dit werk op de traditionele Andalusische saeta, die rond het midden van de 19de eeuw zijn intrede deed in de paasprocessies in de Zuid-Spaanse steden. Een Saeta is een religieus gezang, afkomstig van het Andalusische 'Cante Hondo' (intens gezang). De Saeta wordt geassocieerd met de Heilige Week in Sevilla : het wordt gezongen langs de straten tijdens de nachtprocessie in een atmosfeer van geestdrift en vitaliteit, vermengd met diepe verering en vreugde.

Tijd en plaats van het gebeuren :

Raphaëlla Smits, cd-voorstelling 'In Deep Silence'
Zondag 22 oktober 2006 om 17.00u

Kapel CC Elzenveld
Lange Gasthuisstraat 45
2000 Antwerpen

Meer info : www.rsmits.com, www.elzenveld.be en www.wimhenderickx.com

00:30 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

21/10/2006

Stefaan Vanheertum : mild serialisme en persoonlijk minimalisme

Arco Baleno Als componist is Stefaan Vanheertum (Gent, 1956) autodidact. Componeren is niet zijn beroep maar neemt wel het grootste deel van zijn vrije tijd in beslag. Volgens Vanheertum een groot voordeel, omdat precies die finaciële onafhankelijkheid hem een grote vrijheid garandeert.

Vanheertum componeert vooral liederen en kamermuziek. De teksten die hij voor zijn liederen gebruikt zijn van heel uiteenlopende aard : van de klassieke gedichten van Rilke, Verlaine, Byron en Moore, tot de absurd dadaïstische teksten van Paul Neuhuys, zals in de liedcyclus 'Le Canari et la Cerise', gebaseerd op diens gelijknamige bundel uit 1921. In elk van hen tracht hij de sfeer van de tekst in zijn muziek weer te geven.
 
Voor andere composities vindt hij vaak inspiratie in de actualiteit of in het dagelijks leven, zoals bv de Milleniumsonate of '9h02min07sec' voor strijkorkest en strijkkwartet (2002), dat opgedragen is aan de slachtoffers de terreuraanslagen in de Verenigde Staten op 11/9/2001 2001.

Alle werken van na 1990 zijn gebaseerd op, wat Vanheertum noemt, een mild serialisme, waarbij hij enkel gebruik maakt van toonhoogtereeksten. Om de toegankelijkheid van zijn muziek te bevorderen - zowel voor de toehoorder als de uitvoerder, worden de andere paremeters zoals ritme, articulatie en dynamiek, niet serieel, maar eerder traditioneel behandeld. Vanheertum zet zich zo ook af tegen het te ingewikkelde en extravagante in de muziekcultuur. Vroeger liet hij ruimte voor de interpretatie van de uitvoerders op gebied van dynamiek en articulatie, en hij schreef zelfs meermaals in een vrij ritme. Daar is hij intussen wel van teruggekomen.

Vanheertum laat de aard van zijn toonhoogtereeksen ook afhangen van de compositie zelf. Zo gebruikt hij enkel voor zijn strikt instrumentale werken twaalftonige reeksen. Voor liederen maakt hij meestal gebruik van kortere diatonische reeksen. Op die manier zijn ze gemakkelijker uitvoerbaar en klinken ze volgens hem toegankelijker.
Dat laatste verraadt reeds de invloed van het minimalisme. Dit is ook duidelijk merkbaar in zijn Milleniumsonate, waarin hij de zenuwachtigheid, die gepaard ging met komst van het nieuwe millenium, muzikaal tot uiting tracht te brengen. Toch gebruikt Vanheertum het minimalisme op een zeer persoonlijke wijze, als uitgangspunt waarop hij zijn eigen variant gaat enten. Zo gaat hij niet strikt om met herhalingen en brengt hij meer variatie in het muzikale materiaal, wat er uiteindelijk ook voor zorgt dat de Milleniumsonate niet erg minimalistisch klinkt. Het minimalisme is -zoals dat ook het geval was met het serialisme- slechts in de kiem aanwezig; het wordt als basis maar niet als doel gebruikt.

Programma :

Stefaan Vanheertum
  • Tweede strijkkwartet op. 6 nr. 2 (2000)
  • Le Canari et la Cerise op. 6 nr. 3, vijf liederen voor sopraan, tenor en piano (2000)
  • Millenium op. 6 nr. 1, sonate voor twee piano's (opdracht Orpheus wedstrijd, 1999)
Arco Baleno Strijkkwartet, Guy Penson en Sylvia Bernier (piano) Goedele Heidbüchel (sopraan) en Steven Marien (tenor)

Tijd en plaats van het gebeuren :

Zondag 22 oktober 2006 om 11.00u
M.A.G.O.
Poel 17
9000 Gent

Meer info : www.matrix.mu en www.arcobaleno.be

22:04 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook