13/12/2006

Mathis der Mahler voor vier handen

Paul Hindemith Zaterdag spelen de zussen Iréne en Yvonne Bugod een heel bijzonder 4handig pianoconcert in de Rode Pomp in Gent. Het centrale werk van de avond is 'Mathis der Mahler', een reductie voor pianovierhandig door Paul Hindemith zelf, van zijn gelijknamige symfonie en opera. Hindemith (1895- 1963) verdedigt een nuchtere, realistische en praktische kijk op de muziek, en staat héél sceptisch tegenover de romantische negentiende eeuw. Zijn levensopvatting was vrolijk en ironisch, en zijn idee van de muziek héél hoog: hij wilde een muziek die haar eigen leven leidde, gedreven door haar eigen wetten en haar eigen logica, en bevrijd van het romantisch gezeur. Zijn muziek, zeer verzorgd qua frasering, vorm en ritme, duwt de harmonie op de achtergrond, bestaat in feite uit een netwerk van lijnen van een weinig voorkomend model, die ontwikkeld worden vanuit een verbazend ritmische kracht, en bevindt zich op de grens van het atonale. Ofschoon zij meeslepend, schitterend en ontspannend was, en in hoge mate vreemd en origineel, leek zij precies door die behandeling van de harmonie, 'gevoel' te missen.
 
Paul Hindemith begon aan zijn opera 'Mathis der Maler' in 1933. Hij schreef zelf het libretto en stelde de problemen van politiek, kunst macht en persoonlijke verantwoordelijkheid in een historisch kader. De held van de opera is de schilder Matthias Grünewald, de schilder van het Isenheim Altaarstuk. Mathis liet zich leiden door zijn gevoel voor sociale verantwoordelijkheid en vervoegde de opstandige boeren in hun strijd tegen hun feodale heersers tijdens de Boerenoorlog (1524-25). Nadat hij heel erg teleurgesteld werd door zijn agrarische strijdmakkers, ontdekt Grünewald dat hij het kostbaarste in zijn existentie, nl zijn kunst, had verraden. In een visionaire scène wordt hem zijn kunst teruggegeven als een dwingende plicht om te schilderen. Maar hij kan het lijden van zijn strijdmakkers niet vergeten, noch het schuldgevoel, en zo worden zijn herinneringen aan de sociale strijd een basis voor een morele gestrengheid in zijn artistieke expressie. De uiteindelijke boodschap is, dat de kunstenaar die zijn echte artistieke gave verraadt, sociaal onverantwoordelijk is, hoe hard hij ook probeert de sociale held uit te hangen.

Hindemith's werk aan de opera gaat gepaard met een reeks belangrijke gebeurtenissen in zijn persoonlijk leven. Terwijl hij aan het scenario van de opera werkt, componeert hij op Fürtwanglers verzoek de gelijknamige symfonie. Ze wordt voor het eerst opgevoerd in Berlijn op 12 maart 1934, met een enorm succes. De symfonie bevat de muzikale thema's van drie bedrijven uit de opera, maar heeft tevens de traditionele sonatevorm. Meer nog, bepaalde harmonische en tonale ontwikkelingen gaan over van de ene beweging in de andere, en hebben een programmatische betekenis.

De triomf van het werk wordt hem door de Nazis niet in dank afgenomen. Zij vallen hem in de pers aan. Hindemith denkt nu voor het eerst aan emigratie, maar voor hij de stap zet, probeert hij nog iets héél naiefs... Hij zet een plan op met Wilhelm Fürtwangler. Furtwängler zou een artikel over hem schrijven, met voorspraak een audiëntie bij Hitler forceren, en de dictator een brief overhandigen met een uitnodiging naar een van zijn compositieklassen. Het plan mislukte. Furtwänglers artikel 'Der Fall Hindemith' , dat op 25 November 1934 in de Deutsche Allgemeine Zeitung verscheen, veroorzaakte heel wat opschudding en Goebbels brandmerkte Hindemith in een speech in het Sportpaleis van Berlijn als een onnozelaar, een charlatan, een atonale lawaaimaker. Furtwängler nam ontslag uit al zijn functies - niet voor lang echter - en Hindemith nam verlof voor onbepaalde tijd en vlucht over Zwitserland en Turkije naar de States. Na de oorlog keert hij terug naar Duitsland.

Naarmate Hitlers macht steeg, wijzigde Hindemiths zieletoestand. Hij stelde véél belang in het verleden - vooral de periode van de Duitse Gothiek en de vroege Middeleeuwen. Zijn muziek wordt tegelijk veel gekleurder, persoonlijker en menselijker. Hij verzachtte de gestrengheid van zijn muzikale theorie, en zijn frasen werden losser, spontaner en ontroerender, en minder geweldig. Deze wending merkt men heel erg in zijn opera Mathis der Mahler. Men vindt er een Hindemith in, die vuriger, levendiger en menselijker is.

Programma:
  • César Franck, Les Éolides, Poème symphonique opus 43 (Transcriptie voor vierhandige piano door de componist zelf)
  • Paul Hindemith, Symphonie Mathis der Maler (Transcriptie voor vierhandige piano door de componist zelf)
  • Max Reger, Sechs Walzer op. 22.
  • Maurice Ravel, Rapsodie espagnole (Transcriptie voor vierhandige piano door de componist zelf)
Tijd en plaats van het gebeuren :

Irène & Yvonne Bugod
Zaterdag 16 december 2006 om 20.00 u

De Rode Pomp
Nieuwpoort 59
9000 Gent

Meer info : www.rodepomp.be

18:57 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

Alan Black & Dana Protopopescu

Dana Protopopescu Pianiste Dana Protopopescu 'heeft alle kwaliteiten van een buitengewone musicus: een uitstekende techniek, een natuurlijke klankzuiverheid en een opmerkelijke intelligentie', - aldus Karl Engel van de Hochschule fur Musik, Hanover. Na haar studies in Boekarest, op het Conservatorium te Brussel en op de Hochschule fur Musik in Hannover, volgt een schitterende carrière. Op haar veertiende gaf zij haar eerste concert met orkest. Sindsdien speelde zij met grote orkestmeesters waarbij ze makkelijk overschakelt van klassieke naar hedendaagse muziek. Samen met de Amerikaanse cellist Alan Black speelt ze vrijdagavond een recital met op het programma drie cellosonates van 2 Amerikanen én één Rus die Amerikaan is geworden...

Lou Harrison (1917-2003) werd geboren in Portland, Oregon, in de Verenigde Staten. Hij geloofde rotsvast in de kracht van muziek om culturele bruggen te slaan. Hierdoor gebruikte hij zijn kunnen en creatieve energie om tot syncretische werken te komen die verschillende muziektalen verenigen. Soms werd hem verweten eclectisch te zijn. Hij verdedigde zich met een sterk betoog voor het hybride, om zo tot een muzikale multiculturaliteit te komen lang voordat deze term - of ook maar het concept- het belang had dat het nu heeft.

Samuel Barber (1910-1981) werd geboren in West Chester, Pennsylvania, Verenigde Staten. Op zesjarige leeftijd begon hij met piano, en op zevenjarige leeftijd schreef hij zijn eerste compositie. Een van zijn jeugdstukken is The Rose Tree, die hij samen met zijn zus Sara voor het eerst uitvoerde. Zijn cello sonate dateert van 1932. Tegenwoordig is Barber vooral bekend door eindeloze nieuwe versies van zijn Adagio for strings , die in enkele pop- en house versies de laatste jaren regelmatig in de hitlijsten opdoken.

Sergei Rachmaninoff schreef zijn Sonate voor cello en piano in sol klein op 19 in de zomer van 1901. Hij droeg ze op aan zijn vriend/cellist Anatole Brandouhov, die ook voor de creatie instond. Het is niet zeker of de sonate geschreven was voor piano en cello, of voor cello en piano: zo intens zijn beide partijen. De sonate bestaat uit 4 delen, en in elk deel ligt de nadruk afwisselend op elk instrument.

Programma :
  • L. Harrison, Suite voor cello en piano
  • S. Barber, Sonate Op. 6
  • S. Rachmaninoff, Sonate in sol mineur Op. 19
Alan Black, cello - Dana Protopopescu, piano

Tijd en plaats van het gebeuren :

Cellorecital Alan Black - Dana Protopopescu
Vrijdag 15 december 2006 om 20.00 u

De Rode Pomp
Nieuwpoort 59
9000 Gent

Meer info : www.rodepomp.be

--------------------------------------

Zondagnamiddag spelen ze in het Kasteel van Acoz hetzelfde programma, aangevuld met Beethovens Sonate nr 1. Opus 102.

Zondag 17 december 2006 om 15.00 u
Château d'Acoz
Rue de Moncheret 34
6280 Acoz

Meer info : www.chateaudacoz.be

17:58 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

Vlaanderen Internationaal : Roland Coryn

Roland Corijn Op donderdag 14 december staat de concertreeks 'Vlaanderen Internationaal' in het Brusselse conservatorium in het teken van Roland Coryn. Deze Harelbeekse componist wordt geflankeerd door zijn stadsgenoten Jan Decadt en Elias Gistelinck. Het internationale luik wordt vertegenwoordigd door Hans Werner Henze.

Roland Coryn (Kortrijk, 1938) was aanvankelijk vooral actief als uitvoerend musicus. Hij speelde altviool in het Belgisch Kamerorkest, waar hij in contact kwam met moderne muziek, en was stichtend lid van het Vlaams Pianokwartet, dat zich toelegde op werken van bekende componisten en Belgische meesters. Van 1986 tot 1997 leidde hij in Gent het Nieuw Conservatoriumensemble, waarmee hij hoofdzakelijk hedendaagse muziek uitvoerde. Deze activiteit werkte uiterst bevruchtend voor zijn klas compositie.
Als componist behaalde hij diverse prijzen, waaronder de Tenutoprijs in 1973 (Quattro Movimenti), de Jef Van Hoofprijs in 1974 (Triptiek), de Koopalprijs in 1986 voor zijn kamermuziekoeuvre, en de Visser-Neerlandiaprijs in 1999 voor de totaliteit van zijn oeuvre.
Sinds 2000 is Coryn nauw betrokken bij verschillende organisaties die nieuwe muziek willen promoten en kansen willen geven aan Vlaamse en jonge componisten. Zo is hij medeorganisator en muzikaal adviseur van de Harelbeekse Muziekbiënnales, die gewijd zijn aan Vlaamse muziek uit de recente geschiedenis. Daarnaast is hij sinds 2002 motor en voorzitter van de jury van de Internationale Compositiewedstrijd 'Harelbeke Muziekstad', die afwisselend voor koor en harmonieorkest uitgeschreven wordt. In die prijsvraag wordt de nadruk gelegd op het gebruik van de nieuwe compositietechnieken die de tweede helft van de 20ste eeuw kenmerken.

Roland Coryn droeg zijn Saxofoonkwartet (1982) op aan zijn vriend en componist Jan Decadt. In zijn oorspronkelijke versie is het werk gedacht voor sopraan-, alt-, tenor- en baritonsax, nadien heeft Coryn het werk ook ook getranscribeerd voor vier klarinetten.
Roland Coryn over de Saxofoonkwartet: "Saxofoonkwartet is een driedelig werk, waarbij de langzame eerste beweging als inleiding fungeert. Het tweede centrale vlugge deel is het hoofddeel en dus ook het meest uitgebreide van de drie. Het derde deel werkt, naast enkele nieuwe ontwikkelingen van de hoofdgedachte, eveneens als synthese en conclusie van het geheel, waarbij duidelijke verwijzingen naar het hoofddeel vooral in de coda zijn te horen.
Niettegenstaande de drie delen makkelijk van elkaar zijn te onderscheiden is het volledige werk organisch als één grote beweging te begrijpen.
Aan de basis ervan ligt een reeks van noten die voortdurend op een andere wijze wordt voorgesteld, om aldus een ontwikkeling in de tijd en naar ik hoop een logisch muzikaal discours te genereren.
Verder zal de aandachtige luisteraar opmerken dat de twee bovenste partijen gezamenlijk converseren of duelleren met de beide onderste partijen. Een soort duo met vier. Ook deze idee was een uitgangspunt van deze compositie.
Daar op bepaalde plaatsen de terts als toonafstand veelvuldig wordt gebruikt is, m.i. en nadien beschouwd, de klarinet beter geschikt dan de saxofoon om dit muziekwerk voor te dragen. De saxofoon heeft nl. de neiging om overmatig van het expressiemiddel dat het vibrato is, gebruik te maken, waardoor de reine kleine en vooral grote terts aan expressieve kracht inboeten.
Deze laatste opmerking sluit niet uit dat een saxofoonkwartet samengesteld uit virtuozen deze wijze van uitvoeren eveneens kan realiseren."

De sonate voor cello en piano is een transcriptie van de sonate voor altviool en piano.
Roland Coryn : "Deze sonate uit 1984 bestaat uit 3 delen, waarvan het eerste en het laatste deel respectievelijk de functie vervullen van inleiding en besluit. Hieruit volgt dat het middendeel, niettegenstaande het belang van deel 1. en 3., hoofddeel is. Een bijkomende consequentie is, dat van dit werk geen afzonderlijke delen kunnen worden uitgevoerd zonder het geheel te verminken. Zij horen alle drie bij elkaar. Uit dieper gaande analyse zou trouwens blijken dat het basismateriaal voor de drie delen hetzelfde is; een noodzaak om de innerlijke samenhang te bevestigen. Anderzijds zijn de tegenstellingen vervat in het tempo van de onderscheiden delen; langzaam, snel en opnieuw langzaam.
Qua karakter zal deze sonate eerder somber en zwaarmoedig overkomen, niettegenstaande het energieke en levendige middendeel waarin ook wel enige spot en sarcasme is te bespeuren. De sombere en donkere kleuren worden nog beklemtoond door de trage tempi van de hoekdelen.
In 1999 heb ik in samenwerking met mijn zoon Herwig eveneens een versie voor cello geschreven. Geen van beide versie draagt mijn voorkeur. Het is aan de luisteraar om zijn voorkeur te uiten, indien hij daar ooit de kans toe krijgt."

'Zes Liederen' zijn oorspronkelijk geschreven voor stem en piano. Daarnaast bestaat er ook nog een versie voor instrumentaal ensemble samengesteld uit: klarinet, viool, cello, piano en stem. Onder deze vorm zijn de liederen tijdens dit concert te beluisteren.

Roland Coryn : "Ik heb gepoogd de beelden en gedachten van de dichter op dezelfde gebalde en doorzichtige wijze muzikaal weer te geven. De uiterlijk elegante vorm van de gedichten heb ik enkel kunnen suggereren. Wellicht zit deze vorm ook in mijn muziek!?
Een van de moeilijkheden bij de uitvoering is, de toehoorder doen vergeten dat het hier over korte impressies gaat. Om dit te realiseren, denk ik, is enkel een zeer korte tijdspanne tussen de liederen geboden. "

Het internationale luik wordt vertegenwoordigd door Hans Werner Henze. Hans Werner Henze (°1926) wordt in het academisch getinte Duitse muziekklimaat vaak gezien als een buitenstaander. Henze liep niet hoog op met het opkomende serialisme in het Duitsland van de jaren '50. In 1961 week hij uit naar Italië en maakte met zijn muziek duidelijk niet te willen vernieuwen om de vernieuwing. Hij bleef, met een sterk maatschappelijk engagement, herkenbare menselijke gevoelens in zijn muziek centraal stellen. De gekozen afzijdigheid van de intellectueel getinte vernieuwingsdrang van veel hedendaagse componisten heeft het succes van zijn werk nooit in de weg gestaan. De neoromantische elementen en de grote lyrische kwaliteiten van Henze’s muziek zijn geliefd bij de grote instituten in de muziekwereld zoals symfonie orkesten, topdirigenten en operahuizen. Zijn zinnelijke expressiviteit vond door de decennia heen steeds een enthousiaste weerklank bij het publiek.

Voor L'heure bleu vond hij zijn inspiratie in de schemerzone tussen dag en nacht die me in het Middellandse Zeegebied het 'blauwe uur' pleegt te noemen.
Henze : "Die an den Rändern des Mittelmeers Lebenden nennen die blaue Stunde bei ihrem Namen 'Die blaue Stunde', weil sie tatsächlich am west-östlichen Horizont plötzlich, wie unerwartet, mit einer Art sich langsam verdunkelnden Opalinblau beginnt, abends nach Sonnenuntergang und vor Mondaufgang, sommers wie winters. Sie ist aber auch in allen anderen Teilen der Welt vorhanden und zu bewundern. Allerdings setzt sie Wolkenlosigkeit voraus! Es ist dies die Zeit, wo der Tag sich ausklinkt und wo die Nacht, die draußen gewartet hat, gravitätisch und sehr langsam herbei sich schickt und in aller Ruhe alle Welt verwandelt. Auch das menschliche Innenleben ist davon betroffen: Hoffnungen, Bangen, erste Liebe und Einsamkeit werden vom sanftesten und schönsten Abendlicht gestreift wie tröstende Wörter oder Fragmente aus vergessenen Musikstücken."(*)

Programma :
  • Roland Corijn, Saxofoonkwartet op. 31a
  • Elias Gistelinck, Elegie voor Jan
  • Jan Decadt , Prelude nr. 1, Porque...?
  • Roland Corijn, Sonate op. 32 voor cello en piano
  • Hans Werner Henze, L'heure bleue, serenade voor 16 instrumenten
  • Elias Gistelinck, So what brother
  • Jan Decadt, Habanera
  • Roland Corijn, 6 liederen voor sopraan, klarinet, viool, cello en piano
Ensembles Hedendaagse Muziek o.l.v. Bart Bouckaert

Tijd en plaats van het gebeuren :

Ensembles Hedendaagse Muziek : Vlaanderen Internationaal
Donderdag 14 december 2006 om 20.00 u

Koninklijk Conservatorium Brussel - Kleine concertzaal
Kleine Zavel 5
1000 Brussel

Meer info : www.kcb.be

Extra:
(*) Zwei Henze-Ausgaben neu im Vertrieb op www.sikorski.de, 22/02/2002
Interview : Kristin Van den Buys sprak met Roland Coryn (pdf, p 9 - 10) op www.kcb.be

Elders op Oorgetuige: Stemmen in de stad : Werner Van Mechelen & Helicon (Roland Coryn, 'A Tribute to William Blake'), 23/11/2006
 
Vanavond zendt Klara trouwens "A tribute to William Blake" uit. Dit werk werd gecreëerd tijdens een Festivalconcert in Kortrijk met Werner Van Mechelen (Festivalgast) en het koor Helicon o.l.v. Geert Hendrix.
Klara: Podium : woendag 13 december om 20.00 u

13:34 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

Gek van Liefde : Shir Hash Shirim

Petra Vermote Donderdag gaat in het Nederlandse Haarlem 'Shir Hash Shirim' van Petra Vermote in première. Petra Vermote distilleerde voor Shir Hash-Shirim (Hebreeuws voor Lied der Liederen) een aantal fragmenten uit het Hooglied. In de compositie van Petra Vermote worden de Hebreeuwse teksten van het Hooglied als bruilofts- en liefdesliederen gezien, zonder de vaak aangehaalde (christelijke) allegorische verwijzing naar de liefde tussen God en Israël. Het werk wordt in het Hebreeuws gezongen. De gezongen gedeeltes worden afgewisseld met een paar gedichten uit "27 liefdesliedjes - Een bewerking van het Hooglied" van Judith Herzberg. Shir Hash-Shirim is geschreven voor sopraan en harp, en wordt uitgevoerd door Charlotte Riedijk, sopraan, en Godelieve Schrama, harp. Beide dames zijn uitmuntende Nederlandse musici, en vormen een vast duo.

Sopraan Charlotte Riedijk werkte samen met dirigenten als Peter Eötvös, Hartmut Haenchen, Ingo Metzmacher, Peter Rundel, Ed Spanjaard, …. en trad op met tal van Nederlandse en buitenlandse orkesten. Zij zingt regelmatig bij De Nederlandse Opera, en is veelvuldig te gast op festivals in Europa (Steirischer Herbst in Graz, Holland Festival, de Wittener Tage für Neue Kammermusik, Stockholm New Music Festival, West Cork Chamber Music Festival in Ierland,…). Charlotte Riedijk heeft een grote voorliefde voor nieuwe muziek. Van Petra Vermote creëerde zij ondertussen drie werken : Heron (1996), het meermaals bekroonde Tsjizj (2000), en Inni (2003). Onlangs verscheen van haar een CD - opname met orkestliederen van Arthur De Greef, samen met het Vlaams Radio Orkest.

Harpiste Godelieve Schrama werd in 1995 onderscheiden met de Nederlandse Muziekprijs, en won tal van binnen- en buitenlandse prijzen. Zij trad op met het Radio Kamerorkest, Nieuw Sinfonietta Amsterdam, het Koninklijk Concertgebouworkest Amsterdam, het Rotterdams Philharmonisch Orkest, het Residentieorkest,…Haar repertoire omvat drie eeuwen, met een speciale belangstelling voor nieuwe muziek. Zij is sinds 2001 docent harp aan de Hochschule für Musik in Detmold (Duitsland).

De opdracht voor het schrijven van Shir Hash-Shirim kadert in de programmering van "De keuze van…" in concertzaal De Philharmonie in Haarlem : het werk maakt deel uit van een door Charlotte Riedijk gekozen concertprogramma samengesteld rond het thema "Gek van liefde".

Leuk toeval, gezien de opdracht en de creatieplaats Haarlem : Haarlem is de geboortestad van Petra's grootvader langs moederszijde, haar overgrootvader was er stationschef, haar grootouders van moederszijde zijn er getrouwd, en via diezelfde grootmoeder van moederszijde heeft ze ook Joodse roots.

Programma :
  • Haydn, The Mermaid, The Wanderer, Fidelity (tekst Ann Hunter)
  • Prokofiev, vijf liederen (tekst Anna Achmatova)
  • Petra Vermote, Shir Hash-Shirim
  • Ravel, Cing chansons populaires grecgues
  • Purcell, Mad Bess, From Rosy Bow'rs
  • Oene van Geel, nieuw werk op tekst van Judith Herzberg
Tijd en plaats van het gebeuren :

Charlotte Riedijk : Gek van Liefde
Donderdag 14 december 2006 om 20.15 u
Philharmonie
Lange Begijnestraat 11
2011 HH Haarlem (NL)

Meer info : www.philharmonie.nu

Petra Vermote op www.matrix.mu

00:48 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

12/12/2006

A Wonderful Kind Of Liebestod

Spiegel String Quartet De in België wonende Nederlander Pim Moorer is als componist gefascineerd door strijkers in samenhang met andere instrumenten. Donderdag stelt hij in de Bijloke in Gent zijn nieuwste werk voor. Op maat geschreven van sopraan Ann De Renais, dat was één van de uitgangspunten. A Wonderful Kind Of Liebestod is een dramatische scène over de troost van de verbeelding op teksten van Peter Verhelst. Hij is dood en zij waant hem ongestorven. Over de zin van de waan als omgekeerde Liebestod. Moorer wordt in reliëf gezet met een standaardwerk uit het specifieke repertoire voor strijkkwartet met stem en piano: het Chanson perpétuelle van Ernest Chausson. Strijkkwartet in combinatie met piano is niet zo ongewoon. Krijgen we met Vierne een typisch Frans pianokwintet, dan wordt de Andalusische context weerspiegeld in het werk van Turina.

In 2002 componeerde Pim Moorer 'Inner Music', een dramatische scène naar de toneeltekst 'Red Rubber Balls' van Peter Verhelst. Inner Music bezingt op letterlijk indringende wijze het verlangen de geliefde in de dood te volgen. Een Liebestod.
A Wonderful Kind Of Liebestod is gecomponeerd in opdracht van de Bijloke en opgedragen aan Ann De Renais, het Spiegel String Quartet en pianist Levente Kende. Het werk verklankt opnieuw teksten van Verhelst. Aanleiding voor de compositie was de film Sous Le Sable van François Ozon ( 2000): Marie is al 25 jaar gelukkig getrouwd. Tijdens een vakantie verdwijnt haar man spoorloos na een duik in zee. Is hij dood, heeft hij haar verlaten? Marie besluit te doen alsof hij nog in haar leven is.
Pim Moorer zag in de film opnieuw het thema van de liefdesdood weerspiegeld, maar dan omgekeerd. De geliefde levend wanen in plaats van hem in de dood te volgen. Troost van verbeelding. De zin van de waan als omgekeerde Liebestod. Het werk van Peter Verhelst is ervan doortrokken.
Daarop stelde Pim een Engelstalig libretto samen uit verschillend werk van Peter Verhelst als basis voor een dramatische scène voor sopraan, strijkkwartet en piano. Robert Sian stond in voor de co-vertaling.

Programma :
  • Ernest Chausson, Chanson perpétuelle
  • Louis Vierne, Pianokwintet in c opus 42
  • Pim Moorer, A Wonderful Kind Of Liebestod (creatie)
  • Joaquin Turina, Las musas andalucias
Tijd en plaats van het gebeuren :

A Wonderful Kind Of Liebestod
Donderdag 14 december om 20.00u
Bijloke Concertzaal
Jozef Kluyskensstraat 2
9000 Gent
Toegang gratis

Meer info : www.debijloke.be en www.spiegelstringquartet.com

16:23 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

Beethoven 4 en Walter Hus

Walter Hus De Vlaamse componist Walter Hus tekent met zijn Fugatische Symfonie voor de opener van het nieuwe programma van het Symfonieorkest Vlaanderen. Zijn composities getuigen van een uiterst lenige, bekoorlijke en persoonlijke muziek waarbij met durf stijlen en invloeden gecombineerd worden.
Schumanns Pianoconcerto is het prototype van het romantische concerto. Oorspronkelijk was het een fantasie voor piano en orkest. Gebruikmakend van de meest progressieve pianistieke verworvenheden van zijn tijd is het werk evenwichtig opgebouwd met een breed uitgesponnen lyriek en prachtige poëtische ideeën. Aan de piano een groot virtuoos van eigen bodem, Jean-Claude Vanden Eynden.
De Vierde Symfonie van Van Beethoven kende jammer genoeg lang een duister lot. Omringd door de heroïsche Derde en de tragische Vijfde Symfonie, werd ze lang door haar buren overschaduwd. Nochtans is deze symfonie een voorbeeld van de typische Beethoven stijl: fijnzinnig en vroegromantisch. Vooral de speelsheid en de subtiel komische muzikale effecten maken deze symfonie bijzonder. Chef-dirigent Etienne Siebens slaagt er ongetwijfeld in een eigenzinnige interpretatie van Beethoven 4 neer te zetten.

Het werk van Walter Hus (°1959) is op geen enkele manier in een duidelijke traditie te plaatsen; hij schrijft in de eerste plaats zijn eigen muziek. Opvallend over zijn volledige oeuvre zijn de talrijke bewerkingen voor verschillende instrumentaties. Een compositie blijkt nooit vast of onvoorwaardelijk aan een bepaalde bezetting verbonden. Daarmee plaatst Hus zich buiten de 20e eeuwse "traditie" van timbre-organisatie, waaruit duidelijk wordt dat het inhoudelijke in zijn werk belangrijker is dan de vorm.

1994 betekent een keerpunt in het oeuvre van Hus. Vanaf dan krijgen romantisch-melodische aspecten en polyfone compositietechnieken de bovenhand en Voordien werkte hij vooral met de opeenstapeling van kleinschalige, vooral ritmisch bepaalde cellen, die nu vervangen worden door langere, melodische fraseringen die contrapuntisch met elkaar verwoven worden. Verder zijn er ook duidelijke etnische, vooral Afrikaanse invloeden te bespeuren.
Walter Hus voelt zich duidelijk aangetrokken door de klassieke vormen en genres. Zo componeerde hij o.a. 24 preludes en fuga’s voor piano (hij deed er in totaal zes jaar over en legde er de laatse hand aan in januari 2005). En nu dus een Fugatische Symfonie, in opdracht van het Symfonieorkest Vlaanderen.

Programma :
  • Walter Hus, Fugatische Symfonie (creatie)
  • Robert Schumann, Pianoconcerto in a op. 54
  • Ludwig van Beethoven, Symfonie nr. 4 in Bes op. 60
Symfonieorkest Vlaanderen o.l.v. Etienne Siebens - Jean-Claude Vanden Eynden, piano

Tijd en plaats van het gebeuren :

Symfonieorkest Vlaanderen: Beethoven 4
Donderdag 14 december 2006 om 20.00 u

Concertgebouw
't Zand 34
8000 Brugge

Meer info : concertgebouw.be en www.symfonieorkest.be

----------------------------

Vrijdag 15 december 2006 om 20.00 u
Ostbelgien Festival

Kulturzentrum Jünglingshaus
Neustrasse 86
4700 Eupen

Meer info : www.ostbelgienfestival.be en www.symfonieorkest.be

----------------------------

Zaterdag 16 december 2006 om 20.00 u
Koninklijk Conservatorium Brussel

Regentschapsstraat 30
1000 Brussel Meer info : www.kcb.be en www.symfonieorkest.be

----------------------------

Zondag 17 december 2006 om 15.00 u
deSingel

Desguinlei 25
2018 Antwerpen

Meer info : www.desingel.be en www.symfonieorkest.be

----------------------------

Donderdag 21 december 2006 om 20.15 u
CC De Valkaart

Albrecht Rodenbachstraat 42
8020 Oostkamp

Meer info : www.symfonieorkest.be

Walter Hus : www.walterhus.org en www.matrix.mu

14:46 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

11/12/2006

BANG! - PD/open source concert

Georg Holzmann, De elektronische éénhoorn Open source software wint steeds meer aan invloed. Omdat Stichting Logos altijd een sterke promotor is geweest van vrije informatie en dus ook van software zonder ontoegankelijke of beschermde broncodes, willen ze op dit concert de vrije audiosoftware en de kunstenaars die deze bewust ondersteunen en gebruiken in de schijnwerpers plaatsen. Op het programma : installaties, performances en audio-visuele werken van Georg Holzmann (Oostenrijk), Tom Schouten (B) en Kristof Lauwers (B)

"Att" van Georg Holzmann is een akoestisch tafeltennisspel en mengeling van een performance en een installatie met daarbij een opstelling van 8 of 12 speakers. De installatie bestaat uit een doorzichtige buis met daarin een tafeltennisbal die op en neer gaat. Dit geluid wordt gesampeld en bewerkt in de computer. De luidsprekers zijn verdeeld in 2 spelers (rechts en links) en zij worden bestuurd door middel van waarschijnlijkheidsberekeningen (Markov chains). Het stuk is voorbij als één van de twee spelers 21 punten heeft (de gewone puntenscore in tafeltennis).
Vooraf kun je niet weten wie er gaat winnen. De punten worden op een scherm geprojecteerd. In tegenstelling tot echte" tafeltennis worden in het verloop van het stuk steeds meer gesampelde ballen in het spel gebracht zodat een complexe klank ontstaat.

"De elektronische éénhoorn" (2006) is een performance van Georg Holzmann met een zelf ontworpen interface waarmee audiosoftware (hier PD) van de komputer bestuurd kan worden. De éénhoorn"-interface bestaat uit drie delen: een handschoen (met contactpunten), een plaat die op de borst gebonden wordt en een potentiometer op het voorhoofd. Een éénhoorn is een mytisch dier dat volgens Georg Holzmann niet ontstaan is uit menselijke angsten. Alhoewel het dier wild en zelfzuchtig is, is het ook goed, solitair en altijd mysterieus en mooi.

Tom Schouten is een onafhankelijke software ontwikkelaar en kunstenaar. Hij is de auteur van verschillende extensies voor het Pure Data programma onder andere PDP (beeld-en videobewerking). Tijdens dit concert brengt twee audiovisuele werken waarvan één gebaseerd is op (audio- en video-) feedback en een nieuw stuk waarvan nu nog niet veel geweten is.

"Glycyrrhizin" van Kristof Lauwers is een interactieve compositie voor gitaar (door Laura Maes) en laptop. Het computergedeelte vormt een contrapuntische tweede stem bij de gitaarpartij. Het is een patch geschreven in het open source programma Pure Data, die het signaal van de gitaar analyseert, erop reageert en het bewerkt. Dit gaat via eenvoudige triggers die processen starten en stoppen, maar ook via kontinue analyse van parameters zoals ritmische dichtheid, toonhoogte en volume, die dan weer andere parameters in de computerpartij beïnvloeden.

Programma :

  • Georg Holzmann, Att (2004) - De elektronische éénhoorn (2006)
  • Tom Schouten, werken nog te bepalen
  • Kristof Lauwers, Glycyrrhizin
Tijd en plaats van het gebeuren

BANG! - PD/open source concert
Donderdag 14 december 2006 om 20.00 u
Logos Tetraeder,
Bomastraat 26
9000 Gent

Meer info : www.logosfoundation.org en grh.mur.at (Georg Holzmann) 

19:57 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

klankenKUNST verenigt 'jong vlaams muziek ensemble' en andersvaliden

Arty fizz vzw gelooft in een vredevolle samenleving waarin mensen elkaar ontdekken en leren waarderen via kunst. Zélf 'kunst maken' vinden ze essentiëel voor een optimale zelfontplooiing; het heeft bovendien een weldadig bevrijdend effect op de geest.

Daarom wil arty fizz iedereen -ongeacht ras, leeftijd, handicap- stimuleren om actief met kunst bezig te zijn. De vereniging zet zich dan ook in om allerlei kunstzinnige activiteiten te organiseren.

In dat verband slaan Arty fizz vzw en C.J.M.I.B. vzw (centrum voor jongens & meisjes met individuele begeleiding) de komende weken de handen in elkaar voor een reeks van drie concerten onder de noemer 'klankenKUNST'.
Uniek aan dit projekt is dat het waarschijnlijk de eerste keer is dat er op Vlaams grondgebied een concert wordt gegeven door een professioneel strijksextet, het 'jong vlaams muziek ensemble', en een groep andersvaliden die zingen en op slagwerkinstrumenten spelen. Bovendien staat de wereldcreatie van 'Bent', het laatste nieuwe werk van Hanne Deneire op het programma.

Bent voor strijksextet & ensemble (stemmen, percussie & andere instrumenten) werd gecomponeerd in opdracht van Artyfizz.
De twee groepen gaan de confrontatie met elkaar aan. Op technisch vlak worden ze beiden op hun niveau uitgedaagd. Muzikaal maar ook menselijk gaat er een wereld open.
Het stuk staat genoteerd in een combinatie van grafische, aleatorische en strikt rimisch genoteerde klanken. Dit omwille van de diversiteit van de uitvoerders maar ook voor de persoonlijke interpretatie van de muzikanten aan te spreken. Het ensemble bestaat uit zangers en instrumentalisten, beiden noodzakelijk voor de uitvoering van het werk, maar niet strikt genoteerd in aantal of bezetting.
In Bent wordt gebruik gemaakt van verschillende schrijftechnieken maar ook van verschillende inspiratiebronnen. Zo kan de "lach" een muzikaal gegeven worden maar ook nervositeit kan door het strijksextet worden omgezet in klank.

Programma :
  • Johannes Brahms, strijksextet nr 2
  • Hanne Deneire, Bent (wereldcreatie)
Tijd en plaats van het gebeuren :

klankenKUNST
Donderdag 14 december 2006 om 20.15 u
Cultureel Centrum te Deurne
Frans Messingstraat 36
2100 Deurne

-------------------------------------------------

Zaterdag 23 december 2006 om 20.00 u
't Elzenveld (Onze Lieve-Vrouwekapel)
Lange Gasthuisstraat 45
2000 Antwerpen

-------------------------------------------------

Vrijag 29 december 2006 om 20.30 u
Carolus Borromeus
Hendrik Conscienceplein 8
2000 Antwerpen

Meer info :www.hannedeneire.be en www.artyfizz.be

Elders op Oorgetuige : Hanne Deneire : Axon, Douce en Rana, 7/06/2006

Extra : 'Tussen neuron en neuriet. Componiste Hanne Deneire over haar nieuwste creatie (Axon)' op www.dissonant.be

19:22 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

Witte mars der ongespeelde partituren

Luc Bataillie In 1989 beloten de leraars-componisten van de Muziekacademie van Sint-Pieters-Woluwe onder de titel 'Nieuwe scheppingen' een jaarlijks concert te organiseren met nieuwe composities uit hun recente productie. 'Nieuwe scheppingen' is intussen aan zijn achttiende editie toe. In totaal werder er reeds een driehondertal nieuwe werken gecreëerd.

Dr. Carl G. Verbraeken is componist en directeur van de muziekacademie van Sint-Pieters-Woluwe en sedert 1988 drijvende kracht achter de componistengroep "Woluwse componisten".
Tijdens het concert van woensdag wordt er nieuw werk gecreëerd van Luc Bataillie, Mark Knuts en Carl G. Verbraeken.

Het volledige programma kun je hier raadplegen

Tijd en plaats van het gebeuren :

Woluwse Componisten - Nieuwe scheppingen XVIII
Woensdag 13 december 2006
om 20.30 u
Gemeenschapscentrum Contact, concertsalon 1e verdieping
Roger Vandendriesschelaan 11
1150 Sint-Pieters-Woluwe
Gratis toegang

De plaatsen zijn beperkt, dus vooraf reserveren is aangewezen.
Meer info : Muziekacademie : 02/77.318.55 - of C.Verbraeken : 0475/931017

18:20 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

Studiedag Schönberg - Webern - Thomas Mann

Goeyvaerts Strijktrio Ter afsluiting van het project 'Tussen ratio en emotie : Arnold Schönberg - Thomas Mann - Anton Webern' van het het Goeyvaerts Strijktrio vindt woensdag in het Orpheusinstituut in Gent een studiedag plaats gewijd aan Schönberg, Mann en Anton Webern.
Arnold Schönbergs Strijktrio op. 45 (1946) vormt het middelpunt van een aantal lezingen binnen de nieuwe reeks interdisciplinaire studiedagen aan het Orpheus Instituut. De compositie karakteriseert zich niet alleen door de combinatie van dodecafonische, atonale en tonale idiomen, maar ook door het streven naar een evenwicht tussen ratio en emotie, een kenmerk dat het strijktrio overigens deelt met Thomas Manns "Doctor Faustus".
De talrijke filosofische, esthetische, compositorische, muziekanalytische en uitvoeringspraktische facetten van Schönbergs Strijktrio (maar ook van hierdoor geïnspireerde composities) worden uitvoerig behandeld tijdens lezingen en workshops. De studiedag wordt afgesloten met een Film over 'Anton Webern' (Thierry Knauff) met daaropvolgend een prikkelend creatieconcert gebracht door het Goeyvaerts Strijkrtrio.

Meer details en het volledige programma : Tussen ratio en emotie : Arnold Schönberg - Thomas Mann - Anton Webern, 9/11/2006

Tijd en plaats van het gebeuren :

Studiedag Arnold Schönberg - Thomas Mann - Anton Webern
Woensdag 13 december 2006

Orpheus Instituut
Korte Meer 12
9000 Gent

Meer info : www.orpheusinstituut.be en www.stringtrio.net

17:41 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook