15/01/2007

Magnesia : Levka Ori ontsluit haar geheimen

Levka Ori Sinds 1995 komt een jaarlijks variërende groep kunstbeoefenaars, filosofen en wetenschapslui uit verschillende landen samen in het Kretenzische Levka Ori, "de witte bergen", een site in een weids landschap, dat precies dezelfde karakteristieken vertoont als Plato's utopische stad "Magnesia". Levka Ori heeft intussen de naam Magnesia gekregen en de kunstenaarsgroep is uitgebreid met multimedia- en internetkunstenaars, schrijvers, dichters, musici, audio-artists, enz. Ook Stichting Logos verleent sinds 2005 haar medewerking aan dit unieke gebeuren : Barbara Buchowiec en Moniek Darge gingen gedurende acht dagen op West-Kreta de beeldende kunstenaars en schrijvers vervoegen om ook met geluiden ter plaatse te kunnen werken. De klank van de Middellandse Zee bijvoorbeeld naar het gebergte brengen en uiteindelijk meenemen naar de Logos Tetraëder, samen met de land-art resultaten, was één van de vele op stapel staande projekten.

En eindelijk is het zover: gefascineerd door de idee van Plato's utopische stad 'Magnesia' hebben kunstenaars van verschillende disciplines (landart, fotografie, schilderkunst, poëzie, muziek, interaction & motion design) een interaktieve en interdisciplinaire voorstelling opgezet rond land- en audio-art in de Kretenzische witte bergen. Een avond met creaties van "magnesia" soundscapes door Barbara Buchowiec, Moniek Darge, een nieuwe klankcompositie van Kurt Du Tré, foto's van o.a. Dany Lobe, Nicole Bauwens, Maarten en Fernand Callebert, een dvd van Lien Baert en de voorstelling van de nieuwe magnesia-cd.

Tijd en plaats van het gebeuren :

Magnesia - Levka Ori
Dinsdag 16 januari 2007 om 20.00 u

Logos Tetraeder,
Bomastraat 26
9000 Gent

Meer info : www.logosfoundation.org , www.levkaori.org , www.danylobe.be , www.undovisuals.be (Lien Baert) en www.mr10.be (Maarten Callebert)

00:11 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

13/01/2007

Tijdgenoten : Paul Bowles, R. Vaughan Williams & Francis Poulenc

Yutaka Oya en Piet Van Bockstal De nieuwe reeks Tijdgenoten-concerten brengt verrassende combinaties van muziek en literatuur. Voor de eerste aflevering krijgen pianist Yutaka Oya en hoboïst Piet Van Bockstal muzikale ondersteuning van tenor Robert Luts en klarinettist Roeland Hendrikx. Samen brengen ze muziek van Paul Bowles, Ralph Vaughan Williams en Francis Poulenc. Koen Van Bockstal, broer van én zakelijk leider van het Internationaal Filmfestival van Gent, verdiept zich in de wereld van de literatuur om dit aperitiefconcert op te luisteren met proza en poëzie.

De Amerikaanse schrijver en componist Paul Bowles (1910 - 1999) is nu vooral bekend om zijn literaire output, maar begon zijn loopbaan als componist. Hoewel hij gedurende korte tijd studeerde bij Aaron Copland, bleef hij qua compositie een autodidact. Bowles reisde enorm veel tijdens zijn jeugd en smokkelde vele muzikale stijlen en culturen in zijn
composities. Zijn familiariteit met de Mexicaanse, Franse en Marokkaanse culturen liet hem toe stedelijke maar ook landelijke elementen te verweven in zijn muziek. Zijn composities zijn zeer uiteenlopend: opera's, cantates, kamermuziek en liederen maar ook werk voor piano. Gedurende zijn beste jaren als componist (1932-1949) was hij vooral bekend en werd gerespecteerd als componist van theatermuziek. Hij schreef onder meer scores voor Tennessee Williams, Orson Welles.... Terzelfdertijd componeerde hij ook balletmuziek voor belangrijke choreografen als Merce Cunningham en Lincoln Kirstein. Zijn literair oeuvre omvat romans, kortverhalen, poëzie, essays, vertalingen en een autobiografie. Zijn muziek is onweerlegbaar grappig, soms nostalgisch en bijna altijd in korte stukken geschreven.

Tijd en plaats van het gebeuren :

Tijdgenoten : Paul Bowles, R. Vaughan Williams & Francis Poulenc
Zondag 14 januari 2007 om 11.00 u

CC De Velinx
Dijk 111
3700 Tongeren

Meer info : www.develinx.be en www.paulbowles.org

01:35 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

12/01/2007

The Moscow Chamber Academy : In Memoriam Sjostakovitsj

Dmitri Sjostakovitsj 2006 was niet alleen het Mozartjaar, maar ook dat van Sjostakovitsj (geboren in 1906). In de Rode Pomp hebben ze het om allerlei redenen niet zo begrepen op vieringen. Nu echter - een jaar na de feiten - brengen zij toch een ultieme hommage aan de Russische componist, die ondanks zijn fysieke leven vol angsten en fobieën, vol vrees voor de hamer van Stalin, helemaal niet het voorbeeld van heldenmoed en belangeloosheid was, maar in zijn muzikale verbeelding toch een eigen - bijna grenzeloos- imperium opbouwde.

Dmitri Sjostakovitsj (1906-1975) is welllicht de meest veelzijdige componist uit de twintigste eeuw. Niemand van zijn tijdgenoten schreef naast vijftien symfonieën en evenveel strijkkwartetten ook nog drie opera's, zes concerto's (telkens twee voor piano, viool en cello), drie balletten, verschillende kamermuziekwerken gaande van duo tot octet, werken voor piano solo, liederen en liedcycli, toneel- en filmmuziek en zelfs één operette. Al deze werken samen weerspiegelen in hun verscheidenheid het beeld van de Russische ziel. Sjostakovitsj' muziek wordt gekenmerkt door dramatiek en weidse gebaren, wanhoop en soms bijtende ironie of sarcasme. De componist blijft van in het begin trouw aan zijn eigen idioom dat zich, ondanks zijn bewondering voor de westerse avant-garde, binnen de grenzen van het tonale systeem beweegt. Zijn sensibiliteit is op en top eigentijds, mede door zijn engagement voor de ontvoogding en vrijheid van de mens, tegen de dictatoriale regimes in Duitsland en de Sovjet-Unie, al is zijn precieze rol in de voormalige Sovjet-Unie nog steeds onduidelijk en zullen we nooit helemaal weten in welke mate Sjostakovitsj daadwerkelijk lippendienst aan Stalin en de zijnen heeft geleverd. Feit is dat we met deze componist een beeld krijgen van de kunstenaar en diens verscheurdheid tegenover de politieke en algemeen menselijke realiteit. Een beeld van de mens in al zijn grootheid, zijn streven en falen, vol melancholie, berusting en extase.

In de zomer van 1940 componeerde Sjostakovitsj een van zijn grootste successen: het Pianokwintet in g, opus 57. In het spoor van het succes van zijn Eerste Strijkkwartet in 1938, bestookten de twee belangrijkste strijkkwartetten van het moment, het Glazoenov Kwartet en het Beethoven Kwartet, Sjostakovitsj met de vraag naar nieuwe werken. Sjostakovitsj antwoordde dat hij een werk zou schrijven waarin hij zelf kon meespelen, met de gemakkelijkste partij voor hemzelf aan de piano. De componist reserveerde zo voor zichzelf een plaats in de tournees van beide kwartetten.
Het Pianokwintet is een magistrale bijdrage tot de grote traditie van de kamermuziek. Het werk begint met een openlijke hulde aan Bach in een prelude en fuga, gevolgd door een hoekig scherzo en een lyrisch maar expressief intermezzo. Pas in de finale zet Sjostakovitsj de sonatevorm in, omtot een climax te komen in een verwijzing naar de prelude van het begin. Het Pianokwintet kreeg de Stalinprijs in maart 1941.

Zijn beroemde Achtste Strijkkwartet in c, opus 110, schreef hij in de zomer van 1960 na een bezoek aan het door de oorlog getekende Dresden. Volgens de officiële versie was het kwartet geïnspireerd door de aanblik van de ruïnes van de stad, en het werk werd dan ook opgedragen aan de slachtoffers van het fascisme, maar sinds de gedeeltelijke publicatie van de briefwisseling van Sjostakovitsj in 1993 weten we dat het 8ste strijkkwartet helemaal niet in Dresden is gecomponeerd en weinig of niets met het fascisme te maken heeft. Het is bedoeld als een soort "in memoriam" van Sjostakovitsj zelf: de alomtegenwoordigheid van het muzikale monogram (DSCH) en de vele verwijzingen naar eigen werken geven aan dat dit werk een heel persoonlijke en aangrijpende autobiografie vormt. Het 8ste strijkkwartet - later door Rudolf Barsjai bewerkt tot een al even aangrijpende kamersymfonie - is een uiterst persoonlijke uiting van angst en wanhoop.

Programma :

Dmitri Sjostakowitsj:
  • Strijkkwartet nr 1 in ut majeur opus 49
  • Strijkkwartet nr 8 in ut mineur opus 110
  • Kwintet voor piano en strijkers in sol mineur op. 57
The Moscow Chamber Academy & Timour Sergeyenia, piano

Tijd en plaats van het gebeuren :

The Moscow Chamber Academy, In Memoriam Sjostakovitsj
Vrijdag 12 januari 2007 om 20.30 u
De Rode Pomp
Nieuwpoort 59
9000 Gent

Meer info: www.rodepomp.be

Elders op Oorgetuige : De revanche van Sjostakovitsj, 17/10/2006

Extra : 'Leven en werk van Dmitri Sjostakovitsj (1906-1975)', T.Claerhout op www.liberales.be

01:56 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

11/01/2007

Symfonieorkest Vlaanderen : Neo? Klassiek

Stravinsky, schets door Pablo Picasso (1920) Tijdens de derde concertreeks van het Symfonieorkest Vlaanderen dit seizoen dirigeert Etienne Siebens symfonieën van Stravinsky en Haydn en een concerto voor trompet, eveneens van Haydn. Belgisch Limburger Jeroen Berwaerts neemt het sologedeelte voor zijn rekening. Een combinatie van muziek uit twee totaal verschillende tijdsperiodes lijkt gewaagd. En toch is ze meer dan zinvol.
De rode draad is immers niet ver te zoeken: Haydn was één van de meest creatieve componisten uit de muziekgeschiedenis (hij schreef meer dan 100 symfonieën ) en betekende dan ook een belangrijke inspiratiebron voor vele componisten, waaronder uiteraard ook Stravinsky.

Tussen de werelden van Haydn en Stravinski zit meer dan een eeuw van immense economische, culturele en politieke ontwikkelingen. En toch is er een duidelijke rode draad doorheen hun composities. Voor Stravinsky betekende de evenwichtige en heldere stijl van Haydn een grote inspiratiebron. De idee om terug te grijpen naar de principes van een eerdere tijdsperiode is natuurlijk niet nieuw, maar met het neoclassicisme van de 20ste eeuw was meer aan de hand. Het was in eerste instantie een reactie op de ontreddering en de chaos na WOI. Men wilde komaf maken met elke vorm van romantiek en een soort onpersoonlijke, boven-menselijke muziek schrijven. De Symfonie in C van Stravinsky is een toonbeeld van neoklassieke helderheid en compacte vorm. Ze werd geschreven als opdrachtwerk van het Chicago Symfonieorkest, en wellicht daarom bezit ze iets van een orkestraal showkarakter. Ze is een formeel en thematisch eerbetoon aan Haydn, Beethoven en zelfs Tsjajkovski, maar toch is er is naast de fraaie melodische passages duidelijk sprake van een voor typisch Stravinskiaanse bijtende geest met levendige interpolaties van de blazers en een heel bedrijvig contrapunt. Stravinsky's Symfonie in C ging op 7 november 1940 in Chicago in première o.l.v. de meester zelf.

Igor Stravinsky (1882-1971) is een van de meest invloedrijke componisten uit de recentere muziekgeschiedenis is. In vergelijking met collega's als Schönberg, Webern, Boulez en Cage die een 'hermetischer' taalgebruik hanteerden, is er geen andere componist uit de twintigste eeuw die zich zo helder en puur heeft uitgedrukt. Zijn verscheidenheid, veelzijdigheid en de continue stijlmetamorfose leidden tot grote controversen en heftige schandalen. Begonnen in de stijl van de Russische laatromantiek, ontwikkelde hij vanaf 'L'oiseau de feu' (1910) een eigen Russische muziek waarbij hij gebruik maakt van volksmelodieën zonder in een oppervlakkig folklorisme te vervallen. Kenmerkend zijn een doorgedreven vitaliteit van het ritme en een doorgedreven dissonantie. Toch blijft de tonaliteit, ondanks de toenemende complexiteit in de harmonie, als basis gehandhaafd. Hoogtepunt uit deze periode is 'Le sacre du printemps' dat hij in 1913 in Parijs voor Diaghilevs 'Ballets Russes' schreef. Door de rijke orkestrale kleur, de schijnbaar eenvoudige melodielijnen, de scherpe harmonieën en bovenal de autonome, krachtige ritmiek, breekt Stravinsky met zijn tijdgenoten en ontwikkelt een geheel eigen stijl. Kort daarop doen ook de jazzinvloeden hun intrede in de werken die in Zwitserland ontstaan. Met 'Pulcinella', dat op 15 mei 1920 in de Opéra van Parijs in première gaat, wordt een totaal nieuw tijdperk ingeluid: Stravinsky keert zich af van zijn Russische verleden en zoekt aansluiting bij het Westerse muzikale verleden. De Weense klassieken, de barok, de renaissance en de 19de eeuw dienen als het vertrekpunt voor de werken uit zijn 'neoclassicistische' periode (1920-1951). Stravinsky's aandacht richt zich daarbij vooral op de historische vormen en structuren en de daarmee verbonden luisterconventies, waarmee een dikwijls geestrijk spel wordt gespeeld. Kenmerkend is tevens zijn nieuwe toepassing van de tonaliteit, die volledig wordt losgekoppeld van de traditionele functionele harmonieleer. De opera 'The rake's progress' (1951) vormt het briljante sluitstuk en tevens de synthese van deze periode.

Stravinsky's neoclassisisme, ondervond zeer grote tegenstand en werd fel bekritiseerd, maar vond in niet minder dat Béla Bartók een geëngageerde en competente verdediger. "De opvatting van velen dat Stravinsky's neoklassieke stijl gebaseerd is op Bach, Händel of andere componisten uit die tijd, is oppervlakkig. Hij bestudeert slechts het materiaal uit deze periode; de stijl, de modellen die Bach, Händel en anderen gebruikten. Stravinsky verwerkt dit materiaal op geheel eigen wijze; arrangeert en transformeert het naar eigen goeddunken en ontwikkelt zo een nieuwe individuele stijl", aldus Bartók. (*)

Nadien evolueert hij naar geleidelijk aan naar een veralgemeend serialisme, al blijven in Stravinsky's twaalftoonsreeksen steeds tonale relaties aanwezig als gevolg van een primair op de samenklank gericht componeren. Mede door zijn karakteristieke behandeling van het ritme en een kristalheldere instrumentatie blijft het werk in deze laatste periode niet minder typerend voor Stravinsky dan zijn composities van daarvoor. In de drie perioden die hij als componist doorloopt - de Russsische, de neoklassieke en de seriële - effent hij de weg voor de volgende generaties tot vandaag.

Programma:

NEO?KLASSIEK
Symfonieorkest Vlaanderen olv Etienne Siebens
Solist : Jeroen Berwaerts, trompet
  • J. Haydn. Symfonie nr. 104 'London'
  • J. Haydn. Trompetconcerto
  • I. Stravinsky. Symfonie in C
Tijd en plaats van het gebeuren :

Vrijdag 12 januari 2007 om 20.00 u
Koninklijk Conservatorium Brussel

Regentschapsstraat 30
1000 Brussel

Meer info : www.kcb.be en www.symfonieorkest.be

----------------------------

Zaterdag 13 januari 2007 om 20.00 u
Bijloke Concertzaal
Jozef Kluyskensstraat 2 
9000 Gent
(Tickets enkel te verkrijgen via loting door Stad Gent)

Meer info : www.debijloke.be en www.symfonieorkest.be

----------------------------

Vrijdag 19 januari 2007 om 20.15 u
Cultuurcentrum de steiger

Waalvest 1
8930 Menen

Meer info : www.ccdesteiger.be en www.symfonieorkest.be

----------------------------

Zaterdag 20 januari 2007 om 20.00 u
De Velinx
Dijk 111
3700 Tongeren

Meer info : www.develinx.be en www.symfonieorkest.be

----------------------------

Zondag 21 januari 2007 om 15.00 u

deSingel
Desguinlei 25
2018 Antwerpen

Meer info : www.desingel.be en www.symfonieorkest.be

----------------------------

Dinsdag 23 januari 2007 om 20.00 u
Concertgebouw
't Zand 34
8000 Brugge

Meer info : concertgebouw.be en www.symfonieorkest.be

----------------------------

Donderdag 25 januari 2007 om 20.00 u
CC Den Egger
August Nihoulstraat 13-15
Scherpenheuvel-Zichem

Meer info : www.symfonieorkest.be

Extra :
(*) Stravinsky - Symfonie voor blazers (www.itoa.nl/pso/)
'Igor Stravinsky : His Rite of Spring heralded the century. After that, he never stopped reinventing himself - or modern music', Philip Glass, Monday, June 8, 1998 (www.time.com)
'Mini vergelijkende discografie : Stravinsky: de symfonieën', Jan de Kruijff, april 2003 (www.audio-muziek.nl)

Elders op Oorgetuige :
Flat Earth Society (Stravinsky's Ebony concerto), 18/10/2006
Prometheus Ensemble slaat brug tussen klassiek en hedendaags (Stravinsky's Suite Italienne, 13/10/2006
Raimund Hoghe, Sacre, the Rite of Spring met live muziek, 10/09/2006

16:17 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

Intra-Muros : de genadeloze spiegel van Pasolini

Passolini & Hugo Koolschijn Vrijdag gaat in het Brugse Concertgebouw de voorstelling 'Intra-Muros' in première. Intra-Muros is - na 'Men in Tribulation' - Eric Sleichims tweede project bij Muziektheater Transparant. Sleichim componeerde dit nieuw werk voor contratenor, elektronica, strijkkwartet en vocaal kwartet rond de figuur van Pier Paolo Pasolini. Peter Verhelst levert de originele tekst, Jan Versweyvelt tekent voor de scenografie en steracteurs Hugo Koolschijn en Kitty Courbois van Toneelgroep Amsterdam vertolken de hoofdrollen.

De muziektheaterproductie Intra-Muros groeide vanuit een fascinatie voor het gewelddadige 'Salo o le 120 giornata di Sodoma', de laatste film van Pier Paolo Pasolini, naar het gelijknamige boek van Markies de Sade. Het is een overduidelijk pamflet tegen de verrechtsing in Italië, waarin de problematiek van de macht om de macht op extreme wijze wordt blootgelegd. Intra-Muros toont de controversiële dichter, filmmaker en romanschrijver Pasolini die zijn laatste film regisseert en daags voor zijn moord een vurig betoog houdt over politiek, geweld, macht, utopie, willekeur, seks, het leven, de dood. In een lege ruimte staan acht jonge muzikanten opgesteld: zij vertolken de kinderen van linkse intellectuelen die in de film de wraak van het fascisme ondergaan. Ze zijn zo vergroeid met hun instrumenten dat ze de binnenkant van het lichaam verklanken. De actrice speelt een dubbele rol: Pasolini's moeder en de ex-prostituee die in Salo pikante verhalen vertelt. De contratenor is Guido, Pasolini's vermoorde jongere broer.

De problematiek die Pasolini in 1975 op extreme wijze blootlegde is nog steeds brandend actueel: het fenomeen van absolute en willekeurige macht over het individu ... Pasolini die de verrechtsing in Italië hekelde, wilde met deze film de maatschappij een genadeloze spiegel voorhouden. Misschien regisseert Pasolini in Intra-Muros niet zijn laatste film, maar zijn eigen dood.

Eric Sleichim, bezieler van BL!NDMAN, verwerkt theatraliteit en ruimtegebruik in zijn manier van componeren. Sleichim starttte met BL!NDMAN in 1988. Voor de naam liet hij zich inspireren door Marcel Duchamps tijdschrift 'The Blind Man', opgericht in 1917. Deze titel drukte het dadaïstische idee uit van een blinde gids die bezoekers door een kunsttentoonstelling leidt. Sleichim stelt zich tot doel artistieke concepten die aan de basis liggen van het werk van beeldende kunstenaars als Duchamp of Beuys te vertalen naar een muzikale taal. Met de klassieke saxofoonkwartet-bezetting als uitgangspunt legt de voormalige mede-oprichter van Maximalist! zich toe op de de ontwikkeling van onconventionele speeltechnieken, waarbij hij verschillende kunstdisciplines doorkruist en het repertoire voor het instrument op eigenzinnige wijze uitbreidt. Met BL!NDMAN verkent hij voortdurend nieuwe technieken in compositie en uitvoeringspraktijk, zowel met nieuwe als oude muziek. Zijn bewerkingen van Bach en Mozart, zijn eigen composities en zijn langdurige ervaringen binnen het hedendaagse (muziek)theater, maken hem één van de meest veelzijdige Vlaamse componisten van het moment.

Uitvoerders:
Eric Sleichim, compositie en regie
Peter Verhelst, tekst
Jan Versweyveld, scenografie
Hugo Koolschijn, acteur (Pier Paolo)
Kitty Courbois, actrice (Susanna)
Jonathan De Ceuster, contratenor (Guido)
BL!NDMAN [4x4], musici (Adolescenten)
[4x4]strings: Pieter Jansen, Vincent Hepp, Kris Hellemans, Romek Maniewski (strijkkwartet)
[4x4]voice: Iris Luypaers, Els Vandaele, Dick Van Daele, Thomas Van Lede (vocaal kwartet)

Tijd en plaats van het gebeuren :

Intra-Muros ( Première)
Vrijdag 12 januari 2007 om 20.00 u
( Interview met Eric Sleichim om 19.15 u)
Concertgebouw
't Zand 34
8000 Brugge

Meer info : www.concertgebouw.be, www.blindman.be, www.transparant.be en www.toneelgroepamsterdam.nl

Daarna vertrekt deze voorstelling op tournee door Nederland en Vlaanderen. De volledige speellijst kun je consulteren op www.blindman.be.

Donderdag 11 januari is Eric Sleichim te gast in Ramblas (12.05u). Meer info : www.klara.be

00:06 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

09/01/2007

Uri Caine & Luk Vaes: Diabelli-Project

Luk Vaes & Uri Caine Jazzpianist en componist Uri Caine (°1956) heeft iets met cultcomposities als de 'Goldberg- variaties' van Bach, de 'Händel-variaties' van Brahms en de 'Diabelli-variaties' van Beethoven. Caines bewerkingen van deze drie reeksen maakten hem wereldwijd beroemd. Van de 'Diabelli-variaties', het bekendste deel uit deze trilogie, heeft Caine nu een versie geconcipieerd voor twee piano's. Die wordt woensdagavond exclusief in deSingel voorgesteld.

Samen met zijn Vlaamse vriend Luk Vaes pakt Caine Beethovens opus ultimum aan op twee vleugels. Vaes speelt de variaties helemaal volgens de Beethoven-partituur op een vleugel. Daarop improviseert Caine op een tweede vleugel. Ze breiden het programma uit met andere variaties, covers, transcripties en improvisaties van even bekende maar totaal andere stukjes muzikale cult, waaronder Offenbachs 'Barcarolle' bewerkt door de jazzy Louis Gruenberg.

Ludwig van Beethoven was een van de vijftig Weense componisten die door Anton Diabelli in 1819 werden uitgenodigd om een variatie te maken op een eenvoudige wals die hij had geschreven. Componisten als Schubert, Czerny en Liszt gaven aan zijn oproep gehoor door elk één variatie te schrijven die in 1824 samen in een bundel werden uitgegeven. Beethoven was één van de weinigen die in eerste instantie aan de oproep van Diabelli geen gehoor had gegeven. Hij vond de wals banaal en zou hebben geantwoord: "ik ben niet zomaar één uit vijftig!" In een vlaag van verregaand cynisme begon hij de zogenaamde banaliteiten van het oorspronkelijke thema te parodiëren, waarbij hij bepaalde kenmerken ervan sterk in de verf zette. Maar plots verandert midden in zijn variaties de stemming; gefascineerd door Bachs contrapuntische techniek, voegde Beethoven intense, lyrische en fugatische stukken toe die als een archaïsche idealisatie van Bach klinken, waarin alle sarcasme verdwenen is. In plaats van één eenvoudige variatie, schreef het genie uit Bonn er uiteindelijk maar liefst drieëndertig, die sindsdien de muziekgeschiedenis zijn ingegaan als een van de meest gesofistikeerde en doorwrochte werken voor solopiano ooit geschreven. Het is de emotionele en muzikale spanning van deze 'Diabelli- Variaties' die Uri Caine aantrok om zelf   'de parodie te parodiëren en contrapunt toe te voegen aan het contrapunt'. Met zijn typische gevoel voor humor en onvoorstelbare verbeeldingskracht improviseert, becommentarieert, parodieert, citeert en hercontextualiseert Caine de oorspronkelijke partituur. Voor het Beethovenfest Bonn in 2004 maakte Uri Caine een versie voor twee piano’s. Deze wordt vanavond voor het eerst in België voorgesteld. De Vlaamse pianist Luk Vaes speelt de 'Diabelli-Variaties' helemaal volgens de Beethoven-partituur. Daartegenover improviseert Caine op een tweede vleugel.

Programma :

  • Louis Gruenberg (1884-1964), Barcarolle uit 'Jazz Masks' opus 30a - Luk Vaes, piano
  • Yvar Mikhashoff (1941-1993), Transcriptie van het Adagietto uit Mahlers Vijfde Symfonie -Luk Vaes, piano
  • Uri Caine, Mahler medley - Uri Caine, piano
  • Fats Waller (1904-1943), Honeysuckle rose - Uri Caine, piano
  • Ludwig van Beethoven (1770-1827), 33 Veränderungen über einen Walzer von Anton Diabelli, Opus 120, met improvisaties door Uri Caine - Luk Vaes en Uri Caine, piano's
Tijd en plaats van het gebeuren :

Uri Caine & Luk Vaes, Diabelli-Project
Woensdag 10 januari 2007 om 20.00 u
(Inleiding door Frederik Goossens om 19.15 u)
deSingel - Blauwe zaal
Desguinlei 25
2018 Antwerpen

Meer info : www.desingel.be en www.uricaine.com

Review : Uri Caine Trio, '‘Live at the Village Vanguard', Koen Van Meel op Kwadratuur.be, 03/01/2005

Elders op Oorgetuige :
Interview : Luk Vaes over November Music
, 13/11/2006
Uri Caine en Jan Michiels, 13/11/2006

16:25 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

M&M met nieuwe accordeonrobot

Bako Het jaar is nog maar pas begonnen en het M&M ensemble heeft er alweer een nieuwe automaat bij. Voor de bouw van de accordeonrobot <Bako> vertrok Godfried-Willem Raes van een Hohner bas accordeon, een weinig courant en moeilijk te verkrijgen type dat eigenlijk alleen gebruikt wordt in de grotere accordeonorkesten die tegenwoordig met uitsterven bedreigd zijn.
De computergestuurde basaccordeon <Bako> versterkt de laagste regionen van het robotorkest en zal zeker te horen zijn in een solo-performance. Daarnaast ook nieuwe interactieve werken waarin dans en akoestische instrumenten in dialoog gaan met de robots. Uitvoerders: Barbara Buchowiec, Marian De Schryver, Moniek Darge, Sebastian Bradt, Kristof Lauwers en Godfried-Willem Raes.

Tijd en plaats van het gebeuren :

M&M 'New Year'
Woensdag 10 januari 2007 om 20.00 u

Logos Tetraeder,
Bomastraat 26
9000 Gent

Meer info : www.logosfoundation.org
Voor een gedetailleerde bouwbeschrijving kun je terecht op logosfoundation.org/instrum_gwr/bako.html

01:22 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

08/01/2007

Middagconcert: Beethoven, Van Hove en Devreese

Spiegel Strijkkwartet Woensdagmiddag brengt het Spiegel Strijkkwartet in het kader van de reeks 'Concerts du Midi' van het Brusselse Conservatorium een nieuwjaarsconcert met, naast een strijkkwartet van Ludwig van Beethoven, enkele werken van componisten van eigen bodem: Luc Van Hove en Frédéric Devreese.

Luc Van Hove (1957) studeerde aan het Antwerpse conservatorium. Zijn belangrijkste leraar voor compositie was Willem Kersters. Hij volgde vervolmakingscursussen aan het Mozarteum in Salzburg en aan de University of Surrey (Guilford - UK). Hij doceert compositie en analyse aan het Lemmensinstituut in Leuven en aan het Koninklijk Vlaams Conservatorium in Antwerpen. Voor Van Hove staat de absolute muziek, het klankbeeld, het zuivere muzikale aspect centraal. Hij paart een zintuiglijke fascinatie voor het klankbeeld met een vaak analytische benadering van de partituur. De confrontatie of combinatie van tonaliteit en atonaliteit blijft dus een constante in het werk van Van Hove.

Luc Van Hove over Haydn-Veränderung : "De Haydn-Veränderung werd geschreven in opdracht van het Festival der Voorkempen, als één van drie opdrachten aan drie componisten (de andere twee waren Luc Brewaeys en Wim Henderickx). Vraag was om een variatie te componeren op het beroemde Duitslandlied uit het Keizerkwartet van Joseph Haydn.
Mijn variatie gaat uit van een grondige tonale analyse van het thema. Het betreft een virtuoos speelstuk. Het beroemde thema van Haydn wordt niet letterlijk geciteerd, maar komt in een omfloerste gedaante, volledig in omkering, wel aan de orde.
Het stuk vormt eigenlijk een tweeluik met de later geschreven Diabelli Veränderung (voor orkest). Het is dan ook mijn bedoeling om de Haydn Veränderung te orkestreren, opdat beide stukken als één geheel zouden kunnen gebracht worden."

Programma : Tijd en plaats van het gebeuren :

Concerts de Midi : Spiegel Strijkkwartet
Woensdag 10 januari 2007 om 12.40 u

Koninklijk Conservatorium Brussel
Regentschapsstraat 30A
1000 Brussel

Meer info : www.concertsdemidi.be en www.spiegelstringquartet.com

Componisten :

Elders op Oorgetuige :
Interview met Frédéric Devreese, 27/11/2006
Hommage aan Frédéric Devreese I , 20/09/2006 en Hommage aan Frédéric Devreese II , 2/10/2006

14:13 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

07/01/2007

Carl Orffs Carmina Burana en Beethovens negende

Carl Orff, Carmina Burana Dinsdag brengt het 'The Czech Symphonic Orchestra, Soloists & Choir, Prague' in het Brusselse Paleis voor Schone Kunsten de 2 beroemdste meesterwerken voor groot koor, solisten en symfonisch orkest tijdens één concertuitvoering. Op hetzelfde programma: Beethovens 9de symfonie, een tijdloos meesterwerk waarvan het eindkoor "Freude, schöne Götterfunken …" (Ode an die Freude) het symbool werd van het verenigde Europa, en Carl Orffs Carmina Burana, 's werelds bekendste oratorium.
 
De "Carmina Burana" is een middeleeuws handschrift uit het begin van de 13de eeuw met liederen van verschillende - doorgaans anonieme - auteurs, geschreven in het Latijn, Middelhoogduits of Middelfrans. Het handschrift werd in 1803 teruggevonden in de kloosterbibliotheek van de Zuid-Beierse benedictijnenabdij van Benediktbeuern. De benaming "Carmina Burana" is toe te wijzen aan Johann Andreas Schmeller. Schmeller bracht in 1847 een editie van het middeleeuws manuscript uit onder de noemer "Carmina Burana", wat letterlijk vertaald "Liederen uit Beuren" betekent..
De oorspronkelijke muziek is weinig bekend, maar de versie van Carl Orff kent vrijwel iedereen, ook door het veelvuldig gebruik in film en theater. Orff maakte een bloemlezing van een 24-tal wereldlijke liederen uit het oorspronkelijke handschrift en componeerde de muziek tussen 1935 en 1936.

Tijd en plaats van het gebeuren :

Carl Orff, Carmina Burana & Beethoven, Symphonie Nr. 9
Dinsdag 9 januari 2007 om 20.00 u

Bozar - Henry Le Boeufzaal
Ravensteinstraat 23
1000 Brussel

Meer info : www.bozar.be en www.alexpages.net/carmina/

Elders op Oorgetuige :
Carmina Burana, 21/12/2006

20:43 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

06/01/2007

La machine à remonter le son : Claude Vivier

Claude Vivier Dinsdag slaan het Ensemble Musiques Nouvelles en de gerenommeerde musicoloog Harry Halbreich opnieuw de handen in elkaar voor een concertlezing over de Canadese componist Claude Vivier. Deze lezing is de tweede in een reeks van drie: in december kwam Giacinto Scelsi aan bod, in feburari volgt nog een lezing over Iannis Xenakis.
Halbreich is een autoriteit op het vlak van de hedendaagse kunstmuziek en hij heeft bovendien een speciale band met de componisten die hij tijdens de komende lezingen in de kijker wil zetten. Zijn passie voor deze monumenten uit de 20ste eeuwse muziek werkt aanstekelijk, en het Ensemble Musiques Nouvelles zet zijn uiteenzetting nog extra kracht bij met een briljante live performance.

Wat Vivier, Scelsi en Xenakis in eerste instantie gemeenschappelijk hebben, is dat ze de klank boven alles stelden. Zo staan in deze vroege kamermuziekwerkjes van Claude Vivier (1948-1983) de bedwelmende melodieën en zorgvuldig gekozen klankkleuren centraal. Zijn stijl steunt vooral op melodie, een brede, zangerige lijn die een volledig stuk kan schragen, wat een gedurfd statement was in de vroege jaren tachtig. Viviers muziek is bijzonder toegankelijk voor een groot publiek en tegelijkertijd wist hij het respect te winnen van avant-gardereuzen zoals György Ligeti en Karlheinz Stockhausen. Viviers muziek raakte pas enige tijd na diens vroege - en gewelddadige - dood bekend, niet in het minst dankzij Ligeti. Zonder de inspanningen van Ligeti was Vivier wellicht in de vergetelheid geraakt.

Het levensverhaal van Claude Vivier is onlosmakelijk verbonden met zijn werk. Vivier werd als driejarig weeskind met een onbekende geschiedenis opgevoed in een Canadees pleeggezin. Uit getuigenissen van mensen uit zijn onmiddellijke omgeving komt een beeld naar voren van een man die zich als een kameleon kon aanpassen, die vrolijk en aardig kon zijn maar ook een zeer duistere kant had. Hij was doorgaans gemakkelijk in de omgang, maar tegelijk ook extreem eenzaam. Intimiteit vond hij uitsluitend bij mannelijke prostituees - op 8 maart 1983 werd hij trouwens om het leven gebracht door een minnaar die hij op straat had opgepikt. Muzikaal ontwikkelde hij via studie bij Karlheinz Stockhausen en reizen naar het Verre Oosten uiteindelijk een volkomen eigen stijl, met niets of niemand te vergelijken. Alles draait daarin om melodie, een onthecht, eindeloos zingen, door zowel de instrumenten als de stemmen, van begeleiding is geen sprake. Gezongen wordt veelal in een zelfverzonnen taal, waarbij via de hand of attributen vervorming of trillers gegenereerd worden. Een totaal eigen wereld, die in slechts enkele jaren tot stand kwam.

Programma :
  • Claude Vivier, Pièce pour violon et clarinette, 1975
  • Claude Vivier, Pour guitare, 1975
Tijd en plaats van het gebeuren :

Ensemble Musiques Nouvelles & Harry Halbreich 
La machine à remonter le son!
Dinsdag 9 januari 2007 om 20.00 u
Rue de Vergnies, 25 B
1050 Brussel

Meer info : www.musiquesnouvelles.com, www.theatremarni.com

Claude Vivier : brahms.ircam.fr en www.thecanadianencyclopedia.com

Elders op Oorgetuige :
La machine à remonter le son
, 11/12/2006
De hemelse zelfkant van Claude Vivier, 12/09/2006

00:29 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook