25/01/2007

NOB brengt Blending en Ausland naast Spaans repertoire

Kris De Baerdemacker / Ed Bennett Dirigent Josep Caballé-Domenech - afkomstig uit Barcelona - leidt het Nationaal Orkest van België tijdens een drietal concerten met op het programma enkele grote namen uit de Spaanse muziekgeschiedenis? Het mediterraans getinte programma wordt telkens aangevuld met een stuk dat in november 2006 door Tactus en het Forum voor jonge componisten werd gekozen uit vier nooit eerder gespeelde werken.

Tactus geeft jonge componisten de unieke kans om hun werk met professionele orkesten uit te voeren. Tijdens het Tactus-Young Composers' Forum 2006, dat plaatsvond van 30 november tot 2 december 2006, werden 'Ausland' van Ed Bennett, 'Blending' van Kris de Baerdemacker, 'Tra il fuoco e la rugiada' van Silvia Colasanti en 'Postskripta I-V' van Oliver Weber 'verwerkt' tijdens repetities en masterclasses met het Nationaal Orkest van België.
De drie eerste werken worden door het NOB ook uitgevoerd tijdens enkele concerten in de loop van december 2006 en januari en februari 2007.

Kris De Baerdemacker (°1972) studeerde compositie aan het Koninklijk Conservatorium van Gent bij prof. dr. Godfried-Willem Raes. Hij volgde masterclasses bij Darren Copeland (1999) en Karlheinz Stockhausen (2004). Hij componeert zowel instrumentale als elektro-akoestische muziek en maakt ook composities voor ge-automatiseerde muziekinstrumenten. Zijn werk werd gespeeld in België en op festivals in Nederland en Frankrijk. Momenteel is hij medewerker bij Stichting Logos.
Klankkleur speelt een heel belangrijke rol in Blending. Zoals een schilder met enkele basiskleuren een eigen palet aan schakeringen en contrasten op het doek schildert, wordt in de orkestklank een rijkdom aan klankkleuren ontwikkeld door instrumentengroepen op diverse manieren met elkaar te mengen. Dat kan bijvoorbeeld door de dynamiek te veranderen, bepaalde samenklanken of tonen te accentueren etc.
Het tijdsverloop is geïnspireerd op de structuur van een klassieke redevoering (exordium, propositio, confutatio, confirmatio en peroratio). Het gebruik van retorische figuren (herhaling, stijgende en dalende lijnen,...) zorgt voor de nodige stuwing.

Ed Bennett (°1975) komt uit Noord-Ierland en maakt zowel genoteerde, elektronische en geïmproviseerde hedendaagse muziek. Onder meer het BBC Philharmonic Orchestra, Sound Intermedia en het Echo Ensemble voerden werken van hem uit. Momenteel geniet Ed Bennett een onderzoeksbeurs van het Birmingham Conservatoire, waar hij ook onderwijst aan het departement compositie. Hij was finalist van de British Composer Awards 2005.
Ausland is een monolithisch geheel en heeft een eenvoudige crescendo als uitgangspunt. Iedere speler voegt evenveel klank toe aan een enorme, langzame evoluerende strakke textuur. Hoge, midden- en lage tonen worden gegroepeerd, en dus niet de instrumenten in hun gebruikelijke families. Verschillende onafhankelijke en voortdurend verschuivende melodische lijnen creëren een gevoel van beweging in een ruimere, homogene klankwereld. De inspiratie komt uit de visuele kunsten, met name uit het werk van Riley, Pollock en de Kooning.
"Ausland d’Ed Bennett séduit par son incandescence et son énergie. Cette œuvre monolithique, prenant comme point de départ un crescendo, se caractérise par une écriture fine et exigeante" ( Sébastien Foucart op ww.concertonet.com )

Programma :
  • Ed Bennett, Ausland ( Eerste prijs Tactus - Young Composers Forum 2006) (Vrijdag)
  • Kris De Baerdemacker, Blending (Laureaat Tactus - Young Composers Forum 2006) (Zondag)
  • Edouard Lalo, Symphonie espagnole, voor viool en orkest, op. 21 (1874)
  • Joaquin Turina, Danzas fantasticas, symfonisch gedicht (1920)
  • Manuel de Falla, El sombrero de tres picos (2 suites) (1919)
Tijd en plaats van het gebeuren :

Nationaal Orkest van België o.l.v. Josep Caballé-Domenech / Yuzuko Horigome, viool
Bennett, Lalo, Turina, de Falla
Vrijdag 26 januari 2007 om 20.30 u

Théâtre Royal de Mons
Grand Place
7000 Mons

Meer info : www.nob.be

---------------------------------------

NOB : De Baerdemacker, Lalo, Turina, de Falla
Zondag 28 januari 2007 om 15.00 u
( Inleiding door Liesbeth Segers om 14.30 u )
Bozar - Henry Le Boeufzaal
Ravensteinstraat 23
1000 Brussel
    Meer info : www.bozar.be en www.nob.be

    ---------------------------------------

    NOB : Bennett, Lalo, Turina, de Falla
    Vrijdag 2 februari 2007 om 20.00 u

    Salle Philharmonique
    Boulevard Piercot 25
    4000 Luik

    Meer info : www.nob.be en www.tactus.be

    Ed Bennett : www.edbennett.co.uk
    Kris De Baerdemacker : www.logosfoundation.org en www.arts.kuleuven.be/matrix

    23:41 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

    Keine Spiele mehr : Helbich en Anaraki tasten de grenzen van de verwachtingen af

    Keine Spiele Keine-Spiele mehr is een performanceconcept dat uitgevoerd wordt door alle aanwezigen. Met de woorden 'Please come with me' vragen performer David Helbich en danseres Shila Anaraki het publiek hen gedurende 60 minuten letterlijk te volgen. In het begin een paar minuten gewoon heen en weer en daarna ? De vloer wordt een plattegrond, de muur een landkaart en iedereen is gids. Samen ontdek je de theaterzaal als sociale en lichamelijke ruimte, maar ook als architecturale plaats waarin menselijke interacties een verhaal vertellen. Helbich en Anaraki tasten de grenzen van de verwachtingen af en flirten met begrippen als manipulatie en interactie. Uiteindelijk heeft iedereen aan het einde een eigen parcours afgelegd en een eigen perspectief ingenomen.

    David Helbich (°1973, Berlijn) studeerde muziek en filosofie in Amsterdam en woont en werkt sinds 2002 in Brussel. Hij deed zijn compositiestudies in Amsterdam bij Daan Manneke en in Freiburg bij Mathias Spahlinger. Later volgde hij ook compositiecursussen bij Helmut Lachenmann en aan de Darmstädter Ferienkurse für Neue Musik. Hij kreeg opdrachten van ensembles als Black Jackets Company (Brussel), Resonantsid (Tallinn) en het Ensemble Modern (Frankfurt) en zijn stukken waren te horen op concerten in Duitsland, Nederland, België, Ijsland, Engeland, Denemarken en Estland. Sinds 2001 is hij ook actief als muzikant (gitaar en geluidsimprovisatie), performer, choreograaf, fotograaf en conceptueel kunstenaar. Eerder dit seizoen nodigde Monty hem uit voor een performance in het kader van 'Welcome Back, Mister Paik!'.
    Vorig jaar maakte Shila Anaraki de performance 'Keine Spiele' voor het Brusselse kunstencentrum Nadine. De Duitse danseres studeerde moderne dans in Amsterdam en Rotterdam en werkte met verschillende choreografen uit binnen- en buitenland.

    Tijd en plaats van het gebeuren :

    David Helbich en Shila Anaraki : Keine Spiele mehr
    Zondag 28 januari 2007 om 20.30 u

    Monty
    Montignystraat 3
    2018 Antwerpen

    Meer info : www.monty.be en www.nadine.be

    15:37 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

    24/01/2007

    Geluidsvelden van Hautzinger, Lehn & Guaguet geven kamermuziek nieuwe betekenis

    Bertrand Gauguet/Franz Hautzinger/Thomas Lehn Het trio Franz Hautzinger (trompet), Thomas Lehn (analogue synthesizer, piano) en Bertrand Gauguet (saxofoon), verenigt drie Europese muzikanten uit de hedendaagse nieuwe muziek- en improvisatiescène. Zij stapelen geluidsvelden op en bouwen zo
     
    een tijdelijke architectuur waarin de term 'kamermuziek' een andere betekenis krijgt.

    Thomas Lehn (°1958) is van opleiding klankingenieur en pianist. Alhoewel hij beide zaken afzonderlijk nog doet gaat zijn aandacht vooral naar de combinatie van beide : de combinatie van de elektronische klankverwekking en manipulatie en het bespelen van klavieren. De klavieren in kwestie zijn die van analoge synthesizers uit de late jaren '60.
    Thomas Lehn is sinds het begin van de jaren 80 actief als uitvoerder, componist en improvisator. Na zijn studies voor opnametechniek aan de Hochschule für Musik in Detmold (BRD) verhuisde hij naar Keulen waar hij piano ging studeren (zowel klassiek als jazz). In de jaren 80 was hij pianist in verschillende jazzgroepen en was hij lid van diverse workshopensembles o.l.v. Gunter Hampel, George Russell en Keith Tippett. Als uitvoerend pianist treedt hij sinds 1982 op met een repertoire dat zowel oude als nieuwe muziek bevat. In 1989 richtte hij het kamermuziekensemble Trio Dario op en 4 jaar later het Mengano kwartet. Hij is ook pianist van ensembles die uitsluitend eigentijdse muziek brengen zoals het Nova Ensemble Wuppertal, het ConGioco Ensemble en het Natrium kwartet. Hij nam ook deel aan muziekteaterprojekten met o.m. Maria de Alvear en Manos Tsangaris.
    Naast zijn werk als pianist concentreert hij zich op het componeren en uitvoeren van elektronische muziek. Zijn elektronisch instrumentarium bestaat hoofdzakelijk uit analoge synthesizers uit de late jaren 60. De mogelijkheden van deze 'historische' instrumenten - bv. het erg direkt modifiëren van elektronische klanken en het simultaan combineren van verschillende parameters - laten hem toe spontaan te ageren en reageren in nauw verband met de processen van spanning, ruimte en structuur van de muziek tijdens uitvoeringen. Als synthesizerspeler werkte hij samen met o.m. Axel Dörner, Evan Parker, Malcolm Goldstein, Beth Griffith, Phil Minton, Melvyn Poore, Giancarlo Schiaffini, Gerry Hemingway, John Butcher, Martun Theurer, Günter Christmann, Radu Malfatti, Keith Rowe en vele anderen.

    De Franse saxofonist Bertrand Gauguet legt zich sinds 1999 toe op improvisatie en op het uitvoeren van 'klankkunstwerken'. De laatste jaren gaat zijn zoektocht vooral in de richting van klanken die ontstaan van uit de adem. Als componist schrijft hij vooral elektroakoestische werken en klanklandschappen voor theater, dans en autonome installaties.

    De Oostenrijkse componist en avantgarde-trompettist Franz Hautzinger (°1963) legt zich vooral toe op improvisatie en het uitvoeren van nieuwe muziek. Hij studeerde trompet en compositie aan de Universität für Musik und darstellende Kunst te Graz en aan het Conservatorium te Wenen.
    Sinds 1989 is hij docent compositie, harmonie en ensemble aan de Universität für Musik und darstellende Kunst in Wenen.
    Daarnaast treedt hij ook op als (gast)solist bij verschillende ensembles, is hij betrokken bij verschillende internationale kunstprojecten (o.a. of Elliott Sharp, Ben Patterson, Joachim Kuhn, Tony Oxley, Otomo Yosihide, John Cale, Zeitkratzer) en creërt hij ook nog eens zijn eigen projecten : "Franz Hautzinger Speakers Corner", "Dachte Musik", "Regenorchester", ...

    Tijd en plaats van het gebeuren :

    Q-O2 werkplaats evening : Hautzinger-Lehn-Guaguet
    Zaterdag 27 januari 2007 om 20.30 u

    Q-O2 werkplaats
    Vlaamsesteenweg 167
    1000 Brussel

    Meer info : www.q-o2.be en www.thomaslehn.com

    Extra : Bertrand Gauguet , Etwa (Creative Sources), cd review door Chris Kelsey, 20 juni 2005, op www.onefinalnote.com

    22:48 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

    Het Goeyvaerts Consort herdenkt Frans Masereel

    Masereel/Goeyvaerts Consort, De Guts Voor wie deze prachtige voorstelling miste in 2003 of ze een tweede keer wil zien : vrijdag brengt het Goeyvaerts Consort 'De Guts', een herdenkingsprogramma rond de Belgische graficus Frans Masereel (1889 - 1972). Hij was één van de grootste houtsnijders van de vorige eeuw, die het moderne leven in de grote steden tijdens de eerste helft van de twintigste eeuw is op ongeëvenaarde wijze in zijn werk heeft trachten weer te geven.
    'De Guts' is een voor het Masereelfonds ontwikkelde gelegenheidsvoorstelling waarin het werk van Frans Masereel centraal staat. (Een guts is het instrument waarmee houtsnedes worden gemaakt) Bij een selectie uit diens oeuvre, geprojecteerd op groot scherm, wordt naast muziek ook poëzie van Masereels bekende en minder bekende tijdgenoten gebracht. De speciaal voor deze voorstelling gecomponeerde muziek wordt live gebracht door Annemie Clarysse (zang en cello) en Marc Michael De Smet (cello). Het concept en de muziek zijn van Marc Michael De Smet. Thema's als 'de stad', 'de liefde', 'oorlog' en 'engagement' worden in woord, beeld én muziek verduidelijkt, geïllustreerd en versterkt.

    Om praktische redenen het Goeyvaerts Consort een selectie gemaakt uit het oeuvre van Masereel. Ze wilden een bevattelijke hoeveelheid beelden tonen en die relateren aan bepaalde soorten muziek.
    De praktische noodzaak om het aantal prenten te beperken werd vergemakkelijkt door een esthetische factor: ze tonen wat ze zelf heel mooi vinden. Smaak is uiteraard persoonlijk en subjectief. Ze grepen vooral terug naar het vroege werk, dat - gedragen door een vlammende pacifistische bewogenheid - het sterkste segment van zijn oeuvre vormt. Na afloop van twee wereldoorlogen luwde langzaam de menselijke en artistieke explosie die vulkanisch uit Masereel was losgebarsten. Hij had veel te zeggen gehad en het was eruit gekomen. Zijn werkijver nam geenszins af, maar de kracht van het ontdekken, vormgeven en vernieuwen was uitgewoed. Ook zijn sociale idealen werden danig op de proef gesteld.

    Het Goeyvaerts Consort is dus vertrokken vanuit een beeldkeuze, met het vervaardigen van een beelddecor. De muziekkeuze bij dat beelddecor drong zich al snel op. Bij deze toegankelijke prenten hoorde toegankelijke muziek. Daaronder verstaan zij niet de muziek die vandaag de dag het meest populair is - pop, techno, rap en dergelijke - maar klassiek getinte genres met een grote mate van herkenbaarheid. Want Frans Masereel zelf was weliswaar een sociaal progressief kunstenaar, maar esthetisch was hij een traditionalist. Abstracte kunst vond hij maar niets, de Amerikaanse abstract-expressionisten kon hij totaal niet volgen. (De kwestie of een maatschappelijk-progressief artiest zich moest uiten in een artistiek even progressieve taal heeft de hele 20ste eeuw beheerst en verdeeld).
    Muziek met tekst biedt kans op herkenbaarheid. Voor 'De Guts' heeft Marc Michael De Smet muziek gecomponeerd op prachtige poëzie die bij de beeldthema's aansluit. (Het zijn meestal Nederlandstalige teksten, maar ook Franstalige. Tenslotte was Gentenaar Masereel, zoals iedere intellectueel van zijn tijd, Franssprekend). Dat bood de gelegenheid dichters te kiezen die nu op de achtergrond van de geschiedenis verwijlen, maar destijds een prominente rol vervulden. Herman Gorter bv., wiens 'Mei' in het collectieve geheugen is blijven hangen, maar van wie niemand nog zijn uitgebreide 'Socialistische verzen' kent. Belangrijker nog was Emile Verhaeren, een persoonlijke vriend van Masereel en een Franstalig Vlaams dichter en internationale beroemdheid. Verhaeren was voor 'De Guts' zo interessant omdat zijn tirades tegen het kapitalisme, het verpletterende stadsleven en de teloorgang van de landelijke levenskwaliteit het literaire equivalent vormden van Masereels picturale kruistochten.
    Om niet alleen maar met vocale muziek het oeuvre van Masereel te willen 'uitleggen', koos het Goeyvaerts Consort ook voor instrumentale muziek, die in haar abstractheid en tijdloosheid, de visioenen en aanklachten van de houtsneden wil onderstrepen en kleur geven. Dat er best striemende en dissonante klanken zullen te horen zijn - die een contrast vormen met de toegankelijke liederen - is vanzelfsprekend.
    Wie de prenten van Masereel al kent, of zal leren kennen, hoeft dar niet verwonderd over te zijn. Vele houtsneden grijpen immers recht naar de keel. Het verhaal in beeldvorm van 'La passion de l'homme' bijvoorbeeld - één van de hoogtepunten uit zijn werk - is hemeltergend triest en wraakroepend in al zijn sobere duidelijkheid. Zoetgevooisde cellotonen horen daar niet bij thuis.

    Tijd en plaats van het gebeuren :

    Goeyvaerts Consort : De Guts
    Vrijdag 26 januari 2007 om 20.00 u

    Hof van Ryhove
    Onderstraat 20-22
    9000 Gent

    Meer info : www.goeyvaerts-consort.be, www.masereelfonds.be en www.vermeylenfonds.be

    20:14 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

    23/01/2007

    Vlaams Radio Orkest schildert de muzikale wereld van Debussy & Feldman

    Morton Feldman Claude Debussy (1862-1918) en Morton Feldman (1926-1987) zijn twee componisten met een levendige belangstelling voor plastische kunsten. Claude Debussy was gefascineerd door de schilders en beeldhouwers uit zijn tijd. Zo was hij een vurig bewonderaar van Turner (hij reisde zelfs naar Londen om diens schilderijen bekijken) en ontmoette hij verschillende kunstenaars ook persoonlijk: James Whistler, Odilon Redon, Henri de Toulouse-Lautrec,  en Camille Claudel (waarmee hij persoonlijk bevriend was).  De invloed van deze kunstenaars op zijn werk was even belangrijk als de invloed van componisten als César Franck, Saint-Saëns of Wagner.
    Debussy, 'de impressionist onder de componisten', voltooide zijn Images pour orchestre in 1912. Terwijl hij dit werk uit drie delen aan het schrijven was, zei hij tegen Edgar Varèse: "J’aime presque autant les images que la musique".  En dat blijkt uit het eindresultaat: 'Gigues','Ibéria' en 'Rondes de Printemps' zijn drie duidelijk verschillende 'visuele' evocaties. Ze worden zelden de één na de ander in de volgorde van de partituur uitgevoerd

    De composities van Morton Feldman lijken eerder op avant-gardistische kunstwerken. Feldman was persoonlijk bevriend met de meeste van de New Yorkse Abstracte Expressionisten. Verschillende van zijn werken verwijzen in hun titel naar één van hen: Film Music 'Jackson Pollock', De Kooning, The Rothko Chapel, For Philip Guston, ...  Feldman was één van de belangrijkste niet-Europese componisten van zijn generatie, en was één van de componisten rond John Cage. Voor 'Coptic Light', zijn laatste werk voor groot orkest dat hij in 1985 componeerde voor de New York Philharmonic, liet hij zich inspireren door een vroeg-Koptisch textielweefsel uit het Louvre. De helderheid van dit repetitieve werk levert een boeiend contrast op met het poëtische drieluik van Debussy.

    Programma :
    • Claude Debussy, Images No. 2: Iberia
    • Claude Debussy, Images No. 1: Gigue
    • Morton Feldman, Coptic Light
    • Claude Debussy, Images No. 3: Rondes De Printemps
    Tijd en plaats van het gebeuren :

    Vlaams Radio Orkest o.l.v. Hannu Lintu : Debussy, Images / Morton Feldman, Coptic Light
    Vrijdag 26 januari 2007 om 20.15 u
    Flagey - Studio 4
    H.-Kruisplein
    1050 Elsene (Brussel)

    Meer info : www.flagey.be en www.vro-vrk.be

    Elders op Oorgetuige : Extra :
    Morton Feldman Texts: Essays and Articles on MF and his music
    Morton Feldman op UbuWeb Sound

    22:30 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

    Raum : bezwerend universum waaruit het moeizaam ontwaken is

    Raum De voorbije jaren plaatste danser en choreograaf  Marc Vanrunxt zich op de kaart met kleinschalig werk, zoals de solo Unspeakable en de choreografie Deutsche Angst (in samenwerking met Champ d'Action). Met zijn nieuwe performance Raum pakt Vanrunxt het een stuk monumentaler aan. In een drietal uren creëert hij een bezwerend universum waaruit het moeizaam ontwaken is.

    In Raum gaan Marc Vanrunxt en het ensemble voor nieuwe muziek Champ d'Action een nieuwe samenwerking aan. Opnieuw kiezen zij voor de rijke muzikale wereld van de Amerikaanse componist Morton Feldman. Met de composities Patterns in a Chromatic Field (voor piano en cello) en Crippled Symmetry (voor fluit, piano en glockenspiel), beide uit 1981, worden we geconfronteerd met het meer monumentale facet van Feldmans oeuvre. Drie uur lang worden we meegenomen in een brede stroom van tijd en ruimte, van kijken en luisteren. Het tempo van de voorstelling is traag, zonder dramatische climaxen of 'gebeurtenissen'. Feldman weeft een compositie als een Turks tapijt of als een minimaal schilderij van Mark Rothko of Barnett Newman. In het eerste deel (Patterns in a Chromatic Field) focust de choreografie op helderheid en strengheid: drie dansers en twee muzikanten in het spanningsveld tussen chaos en monotonie. In het tweede deel (Crippled Symmetry) wordt de toeschouwer zelf midden in het weefwerk van voortdurende transformaties geplaatst.  

    Raum is een ervaring die schaamteloos tijd voor zichzelf neemt. De tijd nemen, dat impliceert ook ruimte creëren. De tijd wordt een labyrint, een dwaalparcours waardoor zich dansers, muzikanten en publiek bewegen, tegelijk samen en ieder op zich. Achter het trage tempo en de afwezigheid van dramatische climaxen herbergt deze tijd een rijk palet aan dynamiek. De dynamiek en schaal van de compositie brengen tijd en ruimte met elkaar in verband. Ze smelten samen tot een 'gebeuren', een activiteit zonder welbepaald onderwerp - tijd en ruimte an sich, tastbaar gemaakt door verschil en transformatie.

    Tijd en plaats van het gebeuren :

    Champ d'Action / Marc Vanrunxt : Raum
    Donderdag 25 januari 2007 om 20.00 u
    Minardschouwburg
    Walpoortstraat 15
    9000 Gent

    Meer info : www.vooruit.be, www.minard.be, www.champdaction.be en www.kunst-werk.be

    Elders op Oorgetuige : Extra :
    'Het onmerkbare merkbaar maken. Marc Vanrunxt en Champ d'Action creëren met "Raum" een bezwerende staat van zijn', Daniëlle de Regt, De Standaard, 11 december 2006 - dit artikel staat ook integraal op www.champdaction.be
    "Marc Vanrunxt" door Myriam Van Imschoot, Kritisch Theaterlexicon, VTI, 1997 (pdf)
    Morton Feldman Texts: Essays and Articles on MF and his music
    Morton Feldman op UbuWeb Sound

    13:26 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

    More Than a Voice / Catalogue des Femmes

    Françoise Vanhecke Met het programma 'More than a voice - catalogue des femmes' onderneemt Françoise Vanhecke een ontdekkingsreis naar vrouwelijk en muzikaal schoon waarin de zangeres de vrouwelijke componisten (onder wie niet minder dan 4 dames van eigen bodem) van verschillende generaties promoot.

    Sopraan Françoise Vanhecke maakte deze vrouwencataloog om een aantal grote vrouwen uit de klassieke muziek een platform te geven. Zij is de perfecte gids in de zoektocht naar vrouwelijk en muzikaal schoon. Françoise combineert een uitzonderlijk zangtalent met de gave om een verhaal te vertellen. Zo wordt deze ontdekkingsreis een aangenaam avontuur.

    Françoise Vanhecke is een allround artieste. Ze is zangeres, pianiste, actrice, stempedagoge, vocal coach en componist onder pseudoniem Irma Bilbao. Bovendien is ze een uitstekende improvisator.
    Vanhecke kiest vaak voor minder begane paden. Ze nam deel aan theater, film, operettes, café-chantant programma's en zelf modeshows!
    Irma Bilbao/Françoise Vanhecke begon al op haar dertiende te componeren.. Al snel werd haar compositorische begaafdheid opgemerkt door Luc Goosen en Jan Decadt, die haar pianostukjes als opgelegd werk programmeerde in de Stedelijke Academie te Harelbeke. Meteen kreeg ze ook in de pers lovende kritieken. In 1995 schreef ze voor de uitzending 'Radio Klara in de stad Kotrijk' 'Jong bloed' op tekst van Guido Gezelle. Willem Vermanderen, ook te gast, was meteen lovend!
    In 2003 behaalde Françoise Vanhecke een grant van de New York Women Composers - wat een keerpunt betekende voor haar carrière. Naar aanleiding hiervan werd zij in februari 2004 uitgenodigd om in New York haar soloprogramma rond vrouwelijke componisten 'More than a voice' te brengen. Daar voerde ze ook haar eigen werk 'Jong Bloed' op.
    Componisten zoals Mauricio Kagel, Boudewijn Buckinx, Maria de Alvear… prijzen haar creativiteit als componiste.

    Programma :
    • Joelle Wallach, 'If you can’t eat you got to' en 'Newlys of silence' uit 'Up into the silence' for Solo Voice, tekst : E.E. Cummings (1985)
    • Petra Vermote, 'Ophidia' for Solo Voice (1998), tekst : Monique Thoné
    • Mira J. Spektor, 'Therefore' for Solo Voice (1999) op een gedicht van William Dickey - 'Il neige dans mon cœur' (1996)
    • Fanny Tran, 'Dans les sables du mois d’août' (2002)
    • Ruth Schontal, 'A Farm Picture' uit 'By the Roadside', Six songs to Poems by Walt Whitman for Soprano & Piano (1975)
    • Irma Bilbao, Romance - Romana for Piano Solo
    • Elisabeth Austin, 'Remember' uit 'Birthday Bouquet' for High Voice and Piano (1990), tekst: Christina Rossetti
    • Jacqueline Fontyn / Irma Bilbao, 'Ku Soko' for Voice + Piano + Bongo (1990), tekst: Jacqueline Fontyn, vertaling in het Swahili door Dr Ntihi Nyurwa M.
    • Awilda Villarini, Dialogue (1991) op een gedicht van Pat Parker
    • Rain Worthington, These days (2000)
    • Moniek Darge, 'Breathing' for Solo Voice (2003)
    • Gladys Smuckler Moskowitz, 'Grass' (1996) op een gedicht van Carl Sandburg
    • Joyce Hope Suskind, 'After Long Silence' (1997) op een gedicht van William Butler Yeats
    • Stefania de Kenessey, 'The quiet one' uit de cyclus 'The muse is not amused'(1999), tekst: Lou Rodgers
    • Beth Anderson, 'Kilkenny Cats' en 'She sights a bird' uit 'Catsongs' (2000), tekst : Emily Dickinson
    • Irma Bilbao, 'Jong Bloed' for Solo Voice + Bongo (1995) op een gedicht van Guido Gezelle
    Tijd en plaats van het gebeuren :

    'More Than a Voice / Catalogue des Femmes'
    Françoise Vanhecke zingt in een theatrale setting vrolijke vrouwelijke komponisten met temperament

    Donderdag 25 januari 2007 om 20.00 u
    GC de Bosuil
    Witherendreef 1
    3090 Overijse

    Meer info : ww.debosuil.be , www.francoisevanhecke.be, www.joellewallach.com, www.miraspektor.com, fanny.tran.free.fr, www.rainworthington.com, www.beand.com, www.awildavillarini.com , www.jacquelinefontyn.be en www.newyorkwomencomposers.org

    Extra :

    02:05 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

    22/01/2007

    Elk 'voor altijd' heet in het begin 'vandaag'

    CiCliC Spartacular Vanaf 2007 verhuizen de 'CiCliC Spartacular' Concerten naar Kunstencentrum Vooruit. De Spartacular concerten zijn gericht op exploratieve muziek waarin de persoonlijke zoektocht met al zijn vallen en opstaan open en bloot worden vrijgegeven of geopenbaard. Wat niet uitsluit dat er geen 'eindresultaat' zou kunnen ontstaan. Het 'eindresultaat' is een snapshot van die zoektocht en een 'momenteel resultaat'. En uiteindelijk is elk geassimileerd [meester]werk uit de geschiedenis een momenteel resultaat: een representatief momenteel resultaat dat zichzelf heeft ontgroeid en wordt vastgezet in het collectief geheugen door de gewoontevorming eraan. Kortom : het afgewerkte product in de kunst een uitvinding is van de marketing. Het is een fossillisatie tijdens zijn eigen ontstaan.

    Het eerste concert in de Spartacular reeks is Ogni sempre all'inizio si chiama oggi, wat vrij vertaald zoiets betekend als Elk 'voor altijd' heet in het begin 'vandaag'. Het is de slotsynthese uit een gedichten reeks van Giovanni Barcella waarin ook het zoeken, de onechtheid van resultaat, het zich (durven) blootstellen zonder de schijn en de sociale situatie van de mens centraal staan.

    Vier muzikanten zullen elkaar trachten te ontmoeten vanuit totaal verschillende muzikale levenswandel. Dick Van der Harst is componist en heeft zich in zijn composities laten drijven op oud muzikaal materiaal uit de internationale 'volksmuziek'. De muziek is hedendaags maar doordrenkt met de doorgesijpelde muziekgeschiedenis. In deze configuratie neemt hij de elektrische gitaar ter hand, maar dan vanuit zijn achtergrond als componist en de pleiade van andere instrumenten die hij hanteert. Daartegenover staat Geoffrey Burton, een exploratieve 'rock' gitarist (oa bij Arno Hintjens) die zich omgekeerd minder heeft laten drijven door de oude muziekgeschiedenis maar eerder door de recente geschiedenis van de elektrische gitaar en ook meer als instrumentalist kan gezien worden. Op zoek naar Het Gitaar Geluid, Het geluid.

    Paola Bartoletti (Ita) is actrice, schrijfster en zangeres. Als zangeres heeft ze een natuurlijke interesse voor de oude Italiaanse (pre) 'Renaissance' liederen die streekgebonden zijn, maar tot haar persoonlijke thuisgrond behoren. Dit transponeert ze naar een hedendaags vocabulaire waarin de stembuigingen als die van Cathy Berberian evenzeer van toepassing zijn. Dat staat dan weer 'tegenover' Giovanni Barcella, ook vertrekkend vanuit de stem en de poëzie, maar - net zoals Geffrey Burton - minder gebruikmakend van oude vormen maar vertrekkend vanuit zijn onmiddelijke geschiedenis en revolte. Zijn poëzie is een verbale poëzie die meestal ontstaat in de sereniteit van de nacht, zacht ingesproken in de microfoon op band. Het contrast tussen zijn ingehouden fragiele verbaliteit en de extraverte aanslag met zijn drum is opvallend. De persoonlijkheid is complexer en meer dualistisch dan het imago

    Een verzameling van denkende muzikanten die niet te vereenzelvigen zijn met hun instrument maar op zoek zijn naar hun geluid, klank, taal, geen taal, geschiedenis en toekomst.

    Een clash van standpunten die dan nog eens de visuele confrontatie aangaan met de tegenover de livepainting van Sarah Van Zeebroeck.

    Giovanni Barcella, drums, tapes and recitative/text
    Dick van der Harst, gitaar
    Geoffrey Burton, gitaar
    Paola Bartoletti, voice, recitative
    Sarah Van Zeebroeck, live painting

    Tijd en plaats van het gebeuren :

    CiCliC Spartacular Concert: Ogni sempre all'inizio si chiama oggi
    Woensdag 24 januari 2007 om 20.00 u
    Kunstencentrum Vooruit - Balzaal
    Sint-Pietersnieuwstraat 23
    9000 Gent

    Meer info : www.vooruit.be, www.ciclic-records.org en www.lod.be
    ------------------------------------------------------------------------------------------------------
    Si scompone piano
    l'apparenza,
    insegna
     il dovere
    alla parola sola,
    eccomi,
    nella parte nuda
    io apro senza
    possedere,
    per vedere la mia lentezza,
    nel ridere puro
    e le mani.

    Ogni sempre all'inizio si chiama oggi

    [Giovanni Barcella]
    Langzaam brokkelt
    de schijn af,
    de plicht openbaart zich
    nu enkel
    via het woord
    kijk, hier ben ik,
    in mijn naaktheid
    open ik,
    niet om te grijpen
    maar om mijn traagheid te zien,
    in mijn zuivere lachen
    mijn handen

    Elk "voor altijd" heet in het begin "vandaag"


    [Giovanni Barcella]

    23:33 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

    Thierry Miroglio slaat bruggen tussen Azië en Europa

    Thierry Miroglio Percussionist Thierry Miroglio studeerde elektroakoestische muziek bij Iannis Xenakis aan de Sorbonne in Parijs en nu nog steeds werkt hij nauw samen met componisten. Cage, Berio, Saariaho, Ferneyhough en vele anderen componeerden werken die door Miroglio voor het eerst werden uitgevoerd.
    In dit spectaculaire programma presenteert Thierry Miroglio een ontmoeting tussen Azië en Europa. Werken van Chin en Wai-Chung Tang staan tegenover Europese componisten als Stroppa en Xenakis. De Finse componiste Saariaho liet zich voor Trois Rivières Delta dan weer inspireren door het Oosten. In dit recital zijn ritmes en timbres van liefst 150 percussie-instrumenten te horen. Vier werken zijn speciaal voor Miroglio gecomponeerd en gaan in Brugge in een Benelux-première.

    Hedendaagse compositiesvoor slagwerk volgen een dubbel spoor: naast een nieuwe opvatting van tijd en ruimte dragen ze ook een nieuwe manier van componeren en van luisteren in zich. "Net zoals de architectuur een haast brutale omwenteling heeft gekend door de ontdekking en de aanwending van nieuwe materialen, zo ook is de muzikale creatie onlosmakelijk verbonden met het materiaal", stelt Pierre Boulez in zijn boek Jalons (pour une décennie). Het instrumentarium van de polyvalente slagwerker werd in de loop van de vorige eeuw aangevuld met de meest veelsoortige klankattributen: hout, metaal, dierenhuiden, aarde, water, glas, papier, karton, fluitjes, sleutels...
    Daarvan getuigt ook het Allegro ma non troppo (1994-1998) van de Koreaanse Unsuk Chin (1961). Dit mooie staaltje van 'live electronics' is een hybride camaieu van vloeiende timbres, waarvan de vier grote delen samen een grote boog vormen.

    Met haar specifieke expressiewijze nestelt de hedendaagse muziek voor percussie zich tussen klank en geluid, tussen natuur en cultuur, tussen zuiverheid en artefact, tussen 'herinnering'en 'werkelijkheid'. Toch draagt ze diep in zich ook een universele, menselijke boodschap die af en toeaan de oppervlakte komt. Zo doet het polysemische en transculturele Between Memory and Reality van de Chinese Joyce Wai-Chung Tang (1971) een wisselwerking ontstaan tussen enerzijds akoestische percussieklanken die live worden uitgevoerd, en anderzijds klankstalen die door de computer worden bewerkt. Via deze ambigue relatie tussen vastgelegde klanken en levende context ('live') wil de componiste aantonen dat de werkelijkheid een belangrijk onderdeel vormt van onze herinnering (en omgekeerd).

    De fundamentele gegevenheid van de materie deed vanaf 1950 de vraag rijzen over het verband tussen vocabularium en medium, een probleem waarvoor ook Betsy Jolas (1926) grote interesse betoonde. Zonder in esthetische gemakkelijkheidsoplossingen van charmante exotiek of folklore te vervallen, schept de Franse componiste in haar Etudes aperçues (1992) een aantal (bewust) wazige weergaven van klokken en bellen. De partituur bevat de ene keer een weefsel van eenstemmige motieven (koeienbellen met weinig galm), een andere keer compacte polyfone passages (resonantie van de vibrafoon 'met een troebele klank als van een klok').

    In navolging van de romantische pianogestiek ging de muziek voor percussie vanaf de tweede helft van de 20ste eeuw steeds meer de natuurlijke choreografie benadrukken van gebaren die artistiek noodzakelijk worden geacht. In alle uithoeken van de wereld - en dit programma is daar met de sterke aanwezigheid van zowel de oosterse als de westerse cultuur een uitstekende weergave van - houden slagwerkers ervan om met elegante, vrijmoedige gebaren de klankmaterie te kneden.

    Trouw aan de opvatting van scenische efficiëntie, getuigt het oeuvre van Iannis Xenakis (1922-2001)van een uiterst verfijnde gestiek. Doordat Xenakis' composities extreem virtuoos zijn opgevat, is de uitvoerder verplicht zich te houden aan overdachte en precieze handelingen, alsof het omeen oeroude rituele plechtigheid ging. Rebonds (1987-1989) is een profaan ritueel, een onmetelijk,abstract en virtuoos ceremonieel gebeuren, geworteld in een wereld van vervlogen herinneringen. Hetis een monoloog, gebaseerd op een reeks gescandeerde zinnen die in fine tot zuivere muziek uitgroeien, met wonderlijk weelderige ritmes en een boodschap die verder gaat dan archaïsche dramatiek. Het stuk bevat twee delen, A en B, waarvan de volgorde aan de uitvoerder wordt overgelaten.

    "Elke vooruitgang wekt de hoop dat er voor nieuwe moeilijkheden oplossingen bestaan. Het dossier is nooit af ", schrijft Claude Lévi-Strauss in zijn beroemde essay Le Cru et le Cuit. In het kielzog van de progressieve kunst constateert Hugues Dufourt - die talrijke composities voor slagwerk op zijn actief heeft - dat Pierre Schaeffer (de vader van de 'concrete muziek') de muziek voor percussie en de elektroakoestische muziek een gemeenschappelijk kenmerk toekent: "Elektroakoestiek en percussie verstoren het traditionele evenwicht tussen de (vocale of instrumentale) articulatiebewegingen en de akoestische golven die ze voortbrengen. Beide instrumentenfamilies verplichten ons ertoe klankproductie, akoestische golf en klankwaarneming van elkaar te onderscheiden."

    Van Kaija Saariaho tot Gilles Racot,van Unsuk Chin tot Joyce Wai-Chung Tang, van Karen Tanaka tot Edmund J. Campion... geeft de 'gemengde muziek' (percussie en magneetband, later percussie en live electronics) voorrang aan complexe texturen, aan weefsels van zeldzame kleuren en aan bijzondere vormen van contrapunt. Men vindt deze sfeer en geestesgesteldheid terug in Auras van de Italiaan Marco Stroppa (1959). De titel illustreert het werk uitstekend, aangezien hij niet alleen verwijst naar de glans van metaal maar ook, op spiritueel vlak, naar het goddelijke licht.
    Het spel van de slagwerker wordt door twaalf microfoons opgenomen en getransformeerd, waarna het met een nieuwe glans opnieuw de klankruimte ingaat. Met de nodige grime en kostuums bedient deze muziek zich van maskers die de waarneming op het verkeerde been zetten. Ook in het eerste deel van Trois Rivières Delta van de Finse Kaija Saariaho (1952) is dit het geval. Technisch gezien laat de componiste het strikt ritmische achterwege, om zich op paradoxale en symptomatische wijze over te geven aan een universum van zowel gladde als ruwe timbres. De stem van Thierry Miroglio ligt in het verlengde van de veelkleurige percussietimbres,een praktijk die in vele oosterse muziekspelletjes terug te vinden is. Het hoeft dan ook niet te verwonderen dat de poëtische triptiek van Saariaho gebaseerd is op een 18e-eeuws gedicht van de Chinees Li Bo, Maannacht over de rivier.

    De horizonten van Oost en West versmelten binnen dit programma eens te meer tot één enkel spoor: het spoor van unieke en waarachtige kunst.

    Programma :
    • Unsuk Chin (1961), Allegro ma non troppo, voor solopercussie en live electronics (Benelux-première)
    • Betsy Jolas (1926), Etudes aperçues,voor percussiesolo (1992)
    • Kaija Saariaho (1952), Trois Rivières Delta,voor percussiesolo en live electronics (Benelux-première)
    • Joyce Wai-Chung Tang (1971), Between Memory and Reality,voor percussiesolo en electronics
    • Marco Stroppa (1959), Auras,voor percussiesolo en live electronics (Benelux-première)
    • Iannis Xenakis (1922-2001), Rebonds,voor percussiesolo (1989)
    Tijd en plaats van het gebeuren :

    Percussieconcert Thierry Miroglio
    Donderdag 25 januari 2007 om 20.00 u

    Concertgebouw
    't Zand 34
    8000 Brugge

    Meer info : concertgebouw.be, miroglio.club.fr, www.iannis-xenakis.org , www.saariaho.org, www.betsyjolas.com , www.joycewctang.com (website under construction), www.marcostroppa.com en Unsuk Chin op www.boosey.com

    Bron : Tekst Pierre Albert Castanet voor Het Concertgebouw (vertaling Veerle Lindemans)

    Extra:
    • "Kaija Saariaho", David Patrick Stearns op www.andante.com
      The composer of the extraordinary opera L'amour de loin talks about how she imagines music, keeping control of her work in performance and the experience of hearing her own scores.
    • 'Modern music: Xenakis', Todd M. McComb, 13/01/2004, op www.medieval.org
    • Xenakis: His Life In Music, James Harley op www.uoguelph.ca (University of Guelph, Canada)
    Elders op Oorgetuige :

    16:10 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

    Luc Van Hove 50 !

    Luc Van Hove Op 3 februari wordt Luc Van Hove 50, en dat kon de Concertvereniging van het Antwerpse Conservatorium niet zomaar ongemerkt voorbij laten gaan. Maandag slaan het Spectra Ensemble, het Spiegel Strijkkwartet en pianist Levente Kende de handen in elkaar voor een vejaardagsconcert in deSingel. Een componistenportret !

    Luc Van Hove (1957) studeerde aan het Antwerpse conservatorium. Zijn belangrijkste leraar voor compositie was Willem Kersters. Hij volgde vervolmakingscursussen aan het Mozarteum in Salzburg en aan de University of Surrey (Guilford - UK). Hij is gewezen buitengewoon leraar aan de muziekkapel Koningin Elisabeth en doceert momenteel compositie aan het conservatorium van Antwerpen en compositie en analyse aan het Lemmensinstituut in Leuven. Daarnaast is hij ook promotor en artistiek adviseur aan het Orpheusinstituut en is hij lid van de Koninklijke Vlaamse Academie van België voor Wetenschappen en Kunsten.
    Van Hove is ook een van de meest vooraanstaande compositieleraars in Vlaanderen, en dat niet alleen omwille van het feit dat hij doceert aan twee belangrijke instellingen, maar vooral omwille van zijn grondige kennis van het repertoire, zijn interesse voor muziektheoretische problemen, de compositietechnische gaafheid van zijn eigen werk en zijn oprechte belangstelling voor de vele tendensen binnen de hedendaagse muziek.
    Niet alleen in België, maar ook in het buitenland geniet Luc Van Hove grote faam. Zo werd werk van hem gespeeld op het Midem Festival in Cannes, tijdens de promenadeconcerten in de Doelen in Rotterdam en op het festival November Music in 's-Hertogenbosch. Bovendien vertolken befaamde buitenlandse ensembles en musici regelmatig werk van Luc Van Hove: het Rotterdams Philharmonisch Orkest, het Brodsky Quartet, het Arditti Quartet, het Xenakis Ensemble en cellist Pieter Wispelwey.
    Voor Van Hove staat de absolute muziek, het klankbeeld, het zuivere muzikale aspect centraal. Hij paart een zintuiglijke fascinatie voor het klankbeeld met een vaak analytische benadering van de partituur. De confrontatie of combinatie van tonaliteit en atonaliteit blijft dus een constante in het werk van Van Hove.

    Luc Van Hove (°1957) over Septet opus 24: " Het Septet opus 24 werd geschreven in opdracht van het OCMW van Antwerpen, naar aanleiding van het 750-jarig bestaan. Het is een suite van zes karakterstukjes, getiteld ouverture, notturno, rapsodia, scherzo, notturno en elegia. In dit werk maak ik voor het eerst consequent gebruik van de set theorie van de Amerikaanse musicoloog Allen Forte. Het stuk is geschreven in een zeer directe en hevige stijl, en behandelt consonantie en dissonantie op een volstrekt gelijkwaardige manier, omdat ze beide wortelen in eenzelfde analytische benadering van de tonen."

    Luc Van Hove over Haydn-Veränderung : "De Haydn-Veränderung werd geschreven in opdracht van het Festival der Voorkempen, als één van drie opdrachten aan drie componisten (de andere twee waren Luc Brewaeys en Wim Henderickx). Vraag was om een variatie te componeren op het beroemde Duitslandlied uit het Keizerkwartet van Joseph Haydn.
    Mijn variatie gaat uit van een grondige tonale analyse van het thema. Het betreft een virtuoos speelstuk. Het beroemde thema van Haydn wordt niet letterlijk geciteerd, maar komt in een omfloerste gedaante, volledig in omkering, wel aan de orde.
    Het stuk vormt eigenlijk een tweeluik met de later geschreven Diabelli Veränderung (voor orkest). Het is dan ook mijn bedoeling om de Haydn Veränderung te orkestreren, opdat beide stukken als één geheel zouden kunnen gebracht worden."

    Programma :
    • Luc Van Hove, Septet opus 24 - 1988 (Spectra Ensemble)
    • Luc Van Hove, Pianokwartet op. 40 - 2002 (Levente Kende/Spiegel Strijkkwartet)
    • Luc Van Hove, Haydn-Veränderung , op.41 - 2003 (Spiegel Strijkkwartet)
    • Ludwig Van Beethoven, Strijkkwartet opus 18 nr 4 (Spiegel Strijkkwartet)
    Tijd en plaats van het gebeuren :

    Luc Van Hove 50 ! Componistenportret
    Maadag 22 januari 2007 om 20.00 u
    deSingel - Blauwe Zaal
    Desguinlei 25
    2018 Antwerpen

    Meer info : www.conservatorium.be , www.spectraensemble.com en www.spiegelstringquartet.com
    Luc Van Hove op www.cebedem.be

    Vorige week had Peter-Paul De Temmerman een gesprek met Luc Van Hove. Dit interview verschijnt een dezer dagen op Oorgetuige.

    00:35 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook