30/01/2007

Argandi brengt recent werk van Jan Vandenheede

Argandi Pianotrio Violiste Blanca Arbelaez, celliste Greet Gils en pianist Andrew Wise vormen sinds 2002 samen het Argandi Pianotrio. Het zijn drie ervaren musici, die elkaar reeds lang muzikaal kennen en besloten om 'hun gezamenlijke passie en enthousiasme voor het brede repertoire van deze klassieke samenstelling vorm te geven'.
Zij trachten hun concertprogramma's zo samen te stellen dat telkens de verschillende stijlperiodes aan bod komen. Ze besteden dus ook aandacht aan hedendaags werk. Zaterdag brengt het Argandi Pianotrio in de Rode Pomp een recital met muziek van Beethoven, Camille Saint-Saëns en de Gentse componist Jan Vandenheede

Vandenheede's Sonatine voor klaviertrio is de eerste in een reeks die dateert van 2006. Deze sonatines zijn gebaseerd op een miniatuurstrijkkwartet dat de aforistische titel 4 für 4 draagt (4 miniaturen voor 4 uitvoerders). Toch zijn het geen 'arrangementen'. Ze zijn telkens speciaal geconcipieerd voor de betreffende bezetting en zijn in geen geval inferieur aan de originele versie voor strijkkwartet. In feite had elk van hen de originele versie kunnen zijn.
Jan Vandenheede schreef een eerste versie ervan in 1983 en droeg die op aan Anton Webern, geboren in 1883. Waarom hij de naam Mozart aan de opdracht van de meeste van deze sonatines heeft toegevoegd, heeft verschillende redenen. Eerst en vooral vierde men in 2006 de 250e verjaardag van zijn geboorte. Ten tweede was de eerste van de reeks een pianotrio, een genre waarvoor Mozart zeer belangrijk is. Ten slotte bevatten de meeste een nieuwe melodie die Mozartiaans van inspiratie is, hoewel ze strikt dodecafonisch blijft.
De sonatines zijn een soort miniatuursonates. Hun expressief basisplan vertoont onmiskenbare gelijkenissen met dat van de traditionele, klassiek-romantische sonate. De sonatine voor klaviertrio telt vier bewegingen, het eerste middendeel is eerder traag en lyrisch, het andere een scherzo. Bovendien zijn de hoekdelen (één en vier) verwant in tempo. Maar in tegenstelling tot de traditionele sonate, zijn ze wel traag, wat dan weer te maken heeft met het herdenkingskarakter van het werk.
Elke sonatine biedt bepaalde vrijheden aan de uitvoerders en heeft tot op zekere hoogte een open vorm. Op die manier kunnen de uitvoerders hun vertolking aanpassen aan de concertzaal, het programma, hun persoonlijke voorkeuren of deze van het publiek.

Programma : Tijd en plaats van het gebeuren :

Recital Argandi Pianotrio
Zaterdag 3 februari 2007 om 20.30 u

De Rode Pomp
Nieuwpoort 59
9000 Gent

Meer info: www.rodepomp.be , www.argandi.be en www.wisenose.net

00:01 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

29/01/2007

Peter Oerlemans & Jadranka Gasparovitch

Joseph Jongen Woensdag brengen pianist Peter Oerlemans en de de Kroatische celliste Jadranka Gasparovic in de Rode Pomp een recital met muziek van Schubert, Brahms, Rachmaninoff en Jongen.

De Waalse componist Joseph Jongen (1873-1953) schreef zijn eerste strijkkwartet al op zijn 22ste. In 1897 behaalt hij de prestigieuze Prix de Rome voor zijn cantate Comala. In hetzelfde jaar werd hij aan het conservatorium van Luik tot hulpprofessor harmonie en contrapunt benoemd. Hij was een uitstekend organist die vele concerten gaf. Na de Eerste Wereldoorlog wordt hij tot 1939 directeur van het conservatorium te Brussel. Tijdens de vakanties componeert hij, meestal in het dorpje Sart-lez-Spa. Zijn oeuvre omvat 137 werken, waarvan het laatste dateert van 1951.
Joseph Jongen is wellicht een van onze grootste componisten uit de eerste helft van de 20ste eeuw. Hoewel hij in die tijd een bijzonder gewaardeerd componist was, was hij er de man niet naar om zichzelf en zijn muziek in de schijnwerpers te plaatsen. Hij hield er wel van om de werken van zijn collega's te dirigeren en in première te laten gaan om ze op die manier aan het grote publiek voor te stellen. Zijn tijdgenoten beschrijven hem als een gereserveerd man die ongewoon oprecht en eenvoudig was, maar die blijk kon geven van een grote gedrevenheid en veel enthousiasme. Het oeuvre dat hij heeft nagelaten weerspiegelt deze opmerkelijke en uitzonderlijke persoonlijkheid die onbetwistbaar een stempel heeft gedrukt op het muziekleven in ons land.

Programma : Tijd en plaats van het gebeuren :

Recital Jadranka Gasparovitch & Peter Oerlemans
Woensdag 31 januari 2007 om 20.30 u

De Rode Pomp
Nieuwpoort 59
9000 Gent

Meer info: www.rodepomp.be

13:32 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

Performatik 3 : Pasta for Tired Dancers

Voor het derde en laatste deel van de Performatik-reeks nodigde het Kaaitheter de Weense dramaturg Berno Odo Polzer uit om een project samen te stellen rond muziek en performance. Polzer is verbonden aan Wien Modern, een festival voor hedendaagse muziek dat tegelijk ook een platform biedt aan nieuwe dans, beeldende kunst, tekst en media.
Polzer doopte zijn project Pasta for Tired Dancers, naar de Amerikaanse componist Alvin Lucier, die jarenlang elke week een pastagerecht klaarmaakte voor een danseres die, uitgeput na de zware dagtraining, elke week weer op adem kwam dank zij de door hem bereide maaltijd. Pasta for
Tired Dancers verkent de wereld van klank, bewegende lichamen en dito beelden. Het goedgevulde programma bevat concerten, performances, films en installaties van componisten, muzikanten, choreografen, performers, beeldend kunstenaars en filmmakers.

Berno Odo Polzer: "Pasta for Tired Dancers sluit aan bij verschillende artistieke velden - muziek, dans, beeldende kunst en film - en biedt zo verschillende gezichtspunten op en benaderingen van performativiteit. Elk van de vijf avonden trekt een specifieke lijn naar het veld van wat kan gepresenteerd worden op een scène: klank, taal, beweging en beeld. Pasta for Tired Dancers is een uitnodiging om die lijnen te volgen, om tijd door te brengen met de artiesten en na te denken over de veranderende noties van performativiteit.

Alvin Lucier Alvin Lucier Evening : Het koken van pasta voor vermoeide dansers

De Amerikaanse componist en pionier van de experimentele muziek Alvin Lucier (1931) was lange tijd een medewerker van John Cage en is een van de prominente figuren van de Amerikaanse muziek.
Ruimte, spraak en tijd zijn de basisingrediënten van zijn muziekperformance I am sitting in a room (1970), een compositie voor een kamer ('Elke kamer heeft haar eigen melodie', aldus Lucier), een stem en een taperecorder die hij voor het eerst in België zal uitvoeren, in het Kaaitheater.
De performance wordt vervolgd in de Kaaitheaterstudio's (er wordt voor vervoer gezorgd van het Kaaitheater naar de Kaaitheaterstudio's) , waar Lucier Nothing is Real (Strawberry Fields Forever) zal uitvoeren, een compositie voor piano, versterkte theepot en tape recorder. Nadien krijgt Lucier het gezelschap van Berno Odo Polzer voor een nagesprek, terwijl zij de pasta klaarmaken die dit project zijn titel gaf.

Programma :
  • Alvin Lucier, I am sitting in a room (1970) voor stem en elektromagnetische tape, Alvin Lucier (stem)
  • Alvin Lucier, Nothing is Real (Strawberry Fields Forever) (1990) voor piano, versterkte teepot, tape recorder en miniatuur sound system, Alvin Lucier (piano)
Alvin Lucier : http://alucier.web.wesleyan.edu
Audio:
Alvin Lucier op UbuWeb Sound ( met documetaire/interviews en de originele opname van I am sitting in a room)
Alvin Lucier, I am sitting in a room en Nothing Is Real (Strawberry Fields Forever) op www.archive.org

-----------------------------------------

Georges Aperghis Georges Aperghis Evening : Muziek voor stem en lichaam

14 Récitations van de Grieks-Franse componist Georges Aperghis (1945) is tegelijk muziek en theater. Aperghis schreef deze compositie niet alleen voor de stem maar voor het gehele lichaam van de vertolker. Klinkers en medeklinkers, de bouwstenen van onze taal, worden gevarieerd, gearticuleerd en gekleurd, wat resulteert in een stuk van een buitengewone intensiteit.

Georges Aperghis: "The basic idea of 14 Récitations is to work with syllables and phonemes as if they were notes or pitches. Instead of only using pitches to create melodies I work with syllables and phonemes, the building blocks of our language. This principle is comparable to Anton Webern's 'Klangfarbenmelodie': a melody made of colours, of values of sounds with all their richness. Although the syllable material is derived mainly from the French language I think that the mental midget stories created in Récitations are also accessible for people who do not understand French.
When I composed the 14 pieces of Récitations in 1978 I faced the challenge to preserve as many different stories and sound articulations as possible while staying simple in order to enable the listeners to enter this microcosm of imaginative stories and to keep the permutation processes of the syllables observable and perceivable. The 14 Récitations was the first work in which I managed to combine complexity and simplicity in that way. Somehow the audience wrote the piece in company with me, the listeners were present in my mind during the composition process. That's why I am convinced that the audience can participate in the experience of these pieces. (...)
The 14 Récitations demand a lot from the singer in terms of coping with the technical challenges of the score and above all finding the pleasure of it. These pieces require a lot more than just following the score's detailed instructions. In fact the singer has to become someone else while studying and performing the score. Performing 14 Récitations is an experience and an adventure. The same is true for the listener."

De Franse sopraan Donatienne Michel-Dansac 'belichaamt' letterlijk deze muziek. Zij beschikt over de technische, mentale en muzikale vaardigheden die nodig zijn voor het vertolken van Aperghis' veeleisende partituur. Deze muziek heeft haar alvast heel veel geleerd, en niet alleen voor haar stem, iets waar ze Aperghis zeer dankbaar voor is.

Donatienne Michel-Dansac over 14 Récitations : "If I would not know Georges Aperghis and his extraordinary personality, his humanity, I would probably think that he is just crazy, or even that he doesn't like human beings. But it's the opposite: he loves people. He actually loves the interpreters for whom he writes such difficult pieces. And that's why we are able and actually want to confront ourselves with these sometimes perversely difficult demands. There is something very human in Aperghis' music, you feel this specific quality. 14 Récitations contain many conditions, processes and emotions of our daily life, but they are enormously condensed in time. I believe that we all know the mental and physical states expressed in this music. This music taught me so much, and not only for my voice. And there is always more to learn. I thank him for this ongoing inner journey.”

In het tweede deel wordt een gloednieuwe documentaire getoond over Aperghis' muziek- en theaterwerk: Aperghis, Tempête sous un Crâne van de Franse cineaste Catherine Maximoff.

Programma :
  • Georges Aperghis, 14 Récitations (1978), Donatienne Michel-Dansac (sopraan)
  • Aperghis, Tempête sous un Crâne, een film van Catherine Maximoff (2006)
Georges Aperghis : www.aperghis.com
Interview met Georges Aperghis door Frank Madlener (Parijs, 24 november 2000) op www.arsmusica.be

Audio: Georges Aperghis op UbuWeb Sound

-----------------------------------------

Leif Inge Leif Inge : Stretch over Beethoven

De Noorse conceptueel kunstenaar Leif Inge heeft Beethovens Negende zonder distorsie van de toonhoogte gestretcht tot een elektro-akoestisch concert van 24 uur. Dat zorgt voor een fascinerende perceptie van tijd. Het stuk werd opgevoerd van New York tot Shangai, waarbij vaak echte communities ontstonden van mensen die de hele 24 uur uitzitten (en af en toe een tukje maken).
The New York Times: 'Wat normaal klinkt als een opgewekt Weens melodietje van 5 of 10 seconden wordt een minutenlange cascade van boventonen; een tromroffel wordt een nachtmerrieachtige lawine. Toch blijft de symfonie op een of andere manier herkenbaar, in spirit, zoniet in vorm; de bevroren strijkers beladen met een intense, sombere Beethoven-ness.'
Het mag dan al een uitputtingsslag zijn : de toegang tot deze performance is gratis.

Leif Inge : 9 Beet Stretch: www.expandedfield.net
Aan Beethoven trekken, Over Leif Inges 9 Beet Stretch, Harold Schellinx op www.cut-up.com, 18/09/2005

-----------------------------------------

Bernhard Lang Bernhard Lang Evening : De esthetica van de herhaling

Van de Weense componist en computermuzikant Bernhard Lang (1957) ging onlangs voor het Mozartjaar in Wenen het muziektheaterstuk I hate Mozart in première. Eerder dit jaar werd in de Bastille in Parijs Das Theater der Wiederholungen gebracht, gebaseerd op teksten van de Sade en William S. Burroughs en gechoreografeerd door Xavier Le Roy.
Centraal in het programma is de creatie van een nieuw dansstuk van de in Wenen werkende choreografe Christine Gaigg waarvoor een nieuw ontwikkelde video loop generator wordt gebruikt. Wat doet herhaling met onze perceptie? De esthetica van de loop, de herhaling, is wat de verschillende onderdelen van deze avond verbindt.

Programma :
  • Bernhard Lang, DW6a (2002), for e-viola/e-violin and loop-generator, Dimitrios Polisoidis (e-viola/e-violin)
  • Christine Gaigg & Bernhard Lang, V-TRIKE - for one dancer, metal sound plate and visual loop generator (2004-06)
  • Martin Arnold, Alone. Life Wastes Andy Hardy (1998)
  • Bernhard Lang, A Room full of Shoes (2001), Bernhard Lang (computer)
  • Laurent Goldring, video for Differenz / Wiederholung 2 by Bernhard Lang (2006)
Bernhard Lang : http://members.chello.at/bernhard.lang/

-----------------------------------------

Helmut Lachenmann Helmut Lachenmann & Martin Siewert Evening : de choreografie van muziek

In 2005 creëerde de Franse choreograaf Xavier Le Roy een 'geënsceneerd concert' op muziek van de Duitse componist Helmut Lachenmann. De choreografie werkte met de dissociatie van geluid en beweging op het moment zelf waarop de muziek wordt uitgevoerd; de bewegingen van de musici worden het materiaal van de dansvoorstelling.
Op de slotavond van Pasta for Tired Dancers wordt het tweede deel van deze voorstelling gebracht: de muziek is Lachenmanns gitaarduet Salut für Caudwell (1977). Deze 30 minuten durende compositie is een mijlpaal in de muziek voor gitaar en tovert ongehoorde klanken te voorschijn, delicate structuren en een breed spectrum aan muzikale referenties. In dit tweede deel kan je de gerenommeerde gitarist, elektronicamuzikant en componist Martin Siewert aan het werk zien, die zijn muzikale kijk op Salut für Caudwell ten gehore brengt met beelden van de Duitse videokunstenaar Lillevan.

Programma :
  • Xavier Le Roy, Helmut Lachenmann, Salut für Caudwell
  • Martin Siewert, New Work for guitars, electronics and live video (2006/07)
Martin Siewert : http://siewert.klingt.org
Xavier Le Roy : www.insituproductions.net

Thinking About Helmut Lachenmann,with Recommended Recordings, Dan Albertson op www.lafolia.com, november 2004
Helmut Lachenmann op www.arsmusica.be

-----------------------------------------

Tijd en plaats van het gebeuren :

Performatik 3 : Pasta for Tired Dancers
Alvin Lucier Evening
Dinsdag 30 januari 2007 om 20.30 u
-----------------------------------------
Georges Aperghis Evening
Woensdag 31 januari 2007 om 20.30 u
-----------------------------------------
Bernhard Lang Evening
Vrijdag 2 februari 2007 om 20.30 u
-----------------------------------------
Leif Inge : 9 Beet Stretch
Vrijdag 2 februari om 19.30 tot zaterdag 3 februari 2007 om 19.30

-----------------------------------------
Helmut Lachenmann & Martin Siewert Evening
Zaterdag 3 februari 2007 om 20.30 u
Closing party om 23.00 u

Kaaitheater
Sainctelettesquare 20
1000 Brussel

en

Kaaitheaterstudios
Onze-Lieve-Vrouw van Vaakstraat 81
1000 Brussel

Meer info : www.kaaitheater.be

02:38 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

28/01/2007

Pluk & Play

Pluk & Play / John Oswald 'Pluk & Play' wordt een concert waarin (her)gebruik van bestaand klankmateriaal en polyfonie van diverse, zelfstandige klanklagen centraal staan. Bruno Forment heeft in het verleden reeds stukken gemaakt waarin hij zijn voorliefde voor bestaande muziek (van barok over vroeg 20ste-eeuwse platenopnames tot Karel Goeyvaerts) vertaalt in elektronische composities. Tijdens dit concert laat hij een nieuw werk horen in een live elektronica set. Ook Thomas Smetryns gebruikt graag oude muziekstukken als basismateriaal voor nieuwe composities. Met zijn 78-toeren platen bracht hij recent nog een live mix voor de Swingjugend-produktie van het Festival van Vlaanderen. Wat hij precies gaat doen, weten we nog niet maar het wordt alleszins een nieuw live-gespeeld werk op basis van oud materiaal.

Van de componisten James Tenney en John Oswald is telkens één werk te horen. James Tenney bewerkte in 1961 een opname van Elvis Presley en creëerde zo "Collage #1". Van John Oswald - berucht voor zijn muzikale plundertochten - is geen elektronisch stuk maar wel een compositie voor de player piano te horen. 'Aria' is een bewerking van de aria van J.S. Bach uit de Goldberg Variaties in de uitvoering van Glenn Gould. Dit werk was oorspronkelijk te vinden op de vermaarde "Plunderphonics" cd van Oswald waarop het werd gespeeld door een gesampelde piano. Enkele jaren later liet hij het ook uitvoeren door een automatische piano en speciaal voor dit concert bezorgde hij aan Logos de midi-file zodat het nu ook op de Logos player piano te horen zal zijn.

Diversiteit komt ook aan bod in "Layered Histories" voor video en klank van de Amerikaanse componist Bob Gluck en de visuele kunstenares Cynthia Beth Rubin. Dit werk vertelt het imaginaire verhaal van een bestaand 13de-eeuws bijbelmanuskript waarin illustraties de vermenging van kristelijke, joodse en islamitische kulturen aantonen. Op het eerste zicht is het audio-visuele werk van Henry Gwiazda dan weer van een andere aard: 3d-animaties van alledaagse, banale bezigheden in een Amerikaanse buitenwijk. Deze componist die enkele jaren geleden nog live-collages maakte met samples van heel diverse geluiden, lijkt nu gefascineerd door eenvoudige en banale handelingen die op een bijna repetitieve en minimalistische wijze getoond worden. Maar gelijktijdigheid en polyfonie zijn hier ook aanwezig in de verschillende schermen waarin vanuit een ander perspectief dezelfde handelingen te zien zijn. Het geluidsbestand voegt daar een extra stem en dimensie aan toe doordat de concrete geluiden los staan van de animatiebeelden en vaak suggereren wat er buiten het scherm op hetzelfde moment gebeurt.

"Collage #1" (1961) is gebaseerd op de opname van Elvis Presley's "Blue Suede Shoes". James Tenney ging met dit lied aan de slag in de studio voor elektronische muziek van de University of Illinois en gebruikte daarbij "klassieke" tape-effekten als het veranderen van de speelsnelheid, het achterwaarts afspelen, het toevoegen van echo- en filtermanipulaties,…
JamesTenney beschouwt het stuk als een hommage aan Elvis Presley en hoopt alvast dat het hem zou hebben bevallen.

Bob Gluck gebruikt veelvuldig elektronica in zijn komposities, instrumenten en installaties. Hij geeft performances op zelfgebouwde elektro-akoestsche instrumenten die vaak sensoren gebruiken zodat het akoestische geluid van het instrument onmiddellijk ook met elektronica bewerkt kan worden. Hij is directeur van de Electronic Music Studios van de universiteit van Albany (VS) en van de Electronic Music Foundation. Cynthia Beth Rubin kreeg een opleiding als schilderes maar sinds het begin van de jaren '80 werkt ze steeds meer met digitale media. Nu maakt ze vooral digitale afbeeldingen en collages, websites, installaties en animatiefilms die niet enkel in de VS te zien waren maar ook in Frankrijk, Nederland, Tsjechië, Rusland, Australië en Canada.

Sinds 1986 mixt Henry Gwiazda (°1952) op het podium allerlei samples (loeiende koeien, knapperige chips, exotische vogels,...) tot een muzikale taal die "afgeleid is van de innerlijke karakteristieken van de geluiden zelf." In de jaren '90 gebruikte hij software voor luchtvaartpiloten om in de studio elektro-akoestische stukken te maken voor hoofdtelefoons (waarbij geluiden heel precies in een virtuele 3d-geluidsruimte geplaatst kunnen worden). Daarna begint hij surrealistische video's te ontwerpen waarbij de geluidsband (met allerlei konkrete geluiden) als een contrapunt met deze beelden fungeert. Na 2000 veranderen deze video's in digitale 3D-animaties.

John Oswald (°1953) is een Canadese componist, saxofonist, fotograaf en danser. Hij is vooral bekend van zijn "plunderphonics": collages waarin hij sinds het einde van de jaren '60 stukken uit alle mogelijke muziekstijlen verwerkte. Daarbij trok hij zich weinig aan van copyright-regels. "Als creativiteit een veld is, is copyright de omheining" is één van zijn geliefde uitspraken. In 1993 probeerde hij het muzikale resultaat van 10 jaar CD- geschiedenis te sampelen in zijn complexe werk "Plexure".
John Oswald schrijft ook werken voor akoestische instrumenten en orkest (vaak met elektronica), is betrokken bij verschillende dansprodukties (als componist of danser) en is ten slotte ook actief als saxofoonimprovisator.

Bruno Forment werd van jongs af gepassioneerd door elektro-akoestische muziek, syntesizers en samplers. Sinds 2003 werkt hij als aspirant van het FWO-Vlaanderen aan een proefschrift over de representatie en receptie van de Grieks-Romeinse mytologie in de opera seria. Rond dit thema creëerde hij met Paul Dombrecht recent nog de 'cut&paste operas' Ifigenia en Ipermestra, beide op basis van achttiende-eeuwse operapartituren. Als componist legt Bruno Forment zich hoofdzakelijk toe op elektronica, en dit zowel binnen de 'gecomponeerde' muziek als de 'pop'. Hij produceerde reeds talrijke platen en schreef in opdracht van binnen- en buitenlandse festivals.

Thomas Smetryns (°1977) studeerde kompositie en gitaar/luit/theorbe aan het conservatorium van Gent. Als componist is hij erg geïnteresseerd in het zoeken naar een nieuwe, experimentele muziekpraktijk die steeds verankerd is in een historisch en/of een maatschappelijk (onder)bewustzijn. Deze interesse deelt hij met de Amerikanen Brent Wetters en Jonathon Kirk, met wie hij het componistenkollektief  "Medusa" vormt.
Hij schreef ook muziek voor onder andere Spectra Ensemble, het Logos M&M orkest, Daan Vande Walle, trompettist Jason Price, HERMES ensemble en het Festival Van Vlaanderen. Daarnaast is hij ook als luitist actief in het Oberon Consort, dat zich verdiept in de Italiaanse Renaissance en Vroeg-Barok, naast diverse activiteiten als freelancer. In zijn activiteiten als DJ (uitsluitend met 78 toerenplaten) staat het muzikale verleden in een hedendaagse context centraal.

"Drieweg" van Hans Roels is een polyfoon werk waarbij 3 hoofdinstrumenten elk in een eigen tempo spelen en een vierde instrument dit trio begeleidt. Het stuk is niet geschreven voor vier specifieke instrumenten maar heeft een abstracte partituur die door allerlei instrumenten (met welomschreven
karakteristieken) kan gespeeld worden. De eerste versie in Logos wordt gespeeld op een speelgoedpiano, melodica en 2 synthesizers maar een uitvoering met bijvoorbeeld xylofoon, clarinet, cello en accordeon of mandoline, accordeon, basblokfluit en harmonium kan ook.
"Drieweg" klinkt bijna als een soundscape waarin drie duidelijk te onderscheiden stemmen te horen zijn die los van elkaar hun eigen gang gaan maar die als bij toeval toch goed bij elkaar passen.

Programma :
  • James Tenney, collage #1 (elektro-acoestische soundtrack)
  • John Oswald , Aria (automatische piano)
  • Bob Gluck & Cynthia Beth Rubin, Layered Histories (video & elektro-acoestische soundtrack)
  • Henry Gwiazda, I'm sitting watching (video & concrete geluiden)
  • Bruno Forment, Nieuw werk (live laptop)
  • Thomas Smetryns, Horses (laptop, gitaar en 78-toeren platen)
  • Hans Roels, Drieweg (accordeon, speelgoedpiano & sythesizer)
Tijd en plaats van het gebeuren :

Pluk & Play
Dinsdag 30 januari 2007 om 20.00 u
Logos Tetraeder,
Bomastraat 26
9000 Gent

Meer info : www.logosfoundation.org, www.thomassmetryns.be, www.brunoforment.be, www.hansroels.be, www.henrygwiazda.com, www.plunderphonics.com, www.cbrubin.net

Thomas Smetryns op www.arts.kuleuven.be/matrix/
Hans Roels op www.logosfoundation.org

James Tenney 'geblogd':
'Larry Polansky on James Tenney' , op pjoris.blogspot.com, 11/10/2006
'James Tenney, 1934-2006' , Kyle Gann op www.artsjournal.com, 26/08/2006

James Tenney op newmusicbox.org (met video 'Postcards from the Edge: James Tenney in his own words')

John Oswald op UbuWeb Sound

Elders op Oorgetuige :
Contcont : hedendaagse contemplatieve pianomuziek (James Tenney) , 13/12/2006
Gradus ad Parnassum : Berio, Goethals, De Baerdemacker, Smetryns en Janssens, 9/12/2006
Swing Jugend (Thomas Smetryns), 5/10/2006
OdeGand : feest in de Gentse binnenstad (Thomas Smetryns/Hermes Ensemble), 16/09/2006

21:39 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

Of zoet Fiane zong

Duo XXI : Elke Tierens/Jan Cherlet Met de woorden "Boven leef ick, boven zweef ick" probeert het overleden zoontje van Joost van den Vondel in het gedicht "Kinder-lyck" zijn wenende moeder te troosten. Het gedicht in kwestie werd vermoedelijk in 1633 geschreven maar ook nu, meer dan drie eeuwen later, vinden mensen troost door het uiten van hun gevoelens in poëzie en muziek. Françoise Vanhecke en Duo XXI verbinden teksten van Joost van den Vondel met hedendaagse teksten over het verlies van een kind: aangrijpende teksten over verdriet, onbegrip, machteloosheid, maar ook over onschuld, berusting en troost.

Duo XXI wil met deze voorstelling een mooi luisterprogramma brengen voor iedereen die even weg wil van de oppervlakkigheid en zo tegelijk ook steun te bieden aan mensen die zelf een kind hebben verloren. In een compositie voor zang, fluiten en slagwerk combineren Duo XXI en Françoise Vanhecke werk van Joost van den Vondel met teksten van Inge Tytgat. Vondel, die zelf meerdere kinderen verloor, heeft hierover mooie poëzie nagelaten, denk maar aan "Uytvaert van myn dochterken", waarvan ook de titel van dit programma is afgeleid. De compositie is van de hand van Hans Van Daele. Het is een avondvullend werk waarin de klankkleuren van de sopraan gecombineerd worden met verschillende dwarsfluiten, marimba en een uitgebreid gamma subtiele slaginstrumenten.
Door een nauwe samenwerking met de musici worden diverse gevoelens opge paste wijze vertaald. Zo staat de muziek volledig ten dienste van de emoties die met dit onderwerp gepaard gaan.

Tijd en plaats van het gebeuren :

Duo XXI & Françoise Vanhecke : Of zoet Fiane zong
Zondag 4 februari 2007 om 20.00 u
Sint-Ritakerk
Hoornstraat
8340 Damme - Moerkerke

Meer info : www.duoxxi.be en www.francoisevanhecke.be

Extra : Joost van den Vondel op www.dbnl.org

Elders op Oorgetuige :
More Than a Voice / Catalogue des Femmes, 23/01/2007
Voice & electronics : Electroshocked !, 11/10/2006
Spetterende familievoorstelling Action Zjoezjoe gaat tweede seizoen in, 17/09/2006

20:15 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

Eve Beuvens Trio live in D'Imprimerie

Eve Beuvens Trio Het Eve Beuvens Trio kreeg vorm in de winter van 2004, nadat Yannick Peeters terugkwam uit Zweden en nadat Eve Beuvens lessen had gevolgd in Keulen bij John Taylor. Al snel ontdekten ze gelijkenissen in hun muziekbeleving: het zoeken naar ruimte, precisie en naar vrijheid. Belangrijk voor deze groep zijn interactie en groepsklank. Hun repertoire bestaat uit originele composities, standards en stukken van Bobo Stenson, John Taylor en Kenny Wheeler. Ze treden regelmatig in Brussel, Antwerpen en omstreken. Wie dit trio live aan het werk wil zien, zakt best vrijdag 2 februari af naar D'Imprimerie in Brussel.

Eve Beuvens, piano
Yannick Peeters, double bass
Lionel Beuvens, drums

Tijd en plaats van het gebeuren :

Eve Beuvens Trio live
Vrijdag 2 februari 2007 om 20.30 u

D'Imprimerie
Fabrieksstraat 43
1000 Brussel
Tel 02/502 50 07

Meer info : www.jazzinbelgium.com

10:15 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

27/01/2007

TrioFenix met frisse kijk op repertoire voor strijktrio

TrioFenix TrioFenix is een jonge formatie met een frisse kijk op het repertoire voor strijktrio (viool, altviool en cello). De eerste publieke confrontatie kwam er begin juni 2006 met Klara in Geel, het festival waarvan alle concerten live op de radio te horen waren. De musici zijn echter geen onbekenden: violiste Shirly Laub, altviolist Tony Nys en cellist Karel Steylaerts. Hun gezamenlijk streven naar pure muzikale schoonheid, hun individuele kunnen en hun jarenlange muzikale ervaringen allerhande staan garant voor concerten op het hoogste niveau.

Het Trio speelde op de meest prestigieuze Europese concertpodia. Elk hebben ze verschillende wereldcreaties op hun naam staan en ze werkten bovendien met vooraanstaande  componisten als Helmut Lachenmann, Wolfgang Rihm en Jonathan Harvey.

TrioFenix beoogt een heropleving van het strijktrio. Naast het uitvoeren van de vele meesterwerken die voor de drie strijkinstrumenten geschreven zijn, willen ze ook het minder bekende werk voor strijktrio aan de vergetelheid onttrekken. Het componeren van een kamermuziekwerk waarin elk van de stemmen op een zo individuele manier word behandeld terwijl men toch een rijke textuur en kleurrijk klankbeeld moet nastreven was en is voor vele comonisten de ultieme uitdaging. Van Mozart en Beethoven over Schönberg tot Schnittke was het strijktrio vaak het vehikel om de diepste gedachten en hoogste intenties van de componist te verklanken. Daarom stelt het genre zo'n hoge eisen aan de uitvoerders. Daarom ook is het noodzakelijk dat een trio zich intens op het repertoire toelegt, een absolute voorwaarde om een homogene klank en een verfijnd samenspel te bereiken. En dan wordt het beluisteren van een strijktrio een buitengewone ervaring...

Alfred Schnittkes (1934 - 1998 ) componeerstijl was aanvankelijk avant-gardistisch en sterk beïnvloed door uit het Westen overgewaaide compositietechnieken als serialisme en aleatoriek. Zoals velen van zijn generatie zou Schnittke deze stijl op den duur als onbevredigend gaan ervaren. Als reactie ontwikkelde hij daarom in de vroege jaren zeventig een nieuwe stijl, die door hemzelf polystylisme werd genoemd. Deze stijl, die beïnvloed was door het werk van componisten als Charles Ives, Luciano Berio en Bernd Alois Zimmermann, maar ook bijvoorbeeld Gustav Mahler, wordt gekenmerkt door het al dan niet op parodistische wijze combineren van verschillende muzikale stijlen uit verschillende muzikale tijdvakken; sommigen zien hierin een muzikale uiting van het postmodernisme. Van overheidswege werd het Schnittke doorgaans zeer moeilijk gemaakt. Hoewel de sovjetoverheid in de jaren zestig en zeventig minder streng was jegens kunstenaars dan onder Stalin het geval was geweest, werden als 'avant-gardistisch' of 'westers' geboekstaafde werken toch met de nodige argwaan bekeken. Uitvoeringen van zijn werk werden daarom dikwijls gedwarsboomd, en in de praktijk was Schnittke gedwongen met het schrijven van filmmuziek in zijn levensonderhoud te voorzien. Mede dankzij de inspanningen van de Letse violist Gidon Kremer is Schnittke intussen uitgegroeid tot een van de meest uitgevoerde componisten van de tweede helft van de twintigste eeuw.

Programma :
  • Ludwig Van Beethoven, Trio opus 9 nr. 3 in do klein
  • Alfred Schnittke, Trio voor viool, altviool en cello (1985, compositieopdracht voor het Weense Alban Berg Gesellschaft)
Tijd en plaats van het gebeuren :

Aperitiefconcert TrioFenix
Zondag 28 januari 2007 om 11.00 u
Oude kerk
Kerkplein
1082 Sint-Agatha-Berchem

Meer info : www.triofenix.be , www.masereelfonds.be en www.schnittke.de

'Interview met Karel Steylaerts (TrioFenix)', Emilie De Voght op Kwadratuur.be, 15/06/2006

Elders op Oorgetuige : Vlaams Radio Koor brengt liturgisch programma rond Schnittke, 15/01/2007

11:00 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

26/01/2007

Water Verses kabbelen België binnen

Patrick De Clerck Het heeft veel voeten in de aarde gehad, maar eindelijk is het zover : deze week brengt het Spirale Trio de Belgische première van Patrick De Clercks 'Water Verses'.

Patrick De Clerck (°1958) begon als autodidact te componeren. Hij werkte in enkele vooraanstaande centra voor elektronische muziek zoals het IPEM te Gent en het IRCAM te Parijs. Hier maakte hij doorgedreven algoritmische composities gebaseerd op elektronische klankmanipulatie. Op zijn drieëntwintigste geraakte hij gefrustreerd door de zelfgerichtheid van deze avant-garde. Hij stopte dan ook radicaal met componeren. Patrick De Clerck maakte een tabula rasa en stortte zich op populaire muziek. Hij speelde basgitaar in enkele alternatieve rockgroepen. Uiteindelijk bleek ook dit weer een dood spoor. Midden jaren tachtig sloot Patrick De Clerck zich aan bij het Italiaanse dansgezelschap Sosta Palmizi. Hij schreef de muziek bij enkele producties. Vanuit deze hernieuwde compositie-ervaring, wilde hij stilaan terug niet-functionele werken schrijven. In 1988 schreef hij een kameropera, Re. Vanaf 1989 beschouwt hij zichzelf terug als volwaardig componist.
Voor het componeren wil hij zoveel mogelijk vergeten van eerdere verworvenheden. De Clerck tracht elke compositie vanuit zichzelf op te bouwen, in plaats van zich door een stijl of techniek te laten bepalen. Hij schreef muziek in opdracht voor gerenommeerde orkesten en instellingen zoals de Nationale Opera van België, het Danelkwartet, de Philharmonic Orchestra of the Ural, Patricia Kopatchinskaya en de Centre of Contemporary Music of Moscow.

Over 'Water Verses' wou Patrick De Clerck het volgende kwijt : " Water Verses kwam enkele jaren geleden druppelsgewijs mijn geest binnengesijpeld tijdens een verblijf in Tsjechië. Viviana Sofronitski (dochter van ) had me gevraagd om iets te schrijven voor haar trio. Voorwaarde was wel dat het stuk moest worden uitgevoerd op historische instrumenten. Als Vlaming voel ik me niet echt thuis in de historische muziek, en de vraag schrikte me dus wel wat af. Na dagenlang spelen op de pianoforte begon ik van de klank te houden; het had iets transparants. 'Water Verses' kabbelt rustig voort. De vraag waarom is weinig relevant, het stroomt gewoon. Rivieren, stromen en poëzie verschillen in se niet zoveel van elkaar, ze hebben dezelfde basiseigenschappen."

Na de 'historische versie' maakte Patrick ook een bewerking voor hedendaagse instrumenten. Deze 'moderne' versie zal te horen zijn tijdens de komende concerten van het Spirale Pianotrio.

Programma : Tijd en plaats van het gebeuren :

Spirale Pianotrio, Belgische première 'Water Verses', Patrick De Clerck
Zondag 28 januari 2007 om 17.00 u

Jezuïetenkapel
Pontstraat 7
9300 Aalst

--------------------------------------
 
Maandag 29 januari 2007 om 20.00 u
Kapel Lantschot
Falconrui 47
2000 Antwerpen

--------------------------------------
 
Dinsdag 30 januari 2007 om 20.30 u
Wielick
Place de Bronckart 20
4000 Liege
www.wielick.be

Meer info : www.spiralepianotrio.com en www.sofronitzki.com

Patrick De Clerck : www.dom-gorokhov.com en www.arts.kuleuven.be/matrix

17:13 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

25/01/2007

NOB brengt Blending en Ausland naast Spaans repertoire

Kris De Baerdemacker / Ed Bennett Dirigent Josep Caballé-Domenech - afkomstig uit Barcelona - leidt het Nationaal Orkest van België tijdens een drietal concerten met op het programma enkele grote namen uit de Spaanse muziekgeschiedenis? Het mediterraans getinte programma wordt telkens aangevuld met een stuk dat in november 2006 door Tactus en het Forum voor jonge componisten werd gekozen uit vier nooit eerder gespeelde werken.

Tactus geeft jonge componisten de unieke kans om hun werk met professionele orkesten uit te voeren. Tijdens het Tactus-Young Composers' Forum 2006, dat plaatsvond van 30 november tot 2 december 2006, werden 'Ausland' van Ed Bennett, 'Blending' van Kris de Baerdemacker, 'Tra il fuoco e la rugiada' van Silvia Colasanti en 'Postskripta I-V' van Oliver Weber 'verwerkt' tijdens repetities en masterclasses met het Nationaal Orkest van België.
De drie eerste werken worden door het NOB ook uitgevoerd tijdens enkele concerten in de loop van december 2006 en januari en februari 2007.

Kris De Baerdemacker (°1972) studeerde compositie aan het Koninklijk Conservatorium van Gent bij prof. dr. Godfried-Willem Raes. Hij volgde masterclasses bij Darren Copeland (1999) en Karlheinz Stockhausen (2004). Hij componeert zowel instrumentale als elektro-akoestische muziek en maakt ook composities voor ge-automatiseerde muziekinstrumenten. Zijn werk werd gespeeld in België en op festivals in Nederland en Frankrijk. Momenteel is hij medewerker bij Stichting Logos.
Klankkleur speelt een heel belangrijke rol in Blending. Zoals een schilder met enkele basiskleuren een eigen palet aan schakeringen en contrasten op het doek schildert, wordt in de orkestklank een rijkdom aan klankkleuren ontwikkeld door instrumentengroepen op diverse manieren met elkaar te mengen. Dat kan bijvoorbeeld door de dynamiek te veranderen, bepaalde samenklanken of tonen te accentueren etc.
Het tijdsverloop is geïnspireerd op de structuur van een klassieke redevoering (exordium, propositio, confutatio, confirmatio en peroratio). Het gebruik van retorische figuren (herhaling, stijgende en dalende lijnen,...) zorgt voor de nodige stuwing.

Ed Bennett (°1975) komt uit Noord-Ierland en maakt zowel genoteerde, elektronische en geïmproviseerde hedendaagse muziek. Onder meer het BBC Philharmonic Orchestra, Sound Intermedia en het Echo Ensemble voerden werken van hem uit. Momenteel geniet Ed Bennett een onderzoeksbeurs van het Birmingham Conservatoire, waar hij ook onderwijst aan het departement compositie. Hij was finalist van de British Composer Awards 2005.
Ausland is een monolithisch geheel en heeft een eenvoudige crescendo als uitgangspunt. Iedere speler voegt evenveel klank toe aan een enorme, langzame evoluerende strakke textuur. Hoge, midden- en lage tonen worden gegroepeerd, en dus niet de instrumenten in hun gebruikelijke families. Verschillende onafhankelijke en voortdurend verschuivende melodische lijnen creëren een gevoel van beweging in een ruimere, homogene klankwereld. De inspiratie komt uit de visuele kunsten, met name uit het werk van Riley, Pollock en de Kooning.
"Ausland d’Ed Bennett séduit par son incandescence et son énergie. Cette œuvre monolithique, prenant comme point de départ un crescendo, se caractérise par une écriture fine et exigeante" ( Sébastien Foucart op ww.concertonet.com )

Programma :
  • Ed Bennett, Ausland ( Eerste prijs Tactus - Young Composers Forum 2006) (Vrijdag)
  • Kris De Baerdemacker, Blending (Laureaat Tactus - Young Composers Forum 2006) (Zondag)
  • Edouard Lalo, Symphonie espagnole, voor viool en orkest, op. 21 (1874)
  • Joaquin Turina, Danzas fantasticas, symfonisch gedicht (1920)
  • Manuel de Falla, El sombrero de tres picos (2 suites) (1919)
Tijd en plaats van het gebeuren :

Nationaal Orkest van België o.l.v. Josep Caballé-Domenech / Yuzuko Horigome, viool
Bennett, Lalo, Turina, de Falla
Vrijdag 26 januari 2007 om 20.30 u

Théâtre Royal de Mons
Grand Place
7000 Mons

Meer info : www.nob.be

---------------------------------------

NOB : De Baerdemacker, Lalo, Turina, de Falla
Zondag 28 januari 2007 om 15.00 u
( Inleiding door Liesbeth Segers om 14.30 u )
Bozar - Henry Le Boeufzaal
Ravensteinstraat 23
1000 Brussel
    Meer info : www.bozar.be en www.nob.be

    ---------------------------------------

    NOB : Bennett, Lalo, Turina, de Falla
    Vrijdag 2 februari 2007 om 20.00 u

    Salle Philharmonique
    Boulevard Piercot 25
    4000 Luik

    Meer info : www.nob.be en www.tactus.be

    Ed Bennett : www.edbennett.co.uk
    Kris De Baerdemacker : www.logosfoundation.org en www.arts.kuleuven.be/matrix

    23:41 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

    Keine Spiele mehr : Helbich en Anaraki tasten de grenzen van de verwachtingen af

    Keine Spiele Keine-Spiele mehr is een performanceconcept dat uitgevoerd wordt door alle aanwezigen. Met de woorden 'Please come with me' vragen performer David Helbich en danseres Shila Anaraki het publiek hen gedurende 60 minuten letterlijk te volgen. In het begin een paar minuten gewoon heen en weer en daarna ? De vloer wordt een plattegrond, de muur een landkaart en iedereen is gids. Samen ontdek je de theaterzaal als sociale en lichamelijke ruimte, maar ook als architecturale plaats waarin menselijke interacties een verhaal vertellen. Helbich en Anaraki tasten de grenzen van de verwachtingen af en flirten met begrippen als manipulatie en interactie. Uiteindelijk heeft iedereen aan het einde een eigen parcours afgelegd en een eigen perspectief ingenomen.

    David Helbich (°1973, Berlijn) studeerde muziek en filosofie in Amsterdam en woont en werkt sinds 2002 in Brussel. Hij deed zijn compositiestudies in Amsterdam bij Daan Manneke en in Freiburg bij Mathias Spahlinger. Later volgde hij ook compositiecursussen bij Helmut Lachenmann en aan de Darmstädter Ferienkurse für Neue Musik. Hij kreeg opdrachten van ensembles als Black Jackets Company (Brussel), Resonantsid (Tallinn) en het Ensemble Modern (Frankfurt) en zijn stukken waren te horen op concerten in Duitsland, Nederland, België, Ijsland, Engeland, Denemarken en Estland. Sinds 2001 is hij ook actief als muzikant (gitaar en geluidsimprovisatie), performer, choreograaf, fotograaf en conceptueel kunstenaar. Eerder dit seizoen nodigde Monty hem uit voor een performance in het kader van 'Welcome Back, Mister Paik!'.
    Vorig jaar maakte Shila Anaraki de performance 'Keine Spiele' voor het Brusselse kunstencentrum Nadine. De Duitse danseres studeerde moderne dans in Amsterdam en Rotterdam en werkte met verschillende choreografen uit binnen- en buitenland.

    Tijd en plaats van het gebeuren :

    David Helbich en Shila Anaraki : Keine Spiele mehr
    Zondag 28 januari 2007 om 20.30 u

    Monty
    Montignystraat 3
    2018 Antwerpen

    Meer info : www.monty.be en www.nadine.be

    15:37 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook