23/01/2007

More Than a Voice / Catalogue des Femmes

Françoise Vanhecke Met het programma 'More than a voice - catalogue des femmes' onderneemt Françoise Vanhecke een ontdekkingsreis naar vrouwelijk en muzikaal schoon waarin de zangeres de vrouwelijke componisten (onder wie niet minder dan 4 dames van eigen bodem) van verschillende generaties promoot.

Sopraan Françoise Vanhecke maakte deze vrouwencataloog om een aantal grote vrouwen uit de klassieke muziek een platform te geven. Zij is de perfecte gids in de zoektocht naar vrouwelijk en muzikaal schoon. Françoise combineert een uitzonderlijk zangtalent met de gave om een verhaal te vertellen. Zo wordt deze ontdekkingsreis een aangenaam avontuur.

Françoise Vanhecke is een allround artieste. Ze is zangeres, pianiste, actrice, stempedagoge, vocal coach en componist onder pseudoniem Irma Bilbao. Bovendien is ze een uitstekende improvisator.
Vanhecke kiest vaak voor minder begane paden. Ze nam deel aan theater, film, operettes, café-chantant programma's en zelf modeshows!
Irma Bilbao/Françoise Vanhecke begon al op haar dertiende te componeren.. Al snel werd haar compositorische begaafdheid opgemerkt door Luc Goosen en Jan Decadt, die haar pianostukjes als opgelegd werk programmeerde in de Stedelijke Academie te Harelbeke. Meteen kreeg ze ook in de pers lovende kritieken. In 1995 schreef ze voor de uitzending 'Radio Klara in de stad Kotrijk' 'Jong bloed' op tekst van Guido Gezelle. Willem Vermanderen, ook te gast, was meteen lovend!
In 2003 behaalde Françoise Vanhecke een grant van de New York Women Composers - wat een keerpunt betekende voor haar carrière. Naar aanleiding hiervan werd zij in februari 2004 uitgenodigd om in New York haar soloprogramma rond vrouwelijke componisten 'More than a voice' te brengen. Daar voerde ze ook haar eigen werk 'Jong Bloed' op.
Componisten zoals Mauricio Kagel, Boudewijn Buckinx, Maria de Alvear… prijzen haar creativiteit als componiste.

Programma :
  • Joelle Wallach, 'If you can’t eat you got to' en 'Newlys of silence' uit 'Up into the silence' for Solo Voice, tekst : E.E. Cummings (1985)
  • Petra Vermote, 'Ophidia' for Solo Voice (1998), tekst : Monique Thoné
  • Mira J. Spektor, 'Therefore' for Solo Voice (1999) op een gedicht van William Dickey - 'Il neige dans mon cœur' (1996)
  • Fanny Tran, 'Dans les sables du mois d’août' (2002)
  • Ruth Schontal, 'A Farm Picture' uit 'By the Roadside', Six songs to Poems by Walt Whitman for Soprano & Piano (1975)
  • Irma Bilbao, Romance - Romana for Piano Solo
  • Elisabeth Austin, 'Remember' uit 'Birthday Bouquet' for High Voice and Piano (1990), tekst: Christina Rossetti
  • Jacqueline Fontyn / Irma Bilbao, 'Ku Soko' for Voice + Piano + Bongo (1990), tekst: Jacqueline Fontyn, vertaling in het Swahili door Dr Ntihi Nyurwa M.
  • Awilda Villarini, Dialogue (1991) op een gedicht van Pat Parker
  • Rain Worthington, These days (2000)
  • Moniek Darge, 'Breathing' for Solo Voice (2003)
  • Gladys Smuckler Moskowitz, 'Grass' (1996) op een gedicht van Carl Sandburg
  • Joyce Hope Suskind, 'After Long Silence' (1997) op een gedicht van William Butler Yeats
  • Stefania de Kenessey, 'The quiet one' uit de cyclus 'The muse is not amused'(1999), tekst: Lou Rodgers
  • Beth Anderson, 'Kilkenny Cats' en 'She sights a bird' uit 'Catsongs' (2000), tekst : Emily Dickinson
  • Irma Bilbao, 'Jong Bloed' for Solo Voice + Bongo (1995) op een gedicht van Guido Gezelle
Tijd en plaats van het gebeuren :

'More Than a Voice / Catalogue des Femmes'
Françoise Vanhecke zingt in een theatrale setting vrolijke vrouwelijke komponisten met temperament

Donderdag 25 januari 2007 om 20.00 u
GC de Bosuil
Witherendreef 1
3090 Overijse

Meer info : ww.debosuil.be , www.francoisevanhecke.be, www.joellewallach.com, www.miraspektor.com, fanny.tran.free.fr, www.rainworthington.com, www.beand.com, www.awildavillarini.com , www.jacquelinefontyn.be en www.newyorkwomencomposers.org

Extra :

02:05 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

22/01/2007

Elk 'voor altijd' heet in het begin 'vandaag'

CiCliC Spartacular Vanaf 2007 verhuizen de 'CiCliC Spartacular' Concerten naar Kunstencentrum Vooruit. De Spartacular concerten zijn gericht op exploratieve muziek waarin de persoonlijke zoektocht met al zijn vallen en opstaan open en bloot worden vrijgegeven of geopenbaard. Wat niet uitsluit dat er geen 'eindresultaat' zou kunnen ontstaan. Het 'eindresultaat' is een snapshot van die zoektocht en een 'momenteel resultaat'. En uiteindelijk is elk geassimileerd [meester]werk uit de geschiedenis een momenteel resultaat: een representatief momenteel resultaat dat zichzelf heeft ontgroeid en wordt vastgezet in het collectief geheugen door de gewoontevorming eraan. Kortom : het afgewerkte product in de kunst een uitvinding is van de marketing. Het is een fossillisatie tijdens zijn eigen ontstaan.

Het eerste concert in de Spartacular reeks is Ogni sempre all'inizio si chiama oggi, wat vrij vertaald zoiets betekend als Elk 'voor altijd' heet in het begin 'vandaag'. Het is de slotsynthese uit een gedichten reeks van Giovanni Barcella waarin ook het zoeken, de onechtheid van resultaat, het zich (durven) blootstellen zonder de schijn en de sociale situatie van de mens centraal staan.

Vier muzikanten zullen elkaar trachten te ontmoeten vanuit totaal verschillende muzikale levenswandel. Dick Van der Harst is componist en heeft zich in zijn composities laten drijven op oud muzikaal materiaal uit de internationale 'volksmuziek'. De muziek is hedendaags maar doordrenkt met de doorgesijpelde muziekgeschiedenis. In deze configuratie neemt hij de elektrische gitaar ter hand, maar dan vanuit zijn achtergrond als componist en de pleiade van andere instrumenten die hij hanteert. Daartegenover staat Geoffrey Burton, een exploratieve 'rock' gitarist (oa bij Arno Hintjens) die zich omgekeerd minder heeft laten drijven door de oude muziekgeschiedenis maar eerder door de recente geschiedenis van de elektrische gitaar en ook meer als instrumentalist kan gezien worden. Op zoek naar Het Gitaar Geluid, Het geluid.

Paola Bartoletti (Ita) is actrice, schrijfster en zangeres. Als zangeres heeft ze een natuurlijke interesse voor de oude Italiaanse (pre) 'Renaissance' liederen die streekgebonden zijn, maar tot haar persoonlijke thuisgrond behoren. Dit transponeert ze naar een hedendaags vocabulaire waarin de stembuigingen als die van Cathy Berberian evenzeer van toepassing zijn. Dat staat dan weer 'tegenover' Giovanni Barcella, ook vertrekkend vanuit de stem en de poëzie, maar - net zoals Geffrey Burton - minder gebruikmakend van oude vormen maar vertrekkend vanuit zijn onmiddelijke geschiedenis en revolte. Zijn poëzie is een verbale poëzie die meestal ontstaat in de sereniteit van de nacht, zacht ingesproken in de microfoon op band. Het contrast tussen zijn ingehouden fragiele verbaliteit en de extraverte aanslag met zijn drum is opvallend. De persoonlijkheid is complexer en meer dualistisch dan het imago

Een verzameling van denkende muzikanten die niet te vereenzelvigen zijn met hun instrument maar op zoek zijn naar hun geluid, klank, taal, geen taal, geschiedenis en toekomst.

Een clash van standpunten die dan nog eens de visuele confrontatie aangaan met de tegenover de livepainting van Sarah Van Zeebroeck.

Giovanni Barcella, drums, tapes and recitative/text
Dick van der Harst, gitaar
Geoffrey Burton, gitaar
Paola Bartoletti, voice, recitative
Sarah Van Zeebroeck, live painting

Tijd en plaats van het gebeuren :

CiCliC Spartacular Concert: Ogni sempre all'inizio si chiama oggi
Woensdag 24 januari 2007 om 20.00 u
Kunstencentrum Vooruit - Balzaal
Sint-Pietersnieuwstraat 23
9000 Gent

Meer info : www.vooruit.be, www.ciclic-records.org en www.lod.be
------------------------------------------------------------------------------------------------------
Si scompone piano
l'apparenza,
insegna
 il dovere
alla parola sola,
eccomi,
nella parte nuda
io apro senza
possedere,
per vedere la mia lentezza,
nel ridere puro
e le mani.

Ogni sempre all'inizio si chiama oggi

[Giovanni Barcella]
Langzaam brokkelt
de schijn af,
de plicht openbaart zich
nu enkel
via het woord
kijk, hier ben ik,
in mijn naaktheid
open ik,
niet om te grijpen
maar om mijn traagheid te zien,
in mijn zuivere lachen
mijn handen

Elk "voor altijd" heet in het begin "vandaag"


[Giovanni Barcella]

23:33 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

Thierry Miroglio slaat bruggen tussen Azië en Europa

Thierry Miroglio Percussionist Thierry Miroglio studeerde elektroakoestische muziek bij Iannis Xenakis aan de Sorbonne in Parijs en nu nog steeds werkt hij nauw samen met componisten. Cage, Berio, Saariaho, Ferneyhough en vele anderen componeerden werken die door Miroglio voor het eerst werden uitgevoerd.
In dit spectaculaire programma presenteert Thierry Miroglio een ontmoeting tussen Azië en Europa. Werken van Chin en Wai-Chung Tang staan tegenover Europese componisten als Stroppa en Xenakis. De Finse componiste Saariaho liet zich voor Trois Rivières Delta dan weer inspireren door het Oosten. In dit recital zijn ritmes en timbres van liefst 150 percussie-instrumenten te horen. Vier werken zijn speciaal voor Miroglio gecomponeerd en gaan in Brugge in een Benelux-première.

Hedendaagse compositiesvoor slagwerk volgen een dubbel spoor: naast een nieuwe opvatting van tijd en ruimte dragen ze ook een nieuwe manier van componeren en van luisteren in zich. "Net zoals de architectuur een haast brutale omwenteling heeft gekend door de ontdekking en de aanwending van nieuwe materialen, zo ook is de muzikale creatie onlosmakelijk verbonden met het materiaal", stelt Pierre Boulez in zijn boek Jalons (pour une décennie). Het instrumentarium van de polyvalente slagwerker werd in de loop van de vorige eeuw aangevuld met de meest veelsoortige klankattributen: hout, metaal, dierenhuiden, aarde, water, glas, papier, karton, fluitjes, sleutels...
Daarvan getuigt ook het Allegro ma non troppo (1994-1998) van de Koreaanse Unsuk Chin (1961). Dit mooie staaltje van 'live electronics' is een hybride camaieu van vloeiende timbres, waarvan de vier grote delen samen een grote boog vormen.

Met haar specifieke expressiewijze nestelt de hedendaagse muziek voor percussie zich tussen klank en geluid, tussen natuur en cultuur, tussen zuiverheid en artefact, tussen 'herinnering'en 'werkelijkheid'. Toch draagt ze diep in zich ook een universele, menselijke boodschap die af en toeaan de oppervlakte komt. Zo doet het polysemische en transculturele Between Memory and Reality van de Chinese Joyce Wai-Chung Tang (1971) een wisselwerking ontstaan tussen enerzijds akoestische percussieklanken die live worden uitgevoerd, en anderzijds klankstalen die door de computer worden bewerkt. Via deze ambigue relatie tussen vastgelegde klanken en levende context ('live') wil de componiste aantonen dat de werkelijkheid een belangrijk onderdeel vormt van onze herinnering (en omgekeerd).

De fundamentele gegevenheid van de materie deed vanaf 1950 de vraag rijzen over het verband tussen vocabularium en medium, een probleem waarvoor ook Betsy Jolas (1926) grote interesse betoonde. Zonder in esthetische gemakkelijkheidsoplossingen van charmante exotiek of folklore te vervallen, schept de Franse componiste in haar Etudes aperçues (1992) een aantal (bewust) wazige weergaven van klokken en bellen. De partituur bevat de ene keer een weefsel van eenstemmige motieven (koeienbellen met weinig galm), een andere keer compacte polyfone passages (resonantie van de vibrafoon 'met een troebele klank als van een klok').

In navolging van de romantische pianogestiek ging de muziek voor percussie vanaf de tweede helft van de 20ste eeuw steeds meer de natuurlijke choreografie benadrukken van gebaren die artistiek noodzakelijk worden geacht. In alle uithoeken van de wereld - en dit programma is daar met de sterke aanwezigheid van zowel de oosterse als de westerse cultuur een uitstekende weergave van - houden slagwerkers ervan om met elegante, vrijmoedige gebaren de klankmaterie te kneden.

Trouw aan de opvatting van scenische efficiëntie, getuigt het oeuvre van Iannis Xenakis (1922-2001)van een uiterst verfijnde gestiek. Doordat Xenakis' composities extreem virtuoos zijn opgevat, is de uitvoerder verplicht zich te houden aan overdachte en precieze handelingen, alsof het omeen oeroude rituele plechtigheid ging. Rebonds (1987-1989) is een profaan ritueel, een onmetelijk,abstract en virtuoos ceremonieel gebeuren, geworteld in een wereld van vervlogen herinneringen. Hetis een monoloog, gebaseerd op een reeks gescandeerde zinnen die in fine tot zuivere muziek uitgroeien, met wonderlijk weelderige ritmes en een boodschap die verder gaat dan archaïsche dramatiek. Het stuk bevat twee delen, A en B, waarvan de volgorde aan de uitvoerder wordt overgelaten.

"Elke vooruitgang wekt de hoop dat er voor nieuwe moeilijkheden oplossingen bestaan. Het dossier is nooit af ", schrijft Claude Lévi-Strauss in zijn beroemde essay Le Cru et le Cuit. In het kielzog van de progressieve kunst constateert Hugues Dufourt - die talrijke composities voor slagwerk op zijn actief heeft - dat Pierre Schaeffer (de vader van de 'concrete muziek') de muziek voor percussie en de elektroakoestische muziek een gemeenschappelijk kenmerk toekent: "Elektroakoestiek en percussie verstoren het traditionele evenwicht tussen de (vocale of instrumentale) articulatiebewegingen en de akoestische golven die ze voortbrengen. Beide instrumentenfamilies verplichten ons ertoe klankproductie, akoestische golf en klankwaarneming van elkaar te onderscheiden."

Van Kaija Saariaho tot Gilles Racot,van Unsuk Chin tot Joyce Wai-Chung Tang, van Karen Tanaka tot Edmund J. Campion... geeft de 'gemengde muziek' (percussie en magneetband, later percussie en live electronics) voorrang aan complexe texturen, aan weefsels van zeldzame kleuren en aan bijzondere vormen van contrapunt. Men vindt deze sfeer en geestesgesteldheid terug in Auras van de Italiaan Marco Stroppa (1959). De titel illustreert het werk uitstekend, aangezien hij niet alleen verwijst naar de glans van metaal maar ook, op spiritueel vlak, naar het goddelijke licht.
Het spel van de slagwerker wordt door twaalf microfoons opgenomen en getransformeerd, waarna het met een nieuwe glans opnieuw de klankruimte ingaat. Met de nodige grime en kostuums bedient deze muziek zich van maskers die de waarneming op het verkeerde been zetten. Ook in het eerste deel van Trois Rivières Delta van de Finse Kaija Saariaho (1952) is dit het geval. Technisch gezien laat de componiste het strikt ritmische achterwege, om zich op paradoxale en symptomatische wijze over te geven aan een universum van zowel gladde als ruwe timbres. De stem van Thierry Miroglio ligt in het verlengde van de veelkleurige percussietimbres,een praktijk die in vele oosterse muziekspelletjes terug te vinden is. Het hoeft dan ook niet te verwonderen dat de poëtische triptiek van Saariaho gebaseerd is op een 18e-eeuws gedicht van de Chinees Li Bo, Maannacht over de rivier.

De horizonten van Oost en West versmelten binnen dit programma eens te meer tot één enkel spoor: het spoor van unieke en waarachtige kunst.

Programma :
  • Unsuk Chin (1961), Allegro ma non troppo, voor solopercussie en live electronics (Benelux-première)
  • Betsy Jolas (1926), Etudes aperçues,voor percussiesolo (1992)
  • Kaija Saariaho (1952), Trois Rivières Delta,voor percussiesolo en live electronics (Benelux-première)
  • Joyce Wai-Chung Tang (1971), Between Memory and Reality,voor percussiesolo en electronics
  • Marco Stroppa (1959), Auras,voor percussiesolo en live electronics (Benelux-première)
  • Iannis Xenakis (1922-2001), Rebonds,voor percussiesolo (1989)
Tijd en plaats van het gebeuren :

Percussieconcert Thierry Miroglio
Donderdag 25 januari 2007 om 20.00 u

Concertgebouw
't Zand 34
8000 Brugge

Meer info : concertgebouw.be, miroglio.club.fr, www.iannis-xenakis.org , www.saariaho.org, www.betsyjolas.com , www.joycewctang.com (website under construction), www.marcostroppa.com en Unsuk Chin op www.boosey.com

Bron : Tekst Pierre Albert Castanet voor Het Concertgebouw (vertaling Veerle Lindemans)

Extra:
  • "Kaija Saariaho", David Patrick Stearns op www.andante.com
    The composer of the extraordinary opera L'amour de loin talks about how she imagines music, keeping control of her work in performance and the experience of hearing her own scores.
  • 'Modern music: Xenakis', Todd M. McComb, 13/01/2004, op www.medieval.org
  • Xenakis: His Life In Music, James Harley op www.uoguelph.ca (University of Guelph, Canada)
Elders op Oorgetuige :

16:10 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

Luc Van Hove 50 !

Luc Van Hove Op 3 februari wordt Luc Van Hove 50, en dat kon de Concertvereniging van het Antwerpse Conservatorium niet zomaar ongemerkt voorbij laten gaan. Maandag slaan het Spectra Ensemble, het Spiegel Strijkkwartet en pianist Levente Kende de handen in elkaar voor een vejaardagsconcert in deSingel. Een componistenportret !

Luc Van Hove (1957) studeerde aan het Antwerpse conservatorium. Zijn belangrijkste leraar voor compositie was Willem Kersters. Hij volgde vervolmakingscursussen aan het Mozarteum in Salzburg en aan de University of Surrey (Guilford - UK). Hij is gewezen buitengewoon leraar aan de muziekkapel Koningin Elisabeth en doceert momenteel compositie aan het conservatorium van Antwerpen en compositie en analyse aan het Lemmensinstituut in Leuven. Daarnaast is hij ook promotor en artistiek adviseur aan het Orpheusinstituut en is hij lid van de Koninklijke Vlaamse Academie van België voor Wetenschappen en Kunsten.
Van Hove is ook een van de meest vooraanstaande compositieleraars in Vlaanderen, en dat niet alleen omwille van het feit dat hij doceert aan twee belangrijke instellingen, maar vooral omwille van zijn grondige kennis van het repertoire, zijn interesse voor muziektheoretische problemen, de compositietechnische gaafheid van zijn eigen werk en zijn oprechte belangstelling voor de vele tendensen binnen de hedendaagse muziek.
Niet alleen in België, maar ook in het buitenland geniet Luc Van Hove grote faam. Zo werd werk van hem gespeeld op het Midem Festival in Cannes, tijdens de promenadeconcerten in de Doelen in Rotterdam en op het festival November Music in 's-Hertogenbosch. Bovendien vertolken befaamde buitenlandse ensembles en musici regelmatig werk van Luc Van Hove: het Rotterdams Philharmonisch Orkest, het Brodsky Quartet, het Arditti Quartet, het Xenakis Ensemble en cellist Pieter Wispelwey.
Voor Van Hove staat de absolute muziek, het klankbeeld, het zuivere muzikale aspect centraal. Hij paart een zintuiglijke fascinatie voor het klankbeeld met een vaak analytische benadering van de partituur. De confrontatie of combinatie van tonaliteit en atonaliteit blijft dus een constante in het werk van Van Hove.

Luc Van Hove (°1957) over Septet opus 24: " Het Septet opus 24 werd geschreven in opdracht van het OCMW van Antwerpen, naar aanleiding van het 750-jarig bestaan. Het is een suite van zes karakterstukjes, getiteld ouverture, notturno, rapsodia, scherzo, notturno en elegia. In dit werk maak ik voor het eerst consequent gebruik van de set theorie van de Amerikaanse musicoloog Allen Forte. Het stuk is geschreven in een zeer directe en hevige stijl, en behandelt consonantie en dissonantie op een volstrekt gelijkwaardige manier, omdat ze beide wortelen in eenzelfde analytische benadering van de tonen."

Luc Van Hove over Haydn-Veränderung : "De Haydn-Veränderung werd geschreven in opdracht van het Festival der Voorkempen, als één van drie opdrachten aan drie componisten (de andere twee waren Luc Brewaeys en Wim Henderickx). Vraag was om een variatie te componeren op het beroemde Duitslandlied uit het Keizerkwartet van Joseph Haydn.
Mijn variatie gaat uit van een grondige tonale analyse van het thema. Het betreft een virtuoos speelstuk. Het beroemde thema van Haydn wordt niet letterlijk geciteerd, maar komt in een omfloerste gedaante, volledig in omkering, wel aan de orde.
Het stuk vormt eigenlijk een tweeluik met de later geschreven Diabelli Veränderung (voor orkest). Het is dan ook mijn bedoeling om de Haydn Veränderung te orkestreren, opdat beide stukken als één geheel zouden kunnen gebracht worden."

Programma :
  • Luc Van Hove, Septet opus 24 - 1988 (Spectra Ensemble)
  • Luc Van Hove, Pianokwartet op. 40 - 2002 (Levente Kende/Spiegel Strijkkwartet)
  • Luc Van Hove, Haydn-Veränderung , op.41 - 2003 (Spiegel Strijkkwartet)
  • Ludwig Van Beethoven, Strijkkwartet opus 18 nr 4 (Spiegel Strijkkwartet)
Tijd en plaats van het gebeuren :

Luc Van Hove 50 ! Componistenportret
Maadag 22 januari 2007 om 20.00 u
deSingel - Blauwe Zaal
Desguinlei 25
2018 Antwerpen

Meer info : www.conservatorium.be , www.spectraensemble.com en www.spiegelstringquartet.com
Luc Van Hove op www.cebedem.be

Vorige week had Peter-Paul De Temmerman een gesprek met Luc Van Hove. Dit interview verschijnt een dezer dagen op Oorgetuige.

00:35 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

21/01/2007

Deze week in de Rode Pomp

Deze week kan je bijna elke dag terecht in de Rode Pomp in Gent. Op dindag geven de leerlingen van de Gentse Kunsthumaniora er een leerlingenconcert met op het programma werk van Frédéric Devreese, Alan Keown, Franz Schubert, William Webber, B. Borstrom, Manu Maugain, Henryk Górecki, Modest Moessorgsky, Edvard Grieg, Philip Glass, Orlando Gibbons en Francis Poulenc.

www.fdevreese.be , www.williamlloydwebber.com en www.philipglass.com

--------------------------

Hans Sluys Op woensdag brengen pianiste Eliane Reyes en violiste Elisabeth Deletaille een programma met o.a. het opgelegd werk van Hans Sluys voor de halve finale van de laatste editie van de Koningin Elisabethwedstrijd voor viool. Hans zal ter plekke zijn.

Maurice Ravel is naast Debussy de grootste moderne Franse meester. Ondanks verwantschap met Debussy (vrije vormgeving en ritmiek, gedurfde harmonieën, gemeenschappelijke liefde voor de Franse klaviermuziek uit de 17de en 18de eeuw), dragen Ravels scheppingen toch een persoonlijke stempel. Zijn natuur is volbloediger, zijn Baskisch temperament vuriger. Hij begon aan zijn Tweede Sonate voor viool en piano werd in 1922, mar voltooide ze pas in 1927. Hij droeg ze op aan een goeie vriendin van hem, Hélène Jourdan-Morhange. Die kon het stuk echter om gezondheidredenen niet uitvoeren. Ravel zorgde dan maar zelf voor de creatie ervan, samen met George Enescu. De sonate wordt gekenmerkt door een uiterste soberheid en ook door de wil om de twee instrumenten elk zo goed mogelijk te laten uitkomen, waardoor soms ongewone klankeffecten worden bereikt. Ravel hernieuwt wel de traditie doordat hij het stuk in plaats van vier in drie delen opvat. Het eerste deel, Allegretto is het langst uitgesponnen. In het tweede deel is de invloed van de jazz hoorbaar (Blues). Het derde deel draagt als aanduiding Perpetuum Mobile en is ook het kortst.

Hans Sluys schreef zijn Trilogie voor viool en piano in één ruk na het abrupte overlijden van zijn vader. Het was pas zijn derde compositie en ze werd al meteen gekozen als opgelegd werk voor de halve finale van de laatste editie van de Koningin Elisabethwedstrijd.

Programma :
  • W. A. Mozart, Sonate voor viool en piano KV 454 in si b groot
  • Maurice Ravel, Sonate voor viool en piano in sol groot
  • Hans Sluys, Trilogie voor viool en piano, op. 3 'I Quattro Elementi'
  • Edvard Grieg, Sonate voor viool en piano nr. 3 in do groot, op. 45
--------------------------

Donderdag transformeert de concertzaal van de Rode Pomp voor een keer in een cinemazaal.

In juli vorig jaar trokken de menden van de Rode Pomp voor de zevende keer met een groepje melomanen naar Sint Petersburg getrokken om aldaar een soort Vlaamse muzikale aanwezigheid te continueren… Omdat het mischien ook de laatse keer zou zijn, hebben ze er alles aan gedaan om de hele reis op film vast te leggen. Dat is om allerlei redenen niet gelukt, maar in Sint Petersburg vonden ze Vitaly Polyakov bereid om de 11 juli viering in de Capella van Sint Petersburg te filmen : een concert met een volledig Belgisch/Vlaams programma in het verre Rusland, het is waarschinlijk een unicum in de geschiedenis van de Belgische en Vlaamse muziek. Het concert is gefilmd met 2 camera’s, is qua geluid zeer goed, qua beeld een beetje beperkt, maar als doku-concert mag het er zijn. Dit concert, met 6 prachtige Belgische werken, zien de organisatoren van de Rode Pomp als een prototype van vele toekomstige symfonische concerten die De Rode Pomp zal organiseren, om te bewijzen aan het publiek dat de huidige intendanten der grote symfonische concerten het bij het verkeerde eind hebben, door géén werk te programmeren uit de rijke schat van de 4000 Belgische orkestwerken…

Filmvoorstelling: 'Red Pump in Capella', Concert Documentaire van Vitaly Poliakov, Symfonisch Concert in de Capella Concert Hall te Sint Petersburg op 11 juli 2006 In het kader van de Seventh Musical Days of Flanders at Saint Petersburg. (Prod. De Rode Pomp/ Northern Flowers).
Symfonisch orkest van de Capella o.l.v. Antonin Rybalko
Diverse solisten.

Programa :

--------------------------

Antal, Misha & Jo Sporck Vrijdag brengt het Nederlandse ensemble Alterato een programma met werken van de drie telgen van de Nederlandse componistenfamilie Sporck. Alterato is een fris en jong, door Antal Sporck opgericht ensemble, bestaande uit een achttal jonge en veelbelovende beroepsmusici. Hun vuurdoop dateert van november 2006 en ze werden door de pers alvast lovend onthaald. Tijdens het concert van vrijdag zal het ensemble zich in verschillende samenstellingen presenteren. Het programma reikt van een marimba-solowerk tot een spetterende ensemble-compositie waarbij ieder ensemble-lid de kans krijgt virtuositeit en klankfinesse ten toon te spreiden.

Jo Sporck (1953) vormt samen met zijn zonen Antal (1981) en Misha (1983) een bijzonder trio. Alle drie zijn zij zowel componist als musicus. Zoveel talent in een familie, gewijd aan klassieke muziek: dat is zeldzaam in de Nederlandse muziekgeschiedenis.
"Antal Sporck componeert behoedzame werken vol klankkleuren die sterk van structuur zijn," zo schreef het Brabants Dagblad n.a.v. een ' familieconcert' in november. "Misha Sporck gebruikt zijn noten nog spaarzamer waardoor de emoties heviger opborrelen (…).Jo Sporck grossiert in pareltjes klankpoëzie die langzaam maar eenheid." (*)

Jo Sporck heeft met zijn composities een heel eigen plek veroverd. Eigenzinnig, maar vooral intens, lyrisch, muziek die de luisteraar op het puntje van de stoel doet zitten. Van de trend tot vernieuwing neemt hij afstand: "Vernieuwing gebeurt uit innerlijke noodzaak, niet omdat het zo hoort." Zijn muzikale kwaliteiten manifesteerden zich al op jonge leeftijd als jongenssopraan van een kerkkoor. Gelijktijdig met zijn eerste pianolessen ontstonden de eerste werkjes van een componist in wording, die pas een serieus vervolg kregen nadat hij een solistenopleiding aan het Maastrichts Conservatorium bij Jean Franssen met succes had afgerond. Daarna volgde hij compositielessen bij Jan van Dijk en Hans Kox.
Als componist vestigde hij de aandacht op zich met zijn orkestwerk Metamorfose III (première tijdens de Gaudeamus Muziekweek 1983 met het Brabants orkest o.l.v. Ronald  Zollman). Daarna volgde het buitenland met invitaties voor festivals in Montevideo, New York (Festival Charles Ives), Seattle (Music of the New Mystics), Antwerpen (Festival van Vlaanderen), Sint Petersburg (Festival Witte Nachten) en Moskou (Moskou Herfst). Vooral in deze laatste stad zijn veel van zijn kamermuziekwerken voor het eerst uitgevoerd, te beginnen vanaf 1988 met een aan hem gewijd concert onder auspiciën van de Unie van Sovjetcomponisten. Thans omvat zijn oeuvre meer dan honderd werken waaronder symfonische muziek, theatermuziek, waaronder de opera Tanchelm, werken voor koor en kamermuziek. Kenmerkend is een energieke en virtuoze schrijfwijze die zich steeds nadrukkelijker bedient van specifieke vijf- dan wel zestoonspatronen naast het incidenteel gebruik van ruimtewerking o.a. in Space-music voor strijkers, zangkwartet en hobo en Three trumpets, a leaking tap and a crying child voor orkest en tape. Behalve kamermuziek schrijft hij ook de nodige orkestwerken, werken voor koor en theatermuziek. Zijn muziek vond inmiddels weerklank in alle werelddelen maar vooral in Rusland bestaat er belangstelling voor zijn werk, getuige het aantal van 20 premières, de meeste in Moskou.

Als zoon van componist Jo Sporck kwam Antal uiteraard al zeer vroeg in conctact met muziek. Op vijfjarige leeftijd speelde hij al piano, viool en trompet en begon hij met componeren. Op zijn veertiende verhuisde hij naar een gastgezin in Den Haag zodat hij de Jong Talentklas van het Koninklijk Conservatorium kon volgen. Zijn eerste composities vonden de weg naar het podium toen hij twaalf was. Met zijn 'Variaties' behaalde hij in 1999 de eerste prijs tijdens het Prinses Christina Concours. Als pianist behaalde hij in 2006 zijn masters diploma met een onderscheiding voor hedendaagse muziek. Met premières tijdens het Festival van Vlaanderen in 2001 en tijdens het festival ‘St. Petersburg Musical Spring’ in 2003, is er nu ook internationale aandacht voor zijn werk. Zijn oeuvre omvat inmiddels een zeventigtal werken, waaronder kamermuziek, symfonische muziek en een kameropera.

Misha (1983) verdeelt al op vroege leeftijd zijn energie tussen hoorn, altviool en piano spelen. Hij volgt zijn broer naar de Jong Talentopleiding en kiest na zijn eindexamen voor het Conservatorium te Amsterdam. Daar studeert hij hoorn bij Peter Hoekmeijer en compositie bij Daan Manneke. Met 'Veles', geschreven voor en gespeeld door zijn vroegere altvioollerares Edith van Moergastel, dringt hij door tot de finale van het Christinaconcours in 2000. In datzelfde jaar wint hij de eerste prijs van het Bach-compositieconcours van de stad Den Haag. De pers reageert enthousiast. Zijn werkenlijst groeit gestaag. Zo schreef hij o. a. voor het NJHO en de kamerkoren Ad Parnassum en Studium Chorale. Als hoornist is hij lid van het Ricciotti-ensemble en speelt hij in orkesten als het NJO en het Amsterdam Symphony Orchestra. Op 21 december 2005 vond in concertzaal Radio Kootwijk de première van zijn opera plaats.

Programma :
  • Jo Sporck, Oase, voor luit, klarinet, slagwerk, harp, viool, contrabas
  • Misha Sporck, Dactyl, voor fluit en piano
  • Jo Sporck, Calderon voor marimba
  • Antal Sporck, Vis-à-vis voor piano
  • Jo Sporck, Entrain voor viool en piano
  • Antal Sporck, Variaties voor fluit, klarinet, slagwerk, harp, piano, viool, contrabas
Meer info : www.sporck.nl
(*) 'Bevlogen kamermuziek van Sporck, Sporck en Sporck', Brabants Dagblad, 11 november 2006

--------------------------

Zaterdag tenslotte brengt het Rode Pomp-ensemble, waarvan de kern bestaat uit het Spirale Trio en het Arman Simonian-kwartet, een volledig hedendaags Hongaars programma.

Programma :
  • Sandór Balassa, Duo voor 2 violen
  • Laszlo Kiraly, Luceat ei Hegedö, Zogora
  • Gaal Gyolai, Janos, Trio Hegedü, Cselló, Zangora
  • Endre Olsvay, Délibab (Spookbeeld) - Bracsa - Zongora
  • Gyula Fekete, Prelude en Scotch - kürt, Vonósnegyes
Alle info over de componisten op dit programa is te vinden op www.rodepomp.be.
Extra links : János Gyulai-Gaál als filmcomponist op www.imdb.com
EAR-ensemble: www.ear.ie
Dezelfde componisten staan vrijdag ook in de kijker tijdens 'The Day of Hungarian Culture' in Hongaars Cultureel Instituut in Brussel.
Meer info : www.cultuurweb.be

--------------------------

Tijd en plaats van het gebeuren :

Leerlingenconcert Kunsthumaniora van Gent
Dinsdag 23 januari 2007 om 20.30 u

Recital Eliane Reyes (piano) en Elisabeth Deletaille (viool)
Woensdag 24 januari 2007 om 20.30 u

Filmvoorstelling 'Red Pump in Capella'
Donderdag 24 januari 2007 om 20.30 u

Nederlandse Kamermuziekensemble Alterato: Sporck, Sporck & Sporck
Vrijderdag 25 januari 2007 om 20.30 u

Rode Pomp Ensemble, Hongaars Concert
Zaterdag 26 januari 2007 om 20.30 u
De Rode Pomp
Nieuwpoort 59
9000 Gent

Meer info: www.rodepomp.be

20:29 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

20/01/2007

Spam@deus & the sound of silence

Cage, Silent Piece In de Gentse Zebrastraat wil men met een reeks performances, films, documenten, lezingen, kunstwerken, concerten, interactieve rondleidingen, poppenspelen, nocturnes onder de noemer 'Wonderland - Fluxus en het spel' de geest van Fluxus weer tot leven brengen. Absurd, speels, ongrijpbaar, onzinnig, irrationeel, ongecompliceerd ... het zijn maar enkele trefwoorden die de Fluxusbeweging omschrijven. Fluxus is een kunststroming die is ontstaan in New York in het begin van de jaren '60. Het woord fluxus komt uit het Latijn en heeft meerdere betekenissen. Het betekent onder andere reinigende, zuiverende stroom. Het woord werd door George Maciunas, die beschouwd wordt als grondlegger van van Fluxus, voor het eerst gebruikt rond 1961 voor kunstmanifestaties waarbij de grenzen tussen beeldende kunst en muziek opgeheven werden.
Zaterdag en zondag vindt een uitzonderlijk concert plaats van Claude Coppens en het Spectra Ensemble. Als uitvoerend musicus heeft de gerenommeerde Claude Coppens zich gespecialiseerd in het hedendaagse pianorepertoire. Samen met het Spectra ensemble wordt het eigenzinnige 'Spam@deus' van componist Claude Coppens en de muziek van Erik Satie en John Cage door Claude Coppens gebracht.

Claude Coppens (°1936) is pianist en was docent aan het Gentse conservatorium. Als componist zit hij stevig verankerd in de seriële traditie: zijn werken zijn altijd volkomen doordacht en met rekenkundige precisie ingericht. Een en ander belet niet dat zijn muziek vaak humoristisch is: de titels van zijn werken zijn vaak woordgrappen en zijn muziek bevat regelmatig met een knipoog gebrachte citaten. Spam@deus is het resultaat van een compositieopdracht in het kader van het Mozartjaar. Voor Claude Coppens was het verplichte gebruik van Mozartfragmenten niet alleen een uitdaging, maar vooral een nieuwe gelegenheid om ons door een labyrint van citaten, historische gebeurtenissen, ideologieën en stijlen te loodsen. Verbazingwekkend hoe hij uit deze schijnbaar chaotische diversiteit toch een 'Coppensiaanse' klankwereld weet te distilleren. De kwartetbezetting van 'Spam@deus, or Mozart online ... ein Musikalischer Spass ? ' wordt uitgebreid met een reclameboodschappen (spam) debiterende heldentenor.

John Cage rekte het begrip muziek uit tot alles wat geluid maakte, inclusief de stilte. Cage schreef 4'33'' of Silent Piece in 1952. Het stuk bestaat uit viereneenhalve minuut stilte. De pianist komt op, zet de partituur op de vleugel, drukt een stopwatch in en speelt vervolgens niet.
De eerste uitvoering door pianist David Tudor op 29 augustus 1952 in Woodstock, veroorzaakte een schandaal. De toehoorders protesteerden en liepen weg, waardoor een prachtig stuk omgevingsgeluid ontstond. Het publiek had er duidelijk niks van begrepen. Of zoals Cage het stelde : "The audience missed the point. There's no such thing as silence.What they thought was silence because they didn't know how to listen, was full of accidental sounds. The wind was stirring outside during the first movement. During the second, raindrops began pattering the roof, and during the third the people themselves made all kinds of interesting sounds as they talked or walked out." (**)

Erik Satie werkte vele jaren als pianist in café's en cabarets. Hij schreef muziek voor theater en ballet, en componeerde daarnaast veel pianomuziek. Satie zette zich af tegen de romantiek, tegen het impressionisme en streefde naar eenvoud en duidelijkheid. Muziek moest weer aansluiting vinden bij het dagelijks leven. Zijn composities worden getypeerd als origineel, humoristisch, vaak bizar, en minimalistisch. Satie was lid van de Groupe des Six - een informeel gezelschap van jonge Franse componisten in de jaren '20 - en werd een van de leiders van de Franse avant-garde. De première in 1917 van zijn eerste grote werk, het ballet 'Parade' (voor orkest en typemachine), geschreven voor Diaghilev in samenwerking met Cocteau en Picasso, veroorzaakte een regelrecht schandaal. Daarmee was in één klap zijn reputatie als componist gevestigd.

Mauricio Kagel maakte de film "Ludwig van" in opdracht van de Duitze zender WDR ter gelegenheid van het Beethovenjaar 1970. De film gaat ergens over het leven van Beethoven, maar nog veel meer over zijn leven na de dood. Kagel breekt met het beeld van de onaantastbare meester, die de burgerlijke maatschappij en haar muziekbedrijf hebben geschetst. Hij ruimt het puin van de geschiedenis weg, dat zich verzameld had op het werk van Beethoven. Hij probeert daaronder het diepste wezen van de muziek te vinden. Het middel daarvoor is de demontage. Er worden b.v. muziekbladen verscheurd, weer scheef aan elkaar gevoegd en dan afgespeeld: er klinken brokstukken van de werken in een losse volgorde. De hele film bestaat uit surreëel lijkende sequenties. Beethoven wordt niet door een acteur maar door de camera gespeeld. Men ziet blikken in de kamer van een imaginair Beethoven-huis. Zij werden door kunstenaars, o.a. door Joseph Beuys, vormgegeven en leiden naar scheve, met metaal beklede, vieze of door chaotische wanorde misvormde ruimten. Er zijn geënsceneerde interviews, die bepaalde televisieprogramma's karikaturiseren. Er zijn concerten ingevlochten, waarbij asynchrone elementen, zoals het spel op gesloten pianodeksels, de muziek verstoren. Met platvloerse zakelijkheid worden Beethovens uiterlijk en zijn eetgewoonten beschreven. De film laat geen spaander van het voetstuk waarop de componist gedurende eeuwen geplaatst werd, heel. Kagel breekt met de cultus van het genie en met de niet gereflecteerde traditie waarmee Beethovens werk gerecipieerd werden. Bovendien spiegelt hij het in het licht van de tegenwoordige tijd, b.v. wanneer sculpturale visies van een Joseph Beuys erbij betrokken worden. Heden en verleden, het één belichaamd door Beethovens muziek, het andere door de scenische ontwerpen van de film, staan open en bloot naast elkaar. (*)

Programma:
  • Claude Coppens, Spam@deus voor Strijkkwartet & Heldentenordec.2005)
    Spectra Ensemble en heldentenor Ludwig Van Gijsegem
  • John Cage, Silent Piece (1952)
    Claude Coppens, piano
  • Erik Satie: Cinema (1924), filmmuziek bij Entr'acte (film van Rene Clair)
    Claude Coppens, piano
  • Ludwig van (1969): film & muziek van Mauricio Kagel
Tijd en plaats van het gebeuren :

Spectra Ensemble en Claude Coppens
Zaterdag 20 en zondag 21 januari 2007, telkens om 20.00 u

De Zebrastaat
Zebrastraat 32 -
9000 Gent

Meer info : www.zebrastraat.be en www.spectraensemble.com

Elders op Oorgetuige : (*) Mauricio Kagel: Ludwig van (Film), op www.klangzeit-muenster.de, november 2004
(**) 4'33". The Sound of Silence, Andrew Schulze op www.kalvos.org

Extra : 'Mauricio Kagel, een inleiding...', Godfried-Willem Raes op www.logosfoundation.org
"Ludwig van", a film by Mauricio Kagel, Dominique Prevot op www.lvbeethoven.com
'John Cage at Seventy: An Interview', Stephen Montague ( 1985) op UbuWeb Papers

Video : Mauricio Kagel op UbuWeb Film (met o.a. een 36 minuten durend fragment uit Ludwig Van)
4'33", videofragment van John Cage : een amateurfilmfragmentje uit 1976 waarin Cage zelf het stuk uitvoert , gewoon buiten op straat
Peter Greenaway, Four American Composers, 1983 (John Cage, Philip Glass, Meredith Monk & Robert Ashley) op UbuWeb Film
John Cage op UbuWeb Film (met een integrale 'symfonische' uitvoering van 4'33'')

01:01 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

19/01/2007

Single Body Noise: verlichaamde klank in de boksring

Single Body Noise Met de oprichting van de [4x4]kwartetten, onder de noemer BL!NDMAN junior, deelt BL!NDMAN meer dan achttien jaar podiumervaring met een nieuwe generatie muzikanten. De jonge saxofonisten van [4x4]sax komen voor de dag met een extreem energiek programma rond de Nederlandse rechttoe-rechtaan-compositieschool van Louis Andriessen en Jacob ter Veldhuis.
Het concert speelt zich af in een soort boksring waarin 4 jonge saxofonsten solo's, duo's en kwartetstukken brengen. Elke 'round' wordt van op een ander podium geestdriftig ingeluid door een percussionist. De boksring is een metafoor voor de strijd met het instrument en de concentratie.
Vier jonge lichamen transpireren doorheen de poriën van hun instrument - de saxofoon. Ze zijn subject en object, ze zetten de toon, worden beluisterd en bekeken. Hun verhaal begint op de catwalk die hen één voor één naar de boksring leidt, terwijl helse percussie de kampen punctueert. SingleBodyNoise is een performance die het publiek confronteert met de verlichaamde klank.

Louis Andriessen schreef 'Workers union' in 1975 voor orkest De Volharding. In die tijd speelde hij zelf nog piano in het orkest. Het stuk is een combinatie van individuele vrijheid en strenge discipline: het ritme is precies vastgelegd, maar de toonhoogte is slechts bij benadering aangegeven, op een éénlijnige notenbalk. Het is moeilijk om binnen die tegenstelling samen te spelen en gelijk te blijven, ongeveer zoals bij het organiseren en uitvoeren van politieke acties. Workers Union is een "symphonic movement for any loud sounding group of instruments". Toonhoogtes zijn niet traditioneel genoteerd, maar weergegeven ten opzichte van een centrale horizontale lijn, die overeenkomt met het middenregister van elk instrument. Andriessen stelt dat het werk alleen tot zijn recht komt als elke musicus speelt met de intentie dat zijn/haar partij essentieel is, net zoals in de politiek.

'Grab it!' van Jacob ter Veldhuis voor tenorsax en ghettoblaster is gebaseerd op originele opnamen van Amerikaanse gevangenen die tot levenslang zijn veroordeeld. Het stuk moet zeer agressief worden uitgevoerd, krachtig en met heel veel passie. Samples van menselijke stemmen, vertolkt door de ghettoblaster, geven de schaduwkant van de samenleving onverbiddelijk weer. Ter Veldhuis weeft ze aaneen tot wat hij 'hedendaagse aria's' noemt, 'waarin de emotie vulgair, maar authentiek is.' Soms hebben ze een komisch effect, zoals de flarden Jerry Springer Show in Heartbreakers. Soms ook getuigen ze van ongekunstelde tragiek: in'Grab it!' leggen getuigenissen van Amerikaanse gevangenen de ritmische basis voor een virtuoze, 'multi-culturele' saxofoonpartij.
Saxofonist Arno Bornkamp ( voor wie Ter Veldhuis het stuk heeft geschreven en die ook de creatie ervan verzorgde op 22 februari 2000 in het AmsterdamseConcertgebouw) over 'Grab it!' : "De noten zijn op zich al goed, maar ze krijgen in combinatie met die stem-samples uit de ghettoblaster een heel bijzondere lading, een literaire, theatrale boodschap. Jacob slaagt erin van een musicus een verteller te maken, op een heel vrije en prikkelende manier." (www.donemus.nl)

'Piece in the Shape of a Square' is het eerste minimalistische werk voor ensemble (twee fluiten) van Philip Glass. Het stuk is geschreven met een knipoog naar Erik Satie ('Morceaux en Forme de Poire'). De versie voor sax dateert van een jaar later (1968). Twee muzikanten staan tegenover elkaar en beschrijven al spelend een vierkant rond de 6 meter lange partituur. Zo krijgt de 'square' van de muziek ook een ruimtelijke pendant.

In 'New York Counterpoint' van Steve Reich voor klarinet en basklarinet zijn elf muzikale lijnen te horen: tien ervan werden op voorhand opgenomen, de elfde wordt live gespeeld. Het stuk bestaat uit drie delen (respectievelijk snel, traag en snel) die aan één stuk door gespeeld worden. Door de meerstemmigheid en de verschuivingen in tempo lopen de ritmische patronen door elkaar, waardoor de luisteraar zijn grip op de muziek en ook op de tijd verliest. De versie voor sax (4 saxofoons en 7 saxofoons op tape) is een arragement van Susan Fancher voor het Vienna Saxophone Quartet.

Programma:
  • Louis Andriessen, Workers Union (1975)
  • Phil Glass, Piece in the Shape of a Square (1967)
  • Jacob ter Veldhuis, Grab it! (1999)
  • Steve Reich, New York Counterpoint (1985)
  • Eric Sleichim, Angel
Tijd en plaats van het gebeuren :

Blindman junior [4x4] sax : Single Body Noise
Vrijdag 19 januari 2007 om 20.15 u

Cultuurcentrum Genk - Grote Foyer
Dieplaan 2
3600 Genk

Meer info : www.genk.be , www.blindman.be , www.jacobterveldhuis.com , www.philipglass.com en www.stevereich.com

14:25 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

18/01/2007

Jan Fack/Arne Depuydt en Formatt live

Formatt Odradek is een jonge Gentse vzw die zich ophoudt in de schemerzone tussen de beeldende kunsten en muziek. Odradek creëert een platform voor kunstenaars die geluid als basismateriaal voor hun werk gebruiken, en componisten/muzikanten die op een plastische en beeldende manier met klank omgaan. Odradek doet dit door het organiseren van concerten, luisteravonden en toonmomenten waarin lokale artiesten zij aan zij gepresenteerd worden met - al dan niet gerenommeerde -  internationale namen. Op die manier wil Odradek jonge kunstenaars en muzikanten de mogelijkheid bieden om een publiek te verwerven in eigen land en om internationale contacten en netwerken op te bouwen om hun draagvlak te vergroten. Naast deze evenementen publiceert Odradek ook cd's en edities van de betrokken artiesten om de verspreiding van hun werk te stimuleren.

Vrijdag presenteren Odradek en Silken Tofu in samenwerking met Galerij Jan Colle een audio installatie en de voorstelling van drie nieuwe Formatt releases: N’institu (Silken Tofu 02), Did we ever consider Postmodernism? (Silken Tofu 04) en Himiko (Odradek 001).

Silken Tofu is in de eerste plaats een CDr-label met een sterke 'do it yourself'-mentaliteit.  De muziek die verschijnt op het label is erg uiteenlopend en gaat van experimentele ambient en drones over glitchy electronica tot industriële noise. De artiesten zijn al even divers en zijn zowel nobele onbekenden, jonge beginnelingen als ervaren rotten in het vak die, elk met eigen stijl en op hun eigen manier, bezig zijn met kwalitatieve en boeiende muziek.

In januari 2007 brengen zowel Silken Tofu als Odradek nieuw werk uit van de Turnhoutse geluidskunstenaar Peter Smekens, die sinds jaren onder de naam Formatt actief is. Smekens publiceerde de voorbije jaren cd's op labels in ondermeer België, Engeland en Japan. Hij maakte ook verscheidene audio installaties, al dan niet in samenwerking met beeldende kunstenaars, architecten en designers.

Ter gelegenheid van de nieuwe releases slaan Odradek en Silken Tofu de handen in elkaar met Galerij Jan Colle om een nieuwe installatie van Formatt te tonen. In Himiku onderzoekt Formatt de sculpturale en ruimtelijke eigenschappen van geluid. Hij doet dit door geluiden met tegengestelde eigenschappen zoals transparantie en dichtheid tegenover elkaar te positioneren. De unieke minimale inrichting en dynamische akoestiek van de ruimtes van galerij Jan Colle functioneren als een soort arena waarin deze klanken optimaal tot hun recht komen. Het resultaat is een omgeving waarin geluiden haast tastbaar en statisch worden.

Tijdens de openingsavond van de installatie zal Smekens tevens een live interventie in de ruimtes van de galerij doen. Bovendien wordt de audiovisuele performance Blimp van Arne Depuydt en Jan Fack voorgesteld, een werk dat deze twee jong afgestudeerden van de Gentse Sint Lucas hogeschool ontwikkelden in opdracht van het Happy New Ears festival.

Tijd en plaats van het gebeuren :

FORMATT - Himiko
Opening, cd presentatie en live performances van Formatt en Jan Fack/Arne Depuydt
Vrijdag 19 januari 2007 vanaf 19.00 u
Tentoonstelling van 20 januari tot en met 25 januari tussen 14.00u en 18.00u
Galerij Jan Colle vzw
Jacob Van Caeneghemstraat 16
9000 Gent

Deze tentoonstelling kwam tot stand met de steun van Amplus

Meer info : www.odradek.net, www.formatt.info, www.jancolle.be, www.silkentofu.org en www.amplus.be
 
Elders op Oorgetuige : Electroshocked & multimedia, 30/09/2006

15:05 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

Pierre Henry, pionier van de elektro-akoestische muziek

Pierre Henry Vrijdag brengen Annette Vande Gorne en de vzw Musiques et Recherches een elektro-akoestisch concert met muziek van de Franse componist Pierre Henry. Zij zorgt daarbij ook voor de nodige commentaar bij de werken.

Pierre Henry (° 1927, Parijs) studeerde aan het Conservatoire National de Musique de Paris, waar hij les kreeg van o.a. Olivier Messiaen en Nadia Boulanger. Zijn eerste instrumentale composities dateren van 1944. Van 1945 tot 1951 was hij actief als pianist en slagwerker. In 1947- 48 deed hij onderzoek naar experimentele instrumentenbouw. In 1949 begint zijn samenwerking met Pierre Schaeffer, de grondlegger van de musique concrète. Deze muziek berust op het opnemen en verwerken van uit de natuur of de techniek afkomstige 'klankobjecten'. Schaeffer richtte in 1942 de Studio d'Essai de la Radiodiffusion Française op. Daar vestigde hij zich met zijn Club d'Essay, die in 1951 werd herdoopt in Groupe de Musique Concrète, en sinds 1958 bekend staat als de Groupe de Recherches Musicales.
De Parijse studio ontwikkelde zich in de jaren vijftig tot een van de belangrijkste centra voor een radicale technische en esthetische vernieuwing van de muziek, trok tal van jonge Franse en buitenlandse componisten (o.a. Iannis Xenakis, Luc Ferrari, M. Phillipot, Josef Anton Riedl, François Bayle en Pierre Henry) en inspireerde ook componisten uit andere denkrichtingen tot het vervaardigen van concrete composities (O. Messiaen, KH. Stockhausen, P. Boulez).
Pierre Schaeffer, begonnen als geluidsingenieur bij de radio, wist alles van radioapparatuur en Pierre Henry was als jonge afgestudeerde componist meteen geboeid door de enorme mogelijkheden van de studioaparatuur en door de resultaten van Schaeffer en anderen. De samenwerking met Pierre Schaeffer resulteerde o.a. in 'Symphonie pour un homme seul' (1950), de opera concret 'Orphée' (1951) en de elektronische balletmuziek 'Le voile d'Orphée' (1953). Hij werkte ook jarenlang samen met choreograaf Maurice Béjart.
Na 1958 distantieerde hij zich van Schaeffer en in 1960 richtte hij zijn eigen privéstudio voor elektroakoestische muziek Studio Apsome op. Henry verbond in zijn werk de principes van de musique concrète met de zuiver elektronische klankvorming die door de componisten van de studio voor elektronische muziek in Keulen (Eimert, Stockhausen, Goeyvaerts) werd nagestreefd. Hij was ook één van de eerste componisten die elektronische muziek voor de film schreef.

Veel Techno musici , dj's en producers beschouwen Pierre Henry trouwens als de peetvader van de Techno. Dat zijn muziek geregeld wordt geremixt is daar niet vreemd aan. Of hij daar zelf zo mee opgezet is, is nog niet zo zeker. Hij heeft geen enkel probleem met het 'hergebruik' van zijn muziek, maar zegt verder (over techno) : 'It's a music far too much connected to physiological reactions and not enough to mental reaction. It has no sensitivity, it's not surprising enough and it lacks poetry. I feel music should keep its share of poetry.(...) A technical music is of no interest for me."(*)

Tijd en plaats van het gebeuren :

Les Pionniers de la Musique Electroacoustique - Pierre Henry
Vrijdag 19 januari 2007 om 20.00 u
Petit Théâtre Mercelis
Rue Mercelis 13
1050 Ixelles (Brussel)

Meer info: www.musiques-recherches.be

Extra :

(*) Interview met Pierre Henry, Iara Lee, voor haar film 'Modulations', september 1997
Interview met Pierre Henry in Est Magazine
'Pierre Henry, l'un des plus importants compositeurs de ces 50 dernières années se prête avec acuité à un blind-test sur les musiques actuelles' (1997) op www.pastis.org

11:26 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

17/01/2007

Grupetto Ensemble met heimwee naar vervlogen tijden

Grupetto Ensemble Nog in de Rode Pomp deze week : op vrijdag brengt het Grupetto Ensemble er een concert met werk van Brahms, Stravinsky en Janpieter Biesemans.
Het Grupetto-ensemble werd in 1989 opgericht en bestaat uit vijf jonge beroepsmusici - violist Jo Vercruysse, klarinettist Henk Soenen, cellist Valentijn Biesemans, altviolist Marc Pijpops en pianist Jan Lust - met heimwee naar een tijd die ze zelf niet mochten meemaken. Het ensemble legt zich dan ook vooral toe op op muzikaal-historische projecten.

Stravinsky schreeft "L'Histoire du Soldat" in 1918 tijdens zijn balingschap in Zwitserland na zijn ontmoeting met schrijver C. F. Ramuz. Voor beide kunstenaars geldt dat er geld verdiend moet worden, want de contacten met hun uitgeverijen zijn door de oorlog afgesneden. Het idee ontstaat voor een kleine muziektheatervoorstelling, met het verhaal van een oud Russisch volkssprookje. Creativiteit en economische noodzaak leveren een prachtig werk op: L'Histoire du Soldat. Stravinsky ontwikkelt een nieuw geluid met een bonte mix van muziekstijlen, van barok contrapunt tot jazz. Het verhaal van L’Histoire du Soldat is een variant op de oeroude Faust-vertelling. De Russische variant gaat over een soldaat op weg naar huis die zijn ziel aan de duivel verkoopt in ruil voor rijkdom: een verhaal over een individu dat op een moment van grote zwakte verleid wordt en merkt dat er geen weg terug meer is. De weg naar het verleden is afgesneden, er is alleen een weg vooruit. Tijdens dit concert wordt de versie voor viool, klarinet en piano te gehore gebracht.

Vernieuwing is voor de Vlaamse componist Janpieter Biesemans (°1939, Vilvoorde) bewust geen prioriteit. Een belangrijk kenmerk van zijn muziek is de band tussen muziek en het leven. Enerzijds is zijn muziek een zoektocht naar wat er in de mens en de wereld leeft. Anderzijds tracht hij als een maatschappijbewust kunstenaar een boodschap over te brengen met zijn werken. Met een grote variatie aan muzikale middelen en stijlen poogt hij op een zo efficiënt mogelijke wijze een buitenmuzikale realiteit uit te drukken.
Het Passendale Pianokwintet werd geschreven ter herdenking van de gesneuvelden tijdens WOI (Slag bij Passendale, 1917) en is een aanklacht tegen de absurditeit en de waanzin van oorlogen in het algemeen. Het kwintet is opgedragen aan Valentijn Biesemans en zijn Grupetto-leden, die ter gelegenheid van het 90ste herdenkingsjaar van De Groote Oorlog 1914-1918 een CD "In Flanders Fields" realiseerde met ontspanningsmuziek uit deze dramatische jaren. Het Passendale kwintet is 2-delig. Het 1ste deel 'Passendale' behelst de traumatische angstgevoelens en zinloze geweld. Daartegenover houdt het 2de deel, 'Nachtvrede', de luttele genezende momenten van stille rust in.

Programma :
  • Johannes Brahms, Eerste pianokwartet opus 25 in sol klein
  • Igor Stravinsky, L'histoire du Soldat, voor viool, klarinet
  • Janpieter Biesemans, Passendale Kwintet
Tijd en plaats van het gebeuren :

Grupetto Ensemble : Lustig und rasch!
Vrijdag 19 januari 2007 om 20.30 u
De Rode Pomp
Nieuwpoort 59
9000 Gent

Meer info: www.rodepomp.be en www.grupetto.be

22:21 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook