28/01/2007

Of zoet Fiane zong

Duo XXI : Elke Tierens/Jan Cherlet Met de woorden "Boven leef ick, boven zweef ick" probeert het overleden zoontje van Joost van den Vondel in het gedicht "Kinder-lyck" zijn wenende moeder te troosten. Het gedicht in kwestie werd vermoedelijk in 1633 geschreven maar ook nu, meer dan drie eeuwen later, vinden mensen troost door het uiten van hun gevoelens in poëzie en muziek. Françoise Vanhecke en Duo XXI verbinden teksten van Joost van den Vondel met hedendaagse teksten over het verlies van een kind: aangrijpende teksten over verdriet, onbegrip, machteloosheid, maar ook over onschuld, berusting en troost.

Duo XXI wil met deze voorstelling een mooi luisterprogramma brengen voor iedereen die even weg wil van de oppervlakkigheid en zo tegelijk ook steun te bieden aan mensen die zelf een kind hebben verloren. In een compositie voor zang, fluiten en slagwerk combineren Duo XXI en Françoise Vanhecke werk van Joost van den Vondel met teksten van Inge Tytgat. Vondel, die zelf meerdere kinderen verloor, heeft hierover mooie poëzie nagelaten, denk maar aan "Uytvaert van myn dochterken", waarvan ook de titel van dit programma is afgeleid. De compositie is van de hand van Hans Van Daele. Het is een avondvullend werk waarin de klankkleuren van de sopraan gecombineerd worden met verschillende dwarsfluiten, marimba en een uitgebreid gamma subtiele slaginstrumenten.
Door een nauwe samenwerking met de musici worden diverse gevoelens opge paste wijze vertaald. Zo staat de muziek volledig ten dienste van de emoties die met dit onderwerp gepaard gaan.

Tijd en plaats van het gebeuren :

Duo XXI & Françoise Vanhecke : Of zoet Fiane zong
Zondag 4 februari 2007 om 20.00 u
Sint-Ritakerk
Hoornstraat
8340 Damme - Moerkerke

Meer info : www.duoxxi.be en www.francoisevanhecke.be

Extra : Joost van den Vondel op www.dbnl.org

Elders op Oorgetuige :
More Than a Voice / Catalogue des Femmes, 23/01/2007
Voice & electronics : Electroshocked !, 11/10/2006
Spetterende familievoorstelling Action Zjoezjoe gaat tweede seizoen in, 17/09/2006

20:15 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

Eve Beuvens Trio live in D'Imprimerie

Eve Beuvens Trio Het Eve Beuvens Trio kreeg vorm in de winter van 2004, nadat Yannick Peeters terugkwam uit Zweden en nadat Eve Beuvens lessen had gevolgd in Keulen bij John Taylor. Al snel ontdekten ze gelijkenissen in hun muziekbeleving: het zoeken naar ruimte, precisie en naar vrijheid. Belangrijk voor deze groep zijn interactie en groepsklank. Hun repertoire bestaat uit originele composities, standards en stukken van Bobo Stenson, John Taylor en Kenny Wheeler. Ze treden regelmatig in Brussel, Antwerpen en omstreken. Wie dit trio live aan het werk wil zien, zakt best vrijdag 2 februari af naar D'Imprimerie in Brussel.

Eve Beuvens, piano
Yannick Peeters, double bass
Lionel Beuvens, drums

Tijd en plaats van het gebeuren :

Eve Beuvens Trio live
Vrijdag 2 februari 2007 om 20.30 u

D'Imprimerie
Fabrieksstraat 43
1000 Brussel
Tel 02/502 50 07

Meer info : www.jazzinbelgium.com

10:15 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

27/01/2007

TrioFenix met frisse kijk op repertoire voor strijktrio

TrioFenix TrioFenix is een jonge formatie met een frisse kijk op het repertoire voor strijktrio (viool, altviool en cello). De eerste publieke confrontatie kwam er begin juni 2006 met Klara in Geel, het festival waarvan alle concerten live op de radio te horen waren. De musici zijn echter geen onbekenden: violiste Shirly Laub, altviolist Tony Nys en cellist Karel Steylaerts. Hun gezamenlijk streven naar pure muzikale schoonheid, hun individuele kunnen en hun jarenlange muzikale ervaringen allerhande staan garant voor concerten op het hoogste niveau.

Het Trio speelde op de meest prestigieuze Europese concertpodia. Elk hebben ze verschillende wereldcreaties op hun naam staan en ze werkten bovendien met vooraanstaande  componisten als Helmut Lachenmann, Wolfgang Rihm en Jonathan Harvey.

TrioFenix beoogt een heropleving van het strijktrio. Naast het uitvoeren van de vele meesterwerken die voor de drie strijkinstrumenten geschreven zijn, willen ze ook het minder bekende werk voor strijktrio aan de vergetelheid onttrekken. Het componeren van een kamermuziekwerk waarin elk van de stemmen op een zo individuele manier word behandeld terwijl men toch een rijke textuur en kleurrijk klankbeeld moet nastreven was en is voor vele comonisten de ultieme uitdaging. Van Mozart en Beethoven over Schönberg tot Schnittke was het strijktrio vaak het vehikel om de diepste gedachten en hoogste intenties van de componist te verklanken. Daarom stelt het genre zo'n hoge eisen aan de uitvoerders. Daarom ook is het noodzakelijk dat een trio zich intens op het repertoire toelegt, een absolute voorwaarde om een homogene klank en een verfijnd samenspel te bereiken. En dan wordt het beluisteren van een strijktrio een buitengewone ervaring...

Alfred Schnittkes (1934 - 1998 ) componeerstijl was aanvankelijk avant-gardistisch en sterk beïnvloed door uit het Westen overgewaaide compositietechnieken als serialisme en aleatoriek. Zoals velen van zijn generatie zou Schnittke deze stijl op den duur als onbevredigend gaan ervaren. Als reactie ontwikkelde hij daarom in de vroege jaren zeventig een nieuwe stijl, die door hemzelf polystylisme werd genoemd. Deze stijl, die beïnvloed was door het werk van componisten als Charles Ives, Luciano Berio en Bernd Alois Zimmermann, maar ook bijvoorbeeld Gustav Mahler, wordt gekenmerkt door het al dan niet op parodistische wijze combineren van verschillende muzikale stijlen uit verschillende muzikale tijdvakken; sommigen zien hierin een muzikale uiting van het postmodernisme. Van overheidswege werd het Schnittke doorgaans zeer moeilijk gemaakt. Hoewel de sovjetoverheid in de jaren zestig en zeventig minder streng was jegens kunstenaars dan onder Stalin het geval was geweest, werden als 'avant-gardistisch' of 'westers' geboekstaafde werken toch met de nodige argwaan bekeken. Uitvoeringen van zijn werk werden daarom dikwijls gedwarsboomd, en in de praktijk was Schnittke gedwongen met het schrijven van filmmuziek in zijn levensonderhoud te voorzien. Mede dankzij de inspanningen van de Letse violist Gidon Kremer is Schnittke intussen uitgegroeid tot een van de meest uitgevoerde componisten van de tweede helft van de twintigste eeuw.

Programma :
  • Ludwig Van Beethoven, Trio opus 9 nr. 3 in do klein
  • Alfred Schnittke, Trio voor viool, altviool en cello (1985, compositieopdracht voor het Weense Alban Berg Gesellschaft)
Tijd en plaats van het gebeuren :

Aperitiefconcert TrioFenix
Zondag 28 januari 2007 om 11.00 u
Oude kerk
Kerkplein
1082 Sint-Agatha-Berchem

Meer info : www.triofenix.be , www.masereelfonds.be en www.schnittke.de

'Interview met Karel Steylaerts (TrioFenix)', Emilie De Voght op Kwadratuur.be, 15/06/2006

Elders op Oorgetuige : Vlaams Radio Koor brengt liturgisch programma rond Schnittke, 15/01/2007

11:00 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

26/01/2007

Water Verses kabbelen België binnen

Patrick De Clerck Het heeft veel voeten in de aarde gehad, maar eindelijk is het zover : deze week brengt het Spirale Trio de Belgische première van Patrick De Clercks 'Water Verses'.

Patrick De Clerck (°1958) begon als autodidact te componeren. Hij werkte in enkele vooraanstaande centra voor elektronische muziek zoals het IPEM te Gent en het IRCAM te Parijs. Hier maakte hij doorgedreven algoritmische composities gebaseerd op elektronische klankmanipulatie. Op zijn drieëntwintigste geraakte hij gefrustreerd door de zelfgerichtheid van deze avant-garde. Hij stopte dan ook radicaal met componeren. Patrick De Clerck maakte een tabula rasa en stortte zich op populaire muziek. Hij speelde basgitaar in enkele alternatieve rockgroepen. Uiteindelijk bleek ook dit weer een dood spoor. Midden jaren tachtig sloot Patrick De Clerck zich aan bij het Italiaanse dansgezelschap Sosta Palmizi. Hij schreef de muziek bij enkele producties. Vanuit deze hernieuwde compositie-ervaring, wilde hij stilaan terug niet-functionele werken schrijven. In 1988 schreef hij een kameropera, Re. Vanaf 1989 beschouwt hij zichzelf terug als volwaardig componist.
Voor het componeren wil hij zoveel mogelijk vergeten van eerdere verworvenheden. De Clerck tracht elke compositie vanuit zichzelf op te bouwen, in plaats van zich door een stijl of techniek te laten bepalen. Hij schreef muziek in opdracht voor gerenommeerde orkesten en instellingen zoals de Nationale Opera van België, het Danelkwartet, de Philharmonic Orchestra of the Ural, Patricia Kopatchinskaya en de Centre of Contemporary Music of Moscow.

Over 'Water Verses' wou Patrick De Clerck het volgende kwijt : " Water Verses kwam enkele jaren geleden druppelsgewijs mijn geest binnengesijpeld tijdens een verblijf in Tsjechië. Viviana Sofronitski (dochter van ) had me gevraagd om iets te schrijven voor haar trio. Voorwaarde was wel dat het stuk moest worden uitgevoerd op historische instrumenten. Als Vlaming voel ik me niet echt thuis in de historische muziek, en de vraag schrikte me dus wel wat af. Na dagenlang spelen op de pianoforte begon ik van de klank te houden; het had iets transparants. 'Water Verses' kabbelt rustig voort. De vraag waarom is weinig relevant, het stroomt gewoon. Rivieren, stromen en poëzie verschillen in se niet zoveel van elkaar, ze hebben dezelfde basiseigenschappen."

Na de 'historische versie' maakte Patrick ook een bewerking voor hedendaagse instrumenten. Deze 'moderne' versie zal te horen zijn tijdens de komende concerten van het Spirale Pianotrio.

Programma : Tijd en plaats van het gebeuren :

Spirale Pianotrio, Belgische première 'Water Verses', Patrick De Clerck
Zondag 28 januari 2007 om 17.00 u

Jezuïetenkapel
Pontstraat 7
9300 Aalst

--------------------------------------
 
Maandag 29 januari 2007 om 20.00 u
Kapel Lantschot
Falconrui 47
2000 Antwerpen

--------------------------------------
 
Dinsdag 30 januari 2007 om 20.30 u
Wielick
Place de Bronckart 20
4000 Liege
www.wielick.be

Meer info : www.spiralepianotrio.com en www.sofronitzki.com

Patrick De Clerck : www.dom-gorokhov.com en www.arts.kuleuven.be/matrix

17:13 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

25/01/2007

NOB brengt Blending en Ausland naast Spaans repertoire

Kris De Baerdemacker / Ed Bennett Dirigent Josep Caballé-Domenech - afkomstig uit Barcelona - leidt het Nationaal Orkest van België tijdens een drietal concerten met op het programma enkele grote namen uit de Spaanse muziekgeschiedenis? Het mediterraans getinte programma wordt telkens aangevuld met een stuk dat in november 2006 door Tactus en het Forum voor jonge componisten werd gekozen uit vier nooit eerder gespeelde werken.

Tactus geeft jonge componisten de unieke kans om hun werk met professionele orkesten uit te voeren. Tijdens het Tactus-Young Composers' Forum 2006, dat plaatsvond van 30 november tot 2 december 2006, werden 'Ausland' van Ed Bennett, 'Blending' van Kris de Baerdemacker, 'Tra il fuoco e la rugiada' van Silvia Colasanti en 'Postskripta I-V' van Oliver Weber 'verwerkt' tijdens repetities en masterclasses met het Nationaal Orkest van België.
De drie eerste werken worden door het NOB ook uitgevoerd tijdens enkele concerten in de loop van december 2006 en januari en februari 2007.

Kris De Baerdemacker (°1972) studeerde compositie aan het Koninklijk Conservatorium van Gent bij prof. dr. Godfried-Willem Raes. Hij volgde masterclasses bij Darren Copeland (1999) en Karlheinz Stockhausen (2004). Hij componeert zowel instrumentale als elektro-akoestische muziek en maakt ook composities voor ge-automatiseerde muziekinstrumenten. Zijn werk werd gespeeld in België en op festivals in Nederland en Frankrijk. Momenteel is hij medewerker bij Stichting Logos.
Klankkleur speelt een heel belangrijke rol in Blending. Zoals een schilder met enkele basiskleuren een eigen palet aan schakeringen en contrasten op het doek schildert, wordt in de orkestklank een rijkdom aan klankkleuren ontwikkeld door instrumentengroepen op diverse manieren met elkaar te mengen. Dat kan bijvoorbeeld door de dynamiek te veranderen, bepaalde samenklanken of tonen te accentueren etc.
Het tijdsverloop is geïnspireerd op de structuur van een klassieke redevoering (exordium, propositio, confutatio, confirmatio en peroratio). Het gebruik van retorische figuren (herhaling, stijgende en dalende lijnen,...) zorgt voor de nodige stuwing.

Ed Bennett (°1975) komt uit Noord-Ierland en maakt zowel genoteerde, elektronische en geïmproviseerde hedendaagse muziek. Onder meer het BBC Philharmonic Orchestra, Sound Intermedia en het Echo Ensemble voerden werken van hem uit. Momenteel geniet Ed Bennett een onderzoeksbeurs van het Birmingham Conservatoire, waar hij ook onderwijst aan het departement compositie. Hij was finalist van de British Composer Awards 2005.
Ausland is een monolithisch geheel en heeft een eenvoudige crescendo als uitgangspunt. Iedere speler voegt evenveel klank toe aan een enorme, langzame evoluerende strakke textuur. Hoge, midden- en lage tonen worden gegroepeerd, en dus niet de instrumenten in hun gebruikelijke families. Verschillende onafhankelijke en voortdurend verschuivende melodische lijnen creëren een gevoel van beweging in een ruimere, homogene klankwereld. De inspiratie komt uit de visuele kunsten, met name uit het werk van Riley, Pollock en de Kooning.
"Ausland d’Ed Bennett séduit par son incandescence et son énergie. Cette œuvre monolithique, prenant comme point de départ un crescendo, se caractérise par une écriture fine et exigeante" ( Sébastien Foucart op ww.concertonet.com )

Programma :
  • Ed Bennett, Ausland ( Eerste prijs Tactus - Young Composers Forum 2006) (Vrijdag)
  • Kris De Baerdemacker, Blending (Laureaat Tactus - Young Composers Forum 2006) (Zondag)
  • Edouard Lalo, Symphonie espagnole, voor viool en orkest, op. 21 (1874)
  • Joaquin Turina, Danzas fantasticas, symfonisch gedicht (1920)
  • Manuel de Falla, El sombrero de tres picos (2 suites) (1919)
Tijd en plaats van het gebeuren :

Nationaal Orkest van België o.l.v. Josep Caballé-Domenech / Yuzuko Horigome, viool
Bennett, Lalo, Turina, de Falla
Vrijdag 26 januari 2007 om 20.30 u

Théâtre Royal de Mons
Grand Place
7000 Mons

Meer info : www.nob.be

---------------------------------------

NOB : De Baerdemacker, Lalo, Turina, de Falla
Zondag 28 januari 2007 om 15.00 u
( Inleiding door Liesbeth Segers om 14.30 u )
Bozar - Henry Le Boeufzaal
Ravensteinstraat 23
1000 Brussel
    Meer info : www.bozar.be en www.nob.be

    ---------------------------------------

    NOB : Bennett, Lalo, Turina, de Falla
    Vrijdag 2 februari 2007 om 20.00 u

    Salle Philharmonique
    Boulevard Piercot 25
    4000 Luik

    Meer info : www.nob.be en www.tactus.be

    Ed Bennett : www.edbennett.co.uk
    Kris De Baerdemacker : www.logosfoundation.org en www.arts.kuleuven.be/matrix

    23:41 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

    Keine Spiele mehr : Helbich en Anaraki tasten de grenzen van de verwachtingen af

    Keine Spiele Keine-Spiele mehr is een performanceconcept dat uitgevoerd wordt door alle aanwezigen. Met de woorden 'Please come with me' vragen performer David Helbich en danseres Shila Anaraki het publiek hen gedurende 60 minuten letterlijk te volgen. In het begin een paar minuten gewoon heen en weer en daarna ? De vloer wordt een plattegrond, de muur een landkaart en iedereen is gids. Samen ontdek je de theaterzaal als sociale en lichamelijke ruimte, maar ook als architecturale plaats waarin menselijke interacties een verhaal vertellen. Helbich en Anaraki tasten de grenzen van de verwachtingen af en flirten met begrippen als manipulatie en interactie. Uiteindelijk heeft iedereen aan het einde een eigen parcours afgelegd en een eigen perspectief ingenomen.

    David Helbich (°1973, Berlijn) studeerde muziek en filosofie in Amsterdam en woont en werkt sinds 2002 in Brussel. Hij deed zijn compositiestudies in Amsterdam bij Daan Manneke en in Freiburg bij Mathias Spahlinger. Later volgde hij ook compositiecursussen bij Helmut Lachenmann en aan de Darmstädter Ferienkurse für Neue Musik. Hij kreeg opdrachten van ensembles als Black Jackets Company (Brussel), Resonantsid (Tallinn) en het Ensemble Modern (Frankfurt) en zijn stukken waren te horen op concerten in Duitsland, Nederland, België, Ijsland, Engeland, Denemarken en Estland. Sinds 2001 is hij ook actief als muzikant (gitaar en geluidsimprovisatie), performer, choreograaf, fotograaf en conceptueel kunstenaar. Eerder dit seizoen nodigde Monty hem uit voor een performance in het kader van 'Welcome Back, Mister Paik!'.
    Vorig jaar maakte Shila Anaraki de performance 'Keine Spiele' voor het Brusselse kunstencentrum Nadine. De Duitse danseres studeerde moderne dans in Amsterdam en Rotterdam en werkte met verschillende choreografen uit binnen- en buitenland.

    Tijd en plaats van het gebeuren :

    David Helbich en Shila Anaraki : Keine Spiele mehr
    Zondag 28 januari 2007 om 20.30 u

    Monty
    Montignystraat 3
    2018 Antwerpen

    Meer info : www.monty.be en www.nadine.be

    15:37 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

    24/01/2007

    Geluidsvelden van Hautzinger, Lehn & Guaguet geven kamermuziek nieuwe betekenis

    Bertrand Gauguet/Franz Hautzinger/Thomas Lehn Het trio Franz Hautzinger (trompet), Thomas Lehn (analogue synthesizer, piano) en Bertrand Gauguet (saxofoon), verenigt drie Europese muzikanten uit de hedendaagse nieuwe muziek- en improvisatiescène. Zij stapelen geluidsvelden op en bouwen zo
     
    een tijdelijke architectuur waarin de term 'kamermuziek' een andere betekenis krijgt.

    Thomas Lehn (°1958) is van opleiding klankingenieur en pianist. Alhoewel hij beide zaken afzonderlijk nog doet gaat zijn aandacht vooral naar de combinatie van beide : de combinatie van de elektronische klankverwekking en manipulatie en het bespelen van klavieren. De klavieren in kwestie zijn die van analoge synthesizers uit de late jaren '60.
    Thomas Lehn is sinds het begin van de jaren 80 actief als uitvoerder, componist en improvisator. Na zijn studies voor opnametechniek aan de Hochschule für Musik in Detmold (BRD) verhuisde hij naar Keulen waar hij piano ging studeren (zowel klassiek als jazz). In de jaren 80 was hij pianist in verschillende jazzgroepen en was hij lid van diverse workshopensembles o.l.v. Gunter Hampel, George Russell en Keith Tippett. Als uitvoerend pianist treedt hij sinds 1982 op met een repertoire dat zowel oude als nieuwe muziek bevat. In 1989 richtte hij het kamermuziekensemble Trio Dario op en 4 jaar later het Mengano kwartet. Hij is ook pianist van ensembles die uitsluitend eigentijdse muziek brengen zoals het Nova Ensemble Wuppertal, het ConGioco Ensemble en het Natrium kwartet. Hij nam ook deel aan muziekteaterprojekten met o.m. Maria de Alvear en Manos Tsangaris.
    Naast zijn werk als pianist concentreert hij zich op het componeren en uitvoeren van elektronische muziek. Zijn elektronisch instrumentarium bestaat hoofdzakelijk uit analoge synthesizers uit de late jaren 60. De mogelijkheden van deze 'historische' instrumenten - bv. het erg direkt modifiëren van elektronische klanken en het simultaan combineren van verschillende parameters - laten hem toe spontaan te ageren en reageren in nauw verband met de processen van spanning, ruimte en structuur van de muziek tijdens uitvoeringen. Als synthesizerspeler werkte hij samen met o.m. Axel Dörner, Evan Parker, Malcolm Goldstein, Beth Griffith, Phil Minton, Melvyn Poore, Giancarlo Schiaffini, Gerry Hemingway, John Butcher, Martun Theurer, Günter Christmann, Radu Malfatti, Keith Rowe en vele anderen.

    De Franse saxofonist Bertrand Gauguet legt zich sinds 1999 toe op improvisatie en op het uitvoeren van 'klankkunstwerken'. De laatste jaren gaat zijn zoektocht vooral in de richting van klanken die ontstaan van uit de adem. Als componist schrijft hij vooral elektroakoestische werken en klanklandschappen voor theater, dans en autonome installaties.

    De Oostenrijkse componist en avantgarde-trompettist Franz Hautzinger (°1963) legt zich vooral toe op improvisatie en het uitvoeren van nieuwe muziek. Hij studeerde trompet en compositie aan de Universität für Musik und darstellende Kunst te Graz en aan het Conservatorium te Wenen.
    Sinds 1989 is hij docent compositie, harmonie en ensemble aan de Universität für Musik und darstellende Kunst in Wenen.
    Daarnaast treedt hij ook op als (gast)solist bij verschillende ensembles, is hij betrokken bij verschillende internationale kunstprojecten (o.a. of Elliott Sharp, Ben Patterson, Joachim Kuhn, Tony Oxley, Otomo Yosihide, John Cale, Zeitkratzer) en creërt hij ook nog eens zijn eigen projecten : "Franz Hautzinger Speakers Corner", "Dachte Musik", "Regenorchester", ...

    Tijd en plaats van het gebeuren :

    Q-O2 werkplaats evening : Hautzinger-Lehn-Guaguet
    Zaterdag 27 januari 2007 om 20.30 u

    Q-O2 werkplaats
    Vlaamsesteenweg 167
    1000 Brussel

    Meer info : www.q-o2.be en www.thomaslehn.com

    Extra : Bertrand Gauguet , Etwa (Creative Sources), cd review door Chris Kelsey, 20 juni 2005, op www.onefinalnote.com

    22:48 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

    Het Goeyvaerts Consort herdenkt Frans Masereel

    Masereel/Goeyvaerts Consort, De Guts Voor wie deze prachtige voorstelling miste in 2003 of ze een tweede keer wil zien : vrijdag brengt het Goeyvaerts Consort 'De Guts', een herdenkingsprogramma rond de Belgische graficus Frans Masereel (1889 - 1972). Hij was één van de grootste houtsnijders van de vorige eeuw, die het moderne leven in de grote steden tijdens de eerste helft van de twintigste eeuw is op ongeëvenaarde wijze in zijn werk heeft trachten weer te geven.
    'De Guts' is een voor het Masereelfonds ontwikkelde gelegenheidsvoorstelling waarin het werk van Frans Masereel centraal staat. (Een guts is het instrument waarmee houtsnedes worden gemaakt) Bij een selectie uit diens oeuvre, geprojecteerd op groot scherm, wordt naast muziek ook poëzie van Masereels bekende en minder bekende tijdgenoten gebracht. De speciaal voor deze voorstelling gecomponeerde muziek wordt live gebracht door Annemie Clarysse (zang en cello) en Marc Michael De Smet (cello). Het concept en de muziek zijn van Marc Michael De Smet. Thema's als 'de stad', 'de liefde', 'oorlog' en 'engagement' worden in woord, beeld én muziek verduidelijkt, geïllustreerd en versterkt.

    Om praktische redenen het Goeyvaerts Consort een selectie gemaakt uit het oeuvre van Masereel. Ze wilden een bevattelijke hoeveelheid beelden tonen en die relateren aan bepaalde soorten muziek.
    De praktische noodzaak om het aantal prenten te beperken werd vergemakkelijkt door een esthetische factor: ze tonen wat ze zelf heel mooi vinden. Smaak is uiteraard persoonlijk en subjectief. Ze grepen vooral terug naar het vroege werk, dat - gedragen door een vlammende pacifistische bewogenheid - het sterkste segment van zijn oeuvre vormt. Na afloop van twee wereldoorlogen luwde langzaam de menselijke en artistieke explosie die vulkanisch uit Masereel was losgebarsten. Hij had veel te zeggen gehad en het was eruit gekomen. Zijn werkijver nam geenszins af, maar de kracht van het ontdekken, vormgeven en vernieuwen was uitgewoed. Ook zijn sociale idealen werden danig op de proef gesteld.

    Het Goeyvaerts Consort is dus vertrokken vanuit een beeldkeuze, met het vervaardigen van een beelddecor. De muziekkeuze bij dat beelddecor drong zich al snel op. Bij deze toegankelijke prenten hoorde toegankelijke muziek. Daaronder verstaan zij niet de muziek die vandaag de dag het meest populair is - pop, techno, rap en dergelijke - maar klassiek getinte genres met een grote mate van herkenbaarheid. Want Frans Masereel zelf was weliswaar een sociaal progressief kunstenaar, maar esthetisch was hij een traditionalist. Abstracte kunst vond hij maar niets, de Amerikaanse abstract-expressionisten kon hij totaal niet volgen. (De kwestie of een maatschappelijk-progressief artiest zich moest uiten in een artistiek even progressieve taal heeft de hele 20ste eeuw beheerst en verdeeld).
    Muziek met tekst biedt kans op herkenbaarheid. Voor 'De Guts' heeft Marc Michael De Smet muziek gecomponeerd op prachtige poëzie die bij de beeldthema's aansluit. (Het zijn meestal Nederlandstalige teksten, maar ook Franstalige. Tenslotte was Gentenaar Masereel, zoals iedere intellectueel van zijn tijd, Franssprekend). Dat bood de gelegenheid dichters te kiezen die nu op de achtergrond van de geschiedenis verwijlen, maar destijds een prominente rol vervulden. Herman Gorter bv., wiens 'Mei' in het collectieve geheugen is blijven hangen, maar van wie niemand nog zijn uitgebreide 'Socialistische verzen' kent. Belangrijker nog was Emile Verhaeren, een persoonlijke vriend van Masereel en een Franstalig Vlaams dichter en internationale beroemdheid. Verhaeren was voor 'De Guts' zo interessant omdat zijn tirades tegen het kapitalisme, het verpletterende stadsleven en de teloorgang van de landelijke levenskwaliteit het literaire equivalent vormden van Masereels picturale kruistochten.
    Om niet alleen maar met vocale muziek het oeuvre van Masereel te willen 'uitleggen', koos het Goeyvaerts Consort ook voor instrumentale muziek, die in haar abstractheid en tijdloosheid, de visioenen en aanklachten van de houtsneden wil onderstrepen en kleur geven. Dat er best striemende en dissonante klanken zullen te horen zijn - die een contrast vormen met de toegankelijke liederen - is vanzelfsprekend.
    Wie de prenten van Masereel al kent, of zal leren kennen, hoeft dar niet verwonderd over te zijn. Vele houtsneden grijpen immers recht naar de keel. Het verhaal in beeldvorm van 'La passion de l'homme' bijvoorbeeld - één van de hoogtepunten uit zijn werk - is hemeltergend triest en wraakroepend in al zijn sobere duidelijkheid. Zoetgevooisde cellotonen horen daar niet bij thuis.

    Tijd en plaats van het gebeuren :

    Goeyvaerts Consort : De Guts
    Vrijdag 26 januari 2007 om 20.00 u

    Hof van Ryhove
    Onderstraat 20-22
    9000 Gent

    Meer info : www.goeyvaerts-consort.be, www.masereelfonds.be en www.vermeylenfonds.be

    20:14 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

    23/01/2007

    Vlaams Radio Orkest schildert de muzikale wereld van Debussy & Feldman

    Morton Feldman Claude Debussy (1862-1918) en Morton Feldman (1926-1987) zijn twee componisten met een levendige belangstelling voor plastische kunsten. Claude Debussy was gefascineerd door de schilders en beeldhouwers uit zijn tijd. Zo was hij een vurig bewonderaar van Turner (hij reisde zelfs naar Londen om diens schilderijen bekijken) en ontmoette hij verschillende kunstenaars ook persoonlijk: James Whistler, Odilon Redon, Henri de Toulouse-Lautrec,  en Camille Claudel (waarmee hij persoonlijk bevriend was).  De invloed van deze kunstenaars op zijn werk was even belangrijk als de invloed van componisten als César Franck, Saint-Saëns of Wagner.
    Debussy, 'de impressionist onder de componisten', voltooide zijn Images pour orchestre in 1912. Terwijl hij dit werk uit drie delen aan het schrijven was, zei hij tegen Edgar Varèse: "J’aime presque autant les images que la musique".  En dat blijkt uit het eindresultaat: 'Gigues','Ibéria' en 'Rondes de Printemps' zijn drie duidelijk verschillende 'visuele' evocaties. Ze worden zelden de één na de ander in de volgorde van de partituur uitgevoerd

    De composities van Morton Feldman lijken eerder op avant-gardistische kunstwerken. Feldman was persoonlijk bevriend met de meeste van de New Yorkse Abstracte Expressionisten. Verschillende van zijn werken verwijzen in hun titel naar één van hen: Film Music 'Jackson Pollock', De Kooning, The Rothko Chapel, For Philip Guston, ...  Feldman was één van de belangrijkste niet-Europese componisten van zijn generatie, en was één van de componisten rond John Cage. Voor 'Coptic Light', zijn laatste werk voor groot orkest dat hij in 1985 componeerde voor de New York Philharmonic, liet hij zich inspireren door een vroeg-Koptisch textielweefsel uit het Louvre. De helderheid van dit repetitieve werk levert een boeiend contrast op met het poëtische drieluik van Debussy.

    Programma :
    • Claude Debussy, Images No. 2: Iberia
    • Claude Debussy, Images No. 1: Gigue
    • Morton Feldman, Coptic Light
    • Claude Debussy, Images No. 3: Rondes De Printemps
    Tijd en plaats van het gebeuren :

    Vlaams Radio Orkest o.l.v. Hannu Lintu : Debussy, Images / Morton Feldman, Coptic Light
    Vrijdag 26 januari 2007 om 20.15 u
    Flagey - Studio 4
    H.-Kruisplein
    1050 Elsene (Brussel)

    Meer info : www.flagey.be en www.vro-vrk.be

    Elders op Oorgetuige : Extra :
    Morton Feldman Texts: Essays and Articles on MF and his music
    Morton Feldman op UbuWeb Sound

    22:30 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

    Raum : bezwerend universum waaruit het moeizaam ontwaken is

    Raum De voorbije jaren plaatste danser en choreograaf  Marc Vanrunxt zich op de kaart met kleinschalig werk, zoals de solo Unspeakable en de choreografie Deutsche Angst (in samenwerking met Champ d'Action). Met zijn nieuwe performance Raum pakt Vanrunxt het een stuk monumentaler aan. In een drietal uren creëert hij een bezwerend universum waaruit het moeizaam ontwaken is.

    In Raum gaan Marc Vanrunxt en het ensemble voor nieuwe muziek Champ d'Action een nieuwe samenwerking aan. Opnieuw kiezen zij voor de rijke muzikale wereld van de Amerikaanse componist Morton Feldman. Met de composities Patterns in a Chromatic Field (voor piano en cello) en Crippled Symmetry (voor fluit, piano en glockenspiel), beide uit 1981, worden we geconfronteerd met het meer monumentale facet van Feldmans oeuvre. Drie uur lang worden we meegenomen in een brede stroom van tijd en ruimte, van kijken en luisteren. Het tempo van de voorstelling is traag, zonder dramatische climaxen of 'gebeurtenissen'. Feldman weeft een compositie als een Turks tapijt of als een minimaal schilderij van Mark Rothko of Barnett Newman. In het eerste deel (Patterns in a Chromatic Field) focust de choreografie op helderheid en strengheid: drie dansers en twee muzikanten in het spanningsveld tussen chaos en monotonie. In het tweede deel (Crippled Symmetry) wordt de toeschouwer zelf midden in het weefwerk van voortdurende transformaties geplaatst.  

    Raum is een ervaring die schaamteloos tijd voor zichzelf neemt. De tijd nemen, dat impliceert ook ruimte creëren. De tijd wordt een labyrint, een dwaalparcours waardoor zich dansers, muzikanten en publiek bewegen, tegelijk samen en ieder op zich. Achter het trage tempo en de afwezigheid van dramatische climaxen herbergt deze tijd een rijk palet aan dynamiek. De dynamiek en schaal van de compositie brengen tijd en ruimte met elkaar in verband. Ze smelten samen tot een 'gebeuren', een activiteit zonder welbepaald onderwerp - tijd en ruimte an sich, tastbaar gemaakt door verschil en transformatie.

    Tijd en plaats van het gebeuren :

    Champ d'Action / Marc Vanrunxt : Raum
    Donderdag 25 januari 2007 om 20.00 u
    Minardschouwburg
    Walpoortstraat 15
    9000 Gent

    Meer info : www.vooruit.be, www.minard.be, www.champdaction.be en www.kunst-werk.be

    Elders op Oorgetuige : Extra :
    'Het onmerkbare merkbaar maken. Marc Vanrunxt en Champ d'Action creëren met "Raum" een bezwerende staat van zijn', Daniëlle de Regt, De Standaard, 11 december 2006 - dit artikel staat ook integraal op www.champdaction.be
    "Marc Vanrunxt" door Myriam Van Imschoot, Kritisch Theaterlexicon, VTI, 1997 (pdf)
    Morton Feldman Texts: Essays and Articles on MF and his music
    Morton Feldman op UbuWeb Sound

    13:26 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook