18/03/2007

Onegin nu ook op cd

CD cover Onegin Dominique Pauwels' muziek bij Onegin, een stuk van Poesjkin in een bewerking van Guy Cassiers is uit op cd. Muziek in een klassieke vorm (piano, viool, altviool, cello en sopraan), maar ook met samples en elektro. Het moet geen eenvoudige taak zijn geweest om de sfeer en ingetogen spanning die de muziek live opriep in een studio te behouden. Temeer doordat ze in de opname op zichzelf moest kunnen staan, los van het verhaal.

Het werd een uitdaging waarin Dominique Pauwels, en de uitstekende keur muzikanten die de cd inspeelden (dezelfde mensen die de muziek bij het stuk live spelen) met glans zijn geslaagd. "De beklemming, de verzuchting, het verlangen, hij weet het te vangen", schreef Karin Veraart in De Volkskrant over de live muziek, en dat laat zich in de opname ook voelen. Soms slepend, doelbewust heel emotioneel (het stuk is zelf een schoolvoorbeeld van de Romantiek mét grote R), licht gespannen maar toch vooral weemoedig. Een ingehouden vertolking ook van de Slavische volksziel, vaak getypeerd als extreem in al wat ze voelt: passie, woede, tristesse. Dat merk je ook in de vormgeving van de cd: wit en minimaal als het merendeel van de Russische landschappen. Zwart-wit zoals de emotionele contrasten die de Rus kent.

Het verhaal van Yevgeni Onegin is tijdloos: een jonge en aantrekkelijke dandy geniet met volle teugen van het mondaine leven. Wanneer hij Tatjana ontmoet, een meisje van nederige afkomst dat hopeloos verliefd wordt, wijst hij haar af. Onegin laat zich koel en cynisch uit over haar liefdesverklaring, en flirt met haar zus waar ze bij is. Bovendien wil hij reizen. Jaren later, na talrijke omzwervingen, ontmoet hij Tatjana opnieuw. Ze is intussen getrouwd met een generaal met geld en standing, maar nogal een saaie man. Op dat moment valt Onegin toch voor haar charmes. Hij smeekt haar om bij hem terug te komen, maar het is te laat. Tatjana weigert haar eed van trouw te verbreken. Het verhaal eindigt in wanhoop en vertwijfeling bij beide protagonisten.

In Onegin worden drie liederen gezongen. De teksten zijn, zij het op metaforische wijze, heel sterk aan het verhaal gelinkt. Zoals bijvoorbeeld in "Onegin's downfall": Onegin ziet zijn vergissing in, maar het is te laat. Enkel vertwijfeling en zelfminachting blijven over. De tekst die bij de bewuste scène wordt gezongen is ook van de hand van Poesjkin, maar staat los van het verhaal. Het is een klaagzang van Poesjkin over zichzelf, zijn zelfhaat en vertwijfeling. Het gaat ook over zijn omgang met vrouwen en zijn geklungel in de liefde. In de tekst doet Poesjkin zijn beklag over zichzelf, maar uiteraard staat hij symbool voor Onegin, het personage dat hij creëerde.

Heel mooi is het eerste lied (stem: Barbara Hannigan), een traktaat over de Russische ziel. Je kan de track hier beluisteren.

Track 03 The Russian Spirit

Rusland kan niet met het verstand begrepen worden
Het Russisch volk
Is niet zuiver Europees
Het Russisch volk
Is niet zuiver Aziatisch
In de Russische ziel strijden twee beginselen:
Een oosters en een westers
De Russische ziel
Is als de Russische aarde
Uitgestrekt
Onbegrensd
Oneindig
De Rus kent alleen extremen
Nuchterheid en dronkenschap
Vroomheid en atheïsme
Despotisme en anarchie
Wreedheid en gastvrijheid

Onegin van Dominique Pauwels is uitgebracht door LOD, productiehuis voor muziek en muziektheater, waar Dominique Pauwels artiest in residentie is. Bestellen kan via info@LOD.be. De cd kost 10 euro.

De voorstellingen lopen nog tot 28 maart in de Vlaamse zalen. Alle verdere info vind je op www.lod.be

22:07 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

17/03/2007

Pianofolia

Miryzaal Zondag kun je in het Gentse Conservatorium naar Pianofolia : twee concerten met vier-, zes-, en achthandig pianowerk gespeeld op twee concertvleugels door nier minder dan 18 (!) pianisten: Diane Andersen, Daniel Blumenthal, Dominique Cornil, André De Groote, Luc Devos, Jozef De Beenhouwer, Nadine Delsaux, Muhiddin Dürrüoglu Demiriz, Caridad Galindo, Roberte Mamou, Dalia Ouziel, Orit Ouziel, Eliane Reyes, Marianne Rubenstein, Johan Schmidt, Pascal Sigrist, Jean-Claude Vanden Eynden en Alan Weiss.

Tijd en plaats van het gebeuren :

Pianofolia
Zondag 18 maart 2007 om 15.00 u en om 19.00 u
Koninklijk Conservatorium - Miryzaal
Hoogpoort 64
9000 Gent

Toegangsprijzen: 12 euro per concert (20 euro voor beide concerten) , studenten 8 euro, kinderen tot 6 jaar gratis. Reservaties op 0474/ 27 54 59 of 0473/ 95 88 82
of per email: info@stevens-hifi.be  of  info@jspiano.be

19:37 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

Studio Modern : Ligeti, Zimmermann, Boulez en Schönberg

Pierre Boulez Hoe kan je als aanstormend jong musicus het best het immense repertoire van de hedendaagse muziek aangaan dan via het eigenhandig uitvoeren van enkele welgekozen meesterwerken uit de 20ste eeuw? En dat bijgestaan door beroepsmusici, in casu verscheidene solisten van het Ictus Ensemble, die sinds jaar en dag in de moderne muziek thuis zijn. Zij staan in de maanden durende instudeerfase studenten uit de Muziekkapel Koningin Elisabeth en uit de Belgische Conservatoria met raad en daad bij. Het klinkende resultaat hoort u tijdens drie miniconcerten. Misschien (her)ontdek je een 'vergeten' meesterwerk en talent van morgen.

Présence is een klassiek pianotrio (viool, cello en piano) gecomponeerd in 1961 door Bernd Alois Zimmermann in opdracht van de Darmstädter Ferienkurse. De ondertitel die het werk meekreeg, 'Ballet en cinq scènes', laat ten onrechte vermoeden dat het werk voor een choreografie bedoeld is. Het gaat hier echter om een denkbeeldig ballet, een irreële pantomime waar de gedaantes van drie literaire personages opduiken: Don Quichotte, de adellijke danser, een rol voorbehouden aan de vioolpartij; Molly Bloom, de heldin uit de 'Ulysses' van James Joyce, hier de primaballerina met masker en tutu, door de cello vertegenwoordigd, en koning UBU, het centrale personage in het toneelstuk van Alfred Jarry, de koninklijke danser met een tapirhoofd, vertolkt door de piano.
Dit werk is een schoolvoorbeeld van het pluralisme in het werk van Bernd Alois Zimmermann: een uitgesponnen polyfonie, verschillende eeuwen muziekgeschiedenis die door elkaar lopen, een heel diverse woordenschat en verschillende tempo's of kwaliteiten van tijd.
In 1966, Enkele jaren na het componeren van 'Présence', ontstond het verbijsterende 'Musique pour les Soupers du roi Ubu' ondertiteld 'Ballet Noir': een meesterwerk van virtuoos sarcasme en de eerste remix in de muziekgeschiedenis. De 'Soupers' braakten een overvloed van citaten uit, van Bach tot Stockhausen en gelden als de euforische en bijtende pedant van het eerder melancholische en expressionistische 'Présence'.
Ook in 'Présence' valt de grote diversiteit op van het gebruikte materiaal: walsen, walking basses, citaten uit werk van Prokofiev, Richard Strauss, Debussy, en Stockhausen. Deze thematische massa wordt hier bijeengehouden door een zeer beheerste seriële techniek.
De partituur van Présence ontvouwt zich als een bloemlezing van raadsels. Het partituurbeeld dwingt de muzikanten tot het lezen van een verzameling van gebeurtenissen, van fragmenten (samples). Geen enkel van de delen staat op zich: elk deel heeft zijn eigen technische, ritmische, sonore of expressieve uitdaging. Het is aan de drie uitvoerders om elke vraagstelling te assimileren, ze te smaken, en er een antwoord op te formuleren, binnen een grote boog, in uitgedijde tijd van het 'Ballet Blanc' waar alles met elkaar is vermengd is, onder hetzelfde pak sneeuw.

De invloed van Pierre Boulez op de muziek van na de tweede Wereldoorlog is groot. Hij was de eerste die suggereerde dat de toekomstige richting van de muziek niet lag in Schönbergs pragmatische benadering van het serialisme, maar in Weberns extreem verfijnde en ijle muziekwereld waarin elke muzikale parameter kan worden gerangschikt in strikt seriële principes, inclusief ritme, dynamiek en zelfs timbre. Na 'Polyphonie X' uit 1951 (dat hij later terugnam) waarvan Boulez erkende dat "de organisatie niet totaal maar totalitair was", schreef hij tussen 1952 en 1954 wat wordt beschouwd als zijn grootste meesterwerk: Le marteau sans maître (de hamer zonder meester). Boulez combineert een microkosmische structurele dichtheid met een verrassende sensualiteit. Het werk is gebaseerd op drie korte gedichten van zijn lievelingsdichter René Char. Elk van de negen deeltjes is verschillend georkestreerd voor een ensemble dat bestaat uit altstem, fluit, altviool, gitaar, vibrafoon, xylorimba (een kruising tussen  xylofoon en marimba) en slagwerk.

Schönbergs 'Pierrot Lunaire' (1912) is gebaseerd op 21 in het Duits vertaalde gedichten van de Belg Albert Giraud (pseudoniem van Albert van Kayenberg) en gecomponeerd voor stem (Sprechstimme) en kleine instrumentale bezetting. Het is een rijpe exploratie van de mogelijkheden van de atonale stijl die vaak vooruit kijkt naar het serialisme. In menig opzicht anticipeert 'Pierrot' op veel trends uit de twintigste eeuw en stimuleerde die eveneens. Het is geen toeval dat Maxwell Davies een ensemble de Pierrot Players noemde, gebaseerd op de bezetting die nodig was voor het stuk van Schönberg, waar hij echter slagwerk aan toevoegde toen hij experimenteerde met theatermuziek.

Programma :

15.00 u
György Ligeti, Zehn Stücke für Bläserquintett
Bernd-Aloïs Zimmermann, Présence

16.30 u
Pierre Boulez, Le Marteau sans maître

17.30 u
Arnold Schönberg, Pierrot Lunaire

Tijd en plaats van het gebeuren :

Ars Musica/Spring 2007
Studio Modern : Ligeti, Zimmermann, Boulez, Schönberg
Zondag 18 maart 2007 om 15. 00 u, 16.30 u en 17.30 u
Bozar - Terarken
Ravensteinstraat 23
1000 Brussel

Meer info : www.bozar.be, www.arsmusica.be , www.ictus.be

Extra :
www.soundintermedia.co.uk/boulez-online
Pierre Boulez, icoon van de avantgarde, Mark Delaere
Bernd Alois Zimmermann. Over de Bolvormigheid van de tijd en het ambacht van de componist, www.arsmusica.be , 1999
Viel Wind um den Guten Ton. Bläserquintette von Ligeti, Villa-Lobos, Reicha und Nielsen, Christine Mellich op www.berliner-philharmoniker.de
Pierre Boulez, de componist, Jan de Kruijff op www.audio-muziek.nl, mei 2001
Pierre Boulez tachtig jaar, Jan de Kruijff op www.audio-muziek.nl, maart 2005
Györgi Ligeti (1923 - 2006): emotioneel scepticus, Jan de Kruijff op www.audio-muziek.nl, juni 2006
Arnold Schönberg: van chromatische romantiek naar serialisme, Jan de Kruijff op www.audio-muziek.nl, januari 2006

00:41 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

Mechels Kamerorkest in Bredene

Lore Binon en Harmen Goossens Zaterdag is het Mechels Kamerorkest te gast in het cultuurcentrum van Bredene met een klassiek repertoire voor een breed publiek. Dit orkest kwam medio 2004 tot stand onder impuls van huidig chef-dirigent Tom Van den Eynde. Met een standaardbezetting van acht eerste violen, zes tweede violen, vier altviolen, vier celli, twee bassen, twee fluiten, twee hobo's, twee klarinetten, twee fagotten en twee hoorns gaat het Mechels Kamerorkest de uitdaging aan zich op professionele wijze te profileren in het klassieke repertoire. Het orkest telt een 30-tal actieve leden waaronder zowel professionele, semi-professionele als uitstekende amateur musici. Deze mix van muzikanten leidt tot een degelijk en hecht ensemble waar artistieke kwaliteit gepaard gaat met musiceervreugde.
Naast concerten in de thuishaven verkent het Mechels Kamerorkest ook andere steden om hun liefde voor het klassieke repertoire met een zo breed mogelijk
publiek te kunnen delen. Zaterdag komen cellist Harmen Goossens en sopraan Lore Binon de rangen van het orkest versterken.

Harmen Goossens wordt geboren op 3 januari 1984. Afkomstig uit een muzikale familie volgt hij zijn eerste cellolessen op 8-jarige leeftijd bij Luc Tooten aan het conservatorium van Mechelen. Zijn laatste jaar krijgt hij les van Ludo Ide en studeert hij af met grootste onderscheiding, die hem de medaille van de stad Mechelen oplevert. Op zijn 18de wordt Harmen  toegelaten in de klas van Viviane Spanoghe, aan het Koninklijk Conservatorium  Brussel. Twee jaar later behaalt hij zijn kandidaatsdiploma met onderscheiding, en momenteel zit hij in zijn 3de meesterjaar. Harmen is als cello-aanvoerder actief in  verschillende orkesten zoals het Mechels Kamerorkest en het Kamerorkest 'August De Boeck'. Als solist heeft hij reeds verschillende celloconcerto’s van Saint-Saens, Boccherini, Tsjaikowski en Vivaldi uitgevoerd met diverse orkesten. Harmen is ook een zeer actief musicus in kamermuziekverband. Zo maakt hij o.a. deel uit van het Margareta ensemble te Mechelen.

Lore Binon (°1985) leerde op vijfjarige leeftijd viool spelen en het was dan ook als violiste dat ze laureate werd van verschillende wedstrijden, waaronder Jong Tenuto en Axion Classics in de disciplines viool en kamermuziek. Ze deed ondertussen ervaring op in verschillende orkesten zoals Het Filharmonisch Jeugdorkest van Vlaanderen. Sinds 2003 studeert ze bij Yuzuku Horigome aan het Koninklijk Conservatorium van Brussel.
Als sopraan in een jeugdkoor ontdekte ze ook haar passie voor zang en ging daarom een jaar studeren bij Leona Soetaert vooraleer zich in te schrijven aan het Brusselse Conservatorium. Daar volgt ze sinds 2004 zangles bij Beatrijs De Vos.
In 2005 nam ze deel aan een productie van Händels Saul voor Muziektheater Transparant. Ook zong ze de solo in Brahms' Liebeslieder en Neue Liebeslieder in een productie van het kamerkoor Florilegium. Ze volgde verscheidene masterclasses bij onder meer Udo Reinemann, Margarida Natividade, Nicolau de Figueiredo en Ingrid Voermans.
Lore nam dit jaar deel aan de pasticcio 'Ifigenia & Ipermestra' olv Paul Dombrecht. Ze vertolkte de titelrol in Ifigenia.
Als orkest- en kamermuzikante is ze verder actief in het Vlaams Radio Koor, het Prometheus ensemble, Il fondamento en verscheidene gelegenheidsensembles.

Programma:
  • Edward Elgar, Serenade voor strijkers
  • Tsjaikowski, Rococovariaties voor cello & orkest
  • Tsjaikowski, Nocturne voor cello & orkest
  • Fauré, Pavane
  • Händel, Piangero la sorte mia (uit "Giulio Cesare")
  • Mozart, Endlich naht sich die Stunde (recitativ en aria uit "Die Hochzeit des Figaro")
Mechels Kamerorkest o.l.v. Tom Van den Eynde - Harmen Goossens, cello - Lore Binon, zang

Tijd en plaats van het gebeuren :

Zaterdag 17 maart 2007 om 20.00 u
Meeting & Eventcentrum Staf Versluys
Kapelstraat 76
8450 Bredene

Meer info : www.stafversluyscentrum.be en www.mechelskamerorkest.be

00:38 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

16/03/2007

Belgisch debuut voor Carolin Widmann

Carolin Widmann De Engelse componist, pianist en dirigent George Benjamin driemaal terug op Ars Musica/Spring: eerst en vooral met het Nationaal Orkest van België , dat onder leiding van Matthias Pintscher het ontstuimige en polyfone Sudden Time bracht ( zondag 11 maart). Zaterdag (17 maart) vergezelt Benjamin pianist Pierre-Laurent Aimard. De twee vertellen, vertolken en verklaren hun liefde voor de muziek van Carter, Messiaen en Ligeti en natuurlijk kan ook de muziek van Benjamin zelf niet ontbreken. Tenslotte voert violiste Carolin Widmann zondag (18 maart) Benjamins speelse miniaturen uit.

Ook componist Pierre Boulez is goed vertegenwoordigd op dit festival. Zondagochtend bijt Carolin Widmann de spits af met Anthèmes I, dat in zijn vele gelaagdheden onder meer de hymnes uit het Engeland van de 16de en 17de eeuw verwerkt. Onder leiding van pianist Alain Franco, werken studenten van de Belgische conservatoria al enkele maanden aan van een pedagogisch project waarbij ze enkele meesterwerken uit de 20ste eeuw instuderen. Ze zullen zondagnamiddag onder meer Le Marteau sans maître van Pierre Boulez uitvoeren. En volgende week zaterdag (24 maart) tenslotte brengt het ensemble musikFabrik Dérive II , oorspronkelijk een korte hommage aan de 80-jarige Elliott Carter en nu uitgewerkt tot een lange, kleur- en motiefrijke compositie van bijna drie kwartier lang. De precisie waarmee Pierre Boulez dirigeert en over muziek schrijft vinden we ook terug in zijn compositietechnieken. Zelden blijkt een werk af ; altijd vindt hij nieuw materiaal zodat vele van zijn stukken groeien met de tijd.

In Duitsland geldt ze al lang niet meer als een geheimtip, en zondag maakt ze ook bij ons haar debuut, de jonge violiste Carolin Widmann ( zus van componist en klarinettist Jörg Widmann) . Noem het gerust een les in de mogelijkheden van de viool, een tocht die begint bij Pierre Boulez' Anthèmes I dat in zijn vele gelaagdheden onder meer anthems uit het Engeland van de 16de en 17de eeuw gebruikt. Daarna komt ze zo mogelijk in nog 'hedendaagser' vaarwater terecht met de broze en introverte klankwereld van Johannes Maria Staud en de speelse miniaturen van George Benjamin. Afsluiten doet ze e met de magistrale en diep melancholische Sonate, Sz 117 van Bartók met zijn fijngevoelige reminiscenties aan Bach.

Johannes Maria (1974) Staud behoort tot één van de belangrijkste vertegenwoordigers van de jongste generatie van Oostenrijkse componisten. Hij studeerde van 1994 tot 2001 aan de Musikhochschule van Wenen. Compositie volgde hij bij Michael Jarrell, harmonie en contrapunt bij Iván Eröd en electro-akoestiek bij Dieter Kaufmann. Daarna volgde hij les bij Hanspeter Kyburz in Berlijn en masterclasses compositie bij Brian Ferneyhough. Zijn werken kregen verschillende prijzen: de eerste prijs op het Hanns Eisler compositieconcours in Berlijn (2000), de compositieprijs van de Salzburger Osterfestspiele (2002), de International Rostrum of Composers van de Unesco 2003 in de categorie jonger dan dertig jaar voor Polygon en de Förderpreis van de Ernst-von-Siemens-Musikstiftung (2004). Verder kreeg hij beurzen van de Alban Berg Stiftung voor de periode 1999-2000 en van de stichting Heinrich Strobel van het SWR voor de periode 2003-2004. Staud is een componist die heel langzaam schrijft, maar toch heeft hij reeds een indrukwekkend oeuvre bij elkaar geschreven.

Programma :
  • Pierre Boulez, Anthèmes 1
  • Johannes Maria Staud, Towards a Brighter Hue (Belgische creatie )
  • George Benjamin, Miniatures
  • Bela Bartok, Sonate voor viool solo
Tijd en plaats van het gebeuren :

Ars Musica/Spring 2007
Carolin Widmann
Zondag 18 maart 2007 om 11.00 u
Bozar - Henry Le Boeufzaal
Ravensteinstraat 23
1000 Brussel

Meer info : www.bozar.be, www.arsmusica.be en www.carolinwidmann.com

Extra :
George Benjamin. La musique comme expression d'une volonté intérieure
Componistenportret George Benjamin, Gaëtan Goldstein
Pierre Boulez, icoon van de avantgarde, Mark Delaere

Elders op Oorgetuige :
Pierre-Laurent Aimard & George Benjamin, 15/03/2007
NOB : Eigentijdse orkestklanken met Matthias Pintscher, 9/03/2007

18:00 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

Cristina Zavalloni opent Bad Boys festival

Cristina Zavalloni De Italiaanse zangeres Cristina Zavalloni mag zaterdag het Bad Boys festival openen. Cristina Zavalloni wordt wel eens de meest veelzijdige zangeres sinds Cathy Berberian genoemd. In dit recital met haar man Andrea Rebaudengo snijdt ze liederen aan van Antheil, Stravinsky, Satie en Milhaud. Het repertoire is gevarieerd, van volksliederen tot cabaret. De integratie van het dagelijkse leven in de kunst was een gemeenschappelijke overtuiging die Stravinsky, Satie en Antheil op diverse manieren vormgaven. Futurisme of dadaïsme, de decadente Parijse context voedde een kunst die het elitarisme schuwde. De présence van Cristina Zavalloni voert ons terug naar de Parijse sfeer van toen. Net als het grote voorbeeld Cathy Berberian is er van een scheiding tussen highbrow en lowbrow bij Zavalloni geen sprake, een ideaal uitgangspunt voor dit opmerkelijk recital.

Programma :
  • Igor Stravinsky (1882-1971), Three Russian Songs (Souvenir de mon enfance) / The Owl and the Pussy-Cat / Tango / Russian‘s Maiden Song / Pribaoutki
  • Darius Milhaud (1892-1974), Vocalise opus 105 / 6 Chants Populaires Hébraïques opus 86
  • Erik Satie (1866-1925), La diva de l‘empire / Je te veux
  • George Antheil (1900-1959), Can-can / Five Songs
Cristina Zavalloni, mezzosopraan - Andrea Rebaudengo, piano

Tijd en plaats van het gebeuren :

Bad Boys Festival
Cristina Zavalloni & Andrea Rebaudengo

Zaterdag 17 maart 2007 om 20.00 u
Concertgebouw
't Zand 34
8000 Brugge

Meer info : www.concertgebouw.be en www.cristinazavalloni.it

12:00 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

Schandaal in het Concertgebouw: 'Bad Boys' festival

George Antheil Zaterdag gaat in het Brugse Concertgebouw het "Bad Boys" festival van start. Met dit festival wil het Concertgebouw inzoomen op het Parijs van de jaren 1920-25. In het midden van die periode kwam George Antheil, de zelfverklaarde Bad Boy of Music, in Parijs aan. De Amerikaanse sterpianist en componist was toen al enkele jaren in Europa actief en verbaasde melomanen met zijn futuristische composities. Zijn stijl was verregaand schatplichtig aan Igor Stravinsky, voor wie hij een grenzeloze bewondering koesterde. Het was op uitnodiging van Stravinsky dat Antheil op 13 juni 1923 naar Parijs kwam, net op tijd voor de première van Les Noces. Na zijn eigen succès de scandale, een schandaalpremière in de beste Parijse traditie, gonsde de naam van Antheil door de Parijse artistieke kringen. Erik Satie was een fan, en was als esthetisch boegbeeld in die periode een niet onaardige referentie voor de Amerikaanse beeldenstormer. Het muzikale triumviraat Antheil-Stravinsky-Satie is het thema van het festival Bad Boys, met als ingrediënten schandalen, relletjes, decadentie, jong geweld, en vooral goede muziek.

Diva Cristina Zavalloni opent het festival met een gevarieerd recital dat vocaal vuurwerk garandeert. De stomme cultfilm L' Inhumaine van Marcel L'Herbier schetst de periode in al haar facetten en klarinettist Sylvian Kassap begeleidt het meeslepende verhaal met zijn jazzkwartet. Daan Vandewalle presenteert een programma dat even gevarieerd als ongehoord is en integreert het met de fascinerende beelden van Cinéma van René Clair. Teodoro Anzellotti raakt de kern van Satie met zijn arrangementen voor 'le piano des pauvres'. De pianowerken van Satie worden verbonden met Kagels fantasierijke klankidioom. Het Orchester Damals und Heute hercreëert Le Sacre du Printemps met darmsnaren en de jongelui van Guided by Noises geven een eigen kijk op de periode en vertalen dit naar vandaag.
"Wanneer een kunstwerk zijn tijd vooruit lijkt te zijn, is het de tijd die het kunstwerk achterna holt." Dit citaat van Jean Cocteau geldt bij uitstek voor de inventieve drievuldigheid Antheil, Satie en Stravinsky. Het Bad Boys festival laat je met een futuristische snelheid door de lichtstad razen.

Agenda :

Cristina Zavalloni - Andrea Rebaudengo
Welcome to the cabaret! De veelzijdige en opvallende mezzo Cristina Zavalloni brengt een liedrecital dat ons regelrecht terugvoert naar de lichtstad in de jaren twintig.
Zaterdag 17 maart om 20. 00u

Sylvain Kassap Kwartet - L'inhumaine
De stomme film L'inhumaine (1924) toont ons duidelijk waar het over gaat: als de eerste noten van Antheil's Airplane Sonata weerklinken, breekt er oproer uit in het publiek. Een tijdsdocument dat passend begeleid wordt door het jazzkwartet van Sylvain Kassap.
Woensdag 21 maart om 20.00u

Daan Vandewalle
Het recital van Daan Vandewalle in de Concertzaal groepeert de drie componisten van het festival. Het wordt een gevarieerde en boeiende tocht door genres en stijlen. De invloed van de jazz is nooit ver weg.
Donderdag 22 maart om 20.00u

Teodoro Anzellotti
Satie op accordeon. Anzellotti verrast ons met een programma waarbij hij arrangementen van pianomuziek van Satie combineert met de figuur van Mauricio Kagel, twee componisten bij wie de glimlach nooit ver weg is. Verbeeldingskracht en humor aan de macht in een uniek recital op 'le piano des pauvres'.
Vrijdag 23 maart om 20.00u

Orchester Damals und Heute
Ook hier weer de drie centrale componisten van het festival, met twee orkestwerken die werden gecreëerd in het legendarische Théâtre des Champs-Elysées. Het concert wordt besloten met Le Sacre du Printemps, schandaalstuk par excellence, uitgevoerd op darmsnaren, een unieke belevenis.
Zaterdag 24 maart om 20.00u

Guided by Noises
Onder impuls van de vzw kleinVerhaal ging Randi De Vlieghe aan de slag met jongeren rond de muziek van Le Sacre du Printemps van Stravinsky. Een energieke en bruisende jongerenvoorstelling is het resultaat hiervan.
Dinsag 27 maart om 20.00u / Woensdag 28 maart om 14.00u en om 20.00u

Tijd en plaats van het gebeuren :

Bad Boys Festival
Cristina Zavalloni & Andrea Rebaudengo

Van zaterdag 17 tot woensdag 28 maart 2007
Concertgebouw
't Zand 34
8000 Brugge

Meer info : www.concertgebouw.be

Uiteraard mag je ook hier de komende dagen nog heel wat meer info verwachten.

00:50 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

15/03/2007

Pierre-Laurent Aimard & George Benjamin

Pierre-Laurent Aimard Tijdens het tweede concert van de Ars Musica piano-avond krijgt pianist Pierre-Laurent Aimard het gezelschap van de Britse componist George Benjamin.
Pierre-Laurent Aimard werd op 19-jarige leeftijd ontdekt door Pierre Boulez en was gedurende achttien jaar solist in het ensemble Intercontemporain. Hij voert pianowerk uit van componisten als G. Benjamin, M. Stroppa en G. Ligeti (die meerdere Etudes aan hem wijdde). Hij wordt uitgenodigd door de grootste orkesten (Chicago, Cleveland, Boston, San Francisco, Paris, Philharmonie van Berlijn, London Philharmonic, Concertgebouw van Amsterdam). Pierre-Laurent Aimard behoort tot die uitzonderlijke pianisten die zowel thuis zijn in de muziek van Beethoven als in die van nu. George Benjamin is dan weer één van de leidende componisten van onze tijd. Naar aanleiding van dit concert in het kader van Ars Musica vertellen, vertolken en verklaren componist en pianist hun liefde voor de muziek van Carter, Messiaen en Ligeti. En uiteraard mag de muziek van Benjamin zelf niet ontbreken.

Elliott Carter werd op 11 december 1908 in New York geboren. Hij studeerde Engelse literatuur en muziek aan de universiteit van Harvard. Zijn eerste werken zijn sterk beïnvloed door de ideeën van Nadia Boulanger en de Frans-Amerikaanse muziek uit die tijd, vandaar hun vrij  neoklassieke karakter. Al gauw ging zijn muziektaal een andere richting uit. Hij ontwikkelde een nieuwe, vloeiende ritmiek, het zogenaamde principe van de ‘ritmische modulatie’ dat hij onder meer toepaste in zijn Sonata for violoncello and piano uit 1948 en in zijn Eerste strijkkwartet uit 1950-1951. Vervolgens schreef hij een aantal indrukwekkende instrumentale werken, waaronder het Dubbelconcerto voor klavecimbel, piano en twee kamerorkesten uit 1961, een soort van ‘klankenchoreografie’. Toch ging de grote publieke aandacht veeleer uit naar Carters vocale oeuvre. Hiervoor haalde hij zijn inspiratie uit de dichtkunst van Elizabeth Bishop, Emily Dickinson, Walt Whitman en Robert Lowell. Carters muziek is veeleisend en heeft weinig gemeen met de amerikaniserende stijl van componisten als Copland of Bernstein. Zonder gebruik te maken van de seriële technieken heeft Elliott Carter een uiterst persoonlijk oeuvre weten te creëren, dat een synthese is van de verschillende twintigste-eeuwse muziekstromingen. Tot zijn recente werken behoren Of Rewaking voor mezzosopraan en orkest (2002), Micomicón voor orkest (2002), Boston Concerto (2002), Dialogues voor piano en groot ensemble (2003), Intermittences voor piano (2005), Réflexions voor ensemble (2004) en Soundings voor orkest (2005). Ondanks zijn vele werken voor stem schreef Carter slechts één opera What Next? (1997-1998). In 1987 verwierf de Paul Sacher Stichting de totaliteit van zijn manuscripten en stelde zo de bewaring veilig van een van de grote meesters van de muziek van de twintigste en éénentwintigste eeuw.

György Ligeti werd in 1923 in Hongarije geboren, maar verkreeg in 1967 de Oostenrijkse nationaliteit. Hij studeerde compositie aan de Franz Liszt Academie van Boedapest, waar hij van 1950 tot 1956 harmonie en contrapunt doceerde. Na de Russische invasie verliet hij zijn geboorteland, verbleef een tijdje in Wenen en was vervolgens bij Karlheinz Stockhausen in Keulen te gast. Tijdens de periode dat hij in de ‘elektronische studio’ van de Westdeutsche Rundfunk werkzaam was, kwam hij in contact met Pierre Boulez, Luciano Berio en Mauricio Kagel. De ‘Westerse’ muziek, die György Ligeti tot dan slechts tijdens radio-uitzendingen van slechte kwaliteit gehoord had, opende nieuwe horizonten voor zijn muzikale parcours. Vanaf 1958 besliste de componist om de erfenis van Bartók en Kodály achter zich te laten; hij ontwikkelde een nieuwe stijl die gekenmerkt wordt door een zeer compacte polyfonie (of micropolyfonie) en een statische vormontwikkeling. Representatieve werken uit deze periode zijn Atmosphères (1961) en Lux aeterna (1966). In de loop van de jaren '70 werd zijn polyfonie melodischer en doorzichtiger, zoals in Melodien (1971) of in de opera Le Grand Macabre naar een tekst van Michel de Ghelderode (1974-1977/1996). Van 1978 tot 1982 heerste er stilte rond György Ligeti: hij zocht immers een manier om zich aan de avant-gardistische esthetiek te onttrekken. Hij besliste om opnieuw ten volle aandacht te schenken aan melodische lijnen en aan de invloed van de Hongaarse volksmuziek. Op basis van zijn studie van de vijftiende-eeuwse polyfonie maar ook van etnische muziek ontwikkelde György Ligeti een complexe, polyritmische compositietechniek die zijn werken van de laatste vijftien jaar bepaalt (bv. Trio voor viool, hoorn en piano uit 1982 en Nonsense Madrigals uit 1988-1993). György Ligeti werkte vijftien jaar ononderbroken aan zijn Études voor piano, waarvoor hij inspiratie putte uit verschillende muziektradities: de Balkan, Afrika, Brazilië en de Caraïben. Als een avonturier bleef György Ligeti ongekende muzikale territoria verkennen. In 2004 kreeg hij de Polar Music Prize van de Koninklijke Zweedse Academie, de Golden Medal van de Royal Philharmonic Society en de Echo Klassik 2004 voor zijn gehele œuvre. In 2005 kreeg hij de Frankfurter Musikpreis. György Ligeti stierf na een slepende ziekte op 12 juni 2006.

Programma :

  • Olivier Messiaen, La Bouscarle
  • Elliott Carter, Two Diversions - Intermittences (Belgische creatie)
  • George Benjamin, Piano Figures (Belgische creatie) - Shadowlines
  • György Ligeti, 5 Etudes : n°s 7, Galamb Borong - 4, Fanfares - 6, Automne à Varsovie - 2, Cordes vides - 13, L'escalier du diable
Tijd en Plaats van het gebeuren :

Ars Musica/Spring 2007
Pierre-Laurent Aimard / George Benjamin
Zaterdag 17 maart 2007 om 20.15u
Flagey - Studio 4
H.-Kruisplein
1050 Elsene (Brussel)

Meer info : www.flagey.be, www.arsmusica.be

Extra :
George Benjamin. La musique comme expression d'une volonté intérieure
Componistenportret George Benjamin, Gaëtan Goldstein
Jan Michiels over György Ligeti, Koen Van Meel, 15/11/2006 op Kwadratuur.be

Video : György Ligeti op UbuWeb Film ( Poème Symphonique for 100 metronomes (1962) / en 'György Ligeti: Portrait', A Documentary by Michel Follin (1993) )

Elders op Oorgetuige :
Jean-Philippe Collard-Neven brengt Fafchamps, Mantovani, Fiorini, Messiaen en Scriabin, 15/03/2007
NOB : Eigentijdse orkestklanken met Matthias Pintscher, 9/03/2007
Ian Pace: Dusapin vs. Ligeti, 1/02/2007
Focus Ligeti+ : Concertgebouw Brugge huldigt Ligeti, 1/12/2006
Componist György Ligeti overleden, 13/06/2006

23:59 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

Jean-Philippe Collard-Neven brengt Fafchamps, Mantovani, Fiorini, Messiaen en Scriabin

Jean-Philippe Collard-Neven Ars Musica/Spring voorziet ook een avond waarop pianowerk centraal staat. Die avond bestaat uit twee concerten in Flagey, één van Belgisch pianist Jean-Philippe Collard-Neven en het andere van pianist Pierre-Laurent Aimard die vergezeld wordt door componist George Benjamin.

Jean-Philippe Collard-Neven is sinds enkele jaren vaste gast op Ars Musica. Telkens weet hij de luisteraar te bekoren met de spanningsboog van zijn recitals, zijn speltechniek en subtiele vingerzetting. In 2003 kende de Unie van Belgische Componisten hem de FUGA-prijs toe voor zijn aandeel in het bevorderen van de Belgische muziek. Hij maakte opnames van werk van Lévinas, Mernier, Radulescu, Pousseur, Fafchamps, Hourbette, Romitelli, David Shea en Alexander Knaifel. In dit concert vertokt hij Cantéyodjâya, een vroeg en zelden gespeeld werk van Olivier Messiaen (een ware ritmische tour de force), het mystieke Vers la flamme van Aleksandr Scriabin en het ingetogen, intense Back to the voice van onze landgenoot Jean-Luc Fafchamps. Daarnaast brengt hij de wereldcreatie van Souffleur de Poussières van Fabian Fiorini (Aka Moon) en Suonare van Bruno Mantovani.

Jean-Luc Fafchamps (1960) genoot een klassieke vorming als componist en pianist. Tijdens en na zijn studies aan het conservatorium van Bergen en aan de UCL (macro-economie) legde hij zich toe op verschillende disciplines zoals improvisatie, rock, theatermuziek, zangbegeleiding en piano solo. Daarna concentreerde hij zich op de compositie en de uitvoering van hedendaagse muziek. Hij stichtte de vzw Musica Libera, die de verspreiding en de promotie van de hedendaagse muziek wil bevorderen, alsook het collectief Le Bureau des Pianistes, dat muziek voor meerdere piano's vertolkt van onder meer M. Feldman, I. Wyschnegradski, S. Reich, B. Mather, J. Tenney en andere klassiekers zoals Messiaen of Bartók. Momenteel is hij vooral actief als pianist bij het Ictus ensemble (grote bezetting) en bij het Ictus Kwartet (2 piano's - 2 percussies), waarmee hij talrijke creaties verzorgde, onder meer van M. Lindberg, B. Mernier, J. Harvey, T. De Mey en G. Aperghis. Zijn compositiewerk Attrition voor acht strijkers werd genomineerd door de jury van jonge componisten van de Unesco in 1992. In 2006 kreeg hij voor zijn oeuvre de Octave de la Musique van dat jaar in de categorie klassieke muziek. Verschillende van zijn composities werden gecreëerd in het kader van het festival Ars Musica (Back to the voice, Melencholia si ..., Les Désordres de Herr Zoebius, Fragments de Vaisseau, Lettre Soufie: Z, Lettre Soufie: Gh). In het begin schreef hij vooral muziek voor kleine bezetting waarbij de piano de hoofdrol speelt. Een toenemende interesse voor timbre en niet gelijkzwevende harmonieën bracht hem later naar andere klankcombinaties. De werken die hij momenteel schrijft voor ensembles met grotere bezetting, al dan niet met elektronica, kregen de algemene titel Lettres Soufies: S, D, Gh, T, zijn voor ensemble; Z1 voor altviool, piano en elektronica; K voor orkest; Z2 voor hobo en ensemble… Het eerste Mot Soufi werd uitgevoerd op Ars Musica 2006 door het Orchestre National de Lille en het Ictus Ensemble onder leiding van Peter Rundel. In dat werk experimenteert Fafchamps met een analoge of inductieve schriftuur en gaat hij op zoek naar nieuwe mogelijkheden in het ontginnen van een soepele complexiteit. Er zijn twee monografische cd's van hem verschenen: Attrition, 1993 en Melancholia si, 2002. Binnenkort verschijnt een cd met zijn kamermuziek. Fafchamps doceert muziekanalyse aan het conservatorium van Bergen.

Bruno Mantovani (1974) studeerde aan het conservatorium van Parijs (CNSM). Hij behaalde daar de eerste prijs voor analyse, esthetica, orkestratie, compositie, muziekgeschiedenis en volgde bijkomende opleidingen aan de universiteit van Rouen (licentie muziekwetenschappen), de abdij van Royaumont (1995) en het Ircam (1998-1999). Hij werkte samen met beroemde dirigenten als Pierre Boulez, Emmanuel Krivine, Peter Eötvös Jonathan Nott, Laurence Equilbey … Hij werkt ook op regelmatige basis met ensembles als TM+, Alternance, Accentus, het Ensemble Intercontemporain en het Quatuor Danel en verschillende orkesten (Bamberg, La Chambre Philharmonique, RSO Frankfurt, Orchestre de Paris, RSO Saarbrücken). Ondanks zijn jeugdige leeftijd omvat Mantovani's oeuvre al een vijftigtal werken in heel wat verschillende genres, van solo tot opera. Zijn stukken stonden op het programma van onder meer de Kölner Philharmonie, het KKL in Luzern, het auditorium van de Madrileense radio, de Scala van Milaan, het Teatro San Carlo in Napels, de Carnegie Hall en het Lincoln Center in New York, de Cité de la Musique, de salle Gaveau en het théâtre des Champs Elysées in Parijs. Mantovani won tal van prijzen op internationale wedstrijden (Stuttgart in 1999, de International Rostrum of Composers van de Unesco in 2001), de Hervé Dugardin-prijs en de Georges Enesco-prijs van de Sacem in 2000 en 2005, de André Caplet-prijs de l'Institut in 2005 en de Belmont-prijs van de stichting Forberg-Schneider in 2007. Mantovani ontving ook heel wat onderscheidingen voor zijn cd-opnames. In 2001 was hij resident tijdens het festival Octobre en Normandie, in 2002 in het kader van het programma ‘Villa Médicis Hors les Murs' van de AFAA en in 2004-2005 aan de Académie de France in Rome (Villa Medici). Voor de edities 2006 en 2007 is Mantovani in residentie tijdens het festival van Besançon. In 2006 wijdde het festival Musica een portret aan de Fransman met de wereldcreatie van l'Autre côté, een opera voor tien zangers, koor, solopercussie en groot orkest naar de gelijknamige roman van Alfred Kubin, op een libretto van François Regnault en een regie van Emmanuel Demarcy-Mota. Alleen al in 2006 schreef Bruno Mantovani daarnaast nog Suonare voor piano, Cantate n° 1 voor koor en ensemble, Quelques effervescences voor altviool en piano, Time Stretch (on gesualdo) voor orkest, Streets en Eclair de Lune, beide stukken voor ensemble.

Fabian Fiorini begon zijn muziekstudies op zijn twaalfde, met Afrikaanse percussie. Vanaf zijn vijftiende wijdde hij zich volledig aan piano en harmonie (klassiek en jazz). Toen al voelde hij de drang tot componeren. Vandaag is hij zowel muzikant, arrangeur, dirigent, componist als improvisator en werkt hij samen met groepen als Aka Moon, Ictus, Octurn, Les Tarafs de Haidouks, Al Funduq, Stéphano Bollani, Jugalbandi, Chris Joris Quintet, Baba Sissoko Quintet en Soledad… Hij beschouwt zichzelf schatplichtig aan elke muzikant met wie hij heeft samengewerkt. Zijn muziek is een persoonlijke synthese van al die ontmoetingen en speciale verbanden, alle met hun eigen waarde.

Programma :
  • Jean-Luc Fafchamps, Back to the voice
  • Bruno Mantovani, Suonare (Belgische creatie)
  • Fabian Fiorini, Le Souffleur de Poussières (wereldcreatie)
  • Olivier Messiaen, Cantéyodjâya
  • Aleksandr Scriabin, Vers la flamme, opus 72
Tijd en Plaats van het gebeuren :

Ars Musica/Spring 2007
Jean-Philippe Collard-Neven

Zaterdag 17 maart 2007 om 17.30u (inleiding) en 18.00u (concert)
Flagey - Studio 4
H.-Kruisplein
1050 Elsene (Brussel)

Meer info : www.flagey.be, www.arsmusica.be en www.collardneven.com

Extra :
Messiaen op www.essentialsofmusic.com en www.oliviermessiaen.org
'Olivier Messiaen: les rythmes vivants. De l'amour divin à l'amour humain...', Olivier Messiaen, Entretiens avec Claude Samuel op www.arsmusica.be Le Forum des Compositeurs : Jean-Luc Fafchamps

Elders op oorgetuige :
Interview met pianist, componist en improvisator Fabian Fiorini, 1/12/2006
Messiaens Turangalîla als ode aan de liefde, 5/02/2007
Tijd, eeuwigheid en andere contrasten ( Olivier Messiaen, Quatuor pour la fin du temps), 9/10/2006
Demonische en hemelse orgelklanken (Olivier Messiaen, Messe de la Pentecôte), 5/10/2006

21:30 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

Obsessieve verhalen 7.1

Obsessieve verhalen Obsessieve verhalen vertelt over de fundamentele angst van de mens, de angst voor liefde en verlangen. Dit muziektheaterwerk van regisseur en componist Alvaro Guimarães brengt geen klassiek verhaal maar presenteert inhoud op een associatieve en instinctieve manier. Het nodigt het publiek uit tot een verruimde perceptie. "Obsessieve Verhalen" van Alvaro Guimarães bestaat uit fragmenten afgeleid uit zijn werk van de laatste 27 jaren. Het is een werk in proces dat eigenlijk nooit zal 'af' zijn. De eerste versie van het werk, was een opdracht van Nucleo Musica Nova Sao Paulo in 1978 en werd gecreëerd in het plaatselijkede Goethe Instituut.
Versie 6 - uitgevoerd in de Leopoldskazerne op 22 en 23 september 2006 - bracht verschillende fragmenten samen en introduceerde een nieuwe personage dat gebruik maakt van teksten van o.a.de Franse dichter Paul Valéry. De muziek werd uigevoerd samen met videofilms van Diederick Nuyttens. Wat we in de Leopoldskazerne te zien en te horen kregen, was een interactieve en dynamische voorstelling, waarbij het publiek tijdens de opvoering individueel werd aan- en toegesproken en aangespoord tot actieve deelname aan het creatieproces. Publieksruimte en de ruimte waarin de acteurs zich bevonden waren dan ook niet echt afgebakend.
Dit weekend wordt in de Minard een volledige nieuwe versie (7) aan de publiek voorgesteld. 'Obsessieve verhalen' wordt een collectieve compositie zonder eindpunt.

Alvaro Guimarães (°1956), Belgisch componist van Braziliaanse afkomst, studeerde aan het 'Conservatorium Mozarteum' in São Paulo bij o.a. Minininha Lobo, Maria Helena do Amaral en Oswaldo Lacerda. Hij voltooide verdere studies in compositie bij Hans-Joachim Koellreutter, Coriun Aharonian en Klaus Huber (Cursos Latino-Americano). Hij specialiseerde zich in muzieksociologie bij professor Herman Sabbe aan de 'Rijksuniversiteit Gent'.
Hij is medestichter van de 'Núcleo Música Nova' in São Paulo, een vereniging voor hedendaagse muziek die actief was in de jaren '70 en '80, en die samenwerkte met o.a. Julio Estrada, John Cage, Klaus Huber. Hij was artistiek leider van het 'Spectra Ensemble' in België en van het 'Festival música Nova' in Brazilië. Als producer is hij verantwoordelijk voor verschillende wereld- en Belgische premières van werken van o.a. Nicolaus A. Huber, Isabel Mundry, Jörg Birkenkotter, Ivo Nilssen, Gilberto Mendes and Kumiko Omura.
Momenteel is hij verbonden aan de 'Hogeshool Gent', Departement Muziek en hij is medestichter en artistiek leider van het 'KunstArbeiders Gezelschap'.

Tekst: Friedrich Nietzsche, Paul Valéry en psychoanalyticus Julien Van Quackelbeen
Elektronische muziek: Dirk Veulemans en Dries De Vreeze.
Film: Diederick Nuyttens en Marta Ostajewska
Licht: Philippe Lepez

Met: Jean Fürst, An Verstraete, Nele Van den Broeck, Krijn Hermans, Jurgen Stein, Krystian Danel, Younes Zarhoni.

Tijd en Plaats van het gebeuren :

Obsessieve verhalen
Zaterdag 17 en zondag 18 maart 2007 om 20.00 u

Minardschouwburg
Walpoortstraat 15
9000 Gent

Meer info : www.minard.be en www.ka-g.be

Elders op Oorgetuige : Obsessieve Verhalen, 21/09/2006

16:00 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook