22/03/2007

Ictus & Ircam : ritme, percussie en elektronica

Yan Maresz Ictus is een ensemble voor hedendaagse muziek dat sinds 1994 zijn thuisbasis in Brussel heeft en regelmatig te gast is op Ars Musica. De programmatie van Ictus beslaat een zeer breed stilistisch spectrum (van Georges Aperghis tot Steve Reich, van Fausto Romitelli tot Tom Waits, van François Sarhan tot Riccardo Nova). Vrijdag brengen Ictus en het Ircam (Institut de Recherche et Coordination Acoustique/Musique) een programma voor ensemble en elektronica, waarin ritmisch onderzoek en percussie centraal staan. Er worden werken gespeeld van Raphaël Cendo, Bruno Mantovani en Yan Maresz.

In de begindagen van de elektronische muziek vijlden de componisten vooral aan de bestanddelen van de klank : timbre, dichtheid, kleur,… De muziek was atmosferisch, maar komt vandaag enigszins bloedeloos over. De tijden zijn veranderd en de elektronisch middelen bieden tegenwoordig oneindig veel mogelijkheden, zoals het concert van het Ictus ensemble onder leiding van Georges-Elie Octors aantoont. Yan Maresz ontwerpt in zijn nieuwste werk een waaier aan polyritmische motieven; Bruno Mantovani 'besmet' met zijn elektronica de mooie klank van akoestische instrumenten, mengt ruis met jazz en militaire ritmes.

De Franse componist Yan Maresz werd in 1966 geboren in Monaco. Hij begon zijn studies met piano en slagwerk, wijdde zich vervolgens als autodidact aan jazzgitaar en ontmoette John McLaughlin, wiens enige leerling hij is geweest. Tussen 1983 en 1986 studeerde hij jazz aan het Berklee College of Music van Boston. Hij richtte zich geleidelijk aan meer en meer op het componeren. David Diamond was voor deze discipline tussen 1987 en 1992 zijn leermeester aan de Juilliard school in New York. In 1994 volgde hij compositie en muzikale informatica aan het Ircam. Naar aanleiding daarvan componeerde hij Metallics, een werk dat in 1997 geselecteerd werd door de International Rostrum of Composers van de Unesco. Van 1995 tot 1997 kreeg hij een beurs van de Académie de France in Rome, Villa Médicis. In 2004 was hij laureaat van en in residentie bij het Europaïsches Kolleg der Künste in Berlijn. In 2003 en 2004 was hij eveneens composer in residence aan het conservatorium in Straatsburg in samenwerking met het festival Musica. Het daaropvolgende seizoen was hij gastdocent aan de universiteit McGill in Montréal. Sinds oktober 2006 is Yan Maresz professor compositie en muziekinformatica aan het Ircam. Hij geeft regelmatig masterclasses in Europa en de Verenigde Staten. In 2004 verscheen een portret-cd door het Ensemble Intercontemporain onder leiding van Jonathan Nott. Het omvat Metallics voor trompet en live electronics (1995), Eclipse voor klarinet en veertien instrumenten (1999, herziene versie  2001), Entrelacs voor zes instrumenten (1998), Sul Segno voor harp, gitaar, cymbalum, contrabas en live electronics (2004) en Metal Extensions voor trompet en ensemble (2001).

Programma :
  • Bruno Mantovani, Streets (voor tien instrumentalisten) , 2006 (Belgische creatie)
  • Raphaël Cendo, Scratch Data (voor solo percussie en elektronica) , 2004 (Belgische creatie)
  • Yan Maresz, Sul Segno (voor harp, cymbalum, gitaar, contrabas en electronics), 2004 (Belgische creatie)
  • Bruno Mantovani, Eclair de Lune (voor drie kleine troms, drie instrumentale ensembles en electronics) , 2006 (Belgische creatie)
Tijd en plaats van het gebeuren :

Ars Musica/Spring 2007
Ictus / Ircam : Mantovani, Maresz & Cendo
Vrijdag 23 maart 2007 om 20.30 u
(Gesprek met de componisten om 19.30 u)
Kaaitheater
Sainctelettesquare 20
1000 Brussel

Meer info : www.kaaitheater.be, www.ictus.be, www.ircam.fr , www.arsmusica.be , yan.maresz.free.fr

Elders op Oorgetuige :
Studio Modern : Ligeti, Zimmermann, Boulez en Schönberg, 15/03/2007
Jean-Philippe Collard-Neven brengt Fafchamps, Mantovani, Fiorini, Messiaen en Scriabin, 15/03/2007

23:39 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

Teodoro Anzellotti : verbeeldingskracht en humor op 'le piano des pauvres'

Teodoro Anzellotti Vrijdag vergast accordeonist Teodoro Anzellotti het Concertgebouwpubliek met een programma waarbij hij arrangementen van pianomuziek van Satie combineert met de figuur van Mauricio Kagel, twee componisten bij wie de glimlach nooit ver weg is. Verbeeldingskracht en humor aan de macht in een uniek recital op 'le piano des pauvres'.

Teodoro Anzellotti slaagde er haast op zijn eentje in een volledig nieuw repertoire voor accordeon te creëren. Zijn uitstekende contacten met componisten van deze en vorige eeuw resulteerden in composities van onder meer Berio, Kurtág, Rihm, Sciarrino, Stockhausen en Kagel.
In dit programma staan Erik Satie en Mauricio Kagel centraal en dat is niet toevallig. Deze twee bad boys delen een immense verbeeldingskracht en een groot gevoel voor (absurde) humor. Als autodidact hanteren Satie en Kagel een frisse en opmerkelijke muzikale taal, waarachter heel wat vernieuwing schuilgaat. In dit gevarieerde recital gonst Anzellotti’s accordeon het ene moment uitbundig om even later alweer een ingetogen melancholie te verklanken.

Mauricio Kagel heeft 'Episoden, Figuren' in 1993 speciaal geschreven voor Teodoro Anzellotti. Een 'verontduidelijking' van Kagel: "“Om het even of men er van houdt of niet: de vermenging van buikorgel, schootharmonium en kniemondharmonika blijft uniek (…en dat zelfs sinds de prehistorie van de muziek, zoals ons de leuke Italiaanse pointe vertelt: 'wat is het oudste instrument van de wereld? De accordeon. Geen enkel ander heeft zoveel gebreken.')
Betoverd door zo veel antieke charme heb ik me beziggehouden met de retoriek van de muziekfiguren, ik heb ook getracht om met concrete klankgroepen te componeren en die in episodes van verschillende lengte te integreren. Omdat de accordeon een instrument is dat zowel met het linkse als rechtse manuaal geluid maakt, bewegen de vingers zich van bladzijde naar bladzijde terwijl het register en de tessituur verandert. Het is alsof alle stukken die op dit instrument gespeeld worden hun oorsprong in de volks- of amusementsmuziek hebben. Deze voorgeprogrammeerde verontduidelijking is mij niet ongenegen: een nieuwe "Nieuwe Muziek" heeft veel zulke klankproducenten nodig." (*)

Programma :
  • Erik Satie (1866-1925), Sports et Divertissements - Le Piège de Méduse - Avant-dernières pensées - Les Trois Valses distinguées du précieux dégouté - Peccadilles importune - Gnossienne nr. 3
  • Mauricio Kagel (1931), Rrrrrrr... (Ragtime Waltz, Rondena, Rossignols enrhumés, Rosalie) - Episoden, Figuren
Tijd en plaats van het gebeuren :

Bad Boys Festival :Teodoro Anzellotti
Vrijdag 23 maart 2007 om 20.00 u

Concertgebouw
't Zand 34
8000 Brugge

Meer info : www.concertgebouw.be en www.anzellotti.de
(*) www.logosfoundation.org

Extra : Mauricio Kagel, een inleiding..., Dr.Godfried-Willem Raes op www.logosfoundation.org
Mauricio Kagel. De vernieuwer, op www.arsmusica.be

Video : Mauricio Kagel op UbuWeb Film

Elders op Oorgetuige :
Daan Vandewalle doorkruist het Parijs van de jaren '20, 21/03/2007
L'inhumaine live begeleid door jazzkwartet van Sylvain Kassap, 20/03/2007
Virtuoze accordeonist Teodoro Anzellotti in Logos, 14/02/2007
Spam@deus & the sound of silence (Erik Satie: Cinema (1924), filmmuziek bij Entr'acte van René Clair) , 20/01/2007
Schandaal in het Concertgebouw: 'Bad Boys' festival, 16/03/2007
Mauricio Kagel : Antithese, 6/12/2006
Parcours : Spectra Ensemble verkent de vier windstreken...(Kagel, Die Stücke der Windrose), 27/11/2006
Ludwig Van... Kagel, 22/11/2006
'Mauricio Kagel : componist en cineast', 20/10/2006
Flat Earth Society (Mauricio Kagel, Zehn Märsche um den Sieg zu verfehlen), 18/10/2006

16:00 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

Electro-belge : overzicht van de electroakoestische muziek in België

Lucien Goethals in het IPEM Voor een flinke portie elektroakoestische muziek kun je vrijdagavond terecht in het Brusselse Petit Théatre Mercelis. Annette Vande Gorne en vzw Musiques & Recherches geven er in 'Electro-belge' een overzicht van de electroakoestische muziek in België. Het programma houdt geen rekening met taal- en andere grenzen: zowel Vlaamse als Waalse componisten komen aan bod, zowel de 'oudere' generatie als de jongeren. Het concert vangt aan met een hommage aan de vorig jaar overleden Gentse componist Lucien Goethals (1931- 2006).

Als componist en BRT-producer is Lucien Goethals van bij de oprichting in 1963 aan het IPEM verbonden. Daar gaat hij zich verder verdiepen in de studie van elektronische muziek en vernieuwende muzikale technieken, domeinen die hij ook vandaag nog op de voet volgt. Einde jaren 1960 werkt hij als seriële componist en werd hij o.m. geïnspireerd door Stockhausen. Hij maakte daar echter geen systeem van en volgde vrijelijk zijn intuïtie. Lucien Goethals ontwikkelde zo een eigen muzikale taal waarin elektronica en akoestische instrumenten op gelijke voet staan en in dialoog treden met elkaar en met visuele elementen. Zijn compositietechniek wordt gekenmerkt door een sterk lineair denken, waarin verschillende lagen gecombineerd worden binnen een vrije toepassing van seriële technieken.

In 'Contrapuntos' voor twaalf tapes (1966) zijn evenveel luidsprekers gelijk over de ruimte verspreid. Wanneer de toeschouwers zich door deze ruimte bewegen, worden foto-elektrische stralen onderbroken. Deze onderbreking schakelt vervolgens de corresponderende toonband in. De densiteit van de compositie is recht evenredig met het aantal bezoekers en de snelheid waarmee ze bewegen. Desondanks blijft een grote muzikale eenheid bewaard door het basismateriaal op de verschillende tapes.
Het introduceren van de mobiele vorm in de elektronische muziek is ongetwijfeld één van Goethals' belangrijkste bijdragen tot de muziekgeschiedenis. De titel van het werk geeft nog een andere eigenschap van zijn muziek prijs: het belang van het lineaire.
De partituur voorziet twaalf geluidslagen, alle transposities van gelijkaardig materiaal die in superpositie met elkaar verstrengeld worden (vandaar de naar contrapunt verwijzende titel) en die, bij een optimale uitvoering, ruimtelijk verspreid over twaalf kanalen uitgezonden worden. Elke laag bestaat uit een opeenvolging van klankslierten die, vanwege de kortheid en snelheid van de samenstellende elementen en vanwege het feit dat voor de toonhoogte een negentientoonsindeling van het
oktaaf wordt gebruikt, meer als melodische tendenzen (stijgend, dalend, golvend) dan als gearticuleerde melodieen worden waargenomen.
Alle slierten zijn, in wisselende verhoudingen, uit drie soorten elektronische elementen opgebouwd: sinusgolven, rechthoeksgolven en ruisen. Elke sliert wordt ingezet met een gebalde klankstoot en beeindigd met een lang uitgalmende klank. Klankstoten en uitgalmende klanken zijn afkomstig van opgenomen pianosnaren-clusters. De stoten verlenen het verloop dynamisch relief, terwijl de galmen een pedaalfunctie vervullen en tegenover de discontinuiteit van alle andere elementen de continuiteit vertegenwoordigen.

Joris de Laet (°1947) raakte als jongere reeds geïnteresseerd in deze muziek door te zoeken naar muziek die klonk zoals de moderne schilderkunst eruit zag. Hij startte zijn componeercarrière met het experimenteren met bandopnemers en de analoge synthesizers die begin jaren ‘70 op de markt verschijnen. Hij zoekt concertmogelijkheden in Antwerpen waar hij met live electronics muziek maakt. Zo gaf hij concerten waar zeer lange tapedelays werden gebruikt. Daarbij wordt op de ene bandopnemer opgenomen en deze band loopt naar een andere bandopnemer, die een eind verder staat en die het geluid afspeelt wat tegelijk ook weer opnomen wordt op de eerste bandopnemer. Hij gaat ook een tijdlang in de I.P.E.M.-studio werken waar hij Goethals en Karel Goeyvaerts ontmoet en met deze laatste ook af en toe samenwerkt. Wanneer hij technisch onafhankelijk wordt, sticht hij in 1972 de Studio voor Experimentele Muziek (S.E.M.) waarbij hij zijn studio openstelt voor geïnteresseerden in deze muziek. Hij doceert momenteel de cursus elektronische muziekcompositie in het conservatorium te Antwerpen.

Na haar klassieke muziekopleiding ontdekt Annette Vande Gorne (1946) de akoesmatiek. Daarbij wordt het geluid puur op zijn klankeigenschappen benaderd, zonder dat de bron ervan enige betekenis overhoudt. Een ingrijpende verandering in het waarnemen dus, dat nu veel meer gericht is op de klankspectra van die geluiden. Dat brengt ook een andere manier van componeren met zich mee. Om zich op dat gebied bij te scholen heeft ze ondermeer ook nog een stage gevolgd bij Pierre Schaeffer.
Omdat er geen mogelijkheden in België waren om deze muziek te leren kennen en te kunnen spelen richtte ze in 1982 de vzw Musiques et Recherches op en de studio Métamorphoses d'Orphée (ondertussen bestaande uit meerdere studio's voorzien van de modernste middelen). Ze doceert nu aan het conservatorium te Mons. Het jaarlijks festival "L'Espace du Son" is ondertussen aan zijn 13de jaargang toe en nodigt componisten van over de hele wereld uit om hun muziek te laten horen op het akoesmonium van 48 luidsprekers.

Laurent Delforge behoort tot jongste generatie componisten. Hij studeert momenteel bij Annette Vande Gorne en spatialiseert regelmatig elektroakoestische muziek op concerten.

Stephan Dunkelman (1956) studeerde aan het conservatorium van Brussel en in Mons bij Annette Vande Gorne. Hij legt de beweging in zijn muziek dikwijls op voorhand vast op een multikanaalsopname. Dat schept andere mogelijkheden die voor een live uitvoerder onbereikbaar zijn. Dunkelman componeert veel muziek voor tentoonstellingen, choreografie, film, enz. Telkens opent dit een nieuw experimenteerveld waarin hij de ruimte die de muziek moet herbergen, kan verrijken en op punt stellen.

Roeland Luyten (1977) studeerde fluit aan het conservatorium in Antwerpen en in Tilburg. In 1997 volgde hij eveneens aan het conservatorium in Antwerpen elektroakoestische muziekcompositie bij Joris de Laet. Luyten past met succes de moderne technieken toe die tegenwoordig binnen het bereik komen op een
personal computer.

Dirk Veulemans (° Oostende 1956) volgde in 1987-88 het seminarie voor elektronische muziek in het Conservatorium van Antwerpen bij Joris de Laet en heeft nadien lang met het SEMensemble van De Laet samengewerkt in concerten en happenings. Zijn muziek bevat dikwijls associaties met de verwondering voor wat hem omringt zoals de fysische natuur, sociologie, communicatie enz. Sinds 1999 werkt hij ook als uitvoerder elektronische muziek samen met o.a. Spectra Ensemble en KaG. Zijn gevoeligheid voor het rekenapparaat "computer" maken dat zijn composities veel algoritmisch gestuurde klankprocessen bevatten. Omdat hij de ruimtelijke component in de muziek belangrijk vindt, heeft hij een eigen 8 kanaalsstudio.en een 12 kanaals-concertinstallatie uitgebouwd. Daarmee is hij dikwijls in binnen- en buitenland te horen. In 2004 is de CD "The weasel is living on the lofts now" uitgebracht met zijn muziek. Dirk Veulemans geeft ook informaticales in Moretus-Ekeren.

De piano is de wolf (2004) is een verwerking van een zoektocht naar de muzikale mogelijkheden van geluiden die een cyclische structuur vertonen die te snel is om door de luisteraar als ritme waargenomen te worden en die te laag frequent is voor een perceptie als toon. De opgenomen klanken van een oude mishandelde schoolpiano en van een blikken fluitje werden als basisklanken gebruikt in een aantal algoritmes die speciaal ontworpen werden om dit ritme-toon-tussengebied te exploreren. Van het begin was het de bedoeling om de resultaten onder een elektroakoestische vorm te verwerken. Er zijn drie "strofen" ontstaan die, net zoals in volksgezang, telkens een gelijke structuur hebben, maar die een verloop kennen van redelijk vertrouwde klanken en patronen naar een veel vrijer klankverloop. Het componeerproces is een heen en weer balanceren geweest tussen vertrouwde en nieuwe structuren. De titel beschrijft het exploreren van de pianoklank. "Deze klank trok mij als peuter reeds aan door het mysterieuze zinderen van de diepe bassen van mijn groottantes piano, en de wolf staat voor de kinderlijke angstrillingen die deze klanken toen bij mij veroorzaakten", aldus Dirk Veulemans.

Programma :
  • Lucien Goethals, Contrapuntos
  • Joris de Laet, Silhouettes and shades
  • Laurent Delforge, palimpseste sur souvenir
  • Stephan Dunkelman, When I Was Wood
  • David Fortez, Beatramic
  • Roeland Luyten, Cradle to Cradle
  • Annette Vande Gorne, Yawar Fiesta (opera): Lamento
  • Raphael Vens, Résurrection
  • Dirk Veulemans, De piano is de wolf
Tijd en plaats van het gebeuren :

Electro-belge : Panorama de la musique électroacoustique en Belgique
Vrijdag 23 maart 2007 om 20.00 u
Petit Théatre Mercelis
Rue Mercelis 13
1050 Brussel (Ixelles)

Meer info: www.musiques-recherches.be

Bronnen : Dirk Veulemans voor KaG , www.musiques-recherches.be, www.cebedem.be en www.logosfoundation.org
Lucien Goethals : www.arts.kuleuven.be/matrix, www.cebedem.be , www.muziekcentrum.be en www.slg.be

Extra :
BeFEM : Belgische Federatie voor Elektroakoestische Muziek
Info en audio : Annette Vande Gorne en Stephan Dunkelman op www.electrocd.com
David Fortez : davidfortez-events.blogspot.com
Joris de Laet : SEM Studio voor Experimentele Muziek

Elders op Oorgetuige :

Lucien en generatiegenoten, 14/02/2007
In memoriam Lucien Goethals : een gesprek uit de archieven, 14/12/2006
Lucien Goethals is niet meer, 13/12/200
Elektronische Luistermuziek III: klankcomposities opgebouwd uit geluidsopnames van verschillende muziekinstrumenten, 14/11/2006
Elektronische luistermuziek in optimale omstandigheden, 27/09/2006
Spreken in tongen, 16/05/2006

12:00 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

Khoom : een verhaal van liefde en dood in een ver en imaginair land

Khoom In het kader van het Festival Via 2007 en de Biennale Charleroi-Danses slaan het Ensemble Musiques Nouvelles en Compagnie Mossoux-Bonté de handen in elkaar voor de creatie van Khoom. Vertrekkende van Scelsi's gelijknamige werk uit 1962, 'een verhaal van liefde en dood in een ver en imaginair land', doorlopen drie danseressen, een zangeres en zes muzikanten een parcours vol uiteenlopende gevoelens. Beweging en klankvibratie zijn intiem met elkaar verweven. Door de dansbewegingen zindert de ruimte en weerspiegelt ze Scelsi's diepe, eigenzinnige klankwereld. Khoom is één van Scelsi's meest opmerkelijke composities, waarin de solostem geen woorden, maar vreemde, door de componist zelf uitgevonden, fonemen, klinkers en medeklinkers zingt, een onmiskenbare verwijzing naar het verre land waarnaar in de titel wordt verwezen.
Deze 'Seven episodes of an unwritten story of love and death in a distant land' werden geschreven voor sopraan, hoorn, percussie en strijkkwartet maar de volledige bezetting wordt enkel in het vijfde deel gebruikt. Het werk werd eveneens aan Michiko Hirayama opgedragen.

Tijd en plaats van het gebeuren :

Ensemble Musiques Nouvelles / Compagnie Mossoux-Bonté : Khoom
Donderdag 22 en vrijdag 23 maart 2007, telkens om 21.00 u
Zaterdag 24 maart 2007 om 21.00 u
Théâtre le Manège
Rue des passages, 1
7000 Mons

Meer info: www.musiquesnouvelles.com, www.lemanege.com, www.mossoux-bonte.be, www.charleroi-danses.be

Extra:
'Giacinto Scelsi 1905-1988, Trilogia 1956-1965', Arne Deforce naar Harry Halbreich op www.arnedeforce.be
"Giacinto Scelsi , The Messenger" by Alex Ross, The New Yorker , Nov. 21, 2005
'Modern music: Scelsi', Todd M. McComb, 27/01/2000 op www.medieval.org

Elders op Oorgetuige :
Aus der Ferne : Scelsi, Vivier en Henderickx, 11/03/2007
La machine à remonter le son : Giacinto Scelsi, 11/12/2006
Cathedrals of Sound (Scelsi, Suite nr. 8 'Bot- Ba'), 8/12/2006

08:00 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

21/03/2007

Daan Vandewalle doorkruist het Parijs van de jaren '20

Daan Vandewalle Donderdag doorkruist Daan Vandewalle het Parijs van de jaren 1920 in verschillende richtingen. Met de pianowerken van George Antheil is het futurisme nooit ver weg, al wordt ook de invloed van de jazz erg duidelijk in de rapsodische minisonates. De ragtimes van Stravinsky en Satie staven de opgang van de jazz in Europa. Naast futurisme en jazz was er in het broeierige Parijs ook plaats voor neoclassicisme, met Stravinsky's Serenade als typevoorbeeld, en voor dadaïsme, met Saties Sonatine bureaucratique, een pastiche op een Sonatine van Muzio Clementi.
Het baanbrekende balletcircuit in Parijs vormt een belangrijke link tussen de drie Bad Boys. Antheil, Satie en Stravinsky waren betrokken bij de belangrijke compagnieën van die tijd: les Ballets Russes en les Ballets Suédois. Satie componeerde bij zijn ballet Relâche ook een Entr'acte symphonique als begeleiding bij een film van René Clair. Stravinsky componeerde voor les Ballets Russes dan weer zijn Petrushka, waarvan hij drie delen zelf voor piano bewerkte.

Daan Vandewalle (1968) studeerde aan het Conservatorium van Gent bij Claude Coppens en in Californië (Mills College) bij o.a. Alvin Curran. Alhoewel hij ook Beethoven, Schubert, Brahms of Chopin speelt, gaat zijn voorkeur uit naar de hedendaagse muziek. Hij schuwt absoluut het virtuoze repertoire niet, getuige daarvan zijn uitvoeringen van Ligeti's pianoconcerto of de integrale pianowerken van Charles Ives.

Daan Vandewalle over het programma van donderdag : "Ik was erg enthousiast want ik zat al een hele tijd met die periode in mijn hoofd. Parijs kende in de jaren 1920 z'n gelijke niet op artistiek vlak. Het kosmopolitische kunstenaarsmilieu verenigde er toen de belangrijkste modernisten
en vernieuwers. Het is fascinerend om te zien welke '-ismen' in die periode allemaal hoogtij vierden: het dadaïsme, futurisme, neoclassicisme, surrealisme… In het tijdsbestek van één recital is er echter geen ruimte om die periode helemaal in kaart te brengen, dus ik stond voor de keuze tussen een focus op één figuur enerzijds of een divers samengesteld programma anderzijds. Ik koos voor het laatste.
De diverse stijlen in het concertprogramma vloeien uiteraard rechtstreeks voort uit de componisten zelf. De verdienste van de centrale figuur George Antheil ligt in die periode vooral in zijn futuristische composities, met zijn meesterwerk Ballet Mécanique als absoluut hoogtepunt. Hij staat in dit concertprogramma symbool voor de belangrijke Amerikaanse inbreng in die periode. Onder impuls van de ingeweken Amerikaanse kunstkenner en schrijfster Gertrude Stein ontstond er in die tijd namelijk een heuse Amerikaanse artiestenkolonie in Parijs, met onder andere de auteurs Ernest Hemingway en Ezra Pound. Je kan misschien zelfs spreken van een directe link tussen New York en Parijs in die dagen. Niet alleen Amerikaanse kunstenaars beïnvloedden het Parijse culturele leven, ook de overzeese amusementsmuziek in de gedaante van de ragtime veroverde de Franse hoofdstad in de roaring twenties.
Alle vernieuwende componisten werden in die tijd geïnspireerd door de jazz. De drie centrale componisten binnen Bad Boys gingen daar echter elk op een andere manier mee om. Stravinsky's ragtime is haast kubistische muziek. Tijd wordt versneden, net zoals Picasso zijn figuren versnijdt. Kubisme is bij Stravinsky echter maar één facet, de grootste componist uit die tijd overstijgt alle -ismen. Het expressionisme komt aan bod met de pianobewerking uit 1922 van Petroesjka en met de Serenade in A staat een eigenaardig neoclassicistisch werk op het programma. Deze fantastische compositie is een ontdekking, het staat voor een soort nieuwe zakelijkheid, een objectivering van het verleden. De Ragtime van Satie is dan weer een ander verhaal. Satie componeerde met zijn werk Parade voor het eerst voor les Ballets russes, in samenwerking met Jean Cocteau en Pablo Picasso. Na het succès de scandale op de première in 1917 werd de Ragtime bewerkt voor piano.
De film van René Clair diende als entr'acte bij een productie van les Ballets suédois en was een samenwerking met Francis Picabia en Erik Satie, die voor de surrealistische film en balletvoorstelling de muziek componeerde. In de film zien we trouwens ook Man Ray en Marcel Duchamp verschijnen. Belangrijk is dan ook de gemeenschappelijke werkwijze in de kunsten in die tijd. Die zorgde ervoor dat kunstenaars van allerlei slag interessante coproducties opzetten. Beeldende kunstenaars zoals Pablo Picasso en Fernand Léger ontwierpen bijvoorbeeld decors voor balletvoorstellingen. De sterke band tussen al deze kunstenaars blijkt ook later nog, wanneer de opkomst van het fascisme heel wat Europese kunstenaars naar Amerika doet vluchten. Ik studeerde jaren geleden aan het Mill's College in Oakland dat werd opgericht door Darius Milhaud, en waar Fernand Léger en Igor Stravinsky gastcolleges doceerden. Het Parijs van de jaren 1920 is twintig jaar later dus grotendeels in Amerika neergestreken."(*)

Programma :
  • Igor Stravinsky (1882-1971), Piano-Rag-Music - Serenade - Drie bewegingen uit Petrushka
  • Erik Satie (1866-1925), Ragtime (uit Parade, arr. H. Ourdine) - Sonatine bureaucratique - Cinéma: entr'acte symphonique bij Relâche (film René Clair)
  • George Antheil (1900-1959), Sonate nr. 4 'Jazz Sonata' - Sonatine nr. 3 'Death of Machines' - Sonate nr. 2 'Airplane Sonata' - Little Shimmy
Tijd en plaats van het gebeuren :

Bad Boys Festival : Daan Vandewalle
Donderdag 22 maart 2007 om 20.00 u
(Interview met Daan Vandewalle om 19.15 u)
Concertgebouw
't Zand 34
8000 Brugge

Meer info : www.concertgebouw.be en www.daanvandewalle.com

(*) Interview met Daan Vandewalle, Jeroen Vanacker in Concertgebouw Magazine, jaargang 5, nr1

Elders op Oorgetuige :
L'inhumaine live begeleid door jazzkwartet van Sylvain Kassap, 20/03/2007
Spam@deus & the sound of silence (Erik Satie: Cinema (1924), filmmuziek bij Entr'acte van René Clair) , 20/01/2007
Symfonieorkest Vlaanderen : Neo? Klassiek (Stravinsky), 11/01/2007
Schandaal in het Concertgebouw: 'Bad Boys' festival, 16/03/2007
Flat Earth Society (Stravinsky's Ebony concerto), 18/10/2006
Prometheus Ensemble slaat brug tussen klassiek en hedendaags (Stravinsky's Suite Italienne, 13/10/2006
Raimund Hoghe, Sacre, the Rite of Spring met live muziek, 10/09/2006

21:14 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

Ignace Michiels : zeven manieren voor orgel

Ignace Michiels Ignace Michiels, kathedraalorganist in Brugge, studeerde in Leuven, Dallas (USA), Brussel, Gent en Parijs, waar hij de '‘Prix d'excellence' behaalde in de klas van Odile Pierre. Hij is docent orgel in Brugge en Gent en zat als concertorganist achter de speeltafels van de grootste instrumenten in binnen- en buitenland. Donderdagavond brengt hij in het Gentse conservatorium een orgelconcert met een heel gevarieerd programma, gaande van Johann Sebastian Bach over de Franse orgelkunst van Marcel Dupré tot modern werk van Peter Planyavsky en de Vlaamse componist André Laporte.

Peter Planyavsky (°1947) werd reeds student aan de Musikhochschule vooraleer hij zijn middelbare studies bëeindigd had. Zijn belangrijkste leraars waren Anton Heiller (orgel, compositie en improvisatie), Hilde Seidlhofer (piano) en Hans Gillesberger (directie). In 1966 sloot hij deze studies af met het diploma orgel en kerkmuziek waarna hij gedurende een jaar in de leer ging bij een orgelbouwer. Sedert 1969 is hij verbonden aan de Stephansdom als domorganist en tussen 1983 en 1990 ook als "dommusikdirektor". Hij won de eerste prijs op de internationale improvisatiewedstrijden te Graz (1968) en te Nürnberg (1974).
Sedert 1980 is hij gewoon hoogleraar orgel en improvisatie aan de Weense Musikhochschule en bovendien sinds 1996 hoofd van de afdeling kerkmuziek. Hij gaf concerten en maakte opnamen in talrijke landen van Europa, Noord-Amerika, het Verre Oosten, Australië en Zuid-Afrika.
Peter Planyavsky kreeg in 1991 de "Förderungspreis für Musik" van de Oostenrijkse Staat voor zijn koorcomposities. Verder is hij eveneens actief als orgeladviseur, jurylid bij belangrijke wedstrijden en schrijver van artikels in gespecialiseerde tijdschriften. Hij heeft vele LP’s en CD’s op zijn actief en heeft o.m. de volledige orgelwerken van Brahms (op DG) en Mendelssohn (op Motette) opgenomen.
Als dirigent liet Peter Planyavsky zich opmerken met grote werken uit de kerkmuziek zoals de Hoogmis van Bach en het Requiem van Duruflé. Verder heeft hij zich eveneens bijzonder ingelaten met een gebied dat vaak veronachtzaamd wordt, namelijk dat van de concerti voor orgel en orkest (o.m. van Guilmant, Peeters, Rheinberger, Jongen en Heiller). Hij componeerde orgel-, koor- en orkestmuziek. De meeste van zijn werken werden uitgegeven bij Doblinger te Wenen/Munchen. Hij was reeds te gast bij de Antwerpse Kathedraalconcerten in 1978.

Maurice Duruflé werd op 11 januari 1902 geboren in Louviers in Frankrijk. Zijn eerste muziekstudie,orgel en piano, volgde hij aan de zangersschool St. Evode te Rouen van 1912 tot 1919. Zijn studie aan het conservatorium in Parijs begon hij in 1920. Hij was leerling van Vierne, Gallon, Tournemire, Caussade, Gigout en Dukas. Duruflé verwierf eerste prijzen voor orgel, harmonieleer, pianobegeleiding, fuga en compositie. In 1930 werd hij benoemd tot Organiste Titulaire van de St. Etienne-du Mont in Parijs. Zowel in 1929 als in 1930 werden zijn composities bekroond door 'Les Amis de l'Orgue'. In 1944 werd hij benoemd tot professor in de harmonieleer aan het conservatorium van Parijs. Zijn oeuvre bestaat uit werken voor orgel, koor, orkest en uit kamermuziek. Als componist neemt hij een belangrijke plaats in onder zijn Franse collegae. Zijn composities worden gekenmerkt door orde, helderheid en duidelijke vormgeving, en getuigen van grote bewogenheid en veel poëzie. Maurice Duruflé zocht naar het 'bovenaardse' en hij droeg dit over in zijn lessen en in zijn muziek.

De Franse componist en organist Joseph Bonnet (1884-1944), tussen 1906 en 1943 titularis-organist van de kerk Saint-Eustache in Parijs, was een leerling van Alexandre Guilmant Guilmant, wat in zijn stijl van componeren ook te horen is. Elfes is - zoals de titel al laat vermoeden - een lichtvoetig en virtuoos werkje dat prettig in de oren klinkt.

Camil Van Hulse studeerde aan het Antwerpse Conservatorium bij E. Verheyeden, L. Mortelmans, F. Lenaerts en te Brussel bij A. de Greef. Hij behaalde in 1922 de prijs Albert de Vleeshouwer voor compositie. In 1923 emigreerde hij naar Amerika en werd in 1924 organist aan de All Saints Church in Tucson (Arizona) waar hij het Tuscon symfonieorkest stichtte. Hij was een gevierd concertorganiqt en kreeg al componist veel opdrachten van de Amerikaanse steden. Hij schreef een zeer omvangrijk oeuvre voor zowat alle bezettingen.

In 2004 schreef de André Laporte "Out of darkness into light" : zeven manieren voor orgel. De titel van dit werk verwijst naar het middeleeuwse mystieke tractaat "Seven manieren van minnen" van de cisterciënzerin Beatrijs van Nazareth (1200-1268).
André Laporte : " Persoonlijk is het een terugkeer naar mijn geboortedorp Oplinter (Brabant) waar deze non (geboren in Tienen) enkele jaren verbleef in het toen nog maar pas opgerichte klooster "Maagdendaal" waar ze waarschijnlijk ook haar mystieke beschouwingen neerschreef. De toespeling van dit oudste bewaarde, in het Nederlands geschreven, tractaat, heeft vooral te maken met de gevolgde compositietechniek, waarbij elk onderdeel vertrekt vanuit een atonale context (darkness) en geleidelijk evolueert naar een open tonale atmosfeer (light). Er wordt dus een vergelijkbare weg gevolgd met de mystieke ervaring, die meestal vertrekt vanuit een gekwelde zielstoestand ( de befaamde "noche oscura" van Johannes a Cruce) naar een gelukkige, verlichting brengende vereniging met de Verlosser.
In formeel opzicht vertoont elk van de zeven manieren een grote autonomie die nog versterkt wordt door een kleurrijk gevarieerde keuze van de orgelregistratie" (*)

Programma :
  • Johann Sebastian Bach (1685-1750), Chaconne in re klein, BWV 1004 uit Partita n°2 - Bewerking : Ulisse Matthey
  • Peter Planyavsky (°1947), Perpetuum mobile
  • Felix Mendelssohn-Bartholdy (1809-1847), Sonate n°4 : Allegro con brio - Andante religioso – Allegretto - Allegro maestoso e vivace
  • André Laporte (°1931), 'Out of Darkness into Light' - Zeven manieren, naar analogie met de 'Seven maniren van minnen' van de Vlaamse mystica Beatrijs van Nazareth (1200-1268)
  • Maurice Duruflé (1902-1986), 'Prélude et Fugue sur le nom d'Alain' opus 7
  • Joseph Bonnet (1884-1944), 'Elfes'
  • Camil Van Hulse (1897-1988), Finale uit 'Symphonia Mystica', opus 53
Tijd en plaats van het gebeuren :

Docentenconcert Ignace Michiels
Donderdag 22 maart 2007 om 20.00 u
Koninklijk Conservatorium - Miryzaal
Hoogpoort 64
9000 Gent

Meer info: www.hogent.be/cons , www.durufle.org , www.josephbonnet.org
(*) André Laporte op www.orgelkunst.be

Extra :
André Laporte : www.arts.kuleuven.be/matrix, www.cebedem.be en www.muziekcentrum.be
Maurice Duruflé (1902 - 1986) op www.toonkunst-gorinchem.nl
Een vraaggesprek met de Weense Organist Peter Planyavsky, in De Orgelvriend 1991-04

Review : Onbekend Vlaams en internationaal orgellandschap ontgonnen. Vlaamse organisten laten zich horen, Jan Christiaens op www.tertio.be, 14 juni 2006

Elders op Oorgetuige :
Brussels Conservatorium verwelkomt Dutilleux en Laporte, 15/02/2007
75 jaar André Laporte en Lucien Goethals, 17/11/2006

19:56 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

Liviu Prunaru & Dana Protopopescu brengen werk van Hollywoods grootste filmcomponist

Liviu Prunaru Violist Liviu Prunaru is vooral bekend als winnaar van de Prijs Eugène Ysaÿe, de publieksprijs en de tweede Grote Prijs van de Koningin Elisabeth Wedstrijd in 1993. Sindsdien won hij ook nog een aantal andere belangrijke internationale wedstrijden, waaronder Juilliard Mendelssohn Competition in 1999, wat leidde tot zijn solodebuut in Lincoln Center New York met de Juilliard Symphony. Hij heeft sindsdien als solist opgetreden met orkesten als het Royal Philharmonic Orchestra en het London Symphony Orchestra, en hij gaf recitals in belangrijke concertzalen over de hele wereld. Liviu Prunaru studeerde bij Alberto Lysy aan de beroemde Menuhin Academy in Gstaad en bij Dorothy DeLay in New York. Hij is momenteel zelf docent aan de Menuhin Academy.
Pianiste Dana Protopopescu 'heeft alle kwaliteiten van een buitengewone musicus: een uitstekende techniek, een natuurlijke klankzuiverheid en een opmerkelijke intelligentie', - aldus Karl Engel van de Hochschule fur Musik, Hanover. Na haar studies in Boekarest, op het Conservatorium te Brussel en op de Hochschule fur Musik in Hannover, volgt een schitterende carrière. Op haar veertiende gaf zij haar eerste concert met orkest. Sindsdien speelde zij met grote orkestmeesters waarbij ze makkelijk overschakelt van klassieke naar hedendaagse muziek.
Samen brengen ze donderdagavond in de Rode pomp een recital met op het programma werk van Mendelssohn-Bartholdy, Schumann en Erich Wolfgang Korngold.

De Oostenrijkse componist Erich Wolfgang Korngold (1897-1957) was de zoon van de beroemde Weense muziekcriticus Julius Korngold. Erich Korngold was een wonderkind. Gustav Mahler noemde hem 'de nieuwe Mozart' en een genie. Hij begon al heel jong met pianospelen en componeren. Op 15-jarige leeftijd componeerde hij een Sinfonietta dat best een werk van een ervaren componist zou kunnen zijn. Het is een stuk in de broeierige, hoogromantische stijl; modern, maar nergens dwaalt Korngold van de tonaliteit af. Zijn grootste invloeden waren de muziek van Richard Strauss en Giacomo Puccini. Op zijn twintigste voltooide Erich Korngold de opera "Die tote stadt". Deze opera werd bijzonder goed ontvangen en de internationale faam voor Korngold was een feit. Korngold schreef zijn erudiete en indrukwekkende muziek recht vanuit het hart. Het was zijn bedoeling om zo mogelijk heftige emoties bij de toehoorders op te roepen. Hij wilde de ziel raken en de luisteraar ontroeren. Zijn werk is kun je gerust laat-romantisch noemen. Hij gebruikte weelderige melodielijnen en opwindende harmoniën.
Tot in de jaren 1930 reisde Korngold heel Europa door. De eerste reizen waren initiatieven van zijn vader. Hier ligt zeker een parallel met Mozart en diens vader. In 1934 kwam Korngold voor het eerst in Hollywood met de opdracht om muziek bij de film 'A Midsummer Night's dream' te componeren, waarvoor hij het werk van Felix Mendelssohn bewerkte. In 1935 werd hij door Warner Brothers gevraagd muziek te componeren voor de film Captain Blood. Daarop volgden 18 filmcomposities in 12 jaar . Errol Flynn speelde in vele de hoofdrol. Het waren - voor die tijd - spectaculaire avonturenfilms met exotische locaties, zeegevechten en romantiek. Korngold won een Oscar voor 'The Adventures of Robin Hood' (1938).
Zijn filmmuziek heeft dezelfde grandeur, pathos en soms bombast als zijn orkestwerken. Korngold noemde deze composities 'opera's zonder woorden'. In deze muziek was Korngold een pionier. Zijn manier van componeren beïnvloedde filmcomponisten als Max Streiner, Franz Waxman, Hugo Friedhofen en tot begin 21e eeuw John Williams.
De Tweede Wereldoorlog blokkeerde Korngold's terugkeer naar Europa. Hij was er - met zijn Joodse bloed - ook niet meer welkom. Zijn muziek werd in die tijd in Europa niet meer uitgevoerd. Na 1947 componeerde hij geen opera's meer en voltooide nog enkele orkestwerken met solo-instrumenten. Maar zijn opera Die Tote Stadt, dat Korngold's meesterwerk wordt genoemd, beleefde een simultaan-première in Hamburg en Keulen, en werd nadien talloze malen nog in de wereld opgevoerd.

Programma :
  • Felix Mendelssohn-Bartholdy, Sonate nr voor viool en piano in f (1825) op.
  • Erich Wolfgang Korngold, Vier stücke für violone und klavier op. 11
  • Robert Schumann, Sonate nr 2 voor viool en piano op. 121 en la mineur
Tijd en plaats van het gebeuren :

Liviu Prunaru & Dana Protopopescu
Donderdag 22 maart 2007 om 20.30 u
De Rode Pomp
Nieuwpoort 59
9000 Gent

Meer info: www.rodepomp.be

Extra : Het vergeten wonderkind - Erich Wolfgang Korngold, op 'All art is quite useless' - Weblog over cultuur rond 1900, 11 oktober 2006

17:57 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

Concert Labo # 3 afgelast

Het eerder deze week aangekondigde concert Labo # 3 kan wegens ziekte van één van de twee muzikanten niet doorgaan op woensdag 21 maart. De organisatoren zijn naarstig op zoek naar een ander moment om het concert te laten plaats vinden, wellicht ergens in de maand april. Uiteraard houden we je hiervan op de hoogte.

Zie ook : De Nieuwe Reeks : Labo#3

17:05 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

20/03/2007

Elektronik! : elektronische muziek in de schijnwerpers

Elastic3 :Tom Pauwels en Eva Reiter Met Elektronik! zet Ars Musica de elektronische muziek helemaal in de schijnwerpers. Of toch niet helemaal, want naast de middelen die door het Centre de Recherches et de Formation Musicales de Wallonie (CRFMW) ter beschikking werden gesteld, zijn er op deze avond nog 'echte' instrumenten te horen. Meer zelfs, samen met Elastic3, Alain Pire en Arne Deforce willen Ars Musica aantonen dat oude en nieuwe instrumenten perfect samengaan. Dat elektronische en akoestische instrumenten perfecte partners zijn in het zoeken naar nieuwe en nooit gehoorde klankvormen en kleuren. Het wordt dus op voor een verrassende avond vol experimenten.
Het ensemble Elastic3 en het CRFMW openen de avond met stukken van Fausto Romitelli, Agostino Di Scipio, Claire-Mélanie Sinnhuber, Eva Reiter en Paolo Pachini.
Dan volgt trombonist Alain Pire, nog steeds vergezeld van het CRFMW, met de wereldcreatie van Lettre Soufie : Z3 van Jean-Luc Fafchamps.
Cellist Arne Deforce sluit de avond af met werk van Dambrain, Seba et Ferneyhough (samen met het CRFMW).

Fausto Romitelli werd in 1963 in Gorizia (Italië) geboren. Hij behaalde het diploma compositie aan het Verdi Conservatorium van Milaan en zette zijn opleiding voort met Franco Donatoni aan de Accademia Chigiana van Sienna en aan de Civica Scuola in Milaan. Later kwam hij in het kader van een cursus muziekinformatica van het Ircam in contact met de nieuwste technologieën en met de spectrale technieken, die de Franse muziek van de jongste jaren diep hebben beïnvloed. Toch was Romitelli in feite een buitenbeentje: de geluidsuitbarstingen van Xenakis interesseerden hem meer dan de vogels van Messiaen, psychedelische rock meer dan de jazz. Kortom, hallucinatie was belangrijker dan contemplatie. Het volstaat de titels te bekijken van zijn werken: Blood on the Floor, Acid Dream & Spanish Queens, Have your trip, Lost (op teksten van Jim Morrison), Professor Bad trip (geïnspireerd op teksten die Henri Michaux schreef onder invloed van drugs en andere hallucinogenen). 'Sinds mijn geboorte ben ik omgeven door digitale beelden, synthetische klanken, artefacten. Het artificiële, de distorsie, het gefiltreerde, dit is de natuur van de hedendaagse mens' (F. R.). De werken van Romitelli werden op alle grote internationale festivals vertolkt door onder meer het Ensemble Intercontemporain, het ensemble Itinéraire, Ensemble Recherche, Ictus Ensemble, het Nieuw Ensemble … Dead City Radio. Audiodrome voor groot orkest (2003) en An Index of Metals, een video-opera voor ensemble en  electronics (2003) zijn z'n laatste werken. Op 27 juni 2004 bezweek hij na een lange strijd tegen kanker op 41-jarige leeftijd in Milaan.

Agostino Di Scipio componeert zowel geluidsinstallaties als muziek voor muzikanten en live-electronics waarbij hij vooral geïnteresseerd is in de interactie tussen mens, machine en de omgevende ruimte. De meeste van zijn stukken zijn gebaseerd op ongebruikelijke synthesemethodes van ruis en turbulentie. Hij doceert elektronische muziek aan het conservatorium van Napels en 'real time elektronica' aan het CCMIX (Centre de Création Musicale Iannis Xenakis) in Parijs. Hij werd vaak bekroond en zijn werk wordt uitgevoerd tijdens internationale festivals en op 'ongewone' locaties zoals de kunstcentra Podewil/Tesla in Berlijn of het Muhka in Antwerpen. In het recente verleden kreeg hij opdrachten van centra voor elektro-akoestische muziek zoals het IMEB (Bouges), le Cemat (Rome), het CCMIX (Parijs) en het ZKM (Karlsruhe). Het oeuvre van Agostino Di Scipio bevat omvangrijke werken als Sound & Fury voor twee acteurs, twee percussionisten, elektronica en projecties (1995-1998) en Tiresia voor één of twee stemmen en elektronische klanken (2000-2001). Onlangs verschenen ook twee CD's met als titel Hörbare Ökosysteme. Live-elektronische Kompositionen en Paysages Historiques. Agostino Di Scipio schrijft essays over elektro-akoestische muziek en muzikale technologie. Ze worden gepubliceerd in tal van internationale tijdschriften.

Claire-Mélanie Sinnhuber studeerde dwarsfluit (Médaille d'or aan het ENM, Ville d'Avray) en compositie bij Sergio Ortega, Allain Gaussin, Ivan Fedele en Philippe Leroux aan het Ircam en bij Frédéric Durieux aan het Conservatoire National Supérieur de Musique de Paris, waar ze net een eerste prijs heeft behaald (Preis van de Fondation Francis et Mica Salabert 2006). In 2004-2005 volgde ze compositie en nieuwe technologieën aan het Ircam en componeerde daarbij little box voor versterkte laptop en elektronica. Haar muziek werd uitgevoerd in Frankrijk en in het buitenland. Sinnhuber componeerde ook voor dans, theater, documentaire film en video.

Eva Reiter (Viola da Gamba) werd geboren in Wenen, Oostenrijk. Ze studeerde in 2001 cum laude af voor blokfluit bij Rahel Stoellger in Wenen. Als bijvak volgde ze lessen viola da gamba bij Johanna Valencia en Claire Pottinger. Daarnaast studeerde ze muziekpedagogie en -psychologie aan de Universiteit van Muziek en Uitvoerende Kunsten in Wenen. Vanaf september 2001 studeerde ze blokfluit bij Paul Leenhouts en viola da gamba bij Mieneke van de Velden aan het Conservatorium van Amsterdam.
Eva trad in binnen- en buitenland op met oude muziek voor blokfluit en viola da gamba, zowel in consortspel als soloconcerten. Naast haar activiteiten met het trio Elastic3 en het duo Breitband staat ze als soliste op het podium. Ook als uitvoerder-componiste is ze steeds vaker te horen. Zo werd haar werk recent beloond met de Oostenrijkse SKE (Soziale & Kulturelle Einrichtungen) Publicity Preis 2006. Ze voerde zelf verschillende van haar werken uit op festivals als Transit (Leuven), ISCM World New Music Days 2006 (Stuttgart) en in de concertreeks Generator (Wiener Konzerthaus). Ze werkte verder nauw samen met de volgende componisten: Franz Hautzinger, Radu Malfatti, Jorge Sánchez-Chiong, Paolo Pachini, Fausto Romitelli, Francesco Filidei en Claire-Mélanie Sinnhuber. Eva Reiter is regelmatig te horen op festivals voor oude en nieuwe muziek. Sinds 1998 volgt ze ook nog een studie in pantomime en acteren, met nadruk op geïmproviseerd theater, bij Willi Gansch..

Paolo Pachini studeerde piano bij Francesco Martucci en compositie en elektronische muziek aan het Santa Cecilia conservatorium. Daarnaast studeerde hij compositie bij Salvatore Sciarrino en behaalde hij een Master in elektronische muziek aan het Centro Tempo Reale in Firenze. Hij vervolledigde zijn opleiding in het domein van de elektronische kunsten met een specialisatie computergrafiek in Rome. Sinds 1991 is hij actief als componist. Zijn oeuvre omvat zowel zuiver instrumentale muziek, muziek voor instrument en live-electronics als zuiver synthetische muziek en audiovisuele muziek. Zijn interesse in hybride kunstvormen leidde tot een reeks audiovisuele projecten als de Symphonie Diagonale (gebaseerd op abstracte kortfilms uit de Duitse avant-garde), Paesaggi, Visioni en Per Voce Preparata. In 2000 begon hij zelf met het realiseren van video's, aanvankelijk in samenwerking met de Braziliaanse videokunstenaar Marcos Jorge, daarna zelfstandig of in samenwerking met Leonardo Romoli met wie hij de multi-projectie realiseerde voor de video-opera van An Index of Metals van Fausto Romitelli. Sinds 2001 doceert hij 'Electroacoustics' en 'Videomusical Composition and Applications' aan de Scuola di Musica e Nuove Tecnologie van het Giuseppe Tartini Conservatorium in Trieste.

Catherine Seba werd in 1982 geboren in Luik. Vanaf 2001 studeerde ze improvisatie aan het Luikse conservatorium bij Garrett List. Ze zette deze studies verder in 2003 in de compositieklas van Michel Fourgon en studeerde er ook elektronische muziek bij Patrick Lenfant en Gilles Gobert. Ze werkte samen met het CRFMW, met het Orchestre Philharmonique de Liège en met musici als violist Izumi Okubo, de trombonespeler Alain Pire en klarinettist Jean-Pierre Peuvion.

Cédric Dambrain studeerde elektroakoestische compositie aan het koninklijk conservatorium van Bergen bij Annette Vande Gorne en behaalde daar zijn diploma in 2003. Om zich te vervolmaken, volgde hij een aantal stages: spatialisatie in de elektroakoestische muziek (1999), door computer geassisteerde compositie (Centre Acanthes 2000/ Ircam - met Magnus Lindberg, Tristan Murail, Michaël Jarrell…), real-time processing (Max-msp door Benjamin Thigpen 2002). Op zijn actief staan Les Noces Chymiques, elektronisch werk op cd (2002), 'son ange est de mourir' […] (vuole dire caos) voor 10 muzikanten (2002), sans titre, elektronisch werk op cd (2003), room 1, miniatuur voor twee trompetten en elektrische basgitaar (2003), pure voor cello en elektronica (2004), in memoriam Fausto Romitelli voor trompet en elektronica (2005) en Blazek, voor klein ensemble en live electronics (gecreëerd op Ars Musica in maart 2006). Hij schreef ook muziek voor dansvoorstellingen en muziektheater. Zijn werken werden reeds op verschillende plaatsen in België en het buitenland uitgevoerd Sinds 2005 werkt hij nauw samen met het Ictus Ensemble. Cédric Dambrain is auteur van een studie over de muziek van Alfred Schnittke, Quintette à clavier d'Alfred Schnittke: fondements d'une esthétique musicale de la mort (2001).

De Britse componist Brian Ferneyhough stamt uit een eenvoudig milieu waar men vooral luisterde naar folk en populaire muziek. Hij studeerde achtereenvolgens bij Lennox Berkeley in Londen, Ton de Leeuw in Amsterdam en Klaus Huber in Basel. Zelf onderwees hij compositie in Freiburg, in Darmstadt en in Milaan. Brian Ferneyhough is ongetwijfeld een van de meest enigmatische figuren in de hedendaagse muziek. Zijn uitermate complexe muziek is de concrete uitwerking van een intellectueel denken dat zijn oorsprong vindt in het serialisme van de jaren vijftig en zestig en in het streven om muziek te maken met een grote dichtheid als basis voor een radicale expressie. Door de rol van de schriftuur tot het uiterste op te voeren, slaagt hij erin door een spel van tegengestelde verbindingen de attitude van de uitvoerder - die in een strijd met de tekst gewikkeld is - te overstijgen.

Programma :
  • Fausto Romitelli, Seascape
  • Agostino Di Scipio, Veille, Surveille
  • Claire-Mélanie Sinnhuber, Revers (Belgische creatie)
  • Eva Reiter, Nasszelle (Belgische creatie)
  • Paolo Pachini , Elastically Pink
Elastic3: Tom Pauwels, gitaar - Eva Reiter, viola da gamba & Paetzold blokfluit - Paolo Pachini, elektronica
CRFMW : Jean-Marc Sullon, Patrick Delges
----------------------------------------------- Alain Pire, trombone - CRFMW : Jean-Marc Sullon, Patrick Delges
-----------------------------------------------
  • Catherine Seba, Hope
  • Cédric Dambrain, Pure
  • Brian Ferneyhough, Time and Motion Study II
Arne Deforce, cello - CRFMW : Jean-Marc Sullon, Patrick Delges

Tijd en plaats van het gebeuren :

Ars Musica/Spring 2007
Elektronik!
Donderdag 22 maart 2007 om 20.00 u, 21.30 u en 22.00 u

Théâtre Marni
Vergniesstraat 25
1050 Brussel

Meer info : www.arsmusica.be , www.theatremarni.com, www.crfmw.be, www.arnedeforce.be

Fausto Romitelli, 'Hellucination 2/3: Risingril / Earpiercingbells' op Kwadratuur.be

Elders op Oorgetuige :
Jean-Philippe Collard-Neven brengt Fafchamps, Mantovani, Fiorini, Messiaen en Scriabin, 15/03/2007
Masterstudenten brengen werk van Casale, Reich, Messiaen, Shinohara en Romitelli, 26/02/2007
Review : Arne Deforce & CRFMW - Logos 2006 06 01, 8/06/2006
Arne Deforce speelt Ferneyhough, Xenakis, Saariaho en Vytautas V. Jurgutis, 30/05/2006

20:01 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

De duivel, de waanzin en de 4 seizoenen

Michael Bezverkhny Bohémien-genie Michael Bezverkhny, winnaar van de Koningin Elisabethwedstrijd, vervolgt zijn weg, tegensprekelijk, maar muzikaal. Zijn muziek noch zijn leven is te vatten in een stramien, telkens bevrijdt hij zichzelf en verrijkt zich, verdiept zijn originele interpretatieve kracht, zijn eigen persoonlijk zegging en toevoeging van muzikale betekenis aan de werken die hij aanpakt. Deze avond brengt Mikhail in een nieuw strijkkwartet met violiste Anna Buevich, altviolist Sergio Agreda Dero en cellist Stefaan Bataillie een uitgelezen programma met eigen werk en composities van de Tarkini en Vivaldi.

Mikhail Bezverkhny
begon zijn vioolstudies op vijfjarige leeftijd. Nadat hij zijn studies voltooide aan de Centrale Muziekschool van Leningrad vervoegde hij het Tsjaikovski Conservatorium te Moskou. Hij won verschillende internationale prijzen als de Wieniawski Violin Competition in Poznan ('67), de Chamber Music Contest in Munchen ('69), de Chamber Music Contest in Belgrado ('72), de Violincontest in Montreal ('72), het Interforum in Budapest ('74) en de Koningin Elisabeth Wedstrijd te Brussel ('76).
Sinds '57 concerteert hij in Rusland, Polen, Tsjechië, Frankrijk, Oostenrijk, Bulgarije, Hongarije, de VS, Israël, enz. Naast violist is hij ook actief als altviolist, componist, dirigent en acteur. Hij geeft les viool en altviool aan het Koninklijk Conservatorium van Gent.Hij nam verschillende cd en platen op bij labels als Melodia, Deutsche Grammophon, Victor en Pavana.

Voor zijn 'Fantasia' gebruikt Bezverkhnyhet oeroude thema van 'La Folia'. Het is een van de oudste thema's in de Europese muziek, gedurende de afgelopen vier eeuwen gebruikt door meer dan 150 componisten. In de 17e eeuw was La Folia een snelle, opzwepende dans. De melodie ervan lag niet vast. In 1672 verscheen "Les folies d'Espagne" van Jean-Baptiste Lully, geschreven voor vier blazers. Deze versie van La Folia zou de basis worden van vele variaties door vele componisten. Naast de bekende variaties van A. Corelli, werden er zo ook geschreven door A. Vivaldi, A. Scarlatti en J. S. Bach. In de 19de eeuw verdween de belangstelling voor La Folia, maar deze kwam weer terug in de 20e eeuw door Sergei Rachmaninov ('Variaties op een thema van Corelli') en Manuel María Ponce ('Tema, 20 Variaciones & Fuga sobre La Follia'). Sindsdien hebben verscheidene componisten het thema weer gebruikt, en nu ook Michael Bezverkhny.

Programma :
  • Guiseppe Tartini, Duivelstrillersonate, voor viool solo
  • Michael Bezverkhny, Fantasia op een thema van A. Corelli 'La Folia ', voor strijkkwartet
  • Antonio Vivaldi, De Vier Seizoenen (Versie van M. Bezverkhny voor viool solo en het Ensemble Antonio: viool, altviool en cello)
Tijd en plaats van het gebeuren :

Bezverkhny & Antonio Ensemble : Tartini, Bezverkhny, Vivaldi
Woensdag 21 maart 2007 om 20.30 u
De Rode Pomp
Nieuwpoort 59
9000 Gent

Meer info: www.rodepomp.be
------------------------------
Maandag 26 maart 2007 om 22.15 u
Hot Club de Gand
Schuddevisstraatje
Groentenmarkt 15b
9000 Gent

Meer info : www.hotclubdegand.be

16:00 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook