08/04/2007

Ciclic : False Time - Slow Memory

Ciclic : False Time - Slow Memory Ciclic is een Gents collectief dat maandelijks een improvisatieconcert organiseert en daarvan een cd uitbrengt. Het zijn fris van de lever improconcerten. De muzikanten Giovanni Barcella, Eli Van de Vondel, Erik Rottiers en Bart Maris vormen de kern van Ciclic en per concert nodigen ze gastmuzikanten en -performers uit om mee samen te werken. Dat levert doorgaans heel boeiende combinaties op. In muziek zijn er stijlen, gewoontes, manieren.
In april trekt Ciclic weer de boer op. Hun derde doortocht in Vooruit is het ondertussen. Voorheen maakten ze het mooie weer met onder meer Dick van der Harst, Geoffrey Burton en Manolo Cabras. Deze keer nodigen Eli Van de Vondel en Giovanni Barcella van CiCliC het muzikale geweld van Jeroen Van Herzeele en Younes Zarhoni uit. Samen schudden ze alle verwachtingen van zich af en vertrekken met een blanco blad.

Jeroen Van Herzeele, tenor sax
Giovanni Barcella, drums & recitatief
Younes Zarhoni, recitatief
Eli Van de Vondel,elektro-akoestiek
Erik Vermeulen, piano

Tijd en plaats van het gebeuren :

Ciclic : False Time - Slow Memory
Dinsdag 10 april 2007 om 20.00u
Minardschouwburg
Walpoortstraat 15
9000 Gent

Meer info : www.minard.be, www.vooruit.be en www.ciclic-records.org

Elders op Oorgetuige:
Ciclic : Slijpmiddel is structuur, 06/03/2007
Elk 'voor altijd' heet in het begin 'vandaag', 22/01/2007
Adervacht : improvisatie is hoogste vorm van compositie, 09/08/2006
CiCliC zoekt muzikale wormholes, 06/07/2006

19:00 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

05/04/2007

Passietijd op Klara

Passie Op 29 maart gaf het Vlaams Radio Koor o.l.v. Timo Nuoranne een passieconcert in de Abdijkerk in Grimbergen. Geen beter moment dan Pasen om het lijden van Christus te herdenken met beklijvende muziek van vroeger en nu. Het Vlaams Radio Koor koos echter niet voor een traditioneel passieconcert, maar combineerde het beroemde 'Miserere' van Gregorio Allegri uit de barok met koormuziek van Poulenc en met hedendaagse Scandinavische muziek. Vandaag kun je dit cocert integraal herbeluisteren op Klara.

Klara : Ludwig, donderdag 5 april 2007 van 14.05 u tot 17.00 u, De passie van het Vlaams Radio Koor om 15.30 u
www.klara.be

Op Goede Vrijdag brengt Orlando 'Het passieverhaal volgens Mattheüs' van de Vlaamse componist Norbert Rosseau (1907-1975) dit jaar precies 100 jaar geleden werd geboren. Zijn Matteuspassie is een indrukwekkend werk en behoort ongetwijfeld tot de beste vocale muziek op Nederlandstalige tekst. Ze is opgedeeld in een aantal koormotetten. Uitvoerders zijn het Goeyvaerts Consort o.l.v. Marc Michael De Smet en Roger Deruwe, orgel.
En voor wie het nog eens live wil meemaken : donderdag en vrijdag brengt het Goeyvaerts Consort de Matteuspassie van Norbert Rosseau in combinatie met Francis Poulencs ' 4 Motets pour un temps de pénitence'.

Klara : Orlando, vrijdag 6 april 2007 van 19.15 u tot 22.00 u
www.klara.be

Elders op Oorgetuige :
Het passieverhaal volgens Mattheus, 03/04/2007
VRK combineert Italiaanse barok met hedendaagse Scandinavische muziek, 24/03/2007

10:00 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

04/04/2007

Contrast Clarinettrio brengt Bartók en Stravinsky

Contrast Clarinettrio Pianiste Barbara Baltussen, violist Pieter Jansen en klarinettiste Evy Van Dongen vormen samen het Contrast Clarinettrio. Vrijdag geven ze in Sint-Niklaas een concert met op het programma werk Bartók en Stravinsky.

Stravinsky schreeft "L'Histoire du Soldat" in 1918 tijdens zijn balingschap in Zwitserland na zijn ontmoeting met schrijver C. F. Ramuz. Voor beide kunstenaars geldt dat er geld verdiend moet worden, want de contacten met hun uitgeverijen zijn door de oorlog afgesneden. Het idee ontstaat voor een kleine muziektheatervoorstelling, met het verhaal van een oud Russisch volkssprookje. Creativiteit en economische noodzaak leveren een prachtig werk op: L'Histoire du Soldat. Stravinsky ontwikkelt een nieuw geluid met een bonte mix van muziekstijlen, van barok contrapunt tot jazz. Het verhaal van L'Histoire du Soldat is een variant op de oeroude Faust-vertelling. De Russische variant gaat over een soldaat op weg naar huis die zijn ziel aan de duivel verkoopt in ruil voor rijkdom: een verhaal over een individu dat op een moment van grote zwakte verleid wordt en merkt dat er geen weg terug meer is. De weg naar het verleden is afgesneden, er is alleen een weg vooruit. Tijdens dit concert wordt de versie voor viool, klarinet en piano te gehore gebracht.

In Bartóks Contrasten (1938) speelt de idee van tegenstellingen een cruciale rol. 'Contrast' betekent niet uitsluitend de tegenstelling tussen melodische lijnen en slagstoten, maar vooral ook de intrinsieke 'sonore' tegenstellingen tussen de verschillende instrumenten. Bartók, die nooit eerder een kamermuziekwerk met een blaasinstrument geschreven had - en die het in 1938 ook maar deed omdat het hem gevraagd werd door de vermaarde klarinettist Benny Goodman - ging uit van natuurlijke klankverschillen, die hij zelf aanscherpte. De piano blijft daarbij eerder op de achtergrond, maar de viool en de klarinet trekken alle speelregisters open. De viool wordt ook 'anders' gestemd, precies om heel ongewone klankeffecten te kunnen opwekken. Het gebruik van de klarinet is eveneens rijk geschakeerd: vooral de bijzondere eigenschap van het instrument om op zichzelf reeds grote contrasten te generen binnen een miniem tijdsbestek wordt sterk benut. Toch zijn al deze contrasten meer dan een doel op zich: Bartók heeft immers een compositie uitgebouwd die doorheen de contrasten een grote coherentie genereert, waarin trouwens ook speel- en luistervreugde worden verenigd.

Programma :
  • Igor Stravinsky, uit "L'Histoire du soldat"
  • Béla Bartók, Hongaarse volksliederen en 'Contrasts' voor viool, piano en klarinet
Tijd en plaats van het gebeuren :

Contrast Clarinettrio
Vrijdag 6 april 2007 om 20.00u

CC Sint-Niklaas
Salons voor Schone Kunsten
Stationsstraat 85
9100 Sint-Niklaas

Meer info : www.ccsint-niklaas.be,

Extra :
Igor Stravinsky op www.maurice-abravanel.com
'Béla Bartók: veel meer dan een folklorist' en 'Béla Bartók en de fonograaf', Jan de Kruijff op www.audio-muziek.nl, december 2006

Elders op Oorgetuige :
Tijd, eeuwigheid en andere contrasten, 9/10/2006
Bartók : Improvisaties op Hongaarse Boerenliederen, 2/09/2006

19:50 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

03/04/2007

Het passieverhaal volgens Mattheus

Norbert Rosseau Donderdag en vrijdag brengt het Goeyvaerts Consort naar goede jaarlijkse gewoonte de Matteuspassie van Norbert Rosseau. En het zou ook wel eens de laatste keer kunnen zijn, want het Goeyvaerts Consort - intussen omgedoopt tot AQUARIUS - naar het opus magnum van Karel Goeyvaerts, dus de link blijft - gooit het in de toekomst over een heel andere boeg. Een nieuwe naam betekent ook een nieuwe artistieke koers : vanaf morgen geen onversneden exclusief-hedendaagse programmatie meer, maar een mengeling van oud en nieuw, van het onbekende naast het vertrouwde.

Twaalf jaar geleden debuteerde het Goeyvaerts Consort met de Matteuspassie van de Gentse componist Norbert Rosseau (1907 - 1975). Rosseau werd op 11 december 1907 geboren te Gent, als zoon van twee circusartiesten: Max Rosseau en de Italiaanse Stella Lussie. Van hen (zijn moeder studeerde piano aan het conservatorium van Gent en zijn vader was violist en muzikale clown) ontving Norbert zijn eerste muzikale lessen.
Toen de Eerste Wereldoorlog uitbrak vluchtten ze naar Italië en daar kreeg Rosseau les van Piramo, een vooraanstaand zigeunerviolist. Als wonderkind ("il piccolo celebre violinista") doorkruiste hij heel Italië en gaf hij recitals tot na de Eerste Wereldoorlog. In Italië kreeg hij ook zijn muzikale opleiding: compositie bij Giuseppe Mulè, orgel bij Fernando Germani en piano bij Silvestri. Na het behalen van zijn diploma in het conservatorium van Rome vervolmaakt hij zich in compositie bij Ottorino Respighi. Rond 1934 studeerde Rosseau psychologie en filosofie in Gent. Aan zijn loopbaan als vioolvirtuoos komt plots een einde door een kwetsuur aan zijn rechterhand die hij in 1940 gedurende zijn krijgsdienst had opgelopen.
Na de Tweede Wereldoorlog leert Rosseau de concrete en elektronische muziek kennen en volgt hij meerdere cursussen in Darmstadt en aan het IPEM te Gent. Samen met Louis De Meester was hij de eerste componist in Vlaanderen die dodecafonische (pas na de Tweede Wereldoorlog!) en elektronische muziek componeerde. Verschillende composities van Rosseau zijn bekroond en meermaals worden zijn werken uitgevoerd voor de radio en in concertzalen. In tegenstelling tot de meeste componisten is hij nooit verbonden geweest aan één of andere instelling zoals een conservatorium, een orkest of radio.

Francis Jean Marcel Poulenc (1899-1963) was een Franse componist en tijdgenoot van Norbert Rosseau. Francis Poulenc werd geboren als telg uit een industriële familie. Reeds op jonge leeftijd kreeg hij pianoles van zijn moeder, die een begaafd pianiste was.
Toen hij 15 à 16 jaar oud was, kreeg hij pianolessen van Ricardo Viñes, een vriend van Claude Debussy en Maurice Ravel. Als componist was Poulenc vrijwel autodidact; zijn eerste composities maakte hij rond zijn 18e wereldkundig zonder dat hij compositie-onderricht had genoten. Wel ontving hij rond 1921 gedurende enkele jaren compositie-aanwijzingen van Charles Koechlin. Echter reeds vóór die tijd werd hij beschouwd als behorende tot de "Groupe des Six", waarvan ook Auric, Durey, Honegger, Milhaud en Tailleferre deel uitmaakten.
Van Poulenc wordt gezegd dat hij nieuwe melodieën wist te maken in een tijd waarin men van mening was dat er op dat terrein weinig nieuws meer te ontwikkelen was. Zijn composities zijn inderdaad sterk op de melodie gericht. Zijn muziek kan op de luisteraar daardoor overkomen als een opeenvolging van vele grotere en kleinere thema's, zonder dat die diepgaand worden uitgewerkt. Hij houdt daarbij vast aan de tonaliteit. Poulenc schreef werken in allerlei muzikale genres. Poulenc leefde het grootste deel van zijn leven in zijn geboortestad Parijs. Hij overleed er in 1963 en werd begraven op het beroemde Parijse kerkhof Père-Lachaise.

Programma:
  • Norbert Rosseau, Passieverhaal volgens Mattheus (1970-73)
  • Francis Poulenc, 4 Motets pour un temps de pénitence
Tijd en plaats van het gebeuren :

Goeyvaerts Consort o.l.v. Marc Michael De Smet : Norbert Rosseau, Het passieverhaal volgens Matteus
Donderdag 5 april 2007 om 20.15 u
Parnassus
Oude Houtlei 124
9000 Gent
------------------
Vrijdag 6 april 2007 om 20.00 u
Kerk van O.LV.van Pamele
9700 Oudenaarde

Meer info : ww.passienocturne.be en ww.goeyvaerts-consort.be

Elders op Oorgetuige :
VRK combineert Italiaanse barok met hedendaagse Scandinavische muziek, 24/03/2007
Matteuspassie van Norbert Rosseau, 7/04/2006

07:15 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

02/04/2007

Gtrs : vijf jonge gitaristen geven staalkaart van hedendaags gitaarrepertoire

Lois V Vierk Donderdag in Logos geven vijf jonge gitaristen een staalkaart van wat een moderne gitaar kan. Elektronika kan daarbij natuurlijk niet meer ontbreken.
Zowel akoestische als elektrische gitaren zijn te horen in werken van Lois Vierk, Tristan Murail en Vinko Globokar. Componist, computervirtuoos en gitarist Kristof Lauwers stelt zijn nieuwste elektro-akoestische compositie voor. Van de partij zijn de gitaristen Kobe Van Cauwenberghe, Toon Callier, Matthias Koole, Jona Kesteleyn, Mattie Archie en percussionist Jeroen Stevens.

"Go Guitars" is een werk uit 1981 voor vijf elektrische gitaren ("Go" betekent vijf in het Japans). De vijf gitaren zijn microtonaal rond de noot mi gestemd en worden als één massief instrument behandeld. Het stuk klinkt als een vreemde mengeling van Japanse en repetitieve muziek met intrigerende boventonen en resonanties.
Na haar studies piano, etnomusicologie en compositie (bij o.a. Morton Subotnick) begon Lois V Vierk een uitgebreid onderzoek over de Japanse gagaku muziek, wat t leidde tot een tweejarig verblijf in Tokio. Vierk schreef verschillende werken voor een ensemble van identieke instrumenten tijdens de jaren '80.

"Vampyr!" (1984) is één van de werken uit Murail's oeuvre waarin geen spectrale technieken gebruikt worden. In de verklarende nota's vraagt de componist aan de uitvoerder om te spelen zoals gitaristen uit de pop- en rockmuziek als Carlos Santana en Eric Clapton. "Vampyr!" is een deel uit de cyclus "Random Access Memory".
Tristan Murail (°1947, Frankrijk) geldt samen met Gerard Grisey als een hoofdfiguur van de "spectrale" muziek. Deze muziekstijl legde de nadruk op de harmonie in de muziek en de relatie van die harmonie met de akoestiek. Murail studeerde bij Olivier Messiaen en won in 1971 de Prix de Rome. In 1973 stichtte hij het ensemble Itinéraire dat een internationale reputatie opbouwde door zijn uitvoeringen met elektronica. Vanaf 1980 gebruikte Murail ook de computertechnologie voor zijn onderzoek van akoestische fenomenen. Dat leidde tot een samenwerking met het IRCAM waar hij van 1991 tot 1997 verantwoordelijk was voor het compositieprogramma en waar hij ook meehielp aan de ontwikkeling van de Patchwork software. Tristan Murail gaf les aan het conservatorium van Parijs, het IRCAM, de Darmstadt Ferienkurse, en de Toho University in Tokio. Nu is hij professor kompositie aan Columbia University.

De componist Vinko Globokar heeft een speciale voorliefde voor werken waarin de stem, blaasinstrumenten en tekst voorkomen (vaak samen verwerkt in één solo-stuk). Hij is er van overtuigd dat muziek een kritische functie heeft in onze maatschappij. In werken als "Les Emigrés" of "L'Armonia Drammatica " behandelt hij verschillende sociale problemen. Om te componeren put hij zijn inspiratie vaak uit buitenmuzikale onderwerpen. Vinko Globokar werd in 1934 geboren toen zijn Sloveense ouders als immigranten in Frankrijk verbleven. Van zijn dertiende tot zijn twintigste woonde hij in Slovenië waar hij zijn eerste muziekstudies genoot. Later studeerde hij bij o.a. René Leibowitz (Parijs) en Luciano Berio. Als trombonist zorgde hij voor een nieuw en hedendaags oeuvre voor dit instrument. Componisten als Luciano Berio, Mauricio Kagel, Karlheinz Stockhausen, Louis Andriessen en Toru Takemitsu schreven werken voor hem. Als dirigent werkte hij samen met orkesten van de Westdeutscher Rundfunk, Radio France, Radio Helsinki en Radio Ljubljana.

Hugues Dufourt (°1943) studeerde piano en kompositie en daarna ook filosofie (bij o.a. Gilles Deleuze). Samen met Tristan Murail en Alain Bancquart richtte hij in 1977 het Collectif de Recherche Instrumentale et de Synthèse Sonore (Criss) op. Vanaf 1985 was hij ook de onderzoeksleider aan het CNRS en het Centre d'Information et de Documentation / Recherche Musicale (CID-RM) dat hij oprichtte in 1982. Zijn muziek werd niet enkel door gerenommeerde Franse maar ook internationale ensembles gespeeld.

Programma:
  • Lois V Vierk, Go Guitars (5 elektrische gitaren)
  • Tristan Murail, Vampyr! (elektrische gitaar)
  • Vinko Globokar, Automusique
  • Hugues Dufourt, L'Île Sonant (elektrische gitaar en perkussie)
  • Kristof Lauwers, Nieuw elektro-akoestisch werk
Tijd en plaats van het gebeuren :

GTRS
Donderdag 5 april 2007 om 20.00 u
Logos Tetraeder,
Bomastraat 26
9000 Gent

Meer info : www.logosfoundation.org

Extra :
De musicus volgens de filosoof - een ontmoeting met Hugues Dufourt, Pierre Goldé op www.arsmusica.be, 1992
Gesprek met Hugues Dufourt, Bastien Gallet op www.arsmusica.be, 2002
Tristan Murail - Interview met Tino Haenen, op www.arsmusica.be, december 2004
Vinko Globokar op www.champdaction.be

01:53 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

31/03/2007

Daan Janssens en Scordatura in de Rode Pomp

Daan Janssens (1983) is een bevlogen jonge musicus, componisten dirigent. Jaarlijks dirigeert en organiseert hij 2 concerten met het amateursensemble Scordiatura. Zondag is het weer zover. Op het programma twee gloednieuwe werken van François Michels en twee verassingswerken: één voor altviool en strijkorkest, en één voor piano, trompet en strijkorkest.

Uitvoerders: Strijkorkest Scordatura olv Daan Janssens
Solisten: Elisa Medinilla, piano - Johannes de Wilde, trompet - Igal Braslavski, altviool.

Tijd en plaats van het gebeuren :

Strijkorkest Scordatura
Zondag 1 april 2007 om 20.30 u

De Rode Pomp
Nieuwpoort 59
9000 Gent

Meer info: www.rodepomp.be

Elders op Oorgetuige :
Studenten van vandaag, componisten van morgen, 28/02/2007
De Nieuwe Reeks : Spectra Ensemble (Daan Janssens, '(... nuit cassée.)'), 25/02/2007
Gradus ad Parnassum : Berio, Goethals, De Baerdemacker, Smetryns en Janssens, 9/12/2006
Eindprojekt Conservatorium : Creatrieconcert (Daan Janssens), 8/05/2006

10:00 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

30/03/2007

Opendeurdag Concertgebouw in het teken van tango en Franse kamermuziek

Danel Kwartet Op de eerste zondag van de maanden november, januari, maart, april en mei gooit het Brugse Concertgebouw zijn deuren open voor jong en oud. Voor deze vierde editie van Openbaar Domein werkt Concertgebouw opnieuw samen met het collectief MP@21 (Musiciens Professionnels du 21e siècle). Musici uit symfonische orkesten en kamermuziekformaties komen jaarlijks samen in Frankrijk voor hun 'concerts en nos villages' en sinds enkele jaren bezoeken ze daarnaast ook Brugge, om samen met hun studenten een volledige dag muzikaal in te vullen. Eindigen doen ze zoals steeds met een slotconcert én de bijhorende drink achteraf.
Vertrouwde deelnemers zijn de leden van het Danel Kwartet, die ook een matineeconcert verzorgen. De focus in de programmering van deze editie ligt op het rijke Franse kamermuziekrepertoire.

En in het tangoprogramma van het matineeconcert staat - hoe kan het ook anders - Astor Piazzolla centraal. Piazzolla bracht zowel de tango als de ermee verknochte bandoneon van het achterkamertje naar het grote concertpodium. Zijn tango nuevo verbond het traditionele klankidioom van de tango met de klassieke muziek en de jazz. Melancholie slaat om in passie en vuur, en dat met bijzonder veel compositorisch metier. De Argentijnen Mosalini en Gubitsch verwierven in de slipstream van Piazzolla niet alleen een uitstekende reputatie als componist maar ook als respectievelijk bandoneonist en gitarist. Het werk van Kurt Schwertsik plaatst de bandoneon opnieuw in een Europese context. De charismatische figuur van Erik Satie wordt gekarakteriseerd in de vijfdelige suite Adieu Satie. En zo eindigt de bandoneon waar het allemaal begon: een latenightcontext waarin ook Satie optimaal gedijde.

Programma matineeconcert :
  • Astor Piazzolla (1921-1993), Tango Sensations
  • Juan José Mosalini (1953), Fantasias Camperas y Urbanas
  • Kurt Schwertsik (1935), Adieu Satie opus 86
  • Tomás Gubitsch (1957), Cacerolazo concierto
  • Astor Piazzolla arr. Sverre Indris Joner (1963), Tristezas para un AA
Tijd en plaats van het gebeuren :

Openbaar Domein /Opendeurdag April
Zondag 1 april 2007 vanaf 10.00 u

Matineeconcert Danel Kwartet om 11.30 u
Slotconcert om 17.00 u
Concertgebouw
't Zand 34
8000 Brugge

Meer info : www.concertgebouw.be, www.quatuordanel.com, www.piazzolla.org, www.gubitsch.com

18:00 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

Debarim : Passiecantate op palmzondag

Pascal Schumacher De passiecantate Debarim is een compositie uit 2002, geschreven op een libretto van Dirk Hanssens. Het Hebreeuwse woord 'debarim' is het meervoud van 'dabar' en betekent zowel 'woord' als 'daad', twee begrippen die in de bijbel onlosmakelijk zijn verbonden.
Dirk Hanssens gaat voor zijn libretto terug naar de Hebreeuwse basistekst en herinterpreteert de originele woorden. De auteur verwijst voortdurend naar motieven uit de bijbelboeken Genesis en Apocalyps, naar middeleeuwse mystieke literatuur en refereert aan hedendaagse poëzie ( o.a. van Ostayen). Uiteraard staat de passie centraal: de tekst is opgebouwd rond de zeven laatste zinnen van Christus aan het kruis.

Oorspronkelijk is Debarim opgevat als een commentaar bij een instrumentaal werk: Die sieben letzten Worte van Joseph Haydn. Ditmaal kiest Capella di Voce voor een uitvoering samen met jazzpercussionist Pascal Schumacher. Als interludia klinken dus niet de verschillende delen van Haydns compostie, maar wel jazzimprovisaties. Pascal Schumacher neemt ze voor zijn rekening. Hij laat zich inspireren door de gezongen stukken en zal de interludia in de beste jazztraditie op vibrafoon improviseren.
Liefhebbers van hedendaagse koormuziek zullen in Debarim zeker aan hun trekken komen: de compositie is doorspekt met ongewone harmonische wendingen, soms zelfs jazzy akkoorden en expressieve gesproken passages (spreekkoor). Componist Kurt Bikkembergs zorgt ook voor ruimtelijke effecten door de zangers zich in de publieksruimte te laten begeven.

Tijd en plaats van het gebeuren :

Capella di Voce & Pascal Schumacher: Passiecantate Debarim
Zondag 1 april 2007 om 15.00 u

Kapel van de Oude Abdij Drongen
Drongenplein 27
9031 Drongen

Meer info : www.capelladivoce.be, www.pascalschumacher.com en www.oudeabdij.be

12:30 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

29/03/2007

Getikt : tijd, (regel)maat en ritme

Maarten Van Ingelgem Zaterdag brengt De 2de Adem, een gemengd kamerkoor voor hedendaagse muziek onder leiding van Maarten Van Ingelgem, het 'Symfonisch Gedicht voor honderd metronomen' van György Ligeti. Dit zelden uitgevoerde werk van de vorig jaar overleden Hongaars-Oostenrijkse componist staat centraal binnen een gevarieerd programma van hedendaagse koormuziek over tijd, (regel)maat en ritme. Op het programma staan werken van Steve Reich, Philip Glass, John Cage, Arvo Pärt, Mauricio Kagel, Frank Nuyts, Frans Geysen en Boudewijn Buckinx. En speciaal voor dit concert schreef Hilke Ros 'Metronome Blues' voor dubbel koor en... metronoom.

György Ligeti is altijd al gefascineerd geweest door de wetenschappen. Dat vertaalt zich in één van zijn vele manieren van componeren, die de instrumenten waarvoor hij schrijft als een precisiemechaniek wil laten werken ( bv Demonische uurwerken in Nouvelles Aventures, ...). Goed geoliede, probleemloos lopende machines moeten het zijn, maar Ligeti zou Ligeti niet zijn, als hij ook niet de mislukking insluit: meer dan eens lopen zijn machines vast of blokkeert de precisiemechaniek, of verliest de regelmaat zich in een hinkende onregelmatigheid. Naar aanleiding van zijn eerste micropolyfone orkestwerk Apparitions zei hij: "Er zijn voorafbepaalde ordeningsprincipes op het vlak van ritme, dynamiek, klankkleur, tessituurligging, ambitus, densiteit, bewegingstype van muzikale 'Gestalten' en vormgeleding. Een unifiërende ordening voor alle gebieden is er niet. Ritmische verhoudingen zijn bijvoorbeeld anders georganiseerd dan dynamische. Er is echter een relatieve eenheid bereikt door de manier waarop de verschillende parameters met elkaar verbonden zijn, analoog aan een machine, die de meest diverse onderdelen heeft, zoals wielen, tandwielen, assen, riemen, en dergelijke, die ondanks en dankzij hun verscheidenheid als eenheid in het totaalapparaat samen functioneren".

Omdat Ligeti graag tot het uiterste gaat, tot de rand van het mogelijke en - waarom niet - tot in het licht absurde, heeft hij ook een mechanisch stuk precisiemechaniek gecomponeerd, voor rnechanische instrumenten. De metronoom, die anders streng de maat tikt tijdens het oefenen van de musicus, wordt hier tot klanksculptuur: honderd heen-en-weer bewegende armen van tikkende metronomen vormen het klanklandschap dat de luisteraar/toeschouwer aangeboden krijgt. De metronomen tikken op verschillende tempi of snelheden en bouwen samen een perfect percussie-instrument op.
De bezetting van het stuk bestaat uit honderd metronomen, tien 'performers' en een dirigent. Het stuk werd ontworpen in 1962 voor een officiële receptie tijdens de Gaudeamus Week van de nieuwe muziek in het gemeentehuis van Hilversum, waar het heel wat schandaal verwekte. De televisie weigerde de opname van het gebeuren uit te zenden. In het begin van het stuk moeten de metronomen 'dood' zijn (dat betekent dat het moet gaan om mechanische metronomen met een veer, die men moet opwinden en die vanzelf tot stilstand komen). Elke speler komt op met tien metronomen, windt de veren op op het teken van de dirigent, stelt het juiste tempo in en wacht op het volgende teken van de dingent. De spelers zetten nu de metronomen in gang en verlaten het podium. In de originele versie is het stuk afgelopen wanneer de laatste metronoom stopt met tikken. Dat Ligeti eist dat iedereen voor deze uitvoering in kostuum met zwaluwstaart verschijnt, is vanzelfsprekend...

Lawaai. Geruis. Ondoordringbaar... enkele termen die wel eens voor het hedendaags klassieke repertoire worden gebruikt. Had de Oostenrijks-Hongaarse componist György Ligeti ze in gedachten toen hij in 1962 op het idee kwam een poème symphonique te schrijven voor honderd metronomen ?
De partituur schrijft nauwgezet voor hoe de uitvoering van het symfonisch gedicht moet tot stand komen. Hoe en waar de metronomen verkregen kunnen worden, aan wie je de uitvoering moet opdragen, hoe lang en ernstig stil de uitvoerders moeten wachten op het teken van de dirigent om in te zetten, tot zelfs het schrijfgerief (vulpen of balpen!) waarmee je de namen van de personen die zo vriendelijk waren hun metronoom te lenen, moet opschrijven op een stukje papier, aangebracht onderaan op de - bij voorkeur piramidevormige - metronoom.

Wat Ligeti echter niet voorschrijft zijn concrete zaken als ritme en klank die de uitvoerders uiteindelijk moeten verkrijgen. De metronomen worden alle tegelijk in gang gezet en vervolgens wacht men simpelweg tot de laatste uitvalt. Wat ontstaat is toevalsmuziek, een brok klank, die zich van een amorf geratel langzaamaan ontspint tot een dialoog van duidelijk waarneembare, en geheel spontaan ontstane ritmische patronen.

Deze spielerei, die alle moeilijkdoenerij rond de uitvoeringspraxis van klassieke muziek wat op de korrel wil nemen, was voor De 2de Adem een luchtig uitgangspunt voor dit concert. Met composities uit binnen- en buitenland, alle opgevat rond thema's als tijd, ritme en (regel)maat, hopen ze de soms moeilijk doordringbare mist rond nieuwe muziek voor doen opklaren in een gevarieerd programma van ongeveer één uur. De composities worden daarbij steeds geduid en het geheel wordt visueel ondersteund met projectie van teksten of relevant beeldmateriaal.

Devoorstellingen vinden plaats in het auditorium van de Zwarte Doos, het gloednieuwe Gentse stadsarchief.

Tijd en plaats van het gebeuren :

De 2de Adem : Getikt
Zaterdag 31 maart 2007 om 16.00u en om 20.00u

Auditorium de Zwarte Doos (stadsarchief)
Dulle-Grietlaan 12
9050 Gentbrugge

Meer info : www.getikt.be en www.de2deadem.centerall.com

Extra :
Bron : Yves Knockaert voor deSingel, 20 mei 2003
György Ligeti, Poème Symphonique for 100 metronomes - Score, vertaling door Eugene Hartzell op www.artnotart.com
www.gyoergy-ligeti.de
Györgi Ligeti (1923 - 2006): emotioneel scepticus, Jan de Kruijff op www.audio-muziek.nl, juni 2006
Metronoom en tempo, een geschiedenis in vier delen, Jan de Kruijff op www.audio-muziek.nl, mei 2004
Drie soorten soundscape, één muziek, Stefan Beyst op www.d-sites.net, januari 2006

Elders op Oorgetuige :
Ian Pace: Dusapin vs. Ligeti, 1/02/2007
Focus Ligeti+ : Concertgebouw Brugge huldigt Ligeti, 1/12/2006
Componist György Ligeti overleden, 13/06/2006

Video :
György Ligeti op UbuWeb Film ( Poème Symphonique for 100 metronomes (1962) / en 'György Ligeti: Portrait', A Documentary by Michel Follin (1993) )

Getikt ? Bekijk dan alvast dit knotsgekke promotiefilmpje (0' 35''), 8/03/2007



Meer video's : www.youtube.com

17:00 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

Trio Sowari in Q-O2 Werkhuis

Burkhard Beins Vrijdagavond kun je in het Q-O2 Werkhuis terecht voor een concert experimentele muziek met drie grootheden uit de hedendaagse improvisatiescène.
Het trio Sowari bestaat uit Phil Durrant, een Engelse elektronicaspecialist, Bertrand Denzler, een Zwitserse saxophonist en Burkhard Beins, een Duitse percussionist. Ze zijn alle drie erg verweven met de Europese hedendaagse experimentele muziekscene en hebben elk hun persoonlijke en onderscheiden stijl ontwikkeld. Hun geluiden openen een eigen analoge/digitale wereld waarin ze vrij kunnen bewegen en asymmetrische vormen en structuren kunnen bouwen.

De in 1957 geboren Durrant studeerde viool en piano aan het London College of Music. Sinds de laten jaren tachtig beweegt hij zich vooral in het electronische en improviserende circuit. Hij werkte en maakte platen met ondermeer John Butcher, Thomas Lehn, Tom Cora, Phil Minton en Evan Parker. Durrant maakt deel uit van de elektronische bigband Mimeo en het audiovisuele trio Ticklish.Durrant heeft altijd al met elektronika gewerkt, zowel binnen de vrije improvisatiescène als in de wereld van de ambient en dance muziek.

Burkhard Beins werd in 1964 geboren in Nedersaksen. Hij treedt sinds de jaren '80 op met gecomponeerde stukken en improvisatie en speelde met Axel Doerner, Keith Rowe, Annette Krebs, Andrea Neumann, Phil Durrant, Phil Minton e.a. Burkhard Beins speelt impro die gebaseerd op de actuele minimale, experimentele elektronische muziek, maar ook free-jazz en elektro-akoestische invloeden zijn nooit ver weg.

Trio Sowari
Phil Durrant : software - sampler -synth -treatments
Bertrand Denzler : tenor saxophone
Burkhard Beins : percussion - objects.

Tijd en plaats van het gebeuren :

Concert Trio Sowari
Vrijdag 30 maart 2007 om 20.30 u

Q-O2 Werkhuis
Vlaamse steenweg 167
1000 Brussel

Meer info : www.q-o2.be, www.burkhardbeins.de en bdenzler.free.fr

08:15 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook