02/04/2007

Gtrs : vijf jonge gitaristen geven staalkaart van hedendaags gitaarrepertoire

Lois V Vierk Donderdag in Logos geven vijf jonge gitaristen een staalkaart van wat een moderne gitaar kan. Elektronika kan daarbij natuurlijk niet meer ontbreken.
Zowel akoestische als elektrische gitaren zijn te horen in werken van Lois Vierk, Tristan Murail en Vinko Globokar. Componist, computervirtuoos en gitarist Kristof Lauwers stelt zijn nieuwste elektro-akoestische compositie voor. Van de partij zijn de gitaristen Kobe Van Cauwenberghe, Toon Callier, Matthias Koole, Jona Kesteleyn, Mattie Archie en percussionist Jeroen Stevens.

"Go Guitars" is een werk uit 1981 voor vijf elektrische gitaren ("Go" betekent vijf in het Japans). De vijf gitaren zijn microtonaal rond de noot mi gestemd en worden als één massief instrument behandeld. Het stuk klinkt als een vreemde mengeling van Japanse en repetitieve muziek met intrigerende boventonen en resonanties.
Na haar studies piano, etnomusicologie en compositie (bij o.a. Morton Subotnick) begon Lois V Vierk een uitgebreid onderzoek over de Japanse gagaku muziek, wat t leidde tot een tweejarig verblijf in Tokio. Vierk schreef verschillende werken voor een ensemble van identieke instrumenten tijdens de jaren '80.

"Vampyr!" (1984) is één van de werken uit Murail's oeuvre waarin geen spectrale technieken gebruikt worden. In de verklarende nota's vraagt de componist aan de uitvoerder om te spelen zoals gitaristen uit de pop- en rockmuziek als Carlos Santana en Eric Clapton. "Vampyr!" is een deel uit de cyclus "Random Access Memory".
Tristan Murail (°1947, Frankrijk) geldt samen met Gerard Grisey als een hoofdfiguur van de "spectrale" muziek. Deze muziekstijl legde de nadruk op de harmonie in de muziek en de relatie van die harmonie met de akoestiek. Murail studeerde bij Olivier Messiaen en won in 1971 de Prix de Rome. In 1973 stichtte hij het ensemble Itinéraire dat een internationale reputatie opbouwde door zijn uitvoeringen met elektronica. Vanaf 1980 gebruikte Murail ook de computertechnologie voor zijn onderzoek van akoestische fenomenen. Dat leidde tot een samenwerking met het IRCAM waar hij van 1991 tot 1997 verantwoordelijk was voor het compositieprogramma en waar hij ook meehielp aan de ontwikkeling van de Patchwork software. Tristan Murail gaf les aan het conservatorium van Parijs, het IRCAM, de Darmstadt Ferienkurse, en de Toho University in Tokio. Nu is hij professor kompositie aan Columbia University.

De componist Vinko Globokar heeft een speciale voorliefde voor werken waarin de stem, blaasinstrumenten en tekst voorkomen (vaak samen verwerkt in één solo-stuk). Hij is er van overtuigd dat muziek een kritische functie heeft in onze maatschappij. In werken als "Les Emigrés" of "L'Armonia Drammatica " behandelt hij verschillende sociale problemen. Om te componeren put hij zijn inspiratie vaak uit buitenmuzikale onderwerpen. Vinko Globokar werd in 1934 geboren toen zijn Sloveense ouders als immigranten in Frankrijk verbleven. Van zijn dertiende tot zijn twintigste woonde hij in Slovenië waar hij zijn eerste muziekstudies genoot. Later studeerde hij bij o.a. René Leibowitz (Parijs) en Luciano Berio. Als trombonist zorgde hij voor een nieuw en hedendaags oeuvre voor dit instrument. Componisten als Luciano Berio, Mauricio Kagel, Karlheinz Stockhausen, Louis Andriessen en Toru Takemitsu schreven werken voor hem. Als dirigent werkte hij samen met orkesten van de Westdeutscher Rundfunk, Radio France, Radio Helsinki en Radio Ljubljana.

Hugues Dufourt (°1943) studeerde piano en kompositie en daarna ook filosofie (bij o.a. Gilles Deleuze). Samen met Tristan Murail en Alain Bancquart richtte hij in 1977 het Collectif de Recherche Instrumentale et de Synthèse Sonore (Criss) op. Vanaf 1985 was hij ook de onderzoeksleider aan het CNRS en het Centre d'Information et de Documentation / Recherche Musicale (CID-RM) dat hij oprichtte in 1982. Zijn muziek werd niet enkel door gerenommeerde Franse maar ook internationale ensembles gespeeld.

Programma:
  • Lois V Vierk, Go Guitars (5 elektrische gitaren)
  • Tristan Murail, Vampyr! (elektrische gitaar)
  • Vinko Globokar, Automusique
  • Hugues Dufourt, L'Île Sonant (elektrische gitaar en perkussie)
  • Kristof Lauwers, Nieuw elektro-akoestisch werk
Tijd en plaats van het gebeuren :

GTRS
Donderdag 5 april 2007 om 20.00 u
Logos Tetraeder,
Bomastraat 26
9000 Gent

Meer info : www.logosfoundation.org

Extra :
De musicus volgens de filosoof - een ontmoeting met Hugues Dufourt, Pierre Goldé op www.arsmusica.be, 1992
Gesprek met Hugues Dufourt, Bastien Gallet op www.arsmusica.be, 2002
Tristan Murail - Interview met Tino Haenen, op www.arsmusica.be, december 2004
Vinko Globokar op www.champdaction.be

01:53 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

31/03/2007

Daan Janssens en Scordatura in de Rode Pomp

Daan Janssens (1983) is een bevlogen jonge musicus, componisten dirigent. Jaarlijks dirigeert en organiseert hij 2 concerten met het amateursensemble Scordiatura. Zondag is het weer zover. Op het programma twee gloednieuwe werken van François Michels en twee verassingswerken: één voor altviool en strijkorkest, en één voor piano, trompet en strijkorkest.

Uitvoerders: Strijkorkest Scordatura olv Daan Janssens
Solisten: Elisa Medinilla, piano - Johannes de Wilde, trompet - Igal Braslavski, altviool.

Tijd en plaats van het gebeuren :

Strijkorkest Scordatura
Zondag 1 april 2007 om 20.30 u

De Rode Pomp
Nieuwpoort 59
9000 Gent

Meer info: www.rodepomp.be

Elders op Oorgetuige :
Studenten van vandaag, componisten van morgen, 28/02/2007
De Nieuwe Reeks : Spectra Ensemble (Daan Janssens, '(... nuit cassée.)'), 25/02/2007
Gradus ad Parnassum : Berio, Goethals, De Baerdemacker, Smetryns en Janssens, 9/12/2006
Eindprojekt Conservatorium : Creatrieconcert (Daan Janssens), 8/05/2006

10:00 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

30/03/2007

Opendeurdag Concertgebouw in het teken van tango en Franse kamermuziek

Danel Kwartet Op de eerste zondag van de maanden november, januari, maart, april en mei gooit het Brugse Concertgebouw zijn deuren open voor jong en oud. Voor deze vierde editie van Openbaar Domein werkt Concertgebouw opnieuw samen met het collectief MP@21 (Musiciens Professionnels du 21e siècle). Musici uit symfonische orkesten en kamermuziekformaties komen jaarlijks samen in Frankrijk voor hun 'concerts en nos villages' en sinds enkele jaren bezoeken ze daarnaast ook Brugge, om samen met hun studenten een volledige dag muzikaal in te vullen. Eindigen doen ze zoals steeds met een slotconcert én de bijhorende drink achteraf.
Vertrouwde deelnemers zijn de leden van het Danel Kwartet, die ook een matineeconcert verzorgen. De focus in de programmering van deze editie ligt op het rijke Franse kamermuziekrepertoire.

En in het tangoprogramma van het matineeconcert staat - hoe kan het ook anders - Astor Piazzolla centraal. Piazzolla bracht zowel de tango als de ermee verknochte bandoneon van het achterkamertje naar het grote concertpodium. Zijn tango nuevo verbond het traditionele klankidioom van de tango met de klassieke muziek en de jazz. Melancholie slaat om in passie en vuur, en dat met bijzonder veel compositorisch metier. De Argentijnen Mosalini en Gubitsch verwierven in de slipstream van Piazzolla niet alleen een uitstekende reputatie als componist maar ook als respectievelijk bandoneonist en gitarist. Het werk van Kurt Schwertsik plaatst de bandoneon opnieuw in een Europese context. De charismatische figuur van Erik Satie wordt gekarakteriseerd in de vijfdelige suite Adieu Satie. En zo eindigt de bandoneon waar het allemaal begon: een latenightcontext waarin ook Satie optimaal gedijde.

Programma matineeconcert :
  • Astor Piazzolla (1921-1993), Tango Sensations
  • Juan José Mosalini (1953), Fantasias Camperas y Urbanas
  • Kurt Schwertsik (1935), Adieu Satie opus 86
  • Tomás Gubitsch (1957), Cacerolazo concierto
  • Astor Piazzolla arr. Sverre Indris Joner (1963), Tristezas para un AA
Tijd en plaats van het gebeuren :

Openbaar Domein /Opendeurdag April
Zondag 1 april 2007 vanaf 10.00 u

Matineeconcert Danel Kwartet om 11.30 u
Slotconcert om 17.00 u
Concertgebouw
't Zand 34
8000 Brugge

Meer info : www.concertgebouw.be, www.quatuordanel.com, www.piazzolla.org, www.gubitsch.com

18:00 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

Debarim : Passiecantate op palmzondag

Pascal Schumacher De passiecantate Debarim is een compositie uit 2002, geschreven op een libretto van Dirk Hanssens. Het Hebreeuwse woord 'debarim' is het meervoud van 'dabar' en betekent zowel 'woord' als 'daad', twee begrippen die in de bijbel onlosmakelijk zijn verbonden.
Dirk Hanssens gaat voor zijn libretto terug naar de Hebreeuwse basistekst en herinterpreteert de originele woorden. De auteur verwijst voortdurend naar motieven uit de bijbelboeken Genesis en Apocalyps, naar middeleeuwse mystieke literatuur en refereert aan hedendaagse poëzie ( o.a. van Ostayen). Uiteraard staat de passie centraal: de tekst is opgebouwd rond de zeven laatste zinnen van Christus aan het kruis.

Oorspronkelijk is Debarim opgevat als een commentaar bij een instrumentaal werk: Die sieben letzten Worte van Joseph Haydn. Ditmaal kiest Capella di Voce voor een uitvoering samen met jazzpercussionist Pascal Schumacher. Als interludia klinken dus niet de verschillende delen van Haydns compostie, maar wel jazzimprovisaties. Pascal Schumacher neemt ze voor zijn rekening. Hij laat zich inspireren door de gezongen stukken en zal de interludia in de beste jazztraditie op vibrafoon improviseren.
Liefhebbers van hedendaagse koormuziek zullen in Debarim zeker aan hun trekken komen: de compositie is doorspekt met ongewone harmonische wendingen, soms zelfs jazzy akkoorden en expressieve gesproken passages (spreekkoor). Componist Kurt Bikkembergs zorgt ook voor ruimtelijke effecten door de zangers zich in de publieksruimte te laten begeven.

Tijd en plaats van het gebeuren :

Capella di Voce & Pascal Schumacher: Passiecantate Debarim
Zondag 1 april 2007 om 15.00 u

Kapel van de Oude Abdij Drongen
Drongenplein 27
9031 Drongen

Meer info : www.capelladivoce.be, www.pascalschumacher.com en www.oudeabdij.be

12:30 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

29/03/2007

Getikt : tijd, (regel)maat en ritme

Maarten Van Ingelgem Zaterdag brengt De 2de Adem, een gemengd kamerkoor voor hedendaagse muziek onder leiding van Maarten Van Ingelgem, het 'Symfonisch Gedicht voor honderd metronomen' van György Ligeti. Dit zelden uitgevoerde werk van de vorig jaar overleden Hongaars-Oostenrijkse componist staat centraal binnen een gevarieerd programma van hedendaagse koormuziek over tijd, (regel)maat en ritme. Op het programma staan werken van Steve Reich, Philip Glass, John Cage, Arvo Pärt, Mauricio Kagel, Frank Nuyts, Frans Geysen en Boudewijn Buckinx. En speciaal voor dit concert schreef Hilke Ros 'Metronome Blues' voor dubbel koor en... metronoom.

György Ligeti is altijd al gefascineerd geweest door de wetenschappen. Dat vertaalt zich in één van zijn vele manieren van componeren, die de instrumenten waarvoor hij schrijft als een precisiemechaniek wil laten werken ( bv Demonische uurwerken in Nouvelles Aventures, ...). Goed geoliede, probleemloos lopende machines moeten het zijn, maar Ligeti zou Ligeti niet zijn, als hij ook niet de mislukking insluit: meer dan eens lopen zijn machines vast of blokkeert de precisiemechaniek, of verliest de regelmaat zich in een hinkende onregelmatigheid. Naar aanleiding van zijn eerste micropolyfone orkestwerk Apparitions zei hij: "Er zijn voorafbepaalde ordeningsprincipes op het vlak van ritme, dynamiek, klankkleur, tessituurligging, ambitus, densiteit, bewegingstype van muzikale 'Gestalten' en vormgeleding. Een unifiërende ordening voor alle gebieden is er niet. Ritmische verhoudingen zijn bijvoorbeeld anders georganiseerd dan dynamische. Er is echter een relatieve eenheid bereikt door de manier waarop de verschillende parameters met elkaar verbonden zijn, analoog aan een machine, die de meest diverse onderdelen heeft, zoals wielen, tandwielen, assen, riemen, en dergelijke, die ondanks en dankzij hun verscheidenheid als eenheid in het totaalapparaat samen functioneren".

Omdat Ligeti graag tot het uiterste gaat, tot de rand van het mogelijke en - waarom niet - tot in het licht absurde, heeft hij ook een mechanisch stuk precisiemechaniek gecomponeerd, voor rnechanische instrumenten. De metronoom, die anders streng de maat tikt tijdens het oefenen van de musicus, wordt hier tot klanksculptuur: honderd heen-en-weer bewegende armen van tikkende metronomen vormen het klanklandschap dat de luisteraar/toeschouwer aangeboden krijgt. De metronomen tikken op verschillende tempi of snelheden en bouwen samen een perfect percussie-instrument op.
De bezetting van het stuk bestaat uit honderd metronomen, tien 'performers' en een dirigent. Het stuk werd ontworpen in 1962 voor een officiële receptie tijdens de Gaudeamus Week van de nieuwe muziek in het gemeentehuis van Hilversum, waar het heel wat schandaal verwekte. De televisie weigerde de opname van het gebeuren uit te zenden. In het begin van het stuk moeten de metronomen 'dood' zijn (dat betekent dat het moet gaan om mechanische metronomen met een veer, die men moet opwinden en die vanzelf tot stilstand komen). Elke speler komt op met tien metronomen, windt de veren op op het teken van de dirigent, stelt het juiste tempo in en wacht op het volgende teken van de dingent. De spelers zetten nu de metronomen in gang en verlaten het podium. In de originele versie is het stuk afgelopen wanneer de laatste metronoom stopt met tikken. Dat Ligeti eist dat iedereen voor deze uitvoering in kostuum met zwaluwstaart verschijnt, is vanzelfsprekend...

Lawaai. Geruis. Ondoordringbaar... enkele termen die wel eens voor het hedendaags klassieke repertoire worden gebruikt. Had de Oostenrijks-Hongaarse componist György Ligeti ze in gedachten toen hij in 1962 op het idee kwam een poème symphonique te schrijven voor honderd metronomen ?
De partituur schrijft nauwgezet voor hoe de uitvoering van het symfonisch gedicht moet tot stand komen. Hoe en waar de metronomen verkregen kunnen worden, aan wie je de uitvoering moet opdragen, hoe lang en ernstig stil de uitvoerders moeten wachten op het teken van de dirigent om in te zetten, tot zelfs het schrijfgerief (vulpen of balpen!) waarmee je de namen van de personen die zo vriendelijk waren hun metronoom te lenen, moet opschrijven op een stukje papier, aangebracht onderaan op de - bij voorkeur piramidevormige - metronoom.

Wat Ligeti echter niet voorschrijft zijn concrete zaken als ritme en klank die de uitvoerders uiteindelijk moeten verkrijgen. De metronomen worden alle tegelijk in gang gezet en vervolgens wacht men simpelweg tot de laatste uitvalt. Wat ontstaat is toevalsmuziek, een brok klank, die zich van een amorf geratel langzaamaan ontspint tot een dialoog van duidelijk waarneembare, en geheel spontaan ontstane ritmische patronen.

Deze spielerei, die alle moeilijkdoenerij rond de uitvoeringspraxis van klassieke muziek wat op de korrel wil nemen, was voor De 2de Adem een luchtig uitgangspunt voor dit concert. Met composities uit binnen- en buitenland, alle opgevat rond thema's als tijd, ritme en (regel)maat, hopen ze de soms moeilijk doordringbare mist rond nieuwe muziek voor doen opklaren in een gevarieerd programma van ongeveer één uur. De composities worden daarbij steeds geduid en het geheel wordt visueel ondersteund met projectie van teksten of relevant beeldmateriaal.

Devoorstellingen vinden plaats in het auditorium van de Zwarte Doos, het gloednieuwe Gentse stadsarchief.

Tijd en plaats van het gebeuren :

De 2de Adem : Getikt
Zaterdag 31 maart 2007 om 16.00u en om 20.00u

Auditorium de Zwarte Doos (stadsarchief)
Dulle-Grietlaan 12
9050 Gentbrugge

Meer info : www.getikt.be en www.de2deadem.centerall.com

Extra :
Bron : Yves Knockaert voor deSingel, 20 mei 2003
György Ligeti, Poème Symphonique for 100 metronomes - Score, vertaling door Eugene Hartzell op www.artnotart.com
www.gyoergy-ligeti.de
Györgi Ligeti (1923 - 2006): emotioneel scepticus, Jan de Kruijff op www.audio-muziek.nl, juni 2006
Metronoom en tempo, een geschiedenis in vier delen, Jan de Kruijff op www.audio-muziek.nl, mei 2004
Drie soorten soundscape, één muziek, Stefan Beyst op www.d-sites.net, januari 2006

Elders op Oorgetuige :
Ian Pace: Dusapin vs. Ligeti, 1/02/2007
Focus Ligeti+ : Concertgebouw Brugge huldigt Ligeti, 1/12/2006
Componist György Ligeti overleden, 13/06/2006

Video :
György Ligeti op UbuWeb Film ( Poème Symphonique for 100 metronomes (1962) / en 'György Ligeti: Portrait', A Documentary by Michel Follin (1993) )

Getikt ? Bekijk dan alvast dit knotsgekke promotiefilmpje (0' 35''), 8/03/2007



Meer video's : www.youtube.com

17:00 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

Trio Sowari in Q-O2 Werkhuis

Burkhard Beins Vrijdagavond kun je in het Q-O2 Werkhuis terecht voor een concert experimentele muziek met drie grootheden uit de hedendaagse improvisatiescène.
Het trio Sowari bestaat uit Phil Durrant, een Engelse elektronicaspecialist, Bertrand Denzler, een Zwitserse saxophonist en Burkhard Beins, een Duitse percussionist. Ze zijn alle drie erg verweven met de Europese hedendaagse experimentele muziekscene en hebben elk hun persoonlijke en onderscheiden stijl ontwikkeld. Hun geluiden openen een eigen analoge/digitale wereld waarin ze vrij kunnen bewegen en asymmetrische vormen en structuren kunnen bouwen.

De in 1957 geboren Durrant studeerde viool en piano aan het London College of Music. Sinds de laten jaren tachtig beweegt hij zich vooral in het electronische en improviserende circuit. Hij werkte en maakte platen met ondermeer John Butcher, Thomas Lehn, Tom Cora, Phil Minton en Evan Parker. Durrant maakt deel uit van de elektronische bigband Mimeo en het audiovisuele trio Ticklish.Durrant heeft altijd al met elektronika gewerkt, zowel binnen de vrije improvisatiescène als in de wereld van de ambient en dance muziek.

Burkhard Beins werd in 1964 geboren in Nedersaksen. Hij treedt sinds de jaren '80 op met gecomponeerde stukken en improvisatie en speelde met Axel Doerner, Keith Rowe, Annette Krebs, Andrea Neumann, Phil Durrant, Phil Minton e.a. Burkhard Beins speelt impro die gebaseerd op de actuele minimale, experimentele elektronische muziek, maar ook free-jazz en elektro-akoestische invloeden zijn nooit ver weg.

Trio Sowari
Phil Durrant : software - sampler -synth -treatments
Bertrand Denzler : tenor saxophone
Burkhard Beins : percussion - objects.

Tijd en plaats van het gebeuren :

Concert Trio Sowari
Vrijdag 30 maart 2007 om 20.30 u

Q-O2 Werkhuis
Vlaamse steenweg 167
1000 Brussel

Meer info : www.q-o2.be, www.burkhardbeins.de en bdenzler.free.fr

08:15 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

28/03/2007

Jacob Kirkegaard : Four Rooms

Jacob Kirkegaard Van de in Keulen wonende en werkende Deense audiokunstenaar Jacob Kirkegaard (°1975) verscheen vorig jaar op het Britse Touch label het beklijvende album Four Rooms. De vier stukken op deze CD kwamen tot stand in ruimtes die zich in de afgebakende zone situeren rond de kerncentrale van Tsjernobyl in Oekraïne. Het drama dat zich daar voltrok in de lente van 1986 zorgde ervoor dat de circa 135.000 inwoners die in een straal van 30 km rond de reaktor woonden voorgoed werden geëvacueerd. Het juiste aantal directe en indirecte slachtoffers als gevolg van de brand in reaktor 4 staat nog steeds ter discussie, maar het lijkt vast te staan dat het dodental in de duizenden loopt. Hoewel de koude oorlog al op zijn laatste benen liep was de wereld plots weer een iets gevaarlijkere plek geworden.

Jacob Kirkegaard reisde naar de 'verboden' zone (die vandaag onder strikte veiligheidsvoorwaarden weer bezocht kan worden) en koos vier ruimtes uit die vóór de ramp een belangrijke openbare en sociale functie vervulden: een gymzaal, een kerk, een auditorium, een zwembad. De ruimtes liggen erbij alsof de bewoners enkele ogenblikken geleden vertrokken zijn. Alsof de mensen plots ophielden met wat ze aan het doen waren en vervolgens in rook opgingen.

Kirkegaard gebruikte het procédé dat de Amerikaanse componist Alvin Lucier toepaste in zijn stuk "I am sitting in a Room" uit 1970.
Lucier nam zijn eigen stem op, speelde die af, nam deze vervolgens weer op en herhaalde dit proces ettelijke malen tot zijn stemgeluid begon te veranderen onder invloed van de akoestische werking van de ruimte waarin de uitvoering plaatsvond. Kirkegaard gebruikt geen stem als basis voor zijn stuk maar tracht de klank van de ruimtes zélf te vangen. Deze klank - die we doorgaans als stilte ervaren omdat ons gehoor niet geprikkeld wordt door stille omgevingsgeluiden - speelde hij vervolgens weer af in dezelfde ruimte en herhaalde dit proces tot de ruimtes hun eigen karakteristieke geluid begonnen prijs te geven in de vorm van een verzadigde, chromatische drone.

Tijd en plaats van het gebeuren :

Jacob Kirkegaard : Four Rooms
Vrijdag 30 maart 2007 om 20.00 u

Witte Zaal
Posteernestraat 64
9000 Gent

Meer info : www.odradek.net, www.fonik.dk, www.secretsounds.dk en www.touchmusic.org.uk

Review : Jacob Kirkegaard - 4 Rooms. Stilte tot de tiende macht, Thijs Menting op www.kindamuzik.net, 26 oktober 2006

Elders op Oorgetuige : Performatik 3 : Pasta for Tired Dancers (Alvin Lucier, I am sitting in a room), 29/01/2007

16:15 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

Dit is Belgisch ...

Wim Belaen Donderdagavond laat het Harmonieorkest van het Gentse Conservatorium het beste van zichzelf horen met een gevariëerd en uitgebreid Belgisch programma met werk van Paul Gilson, Jean Absil, Jan Van der Roost, Michiel De Malsche, Jan Hadermann en Dirk Brossé. De orkestleiding is in handen van niemand minder dan Wim Belaen, Gert D'haese en Dirk Brossé zelf.

Componist en dirigent Dirk Brossé (1960) is bij het grote publiek vooral bekend als de auteur van de muziek voor Priester Daens en andere films (waaronder recent nog de omstreden serie 'De Kavijaks' van Stijn Coninckx). Er staan echter ook tal van symfonieën op zijn naam, waarvan de bekendste 'La Soledad de América Latina', die hij geschreven heeft in samenwerking met Nobelprijswinnaar Gabriel Garcia Marquez.
Als dirigent staat hij regelmatig op het podium met alle grote Belgische orkesten en als gastdirigent trad hij op bij o.a. het London Philharmonic Orchestra, het Elgin Symphony Orchestra of Chicago, het Philharmonic Orchestra of Shanghai, Camerata St. Petersburg en de Nationale Orkesten van Colombia, Ecuador en Venezuela.

Paul Gilson (1865-1942) één van de belangrijkste Belgische componisten van zijn tijd. Hij wordt zowat beschouwd als de vader van de Belgische blaasmuziek. Gilson studeerde compositie bij François Auguste Gevaert aan het Koninklijk Conservatorium te Brussel en harmonie en contrapunt bij Charles Duyck. Voor zijn cantate "Sinai" ontving hij de Prix de Rome. Gilson was een bewonderaar van de opera's van Richard Wagner en van het werk van Russische componisten als Nikolaj Rimski-Korsakov, Aleksandr Glazoenov en Alexander Skrjabin. Hij had een uitgesproken voorkeur voor de combinatie koor en blaasorkest.

De werken van Jan Hadermann (1952) worden gekenmerkt zich door een eigen klankidioom en een aparte motivische stijl. De meeste van zijn werken zijn ook geschreven in opdracht. In 1983 deed Jan Hadermann zijn intrede in de wereld van de blaasmuziek, toen "Vier dansen voor harmonieorkest of fanfare" (1983) bekroond werd in de compositiewedstrijd van het Kempisch Jeugdfanfare-orkest. Gestimuleerd door de toenmalige kwaliteitsverbetering van de vele liefhebbersorkesten, begon hij zich meer en meer op dit genre toe te leggen, met als direct gevolg dat zijn naam meermaals prijkt op de programma's van harmonieorkesten en fanfares allerhande, gaande van de plaatselijke harmonie van een Kempisch gehucht tot de gerenommeerde Belgische Gidsen, die alle de composities en arrangementen van Jan Hadermann in hun repertoire hebben opgenomen.

Jan Van der Roost (1956) is vooral bekend als componist van hafabra-muziek (harmonie, fanfare, brass band). Zijn werken voor hafabra zijn doorgaans traditioneler en toegankelijker dan zijn symfonische werken en zijn kamermuziek, wat verklaard kan worden door het feit dat de meeste hafabra-ensembles overwegend door liefhebbers bevolkt worden en zich vaak tot een deels ander publiek richten. Dit liet Van der Roost toe een eerder tonale schrijfwijze toe te passen en te ontwikkelen. De moeilijkere werken binnen dit genre gaan doorgaans een stap verder in de richting "hedendaagse" muziekstijlen. De muziek van Van der Roost wordt vaak omschreven als eclectisch en kent zeker invloeden van diverse origine.

Michiel De Malsche (1982) doorliep de Muziekacademie van Sint-Niklaas van 1991 tot 1998 en daarna de Kunsthumaniora Antwerpen van 1999 tot 2002. Daarna trok hij naar het Conservatorium van Rotterdam. Hij werd er als enige en jongste van alle kandidaten toegelaten aan de jazzcompositie-afdeling bij Paul van Brugge en Klaas De Vries. In België studeerde hij jazz-piano bij Bart van Canegem en Jozef Dumoulin. Momenteel studeert hij klassieke compositie bij Dirk Brossé aan het conservatorium van Gent.

Tijd en plaats van het gebeuren :

Harmonieorkest van het Conservatorium Gent : 'Dit is Belgisch ...'
Donderdag 29 maart 2007 om 20.00 u

Conservatorium - Miryzaal
Hoogpoort 64
9000 Gent

Meer info : cons.hogent.be

Jean Absil : www.cebedem.be
Dirk Brossé : www.dirkbrosse.be en www.arts.kuleuven.be/matrix/
Jan Van der Roost : www.janvanderroost.com , www.hafabranet.be en www.arts.kuleuven.be/matrix/
Jan Hadermann : www.hafabranet.be en www.arts.kuleuven.be/matrix/

08:00 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

27/03/2007

Electronic Machitun in het grensgebied tussen muziek en dans

Electronic Machitun Vier jonge kunstenaars uit Chili, Canada en Libanon vormen samen een multimediakwartet met stem, klarinet, elektronica en dans. Zij nestelen zich in het grensgebied tussen muziek en dans en overgieten hun speurtocht naar nieuwe klanken en bewegingen met een flinke scheut speelplezier. Wie dit jonge geweld in actie wil zien, moet donderdagavond in het Gentse Logos zijn.

Juan Parra Cancino (elektronica), Nathalie Elghoul (dans) en Camille L. Hesketh (stem) hebben in verscheidene Europese landen met eigen projecten op het podium gestaan maar Daniel Pastene nodigde hen uit om samen te werken en een performance op het getouw te zetten waarin gezocht werd naar nieuwe klanken en bewegingen. Het plezier om met vrienden samen muziek te maken is een ander belangrijk element dat zeker niet mocht ontbreken.
De naam 'Machitun' is afkomstig van een ritueel van de Chileense Mapuche-indianen waarbij een genezer met behulp van Kultrum-slagwerk de gezondheid van een zieke opnieuw in balans brengt met het universum.

Juan Parra Cancino (1979) was vorig jaar nog te zien in Logos met het Electronic Hammer trio en is werkzaam als componist, gitarist en live electronics uitvoerder. Recente projecten met live elektronica waren projecten voor dans, stomme films en uitvoeringen met muzikanten als Richard Barrett, Anne Faulborn, Johan Van Kreij en Yutaka Makino. Zijn composities - zowel voor elektronische media als voor akoestische instrumenten - werden opgevoerd op festivals als 'Terza Prattica' (Nederland), 'Primavera en La Habana' (Cuba) 'Sonorities' (Belfast, UK), NWEAMO (VS) en kregen onderscheidingen op wedstrijden als Bourges 2003 en 2004.

Nathalie Elghoul (1974) is een danseres uit Equador en Libanon die sinds 7 jaren in België woont en hier danste in o.a. Lod, Nieuwpoorttheater en Victoria (waar ze ook werkt). In 2006 stond ze op het podium in Amsterdam voor de uitvoering van de muziekteaterproduktie "Layla en Majnun" van Rokus De Groot. Nathalie Elghoul studeerde moderne dans in het Centre International de Danse Rossella Hightower in Cannes (Frankrijk).

Camille Hesketh (1980, Canada) is zangeres bij het Nederlands Vocaal Laboratorium, een ensemble gespecialiseerd in hedendaagse en teatrale muziek. Samen met Juan Parra Cancino (live electronics) vormt ze het duo 'Wiregriot' dat in 2007 o.a. in Nederland en de VS speelt. Camille Hesketh studeerde eerst aan de Vancouver Academy of Music in Canada. Momenteel vervolledigt ze haar studies aan het konservatorium van Den Haag bij Maria Acda, Manon Heijne en Barbara Hannigan.

Daniel Pastene studeert sinds 2001 klarinet aan het Conservatorium van Gent. Van 1996 tot 1999 volgde hij instrumentlessen bij Francisco Gouet aan de Katolieke Universiteit van Chili. Samen met de pianiste Liselotte Sels vormt hij het 'duo Pasels'. Daarnaast speelt hij ook mee in het trio “Buhara ensemble” dat jazz en Turkse invloeden met elkaar vermengt.

Programma:
  • Daniel Pastene, Organic DJ (sound installation and dance)
  • Daniel Pastene, KL (for solo clarinet and live electronics)
  • Juan Parra Cancino, The Battle (for soprano, clarinet, computer and dance)
  • Improvisatie
Tijd en plaats van het gebeuren :

Electronic Machitun : Daniel Pastene, Juan Parra, Nathalie Elghoul & Camille Hesketh
Donderdag 29 maart 2007 om 20.00 u

Logos Tetraëder
Bomastraat 26-28
9000 Gent

Meer info : www.logosfoundation.org

20:00 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

Giuseppe Ielasi & Keith Rowe live in Argos

Keith Rowe en Giuseppe Ielasi Giuseppe Ielasi is een van de voortrekkers van een nieuwe generatie Italiaanse klankavonturiers, die in allerlei configuraties de uithoeken van het electro-akoestische terrein aftasten, zich vrijelijk bewegend tussen improvisatie en compositie. Als gitarist maakt Ielasi reeds enkele jaren opgang in het internationale domein van de live improvisatie, o.a. in samenwerking met Taku Sugimoto en Dean Roberts. In zijn solo-composities lijkt hij telkens gebruik te maken van het clair-obscure effect, zoekend naar een evenwicht tussen abstract toonexperiment en melodische songstructuren. Recent gaat zijn aandacht uit naar plaatsgebonden performances, waarbij hij de relatie tussen klank en ruimte exploreert.

Keith Rowe geldt als een van de belangrijkste figuren binnen de Europese elektro-akoestische improvisatiebeweging. Reeds sinds de jaren 1960, toen hij het invloedrijke AMM ensemble oprichtte, verkent hij het idee van het 'gecontroleerde toeval'. Vooral geïnspireerd door de visuele kunsten, heeft Rowe de voorbije decennia een eigen idioom ontwikkeld, gebaseerd op diverse 'prepared guitar' technieken en de manipulatie van kortegolfsignalen. Hij is een pionier van het zogenaamde 'tableguitar' concept, waarbij de gitaar horizontaal wordt gelegd, en als een chirurgisch patiënt wordt ontleed op zijn klankpotentieel. Anno 2007 is Keith Rowe actiever dan ooit. Hij is bezieler van de elektronische bigband MIMEO en werkte samen met ontelbare muzikanten van verschillende generaties, onder andere Christian Fennesz en John Tilbury.

Donderdag kan je beide heren live aan het werk zien, zowel solo als in duo performance.

Tijd en plaats van het gebeuren :

Giuseppe Ielasi / Keith Rowe
Donderdag 29 maart 2007 om 20.30 u

Argos, Centre for Art & Media
Werfstraat 13
1000 Brussel

Meer info : www.argosarts.org

Reviews :
Giuseppe Ielasi : Imposante overdaad in vijf ongemakkelijke soundscapes, Eric Van Rees op www.kindamuzik.net, 13 augustus 2006
Giuseppe Ielasi, Häpna, Ignace De Bruyn op www.storing-zine.net, 2005

12:00 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook