08/10/2007

Mauricio Kagel : componistenportret

Mauricio Kagel Sinds het voorjaar van 2003 organiseert MATRIX - documentatiecentrum voor nieuwe muziek in Leuven - een waaier aan educatieve activiteiten waarmee het de 'klassieke' muziek van na 1950 op een artistiek interessante manier bij een groter publiek bekend en toegankelijk wil maken. Zo is er woensdag als aanloop naar het concert van Prometheus Ensemble o.l.v. Mauricio Kagel op 18 oktober, een Kagelavond met een lezing door musicoloog Jelle Dierickx, gevolgd door twee films.

Levende legende Mauricio Kagel (°1931) is een veelzijdig kunstenaar. Deze naar Duitsland geëmigreerde Argentijn is hoofdzakelijk bekend als éminence grise onder de componisten van na de Tweede Wereldoorlog. Maar behalve componist is hij ook regisseur, librettist en dirigent. Voldoende stof dus om een avond aan zijn persoon te wijden. En omdat Kagel zijn muzikale boodschap graag laat samengaan met film, dans, theater, taal en audio-visuele elementen, eindigt de Kagelavond met twee films waar hij aan meewerkte: "MM51" en "Un chien Andalou" (Luis Buñuel)

Tijd en plaats van het gebeuren :

Jelle Dierickx, i.s.m. MATRIX en Festival van Vlaanderen Vlaams-Brabant
Mauricio Kagel : Componistenportret
Woensdag 10 oktober 2007 van 20.00 u tot 22.00 u
MATRIX
Minderbroedersstraat 48
3000 Leuven

Toegang gratis, reservatie verplicht (edu@matrix-new-music.be of 0476/89 27 76)

Meer info : www.matrix-new-music.be

Elders op Oorgetuige :
Muziek van het interbellum tot heden, 21/12/2006
Mauricio Kagel : Antithese, 6/12/2006
Ludwig Van... Kagel, 22/11/2006
Mauricio Kagel : componist en cineast, 20/10/2006
Parcours : Spectra Ensemble verkent de vier windstreken...(Kagel, Die Stücke der Windrose), 27/11/2006
Flat Earth Society (Mauricio Kagel, Zehn Märsche um den Sieg zu verfehlen), 18/10/2006

Video :
Mauricio Kagel op UbuWeb Film (met o.a.een 10 minuten durend fragment uit "MM51 / Nosferatu" (1983)) en YouTube

Extra :
'Mauricio Kagel, een inleiding...', Godfried-Willem Raes op www.logosfoundation.org

22:19 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

Almost Cinema : 12 dagen in het grensgebied tussen film, performance, muziek en mediakunst

Almost Cinema 07 Dinsdag gaat in Gent de 34ste editie van het Internationaal Filmfestival van Vlaanderen (9 - 20 oktober ) van start. In het kader van het Filmfestival organiseert kunstencentrum Vooruit onder de naam 'Almost Cinema' een twaalf dagen durend evenement dat draait rond bijna-cinema: elke deelnemende kunstenaar wordt geïnspireerd door het medium cinema, maar wijkt koppig af van het vertrouwde pad. Het resultaat is een boeiend koorddansen tussen het vertrouwde en het nieuwe. In een tentoonstellingsparcours doorheen Vooruit ontdek je video- en installatiewerken van Belgische en nternationale kunstenaars met een verfrissende kijk op film. Almost Cinema serveert verder performances, muziekdocumentaires, (audiovisuele) concerten en gesprekken over (bijna-)cinema.

Installaties
Al op vroege leeftijd ontwikkelt Peter William Holden een zesde zintuig voor alles wat met bewegend beeld, geluid, muziek en transformatie te maken heeft. Die cocktail is ook in zijn werk Autogene terug te vinden: paraplu's geleid door een computer die dansen op de tonen van Singin' in the Rain. Maar Holden zet zijn publiek graag op het verkeerde been. Hij houdt ervan een magische twist te geven aan het mondaine en het ongewone in een populair kleedje te steken. Zo is ook Autogene niet op wat het op het eerste gezicht lijkt.

Centraal in de installatie 5 screens van Els van Riel staan vijf grote projectieschermen belicht door 16 mm-projectoren. Zo ontstaat een subtiel en breekbaar spel
van bewegende figuren. De projectoren die de Brusselse Els van Riel zal meebrengen zijn dus méér dan passieve instrumenten: ze zijn actief in de ruimte aanwezig, bijna als levende wezens. Van Riel speelt met de essentie van cinema - in een continu spel van licht, beweging en schaduw.

Semiconductor brengt een sterk staaltje 'found footage': door bestaand beeld en geluid te hermonteren, fabriceert het Britse tweemansproject een nieuwe film en soundtrack. Met 'All the Time in the World' nemen ze ons mee naar het Engelse Northumbria. In deze fictieve documentaire razen de miljoenen jaren lange creatie en vorming van het woeste landschap aan ons voorbij. Verknipte seismografische storingen zorgen voor de soundtrack bij de film. Bereid je voor op een spektakel van lichtflitsen en elektrische vonken wanneer de bodem onder de aarde kraakt.

Performances
Tijdens Almost Cinema 07 kan je bijna elke avond in Vooruit terecht voor live performances. Enkele artiesten doen cinema naadloos in theater en dans overlopen, maar ook kunstenaars die beeld en live muziek combineren, krijgen een platform. Gemeenschappelijke deler is de boeiende en vaak onvoorspelbare interactie tussen film en andere kunstvormen. Bij Salt Lake van het Belgische duo Tom Heene en Yacine Sebti wordt slechts één bezoeker per keer binnengelaten in een verduisterde ruimte. Het vertrekpunt voor Mainstream vormt een cliché Hollywoodfilm met een al even cliché verliefd koppel in de hoofdrol. Performers Alexandra Bachzetsis en Yan Duyvendak ontdoen hun dansvoorstelling vakkundig van deze stereotypen en herdefiniëren het begrip 'mainstream'. Volker Gerling is naast performer en rasverteller ook fervent reiziger. In de intieme laatavondvoorstelling Daumenkino bundelt hij moeiteloos de drie.

Audiovisuele performances zijn er van Aki Onda, die zijn leven verbeeldt en in muziek omzet, van ZimmerFrei, die een kortfilm opneemt in het Gentse en van Semiconductor die op het podium een animatiefilm in elkaar knutselt. Ook is er de vertoning van Synken, de eerste visuele muziekfilm van de Duitse vj's van Transforma, waarbij elektronicawonder O.S.T. de live soundtrack verzorgt. Herman Düne, Sigur Rós en Bajofondo Tango Club & Gustavo Santaolalla zorgen voor de extra muzikale noot. Sigur Rós stelt de documentaire Heima voor en komt een korte live set ten beste geven. Ook is er een tangodag op zondag, met een Café Dansant met Quinteto Astor & dj Koen D’Hous, een tango-initiatie en tangofilms.

Tijd en plaats van het gebeuren :

Almost Cinema 07
Van dinsdag 9 tot en met zaterdag 20 oktober 2007

Kunstencentrum Vooruit
Sint-Pietersnieuwstraat 23
9000 Gent

Meer info : www.vooruit.be en www.filmfestival.be

18:00 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

Cinema De Rode Pomp

FES - De Oesterprinses Dat je in Gent dezer dagen niet naast het Filmfestival kan kijken (letterlijk en figuurlijk), hoeft niemand te verwonderen. De cinemanie is zelfs doorgedrongen tot in de Rode Pomp, met op woensdag 'De Oesterprinses' van Ernst Lubitsch, met muziek en bruitage van Peter Vermeersch, en "Brasschaet 1932" van van Jan van Volxhem, eveneens voorzien van compositie van Vermeersch. En vrijdag is er uiteraard ook nog het derde deel van de Integrale Sjostakovitsj in de film.

Voor het Internationaal Filmfestival van Vlaanderen Gent editie 2005 componeerde Peter Vermeersch de muziek (score en bruitage) bij 'Die Austernprinzessin' (De Oesterprinses), een stille film uit 1919 van Ernst Lubitsch, en begeleidde FES deze film live.
De Oesterprinses brengt het verhaal van oestermagnaat Quaker. Een man die zo rijk geworden is, dat hij zelfs een butler in dienst heeft om zijn sigaar vast te houden terwijl hij rookt. Het enige waar koning Quaker nog door geïmponeerd kan worden, is een huwelijk van zijn dochter Ossi met een échte prins. Hij vindt de arme prins Nucki, die op zijn beurt zijn vriend Jozef stuurt om een idee te krijgen van Ossi... De Oesterprinses markeert een ommekeer in het komediewerk van regisseur Ernst Lubitsch. Hij liet de slapstick achter zich en evolueert naar een gesofistikeerde vorm van satire. Het doelwit van zijn humor is de bourgeoisie. De film toont met wrange humor de grenzenloze rijkdom van de Amerikaanse bourgeoisie in de jaren twintig en de snobistische houding van de verarmde Europese aristocratie.

Over Lubitsch zei John Ford ooit: "None of us thought we were making anything but entertainment for the moment. Only Ernst Lubitsch knew we were making art"; en Hitchcock noemde hem "A man of pure cinema". Lubitsch is vooral bekend van zijn Hollywoodperiode in de jaren '40 en '50, met o.a. "The Shop Around the Corner", "Ninotchka", "Heaven can wait", e.v.a. Onlangs werden enkele van Lubitsch' films uit zijn Berlijnse periode van rond 1915 gerestaureerd, waaronder Carmen (Gypsy Blood) en Die Austernprinzessin uit 1919.


Naar aanleiding van "De Oesterprinses" heeft de hercreatie van "Brasschaet 1932" alvast een plaats gekregen binnen het repertoire van FES. Van de "12de Groote Prijs van Brasschaet 1932" (indertijd een dermate populaire internationale wielerkoers dat er extra treinen voor ingelegd werden) werd een prachtig verslag op nitraatfilm vastgelegd door Jules Van Volxem. Zijn archief wordt bewaard door de Cultuurdienst van de Gemeente Boom, die een aantal nitraatfilms (waaronder deze '12de Groote Prijs van Brasschaet') in bewaring gaf bij het Koninklijk Belgisch Filmarchief.  'Brasschaet 1932' is naast het relaas van de wedstrijd een boeiend tijdsdocument, een opmerkelijk en hilarisch stukje 'tranche de vie'. In 1998 voorzag Peter Vermeersch deze stille prent van muzikale begeleiding in opdracht van en live uitgevoerd door Ictus Ensemble. In 2006 diepte FES dit 13 minuten durende curiosum op voor een hercreatie. Een compositie van Vermeersch op een documentaire van een volks gebeuren, een mooier voorbeeld van het eclecticisme dat FES zo eigen is, is er niet.

Tijd en plaats van het gebeuren :

Cinema De Rode Pomp
'Die Austernprinzessin' van Ernst Lubitsch, met muziek en bruitage van Peter Vermeersch.
'Brasschaet 1932', documentaire van het wielerkampioenschap van Brasschaat 1932, Jan van Volxhem

Woensdag 10 oktober 2007 om 20.30 u
------------------
Integrale Sjostakovitsj en de film
Het Vyborg district (Vyborgskaya storona), G. Kozintsev en L. Trauberg (1938)
Vrijdag 12 oktober 2007 om 20.30 u
De Rode Pomp
Nieuwpoort 59
9000 Gent

Meer info: www.rodepomp.be en www.fes.be

Elders op oorgetuige :
Integrale Sjostakovitsj en de film, 17/09/2007
De Oesterprinses + FES live, 28/09/2006

16:05 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

Close my willing eyes : Walpurgis & Het Collectief samen op de planken

Close my willing eyes Twee gedichten van John Keats inspireerden de jonge Vlaamse componist Bart Vanhecke (1964) voor zijn compositie 'Close my willing eyes' voor drie sopranen en ensemble. Deze compositie uit 1999 werd vanwege zijn grote bezetting tot op heden nooit uitgevoerd. Dankzij de samenwerking tussen Het Collectief en Walpurgis komt daar nu verandering in. Vanheckes muziek wordt in één adem uitgevoerd met liederen van Johannes Brahms en Johann Sebastian Bach die inhoudelijk dezelfde thema's bespelen.

Het is niet de eerste keer dat Bart Vanhecke zich laat inspireren door literatuur. Ook aan zijn instrumentaal werk ligt bijna steeds een gedicht aan de oorsprong. Zo ligt aan de basis van "Dans l'eau du songe", voor basklarinet, cello en piano, het gedicht "Reflets" van Maurice Maeterlinck.
"Close my willing eyes" is is zowel inhoudelijk als muzikaal de ruggengraat van dit concertprogramma waarvoor WALPURGIS, na reeds verschillende samenwerkingen met solisten van Het Collectief, voor het eerst met dit voltallige ensemble op de planken zal staan.

"Close my willing eyes" is een concertprogramma waarin 4 zangers (3 sopranen en 1 mezzosopraan) en 11 muzikanten (3 fluiten, 1 klarinet, 2 slagwerkers, 1 harp, 1 piano, 1 viool, 1 altviool en 1 cello) in diverse bezettingen en in een lichtontwerp van Stef Depover, het scala tussen licht en duisternis, tussen leven en dood, tussen tussen poëzie en muziek aftasten. 'Close my willing eyes' is voor alle betrokkenen tevens een opstap naar 'Silence', de eerste opera van Bart Vanhecke gepland voor 2009.

Naast het concert "Close my willing eyes", dat Bart Vanheckes muziek in een breder perspectief plaatst, bereiden het Collectief en WALPURGIS een portret CD van hem voor in samenwerking met Fuga Libera. Het project wordt mee gepromoot door het Muziekcentrum Vlaanderen. Beide projecten kaderen in een langetermijn samenwerking tussen WALPURGIS, het Collectief en Bart Vanhecke.

Tijd en plaats van het gebeuren :

WALPURGIS ism Het Collectief : Close my willing eyes
Woensdag 10 oktober 2007 om 20.00 u
(inleiding door Magda De Meester om 19.15 )
DeSingel - Blauwe Zaal
Desguinlei 25
2018 Antwerpen

Meer info :www.desingel.be, www.walpurgis.be en www.hetcollectief.be

---------------------------
De voorstelling van 23 november 2007 in CC De Spil in Roeselare is geannuleerd 

Bart Vanhecke op www.matrix-new-music.be

Elders op Oorgetuige :
Russische huwelijksfeest in de Mijn van Waterschei, 23/08/2007
Erfgoed van morgen, 19/04/2007
Stom Paard / Cheval Stupide, 26/10/2006

15:15 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

or else nobody will know : niets is wat het lijkt

Mette Edvardsen, or else nobody will know Vorig seizoen bracht de Noors-Brusselse choreografe Mette Edvardsen "Time will show", een grappige en slimme solo-performance over wat tijd voor haar betekent en hoe de logische volgorde van oorzaak en gevolg soms onverwachts op zijn kop gezet wordt. Haar nieuwste productie "or else nobody will know" maakt ze samen met Philippe Beloul, Varinia Canto Vila, David Helbich & Kristen Oren en wordt een ingenieus spel met spiegels, oneindigheid en realiteit. Door het telkens opnieuw herhalen van scènes worden een aantal details, bewegingen en relaties geconfronteerd met hun realiteit en de mogelijkheid om te veranderen of hetzelfde te blijven.

Mette Edvardsen (1970) heeft al verschillende solo's op haar naam staan waarin de ruimte een belangrijke invloed was. Dit seizoen zet zij nieuwe stappen in haar artistieke onderzoek: voor het eerst werkt ze met een groep dansers en performers. Daarnaast richt Edvardsen zich ditmaal op het verloop van de tijd. De toeschouwer vangt een glimp op van herkenbare situaties, maar in de wereld van Mette Edvardsen is niets wat het lijkt. Omdraaiingen van oorzaak en gevolg, herhaling, verdubbeling en superpositie zorgen ervoor dat uw ervaring binnenstebuiten wordt gekeerd. Edvardsen en haar dansers bewijzen dat daar helemaal geen special effects of technologie voor nodig hoeven te zijn.

Helga Duchamps runt een Brussels productiebureau (Duchamps vzw) waar choreografen onder wie Mette Edvardsen, Carlos Pez, Ayelen Parolin en Philippe Beloul aan verbonden zijn. Daarnaast werkt ze op freelancebasis samen met videasten en kortfilmmakers.

Concept : Mette Edvardsen
Gecreëerd met en gebracht door : Philippe Beloul, Varinia Canto Vila, Mette Edvardsen, David Helbich & Kristine Øren (performance), Nele Keukelier
(video), Jan Van Gijsel (licht), Helga Duchamps (productiemanager)

Tijd en plaats van het gebeuren :

Mette Edvardsen, or else nobody will know
Woensdag 10
(première) en donderdag 11 oktober 2007 om 20.30 u
STUK - Soetezaal
Naamsestraat 96
3000 Leuven

Meer info : www.stuk.be
------------------------------
Vrijdag 19 en zaterdag 20 oktober 2007 om 20.30 u
Kaaitheaterstudio's
Onze-Lieve-Vrouw van Vaakstraat 81
1000 Brussel

Meer info : www.kaaitheater.be
------------------------------
Woensdag 14 en donderdag 15 november 2007 om 20.00 u
Kunstencentrum Vooruit - Domzaal
Sint-Pietersnieuwstraat 23
9000 Gent

Meer info : www.vooruit.be

Extra :
David Helbich : davidhelbich.blogspot.com

Elders op Oorgetuige :
Keine Spiele mehr : Helbich en Anaraki tasten de grenzen van de verwachtingen af, 25/01/2007

12:00 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

B'Rock : barokorkest brengt nieuwe muziek

B'Rock Telemann had een voorliefde voor communicatieve muziek en voelde zich al snel thuis in het genre van de ouverture of suite in Franse stijl ontstaan in de fantasiewereld van de opera. Zijn meer dan tweehonderd orkestsuites onderscheiden zich door humor en fantasie met vaak bizarre melodieën, puntige ritmes en volkse elementen zoals de imitatie van de hurdy-gurdy, een snaarinstrument vergelijkbaar met een draailier, in de suite La Lyra. B'Rock voelt zich bij deze muziek kiplekker en vroeg de Belgische saxofonist Pol Mareen om de bizarre Telemann als uitgangspunt te nemen voor een nieuwe compositie op maat van het ensemble met zijn historisch instrumentarium.

Pol Mareen : "Ik zie deze compositie in de eerste plaats als een voortzetting van reeds vroeger opgedane ervaringen. Waar ik in het verleden mijn eigen achtergrond (jazz) vertaalde naar een orgelcompositie of de muziek van Gorki (Luc De Vos) bewerkte voor harmonieorkest, maak ik hier gebruik van een gelijkaardig proces. Het vertalen van mijn eigen ideeën voor deze specifieke bezetting verplicht mij tot het vinden van oplossingen die ik oorspronkelijk niet voorzien had.
Componeren is voor mij een logisch verlengstuk van mijn werk als imrovisator, beiden geven uiting aan 'de muziek die ik in mijn hoofd hoor'. In die zin is het uigangspunt voor een compositie voor mij een soort versteende improvisatie waarin gaandeweg structurele elementen naar voor komen. Het is dan ook mijn ambitie om geïmproviseerde en gecomponeerde delen naadloos te doen versmelten".

B'Rock vroeg aan Pol Mareen om een nieuw werk te schrijven dat aansluiting zou vinden bij de rest van het programma, meer bepaald de volkse stijlelementen in de orkestsuites van Telemann. Pol Mareen : "Er wordt gebruik gemaakt van volkse stijlelementen in die zin dat dit werk een soort opeenvolging is van verschillende dansen. Hoewel het element 'dans' hier eerder als 'dance' geïnterpreteerd moet worden, repetitieve ritmische structuren zijn een van de bouwstenen van mijn compositie. Het imiteren van 'volkse' instrumenten is een aspect dat ik ook overgenomen heb. Parallel met de draailier-imitaite in de suite La Lyra maak ik gebruik van een gelijkaardig 'bourdon-effekt'. In een meer overdrachtelijke zin vertaalt zich dit ook in het imiteren van moderne volksinstrumenten (syntesizers, sequenzers, computers, ...). In zekere zin wordt er gestreefd naar een versmelting van melodische en louter percussieve elementen.
Na het beluisteren van enkele Telemann-suites heb ik spontaan muzikale zinnen genoteerd waarin snel enkele bepalende elementen voorkwamen. Een (onbewuste ?) fascinatie voor het getal vijf, wat terugkomt in ristmische, structurele en melodische elementen. Het gebruik van een aantal 'imaginaire elementen'. Zois het tweede deel van dit werk gecomponeerd rond een niet aanwezige/hoorbaren/ingebeelde slagwerksolo. De solistische delen zijn opgevat als 'ingebeelde' (want genoteerde) improvisaties."
En over de typische bezetting van historische strijk- en blaasinstrumenten : "Wat mij vooral in dit instrumentarium interesseert, is de mogelijkheid om complexe contrapuntische structuren helder 'uit te spreken'. In dit werk wordt eerder een onafhankelijke, horizontale gelaagdheid gebruikt die met een dergelijke transparante, gearticuleerde benadering gediend is". (*)

Programma:
  • Georg Friedrich Händel, Concerto Grosso in Bes opus 6 nr. 7 HWV 325
  • Georg Philipp Telemann, Suite 'La Lyra' in Es TWV 55:Es3
  • Pol Mareen, compositieopdracht B'Rock
  • Georg Philipp Telemann, Ouverture 'La Bizarre' in G TWV 55:G2
Tijd en plaats van het gebeuren :

B'Rock : Händel, Telemann, Mareen
Woensdag 10 oktober 2007 om 20.00 u
Sint-Waldetrudiskerk
2200 Herentals

Meer info : www.festival.be
---------------------------
Vrijdag 12 oktober 2007 om 20.00 u (inleiding op 19.15)
Muziekcentrum De Bijloke - Concertzaal
Jozef Kluyskensstraat 2
9000 Gent

Meer info : www.debijloke.be en www.b-rock.org

(*) Bron : 'Van Deus over Gorki tot barokmuziek. Pol Mareen over zijn nieuwe compositie voor B'Rock', Hendrik Storme in De Bijloke Nieuws, september 2007

09:00 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

Philip Mead in Logos

Philip Mead Al meer dan twintig jaar is de pianist Philip Mead één van de markante figuren van de hedendaagse muziek in Groot-Brittanië. Hij verzorgde premières van componisten als Karlheinz Stockhausen en George Crumb. In Logos speelt hij het voor hem gecomponeerde 'Tombeau de Messiaen' van Jonathan Harvey, een werk dat wereldwijd door verschillende pianisten na hem vertolkt werd. Daarnaast maakt hij een fijne selectie uit werk van o.a. Oliver Knussen, Chris Dench en Stephen Montague.

Philip Mead studeerde piano aan de Royal Academy of Music in Londen. In 1978 was hij één van de winnaars van de Gaudeaumus International Competition for Interpreters of Contemporary Music. Sindsdien is hij niet meer weg te denken uit de hedendaagse muziekscène in Groot-Brittannië. Hij vertolkt zowat de complete pianomuziek van Olivier Messiaen, Charles Ives en speelde premières van komponisten als Crumb en Stockhausen en ook de Londense première van Henry Cowells pianokoncerto.
Philip Mead is sterk geïnteresseerd in de nieuwe mogelijkheden die elektronica en computer bieden. Over heel de wereld heeft hij creaties gespeeld van composities voor piano en elektronica. O.a 'Tombeau de Messiaen' van Jonathan Harvey werd in opdracht van Mead geschreven en is nu een van de klassiekers van het repertoire geworden.
Philip Mead is ook stichter en artistiek direkteur van de driejaarlijkse British Contemporary Piano Competition, een wedstrijd waarvan de prijswinnaars doorgaans uitgroeien tot vaste waarden in het hedendaagse muzieklandschap. Hij was directeur van the Society for the Promotion of New Music van 1994 tot 1998 en momenteel is hij werkzaam aan de universiteit van Hertfordshire.

Jonathan Harvey over 'Tombeau de Messiaen': "Dit werk uit 1994 voor piano en tape is een bescheiden gift als antwoord op de dood van een groot muzikaal en spiritueel persoon. Olivier Messiaen - die stierf in 1992- was een proto-spectralist, ik bedoel hiermee dat hij gefascineerd was door de kleuren van harmonische boventonen en hun vervormingen en dat hij hierin een prismatisch spel met licht in zag. Het tape-deel is gecomponeerd voor pianogeluiden die gestemd zijn volgens harmonische reeksen. De getemperde live piano speelt en vervormt deze en is zowel nooit volledig afgescheiden als volledig samen met deze reeksen". 'Tombeau de Messiaen' is geschreven voor Philip Mead die het in Cambridge (UK) in 1995 in première bracht.

Oliver Knussen over 'Prayer Bell Sketch': "Het is bekend dat Takemitsu altijd een titel voor een werk bedacht vooraleer hij begon te componeren. Tijdens een wandeling met mij in mei 1988 vertelde hij mij dat hij al een titel had, 'Prayer Bell'. Ik drukte mijn goedkeuren uit voor dit tot de verbeelding sprekende vertrekpunt en probeerde mij achteraf voor te stellen welke inspiratie hij hieruit zou kunnen putten. Maar het stuk werd nooit geschreven. Na zijn dood in 1996 probeerde ik mij lange tijd voor te stellen hoe 'Prayer Bell' zou klinken ter nagedachtenis van Takemitsu. Het stuk werd voor het eerst uitgevoerd door Peter Serkin in Tokyo in 1997."

Chris Dench over 'Passing Bells: Night' : Een planctus (Latijn voor 'klacht') is een muzikale expressie van een menselijk gevoel dat doorheen verschillende culturen en eeuwen dezelfde blijft: rouw over de dood, verlies en desoriëntatie. 'Passing Bells: Night' is een contributie aan deze traditie. Ik heb de titel overgenomen van de historica Barbara Tuchman die schreef over de zwarte dood, een eerdere periode in de Westerse geschiedenis waarin mensen wisten dat ze belaagd werden door een voelbare maar onzichtbare vijand met een obscure motivatie, een ander moment waarop de cultuur en maatschappij onherroepelijk veranderden. Overdag had men de troost van het menselijk gezelschap maar 's nachts in het donker was er enkel het luiden de klokken, de stilte van de wereld en de eenzaamheid."
Dench schreef 'Passing Bells: Night' in 2005 als een muzikale reactie op de gebeurtenissen van 11 september 2001. "When New Yorker Marilyn Nonken asked me for a solo piano piece, I knew exactly what kind of piece I had to write, although it took me several years to do so. No single historic event of the last thirty years so profoundly disturbed me as the September 11 attacks. Sitting watching them live - and, unavoidably, over and over again in newscasts - after the immediate shock and sadness had registered the thought occurred to me that this heralded the end of all the radicalisms, political, social, and cultural that I had been committed to for my entire adult life. I knew at once that these events would usher in an era of entrenched conservatism and insularity, ironically, themselves among the primary causes of the attacks.
Thus, passing bells is not just a planctus for those killed on all sides in this tragic collision of equally and similarly absurd belief systems, but also for the demise of the culture from which my sensibility had emerged. Accordingly, I decided to relate the work to a previous time in Western history when people knew themselves to be under attack from a palpable but invisible enemy whose motivation was obscure, another occasion when culture and society were irreversibly transformed: the Black Death.
And I was preparing the Night material of the piece during the December 2004 tsunamis that caused so much misery and destruction. Planctus, indeed." (*)

Stephen Montague over 'Southern Lament': "Volksmuziek is een rijke bron van inspiratie geweest voor componisten van alle tijden, ook ik gebruik het vaak als basismateriaal in mijn composities. "Southern Lament" is een werk in twee bewegingen gebaseerd op negro spirituals en ballades die ik mij herinner uit mijn jeugd op de grens van Georgia en Florida. Het melodisch materiaal voor het eerste stuk is afkomstig van de Amerikaanse ballade John Henry, een 19de eeuwse legendarische spoorarbeider die een Pyrrhusoverwinning boekte tegen de nieuwe stoomboormachine.
De tweede beweging is gebaseerd op slavenliederen ('Nobody Knows the Troubles I've Seen' en 'I am troubled'), beide klachten afkomstig van de katoenplantages door mensen die ver van huis werken." In deze uitvoering wordt dit stuk voorafgegaan door een opname van een 'chain gang' (gevangenen) in 1947 die 'John Henry' zingen.

Russell Pinkston over 'TaleSpin' for piano and tape: "Talespin is een korte muzikale fantasie geschreven in een quasi-romantische stijl. Door het aanknopen bij die traditie, heeft het werk iets programmatisch. Het eigenlijke onderwerp kan je ontdekking in de titels van de delen: 'Telltale', 'Morning after songs', 'Still spinning' en 'Picking up the pieces'. Dit stuk is geschreven voor en in première gebracht door het duo Montague/Mead in 2000.

Lisa Reim over 'Pebbles': "'Pebbles' is een pianowerk in verschillende 'bewegingen'. Mijn inspiratie voor dit werk komt van de klassieke Haiku traditie. Niet dat ik een tekst gebruik maar ik vertaal het idee in muzikaal materiaal. Ik wil geen muzikale 'renga' (17 lettergrepen) genereren maar eenvoudigweg de essentie van de beknoptheid en koncentratie in een muzikale kontekst plaatsen.
In 'Pebbles' vormen enkele bewegingen een kort moment en deze beschouw ik als muzikale 'objecten'. Mijn focus ligt op de verhouding tussen verhaal en stasis. In 'Pebbles' vertraagt het muzikaal materiaal het verhaal doordat het faalt om de initïele actie te vangen. Het weigert versiering en uitwerking en richt zich op elke gebeurtenis in de tijd. Ik probeer te tonen in hoeverre muzikaal materiaal als statisch kan overkomen en volledig kan zijn op één moment. Het muzikaal materiaal verwijst enkel naar zichzelf en draait voortdurend rond zichzelf. En zo reflecteert het werk uitsluitend individuele momenten."
Dit stuk werd voor het eerst gespeeld op het Northampton Festival in augustus 2006.

Programma:
  • Jonathan Harvey, Tombeau de Messiaen (piano and tape)
  • Lisa Reim, Pebbles
  • Oliver Knussen, Prayer Bell Sketch
  • Chris Dench, Passing bells: Night
  • Stephen Montague, Southern Lament
  • Russell Pinkston, Tale spin (piano and tape)
Tijd en plaats van het gebeuren :

Pianorecital Philip Mead
Dinsdag 9 oktober 2007 om 20.00 u
Logos Tetraeder
Bomastraat 26
9000 Gent

Meer info : www.logosfoundation.org en www.philipmead.com

Bron : www.logosfoundation.org

Extra :
(*) Chris Dench's passing bells: night performed by Marilyn Nonken op www.ensemble21.com
Chris Dench - Status geometry and beyond, John Jenkins op www.rainerlinz.net, 2004
Jonathan Harvey op www.champdaction.be
De middelpuntvliedende harmonie in de muziek van Jonathan Harvey, Humberto De Oliveira op www.arsmusica.be

Elders op Oorgetuige :
Oosterse spiritualiteit en live electronics, 7/08/2007
Twee opmerkelijke duo's in Logos, 6/02/2007

00:40 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

05/10/2007

Goeyvaerts Strijktrio : focus Peter Swinnen

Peter Swinnen, Samoki Het Goeyvaerts Strijktrio bestaat sinds 1997 en concentreert zich uitsluitend op het 20ste- en 21ste-eeuwse repertoire. Hun concertprogramma's zijn vooral opgebouwd uit het omvangrijk (en indrukwekkend) repertoire voor strijktrio aangevuld met creaties van eigen bodem. Zondagochtend brengen ze in het cultureel centrum van Etterbeek 2 werken van de Vlaamse componist Peter Swinnen : Dorce en Samoki

Samoki (2005) is een 'FarbenKlangSpiel', een spel met kleuren en klanken, voor strijktrio en dataprojector. Het werk is misschien nog het best te omschrijven als een soort interactief computerspel, waarbij de 3 musici zich geleidelijk een 'weg banen' doorheen een partituur, die ze zelf al spelend samenstellen.
Naar analogie met een computerbeeld, dat is opgebouwd uit combinaties van de drie hoofdkleuren rood, groen en blauw, wordt de partituur hier weergegeven als een mozaïek (Samoki is een anagram van 'mosaik') van een aantal korte, gekleurde muzikale modules. De kleur bepaalt wie welke module moet spelen. Modules in andere kleuren worden door deze speler gewoonweg overgeslagen. Modules die door meerdere spelers moeten gespeeld worden, worden weergegeven in de betreffende mengkleur. Telkens een speler onderaan het scherm is gekomen, verandert hij/zij via de computer zijn/haar eigen inbreng in het totaalbeeld en begint terug bovenaan het (nieuwe) beeld.
Op deze manier is het geprojecteerde computerbeeld dus niet alleen de partituur die de musici moeten uitvoeren, maar tevens het tussentijdse resultaat van wat zij zelf hebben samengesteld. Ook reflecteert zij via haar kleursamenstelling, zoals de ondertitel 'FarbenKlangSpiel' aangeeft, op elk moment de inbreng van iedere individuele speler in het totale klankbeeld van dat ogenblik. En aangezien elk lid van het trio een duidelijk onderscheiden klanktimbre heeft, is ook de term Klangfarben hier op zijn plaats. Trouwens, ook de titel Samoki verwijst op haar beurt naar het klankverloop van het totale stuk. Het spel bestaat immers uit 6 'levels', die je zou kunnen karakteriseren met de letters 'S' 'a' 'm' 'o' 'k' en 'i', als een soort samengebalde onomatopee.

Dorce (1999) is een reeks van 9 stukken, alle gebaseerd op dezelfde drie melodieën (voor respectievelijk viool, altviool en cello). Met deze 3 melodieën kan je in allerlei combinaties niet minder dan 4 solostukken, 4 duetten en 1 strijktrio spelen, zonder ook maar 1 noot te wijzigen. Daarvan komt trouwens ook de titel: niet enkel als anagram van 'Corde' (snaar), maar ook in de betekenis van een streng, een knoop, waar je draad per draad uit kan halen.
Zoals in de 4 duos en het trio de verschillende melodieën zich ook effectief beetje bij beetje in een knoop verstrengelen, om aan het einde opnieuw uit elkaar te gaan, ieder in haar eigen individualiteit.

Tijd en plaats van het gebeuren :

Goeyvaerts Strijktrio : Focus Peter Swinnen
Zondagdag 7 oktober 2007 om 11.30 u
Espace Senghor
Chaussée de Wavre 366
1040 Etterbeek

Meer info : www.centreculturel.be , www.stringtrio.net en www.peterswinnen.be

Peter Swinnen op www.matrix-new-music.be

13:00 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

Spelen met muziek : muzikale workshops voor kinderen

Mechelen kinderstad Tijdens het Festivalweekend Musique Galante et Dansante zorgt het Festival van Vlaanderen Mechelen voor een creatieve kinderopvang tijdens de concerten. Voor kinderen van 6 tot 12 jaar zijn er vier muzikale workshops voorzien, gespreid over twee dagen.

Voor de 6 tot 9-jarigen is er zaterdagnamiddag de Workshop Micro-Magic. Er wordt muziek gemaakt met de stem en daarbij wordt het gebruik van moderne muziekapparatuur niet over het hoofd gezien. Op het einde wordt het resultaat op cd ingeblikt.
In de Workshop Rithm and Ryme op zondag gaan de allerjongsten via gedichten op zoek naar het tempo, het ritme en de klank van woorden. Dit geheel wordt gekneed tot begeleidingsmuziek om zo algauw tot echte popsongs te komen. Een doe-workshop voor kids van 6 tot 9, met of zonder voorkennis van muziek.

Iets oudere kinderen (van 9 tot 12) maken zaterdag in de Workshop Soundscapes zelf een klankverhaal van hun belevenissen of gedachten. Met elektronica - samplers en sequencers - maken ze een klank- en muziekmontage: een creepy en vreemd geluidsdecor aangevuld met liedjes of een lovestory die goed afloopt.
En in de Workshop Toveren met elektroden op zondag maken de kids hun eigen techno, hiphop of andere muziek. M.I.D.I., samplers, grooves, sequencers, loops en BPM staan ter beschikking om hun inspiratie om te zetten in hoorbare klanken.

Tijd en plaats van het gebeuren :

Festival van Vlaanderen - Mechelen
Workshop Micro-Magic (6-9) en Workshop Rithm and Ryme (9-12)
Zaterdag 6 oktober 2007 om 17.15 u
Workshop Soundscapes (6-9) en Workshop Toveren (9-12)
Zondag 7 oktober 2007 om 11.00 u
CC Minderbroederscomplex
Minderbroedersgang 5
2800 Mechelen

Meer info : www.festival.be

Elders op Oorgetuige :
Festival van Vlaanderen Mechelen plaatst onbekend Vlaams muzikaal erfgoed in de kijker, 14/09/2007

06:30 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

04/10/2007

Kelstone verenigt het beste van de elektrische gitaar, basgitaar en piano

Kelstone Het moet al een hele tijd geleden zijn dat er in het MIM een nieuw muziekinstrument werd voorgesteld. De Kelstone® van Jan Van Kelst bestaat uit 2 gitaarhalzen van telkens 9 snarenen wordt bespeeld door op de snaren te tikken. Volgens de bouwer verenigt het instrument het beste van de elektrische gitaar, basgitaar en piano in een. Jan laat zich voor deze gelegenheidd begeleiden door drummer Daniël Steeno en gitarist Jokke Schreurs.

Een dikke 150 jaar na de uitvinding van de saxofoon door Adolf Sax heeft Jan Van Kelst (ex-Sam Cooke Singers, hitje So Sad eind jaren '80) een nieuw instrument uitgevonden : de Kelstone, bestaande uit een statief met twee planken die elk met negen snaren bespannen zijn. Je bespeelt het door de snaren in te drukken.Met de ene hand speel je de baspartij, met de andere solo's of akkoorden. Het nieuwe instrument werd onlangs voorgesteld op de Popkommbeurs in Berlijn, en trok al de aandacht van o.a. Nile Rodgers (Chic).

Met zijn elektrisch instrument wil Van Kelst het beste van gitaar, basgitaar en piano combineren. Het is alsof je piano speelt op een gitaar en een basgitaar die op tafel liggen. Je kan er zeven octaven mee bereiken. De kelstone laat toe dat de muzikant tegelijk de baslijn en de melodie speelt. Wie het instrument bespeelt heeft als het ware enkel nog een drummer nodig om een volwaardige band te vormen. Van Kelst benadrukt dat zijn uitvinding makkelijker te bespelen is dan de piano. Pianisten spelen met de ene hand met de pink een hoge toon en met de duim een lagere, terwijl het met hun andere hand net omgekeerd is. Dit is niet zo bij de kelstone, waardoor het instrument misschien makkelijker aan te leren is. Je moet niet nadenken over het verschil tussen links en rechts als je speelt. Ook hoef je, in tegenstelling tot bij een gitaar, slechts één vingerzetting leren.

"Een Kelstone is een nieuwe stap in de evolutie", aldus Jan Kelst. "Hij verhoudt zich tot een gitaar zoals een snowboard tot ski's. Met de piano heeft de Kelstone een groot bereik en de mogelijkheid tot polyfonie gemeen. Maar net zoals bij een gitaar kun je, door de snaren te 'benden' of te 'sliden', het instrument doen janken, zodat je als muzikant je eigen expressie in je spel kunt leggen. Doordat je je handen boven op de snaren legt, kun je met één hand vier octaven bestrijken en, in ritmisch opzicht, zelf achtsten spelen. Stel je voor dat een Bach of een Jimi Hendrix destijds over zo'n ding hadden beschikt. Misschien was hun oeuvre dan nog rijker geweest". (*)

Tijd en plaats van het gebeuren :

Jan Van Kelst, Daniël Steeno en Jokke Schreurs : Kelstone
Zaterdag 6 oktober 2007 om 15.00 u
MIM Muziekinstrumentenmuseum
Hofberg 2
1000 Brussel

Meer info : www.muziekinstrumentenmuseum.be en www.kelst.be
------------------------
Expo Sound & Music
Vrijdag 12, zaterdag 13 en zondag 14 oktober 2007
Tour & Taxis
Havenlaan 86c
1000 Brussel

Meer info : www.sound-music.be en www.tourtaxis.com

(*) Een gitaar waarop je piano kunt spelen. Vlaams intrumentenbouwer Jan Van Kelst introduceert zijn Kelstone met succes in Duitsland, Dirk Steenhaut, De Morgen, 25/09/2007

Extra :
Benieuwd ? Bekijk dan alvast dit filmpje waarin Jan Van Kelst zijn instrument bespeelt.
Muzieknotatie voor de Kelstone vind je op www.tomeykens.com

16:00 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook