16/10/2007

Stom Paard in Vlaanderen en Nederland

Walpurgis, Stom paard Na een succesvolle reeks in de Zomer van Antwerpen 2006 trekt de muziektheater Walpurgis met de voorstelling 'Stom Paard' ook dit seizoen opnieuw de zalen in. Stom Paard is een intimistische, sobere, poëtische muziekvoorstelling:een tikkeltje absurd met een vleugje mysterie, en een mengeling vankinderlijke sérieux en humor. De cyclus van 15 nurseryrhymes van de Russische schrijver Vadim Levin, op muziek gezet door de Russische componist Alexander Knaifel (1943), werd in het Antwerps vertaald door Judith Vindevogel en wordt gebracht door sopraan Thaïs Scholiers en pianist Johan Bossers. Stom Paard is een intieme voorstelling waar mooie stiltes de muziek ritmeren. Ze is de komende maanden te zien in Vlaanderen en Nederland.

Stom Paard is een cyclus van 15 nurseryrhymes van de Russische schrijver Vadim Levin, op muziek gezet door de Russische componist Alexander Knaifel. Knaifels uitgebeende klankwereld is anarchistisch van opzet, maar extreem gedetailleerd in de uitwerking. Zijn extreme zuinigheid in taal, klank en gebaar en de belangrijke rol die hij de stilte toebedeelt, vragen om een extreme concentratie en een totale overgave van de uitvoerders.
Knaifel zelf omschrijft Stom Paard als een 'alchemistisch muzikaal gebeuren/ritueel' uitgevoerd door 1 zangeres en 1 pianist. Samen gidsen ze het publiek een 'andere' werkelijkheid binnen; die van de kindertijd en de fantasie. Stom Paard is voor elke volwassene een viering van de kinderlijke verbeelding.

Alexander Knaifel was oorspronkelijk cellist, maar moest het instrument noodgedwongen opgeven door een zenuwontsteking. Zo legde Knaifel, geboren in Tashkent (Oezbekistan) in 1943, zich toe op compositie. Zijn leraar was Boris Arapov, bij wie hij in Leningrad studeerde van 1964 tot 1967. Sinds die tijd woont Knaifel in St Petersburg als freelance componist en uitgever van muziek.
Knaifel omzeilt reeds in zijn eerste werken de 'geldige' wetten van de officiële muziekesthetiek. Hij werd lid van de groep avant garde componisten die in het begin van de jaren '60 onstond in Moskou, waartoe onder andere ook Schnittke, Gubaidulina, Denisov en Silvestrov behoorden. Nochtans verwerpt hij de traditie niet, en hij laat zich beïnvloeden door de Tweede Weense School en Sjostakovitsj. Boven alles vertonen zijn composities een hoge intensiteit en een expressieve stijl; hij onderzoekt compositorische technieken en sonorische mogelijkheden.
Maar in de jaren '70 veranderde zijn stijl. Zijn productie vertraagde en hij maakte grotere en meer structurele werken waarin de theatrale elementen werden gesublimeerd of geschrapt. De zuinigheid in het muzikale materiaal en een concentratie op geluid als beslissend element komen op de voorgrond te staan: "De geluiden zijn voor mij tekenen van het bestaan van schoonheid. Schoonheid is het belangrijkste voor mij - het is energie, onherhaalbaar", zegt Knaifel. De werken van de jaren '90 werden in grote mate beïnvloed door religieuze thema's en bevinden zich op het terrein tussen filosofie, psychologie en de esoterie.
Knaifel heeft een groot oeuvre geproduceerd dat onder andere bestaat uit muzikale theaterstukken, symfonische composities, film muziek, kamermuziek en vocale muziek. Belangrijke vertolkers als Mstislav Rostropovich, Gennady Roshdestvensky en Alexei Lyubimov hebben werk van hem gebracht.

Tijd en plaats van het gebeuren :

Walpurgis : Stom paard
Van donderdag 18 t/m zaterdag 20 oktober 2007, telkens om 20.15 u
HETPALEIS - Serre
Theaterplein
2000 Antwerpen

Meer info : www.hetpaleis.be, www.walpurgis.be en walpurgisblog.blogspot.com
------------------------------------
Vrijdag 26 oktober 2007 om 20.00 u
CC Belgica
Kerkstraat 24
9200 Dendermonde

Meer info : www.ccbelgica.be, www.walpurgis.be en walpurgisblog.blogspot.com

Bron : Walpurgis

Elders op Oorgetuige :
Stom Paard / Cheval Stupide, 26/10/2006
Walpurgis' Stom paard : stille muziek op een geheime locatie, 11/07/2006

18:00 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

Robots hebben ook gevoelens

Simba Het M&M orkest toont zich donderdag van zijn gevoeligste kant. Alle robots van het orkest worden voorzien van allerlei sensoren die de input van de menselijke spelers en bespelers aanvoelen. Enerzijds zijn er de sonar en radar sensoren die de robots toelaten een goede perceptie te hebben van de motorische inputs gegeven door de dansers en performers, anderzijds zijn er ook de auditieve sensoren, die de robots van heuse oren voorzien. Nieuw op dat vlak is dat ze nu ook wat aan stemherkenning kunnen doen, wat uiteraard heel wat creatieve mogelijkheden schept op het vlak van text-soundcompositie.

Het logos sensor-lab toont zijn nieuwste verwezenlijkingen en de muziekautomaten laten zich horen als heuse lieve robots. Het judaisch-kristelijke taboe hebben ze reeds lang achter zich gelaten. De focus in dit concert ligt op interactief werk van Kristof Lauwers en de robotbouwer zelf, Godfried-Willem Raes. Natuurlijk ontbreken ook bijdragen van Moniek Darge, Sebastian Bradt, Hans Roels e.a. niet op het programma.

Tijd en plaats van het gebeuren :

<M&M> 'Sensations'
Donderdag 18 oktober 2007 om 20.00 u

Logos Tetraeder
Bomastraat 26
9000 Gent

Meer info : www.logosfoundation.org

Benieuwd : Bekijk alvast dit filmpje waarin Godfried-Willem Raes tekst en uitleg geeft over zijn robotorkest (Youtube, 19/07/2007: 3'16'')

15:00 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

Filmfestival Gent trekt meer dan ooit de kaart van de (film)muziek

Bajofondo Tango Club Het Filmfestival Gent trekt meer dan ooit de kaart van de (film)muziek. Met vier concerten, een reeks muziekdocumentaires, de uitgave van de cd For the Record: Craig Armstrong en het tweede Europese filmmuziekconcert in Berlijn, blijft de focus op muziek het paradepaardje van het festival.

Met de link tussen film en muziek bezet het Filmfestival Gent een eigen en unieke plaats in het internationale festivallandschap. Al meer dan twee decennia staat de competitie in het teken van 'de impact van muziek op film'. Het gaat daarbij niet zozeer om films die muziek als onderwerp hebben, maar films waarbij de muziek wezenlijk bijdraagt tot het eindresultaat. Ieder jaar organiseert het festival de uitreiking van de World Soundtrack Awards en wereldberoemde componisten als Ennio Morricone, Maurice Jarre, Gabriel Yared, Hans Zimmer, Zbigniew Preisner en Craig Armstrong brachten er reeds hun muziek live met een symfonisch orkest.

Ook internationaal blijft het festival gewaardeerd omwille van de klemtoon op (film)muziek. Na het succes van het Europese filmmuziekconcert Music of the Image in 2005, organiseren de European Film Academy en het Filmfestival Gent opnieuw een groots opgezet concert aan de vooravond van de European Film Awards. Het concert, dat plaatsvindt op 30 november in het Berlijnse Admiralspalast, is één van de hoogtepunten van de festiviteiten rond het twintigjarige bestaan van de European Film Awards. Het Vlaams Radio Orkest onder leiding van Dirk Brossé zal muziek uitvoeren van Europa’s meest vooraanstaande filmmuziekcomponisten.

Bajofondo Tango Club: een unieke mix van traditie en verrassing

Tijdens de 34ste editie van het Filmfestival Gent blijft filmmuziek een cruciaal onderdeel vormen van het uitgebreide programma. Voor het eerst zullen alle filmmuziekinitiatieven gebundeld worden in een driedaagse aan het eind van het festival. Op 18 oktober mag de Argentijnse componist en tweevoudig Oscarwinnaar Gustavo Santaolalla (Babel, Brokeback Mountain, Motorcycle Diaries, 21 Grams) een Argentijns feestje bouwen met zijn Bajofondo Tango Club, een warmbloedige mix tussen tango en dance. Uiteraard zal Santaolalla tussendoor ook enkele fragmenten van zijn meermaals bekroonde filmmuziek spelen.

Met hun opwindende clash tussen tango en dance veroverde Bajofondo Tango Club de podia van de zomerfestivals, met als hoogtepunt het nog steeds nazinderende slotconcert op de jubileumeditie van het Cactus festival. Dat feestje doen ze donderdag nog eens dubbel en dik over op het festival waar ze hun nieuwe album Mare Dulce komen voorstellen in de concertzaal van Vooruit, als startschot van hun Europese tournee.
"Wat heeft Bajofondo Tango Club in godsnaam met film te maken", horen we je luidop denken. Wel, wie de namenlijst van het twaalfkoppige collectief overloopt, komt halverwege ene Gustavo Santaolalla tegen. Deze Argentijnse muzikant en componist schreef de voorbije jaren de prachtige soundtracks voor onder andere "21 Grams", "Amores Perros", "Motorcycle Diaries", "Brokeback Mountain" en "Babel", en wist voor deze laatste twee films telkens een Oscar voor Beste Filmmuziek binnen te halen. Santoalalla is al jaren een trouwe gast van het festival en de World Soundtrack Awards. En vorig jaar won hij nog de Public Choice Award voor zijn soundtrack voor Babel, in 2005 was zijn muziek uit Brokeback Mountain in primeur te horen in Gent.

Aangezien het Filmfestival Gent de focus legt op Argentinië was de keuze voor het warmbloedige Bajofondo Tango Club snel gemaakt. Dit muzikaal laboratorium in het schemergebied tussen de rijke tangotraditie en elektronische muziek is al jaren een hype in Zuid-Amerika, het titelloze debuutalbum van het collectief sleepte zelfs meerdere Grammy's in de wacht. Ondertussen heeft de band met Superveille al een tweede plaat in de rekken liggen, in september komt daar Mare Dulce bij.

Tijd en plaats van het gebeuren :

Filmfestival Gent - Gustavo Santaolalla & Bajofondo Tango Club
Donderdag 18 oktober 2007 om 21.30 u
Kunstencentrum Vooruit - Concertzaal
Sint-Pietersnieuwstraat 23
9000 Gent

Meer info : www.vooruit.be, www.filmfestival.be en www.myspace.com/bajofondomardulce

Bron : Filmfestival

Elders op Oorgetuige :
Almost Cinema : 12 dagen in het grensgebied tussen film, performance, muziek en mediakunst, 8/10/2007

12:00 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

In the Tracks of... Gabriel Yared & Maurice Jarre

In the Tracks of... In the Tracks of... is een reeks documentaires over beroemde filmmuziekcomponisten. Gabriel Yared, huiscomponist van Anthony Minghella (The English Patient, The Talented Mister Ripley, Cold Mountain), opent de reeks, de legendarische Maurice Jarre volgt. Beide componisten zullen ook aanwezig zijn in Gent tijdens de vertoning van hun documentaire, evenals regisseur Pascale Cuenot en producenten Remy Boudet en Jean-Philippe Maras.

Gabriel Yared (1949), een van Libanese oorsprong Fransman, wordt beschouwd als een van de grootste filmmuziekcomponisten ter wereld. Hij schreef de originele filmmuziek voor o.a. 'Betty Blue' van Jean-Jacques Beineix, 'Camille Claudel' van Bruno Nuytten en 'The Lover' van Jean-Jacques Annaud. Bekend werd hij echt met de scores voor de films van Anthony Minghella: voor diens 'The English Patient' kreeg hij in 1996 zelfs een Oscar.
Naast zijn filmscores schrijft Gabriel Yared ook nog heel wat balletmuziek, meer bepaald voor Carolyn Carlson en Roland Petit.
Aan de hand van interviews met regisseurs, acteurs en muzikanten neemt Gabriel Yared de kijker mee naar het creatieve ontstaansproces van zijn muziek en deelt met hem de passie die hem al zijn hele leven stimuleert.

Maurice Jarre (1924) is de tweede componist van In the Tracks of. Met zijn briljante carrière van 60 jaar waarin hij 200 composities schreef voor films en 70 voor het theater, is hij uitgegroeid tot een van de meest legendarische filmmuziekcomponisten. Als muziekdirecteur van het Théâtre National in Parijs schreef hij verschillende scores voor toneelstukken, waaronder 'Notre Dame de Paris' in 1956.
Zijn ervaringen met Cocteau en Camus deden hem geleidelijk overstappen naar de filmmuziek. Hij componeerde de scores voor onder andere de klassieker 'The Longest Day' van Ken Annakin, 'Paris, brûle-t-il?' van René Clément, 'Dead Poets Society' van Peter Weir en 'Ghost' van Jerry Zucker. Voor 'Lawrence of Arabia', 'Doctor Zhivago' en 'A Passage to India', drie films van David Lean, won hij een Oscar voor beste muziek.
Hij dirigeerde ook verschillende gerenommeerde orkesten en kreeg een Legioen van Eer. Hij verdeelt zijn tijd tussen Los Angeles en de Zwitserse Alpen, waar hij de kijker uitnodigt voor een intimistische en geprivilegieerde conversatie in het hart van zijn creatieve universum.

Tijd en plaats van het gebeuren :

Internationaal Filmfestival van Vlaanderen-Gent
In the Tracks of… Gabriel Yared & Maurice Jarre

Donderdag 18 oktober 2007 om 17.30 u (beide films worden na elkaar vertoond)
Kinepolis - zaal 10
Ter platen 12
9000 Gent

Meer info : www.filmfestival.be en www.gabrielyared.com

Bron : Filmfestival

07:00 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

15/10/2007

Prometheus Ensemble meets Kagel

Mauricio Kagel Mauricio Kagel schrijft muziek met dubbele bodems en doorprikt de ernst van het klassieke concert met visueel-theatrale elementen. Zo geeft hij de uitvoerders aanwijzingen voor hun bewegingen en gelaatsuitdrukking als ze musiceren. Kagel presenteert en dirigeert hier enkele van zijn pittige werken uit het einde van de vorige eeuw. In Die Stücke der Windrose onderzoekt hij de relatie tussen verschillende muzikale culturen door de bril van een West-Europees salonorkest. Phantasiestück is een complexloze, optimistische compositie die haar energie haalt uit de ritmische stuwing en het rapsodische karakter. Dit concert is een unieke gelegenheid om Prometheus, één van Vlaanderens beste ensembles, aan het werk te horen onder de baton van de meester-componist zelf.

Mauricio Kagel (1931) is één van de meest creatieve en veelzijdige hedendaagse componisten en het is door die veelzijdigheid ook vrij moeilijk om zijn muziek onder één noemer te vatten. Kagel begon zijn carrière in de late jaren 1950 en de vroege jaren 1960 in het spoor van de postseriële avant-garde, maar ontwikkelde al gauw een aanpak waarbij hij niet enkel de grenzen tussen theater, muziek, luisterspelen en film aftast (Kagel is ook een begenadigd cineast), maar het theatrale aspect ook echt in de muziek binnenbrengt.

In de jaren 1960 maakte hij furore met wat sindsdien de musicologische vakterm 'instrumentaal theater' heeft meegekregen: composities die, hoewel ze voor een instrumentale bezetting zijn geschreven, wezenlijk enkel theatrale handelingen bevatten. Het bekendste voorbeeld daarvan is 'Match' (1964), waarin twee cellisten op zuiver muzikale wijze suggereren dat ze een tenniswedstrijd tegen elkaar houden, met een percussionist als scheidsrechter.
Hoewel die 'instrumentaal theater'-fase maar enkele jaren duurt, blijft er onmiskenbaar een fundamenteel theatrale dimensie in alle composities van Kagel aan te wijzen. Bovenal is het basisprincipe dat muziek méér is dan een combinatie van klanken essentieel voor Kagels muziek. Dat uit zich dan ofwel in werken waarin theatrale elementen in de muziek binnensijpelen, ofwel in composities die via de muziek commentaar geven op andere zaken. Dat kan andere muziek zijn (driemaal raden over wiens muziek de 'Sankt-Bach-Passion' (1985) gaat, of 'Ludwig Van' (1970)...) of maatschappelijke fenomenen - Kagel is steeds politiek (links) geëngageerd geweest. Kagel maakt muziek die wil prikkelen en zelfs lichtjes provoceren. En daarvoor zijn alle middelen - conventionele én onconventionele - toegelaten.

Muziek heeft een sterke suggestieve werking en is in staat om een hoop associaties op te roepen. Dat is de kern van wat Kagel sinds de jaren 1970 in zijn werk heeft geëxploreerd. Zijn muziek bedient zich van talrijke referenties die soms heel nadrukkelijk kunnen zijn (ook dat maakt deel uit van het theatrale gehalte van zijn muziek) maar meestal ook zeer subtiele zaken inhouden, die steeds een erudiete kennis van de hele cultuurgeschiedenis tonen. Kagels muziek heeft bovendien vaak een kritische dimensie, maar dan aangebracht met een genereus gevoel voor humor en een zeker gevoel van mildheid. De werken op dit concertprogramma passen allemaal in dat kader van muziek die een muzikaal-culturele context tot onderwerp neemt en via een ver-nuftig kluwen van referenties en toespelingen ermee in dialoog gaat.

De muziekgeschiedschrijving en daarmee ook heel wat toelichtingen bij composities hebben doorgaans een sterke neiging om te fixeren op het biografische. Waar werd een componist geboren? Wanneer en bij wie studeerde hij? In welke omstandigheden scheef hij deze of gene compositie? Droog feitenmateriaal dat in sommige gevallen misschien interessant is, maar zelden iets wezenlijks bijbrengt over wat er nu eigenlijk in een bepaald muziekstuk te horen valt, laat staan wat daar het esthetische belang van is. Kortom, biografische anekdotiek en de zuiver muzikale aspecten zijn doorgaans twee strikt gescheiden werelden. Niettemin is om de werken van Mauricio Kagel op dit concert te begrijpen deze kleine biografische uitweiding essentieel.

Mauricio Kagel is geboren en opgegroeid in Argentinië als kind van Oost-Europese Joodse immigranten. Hij trok in de jaren 1950 naar Duitsland, waar hij als componist zijn carrière vormgaf. Hoewel hij al 50 jaar lang deel uitmaakt van de West-Europese muzikale avant-garde, liggen zijn roots ergens anders. Vooral zijn 'meervoudige' identiteit (Duits, Argentijns, Joods) heeft uitgesproken sporen nagelaten in zijn werk. Nergens komt dat beter tot uiting dan in de reeks 'Die Stücke der Windrose' (1988-1994). Deze acht composities voor salonorkest (steeds dezelfde bezetting: klarinet, strijkkwartet, contrabas, harmonium, piano en percussie, waarbij enkel de invulling van de percussiepartij toelaat om in de verschillende stukken andere klankbronnen binnen te brengen) zijn elk genoemd naar één van de acht voornaamste windrichtingen.

De muziek voor ieder van die stukken vormt een soort van imaginaire reis, vol associaties met die bepaalde windrichting. Maar dat is bij Kagel verre van éénduidig, want heel deze cyclus is één grote oefening in het doorbreken van het Eurocentrische perspectief, en daar voert Kagel zelf een autobiografische factor voor aan:
"Toen ik aan de schetsen van deze cyclus werkte, had ik al besloten om voortdurend het geografische perspectief van mijn muzikale observaties af te wisselen. Misschien heeft dit iets te maken met het feit dat ik geboren ben in het zuidelijk halfrond. Wanneer je de eerste jaren, waarin je de diepste indrukken opdoet, daar doorbrengt, roepen de vier windrichtingen heel specifieke ervaringen, verlangens en beelden op die het exacte tegenovergestelde zijn van de overeenkomstige associaties van de Europeanen.
Ook nu nog is het zuiden voor mij geen synoniem voor hitte, maar voor kou: met Patagonië, Vuurland, Antarctica. Het noorden, daarentegen, is allesbehalve koud: ongenadige zon en strak afgetekende schaduwen, broeierige vochtigheid, woestijnlandschappen en dorheid. En ofschoon de term 'Nabije Oosten' voor velen een Oosterse cultuur impliceert, roept het voor mensen die in het Verre Oosten wonen juist het tegenovergestelde op. Hier neigen onze ideeën naar simplisme; ze zijn een amalgaam van vluchtige of bestendige reisherinneringen, van lezingen en dingen die we geleerd hebben, van dingen waar we wel of niet van houden. Als, zelfs na slechts enkele maten, we het gevoel krijgen meegevoerd te zijn naar het aangewezen geografische punt, dan kunnen we misschien als luisteraars de atmosfeer van het stuk verrijken met fragmenten uit onze eigen muzikale herinnering of ervaring".

In 'Die Stücke der Windrose' laat Kagel de ingebakken associaties en vooroordelen bij een bepaalde Windstreek horen. Het onderwerp van Westen (1993-94) is dan ook zowel de 'Afrikanisering' van Amerika (met zoveel muzikale gevolgen: het ontstaan van de jazz is het meest voor de hand liggende) als de recentere 'Amerikanisering' van Afrika. De keuze van de instrumentatie is ook niet vrijblijvend: het salonorkest roept in deze cyclus de sfeer van de amusementsmuziek op, waaraan Kagel dan een ludieke compositie met een ernstige ondertoon koppelt.

Op vergelijkbare wijze draagt de keuze van bezettingen (en van titels) in de andere werken op dit concert een deel van de betekenis van deze muziek. Een werk met als titel 'Kammersymphonie' (1972-73) voor 13 solisten gaat vanzelfsprekend in dialoog met de vroeg-twintigste-eeuwse traditie van de Tweede Weense School, waarbij componisten als Arnold Schönberg (wiens Kammersymphonie op. 9 hét modelwerk in die richting is), Alban Berg en Anton Webern traditionele grootschalige con-cepten als de symfonie en het concerto voor zulke compacte bezettingen begonnen te zetten.

Ook voor 'Phantasiestück' (1987-88) geeft de titel al aan wat de inhoud van de muziek te bieden zal hebben. De term 'Fantasia' is al sinds de vroegste voorbeelden van instrumentale muziek in de laat-renaissance de benaming van een compositie die los van duidelijke formele schema's is opgebouwd. Sindsdien is het een vrij vage term gebleven, een vlag die vele ladingen kan dekken, wat in de 19de eeuw (waar eerder de Duitse term 'Phantasie' opduikt) een nieuwe impuls krijgt, waar dit het terrein bij uitstek is waar componisten grillige, rapsodische muziek kunnen uitwerken. Een gelijkaardige grillige sfeer kenmerkt ook Kagels Phantasiestück. De fluit en de piano brengen divers thematisch materiaal aan, dat nooit echt ontwikkeld wordt. Er zijn twee mogelijke manieren om dit werk te brengen: enkel voor fluit en piano, of met een instrumentale begeleiding (klarinet, basklarinet, viool, altviool en cello). In dat laatste geval mogen enkel de fluit en de piano - de protagonisten van dit stuk - zichtbaar zijn; de andere instrumenten nemen plaats achter een doek. Deze nauwgezette zorg voor de scènische dimensie verraadt weer het alomtegenwoordige theatrale karakter in de muziek van Mauricio Kagel. (*)

Programma :

Mauricio Kagel : Phantasiestück / Die Stücke der Windrose 'Westen' für Salonorchester / Kammersymphonie

Prometheus Ensemble o.l.v. Mauricio Kagel : Carlos Bruneel (fluit), Henri De Roeck (klarinet), Luc Bergmans (basklarinet), N.N. (trompet), Mark Reynolds (tuba), Carlo Willems, Koen Wilmaers (percussie), Jan Michiels (piano), Annelies Focquaert (harmonium), Anne-Sophie Bertrand (harp), Tatiana Samouil, Gudrun Vercampt (viool), Tony Nys (altviool), Geert De Bièvre (cello) en Jan Buysschaert (contrabas)

Tijd en plaats van het gebeuren :

Prometheus Ensemble o.l.v. Mauricio Kagel
Donderdag 18 oktober 2007 om 20.30 u
(Inleiding door Maarten Beirens om 19.30 u)
Schouwburg
Bondgenotenlaan 21
3000 Leuven

Kagel componeerde ook muziek voor het automatisch speelwerk van enkele Nederlandse beiaarden i.s.m. Arie Abbenes. Abbenes bewerkte op zijn beurt een aantal instrumentale nummers uit Kagels oratorium 'La trahison orale' voor beiaard. Diezelfde avond (18 oktober) speelt beiaardier Luc Rombouts die Kagelbewerkingen op de beiaard van de universiteitsbibliotheek. Spits dus je oren onderweg naar de Schouwburg
Donderdag 18 oktober van 20.00 u tot 20.15 u
Beiaard Universiteitsbibliotheek Leuven


Meer info : www.festivalvanvlaanderen.be en www.prometheusensemble.be
--------------------------------------------
Vrijdag 19 oktober 2007 om 20.00 u (Inleiding door Rudy Tambuyser om 19.15 u)
Concertgebouw
't Zand 34
8000 Brugge

Meer info : www.concertgebouw.be en www.prometheusensemble.be
--------------------------------------------
Zaterdag 20 oktober 2007 om 20.00 u
Kaaitheater
Sainctelettesquare 20
1000 Brussel

Meer info : www.kaaitheater.be en www.prometheusensemble.be

(*) Tekst : "Het wereldbeeld volgens Mauricio Kagel", Maarten Beirens voor Novecento, 2007

Elders op Oorgetuige :
Mauricio Kagel : componistenportret, 8/10/2007
Novecento : steengoede muziek uit de vorige eeuw, 23/09/2007

19:00 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

Moscow Chamber Academy in de Rode Pomp

Maria Koval De Moscow Chamber Academy, aangevoerd door violist Michel Taitz, vormt zo'n beetje het huis-strijkkwartet van de Rode Pomp. In het recital van woensdag hoor je klassiek werk van Brahms en Beethoven, en een strijkkwartet van de jonge Russische Maria Koval.

Michael Taitz stond mede aan de wieg van De Rode Pomp en zijn strijkkwartet geeft er al 13 jaar lang ongeveer 4 tot 5 concerten per jaar. Telkens weer verbazen ze, door hun mooie volle éné klank, hun prachtige kleur, hun perfectiedrang, hun ernst en hun toch avontuurlijke programma's. Zij hebben alle Sjostakovitsjstrijkkwartetten gespeld, alles van Beethoven, maar véél werk ook van Belgen. Al die concerten - een zestigtal in totaal - zijn opgenomen en zitten in het geluidsarchief van De Rode Pomp.

De Moscow Chamber Academy komt voort uit het Kamerorkest van Moskou. Dit orkest, waarvan Sjostakovitsj zei dat het beste kamerorkest ter wereld was, werd opgericht en geleid door Rudolf Barshai. Taits en Boni waren er al heel vreog lid van en ze maakten ook deel uit van de diverse kleinere kamermuziekformaties die uit dit orkest zijn voortgekomen. Boris Baraz, leerling van Shakhovkaya en Rostropovitsj, speelde ook nog met Bashmet samen en was lid van het Orkest van het Moskouse Conservatorium onder leiding van Sviatoslav Richter. Met haar enorme ervaring voelt deMoscow Chamber Academy zich in het ijzeren repertoire als een vis in het water. Naast het grote repertoire zijn zij ook nieuwsgierig naar hedendaagse muziek. Weldra neemt De Rode Pomp stappen om eindelijk met dit schitterende kwartet de hort op te gaan en een flink aantal concerten extra muros te organiseren.

Maria Koval (°1962) werd in Moskou geboren. Haar vader was een vooraanstaand sovjetcomponist. Al heel jong volgde Maria lessen aan de Centrale Muziekschool van het conservatorium in Moskou (piano en compositie). Aan het conservatorium volgde ze compositie in de klas van Khrennikov en instrumenatie bij Denissov. Voor ze naar Europa vertrok had ze al symfonieën, concerti en toneelmuziek geschreven en als pianiste zo'n 150 recitals gegeven. Tussen 1990 en 1997 woonde ze in Hamburg. Ze volgde er twee jaar lang de cursus elektronische muziek aan de Musikhochschule. Ze had toen ook veel contact met Alfred Schnittke. In die periode bleef ze componeren en recitals geven, ook in de V.S., waar ze bovendien deelnam aan het festival voor microtonale muziek. Sinds 1997 woont Koval in Parijs. Ze werkt momenteel aan een opera waarvoor ze zelf het libretto schreef, en aan een symfonische suite naar Andersen.

Programma :

The 'Moscow Chamber' Academy : Michel Taits, viool - Elena Boni, viool - Jevgeni Malkin, altviool - Boris Baraz, cello.
  • J. Brahms, Strijkkwartet nr 1
  • M. Koval, String Quartet
  • L. van Beethoven, Strijkkwartet opus 59 nr. 1
Tijd en plaats van het gebeuren :

Moscow Chamber Academy : Brahms, Koval & Beethoven
Woensdag 17 oktober 2007 om 20.30 u

De Rode Pomp
Nieuwpoort 59
9000 Gent

Meer info: www.rodepomp.be en www.chambermusic-leyers.com

Bron : De Rode Pomp

18:00 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

Steamboat Bill Jr : stille film van Buster Keaton met live begeleiding

Buster Keaton, Steamboat Bill Jr. BL!NDMAN [4x4]sax speelt live bij de stille film Steamboat Bill Jr. van de onvergetelijke komiek Buster Keaton. Hij komt er in een tornado terecht met spectaculaire stunts en ongemeen komische situaties tot gevolg. De soundtrack van Eric Sleichim voor saxofoonkwartet, laat klep noch klank onberoerd om dit hilarische maar ook tedere filmverhaal nieuw leven in te blazen. Deze gedeeltelijk autobiografische film gaat over de rivaliteit tussen twee kapiteins, een onmogelijke liefde en de noodzaak van het afgooien van vaders juk. Het verhaal speelt zich af op de tot de verbeelding sprekende Mississippi. De verrassende klankrijkdom van de saxofoon geeft de film een nieuwe drive én dimensie.

Als componist-saxofonist verwierf Eric Sleichim internationale faam door de zeer eigenzinnige wijze waarop hij het instrument benadert: hij maakt zowel gebruik van snierpende veertjes, klanken van kleppen, plof- en smakgeluiden als van de tonale kwaliteiten vande saxofoon. Wat traditioneel als bijzaak wordt beschouwd, verheft hij tot hoofdzaak en creëert er, vaak in combinatie met andere kunstvormen, nooit eerder gehoorde klankwerelden mee. Sinds 1988 treedt hij met zijn Blindman saxofoonkwartet met grote regelmaat op in binnen- en buitenland, waar hij ook workshops geeft gebaseerd op niet-conventionele technieken. Vanaf 1983 staat de naam Sleichim garant voor zeer eigenzinnige composities voor theaterstukken, choreografieën, performances, films, kunstvideo's, tentoonstellingen en concerten, die hij in opdracht van zeer diverse organisatoren voornamelijk voor Blindman schrijft.

Sleichim voorzag reeds drie stille films van een originele klankband voor een live begeleiding: de Japanse film "Kurutta Ippeiji" (1926) van Teinosuke Kinugasa, "Steamboat Bill Jr." van Buster Keaton (1928) en "La chute de la Maison Usher", de stille avant-garde/horrorfilm van Jean Epstein (1928). Voor de live begeleiding van Buster Keatons 'Steamboat Bill Junior' schreef Eric Sleichim een originele compositie die een verrassend frisse kijk geeft op de film. Naast een excentrieke 'bruiteurs'-taak speelt het saxofoonkwartet vooral een stevig uitgebalanceerde partituur die, in combinatie met speciale geluidseffekten, uitmondt in een stormachtige soundtrack.

Tijd en plaats van het gebeuren :

BL!NDMAN [4X4] & Eric Sleichim : Buster Keaton, Steamboat Bill Jr. live
Woensdag 17 oktober 2007 om 21.00 u
(Inleiding door Maarten Beirens om 20.00u)
Het Depot
Martelarenplein 12
3000 Leuven

Meer info : www.festivalvanvlaanderen.be, www.hetdepot.be en www.blindman.be

Extra :
Je kan de film Steamboat Bill Jr. downloaden op silent-movies.com

Elders op Oorgetuige :
Novecento : steengoede muziek uit de vorige eeuw, 23/09/2007

15:00 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

L'Espace du Son : 25 jaar Musiques & Recherches

L'Espace du Son Voor een flinke portie elektroakoestische muziek kun je deze week terecht in het Brusselse Théâtre Marni. Annette Vande Gorne en vzw Musiques & Recherches organiseren er reeds voor de veertiende keer het vierdaagse Festival Acousmatique International L'Espace du Son.

Na haar klassieke muziekopleiding ontdekt Annette Vande Gorne (1946) de akoesmatiek. Daarbij wordt het geluid puur op zijn klankeigenschappen benaderd, zonder dat de bron ervan enige betekenis overhoudt. Een ingrijpende verandering in het waarnemen dus, dat nu veel meer gericht is op de klankspectra van die geluiden. Dat brengt ook een andere manier van componeren met zich mee. Om zich op dat gebied bij te scholen heeft ze ondermeer ook nog een stage gevolgd bij Pierre Schaeffer.

Omdat er geen mogelijkheden in België waren om deze muziek te leren kennen en te kunnen spelen richtte ze in 1982 de vzw Musiques et Recherches op en de studio Métamorphoses d'Orphée (ondertussen bestaande uit meerdere studio's voorzien van de modernste middelen). Ze doceert nu aan het conservatorium te Mons. Het jaarlijks festival "L'Espace du Son" is ondertussen aan zijn 14de jaargang toe en nodigt componisten van over de hele wereld uit om hun muziek te laten horen op het akoesmonium van 48 luidsprekers.

Gespreid over vier avonden hoor je er werk van Annette Vande Gorne zelf, van François Bayle (F), Ingrid Drese (B), Robert Normandeau (CAN) , Christian Calon (CAN), Andrew Lewis (UK), Chantal Dumas (CAN), Francis Dhomont (F) , Jean-François Minjard (F), François Donato (F), Gilles Racot (F), Bernard Parmegiani (F), Beatriz Ferreyra (Arg/F) en Ana Dall'Ara-Majek (F).

Tijd en plaats van het gebeuren :

L'Espace du Son : Festival Acousmatique International
Van woensdag 17 tot zondag 21 oktober 2007, telkens om 20.00 u
Théâtre Marni
Rue de Vergnies 25
1050 Brussel

Meer info : www.musiques-recherches.be en www.theatremarni.com

Bernard Parmegiani : www.parmegiani.fr
Bernard Parmegiani, 'De Natura Sonorum: Accidents/Harmoniques' op Kwadratuur.be
Francis Dhomont op en.wikipedia.org en www.otherminds.org
François Bayle : www.magison.org
François Donato : francois.donato.free.fr
Gilles Racot : brahms.ircam.fr
Andrew Lewis : www.bangor.ac.uk
François Bayle, Christian Calon, Francis Dhomont, Ingrid Drese, Chantal Dumas, Beatriz Ferreyra, Robert Normandeau en Annette Vande Gorne op www.electrocd.com

Elders op Oorgetuige:
Creatieconcert Musiques & Recherches, 25/04/2007
Electro-belge : overzicht van de electroakoestische muziek in België, 22/03/2007
Elektronik! : elektronische muziek in de schijnwerpers, 20/03/2007

12:00 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

Ways of Hearing: Resisting the Visual

David Toop 'Het zien komt voor woorden. Het kind kijkt en herkent voor het kan spreken.' Dit zijn de eerste twee zinnen van John Berger's Ways of Seeing. Berger noemt het zicht het primaire menselijke zintuig en introduceert het idee dat we via het kijken onze plaats in de wereld vinden. Wat hier wordt genegeerd is het feit dat klank komt voor het zien, en het kind luistert voor het kijkt. David Toop gaat in zijn lezing op zoek naar de positie van klank in het rijk van de zintuigen, de relatie tussen horen en zien, tussen stilte en niet-zien. Wat bedoelde Marcel Duchamp met het adagium "On peut regarder voir; on ne peut pas entendre entendre"? Leven we in een visueel tijdperk, zoals het cliché het wil, of eerder in een auditieve wereld? Wat kunnen woorden en beelden ons vertellen over sonische afwezigheid en beklemming? Met welke uitdagingen worden geluidskunstenaars, werkend in het domein van de beeldende kunsten, geconfronteerd?

Als muzikant, auteur en curator is David Toop (UK, 1949) vooral geïnteresseerd in het potentieel van klank als muzikaal element, bevrijd van harmonische en tonale stelsels: klank als reflectie van extra-muzikale systemen van biologie, geografie, technologie, cognitieve processen, sociale relaties, politieke modellen of lichaamstaal. Hij traceert en registreert hoe geluiden vandaag, in een wereld van media en technologie, reizen door tijd en ruimte, elkaar ontmoeten en convergeren, zich ontwikkelen, denken en leven. Hij documenteerde zijn persoonlijke zoektocht in tal van boeken (Rap Attack, Ocean of Sound, Exotica, en Haunted Weather), artikels (o.a. in The Wire, The Times en the Face), tentoonstellingen (o.a. Sonic Boom in de Hayward Gallery, Londen) en muzikale projecten, vaak in samenwerking met uiteenlopende kunstenaars zoals Brian Eno, John Zorn, Derek Bailey, Akio Suzuki, Steven Berkoff en Mitsutaka Ishii.

Sinds hij in het midden van de jaren 1960 voor het eerst experimenteerde met taperecorders en synthesizers, heeft Asmus Tietchens ( 1947) een onuitwisbare stempel gedrukt op de hedendaagse muziek, zowel in Duitsland als daarbuiten. Zijn invloed is vooral voelbaar in de industriële muziekbeweging, maar zelf is hij wars van elk vastomlijnd genre of filosofie. Zijn talloze releases, die zowel affiniteiten laten horen met musique concrète, serialisme, minimalisme als krautrock, zijn in de eerste plaats intuïtieve en persoonlijke exploraties van de studio als instrument, van een bepaalde muzikale notie, of een samenwerkingsverband.

Sinds enkele jaren werkt hij samen met landgenoot Thomas Köner (1965) aan het project 'Kontakt der Jünglinge'. Köner werkte eerder samen met filmmaker Jürgen Reble en maakte met het duo Porter Ricks furore in het Europese technolandschap. Hij is vooral geïnteresseerd in het verkennen van klankkleur, een idee dat hij recent ook naar het visuele heeft doorgetrokken. Zijn audiovisueel werk werd onder andere bekroond op Transmediale, Ars Electronica en het Internationaal Filmfestival van Rotterdam. 'Kontakt der Jünglinge' is de confrontatie van twee eigenzinnige idiomen, die resulteren in onverwachte klankpatronen.

John Duncan (1953) verkent reeds drie decennia lang de psycho-fysieke grenzen van het individu, in klank, performance en installatievorm. Zelf beschouwt hij zijn werk als een vorm van existentieel onderzoek, voor zichzelf en het publiek. In de jaren 1970 maakte hij in Los Angeles ophef met een reeks radicale fysieke performances, vooraleer hij zich, in samenwerking met mensen zoals Paul McCarthy en Tom Recchion, begon toe te leggen op de exploratie van de kortegolfradio en fieldrecordings. Na periodes in Tokyo en Amsterdam, waar hij onder andere experimenteerde met piraatuitzendingen, verhuisde hij naar Italië, waar hij nog steeds verblijft. Hij werkte samen met CM von Hausswolff, Francisco López, Giuliana Stefani en leden van Throbbing Gristle en Pan Sonic, en participeerde in aan tal van tentoonstellingen en festivals wereldwijd.

De Zweedse kunstenaar en curator Carl Michael von Hausswolff (1956) is vooral gefascineerd door schemerzones, zowel in de alledaagse omgeving als in het cultuurdomein. Hij maakt sinds het eind van de jaren 1970 geluidsstudies, vooral met behulp van de taperecorder, maar legt zich in recent klank- en installatiewerk vooral toe op de exploratie van fysieke realiteiten op de grens van de menselijke perceptie. Hij gebruikt uiteenlopende elektronische media om informatiestromen, energievelden, visuele en akoestische fenomenen te ontginnen en te bewerken. In de beeldende kunstwereld maakte hij naam met tentoonstellingen op de Biënnales van Istanboel en Johannesburg en Documenta X in Kassel (allen in 1997), als curator van het Noorse Pavilioen op de Biënnale van Venetië, maar ook als een van de oprichters van de virtuele natie 'the Kingdom of Elgaland-Vargaland'’.

Tijd en plaats van het gebeuren :

WAYS OF HEARING
LEZING: David Toop: Ways of Hearing, Resisting the Visual
Woensdag 17 oktober 2007 om 20.30 u
Argos, Centre for Art & Media
Werfstraat 13
1000 Brussel

Meer info : www.argosarts.org en www.davidtoop.com
-----------------------------
WAYS OF HEARING CONCERT
Asmus Tietchens & Thomas Köner / John Duncan / Carl Michael von Hausswolff

Donderdag 18 oktober 2007 om 20.30 u
Argos, Centre for Art & Media
Werfstraat 13
1000 Brussel

Meer info : www.argosarts.org, www.tietchens.de, www.koener.de, www.johnduncan.org

07:00 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

14/10/2007

Music@venture : Strange Attractors

Music@venture Music@venture is het tweede luik van het Festival van Vlaanderen-Antwerpen. Voor elke editie van dit tweejaarlijks festival voor hedendaagse muziek wordt een curator aangesproken, die op een volstrekt eigenzinnige manier - via diverse concerten - zijn persoonlijke, doordachte visie op actuele muziek uitwerkt. Het programma knoopt hoofdzakelijk aan bij de hedendaagse muziek, maar legt eveneens horizontale (eigentijdse parallellen en contrasten) en verticale (historische) verbanden.
Music@venture 2007 vindt plaats van 18 tot en met 21 oktober 2007, met een programma samengesteld door curator Eric Sleichim. Onder zijn curatorschap brengt het festival een ode aan levende componisten en krijgen de 'enfants terribles' van de hedendaagse muziek de kans om hun wildste dromen los te laten. Music@venture 2007 heeft als veelbetekenende titel 'Strange Attractors' meegekregen. Luisteraars mogen zich verwachten aan verrassende muziekervaringen, inspirerende creaties en interdiciplinair vuurwerk.

"Het uitgangspunt was om de vaak bewandelde paden te verlaten", aldus Eric Sleichim. "Het heeft geen zin om op vier dagen in het klein een typisch nieuwe muziekfestival à la Ars Musica te maken. Maar ik wou er tochiets representatiefs en vooral samenhangends van maken. Dat was de uitdaging. Bovendien had ik niet het budget om grote namen op de affiche te zetten. Het was dus kwestie van binnen de beperkte middelen
toch sterke keuzes te maken.
Ik heb eerst de bakens uitgezet. Zodra ik die uitgangspunten had vastgelegd, bleek het heel inspirerend te worden om op basis daarvan met ensembles over de inhoud van mogelijke concerten te discussiëren.
Ten eerste wou ik enkel levende componisten programmeren. Dat is de reden waarom er bijvoorbeeld uiteindelijk toch geen werk van György Ligeti bij is. Dit brengt met zich mee dat ik creatie in de hand wou werken, zo veel mogelijk echt nieuwe werken presenteren. Als je daarvoor bekende componisten een opdracht geeft, is dat meteen een flinke hap uit het budget, dus is er volop gekozen om veel jonge componisten aan bod te laten komen. Al moet ik toegeven dat daar toch twee belangrijke symbolische uitzonderingen op die regel zijn: de oude muziek in
het concert van Blindman en het Collegium Vocale Gent en het werk van Cage in het slotconcert zijn natuurlijk wel van dode componisten.
Ten tweede - en dat hangt met dat vorige ook samen - ben ik terug radicaal naar de titel van het festival gaan kijken en stel ik mij de vraag: 'wat is avontuur'? Dus heb ik gekozen om heel bewust risico's te nemen, in de keuze van werken en componisten.
Voor één van de projecten hebben we alle conservatoria in Vlaanderen aangeschreven met de vraag om uit hun huidige compositiestudenten en componisten die maximum twee jaar zijn afgestudeerd mensen voor te stellen die mee in ons parcours zouden kunnen stappen. We hebben véél inzendingen gekregen, wat mij veel plezier doet, en daaruit hebben wij zeven componisten geselecteerd die elk aan een jonge plastisch kunstenaar van het HISK en aan een muzikant van I Solisti del Vento werden gekoppeld. Die hebben één jaar lang met elkaar kunnen werken om samen een werk te maken dat op het festival wordt voorgesteld. Daarmee zitten we meteen ook bij het derde baken van dit programma: het belang van mengvormen."

'Strange Attractors', de titel van deze editie, benadrukt het multidisciplinaire aspect van deze editie van Music@venture. Eric Sleichim :
De titel wijst inderdaad op het magnetisme tussenbverschillende kunstvormen of verschillende kunstenaars. Het interdisciplinaire verschijnt doorheen dit festival steeds opnieuw in verschillende vormen. Er is dat project met jonge kunstenaars en componisten, waar plastische kunst, performance en muziek samenkomen. Performance is belangrijk bij het concert van Slagwerkgroep Den Haag die de uitdaging aangaat een percussieconcert zonder percussieinstrumenten samen te stellen. Dat was een grote uitdaging, wat tot heel vindingrijke resultaten leidt,
bijvoorbeeld het stuk van Mayke Nas, dat volledig op vier schoolborden wordt gespeeld en zowel het geluid van het krijt op het bord als de inhoud van de tekst die op het bord wordt geschreven, zijn vanbelang.
Maar je vindt dat ook in de projecten waar nieuwe muziek en dj's worden gekoppeld. Het project van het Hermes Ensemble en Thomas Smetryns is een prima voorbeeld van wat er in zo’n mengvorm allemaal verrassend kan worden samengebracht: een dj, videokunst, oude muziek, nieuwe muziek en een groot performancegehalte. Muziek en film worden dan weer samengebracht in 'Decasia' van Michael Gordon. Bovendien wou ik omwille van die mengvormen ook absoluut een muziektheaterwerk in het programma. Dat is dan 'Void' van Wim Henderickx met video van Hans Op de Beeck geworden. Het boeiende aan die mengvormen is het idee het publiek op het verkeerde been te zetten om zo zijn vooroordelen te doorbreken." (*)

Tijd en plaats van het gebeuren :

Music@venture 2007
Van donderdag 18 tot en met zondag 21 oktober 2007
Op verschillende locatie in Antwerpen

Alle verdere info vind je op www.festivalvanvlaanderen.be

Uiteraard mag je ook hier de komende dagen heel wat meer info verwachten.

(*) Bron : Risico's opzoeken : Interview van Maarten Beirens met componist, saxofonist en bezieler van Blindman Eric Sleichim, curator van music@venture 2007 op www.desingel.be

Extra :
Aankondiging : Music@venture, Koen Van Meel op Kwadratuur.be, 01/10/2007
Interview: Eric Sleichim, Emilie De Voght op Kwadratuur.be, 02/10/2007

20:33 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook