18/10/2007

Hermes@venture, terza prattica en de herontdekking van de waanzin

Thomas Smetryns Een dj met 78-toeren platen, een Londense klankkunstenares, prepared zither, klavichord, een hexafonische speakeropstelling, viola da gamba, percussie en live visuals worden in het contrasterende kader van AMUZ samengebracht. HERMES laat de onconventionele, jonge componist Thomas Smetryns een groot deel van zijn programma op music@venture verzorgen. Wie Smetryns' muziek kent, weet dat hij op het eerste zicht onverzoenbaar instrumentarium met een fluwelen handschoen zal aanpakken. Verder op het programma staat wereldvermaard elektronicafenomeen Kaffe Matthews, zelden te horen in België! Muziek van Kaija Saariaho en een bijzondere dj-performance, ondersteund door beelden van de New Yorkse videokunstenaar Kurt Ralske, vervolledigen het concert.

Thomas Smetryns : Slowed down 17th century Turkish Melody with variations (2007)
Thomas Smetryns: "'Slowed down 17th century Turkish Melody with variations' is een werk voor zither, saz, mandoline, live-elektronics, klavichord en orgel, percussie en viola da gamba, geschreven in opdracht van Hermes Ensemble, voor de gelegenheid van music@venture 2007. De Ottomaanse melodie 'Bahr-i umman' vormt de basis voor de compositie. Ze werd gecomponeerd door Ali Ufki (1610- 1675), een Ottomaanse muzikant van Poolse origine. Ufki is van cruciaal belang voor het inzicht in de zeventiende-eeuwse Ottomaanse muziek; hij liet talloze composities en transcripties achter. Ali Ufki, met één been in het westen en met het andere in het Ottomaanse rijk, is een man van twee culturen. Dit gegeven gebruik ik om te kiezen voor een instrumentarium dat zowel schatplichtig is aan de zeventiende- eeuwse W est-Europese als aan de Turkse muziek. Door traditionele instrumenten te combineren met hedendaagse elektronica wordt hetzelfde dubbelzinnige aspect gespiegeld in de tijd. De liveelektronics, die fungeren als herinneringen - als een soort muzikale memotechniek - vormen de onberekenbare factoren in de cyclisch gevarieerde, sterk uitvergrote en langgerekte basismelodie".

Kaija Saariaho : Trois Rivières Delta (versie voor percussie en elektronica: 1993 & 2000/01)
Zoals de titel aangeeft, is het werk onderverdeeld in drie aparte secties. De eerste introduceert alle muzikale kleuren die in de compositie worden gebruikt. Het ritmische aspect wordt hier bijna geëlimineerd, om voldoende ruimte te creëren voor timbres, kleuren, resonanties, aanslagen en texturen. De instrumenten komen uit alle geledingen van de percussiefamilie, maar er wordt hier een hoofdrol weggelegd voor de niet-melodische telgen. Het tweede deel voegt een ritmisch aspect toe aan de kleur- en textuurnuances, terwijl een ostinato zich ontwikkelt in verschillende muzikale richtingen. Het laatste deel is een epiloog die alle componenten uit de vorige delen bundelt. Hier worden eerdere aspecten van het muzikaal materiaal gereorganiseerd en in verschillende verbanden ten opzichte van mekaar geplaatst. De elektronisch weergegeven stemmen werken als een verlengstuk voor de instrumenten; ze worden ingezet om ofwel ritmisch vrije texturen te introduceren, ofwel om strikt genoteerde ritmes te plaatsen op het geheel. Ze worden puur instrumentaal behandeld, met het oog op ritme en timbre. Het gedicht 'La nuit de lune sur le fleuve' (Nacht op de rivier bij maanlicht) van de Chinese dichter Li Po (701-162) levert het klankmateriaal voor de stemmen, die worden versterkt en in de concertruimte geprojecteerd.

Programma :
  • Thomas Smetryns, dj-set (78-toerenplaten)
  • Thomas Smetryns, Slowed down 17th century Turkish Melody with variations (2007), wereldcreatie
  • Kaija Saariaho, Trois Rivières Delta (2000/01) (soloversie met elektronica)
  • Kaffe Matthews, dj-set ondersteund door beelden van Kurt Ralske
-----------------------
Op zondag 21 oktober brengt het HERMESensemble in het KMSKA "Terza Prattica", een hervertaling van vroeg-barokke muziek. Claudio Monteverdi betekent voor de muziek wat Shakespeare voor het tekstheater is. Met het werk van Shakespeare wordt er naar hartelust gedold. "Waarom niet met Monteverdi?" vroeg componist Thomas Smetryns zich af. Hij ging meteen aan de slag en creërde 1567-1643, een vijfdelige compositie gebaseerd op muziek van de Italiaanse grootmeester. Typische époque-instrumenten als theorbe en viola da gamba worden geconfronteerd met elektrische gitaar, piano of elektrisch orgel. Een fascinerende concertervaring in het museum.

En zondagavond is het HERMESensemble te gast op het Nederlandse Festival van Zeeuwsch-Vlaanderen met "De herontdekking van de waanzin", een avant-gardistische hommage aan de vroege psychedelica van Pink Floyd. Uitgangspunt van het Pink Floyd Project is de avant-garde stromingen van de jaren zestig met elkaar in verband brengen, de onderlinge verbanden leggen en de muziek vertalen naar de 21ste eeuw. Twee spraakmakende psychedelische werken "Atom Heart Mother" (1970) en "A Saucerful of Secrets" (1968) zijn gearrangeerd voor een eigentijdse klassieke bezetting, inclusief strijkers, kopers en een koor. Dit project is absoluut geen klassieke versie van de muziek van een rockgroep, de klassieke instrumenten worden aangevuld met het typische Pink Floyd instrumentarium (hammond, drums, obligate gong en pauken). Andere instrumenten worden vervangen zodat een totaal nieuw concept ontstaat.

Tijd en plaats van het gebeuren :

Music@venture
HERMESensemble: hermes@venture

Zaterdag 20 oktober 2007 om 18.00 u
AMUZ
Kammenstraat 81
2000 Antwerpen

Meer info : www.festivalvanvlaanderen.be, www.amuz.be, www.desingel.be, www.hermesensemble.be, www.thomassmetryns.be en www.saariaho.org
-----------------------
HERMESensemble: Terza Prattica
Zondag 21 oktober 2007 om 11.00 u
KMSKA
Leopold de Waelplaats,
2000 Antwerpen

Meer info : www.kmska.be, www.hermesensemble.be en www.thomassmetryns.be
-----------------------
HERMESensemble: De herontdekking van de waanzin
Zondag 21 oktober 2007 om 20.00 u
Festival Zeeuwsch Vlaanderen
Scheldetheater
Westkolkstraat 16 - Terneuzen

Meer info : www.festivalvanzeeuwschvlaanderen.nl en www.hermesensemble.be

Bron : Programmaboekje Music@venture 2007 op http://www.desingel.be/dadetail.orb?da_id=9978

Elders op Oorgetuige :
Musicadventure : Strange Attractors, 14/10/2007
Interview met Kaija Saariaho en Jean-Baptiste Barrière, 22/02/2007
Swing Jugend ( Thomas Smetryns), 5/10/2006
OdeGand : feest in de Gentse binnenstad (Terza Prattica), 16/06/2006
Avanti! Quartet & HERMESensemble - Kaija Saariaho, 4/09/2006

17:00 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

8 multidisciplinaire wereldcreaties in een artistieke wandeling op het Antwerpse Zuid

I Solisti del Vento Voor de gourmands onder de cultuurvreters is de concertwandeling van I Solisti del Vento een echte aanrader met voer zowel voor ogen als voor oren. Uitgangspunt vormt de samenwerking tussen een componist en beeldende kunstenaar. In deze één-één relatie ontwikkelen zeven jonge duo's een performance voor één blaasinstrument waarbij muziek en beeldende kunst gelijkwaardig naast elkaar staan. Frank Nuyts brengt vervolgens al deze blaasinstrumenten samen in een nieuwe compositie. Zijn 'partner in crime' is Eddy Becqart, die de dansers Andreia Maria Pereira Rodrigues en Justin Yep een aangepaste choreografie laat uitvoeren. De korte concerten gaan door op verschillende locaties van het Antwerpse Zuid, waaronder het KMSKA, het MUKHA, het NICC, het nieuwe justitiepaleis, gallerij Maes & Matthys en de werkruimtes van FroeFroe. Het publiek bezoekt al wandelend de concertinstallaties en krijgt tussendoor een lunch aangeboden. Het wandelparcours langs deze plekken start om 11.00 uur in het Zuiderpershuis.

Dit project is wellicht het meest onconventionele van het festivalprogramma. Tijdens een concert waarvoor het publiek zich moet verplaatsen tussen verschillende locaties op Antwerpen-Zuid en het Zuiderpershuis, worden acht werken gecreëerd. Daarvoor gaf het festival de opdracht aan zeven jonge componisten om telkens een solowerk voor één van de blazers van I Solisti del Vento te schrijven, in samenwerking met een jonge kunstenaar. Jonge componisten van de Vlaamse conservatoria, jonge kunstenaars van het HISK en de leden van I Solisti del Vento slaan zo de handen in elkaar om een parcours van zeven uiteenlopende ontmoetingen van muziek, kunst en performance te realiseren.De volgorde waarin je de stukken hoort, is afhankelijk van jouw wandelparcours, maat je hoort alleszins 8 wereldcreaties tijdens één enkele wandeling. Daarna volgt er één creatie van een door de wol geverfde componist op dit programma: Frank Nuyts schreef "...where the wind goes.." volgens hetzelfde concept - in zijn geval een samenwerking met choreograaf Eddy Becquart, maar dan voor de zeven instrumenten samen.

Koen Desimpelaere Maes & Matthys Gallery : Zolang vaagte nog (2007)
Koen Desimpelaere, componist - Michiel Alberts, performance - Francis Pollet, fagot

Er wordt gewerkt rond een fragment uit "Worstward Ho" (1983) van Samuel Beckett. De verschillende gelaagdheden van de tekst worden weerspiegeld in beeld en klank. Een zoektocht naar de spanning tussen het waarneembare en de afwezigheid van het waarneembare, tussen constructie en deconstructie. Een in zichzelf kerende beweging zonder stilstand, in een miniem verlichte ruimte.

Kelly De Wilde Froe Froe O & E: schemerzone (2007)
Mathias Coppens, componist - Kelly De Wilde, beeldende kunstenaar - Rik Vercruysse hoorn

"Een spiegel weerkaatst en is tegelijkertijd doordringbaar. Een grot en zwarte waterpoel zijn inwisselbaar. Licht maakt differentiatie zichtbaar, licht wordt opgegeten door de differentiatie waardoor deze zijn contouren verliest en amorf wordt. Deel dat afgeschermd is en in totale verbinding staat." Het werk bestaat uit drie grote delen, die nog zijn onderverdeeld. Elke overgang wordt ingeluid door een 'Leitmotiv'. 'O en E' is een werk voor hoorn solo. De hoorn is in realiteit of in onze verbeelding één van de oudste instrumenten en werd in archaïsche tijden gebruikt voor zowel het uitoefenen van invloed op de buitenwereld als voor het uiten van bewondering voor deze buitenwereld. Ons uitgangspunt was de mythe van Orpheus en Eurydice. Dit transformeerden wij tot een abstract niveau. De werking van de herinnering (haar magie en haar realiteit) en perceptie zijn spilfiguren binnen de thematiek. De mythe is een herinnering die parallel loopt met het abstracte verhaal. Centraal staan de liefde, afstand en nabijheid tot dat waar de liefde of hetverlangen aan gericht is, de mogelijkheid en pogingen om invloed uit te oefenen, het afgescheidene en het omkeerbare van het verlorene, verstening die amorf en dynamisch is, nabijheid en afstand. De inwisselbaarheid tussen nabijheid en afstand verhouden zich op afhankelijke en variabele wijze binnen het werk. De uitwisseling van muziek en beeld geven op hun beurt ook blijk van de wisselende verhouding van muziek en beeld, oog en oor bevinden zich in een spanningsveld, eigen aan de thematiek. Soms lopen ze gelijk, op sommige plaatsen zijn ze tegengesteld. Via vorm herhaalt en weerspiegelt deze interrelatie over de subtiliteit van de thematiek. De tegengestelde begrippen worden zowel als complementair als inwisselbaar naar voor gebracht. Ambiguïteit en de inwisselbaarheid van tegenstellingen.

Stefan Prins KMSKA (trapzaal ) : FITTING inSID E (2007)
Stefan Prins, componist - Bart Geerts, beeldende kunstenaar - Ben Haemhouts, trombone

Het monumentale gebouw van het Koninklijk Museum voor Schone Kunsten is een waar omhulsel voor de kunstwerken uit de collectie. De invloed van wat op straat gebeurt, wordt door het gebouw geminimaliseerd. Omgekeerd verbergt het museum wat het te bieden heeft aan de buitenwereld. 'FITTINGinSIDE' wil dit omhulsel openbreken: het museum wordt opengetrokken naar de buitenwereld en tegelijkertijd wordt de buitenwereld binnengehaald in het museum zelf. Het project is dus niet gebonden aan de dimensies van een tentoonstellings- of opvoeringsruimte, maar tracht een eigen omgeving te creëren. 'FITTINGinSIDE' wordt daardoor een soort van tussenruimte, een visuele en auditieve omgeving die wars van architecturale grenzen haar eigenheid afbakent. 'FITTINGinSIDE' is niet enkel een beeldende ingreep, net zomin als het een louter muzikale interventie is. Het is net dankzij de wisselwerking tussen de twee disciplines dat een verbinding gemaakt wordt tussen de gesloten wereld van het museum en de realiteit van wat zich daarbuiten afspeelt.

Daan Janssens Muhka (trapzaal ) : Te ll me which way (2007)
Daan Janssens, componist - Clemens Hollerer, beeldende kunstenaar - Vlad Weverbergh, basklarinet

De samenwerking voor music@venture tussen Clemens Hollerer (HISK/Gent) en componist Daan Janssens begon met het ontwerp van een werk door de visuele kunstenaar: een compositie bestaande uit een reeks op elkaar gestapelde, glanzend geschilderde mdf-panelen, gebaseerd op de architectuur van de traphal in het Muhka . Hier wordt ook de muzikale compositie uitgevoerd. Hollerer ontwierp daarnaast een soort platform, waarop de muzikant zal plaatsnemen tijdens de uitvoering van het stuk. De bank wordt op de trap geplaatst, waardoor de muzikant rechtstreeks uitkijkt op het geschilderde object. Componist Daan Janssens speelde in op de installatie via een minimalistische auditieve interpretatie. De verhoudingen, afmetingen en kleurvlakken van het plastische kunstwerk vormen de basis voor zijn compositie voor solobasklarinet. Dynamische en kleurcontrasten domineren zijn stuk, tijd en terugkerende geluidspatronen zijn prominent aanwezig.

Agnieszka Stulginska Vlinderpaleis : Verdict (2007)
Agnieszka Stulginska, componist - Sarah&Charles, beeldende kunstenaars - Simon Van Hoecke, trompet

'Verdict' is een compositie voor trompet en tape. Het beeldt het idee uit van een proces dat actueel is in ons leven. W ie is schuldig? De maatschappij of diegene die de wet overtreedt? Deze vragen worden vertolkt door de trompet die de stem van de gerechtigheid symboliseert, net als de emoties van de mensen die het proces bijwonen. Klanken van de trompet worden op ongebruikelijke manieren aangewend, zoals in het instrument fluisteren, ademen en spreken. Deze klanken worden gecombineerd met opgenomen klanken uit het justitiepaleis, inclusief fragmenten uit het toneelstuk 'Hoffman' door 't ARSENAAL en SkaGeN. Agnieszka Stulginska's muziek is geïnspireerd door filosofische teksten, verhalen, visuele beelden en indrukken. Ze componeert vaak op basis van concrete visuele gegevens en gebruikt alternatieve speeltechnieken en geluidseffecten om een klanklandschap te scheppen dat die beelden oproept. Ze wordt vaak geïnspireerd door straatgeluiden, die ze met akoestische en elektronische middelen tracht te vatten. Voor Sarah&Charles weerspiegelt het nieuwe en pas geopende justitiepaleis van Antwerpen verschillende ideeën. Er is de enorme hoeveelheid glas en staal die staan voor de transparantie van het juridische systeem.
Er is het uitzicht over de stad en de stad onderaan het gerechtsgebouw, die de dualiteit tussen stad en gebouw en de invloed van de stad op het gerechtsgebouw symboliseren. Tenslotte is er de architecturale vorm en structuur van het paleis dat zichzelf eindeloos weerspiegelt. Men noemt de ingang van het gebouw 'vlinderpaleis', als een gigantische vlinder die zijn vleugels spreidt over Antwerpen en omgeving. In hun recente werk trachten Sarah&Charles de kijker te betrekken op zo'n wijze dat de ervaring er één van hemzelf kan worden. Het visuele beeld wordt een personage. Dit personage kan zowel de verteller zijn als de context van een verhaal. De bezoeker wordt omringd door elementen die hem evenveel vertellen als een geschreven tekst zou kunnen vertellen. Sarah&Charles integreren elementen uit film en theater en proberen op die manier een nieuwe dimensie toe te voegen aan een meer dan realistische scène.

Joanna Murphy NICC : ANOMI E (2007)
Joanna Murphy, componist - Max Sudhues, beeldende kunstenaar - Piet Van Bockstal, hobo

Beeld: ruis. White noise. Fragmenten van de natuur, planten en bladeren vermengen en versmelten met een glimmende achtergrond van technische leegte – het geflikker van een TV. De kleuren zijn verbleekt. Het is tegelijk snel en traag. Geprojecteerd in een hoek en op het lichaam van de vertolker, bakent de video een ruimte af voor de muziek. Reagerend op de partituur, wordt een handbediende overhead-projector aan- en uitgezet; echte schaduwen van plastic planten en borrelend water worden bovenop het videobeeld op de muur geprojecteerd. Twee of drie beelden versmelten om een andere ruimte te scheppen. Muziek: confrontatie van contrasterende materialen, emoties en karakter. Soms lyrisch, soms versplinterd, wordt de hobo voorgesteld als virtuoos, met extremen qua register, dynamiek en articulatie. De muziek presenteert doorheen het tijdsverloop de contrasten die tegelijk in de beelden zichtbaar worden, maar visuele en auditieve elementen vallen op bepaalde momenten samen. 'ANOMIE' drukt de strijd van het individu uit om te bestaan in, te reageren tegen de buitenwereld - die relatie is nu eens harmonieus, dan weer chaotisch. De solist kan gezien worden als het individu dat in een artificiële ruimte staat, gecreëerd door de beelden. Hij heeft geen controle over de beelden die op en rondom hem worden geprojecteerd, maar hij moet binnen die ruimte blijven en een middel vinden om zich ermee te verzoenen. De muziek drukt deze ervaring uit, samen met de poging van het individu om zijn eigen identiteit te vormen en te verwoorden.

Szymon Brzoska Muhka (Black box ) : I say the end of the world, can you handle it? (2007)
Szymon Brzoska, componist - Jasmina Fekovic, beeldende kunstenaar - Roeland Hendrikx, klarinet

'I say the end of the world, can you handle it?' is een diavoorstelling met kosmische filosofie, gemengd met afro-futurisme. Betreed een donkere ruimte, de schaduwen leiden je. Is dit het einde van de wereld? "This is not my home. This planet, to me, is like a railroad station. People are here today and gone tomorrow." (Sun Ra) Componist, toetsenist, bandleader en filosoof Sun Ra (1914-1993) geloofde dat de kosmos de bron was van kennis, muziek en van zichzelf. Hoewel officiële documenten Birmingham in de Verenigde Staten als zijn geboorteplaats vermelden, beweerde Sun Ra dat hij van Saturnus kwam, alsof jazzmuzikanten nog niet voldoende vreemd worden bevonden. De ruimte was voor Sun Ra de plek waar alle kennis, alle waarheid, alle muziek zich bevond, in afwachting dat wij allemaal, die hier op aarde vastzitten, ze zouden ontdekken. "You dont fool with Sun Ra", maar dat deden wij wel omdat ik van zijn stijl houd. En van zijn persoonlijke mythe. Hij greep naar bronnen die zeer verscheiden zijn als Kabbala, de Rozenkruisers, de Egyptische oudheid en de beweging voor zwart nationalisme. Dit is waar ik begin met het project, maar niet waar ik zal eindigen. Tussen de duisternis en het licht. De muziek schemert tussen de schaduwen, in een poging los te breken. TENEBRAE. Eindelijk bevrijd, brengt het licht u naar het hoogste. LUX. Twee klarinetten brengen verschillende schaduwen, vormen en tinten. Inter UMBRAM et LUMEN. Tussen de oren en de ogen.

Frank Nuyts Zuiderpershuis : ...where the wind goes ... (2007)
Frank Nuyts, componist & dirigent - Eddy Becqaert, choreograaf & scenografie - Justin Yep en Andrea Maria Pereira Rodrigues, dans - Piet Van Bockstal, hobo - Roeland Hendrikx, klarinet - Vlad Weverbergh, basklarinet - Francis Pollet, fagot - Rik Vercruysse, hoorn - Simon Van Hoecke, trompet - Ben Haemhouts, trombone

Wind is lucht in beweging. Maar wind is vooral ruis. Gekleurde ruis. Pas wanneer de intensiteit ervan toeneemt, geven we er een naam aan: tocht, bries, storm en tenslotte, de oorverdovende orkaan. Waar begint en waar eindigt de wind? De wind, anders dan het licht, geeft geen schaduw als aankondiging van zijn komst. Hij reinigt of verdoezelt, verkoelt of verhit, maar is niet doelgericht. Daarom is wind op zich geen gedachte. In analogie, is beweging op zich geen dans en is het blazen op een instrument op zich ook geen muziek. In dit stuk wordt de gerichte gedachtestroom wel voortdurend doorbroken door stiltes en fermata. Een elektronisch gegenereerde ruis die, op de rand van het hoorbare, voortdurend aanwezig blijft als een soort kunstmatige wind, krijgt zo de kans zich te manifesteren. Wind mag dan al niet doelgericht zijn, hij blaast wel vanuit een richting. In ... where the wind goes... is dit vertaald als "achterom kijkend, de toekomst beschouwen". Materiaal dat refereert aan het vroegere werk van beide makers, lijkt hier op een zuurstofrijke windstoot. Deze referenties worden wel uit hun vroegere context gerukt door de al genoemde stiltes, momenten van reflectie, alsof de relevantie ervan voor de toekomst even wordt overwogen. De mogelijkheid bieden aan de luisteraars/kijkers, elk detail - zowel op instrumentaal als op interpretatief/ interactief vlak - te kunnen percepteren, is in dit stuk belangrijker geacht, dan het louter genereren en laten ondergaan van een klanken- en informatiestroom. Al worden kleine muzikale frases razendsnel, maar toch haast W eberniaans, aan elkaar geklonken, de overkoepelende betekenis is nooit zoek. Ook krijgt ieder gebaar, hoe complex ook, zijn tijd van nawerking. Een stap zetten naar voor of achter, is toekomst opbouwen. Komt de linkervoet eerst, dan wil dat zeggen, dat de rechtervoet later bijtreedt. W eer een tel verder en deze stap is reeds verleden. Ging de gedachte eraan vooraf, als onzichtbare eerste stap in de tijd? Kwam de blik van de danser later of ging hij gelijktijdig mee? Blaast de wind of wordt hij aangezogen? Wat dans en muziek verbindt, is hun omgang met tijd: dansers en musici moduleren het ijlen van de tijd in het vluchtige van hun kunst. In ...where the wind goes...' lijkt het wel alsof Ariel, opgestuwd door de schier onbedwingbare toverkunsten van Prospero, de noten voor zich uit drijft, in de richting van het eindakkoord: zowaar een drieklank met toegevoegde sixt, dat als het verlossende antwoord klinkt in een stevige bries.

Tijd en plaats van het gebeuren :

Music@venture
Concertwandeling I Solisti del Vento

Zaterdag 20 oktober 2007 vanaf 11.00 u
Verschillende locaties Antwerpen Zuid
Vertrek (11.00 u) en slotconcert (14.00 u):
Zuiderpershuis
Waalse Kaai 14
2000 Antwerpen

Meer info : www.festivalvanvlaanderen.be, www.desingel.be en www.isolistidelvento.be

Bron : Programmaboekje Music@venture 2007 op www.desingel.be

Elders op Oorgetuige :
Musicadventure : Strange Attractors, 14/10/2007

15:00 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

No 'real' nuts, no apples, no garlic : Entr'acte-labelnight in Netwerk Aalst

Esther Venrooy Entr'acte is het label van de in Londen gevestigde grafische vormgever en typograaf Allon Kaye. Sinds 1999 publiceerde hij werk van meer dan 25 internationale artiesten. Hoewel de vormgeving van de Entr'acte releases telkens opvallend en bijzonder is, wil Kaye verder gaan dan het ontwerpen van louter decoratief of esthetisch design. De nadruk ligt steeds op eigenzinnige experimentele en elektronische muziek (met een bijzondere aandacht voor audio art, compositie en performance). Ook de rol van het label - als tussenschakel tussen artiest en consument - is een onderwerp dat Kaye sterk aanbelangt. "No 'real' nuts, no apples, no garlic" biedt een brede staalkaart van Entr'actes uiterst diverse cataloog.

De Duitser Michael Anacker alias Kallabris produceert elektroakoestische slaapkamermuziek vanuit zijn fascinatie voor elektromechanische opname-apparatuur.

Esther Venrooy (Nederland, 1974) studeerde bij Amerikaanse componist James Fulkerson. Onder zijn invloed besloot zij moderne elektronische muziek te gaan componeren. Ze studeerde twee jaar aan het conservatorium in Tilburg, daarna drie jaar aan dat van Arnhem. Haar belangrijkste leermeester vond ze echter in componist James Fulkerson, oud-student van de Amerikaanse voortrekker in elektronische muziek, John Cage. De invloed van Fulkerson deed haar eind jaren negentig besluiten moderne elektronische muziek te gaan componeren.
In 1999 trok ze naar Gent en bestudeerde ze digitale geluidsprocessing technieken in het Institute for Psychoacoustics and Electronic Music (IPEM).
De muziek van Esther Venrooy is geëvolueerd van functioneel naar een onafhankelijkere uitdrukkingsvorm. Ze combineert traditionele compositietechnieken met persoonlijke werkmethodes. Esther Venrooy's oeuvre omvat zowel zuiver gecomponeerde elektronische stukken als geïmproviseerde combinaties met traditionele instrumenten als piano, fluit en satsuma-biwa (een Japans snaarinstrument). In Netwerk brengt ze samen met Lieve D'hondt haar nieuwste werk The Spiral Staircase.

Marc Behrens (1970) woont en werkt deels in Frankfurt-am-Main en (sinds 2003) deels in Grimacco, Italië. Hij studeerde communikatiewetenschappen en product design en was reeds vanaf 20 jarige leeftijd in verschillende artistieke takken werkzaam. Na zijn studies stortte hij zich eind jaren '80 op diverse experimentele jazz- and rockbands en bracht daarmee in de jaren "90 een reeks CD-releases voort, evenals akoestische feedback-opnames en multimediale stukken. Vandaag werkt Behrens als sound artist in tal van performances, installaties en recorded media (zowel audio als video). Hij is ook erg begaan met fotografie en met het ontwerpen van CD-hoesjes. Verder geeft hij ook intensief performances en exposities in het Midden-Oosten, Noord-Amerika en Oost-Azië en Europa. Marc Behrens maakt gebruik van digitale geluidsmanipulatie, field recordings en spatialisatie binnen het domein van perfomance, installatie en audiovisuele producties. Binnenkort verschijnt zijn tweede Entr'acte release: Architectural Commentaries 4 & 5.

De Zwitser Joke Lanz aka Sudden Infant construeert zijn geïmproviseerde en experimentele composities rond complexe noise-structuren. Met onconventionele instrumenten, lo-fi elektronische apparatuur, platenspelers en onverwachte geluidsbronnen creëert hij soms abrupte klankjuxtaposities die doen denken aan musique concrète.

Filter Feeder is de auditieve speeltuin van DJ Julian Doyle, die ook bekend staat als percussionist en elektronische componist. Zijn passie voor ritme- en klankexperiment komt tot uiting in elektro-akoestische performances waarin Doyle aan de slag gaat met aftandse drummachines en zelfgemaakte percussie-instrumenten.

Tijd en plaats van het gebeuren :

Entr'acte-labelnight : Marc Behrens / Filter Feeder / Kallabris / Sudden Infant / Esther Venrooy en Lieve D'hondt
Zaterdag 20 oktober 2007 om 20.30 u
Netwerk /centrum voor hedendaagse kunst
Houtkaai z/n B-
9300 Aalst

Meer info : www.netwerk-art.be, www.odradek.net, www.entracte.co.uk, www.esthervenrooy.com, www.mbehrens.com, www.kallabris.de , www.suddeninfant.com

Uitgebreide info : users.skynet.be/naessens/oorgetuige/norealnuts.pdf (4 Mb)

Elders op Oorgetuige :
Marc Behrens : Sound & Architecture, 5/12/2006
Radio Art : Shift coordinate points, 17/11/2006
Vertigo / Arena, 13/11/2006
Bloedstollende, warme sound van 'Hout' en 'Scratch'-keramiek, 3/06/2006

12:00 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

World Soundtrack Awards in Gent

Mikis Theodorakis De filmmuziekdriedaagse van het Filmfestival Gent wordt afgesloten met de zevende editie van de World Soundtrack Awards, ondertussen uitgegroeid tot de belangrijkste filmmuziekprijzen ter wereld. Zo kwamen de voorbije jaren vermaarde componisten zoals Angelo Badalamenti, Gustavo Santaolalla, Alberto Iglesias, Elliot Goldenthal en Gabriel Yared hun prijs persoonlijk in ontvangst nemen. Tijdens de zevende editie staat de muziek centraal van de Canadese componist Mychael Danna (Little Miss Sunshine, Capote, Monsoon Wedding, Ice Storm), Harry Gregson-Williams (Man of Fire, Shrek, Chronicles of Narnia) en de Griekse Evanthia Reboutsika (My Father & My Son), World Soundtrack Discovery van 2006.

De 82-jarige Griekse componist Mikis Theodorakis ontvangt een World Soundtrack Lifetime Achievement Award, en als eerbetoon zal het Vlaams Radio Orkest muziek spelen uit Zorba. De Belgische inbreng is van jazzmuzikant Jef Neve die de muziek voor "Dagen Zonder Lief" componeerde. Daarnaast zal ook de winnende muziek van de compositiewedstrijd voor jonge Belgische componisten gespeeld worden. Kortom, Gent zal in oktober dé ontmoetingsplaats zijn voor gevestigd en aanstormend filmmuziektalent.

De zevende editie van de World Soundtrack Awards op 20 oktober 2007 belooft opnieuw hét evenement bij uitstek te worden voor filmmuziekliefhebbers. De wereldtop onder de filmmuziekcomponisten zakt die dag naar Gent af om er de uitreiking van de World Soundtrack Awards en het bijhorende concert bij te wonen. De muziek van Mychael Danna, Harry Gregson-Williams, Mikis Theodorakis, Evanthia Reboutsika en Jef Neve zal daarbij centraal staan. De World Soundtrack Awards worden uitgereikt tijdens de slotceremonie in Muziekcentrum de Bijloke Gent.

Ook pril filmmuziektalent komt aan bod tijdens de World Soundtrack Awards. In samenwerking met Sabam organiseert het festival voor de zesde keer de compositiewedstrijd voor jonge Belgische filmcomponisten. Zij kregen de opdracht muziek te componeren voor een montage uit "Belgium, The Movie" van Wim Robberechts. Een professionele jury samengesteld uit mensen uit de film- en muziekwereld evalueerde de ingezonden composities. Het Vlaams Radio Orkest zal de winnende compositie tijdens de ceremonie uitvoeren.

Mychael Danna
De Canadese componist Mychael Danna ligt goed in de markt bij regisseurs met een scherp kantje. Onder andere Atom Egoyan, Terry Gilliam en Ang Lee nodigden hem al uit om muziek te schrijven voor hun films. Danna staat immers zelf bekend als een durver: hij mixt als geen ander verschillende genres door elkaar en creëert soms eerder een atmosfeer dan met nummers af te komen. Zijn durf eindigt meestal in bijzonder sfeervolle muziek met quasi absorberende soundscapes. Het is dus geen toeval dat Mychael Danna ongeveer elk jaar genomineerd wordt voor de Genie Awards, zeg maar het Canadese equivalent van de Oscars.
Het Vlaams Radio Orkest olv Dirk Brossé zal o.a. muziek spelen uit "Little Miss Sunshine", "Capote", "Being Julia", "Monsoon Wedding" en "Ice Storm"

Harry Gregson-Williams
Harry Gregson-Williams mag je gerust een bezige bij noemen, de man schrijft gemiddeld een viertal soundtracks per jaar en draait er zijn hand niet voor om om ook voor games als Metal Gear Solid muziek te componeren. Soms zet hij sierlijke deuntjes op kinderfilms als Flushed Away, de Shrek-serie of The Chronicles of Narnia, op andere momenten brengt hij actiefilms als Man on Fire, Spy Game of Kingdom of Heaven de nodige bombast bij.
Het Vlaams Radio Orkest olv Dirk Brossé zal o.a. muziek spelen uit "Shrek" en "Chronicles of Narnia"

Jef Neve
Met het Jef Neve trio lijkt België, na Toots Thielemans, opnieuw op de wereldkaart van de jazz gezet: Hun drie platen werden door de internationale pers als kleine meesterwerkjes beschouwd. Maar het is vooral door de soundtrack te schrijven van dat ander meesterwerkje, de film Dagen zonder lief van Felix van Groeningen, dat Neve een breder publiek bereikte.
Het Vlaams Radio Orkest olv Dirk Brossé zal muziek spelen uit "Dagen Zonder Lief"

Mikis Theodorakis
Het is met Mikis Theodorakis niet altijd duidelijk welke award hij verdient: een Grammy, een Pulitzer of een Nobelprijs. De man maakte honderden liederen, opera's en soundtracks, schreef meer dan dertig boeken en zet zich al zijn leven lang in voor de goede zaak. Gelukkig is er nog altijd de World Soundtrack Life Time Achievement Award voor zijn gehele carrière. De Griekse god is ondertussen 82 jaar, maar de muziek die hij schreef voor onder andere "Serpico" van Sidney Lumet, "Z" van Costa-Gravas en "Zorba the Greek" van Mihalis Kakogiannis blijft tijdloos.
Het Vlaams Radio Orkest olv Dirk Brossé zal muziek spelen uit "Zorba"

Evanthia Reboutsika
De kans dat Mikis Theodorakis met landgenote Evanthia Reboutsika gespot zal worden, is groot. De kans dat iemand iets begrijpt van wat ze zeggen, is kleiner. Gelukkig spreekt Evanthia via haar muziek ook een universele taal. De Griekse staat aan het begin van een bloeiende carrière, gezien de heerlijke muziek die ze componeerde voor de minder bekende films "A Touch of Spice" en "My Father and my Son". Voor die laatste film kreeg ze vorig jaar de World Soundtrack Discovery Award. Als je weet dat de intussen wereldberoemde Craig Armstrong in 2001 diezelfde prijs kreeg, ziet ook haar toekomst er niet slecht uit.
Het Vlaams Radio Orkest olv Dirk Brossé zal muziek spelen uit "My Father & My Son"

Tijd en plaats van het gebeuren :

Filmfestival Gent - WSA Ceremonie & Filmconcert
Zaterdag 20 oktober om 20.00 u
Muziekcentrum de Bijloke
Jozef Kluyskensstraat 2 
9000 Gent

Meer info : www.debijloke.be, www.filmfestival.be, www.worldsoundtrackawards.com, www.vro-vrk.be, www.mychaeldanna.com, www.jefneve.be, www.mikis-theodorakis.net, www.remboutsika.net.ms (enkel voor wie het Grieks machtig is) en www.harrygregsonwilliams.com (in opbouw)

Bron : Filmfestival

Elders op Oorgetuige :
Filmfestival Gent - Alberto Iglesias in concert, 17/10/2007
Filmfestival Gent trekt meer dan ooit de kaart van de (film)muziek, 16/10/2007
For the record: Craig Armstrong - Filmfestival Gent brengt nieuwe filmmuziek cd-reeks uit, 11/10/2007

07:00 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

17/10/2007

Meditatieve muziektheatervoorstelling VOID in première

Void Vrijdag gaat de muziektheaterproductie 'Void' in première. In opdracht van Muziektheater Transparant schreef Wim Henderickx de partituur voor deze productie en hij zal de voorstellingen ook dirigeren. 'Void' is een meditatieve muziektheatervoorstelling die vertrekt van de compositie 'Sunyata' van Wim Henderickx. De boeddhistische shri yantra vormt de structurele leidraad. 'Void' is het middendeel van zijn 'Tantric Cycle', een compositiereeks met oosterse inspiratiebronnen. Regisseur Wouter Van Looy benadert bewustzijn en identiteit vanuit westers perspectief. Hij laat zich inspireren door recent neurofysiologisch onderzoek en door de proza en poëzie van de Portugese dichter Fernando Pessoa. In een reeks suggestieve meditatieve beelden volgt 'Void' vijf personages die greep trachten te krijgen op de werkelijkheid en worstelen met de ondraaglijke relativiteit van het bestaan. De personages dwalen rond in 'House', een door beeldend kunstenaar Hans Op de Beeck ontworpen interpretatie van een woonhuis. Het huis ademt, lijdt en troost.

In VOID realiseert Wim Henderickx zijn compositie Sunyata (Emptiness), een innerlijke zoektocht naar zingeving en religie geïnspireerd door oosterse en westerse mystiek. Deze nieuwe compositie is geschreven voor vijf zangers, vijf instrumenten en elektronica. Sunyata, het vierde deel van Wim Henderickx' Tantric Cycle, heeft als muzikale structuur de Boeddhistische Shri Yantra, een abstract geometrische figuur voor meditatie en ontwikkeling van het bewustzijn. De Shri Yantra bestaat uit geometrische figuren, zoals de cirkel, de driehoek en het vierkant, met een symbolische betekenis. Wim Henderickx combineert deze mandala met vijf oerelementen - aarde, water, vuur, lucht en ether - die elk verbonden zijn met een van de zangers. Vier elementen worden belichaamd door twee sopranen en twee baritons. Een stemkunstenaar vertegenwoordigt ether. De opeenvolging van geometrische figuren, met als contrapunt de oerelementen, bepalen het muzikale verloop.

Het muzikale ensemble bestaat uit fluit, klarinet, viool, cello en trombone aangevuld met elektronica. Er wordt gebruik gemaakt van zowel live-elektronica als van gesampled materiaal. De geometrische figuren worden via luidsprekers in de ruimte gespatialiseerd. De partituur kent een geabstraheerde door Henderickx mathematisch ontwikkelde taal bestaande uit random geordende lettergrepen en klanken afgeleid van de Latijnse requiemmis. Via een aantal meditatieve fases en elementaire reflecties, voert de partituur naar een totale staat van zijn, een spirituele verlichting.

Wouter Van Looy liet zich inspireren door de benadering van bewustzijn en identiteit binnen de neurofysiologie en teksten van Fernando Pessoa. In een reeks suggestieve taferelen zien we een man die zijn bestaan overziet. Zittend temidden van manuscripten als stille getuigen van zijn afgesloten levenswerk. Vastgelopen in zijn wetenschappelijk onderzoek naar het bewustzijn en geconfronteerd met de leegte. Rondom de oudere man geven vier figuren elk via het eigen temperament instinctief uitdrukking aan hun gemoed, dan weer kiezen zij de beschutting van de afstand om de onderlinge relaties in perspectief te zien. Pendelend tussen zijn en bewustzijn.

VOID krijgt visueel gestalte in een sculpturale scenografie van Hans Op de Beeck, het fundament van een modernistisch huis, als ware het in aanbouw of verval. Het representeert een mentale ruimte waarin bewegende beelden en betekenislagen worden geprojecteerd. Schitterende rimpelingen, zwarte kolkende chaos, neurofysiologische schetsen weven een gelaagde textuur rond de zangers die in het huis aanwezig zijn. Ze verbinden hun binnenwereld met de concrete realiteit.

Regisseur Wouter Van Looy: "De voorstelling probeert een aantal kernvragen van deze tijd aan te raken. Over de beperkingen van ons zijn, van het begrijpen, en het gevoel dat er iets onvatbaars in zit. Over de situatie waarin we ons bevinden, de constructies die we hebben gemaakt, bijvoorbeeld religie, wetenschap, economie, consumeergedrag - constructies om de werkelijkheid te begrijpen en ermee om te gaan en die telkens tekort blijken te schieten. Over het onvermogen van het verstand om - terwijl het de werkelijkheid probeert te begrijpen - de ratio zelf te begrijpen. Over de visie dat zelfs het bewustzijn herleid kan worden tot materialiteit. De uiteindelijke voorstelling ontstaat uit het samengaan van alle factoren, en in samenhang met het publiek. Het gevoel te worden geraakt, dat is de maximale betrachting - een verlichting teweegbrengen, via de beleving, een dynamische beleving van het onderbewuste." (opgetekend door Jellichje Reijnders)

Beeldend kunstenaar Hans Op de Beeck: "Ik heb een poosje gedacht dat het hele decor misschien enkel licht moest zijn. Maar dan dacht ik toch: die terugval is goed, als je de mogelijkheid houdt dat een personage in een immaterialiteit van licht verdwijnt, en op een ander moment weer heel nuchter in die inerte architectuur komt te staan. Wanneer je de animaties weghaalt, krijg je terug steen of beton. Dan voel je ook de beperkingen van een geest of leven; het zijn die kamers, en met die kamers moet je het doen in dat leven. Die ontnuchtering. Het is ook geen ruïne. Het is een huis dat eigenlijk tussen het fundament van een nieuw huis en een huis dat geweest is inzit. Dat vind ik een belangrijke status van het sculpturale gedeelte van het decorontwerp. De mogelijkheid iets te zijn dat in wording is, of iets dat geweest is, of iets dat is. Het zit tussen die drie fasen in."
(opgetekend door Jellichje Reijnders)

Componist Wim Henderickx: "In Sunyata is er geen verhaal meer, maar enkel nog een abstract gegeven. Het werk bevat dan ook geen tekst – of beter : bevat enkel niet-semantische tekst. Geïnspireerd door tekstflarden uit de Latijnse requiem-mis, heb ik een zuiver abstracte taal gecreëerd. Merkwaardig genoeg merkte ik dat op de eerste repetities de zangers toch aan die abstracte klanken spontaan een betekenis begonnen te hechten. Er is één belangrijke uitzondering : helemaal aan het slot wijkt die abstracte taal voor een herkenbaar stuk tekst dat letterlijk uit het requiem is overgenomen: 'lux aeterna luceat eis'. Het eeuwige licht (lux aeterna) is universeel genoeg om dit werk af te sluiten."
(opgetekend door Maarten Beirens)

VOID is eenproductie van Muziektheater Transparant in co-productie met deSingel (Antwerpen), Stavanger - Cultural Capital of Europe 2008
In samenwerking met Zürcher Theater Spektakel (Zürich), Oxalys ensemble, music@venture en Concertgebouw Brugge.

Tijd en plaats van het gebeuren :

Music@venture
Transparant & Oxalys : VOID
Vrijdag 19 en zaterdag 20 oktober 2007, telkens om 21.00 u
( Inleiding door Maarten Beirens op vr 19 oktober om 20.15 u)
deSingel - Rode Zaal
Desguinlei 25
2018 Antwerpen

Meer info : www.festivalvanvlaanderen.be, www.desingel.be, www.transparant.be, www.oxalys.be, www.wimhenderickx.com

Bron : Tekst Muziektheater Transparant

Brede Opklaringen (Klara) heeft vrijdagochtend (9.08 u) een gesprek met regisseur Wouter Van Looy.
Meer info : www.klara.be

Elders op Oorgetuige :
Musicadventure : Strange Attractors, 14/10/2007

18:00 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

Nieuwe voorstellingen Petroesjka in Sint-Truiden en Ninove

Petroesjka Dit weekend zijn er alweer twee voorstellingen van de nieuwste muziektheatervoorstelling van Agartha. 'Petroesjka', naar een oud Russische volkssprookje, werd door Dries Vanhegen herwerkt werd tot een nieuwe theatertekst voor volwassenen en kinderen vanaf 8 jaar. Het Russische volksverhaal van de miskende clown Petroesjka, die verliefd wordt op de prima ballerina is nog steeds actueel. Tijdloze gevoelens als liefde, jaloezie en vriendschap vormen de rode draad doorheen dit wonderlijke sprookje.

Op vraag van het duo Agartha (Bram Bossier, altviool en An Raskin, bajan, voor deze gelegenheid aangevuld door Nederlander René Vermaes op bandoneon en voetbas) schreef de jonge Vlaamse componiste Petra Vermote nieuwe muziek voor deze productie. "De muziek van Petroesjka  is zeer sterk gelieerd met het onderwerp en de sfeer : Russisch poppentheater. De muziek is volledig in de actie en het verhaal opgenomen, ligt qua stijl eerder in de lijn van wat ik ooit voor animatiefilm heb geschreven, en is gecomponeerd vanuit het oogpunt zo nauw mogelijk aan te sluiten bij de verwachting en visie van regisseur en de musici", aldus Petra Vermote.

De première was alvast een succes. "Het is inderdaad zoals we gehoopt hadden een wervelende maar minimalistische voorstelling. Met niets te vergelijken, je moet gewoon eens komen kijken", aldus Bram Bossier. Zullen we zeker doen !

Agartha : www.agartha-ensemble.be
Petra Vermote : www.matrix-new-music.be

Tijd en plaats van het gebeuren :

Agartha : Petroesjka
Zaterdag 20 oktober 2007 om 19.00 u
Academiezaal
Plankstraat 18
3800 Sint-Truiden

Meer info : www.debogaard.be
-------------------------
Zondag 21 oktober 2007 om 14.30 u
CC De Plombom
Graanmarkt 12
9400 Ninove

Meer info : www.ninove.be/plomblom

Voor latere speeldata neem je best een kijkje op : www.agartha-ensemble.be

Elders op Oorgetuige :
Petroesjka : muziektheaterproductie naar Russische volksverhaal, 28/09/2007

16:00 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

5 gratis duotickets te winnen voor concert Roderick Williams en Iain Burnside

Roderick Williams en Iain Burnside Op dinsdag 23 oktober brengen bariton Roderick Williams en pianist-presentator Iain Burnside in de Handelsbeurs in Gent een liedprogramma waarin de teksten van Thomas Hardy en William Blake broederlijk naast elkaar staan.

Ter gelegenheid van dit unieke concert geeft Oorgetuige maar liefst 5 gratis duotickets weg. Wil jij erbij zijn, stuur dan als de vliegende bliksem een mailtje naar acties@handelsbeurs.be. Meedoen kan tot uiterlijk maandagmiddag 22 oktober 2007 om 12.00 u.

Roderick Williams en Iain Burnside werken niet voor het eerst samen. Ze waren eerder al samen te horen in de Wigmore Hall en op 'BBC Radio 3', waar ze samen verschenen in Burnsides show 'Iain Burnside's Voices programme'. In hun liedprogramma staan de teksten van Thomas Hardy en William Blake broederlijk naast elkaar. Hoewel beiden zéér Brits zijn, is er nauwelijks een groter literair verschil denkbaar dan dat tussen Hardy en Blake. Hardy is de negentiende-eeuwer die begon als schrijver van pastorale gedichten en later richting positivisme evolueerde. Blake staat bekend als achttiende-eeuws genie en koortsachtig visionair, die net als schilder/dichter Dante Gabriel Rossetti tot de pre-rafaëlieten behoorde.

Alle info over dit op en top Britse concert vind je op www.handelsbeurs.be

14:43 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

Slagwerkgroep Den Haag : Microwaves & Turntables

Slagwerkgroep Den Haag Kattenoren kunnen frequenties tot zestigduizend Herz waarnemen. Slagwerkgroep Den Haag doet je even geloven dat je eenzelfde geluidsbeleving ervaart. Elektronika maakt het onhoorbare hoorbaar. De Australische componist Anthony Pateras buit dit gegeven uit in zijn werk "MorphusAmorphus". Honderdtwintig piepkleine geluiden, opgesteld in doorzichtige perspex dozen worden door de muzikanten beroerd met vederlichte stokken. Deze constructie sluit alle mogelijke vormen van ongewenste feedback uit en maakt een extreem directe vorm van versterking mogelijk. Een ander werk op het avontuurlijke programma is "I Delayed People's Flight By Walking Slowly In Narrow Hallways" van het duo Mayke Nas/Wouter Snoei. In dit werk worden schoolborden versterkt. Wright laat dan weer zes grammofoonspelers de hoofdrol spelen. Kortom, een programma voor huis-, tuin- en keukengebruik.

In 'Microwaves & Turntables' brengt Slagwerkgroep Den Haag vier heel recente stukken bijeen van vier jonge internationale componisten, die ieder op hun eigen manier klanken manipuleren en hiermee oor én oog doen spitsen. Het zijn componisten die de grenzen onderzoeken tussen reguliere muziekpraktijk, live-performance en nieuwe uitdrukkingsmogelijkheden. Hun werken laten zich kenmerken door toepassing van microgeluiden en elektronica, en door sterke visuele elementen. In 'Microwaves & Turntables' komen tonen niet alleen door middel van directe aanslag tot klinken, maar vooral ook door elektronische versterking en bewerking. Of dat nu is door het opblazen van onhoorbare microgeluiden, door het vervreemden van zichtbare en hoorbare geluiden, of door het resoneren van een niet-aangeslagen tamtam: de ruimte wordt benut en gemanipuleerd met klanken. Met het luisteren zelf als voornaamste inzet: het oor hoort meer dan het oog ziet. Ieder voor zich hebben de componisten ook het oog betrokken bij hun werk door middel van visuele kenmerken als versterkte schoolborden (Mayke Nas & Wouter Snoei - Nederland), 'couveuses' vol met miniinstrumentjes (Anthony Pateras - Australië), boven het hoofd geprojecteerde platenspelers (Matthew Wright - Engeland) of een gigantische tamtam waarachter de vier spelers bijna schuil gaan (Dmitri Kourliandski - Rusland).

Anthony Pateras : Morphus / Amorphus (2006)
Anthony Pateras (°1979, Australië) combineert compositie, improvisatie en elektronica op verschillende wijzen en verbanden. Zijn werk richt zich met name op het uitbreiden van de organisatorische mogelijkheden van geluid middels onderzoek naar klankkleur, vorm en uitvoering. Live treedt hij regelmatig op in Europa en Australië in verschillende verschijningsvormen: op bewerkte piano in het Pateras/Baxter/ Brown Trio, met stem en elektronica in een duo met Robin Fox, in het hiphopkwartet Beta Erko of als dirigent van zijn eigen werken. Zijn uitgeschreven composities werden wereldwijd uitgevoerd door onder andere het Radio Kamerorkest, Melbourne Symphony Orchestra, Flux String Quartet, Slave Pianos en percussioniste Vanessa Tomlinson. In 2007 presenteert hij twee belangrijke creatie-opdrachten van het Melbourne Symphony Orchestra en van het Australian Chamber Orchestra, waarbij hij in beide gevallen zelf optreedt als solist op prepared piano. Zijn werk is diverse malen onderscheiden, waaronderwaaronder in Nederland bij de Gaudeamus Muziekweek (2004). Composities van Anthony Pateras werden recent uitgevoerd op festivals in Bratislava, Dijon, Parijs, St. Etienne, Bologna, Moskou, Melbourne, Wellington en Auckland. Hij schreef ook muziek voor korte films die zijn vertoond op festivals in de Verenigde Staten, Canada, Zuid-Amerika, Rusland, Australië en Europa. Hij won de Klangmusik Preis voor de beste partituur tijdens het Dresden Film Festival in 2003. Pateras heeft talloze opnamen uitgebracht voor Tzadik, Editions Mego, Synaesthesia en Quecksilber. Hij zal in 2007 zijn PhD in compositie behalen aan de Monash University, Melbourne. In 'Morphus / Amorphus' uit 2006 worden ca. 120 minuscule geluiden als basis gebruikt en ingekapseld in afgesloten perspex boxen, waardoor de natuurlijke resonantie van de instrumenten ingeperkt wordt. Door versterking en bewerking van deze geluiden wordt de klank in de ruimte gemanipuleerd en losgemaakt van de herkomst en transformatie van het geluid.

Dmitri Kourliandski : Resonant Mass (2002)
Dmitri Kourliandski (°1976, Moskou) is een Russische componist van voornamelijk kamermuziek. Hij studeerde fluit aan de conservatoria van Moskou (1991-95) en Parijs (1995-96), en vervolgens compositie bij Leonid Bobylev aan hetzelfde Tsjaikovski Conservatorium in Moskou (1997-2002). Daarna volgde hij post-graduate studies en masterclasses bij onder anderen Maarten Altena, Louis Andriessen, Hanna Kulenty, Michaël Lévinas, Theo Loevendie, Martijn Padding, Vladimir Tarnopolski en Andrew Toovey. Hij ontving prijzen bij de All-Russia Young Composers Competition (1999, eervolle vermelding voor '...per flauto') en het Gaudeamus Concours (2003, 1e prijs voor 'Innermost Man') en was finalist bij de Ensemble Eleven competition in Manchester (2003). Zijn muziek werd uitgevoerd in Duitsland, Nederland, Rusland en Engeland (evenals uitgezonden op BBC3). Sinds 2001 is hij docent instrumentatieleer aan het Tsjaikovski Conservatorium. 'Resonant Mass' voor vier slagwerkers uit 2002 is een werk waarin het aura van een bouwplaats wordt gereproduceerd door tastbaar materiaal. Bouwgeluiden worden omgezet in de context van een concertsituatie en onthullen een nieuwe inhoud. Terwijl de bouwgeluiden in de oorspronkelijke situatie afkomstig zijn van concrete tastbare voorwerpen, construeren ze in de concertsituatie een abstract, niet-materieel object. Opzettelijk gereduceerd en gemechaniseerd materiaal wordt zo tot een soort van ritueel; een tastbare handeling verandert in een spirituele.

Matthew Wright : Contact Theatre (2006)
Matthew Wright (°1977, Groot-Brittannië) werkt als componist en als dj op de grens tussen concertpraktijk en clubcircuit, met muziek die zich uitstrekt van renaissance-ensembles tot grote evenementen met dj's, klassieke musici en digitale media. Hij is mede-oprichter van het elektronicatrio MTK en creëerde werk met platenspelerachtergronden voor de celliste Francis-Marie Uitti, de New Yorkse geluidskunstenaar Steven Vitiello en de internationale filmmaker Ference van Damme. Hij werkte onder andere met The Apollo Saxophone Quartet, The Duke Quartet, Joanna MacGregor, London Flutes and Vamos!, Maarten Altena Ensemble, SOIL, De Ereprijs, en ELISION (Australië). Zijn werk is uitgevoerd in heel Europa en uitgezonden op BBC3. H ij studeerde bij Richard Steinitz en Christopher Fox aan de Huddersfield University en bij Louis Andriessen, Martijn Padding en Richard Ayres aan het Koninklijk Conservatorium in Den Haag. Momenteel studeert hij compositie aan Goldsmiths College in London. Sinds september 2005 is Matthew W right fulltime docent in Commercial Music aan de Canterbury Christ Church University's Broadstairs Campus, waar hij de elektronicagroep leidt en diverse andere vakken doceert. In 'Contact Theatre' uit 2006 (een ode aan de pickupnaald) worden tevoren vastgelegde geluidsfragmenten geconstrueerd en gedeconstrueerd, die zijn vastgelegd op speciaal geprepareerde langspeelplaten, aangevuld met een assortiment aan willekeurig samengestelde huis-, tuin- en keuken-lp's. Het werk lijkt bijna ter plekke te ontstaan; om dat 'maakproces' van het werk zo duidelijk mogelijk te laten zien, worden alle acties op een scherm boven de spelers geprojecteerd.

Mayke Nas & Wouter Snoei : I Delayed People's Flights By Walking Slowly In Narrow Hallways (2005)
Mayke Nas (°1972, Nederland) studeerde piano en compositie aan de conservatoria van Amsterdam, Tilburg en Den Haag en voorts in Melbourne, Australië. Ze ontving compositieopdrachten van onder andere VPRO, Festival Nieuwe Muziek, Schönberg Ensemble, Slagwerkgroep Den Haag, Orkest de Volharding en het Franse ensemble Aleph. Op dit moment is zij voor onbepaalde tijd composer-in-residence bij het Nieuw Ensemble. Ook maakte zij diverse (muziek)theaterproducties. Recent ontving zij tijdens Festival Traces of Rhythm de Anjer Muziekprijs 2005 van het Prins Bernhard Cultuurfonds. Thea Derks schreef over haar: "Haar muziek beweegt zich op de rand van klank en ruis, maar beukt er bij wijlen ook genadeloos op los; vaak valt er wat te lachen. Mayke Nas houdt niet van bloedige ernst,maar van speelvreugde en relativering. Ze verkent de grenzen van muziek met een tomeloze energie en verbeeldingskracht, die ook haar persoon kenmerken".

Haar nieuwe werk is ontwikkeld in samenwerking met Wouter Snoei (°1977, Amsterdam). Nadat hij in 2000 afstudeerde aan de afdeling Sonologie op het Koninklijk Conservatorium, werkte Wouter met onder meer het ASKO Kamerkoor, Nieuw Ensemble onder leiding van Micha Hamel en Konrad Boehmer, Opera Studio Nederland en hij bediende/ontwierp live-elektronica bij John Cages Songbooks', (Holland Festival 2001). Naast zijn eigen composities, zoals Black' (2000), Pulse' (2003, Matthijs Vermeulen Aanmoedigingsprijs) en Elasticity' (2004), ontwierp en bediende W outer live-elektronica voor compositieprojecten van Cathy van Eck en Jasper Blom. Zijn band x(eptional trad veelvuldig op in het clubcircuit, maar maakte ook remixes van stukken van Stockhausen, Varèse en Skrjabin; hij viel enkele malen in de prijzen en werkte samen met o.a. het ZAPP! strijkkwartet en met het ASKO Ensemble. I Delayed People's Flights By W alking Slowly In Narrow Hallways' is in 2005 geschreven voor vier spelers, vier stoelen, vier versterkte schoolborden en interactieve elektronica. In de beroemde theatertekst Zelfbeschuldiging' (1966) van Peter Handke trekt de ik-persoon het boetekleed aan. In een pagina's lange opsomming van gemaakte fouten wordt de menselijke moraal koelbloedig ontleed en blootgelegd. In I Delayed People's Flights By W alking Slowly In Narrow Hallways' is de ik-figuur als een moderne meervoudige persoonlijkheid in vieren gesplitst en schrijft hij zich - als waren het strafregels - op het schoolbord door een wirwar van nieuwe bekentenissen heen.

Programma :
  • Anthony Pateras, MorphusAmorphus (2006, Belgische creatie)
  • Matthew Wright, Contact Theatre (2006, Belgische creatie)
  • Dmitri Kourliandski, Resonant Mass (2002, Belgische creatie)
  • Mayke Nas/Wouter Snoei, I Delayed People's Flights By Walking Slowly In Narrow Hallways (2005, Belgische creatie)
Tijd en plaats van het gebeuren :

Music@venture
Slagwerkgroep Den Haag : Microwaves & turntables

Vrijdag 19 oktober 2007 om 19.00 u
AMuz
Kammenstraat 81
2000 Antwerpen

Meer info : www.amuz.be, www.festivalvanvlaanderen.be, www.desingel.be en www.slagwerkgroepdenhaag.nl

Bron : Programmaboekje Music@venture 2007 op www.desingel.be

Elders op Oorgetuige :
Musicadventure : Strange Attractors, 14/10/2007

12:00 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

Filmfestival Gent - Alberto Iglesias in concert

Alberto Iglesias Tijdens de 34ste editie van het Filmfestival Gent blijft filmmuziek een cruciaal onderdeel vormen van het uitgebreide programma. Op de tweede dag van de filmmuziek-driedaagse plaatst het Vlaams Radio Orkest onder leiding van dirigent Dirk Brossé de muziek van de Spaanse componist Alberto Iglesias muzikaal in de schijnwerpers. Iglesias staat bekend om zijn jarenlange samenwerking met regisseur Pedro Almodóvar (Volver, Hable Con Ella, La Mala Educación, Todo Sobre Mi Madre) en werd vorig jaar nog bekroond als Soundtrack Composer of the Year op de uitreiking van de World Soundtrack Awards. Zijn score voor "The Constant Gardener" was toen ook goed voor Best Original Soundtrack of the Year.

'Muziek verheft film tot kunst', aldus een onbescheiden Peer Raben die jarenlang de muziek leverde voor de films van Rainer Werner Fassbinder. Een uitspraak die zeker ook opgaat voor de hechte en productieve band tussen de Spaanse regisseur Pedro Almodóvar en zijn landgenoot Alberto Iglesias die de muziek schreef voor onder meer "Todo Sobre Mi Madre", "Hable Con Ella", "La Mala Educación" en "Volver". Vrijdag zal het Vlaams Radio Orkest onder leiding van dirigent Dirk Brossé deze unieke samenwerking muzikaal in de schijnwerpers plaatsen.

Alberto Iglesias mag gerust een buitenbeentje onder de filmcomponisten genoemd worden. Met zijn minimalistische arrangementen, Spaanse ritmes en voorliefde voor strijkkwartet, saxofoon, gitaar en piano staat hij fel in contrast met de Angelsaksische filmmuziektraditie die het meer moet hebben van uitvoerige orkestraties. Iglesias kiest eerder voor een gevarieerde orkestratie waarbij hij symfonisch orkest afwisselt met synthesizer en piano, maar steeds met een warme weemoedige Spaanse touch die zijn muziek zo herkenbaar maakt.

Zijn filmcarrière begon in 1984 met de soundtrack voor de film The Conquest of Albania. Iglesias zal echter vooral door het leven gaan als de vaste filmmuziekcomponist van de Spaanse regisseur Pedro Almodóvar. Hij schreef onder andere de soundtracks voor "Todo Sobre Mi Madre" (1999), "Hable Con Ella" (2002), "La Mala Educación" (2004) en "Volver" (2006) wat hem zes Goya Awards opleverde, zeg maar het Spaanse equivalent van de Oscars.
Zijn internationale doorbraak kwam er met zijn filmmuziek voor "The Constant Gardener" (2005) waarmee Iglesias een Oscar- en BAFTA nominatie wist binnen te rijven. De ultieme bekroning kwam er tijdens de zevende editie van de World Soundtrack Awards in Gent. Iglesias werd toen gelauwerd als Soundtrack Composer of the Year. Zijn muziek voor The Constant Gardener was goed voor Best Score of the Year. In september van dit jaar kwam daar de Nationale Filmprijs van Spanje bij. Dat die prijzen meer dan terecht zijn, kun je vrijdag zelf horen op het filmmuziekconcert van Alberto Iglesias in Muziekcentrum De Bijloke Gent. Het Vlaams Radio Orkest (VRO), onder leiding van Dirk Brossé, zal een exclusief concert wijden aan de muziek die Iglesias onder andere schreef voor de films van Pedro Almodóvar.

Het concert zal bestaan uit zes suites. Het eerste deel "Orfeo in Palermo" is een nieuwe creatie van Iglesias waarbij hij filmmuziek en bruitage mengt en zo een inkijk geeft in het werkproces van een filmcomponist. Het tweede deel bestaat uit een suite met de filmmuziek die de componist schreef voor Tierra van Julio Medem. Daarna volgt een suite met de muziek uit Volver van Pedro Almodóvar en een suite die de samenwerking tussen Iglesias en Almodóvar verder belicht. Het vijfde luik is een suite die focust op "Hable Con Ella" en meer bepaald op het zwartwit filmpje "El Amante Menguante" ("De krimpende minnaar") dat Almodóvar verwerkte in de film. Het Vlaams Radio Orkest zal de muziek synchroon op beeld spelen. Als afsluiter zal het VRO in wereldpremière de muziek spelen uit "The Kite Runner" van Marc Forster. Uiteraard zullen tijdens het concert fragmenten uit de films geprojecteerd worden.

Tijd en plaats van het gebeuren :

Filmfestival Gent - Alberto Iglesias in concert
Vrijdag 19 oktober om 20.00 u
Muziekcentrum de Bijloke
Jozef Kluyskensstraat 2 
9000 Gent

Meer info : www.debijloke.be, www.filmfestival.be, www.vro-vrk.be en www.filmmuziek.be

Bron : Filmfestival

Elders op Oorgetuige :
Filmfestival Gent trekt meer dan ooit de kaart van de (film)muziek, 16/10/2007

07:00 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

16/10/2007

Ictus : Scratches en sequences

Ictus Scratches en sequences zijn de overkoepelende begrippen waarmee Ictus de werken van Michael Gordon, François SarhanRaphael Cendo en Riccardo Nova bundelt. Deze laatste, het meest prominent aanwezig in dit concert, is niet voor één gat te vangen. Nova's studies bij Franco Donatoni, dj-experimenten in Milaan en nauwe samenwerking met het elektro-duo Pan Sonic maken hem tot een moeilijk te plaatsen fenomeen. Eén ritmische formule uit de Zuid-Indische muziek, waarin Nova volleerd is, beheerst "Ma's Sequence 7" en "Thirteen". Het werk van de Bang on a Can-stichter, Michael Gordon, verdeelt Ictus in twee rivaliserende groepen. De jonge Franse Raphael Cendo werkt met elektronica als een alles vermenigvuldigende schaduw. Het aanvankelijk geprogrammeerd werk, "Aleph", van Paulus Oomen, wordt vervangen door werk van de jonge Franse componist François Sarhan.

Onder de noemer 'Scratches & Sequences' verzamelt het Ictus ensemble op dit concert een aantal exponenten van wat een jongere generatie componisten tegenwoordig doet. Immers voor de generaties componisten die zijn opgegroeid vanaf de jaren 1960, is hun muzikale referentiekader fundamenteel anders dan het kader van de oudere generaties. In de jaren '60 brak de rock-n-roll definitief door. Elvis Presley, de Beatles en de Rolling Stones domineerden de radio en je moest als opgroeiende jongere al ver van de beschaafde wereld wonen om die invloeden te kunnen negeren. Dat maakt dat een steeds groeiend aantal hedendaagse componisten ook geïnteresseerd is om aspecten van allerlei niet-klassieke genres - aspecten die voor hem of haar wezenlijk deel uitmaken van het culturele referentiekader - in de eigen composities te integreren. Dit kan vrij letterlijk zijn (citaten bijvoorbeeld), maar evengoed betrekking hebben op de klank, de energie, of het instrumentarium van de niet-klassieke muziek. Of het kan zelfs vrijblijvend zijn: het enige wat de compositie 'Paint it Black' van Michael Gordon gemeen heeft met het gelijknamige nummer van de Rolling Stones is de titel (die ingegeven was door het feit dat Gordon dit solostuk voor contrabassist Robert Black componeerde).

Twee aspecten van dit fenomeen worden in dit programma in de kijker geplaatst. De 'scratches' zijn het amalgaam van ruis- en krasgeluiden waarvan dj's (letterlijk door met de naald van de platendraaier over de lp te krassen - waaraan de techniek zijn naam ontleent) maar ook een heel gamma van elektronica-artiesten zich bedient en wat naadloos aansluit bij de manier waarop talrijke componisten ruis gebruiken. De 'sequences' staan voor de tendens om met kleine herhaalde fragmentjes materiaal te werken, korte blokjes muzikaal materiaal, of tegenwoordig meestal 'samples' (digitaal opgenomen geluidsfragmenten) die dan naar believen kunnen herhaald, gecombineerd, of op elkaar gestapeld worden. Hoewel deze techniek vooral in de elektronische muziek ontwikkeld is, biedt dit zeker ook op vlak van de vorm en structuur nieuwe mogelijkheden aan componisten, wat merkwaardig genoeg dan weer aansluit bij de bruuske montage van blokken heterogeen materiaal zoals bijvoorbeeld Igor Stravinsky die aan het begin van de twintigste eeuw geïntroduceerd had.

Raphaël Cendo : Scratch Data (2002)
In 'Scratch Data' gaat de solopercussionist een intense dialoog aan met de elektronica. Het materiaal waarvan het stuk vertrekt (met duidelijke jazzy trekjes) wordt aan het begin zeer eenvoudig voorfestivaldaggesteld en dan geleidelijk aan met de computer bewerkt en gemanipuleerd. Het resultaat is een energiek gevecht tussen menselijke vertolker en computer-gemanipuleerde samples. Raphaël Cendo (°1975) combineert hier vaardig de grote vormbeheersing van een klassieke componist met jazzy thema's en allesbehalve klassiek klinkende ruis.

Michael Gordon : I Buried Paul (1996)
Dat de Amerikaan Michael Gordon (°1956) affiniteit met de popmuziek heeft, is in zijn muziek steeds duidelijk geweest, al was het al maar omwille van de instrumenten die hij voor zijn composities kiest. Ook hier worden de klassieke instrumenten aangevuld met elektrische gitaar, synthesizer en slagwerk. Die band met de popmuziek heeft ook zijn biografische redenen, want Gordon speelde lange tijd in een rockgroep (voor wie het wil weten: Peter and the Girlfriends). Ook de titel van deze compositie refereert sterk aan de popmuziek. Aan het eind van Strawberry Fields Forever' van de Beatles zwelt de muziek nog vluchtig even aan en hoor je John Lennon "I burried Paul" zeggen. Dit voedde een hele reeks samenzweringstheorieën waarbij koortsachtig werd gezochtnaar bewijzen voor de theorie dat Paul McCartney overleden was en vervangen door een dubbelganger. Mensen begonnen teksten van de Beatles te ontleden op zoek naar verborgen codes, de hoesfoto's van Sgt. Peppers' werden opeens een verdachte verzameling verborgen aanwijzingen en platen werden achterstevoren afgespeeld in de hoop zo nieuwe boodschappen te horen. Het is dat laatste wat Michael Gordon voor dit werk heeft geïnspireerd: "dj's begonnen op de radio platen achterstevoren af te spelen, wat een heleboel vreemde geluiden opleverde". Het zijn die bizarre geluiden die het onderwerp vormen van dit stuk. Tenslotte, wie aandachtig luistert, merkt dat Lennon in die bewuste opname van Strawberry Fields' helemaal niet "I buried Paul" zegt, maar "cranberry sauce". Benieuwd welke verborgen betekenis daarachter schuilt.

Riccardo Nova : Ma's Sequence 7 (2004-05)
Riccardo Nova (°1960) combineerde zijn klassieke studies (hij studeerde compositie onder meer bij Franco Donatoni) met een voorliefde voor nietklassieke muziek. Sinds 1998 is hij ook actief op het terrein van de veeleer avant-gardistische technomuziek. Elementen uit de populaire muziek zijn dan ook heel belangrijk voor zijn stijl, maar van nog grotere betekenis is ongetwijfeld zijn intensieve studie van Indiase percussie die hij ter plekke, in Bangalore volgde. Sinds 1993 verblijft hij regelmatig in Zuid-India waar hij deze muziek verder studeert. De invloed van de Indiase ritmiek is dan ook een constante in zijn oeuvre. En kan hier duidelijk in Ma's Sequence' en Thirteen' gehoord worden. Het is dan ook geen toeval dat Nova de muziek leverde voor het ballet MA' van de Britse choreograaf Akram Khan - waar dit werk een uittreksel van is. De eerste 39 maten de percussiepartij van Ma's sequence 7' waren immers aanvankelijk gecomponeerd voor MA', maar werden tijdens de uitvoeringen uiteindelijk niet gespeeld omdat ze te moeilijk bleken voor de musici. Khans dans en Nova's muziek zijn op dezelfde ritmische patronen en bewegingen gebaseerd en beide kunstenaars hebben uit die Indiase inspiratie elk in zijn discipline een hedendaagse taal opgebouwd.

Riccardo Nova : Koraippu (2006)
Koraippu' is een kort werk in een traditionele Zuid- Indische vorm waarbij vraag en antwoord elkaar steeds sneller opvolgen tot ze uiteindelijk samenvallen. De compositie - eveneens gestructureerd rond het getal dertien - fungeert als brug naar Thirteen, the intermediate'.

Riccardo Nova : Thirteen, 13x8@terror, generating deity, the intermediate reality (2006)
Thirteen, the intermediate reality' is eigenlijk een onderdeel van Thirteen', een cylus van drie composities: Thirteen, 13x8@terror generating deity for five instruments and elektronic (2005) Thirteen, 13x8@terror generating deity the intermediate reality (2006) Thirteen, 13x8@terror generating deity the ultimate reality for seven soloists, symphonic orchestra and elektronic with techno group ad libitum (2007)

Inspiratiebron voor 'Thirteen' zijn de dertien namen van godin Kálii uit de hindoeïstische mythologie, waarbij elke naam refereert aan een bewustzijnstoestand. Kálii, ook wel Káli of Káliká, wordt traditioneel afgebeeld met een halssnoer dat bestaat uit 48 bloedende schedels. Zij symboliseert de oerkracht van destructief geweld van het universum. Zij laat zich gelden wanneer men afstand neemt van de menselijke condities en gewone acties, wanneer men erkent dat de comfortabele realiteit waarin we zwemmen als een vis in het water niet de enige mogelijkheid is, wanneer we angsten overwinnen en met een heldere blik de waarden van onze morele codes in vraag durven stellen. Goed en slecht zijn beide aanwezig in dat proces, en onder invloed van Kálii kan de mens de realiteit begrijpen en herzien. Zij vertegenwoordigt een onconventionele weg tot kennis, als een godheid die destructie genereert. Elk van haar schedels staat voor een van de 48 letters van het Sanskriet alfabet. Door ook de basis van de menselijke taal te vernietigen, helpt ze los te komen van de impliciete beperkingen van de menselijke taal. Uiteindelijk belooft zij een nieuwe vrijheid. De voornaamste ritmische structuur in de compositie is een langzaam ritme in dertien halve noten, die als een cyclische structuur aanwezig is in de hele compositie.

François Sarhan : 'Nfer' (2001)
'L'Nfer' van de jonge Franse componist François Sarhan is eerder gedacht als 'live-radio' waarop negen muzikanten samen met de componist-acteur-dirigent-zanger dieper ingaan op politieke en muzikale actualiteit. Van kamermuziek tot progrock, met de nodige informatica, samples en veel stemmen die het muzikale verloop bepalen gaat het hier om alles behalve provocatie. Wel zijn de details belangrijk, de conversatie, het engagement alsof een en ander zich 's avonds onder vrienden afspeelt. Desondanks blijft er naar het einde toe vooral een sfeer van vergankelijkheid hangen.
De bronnen zijn heel uiteenlopend: vooraf opgenomen stemmen (kinderen, predikanten), arrangementen van werken uit de experimentele rock (Soft Machine, Frank Zappa) én originele muziek van François Sarhan.
Dit alles volgt elkaar op zoals men op de radio het heeft over de muzikale of maatschappelijke actualiteit: met commentaar over wereldnieuws en weetjes allerhande (over de afschaffing van het principe van het voorgeborchte door Paus Benedictus XVI, de staat van de luchtvaart, 'wordt gezocht' pamfletten op de muren in de Londense metro).
De voordracht is vastgelegd op het ritme en de beweging van een ietwat nerveuze spreker: een actieve dictie die uiteindelijk wordt in muziek omgezet. Dit gebeurt in imitaties, herhalingen, in een vrij contrapunt of in remix.

Programma :
  • Michael Gordon, 'I Burried Paul' voor klarinet, elektrische gitaar, cello, contrabas, sampler en percussie
  • Raphael Cendo, 'Scratch Data' voor percussie en elektronica
  • François Sarhan, drie korte werken uit 'Nfer'
  • Riccardo Nova, ' Ma's Sequence 7' voor trompet en drie percussionisten
  • Riccardo Nova, ' Thirteen' voor klarinet, trompet, elektrische gitaar, synthesizer, 2 percussionisten, altviool, cello en elektronica
Tijd en plaats van het gebeuren :

Music@venture
Ictus o.l.v. Georges-Elie Octors : Scratches & Sequences

Donderdag 18 oktober 2007 om 20.00 u (Inleiding Maarten Quanten voor MATRIX/Centrum voor Nieuwe Muziek om 19.15 u)
deSingel - Blauwe Zaal
Desguinlei 25
2018 Antwerpen

Meer info : www.festivalvanvlaanderen.be, www.desingel.be, www.ictus.be

Bron : Programmaboekje Music@venture 2007 op www.desingel.be

Extra :
Riccardo Nova : 'Thirteen - The Ultimate Reality' op Kwadratuur.be (met audio)

Elders op Oorgetuige :
Musicadventure : Strange Attractors, 14/10/2007
Ictus & Ircam : ritme, percussie en elektronica, 22/03/2007

20:00 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook