19/10/2007

Blindman Junior [4x4] werpt zich op sleutelwerken van de hedendaagse kwartetliteratuur

Blindman Junior [4x4] sax Tijdens het seizoen 05-06 richtte Bl!ndman vier jonge kwartetten op onder de noemer Bl!ndman Junior [4x4]: een jonge garde saxofonisten, zangers, strijkers en slagwerkers waarmee Bl!ndman negentien jaar podiumervaring deelt. De Bl!ndman junioren werpen zich op sleutelwerken van de hedendaagse kwartetliteratuur. Ze worden daarbij gecoacht door ervaren specialisten en uiteraard Bl!ndman zelf.




Felipe Pérez Santiago : Inferno x 4 (2007)
Felipe Pérez Santiago schreef 'Inferno x 4' oorspronkelijk voor twee piano's en elektronica in opdracht van het Madretto Festival in Rotterdam. Op vraag van Blindman [4x4] sax maakte hij een bewerking voor saxofoonkwartet en herzag het elektronische klankspoor met als resultaat dat de muziek een agressievere dimensie heeft gekregen. Daardoor benadert het werk meer zijn oorspronkelijke bedoeling om - zoals Santiago het zelf noemt - een "punk drum & bass minimalistisch hyperritmisch en heftig stuk" te schrijven voor akoestische instrumenten en elektronica.

George Crumb : Black Angels (1970)
'Black Angels' voor elektrisch versterkt strijkkwartet mag zich wellicht het eerste strijkkwartet noemen dat geïnspireerd is door de Vietnamoorlog - een feit waar Crumb expliciet op alludeerde toen hij aan het einde van zijn partituur de woorden "in tempore belli" (in oorlogstijd) noteerde, samen met de datum: vrijdag 13 maart 1970. De getallensymboliek van de datum (vrijdag de 13de!) wijst meteen op een van Crumbs favoriete compositorische middelen in het kwartet. 'Black Angels' zit boordevol symboliek die deze 'Thirteen Images from the Dark Land' (zoals de ondertitel luidt) vormgeven.
Het werk is opgedeeld in drie delen, respectievelijk 'departure', 'absence' en 'return' (vertrek, afwezigheid en terugkeer) die samen een soort van spirituele reis vertegenwoordigen. Crumb zelf spreekt in dit verband van uitgesproken religieuze metaforen: de zondeval, een spiritueel nulpunt en vergiffenis. Elk van die delen is verder opgedeeld zodat er in totaal dertien korte episodes zijn, met telkens een ander karakter, materiaal en zelfs speeltechnieken (waarbij de strijkers ook hun stem en allerlei percussie moeten gebruiken).
Behalve het alomtegenwoordige getal dertien, zijn ook andere symbolische getallen als drie en zeven op meerdere niveaus aanwezig. Bovendien gebruikt Crumb talrijke citaten en muzikale elementen duidelijk om hun symbolische waarde als verwijzingen naar de dood, God en de duivel, zoals het citaat uit Schuberts Strijkkwartet in d, 'Der Tod und das Mädchen', D810, het gregoriaanse Dies Irae-motief of het interval van de overmatige kwart, dat bekend staat onder de bijnaam 'diabolus in musica': de duivel in de muziek. Onder al deze symbolische lagen schuilt echter zeer expressieve en donkere muziek die de afkeer van de Vietnamoorlog op een hevige en pakkende manier weet te vatten.

Kaija Saariaho : Trois Rivières Delta (1993)
Nadat het Hermes Ensemble zaterdag in Amuz de latere versie van dit werk voor solo-percussie en elektronica heeft gebracht, hoor je op dit concert de originele versie voor percussiekwartet en elektronica.

Steve Reich : Proverb (1996)
"How small a thought it takes, to fill a whole life." Met dat aforisme van de filosoof Ludwig Wittgenstein, schreef Steve Reich in 1995 zijn 'Proverb'. Reich had filosofie gestudeerd aan Cornell University, waarbij hij zijn thesis over Wittgenstein schreef. Pas meer dan dertig jaar later zou Reich voor het eerst expliciet naar deze filosoof verwijzen door dit ultrakorte tekstje tot een compositie uit te werken.
Bovenal is 'Proverb' een uiting van de fascinatie die Reich koestert voor de muziek van de twaalfde-eeuwse Notre Dame-school, waarin componisten Leoninus en Perotinus de zogenaamde organumstijl ontwikkelden, gekenmerkt door een 'cantus firmus' van lang aangehouden noten waarboven dan een veel snellere hoekige melodie loopt in parallelle intervallen.
Reich had zelf voor het eerst naar deze invloed verwezen toen hij zijn 'Music for 18 Musicians' (1976) had geschreven. Maar terwijl die invloed in dat werk nog eerder abstract te noemen valt, is 'Proverb' zodanig geënt op de organumstijl, dat je bijna van een pastiche zou kunnen spreken. Al is Reichs harmonie uiteraard niet naar de regels van authentieke twaalfde-eeuwse veelstemmigheid. Reich heeft zelf verwezen naar een onderliggende motivatie om precies deze zin van Wittgenstein te kiezen voor deze compositie, namelijk dat hijzelf als componist heel zijn (officiële) carrière op een enkel basisidee heeft gebouwd, namelijk dat van zeer compacte canons: een klein idee om een heel leven mee te vullen, inderdaad. Dat hij daarbij ook terug uitkomt bij de vroege polyfonie van Perotinus is dan eigenlijk niet meer dan logisch.

Programma :

  • Felipe Pérez Santiago, Inferno x 4 (2007), creatie in opdracht van [4x4]sax voor saxofoonkwartet en tape
  • George Crumb, Black Angels (1970) voor strijkkwartet
  • Kaija Saariaho, Trois Rivières Delta (1993) voor percussiekwartet en elektronica
  • Steve Reich, Proverb (1996) voor drie sopranen, twee tenoren, twee vibrafoons en twee samplers
Tijd en plaats van het gebeuren :

Music@venture
Blindman Junior [4x4]
Zondag 21 oktober 2007 om 12.00 u

deSingel - Podium Blauwe zaal
Desguinlei 25
2018 Antwerpen

Meer info : www.festival.be, www.desingel.be en www.blindman.be

Bron : Programmaboekje Music@venture 2007 op www.desingel.be

Felipe Pérez Santiago : felipeperezsantiago.com
George Crumb: www.georgecrumb.net en www.essentialsofmusic.com
Kaija Saariaho : www.saariaho.org en www.chesternovello.com
Steve Reich : www.stevereich.com

Elders op Oorgetuige :
Musicadventure : Strange Attractors, 14/10/2007
Hermesadventure, terza prattica en de herontdekking van de waanzin, 18/10/2007
Het Collectief verkent kleuren- en klankenrijkdom van de instrumenten, 15/03/2007
Interview met Kaija Saariaho en Jean-Baptiste Barrière, 22/02/2007
Black Angels en The Gate of Hell, 14/09/2006

07:00 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

18/10/2007

Champ d'Action & Joakim : Treatise

Cornelius Cardew, Treatise Het visuele muzikaal voorstellen, het muzikale visueel voorstellen ... Heeft het zin? Met deze vragen word je geconfronteerd in het stuk 'Treatise' van de Britse avant-gardecomponist Cornelius Cardew (1936-1981). Als partituur krijgen de muzikanten een visueel spektakel van nonchalante bollen, vierkanten en geografische lijnen in alle formaten en richtingen. Een waar meesterwerk. Cardew, ook ooit werkzaam als grafisch kunstenaar en oprichter van het legendarische Scratch Orchestra én van de Revolutionary Communist Party of Britain, heeft op geen enkele manier uitgelegd hoe de tekens moeten geïnterpreteerd worden. Doordat iedere performer zijn eigen betekenis geeft aan een symbool heeft dit meer dan eens tot ruzie geleid. Champ d'Action en 5 voor 12 brengen vijf muzikanten en Joakim samen. Joakim is een bekende Franse producer uit de elektronische muziekscène. Het concert eindigt in een reuze electronic party met Joakim.

Cornelius Cardew : Treatise (1963-67)
"On some level this ('Treatise') reverses the usual relation of performer to score: normally the player pulls the music from the score, in 'Treatise' the score draws the music from the player." (Cornelius Cardew)
Cornelius Cardew (1936-1981) zette zijn eerste muzikale stappen heel traditioneel in een knapenkoor en studeerde aan de Royal Academy of Music. Maar daarna trok hij naar Keulen om te studeren bij de toenmalige goeroe van de nieuwe muziek: Karlheinz Stockhausen. Cardew werd Stockhausens assistent en was in grote mate betrokken bij het werk aan diens 'Carré' in 1960. Daarna kreeg Cardews carrière een steeds eigenzinniger verloop. Gaandeweg begon de grens tussen kunst en politiek daarin te verbleken. De vrijheid van interpretatie in zijn grafische partituren zoals 'Treatise' was een eerste stap, Cardews activiteit binnen de vrije improvisatiegroep AMM was een andere toenadering tot een vorm van collectieve, vrije interactie tussen muzikanten. Daarna manifesteerde hij zich steeds extremer als communistisch en meer bepaald maoïstisch voorvechter.

Zijn koorwerk 'The Great Learning' (dat zeven uur duurt) trekt de georganiseerde vrijheid van 'Treatise' verder door en met de oprichting van het Scratch Orchestra in 1969 gaf hij het idee van muzikanten die functioneren als een politieke structuur verder vorm. Uit de quasi-anarchistiche schoot van het Scratch Orchestra (die het experiment en alternatieve wel heel ver voerden) zouden later nog andere muzikanten een eigen reputatie krijgen, zoals Gavin Bryars, Michael Nyman of zelfs Brian Eno.
Cardew zelf werd hoe langer hoe militanter als maoïst, die onder invloed van zijn politieke ideeën het avant-gardisme, inclusief zijn eigen vroegere composities (waaronder 'Treatise') afwees en niet naliet om ook zijn vroegere leraar er verbaal van langs te geven. De titel van zijn essaybundel uit 1974 luidde: 'Stockhausen serves imperialism'. Van dan af aan componeerde hij enkel nog eenvoudige, tonale stukjes; meestal communistische strijdliederen.
De vreemde omstandigheden van zijn dood in 1981 (Cardew werd voor zijn huis aangereden door een onbekende automobilist) zijn nooit opgehelderd. De mythe rond Cardew doet soms vergeten dat de man wel degelijk een uitmuntend (en vernieuwend) componist was. Werken als 'The Great Learning' en 'Treatise' blijven overeind als mijlpalen. Uit de topjaren van de experimentele muziek - de jaren '60 - blijft 'Treatise' van Cornelius Cardew over als een monument van de zogenaamde grafische partituren. De 193 pagina's vol onconventionele muzikale symbolen, geometrische figuren, lijnen en cijfers vormen een indrukwekkend staaltje van jaren '60-radicalisme. Hoewel het werk gemakkelijk kan afgedaan worden als een gedateerd experiment, dat enkel in die tijdsgeest zin had, blijft 'Treatise' muzikanten inspireren. Een bewijs van de intelligentie en gevoeligheid die Cardew in zijn hoogst onconventionele partituur heeft gelegd.

'Treatise' betekent 'tractaat' en ontleent de titel aan Ludwig Wittgensteins befaamde filosofische werk, de 'Tractatus Logico-Philosophicus'. De gigantische omvang van het werk maakt het inderdaad een compendium van wat er met grafische notatie mogelijk is. De grafische partituren die Cardew in 'Treatise' perfectioneerde, waren uiteraard geïnspireerd door de gelijkaardige experimenten die in de Verenigde Staten waren opgedoken. John Cage en vooral Morton Feldman hadden zich op dat gebied al laten opmerken. Wat Cardew in 'Treatise' deed, was weinig meer dan het verfijnen van de bestaande trend om symbolen, geometrische figuren en andere grafische elementen als muzieknotatie te gebruiken. De partituren die zo ontstonden, hadden kwaliteiten op het vlak van beeldende kunst - een vorm van abstracte grafiek - en van de muziek. Niet toevallig had Cardew ook een opleiding grafisch ontwerp gevolgd. Van '61 tot aan zijn dood bleef hij trouwens actief als graficus. Bovendien was deze nieuwe notatievorm veel vrijer dan klassiek notenschrift. Iedere muzikant (of die nu geschoold was of niet) kan vrijelijk de symbolen van 'Treatise' interpreteren. Geluiden zijn niet gespecifieerd door de componist en om het even hoeveel muzikanten op om het even welke instrumenten (of andere geluidsobjecten) mogen het werk (of delen ervan naar keuze) uitvoeren. Dwars doorheen het werk loopt een lange horizontale centrale lijn, die door Cardew de "lifeline” wordt genoemd. Die levenslijn is slechts op enkele bladzijden afwezig. Ook staan op de meeste pagina's twee lege notenbalken, die kunnen dienen om je eigen interpretatie van de partituur in conventioneler notenschrift te noteren, maar die op bepaalde plaatsen ook zelfstandige grafische elementen worden. Op de rest van de pagina, boven, op of onder de levenslijn plaatste Cardew dan grafische vormen, die variëren van een abstract lijnenspel tot quasinormale muzieknotatie.

De bedoeling van deze alternatieve notatie was natuurlijk dat het de muzikanten zou stimuleren om zelf creatief te zijn, om als uitvoerders niet blindelings te reproduceren. Maar de complexiteit van 'Treatise' deed bijna automatisch een soort van uitvoeringspraxis voor het werk ontstaan. Hoewel uitvoeringen (alleen al door het oneindige gamma van mogelijke klankcombinaties) sterk verschillen, zijn er tradities gegroeid, bijvoorbeeld om de getallen te interpreteren als een bepaald aantal akkoorden dat een bepaald aantal seconden moet aangehouden worden. Ook Cardew zag zich verplicht een handleiding bij het stuk te schrijven.

De enige belangrijke beperking bij de interpretatie van dat alles, is dat de muzikanten consequent moeten zijn in hun keuzes. Als de bonte verzameling lijnen, cirkels, cijfers (én muzieknoten) voor de uitvoerders een excuus wordt om in het wilde weg te spelen, gaat dat tegen de geest van Cardews compositie in. De zorg en doordachtheid die de componist in 'Treatise' heeft gelegd, tonen dat deze partituur zeker geen willekeurig allegaartje is. Ironisch genoeg zal een consciëntieuze uitvoering hiervan op het eerste gezicht niet zo erg anders klinken dan 'zomaar in het wilde weg spelen'. Een paradox die één van de blijvende charmes van 'Treatise' uitmaakt.

Treatise wordt in dit laatavondconcert uitgevoerd door Champ d'Action én door de Franse producer van het Tigersushilabel, Joakim. Samen met zijn livegroep Europlastics geeft hij aansluitend een concert waarop zijn ongebreidelde fantasie de vrije loop wordt gelaten. Het werk van Joakim is hoegenaamd niet in een hoekje te stoppen: house, techno, electro, wave, rock, folk, jazz, alles wordt door de gehaktmolen van de Parijzenaar gehaald. Zijn recente album 'Monsters & Silly Songs' mag daarvan getuigen. Het geheel mondt uit in een nachtelijke party met Joakim als dj.

Programma :
  • Cornelius Cardew, Treatise (1963-67)
  • Joakim, Monsters & Silly Songs (2007)
Tijd en plaats van het gebeuren :

Music@venture
Champ d'Action & Joakim : Treatise
Zaterdag 20 oktober 2007 om 23.00 u

Muziekclub Petrol
d'Herbouvillekaai
2020 Antwerpen Zuid

Meer info : www.festivalvanvlaanderen.be, www.desingel.be, www.champdaction.be, www.5voor12.be en www.joakimikaoj.com

Bron : Programmaboekje Music@venture 2007 op www.desingel.be

Extra : Cornelius Cardew op UbuWeb

Elders op Oorgetuige :
Musicadventure : Strange Attractors, 14/10/2007
Champ d'Action & Slagwerkgroep Den Haag: Organised sound, 18/10/2007
Champ d'Action slaat bruggen tussen verschillende genres, 30/11/2006
Grafische elementen, 6/04/2006

20:00 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

Champ d'Action & Slagwerkgroep Den Haag: Organised sound

Organised sound De bruitage concerten van de futuristen, noise makers avant la lettre, hebben de westerse muziek definitief veranderd. Ze verkozen het geluid van vliegtuigmotoren en sirenes boven de klank van een traditioneel symfonisch orkest. De rol van het slagwerk werd aanzienlijk opgewaardeerd in werken van componisten als Edgard Varèse en John Cage. Sindsdien werd slagwerk steeds vaker ingezet om allerlei ruiseffecten te genereren. Op een vergelijkbare manier wordt vandaag digitale noise voortgebracht door laptopcomponisten. Op het programma staan drie creaties van Yannis Kyriakides, Dmitri Kourliandski en Serge Verstockt waarin percussie en live electronics een centrale rol spelen. Dit is de sound van de 21ste eeuw.

Serge Verstockt : Drie (2007)
Zoals de naam al doet vermoeden, bestaat 'Drie' uit drie verschillende delen. In ieder deel wordt een nieuwe relatie tussen de intrinsieke klankmogelijkheden van iedere groep (akoestische instrumenten, percussie en elektronica) uitgewerkt. W aar vinden ze elkaar en waar zijn ze elkaars tegengestelde? Het zijn voornamelijk de psychoakoestische eigenschappen die Verstockt fascineren. W aarom is een pure sinustoon moeilijk of niet te lokaliseren in de ruimte? Waarom is een droog tikje van een woodblock daarentegen perfect lokaliseerbaar? Blijkbaar verandert onze perceptie voor elk verschillend geluid naargelang de context waarin het zich voor doet. Het is ook de transitie tussen de twee die Verstockt fascineert. W anneer moeten we precies de 'inhoud' van een geluid herkennen of wanneer moeten we precies weten waar het zich bevindt? De combinatie tussen de akoestische instrumenten, slagwerk en elektronica vormen een breed spectrum aan klankmogelijkheden om dit uit te werken.

Yannis Kyriakides : Telegraphic (2007)
Codes, verborgen boodschapen en geheimtaal: het zijn zaken die de Brits-Cypriotische componist Yannis Kyriakides duidelijk fascineren. In zijn muziektheaterstuk 'a conSPIracy cantata' (1999) plaatste hij al twee prototypes van cryptische communicatie tegenover elkaar: gecodeerde cijferboodschappen die bij spionage gebruikt worden en de uitspraken van het orakel van Delphi. De koude oorlog en de klassieke oudheid ontmoeten elkaar en blijken in hun meest cryptische boodschappen een aantal aspecten van politieke manipulatie te delen. Net als in zijn recente ensemblewerk 'The Queen is the Supreme Power in the Realm' (2007), grijpt Kyriakides in 'Talabroka' naar een ander type van coderen: de telegraaf, die letters omzet in (ritmische!) combinaties van korte of lange pulsen. Vier telegraaf-sleutels worden in het stuk geïntegreerd. Hun getik wordt door de elektronica 'gedecodeerd' als instructies om de geluidsversterking en de klankkleur van het ensemble te beïnvloeden. Een intussen in onbruik geraakte technologie wordt hier aangewend om een hommage te brengen aan oude encryptie-technieken en tegelijk een reflectie over communicatie en verborgen boodschappen op gang te brengen. De voor Kyriakides zo typische mengeling van hedendaagse compositietechnieken en rijkelijk gebruik van elektronica die meer met de nietklassieke scène gemeen heeft, dient bij hem niet enkel om een intrigerend klanklandschap te bouwen, maar verbergt zeer diepzinnige bedenkingen over de hedendaagse maatschappij en het onvermogen om open te communiceren.

Dmitri Kourliandski / Unsolvable acoustic case (2007)
Voor de Russische componist Dmitri Kourliandski is een muziekstuk een complex van grenzen: bezetting, lengte, technische mogelijkheden van een instrument, fysieke mogelijkheden van de muzikanten, de akoestiek van de concertzaal, de grenzen van het menselijke gehoor, achtergrond en ervaring van het publiek, de muzikant, de componist, uitgebreide stereotiepen, verborgen engagementen, wederzijdse verwachtingen. Het schept een vicieuze cirkel, een geheime conventie, die een zeker niveau van comfort voor de luisteraar verzekeren. Maar het idee van conventies doorbreken werd op zijn beurt banaal. Eigenlijk is de muziekgeschiedenis niets anders dan een geschiedenis van het doorbreken van conventies. Dus kunnen we ons enkel koesteren in onze weerstand (of het gebrek aan weerstand) tegen de situatie die door de omstandigheden gevormd wordt. In dit stuk trachtte Kourliandski alle grenzen van de manier waarop het functioneert helder af te bakenen. Alle klanken zijn onstabiel. De klankproductie (klank als een gevolg van een handeling) garandeert de minimale mogelijkheid voor de muzikant om het klinkende resultaat onder controle te houden. Daarom gebruikt men (meestal) enkel fragiele soorten klanken. Hier wordt het ensemble van twaalf muzikanten echter beschouwd als een aggregaat, een groot monolithisch instrument dat een maximaal complexe klank produceert. Het volume en de complexiteit van de klankstructuur maken een gedifferentieerde perceptie van haar textuur onmogelijk. Elektronica wordt dan weer gebruikt op een andere wijze: frequenties aan beide zijden van het spectrum die door het ensemble worden geproduceerd, worden weggefilterd en één van de instrumenten is een 'no-input'-mengpaneel (een mengpaneel waarvan de line-in en de line-out aansluitingen aan elkaar zijn gekoppeld), een zuiver voorbeeld van een gesloten constructie. Al deze omstandigheden dienen om van het stuk een gesloten mechanisme te maken, een constructie die de conventionele begrippen van een muziekstuk of een concert in het algemeen overstijgt. Dmitri Kourliandski is artist in residence van het DAAD festival Berlijn 2008.

Programma :
  • Serge Verstockt, Drie (2007) wereldcreatie in opdracht van Festival van Vlaanderen Antwerpen
  • Yannis Kyriakides, Telegraphic (2007) wereldcreatie in opdracht van Slagwerkgroep Den Haag
  • Dmitri Kourliandski, Unsolvable acoustic case (2007) wereldcreatie in opdracht van Champ d'Action
Tijd en plaats van het gebeuren :

Music@venture
Champ d'Action & Slagwerkgroep Den Haag: Organised sound
Zaterdag 20 oktober 2007 om 20.00 u
(Inleiding door Maarten Beirens om 19.15 u )
deSingel - Blauwe zaal
Desguinlei 25
2018 Antwerpen

Meer info : www.festivalvanvlaanderen.be, www.desingel.be, www.champdaction.be en www.slagwerkgroepdenhaag.nl
----------------------------------
Vrijdag 9 november 2007 om 20.00 u (Inleiding door Maarten Beirens om 19.15 u )
Concertgebouw
't Zand 34
8000 Brugge

Meer info : Concertgebouw.be, www.champdaction.be en www.slagwerkgroepdenhaag.nl
----------------------------------
Dinsdag 29 januari 2008 om 20.30 u
Kaaitheater
Sainctelettesquare 20
1000 Brussel

Meer info : Kaaitheater.be, www.champdaction.be en www.slagwerkgroepdenhaag.nl

Bron : Programmaboekje Music@venture 2007 op www.desingel.be

Elders op Oorgetuige :
Musicadventure : Strange Attractors, 14/10/2007
Odd Appetite : Amerikaans duo met zin voor avontuur, 24/09/2007
Champ d'Action slaat bruggen tussen verschillende genres, 30/11/2006

19:00 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

Hermes@venture, terza prattica en de herontdekking van de waanzin

Thomas Smetryns Een dj met 78-toeren platen, een Londense klankkunstenares, prepared zither, klavichord, een hexafonische speakeropstelling, viola da gamba, percussie en live visuals worden in het contrasterende kader van AMUZ samengebracht. HERMES laat de onconventionele, jonge componist Thomas Smetryns een groot deel van zijn programma op music@venture verzorgen. Wie Smetryns' muziek kent, weet dat hij op het eerste zicht onverzoenbaar instrumentarium met een fluwelen handschoen zal aanpakken. Verder op het programma staat wereldvermaard elektronicafenomeen Kaffe Matthews, zelden te horen in België! Muziek van Kaija Saariaho en een bijzondere dj-performance, ondersteund door beelden van de New Yorkse videokunstenaar Kurt Ralske, vervolledigen het concert.

Thomas Smetryns : Slowed down 17th century Turkish Melody with variations (2007)
Thomas Smetryns: "'Slowed down 17th century Turkish Melody with variations' is een werk voor zither, saz, mandoline, live-elektronics, klavichord en orgel, percussie en viola da gamba, geschreven in opdracht van Hermes Ensemble, voor de gelegenheid van music@venture 2007. De Ottomaanse melodie 'Bahr-i umman' vormt de basis voor de compositie. Ze werd gecomponeerd door Ali Ufki (1610- 1675), een Ottomaanse muzikant van Poolse origine. Ufki is van cruciaal belang voor het inzicht in de zeventiende-eeuwse Ottomaanse muziek; hij liet talloze composities en transcripties achter. Ali Ufki, met één been in het westen en met het andere in het Ottomaanse rijk, is een man van twee culturen. Dit gegeven gebruik ik om te kiezen voor een instrumentarium dat zowel schatplichtig is aan de zeventiende- eeuwse W est-Europese als aan de Turkse muziek. Door traditionele instrumenten te combineren met hedendaagse elektronica wordt hetzelfde dubbelzinnige aspect gespiegeld in de tijd. De liveelektronics, die fungeren als herinneringen - als een soort muzikale memotechniek - vormen de onberekenbare factoren in de cyclisch gevarieerde, sterk uitvergrote en langgerekte basismelodie".

Kaija Saariaho : Trois Rivières Delta (versie voor percussie en elektronica: 1993 & 2000/01)
Zoals de titel aangeeft, is het werk onderverdeeld in drie aparte secties. De eerste introduceert alle muzikale kleuren die in de compositie worden gebruikt. Het ritmische aspect wordt hier bijna geëlimineerd, om voldoende ruimte te creëren voor timbres, kleuren, resonanties, aanslagen en texturen. De instrumenten komen uit alle geledingen van de percussiefamilie, maar er wordt hier een hoofdrol weggelegd voor de niet-melodische telgen. Het tweede deel voegt een ritmisch aspect toe aan de kleur- en textuurnuances, terwijl een ostinato zich ontwikkelt in verschillende muzikale richtingen. Het laatste deel is een epiloog die alle componenten uit de vorige delen bundelt. Hier worden eerdere aspecten van het muzikaal materiaal gereorganiseerd en in verschillende verbanden ten opzichte van mekaar geplaatst. De elektronisch weergegeven stemmen werken als een verlengstuk voor de instrumenten; ze worden ingezet om ofwel ritmisch vrije texturen te introduceren, ofwel om strikt genoteerde ritmes te plaatsen op het geheel. Ze worden puur instrumentaal behandeld, met het oog op ritme en timbre. Het gedicht 'La nuit de lune sur le fleuve' (Nacht op de rivier bij maanlicht) van de Chinese dichter Li Po (701-162) levert het klankmateriaal voor de stemmen, die worden versterkt en in de concertruimte geprojecteerd.

Programma :
  • Thomas Smetryns, dj-set (78-toerenplaten)
  • Thomas Smetryns, Slowed down 17th century Turkish Melody with variations (2007), wereldcreatie
  • Kaija Saariaho, Trois Rivières Delta (2000/01) (soloversie met elektronica)
  • Kaffe Matthews, dj-set ondersteund door beelden van Kurt Ralske
-----------------------
Op zondag 21 oktober brengt het HERMESensemble in het KMSKA "Terza Prattica", een hervertaling van vroeg-barokke muziek. Claudio Monteverdi betekent voor de muziek wat Shakespeare voor het tekstheater is. Met het werk van Shakespeare wordt er naar hartelust gedold. "Waarom niet met Monteverdi?" vroeg componist Thomas Smetryns zich af. Hij ging meteen aan de slag en creërde 1567-1643, een vijfdelige compositie gebaseerd op muziek van de Italiaanse grootmeester. Typische époque-instrumenten als theorbe en viola da gamba worden geconfronteerd met elektrische gitaar, piano of elektrisch orgel. Een fascinerende concertervaring in het museum.

En zondagavond is het HERMESensemble te gast op het Nederlandse Festival van Zeeuwsch-Vlaanderen met "De herontdekking van de waanzin", een avant-gardistische hommage aan de vroege psychedelica van Pink Floyd. Uitgangspunt van het Pink Floyd Project is de avant-garde stromingen van de jaren zestig met elkaar in verband brengen, de onderlinge verbanden leggen en de muziek vertalen naar de 21ste eeuw. Twee spraakmakende psychedelische werken "Atom Heart Mother" (1970) en "A Saucerful of Secrets" (1968) zijn gearrangeerd voor een eigentijdse klassieke bezetting, inclusief strijkers, kopers en een koor. Dit project is absoluut geen klassieke versie van de muziek van een rockgroep, de klassieke instrumenten worden aangevuld met het typische Pink Floyd instrumentarium (hammond, drums, obligate gong en pauken). Andere instrumenten worden vervangen zodat een totaal nieuw concept ontstaat.

Tijd en plaats van het gebeuren :

Music@venture
HERMESensemble: hermes@venture

Zaterdag 20 oktober 2007 om 18.00 u
AMUZ
Kammenstraat 81
2000 Antwerpen

Meer info : www.festivalvanvlaanderen.be, www.amuz.be, www.desingel.be, www.hermesensemble.be, www.thomassmetryns.be en www.saariaho.org
-----------------------
HERMESensemble: Terza Prattica
Zondag 21 oktober 2007 om 11.00 u
KMSKA
Leopold de Waelplaats,
2000 Antwerpen

Meer info : www.kmska.be, www.hermesensemble.be en www.thomassmetryns.be
-----------------------
HERMESensemble: De herontdekking van de waanzin
Zondag 21 oktober 2007 om 20.00 u
Festival Zeeuwsch Vlaanderen
Scheldetheater
Westkolkstraat 16 - Terneuzen

Meer info : www.festivalvanzeeuwschvlaanderen.nl en www.hermesensemble.be

Bron : Programmaboekje Music@venture 2007 op http://www.desingel.be/dadetail.orb?da_id=9978

Elders op Oorgetuige :
Musicadventure : Strange Attractors, 14/10/2007
Interview met Kaija Saariaho en Jean-Baptiste Barrière, 22/02/2007
Swing Jugend ( Thomas Smetryns), 5/10/2006
OdeGand : feest in de Gentse binnenstad (Terza Prattica), 16/06/2006
Avanti! Quartet & HERMESensemble - Kaija Saariaho, 4/09/2006

17:00 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

8 multidisciplinaire wereldcreaties in een artistieke wandeling op het Antwerpse Zuid

I Solisti del Vento Voor de gourmands onder de cultuurvreters is de concertwandeling van I Solisti del Vento een echte aanrader met voer zowel voor ogen als voor oren. Uitgangspunt vormt de samenwerking tussen een componist en beeldende kunstenaar. In deze één-één relatie ontwikkelen zeven jonge duo's een performance voor één blaasinstrument waarbij muziek en beeldende kunst gelijkwaardig naast elkaar staan. Frank Nuyts brengt vervolgens al deze blaasinstrumenten samen in een nieuwe compositie. Zijn 'partner in crime' is Eddy Becqart, die de dansers Andreia Maria Pereira Rodrigues en Justin Yep een aangepaste choreografie laat uitvoeren. De korte concerten gaan door op verschillende locaties van het Antwerpse Zuid, waaronder het KMSKA, het MUKHA, het NICC, het nieuwe justitiepaleis, gallerij Maes & Matthys en de werkruimtes van FroeFroe. Het publiek bezoekt al wandelend de concertinstallaties en krijgt tussendoor een lunch aangeboden. Het wandelparcours langs deze plekken start om 11.00 uur in het Zuiderpershuis.

Dit project is wellicht het meest onconventionele van het festivalprogramma. Tijdens een concert waarvoor het publiek zich moet verplaatsen tussen verschillende locaties op Antwerpen-Zuid en het Zuiderpershuis, worden acht werken gecreëerd. Daarvoor gaf het festival de opdracht aan zeven jonge componisten om telkens een solowerk voor één van de blazers van I Solisti del Vento te schrijven, in samenwerking met een jonge kunstenaar. Jonge componisten van de Vlaamse conservatoria, jonge kunstenaars van het HISK en de leden van I Solisti del Vento slaan zo de handen in elkaar om een parcours van zeven uiteenlopende ontmoetingen van muziek, kunst en performance te realiseren.De volgorde waarin je de stukken hoort, is afhankelijk van jouw wandelparcours, maat je hoort alleszins 8 wereldcreaties tijdens één enkele wandeling. Daarna volgt er één creatie van een door de wol geverfde componist op dit programma: Frank Nuyts schreef "...where the wind goes.." volgens hetzelfde concept - in zijn geval een samenwerking met choreograaf Eddy Becquart, maar dan voor de zeven instrumenten samen.

Koen Desimpelaere Maes & Matthys Gallery : Zolang vaagte nog (2007)
Koen Desimpelaere, componist - Michiel Alberts, performance - Francis Pollet, fagot

Er wordt gewerkt rond een fragment uit "Worstward Ho" (1983) van Samuel Beckett. De verschillende gelaagdheden van de tekst worden weerspiegeld in beeld en klank. Een zoektocht naar de spanning tussen het waarneembare en de afwezigheid van het waarneembare, tussen constructie en deconstructie. Een in zichzelf kerende beweging zonder stilstand, in een miniem verlichte ruimte.

Kelly De Wilde Froe Froe O & E: schemerzone (2007)
Mathias Coppens, componist - Kelly De Wilde, beeldende kunstenaar - Rik Vercruysse hoorn

"Een spiegel weerkaatst en is tegelijkertijd doordringbaar. Een grot en zwarte waterpoel zijn inwisselbaar. Licht maakt differentiatie zichtbaar, licht wordt opgegeten door de differentiatie waardoor deze zijn contouren verliest en amorf wordt. Deel dat afgeschermd is en in totale verbinding staat." Het werk bestaat uit drie grote delen, die nog zijn onderverdeeld. Elke overgang wordt ingeluid door een 'Leitmotiv'. 'O en E' is een werk voor hoorn solo. De hoorn is in realiteit of in onze verbeelding één van de oudste instrumenten en werd in archaïsche tijden gebruikt voor zowel het uitoefenen van invloed op de buitenwereld als voor het uiten van bewondering voor deze buitenwereld. Ons uitgangspunt was de mythe van Orpheus en Eurydice. Dit transformeerden wij tot een abstract niveau. De werking van de herinnering (haar magie en haar realiteit) en perceptie zijn spilfiguren binnen de thematiek. De mythe is een herinnering die parallel loopt met het abstracte verhaal. Centraal staan de liefde, afstand en nabijheid tot dat waar de liefde of hetverlangen aan gericht is, de mogelijkheid en pogingen om invloed uit te oefenen, het afgescheidene en het omkeerbare van het verlorene, verstening die amorf en dynamisch is, nabijheid en afstand. De inwisselbaarheid tussen nabijheid en afstand verhouden zich op afhankelijke en variabele wijze binnen het werk. De uitwisseling van muziek en beeld geven op hun beurt ook blijk van de wisselende verhouding van muziek en beeld, oog en oor bevinden zich in een spanningsveld, eigen aan de thematiek. Soms lopen ze gelijk, op sommige plaatsen zijn ze tegengesteld. Via vorm herhaalt en weerspiegelt deze interrelatie over de subtiliteit van de thematiek. De tegengestelde begrippen worden zowel als complementair als inwisselbaar naar voor gebracht. Ambiguïteit en de inwisselbaarheid van tegenstellingen.

Stefan Prins KMSKA (trapzaal ) : FITTING inSID E (2007)
Stefan Prins, componist - Bart Geerts, beeldende kunstenaar - Ben Haemhouts, trombone

Het monumentale gebouw van het Koninklijk Museum voor Schone Kunsten is een waar omhulsel voor de kunstwerken uit de collectie. De invloed van wat op straat gebeurt, wordt door het gebouw geminimaliseerd. Omgekeerd verbergt het museum wat het te bieden heeft aan de buitenwereld. 'FITTINGinSIDE' wil dit omhulsel openbreken: het museum wordt opengetrokken naar de buitenwereld en tegelijkertijd wordt de buitenwereld binnengehaald in het museum zelf. Het project is dus niet gebonden aan de dimensies van een tentoonstellings- of opvoeringsruimte, maar tracht een eigen omgeving te creëren. 'FITTINGinSIDE' wordt daardoor een soort van tussenruimte, een visuele en auditieve omgeving die wars van architecturale grenzen haar eigenheid afbakent. 'FITTINGinSIDE' is niet enkel een beeldende ingreep, net zomin als het een louter muzikale interventie is. Het is net dankzij de wisselwerking tussen de twee disciplines dat een verbinding gemaakt wordt tussen de gesloten wereld van het museum en de realiteit van wat zich daarbuiten afspeelt.

Daan Janssens Muhka (trapzaal ) : Te ll me which way (2007)
Daan Janssens, componist - Clemens Hollerer, beeldende kunstenaar - Vlad Weverbergh, basklarinet

De samenwerking voor music@venture tussen Clemens Hollerer (HISK/Gent) en componist Daan Janssens begon met het ontwerp van een werk door de visuele kunstenaar: een compositie bestaande uit een reeks op elkaar gestapelde, glanzend geschilderde mdf-panelen, gebaseerd op de architectuur van de traphal in het Muhka . Hier wordt ook de muzikale compositie uitgevoerd. Hollerer ontwierp daarnaast een soort platform, waarop de muzikant zal plaatsnemen tijdens de uitvoering van het stuk. De bank wordt op de trap geplaatst, waardoor de muzikant rechtstreeks uitkijkt op het geschilderde object. Componist Daan Janssens speelde in op de installatie via een minimalistische auditieve interpretatie. De verhoudingen, afmetingen en kleurvlakken van het plastische kunstwerk vormen de basis voor zijn compositie voor solobasklarinet. Dynamische en kleurcontrasten domineren zijn stuk, tijd en terugkerende geluidspatronen zijn prominent aanwezig.

Agnieszka Stulginska Vlinderpaleis : Verdict (2007)
Agnieszka Stulginska, componist - Sarah&Charles, beeldende kunstenaars - Simon Van Hoecke, trompet

'Verdict' is een compositie voor trompet en tape. Het beeldt het idee uit van een proces dat actueel is in ons leven. W ie is schuldig? De maatschappij of diegene die de wet overtreedt? Deze vragen worden vertolkt door de trompet die de stem van de gerechtigheid symboliseert, net als de emoties van de mensen die het proces bijwonen. Klanken van de trompet worden op ongebruikelijke manieren aangewend, zoals in het instrument fluisteren, ademen en spreken. Deze klanken worden gecombineerd met opgenomen klanken uit het justitiepaleis, inclusief fragmenten uit het toneelstuk 'Hoffman' door 't ARSENAAL en SkaGeN. Agnieszka Stulginska's muziek is geïnspireerd door filosofische teksten, verhalen, visuele beelden en indrukken. Ze componeert vaak op basis van concrete visuele gegevens en gebruikt alternatieve speeltechnieken en geluidseffecten om een klanklandschap te scheppen dat die beelden oproept. Ze wordt vaak geïnspireerd door straatgeluiden, die ze met akoestische en elektronische middelen tracht te vatten. Voor Sarah&Charles weerspiegelt het nieuwe en pas geopende justitiepaleis van Antwerpen verschillende ideeën. Er is de enorme hoeveelheid glas en staal die staan voor de transparantie van het juridische systeem.
Er is het uitzicht over de stad en de stad onderaan het gerechtsgebouw, die de dualiteit tussen stad en gebouw en de invloed van de stad op het gerechtsgebouw symboliseren. Tenslotte is er de architecturale vorm en structuur van het paleis dat zichzelf eindeloos weerspiegelt. Men noemt de ingang van het gebouw 'vlinderpaleis', als een gigantische vlinder die zijn vleugels spreidt over Antwerpen en omgeving. In hun recente werk trachten Sarah&Charles de kijker te betrekken op zo'n wijze dat de ervaring er één van hemzelf kan worden. Het visuele beeld wordt een personage. Dit personage kan zowel de verteller zijn als de context van een verhaal. De bezoeker wordt omringd door elementen die hem evenveel vertellen als een geschreven tekst zou kunnen vertellen. Sarah&Charles integreren elementen uit film en theater en proberen op die manier een nieuwe dimensie toe te voegen aan een meer dan realistische scène.

Joanna Murphy NICC : ANOMI E (2007)
Joanna Murphy, componist - Max Sudhues, beeldende kunstenaar - Piet Van Bockstal, hobo

Beeld: ruis. White noise. Fragmenten van de natuur, planten en bladeren vermengen en versmelten met een glimmende achtergrond van technische leegte – het geflikker van een TV. De kleuren zijn verbleekt. Het is tegelijk snel en traag. Geprojecteerd in een hoek en op het lichaam van de vertolker, bakent de video een ruimte af voor de muziek. Reagerend op de partituur, wordt een handbediende overhead-projector aan- en uitgezet; echte schaduwen van plastic planten en borrelend water worden bovenop het videobeeld op de muur geprojecteerd. Twee of drie beelden versmelten om een andere ruimte te scheppen. Muziek: confrontatie van contrasterende materialen, emoties en karakter. Soms lyrisch, soms versplinterd, wordt de hobo voorgesteld als virtuoos, met extremen qua register, dynamiek en articulatie. De muziek presenteert doorheen het tijdsverloop de contrasten die tegelijk in de beelden zichtbaar worden, maar visuele en auditieve elementen vallen op bepaalde momenten samen. 'ANOMIE' drukt de strijd van het individu uit om te bestaan in, te reageren tegen de buitenwereld - die relatie is nu eens harmonieus, dan weer chaotisch. De solist kan gezien worden als het individu dat in een artificiële ruimte staat, gecreëerd door de beelden. Hij heeft geen controle over de beelden die op en rondom hem worden geprojecteerd, maar hij moet binnen die ruimte blijven en een middel vinden om zich ermee te verzoenen. De muziek drukt deze ervaring uit, samen met de poging van het individu om zijn eigen identiteit te vormen en te verwoorden.

Szymon Brzoska Muhka (Black box ) : I say the end of the world, can you handle it? (2007)
Szymon Brzoska, componist - Jasmina Fekovic, beeldende kunstenaar - Roeland Hendrikx, klarinet

'I say the end of the world, can you handle it?' is een diavoorstelling met kosmische filosofie, gemengd met afro-futurisme. Betreed een donkere ruimte, de schaduwen leiden je. Is dit het einde van de wereld? "This is not my home. This planet, to me, is like a railroad station. People are here today and gone tomorrow." (Sun Ra) Componist, toetsenist, bandleader en filosoof Sun Ra (1914-1993) geloofde dat de kosmos de bron was van kennis, muziek en van zichzelf. Hoewel officiële documenten Birmingham in de Verenigde Staten als zijn geboorteplaats vermelden, beweerde Sun Ra dat hij van Saturnus kwam, alsof jazzmuzikanten nog niet voldoende vreemd worden bevonden. De ruimte was voor Sun Ra de plek waar alle kennis, alle waarheid, alle muziek zich bevond, in afwachting dat wij allemaal, die hier op aarde vastzitten, ze zouden ontdekken. "You dont fool with Sun Ra", maar dat deden wij wel omdat ik van zijn stijl houd. En van zijn persoonlijke mythe. Hij greep naar bronnen die zeer verscheiden zijn als Kabbala, de Rozenkruisers, de Egyptische oudheid en de beweging voor zwart nationalisme. Dit is waar ik begin met het project, maar niet waar ik zal eindigen. Tussen de duisternis en het licht. De muziek schemert tussen de schaduwen, in een poging los te breken. TENEBRAE. Eindelijk bevrijd, brengt het licht u naar het hoogste. LUX. Twee klarinetten brengen verschillende schaduwen, vormen en tinten. Inter UMBRAM et LUMEN. Tussen de oren en de ogen.

Frank Nuyts Zuiderpershuis : ...where the wind goes ... (2007)
Frank Nuyts, componist & dirigent - Eddy Becqaert, choreograaf & scenografie - Justin Yep en Andrea Maria Pereira Rodrigues, dans - Piet Van Bockstal, hobo - Roeland Hendrikx, klarinet - Vlad Weverbergh, basklarinet - Francis Pollet, fagot - Rik Vercruysse, hoorn - Simon Van Hoecke, trompet - Ben Haemhouts, trombone

Wind is lucht in beweging. Maar wind is vooral ruis. Gekleurde ruis. Pas wanneer de intensiteit ervan toeneemt, geven we er een naam aan: tocht, bries, storm en tenslotte, de oorverdovende orkaan. Waar begint en waar eindigt de wind? De wind, anders dan het licht, geeft geen schaduw als aankondiging van zijn komst. Hij reinigt of verdoezelt, verkoelt of verhit, maar is niet doelgericht. Daarom is wind op zich geen gedachte. In analogie, is beweging op zich geen dans en is het blazen op een instrument op zich ook geen muziek. In dit stuk wordt de gerichte gedachtestroom wel voortdurend doorbroken door stiltes en fermata. Een elektronisch gegenereerde ruis die, op de rand van het hoorbare, voortdurend aanwezig blijft als een soort kunstmatige wind, krijgt zo de kans zich te manifesteren. Wind mag dan al niet doelgericht zijn, hij blaast wel vanuit een richting. In ... where the wind goes... is dit vertaald als "achterom kijkend, de toekomst beschouwen". Materiaal dat refereert aan het vroegere werk van beide makers, lijkt hier op een zuurstofrijke windstoot. Deze referenties worden wel uit hun vroegere context gerukt door de al genoemde stiltes, momenten van reflectie, alsof de relevantie ervan voor de toekomst even wordt overwogen. De mogelijkheid bieden aan de luisteraars/kijkers, elk detail - zowel op instrumentaal als op interpretatief/ interactief vlak - te kunnen percepteren, is in dit stuk belangrijker geacht, dan het louter genereren en laten ondergaan van een klanken- en informatiestroom. Al worden kleine muzikale frases razendsnel, maar toch haast W eberniaans, aan elkaar geklonken, de overkoepelende betekenis is nooit zoek. Ook krijgt ieder gebaar, hoe complex ook, zijn tijd van nawerking. Een stap zetten naar voor of achter, is toekomst opbouwen. Komt de linkervoet eerst, dan wil dat zeggen, dat de rechtervoet later bijtreedt. W eer een tel verder en deze stap is reeds verleden. Ging de gedachte eraan vooraf, als onzichtbare eerste stap in de tijd? Kwam de blik van de danser later of ging hij gelijktijdig mee? Blaast de wind of wordt hij aangezogen? Wat dans en muziek verbindt, is hun omgang met tijd: dansers en musici moduleren het ijlen van de tijd in het vluchtige van hun kunst. In ...where the wind goes...' lijkt het wel alsof Ariel, opgestuwd door de schier onbedwingbare toverkunsten van Prospero, de noten voor zich uit drijft, in de richting van het eindakkoord: zowaar een drieklank met toegevoegde sixt, dat als het verlossende antwoord klinkt in een stevige bries.

Tijd en plaats van het gebeuren :

Music@venture
Concertwandeling I Solisti del Vento

Zaterdag 20 oktober 2007 vanaf 11.00 u
Verschillende locaties Antwerpen Zuid
Vertrek (11.00 u) en slotconcert (14.00 u):
Zuiderpershuis
Waalse Kaai 14
2000 Antwerpen

Meer info : www.festivalvanvlaanderen.be, www.desingel.be en www.isolistidelvento.be

Bron : Programmaboekje Music@venture 2007 op www.desingel.be

Elders op Oorgetuige :
Musicadventure : Strange Attractors, 14/10/2007

15:00 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

No 'real' nuts, no apples, no garlic : Entr'acte-labelnight in Netwerk Aalst

Esther Venrooy Entr'acte is het label van de in Londen gevestigde grafische vormgever en typograaf Allon Kaye. Sinds 1999 publiceerde hij werk van meer dan 25 internationale artiesten. Hoewel de vormgeving van de Entr'acte releases telkens opvallend en bijzonder is, wil Kaye verder gaan dan het ontwerpen van louter decoratief of esthetisch design. De nadruk ligt steeds op eigenzinnige experimentele en elektronische muziek (met een bijzondere aandacht voor audio art, compositie en performance). Ook de rol van het label - als tussenschakel tussen artiest en consument - is een onderwerp dat Kaye sterk aanbelangt. "No 'real' nuts, no apples, no garlic" biedt een brede staalkaart van Entr'actes uiterst diverse cataloog.

De Duitser Michael Anacker alias Kallabris produceert elektroakoestische slaapkamermuziek vanuit zijn fascinatie voor elektromechanische opname-apparatuur.

Esther Venrooy (Nederland, 1974) studeerde bij Amerikaanse componist James Fulkerson. Onder zijn invloed besloot zij moderne elektronische muziek te gaan componeren. Ze studeerde twee jaar aan het conservatorium in Tilburg, daarna drie jaar aan dat van Arnhem. Haar belangrijkste leermeester vond ze echter in componist James Fulkerson, oud-student van de Amerikaanse voortrekker in elektronische muziek, John Cage. De invloed van Fulkerson deed haar eind jaren negentig besluiten moderne elektronische muziek te gaan componeren.
In 1999 trok ze naar Gent en bestudeerde ze digitale geluidsprocessing technieken in het Institute for Psychoacoustics and Electronic Music (IPEM).
De muziek van Esther Venrooy is geëvolueerd van functioneel naar een onafhankelijkere uitdrukkingsvorm. Ze combineert traditionele compositietechnieken met persoonlijke werkmethodes. Esther Venrooy's oeuvre omvat zowel zuiver gecomponeerde elektronische stukken als geïmproviseerde combinaties met traditionele instrumenten als piano, fluit en satsuma-biwa (een Japans snaarinstrument). In Netwerk brengt ze samen met Lieve D'hondt haar nieuwste werk The Spiral Staircase.

Marc Behrens (1970) woont en werkt deels in Frankfurt-am-Main en (sinds 2003) deels in Grimacco, Italië. Hij studeerde communikatiewetenschappen en product design en was reeds vanaf 20 jarige leeftijd in verschillende artistieke takken werkzaam. Na zijn studies stortte hij zich eind jaren '80 op diverse experimentele jazz- and rockbands en bracht daarmee in de jaren "90 een reeks CD-releases voort, evenals akoestische feedback-opnames en multimediale stukken. Vandaag werkt Behrens als sound artist in tal van performances, installaties en recorded media (zowel audio als video). Hij is ook erg begaan met fotografie en met het ontwerpen van CD-hoesjes. Verder geeft hij ook intensief performances en exposities in het Midden-Oosten, Noord-Amerika en Oost-Azië en Europa. Marc Behrens maakt gebruik van digitale geluidsmanipulatie, field recordings en spatialisatie binnen het domein van perfomance, installatie en audiovisuele producties. Binnenkort verschijnt zijn tweede Entr'acte release: Architectural Commentaries 4 & 5.

De Zwitser Joke Lanz aka Sudden Infant construeert zijn geïmproviseerde en experimentele composities rond complexe noise-structuren. Met onconventionele instrumenten, lo-fi elektronische apparatuur, platenspelers en onverwachte geluidsbronnen creëert hij soms abrupte klankjuxtaposities die doen denken aan musique concrète.

Filter Feeder is de auditieve speeltuin van DJ Julian Doyle, die ook bekend staat als percussionist en elektronische componist. Zijn passie voor ritme- en klankexperiment komt tot uiting in elektro-akoestische performances waarin Doyle aan de slag gaat met aftandse drummachines en zelfgemaakte percussie-instrumenten.

Tijd en plaats van het gebeuren :

Entr'acte-labelnight : Marc Behrens / Filter Feeder / Kallabris / Sudden Infant / Esther Venrooy en Lieve D'hondt
Zaterdag 20 oktober 2007 om 20.30 u
Netwerk /centrum voor hedendaagse kunst
Houtkaai z/n B-
9300 Aalst

Meer info : www.netwerk-art.be, www.odradek.net, www.entracte.co.uk, www.esthervenrooy.com, www.mbehrens.com, www.kallabris.de , www.suddeninfant.com

Uitgebreide info : users.skynet.be/naessens/oorgetuige/norealnuts.pdf (4 Mb)

Elders op Oorgetuige :
Marc Behrens : Sound & Architecture, 5/12/2006
Radio Art : Shift coordinate points, 17/11/2006
Vertigo / Arena, 13/11/2006
Bloedstollende, warme sound van 'Hout' en 'Scratch'-keramiek, 3/06/2006

12:00 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

World Soundtrack Awards in Gent

Mikis Theodorakis De filmmuziekdriedaagse van het Filmfestival Gent wordt afgesloten met de zevende editie van de World Soundtrack Awards, ondertussen uitgegroeid tot de belangrijkste filmmuziekprijzen ter wereld. Zo kwamen de voorbije jaren vermaarde componisten zoals Angelo Badalamenti, Gustavo Santaolalla, Alberto Iglesias, Elliot Goldenthal en Gabriel Yared hun prijs persoonlijk in ontvangst nemen. Tijdens de zevende editie staat de muziek centraal van de Canadese componist Mychael Danna (Little Miss Sunshine, Capote, Monsoon Wedding, Ice Storm), Harry Gregson-Williams (Man of Fire, Shrek, Chronicles of Narnia) en de Griekse Evanthia Reboutsika (My Father & My Son), World Soundtrack Discovery van 2006.

De 82-jarige Griekse componist Mikis Theodorakis ontvangt een World Soundtrack Lifetime Achievement Award, en als eerbetoon zal het Vlaams Radio Orkest muziek spelen uit Zorba. De Belgische inbreng is van jazzmuzikant Jef Neve die de muziek voor "Dagen Zonder Lief" componeerde. Daarnaast zal ook de winnende muziek van de compositiewedstrijd voor jonge Belgische componisten gespeeld worden. Kortom, Gent zal in oktober dé ontmoetingsplaats zijn voor gevestigd en aanstormend filmmuziektalent.

De zevende editie van de World Soundtrack Awards op 20 oktober 2007 belooft opnieuw hét evenement bij uitstek te worden voor filmmuziekliefhebbers. De wereldtop onder de filmmuziekcomponisten zakt die dag naar Gent af om er de uitreiking van de World Soundtrack Awards en het bijhorende concert bij te wonen. De muziek van Mychael Danna, Harry Gregson-Williams, Mikis Theodorakis, Evanthia Reboutsika en Jef Neve zal daarbij centraal staan. De World Soundtrack Awards worden uitgereikt tijdens de slotceremonie in Muziekcentrum de Bijloke Gent.

Ook pril filmmuziektalent komt aan bod tijdens de World Soundtrack Awards. In samenwerking met Sabam organiseert het festival voor de zesde keer de compositiewedstrijd voor jonge Belgische filmcomponisten. Zij kregen de opdracht muziek te componeren voor een montage uit "Belgium, The Movie" van Wim Robberechts. Een professionele jury samengesteld uit mensen uit de film- en muziekwereld evalueerde de ingezonden composities. Het Vlaams Radio Orkest zal de winnende compositie tijdens de ceremonie uitvoeren.

Mychael Danna
De Canadese componist Mychael Danna ligt goed in de markt bij regisseurs met een scherp kantje. Onder andere Atom Egoyan, Terry Gilliam en Ang Lee nodigden hem al uit om muziek te schrijven voor hun films. Danna staat immers zelf bekend als een durver: hij mixt als geen ander verschillende genres door elkaar en creëert soms eerder een atmosfeer dan met nummers af te komen. Zijn durf eindigt meestal in bijzonder sfeervolle muziek met quasi absorberende soundscapes. Het is dus geen toeval dat Mychael Danna ongeveer elk jaar genomineerd wordt voor de Genie Awards, zeg maar het Canadese equivalent van de Oscars.
Het Vlaams Radio Orkest olv Dirk Brossé zal o.a. muziek spelen uit "Little Miss Sunshine", "Capote", "Being Julia", "Monsoon Wedding" en "Ice Storm"

Harry Gregson-Williams
Harry Gregson-Williams mag je gerust een bezige bij noemen, de man schrijft gemiddeld een viertal soundtracks per jaar en draait er zijn hand niet voor om om ook voor games als Metal Gear Solid muziek te componeren. Soms zet hij sierlijke deuntjes op kinderfilms als Flushed Away, de Shrek-serie of The Chronicles of Narnia, op andere momenten brengt hij actiefilms als Man on Fire, Spy Game of Kingdom of Heaven de nodige bombast bij.
Het Vlaams Radio Orkest olv Dirk Brossé zal o.a. muziek spelen uit "Shrek" en "Chronicles of Narnia"

Jef Neve
Met het Jef Neve trio lijkt België, na Toots Thielemans, opnieuw op de wereldkaart van de jazz gezet: Hun drie platen werden door de internationale pers als kleine meesterwerkjes beschouwd. Maar het is vooral door de soundtrack te schrijven van dat ander meesterwerkje, de film Dagen zonder lief van Felix van Groeningen, dat Neve een breder publiek bereikte.
Het Vlaams Radio Orkest olv Dirk Brossé zal muziek spelen uit "Dagen Zonder Lief"

Mikis Theodorakis
Het is met Mikis Theodorakis niet altijd duidelijk welke award hij verdient: een Grammy, een Pulitzer of een Nobelprijs. De man maakte honderden liederen, opera's en soundtracks, schreef meer dan dertig boeken en zet zich al zijn leven lang in voor de goede zaak. Gelukkig is er nog altijd de World Soundtrack Life Time Achievement Award voor zijn gehele carrière. De Griekse god is ondertussen 82 jaar, maar de muziek die hij schreef voor onder andere "Serpico" van Sidney Lumet, "Z" van Costa-Gravas en "Zorba the Greek" van Mihalis Kakogiannis blijft tijdloos.
Het Vlaams Radio Orkest olv Dirk Brossé zal muziek spelen uit "Zorba"

Evanthia Reboutsika
De kans dat Mikis Theodorakis met landgenote Evanthia Reboutsika gespot zal worden, is groot. De kans dat iemand iets begrijpt van wat ze zeggen, is kleiner. Gelukkig spreekt Evanthia via haar muziek ook een universele taal. De Griekse staat aan het begin van een bloeiende carrière, gezien de heerlijke muziek die ze componeerde voor de minder bekende films "A Touch of Spice" en "My Father and my Son". Voor die laatste film kreeg ze vorig jaar de World Soundtrack Discovery Award. Als je weet dat de intussen wereldberoemde Craig Armstrong in 2001 diezelfde prijs kreeg, ziet ook haar toekomst er niet slecht uit.
Het Vlaams Radio Orkest olv Dirk Brossé zal muziek spelen uit "My Father & My Son"

Tijd en plaats van het gebeuren :

Filmfestival Gent - WSA Ceremonie & Filmconcert
Zaterdag 20 oktober om 20.00 u
Muziekcentrum de Bijloke
Jozef Kluyskensstraat 2 
9000 Gent

Meer info : www.debijloke.be, www.filmfestival.be, www.worldsoundtrackawards.com, www.vro-vrk.be, www.mychaeldanna.com, www.jefneve.be, www.mikis-theodorakis.net, www.remboutsika.net.ms (enkel voor wie het Grieks machtig is) en www.harrygregsonwilliams.com (in opbouw)

Bron : Filmfestival

Elders op Oorgetuige :
Filmfestival Gent - Alberto Iglesias in concert, 17/10/2007
Filmfestival Gent trekt meer dan ooit de kaart van de (film)muziek, 16/10/2007
For the record: Craig Armstrong - Filmfestival Gent brengt nieuwe filmmuziek cd-reeks uit, 11/10/2007

07:00 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

17/10/2007

Meditatieve muziektheatervoorstelling VOID in première

Void Vrijdag gaat de muziektheaterproductie 'Void' in première. In opdracht van Muziektheater Transparant schreef Wim Henderickx de partituur voor deze productie en hij zal de voorstellingen ook dirigeren. 'Void' is een meditatieve muziektheatervoorstelling die vertrekt van de compositie 'Sunyata' van Wim Henderickx. De boeddhistische shri yantra vormt de structurele leidraad. 'Void' is het middendeel van zijn 'Tantric Cycle', een compositiereeks met oosterse inspiratiebronnen. Regisseur Wouter Van Looy benadert bewustzijn en identiteit vanuit westers perspectief. Hij laat zich inspireren door recent neurofysiologisch onderzoek en door de proza en poëzie van de Portugese dichter Fernando Pessoa. In een reeks suggestieve meditatieve beelden volgt 'Void' vijf personages die greep trachten te krijgen op de werkelijkheid en worstelen met de ondraaglijke relativiteit van het bestaan. De personages dwalen rond in 'House', een door beeldend kunstenaar Hans Op de Beeck ontworpen interpretatie van een woonhuis. Het huis ademt, lijdt en troost.

In VOID realiseert Wim Henderickx zijn compositie Sunyata (Emptiness), een innerlijke zoektocht naar zingeving en religie geïnspireerd door oosterse en westerse mystiek. Deze nieuwe compositie is geschreven voor vijf zangers, vijf instrumenten en elektronica. Sunyata, het vierde deel van Wim Henderickx' Tantric Cycle, heeft als muzikale structuur de Boeddhistische Shri Yantra, een abstract geometrische figuur voor meditatie en ontwikkeling van het bewustzijn. De Shri Yantra bestaat uit geometrische figuren, zoals de cirkel, de driehoek en het vierkant, met een symbolische betekenis. Wim Henderickx combineert deze mandala met vijf oerelementen - aarde, water, vuur, lucht en ether - die elk verbonden zijn met een van de zangers. Vier elementen worden belichaamd door twee sopranen en twee baritons. Een stemkunstenaar vertegenwoordigt ether. De opeenvolging van geometrische figuren, met als contrapunt de oerelementen, bepalen het muzikale verloop.

Het muzikale ensemble bestaat uit fluit, klarinet, viool, cello en trombone aangevuld met elektronica. Er wordt gebruik gemaakt van zowel live-elektronica als van gesampled materiaal. De geometrische figuren worden via luidsprekers in de ruimte gespatialiseerd. De partituur kent een geabstraheerde door Henderickx mathematisch ontwikkelde taal bestaande uit random geordende lettergrepen en klanken afgeleid van de Latijnse requiemmis. Via een aantal meditatieve fases en elementaire reflecties, voert de partituur naar een totale staat van zijn, een spirituele verlichting.

Wouter Van Looy liet zich inspireren door de benadering van bewustzijn en identiteit binnen de neurofysiologie en teksten van Fernando Pessoa. In een reeks suggestieve taferelen zien we een man die zijn bestaan overziet. Zittend temidden van manuscripten als stille getuigen van zijn afgesloten levenswerk. Vastgelopen in zijn wetenschappelijk onderzoek naar het bewustzijn en geconfronteerd met de leegte. Rondom de oudere man geven vier figuren elk via het eigen temperament instinctief uitdrukking aan hun gemoed, dan weer kiezen zij de beschutting van de afstand om de onderlinge relaties in perspectief te zien. Pendelend tussen zijn en bewustzijn.

VOID krijgt visueel gestalte in een sculpturale scenografie van Hans Op de Beeck, het fundament van een modernistisch huis, als ware het in aanbouw of verval. Het representeert een mentale ruimte waarin bewegende beelden en betekenislagen worden geprojecteerd. Schitterende rimpelingen, zwarte kolkende chaos, neurofysiologische schetsen weven een gelaagde textuur rond de zangers die in het huis aanwezig zijn. Ze verbinden hun binnenwereld met de concrete realiteit.

Regisseur Wouter Van Looy: "De voorstelling probeert een aantal kernvragen van deze tijd aan te raken. Over de beperkingen van ons zijn, van het begrijpen, en het gevoel dat er iets onvatbaars in zit. Over de situatie waarin we ons bevinden, de constructies die we hebben gemaakt, bijvoorbeeld religie, wetenschap, economie, consumeergedrag - constructies om de werkelijkheid te begrijpen en ermee om te gaan en die telkens tekort blijken te schieten. Over het onvermogen van het verstand om - terwijl het de werkelijkheid probeert te begrijpen - de ratio zelf te begrijpen. Over de visie dat zelfs het bewustzijn herleid kan worden tot materialiteit. De uiteindelijke voorstelling ontstaat uit het samengaan van alle factoren, en in samenhang met het publiek. Het gevoel te worden geraakt, dat is de maximale betrachting - een verlichting teweegbrengen, via de beleving, een dynamische beleving van het onderbewuste." (opgetekend door Jellichje Reijnders)

Beeldend kunstenaar Hans Op de Beeck: "Ik heb een poosje gedacht dat het hele decor misschien enkel licht moest zijn. Maar dan dacht ik toch: die terugval is goed, als je de mogelijkheid houdt dat een personage in een immaterialiteit van licht verdwijnt, en op een ander moment weer heel nuchter in die inerte architectuur komt te staan. Wanneer je de animaties weghaalt, krijg je terug steen of beton. Dan voel je ook de beperkingen van een geest of leven; het zijn die kamers, en met die kamers moet je het doen in dat leven. Die ontnuchtering. Het is ook geen ruïne. Het is een huis dat eigenlijk tussen het fundament van een nieuw huis en een huis dat geweest is inzit. Dat vind ik een belangrijke status van het sculpturale gedeelte van het decorontwerp. De mogelijkheid iets te zijn dat in wording is, of iets dat geweest is, of iets dat is. Het zit tussen die drie fasen in."
(opgetekend door Jellichje Reijnders)

Componist Wim Henderickx: "In Sunyata is er geen verhaal meer, maar enkel nog een abstract gegeven. Het werk bevat dan ook geen tekst – of beter : bevat enkel niet-semantische tekst. Geïnspireerd door tekstflarden uit de Latijnse requiem-mis, heb ik een zuiver abstracte taal gecreëerd. Merkwaardig genoeg merkte ik dat op de eerste repetities de zangers toch aan die abstracte klanken spontaan een betekenis begonnen te hechten. Er is één belangrijke uitzondering : helemaal aan het slot wijkt die abstracte taal voor een herkenbaar stuk tekst dat letterlijk uit het requiem is overgenomen: 'lux aeterna luceat eis'. Het eeuwige licht (lux aeterna) is universeel genoeg om dit werk af te sluiten."
(opgetekend door Maarten Beirens)

VOID is eenproductie van Muziektheater Transparant in co-productie met deSingel (Antwerpen), Stavanger - Cultural Capital of Europe 2008
In samenwerking met Zürcher Theater Spektakel (Zürich), Oxalys ensemble, music@venture en Concertgebouw Brugge.

Tijd en plaats van het gebeuren :

Music@venture
Transparant & Oxalys : VOID
Vrijdag 19 en zaterdag 20 oktober 2007, telkens om 21.00 u
( Inleiding door Maarten Beirens op vr 19 oktober om 20.15 u)
deSingel - Rode Zaal
Desguinlei 25
2018 Antwerpen

Meer info : www.festivalvanvlaanderen.be, www.desingel.be, www.transparant.be, www.oxalys.be, www.wimhenderickx.com

Bron : Tekst Muziektheater Transparant

Brede Opklaringen (Klara) heeft vrijdagochtend (9.08 u) een gesprek met regisseur Wouter Van Looy.
Meer info : www.klara.be

Elders op Oorgetuige :
Musicadventure : Strange Attractors, 14/10/2007

18:00 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

Nieuwe voorstellingen Petroesjka in Sint-Truiden en Ninove

Petroesjka Dit weekend zijn er alweer twee voorstellingen van de nieuwste muziektheatervoorstelling van Agartha. 'Petroesjka', naar een oud Russische volkssprookje, werd door Dries Vanhegen herwerkt werd tot een nieuwe theatertekst voor volwassenen en kinderen vanaf 8 jaar. Het Russische volksverhaal van de miskende clown Petroesjka, die verliefd wordt op de prima ballerina is nog steeds actueel. Tijdloze gevoelens als liefde, jaloezie en vriendschap vormen de rode draad doorheen dit wonderlijke sprookje.

Op vraag van het duo Agartha (Bram Bossier, altviool en An Raskin, bajan, voor deze gelegenheid aangevuld door Nederlander René Vermaes op bandoneon en voetbas) schreef de jonge Vlaamse componiste Petra Vermote nieuwe muziek voor deze productie. "De muziek van Petroesjka  is zeer sterk gelieerd met het onderwerp en de sfeer : Russisch poppentheater. De muziek is volledig in de actie en het verhaal opgenomen, ligt qua stijl eerder in de lijn van wat ik ooit voor animatiefilm heb geschreven, en is gecomponeerd vanuit het oogpunt zo nauw mogelijk aan te sluiten bij de verwachting en visie van regisseur en de musici", aldus Petra Vermote.

De première was alvast een succes. "Het is inderdaad zoals we gehoopt hadden een wervelende maar minimalistische voorstelling. Met niets te vergelijken, je moet gewoon eens komen kijken", aldus Bram Bossier. Zullen we zeker doen !

Agartha : www.agartha-ensemble.be
Petra Vermote : www.matrix-new-music.be

Tijd en plaats van het gebeuren :

Agartha : Petroesjka
Zaterdag 20 oktober 2007 om 19.00 u
Academiezaal
Plankstraat 18
3800 Sint-Truiden

Meer info : www.debogaard.be
-------------------------
Zondag 21 oktober 2007 om 14.30 u
CC De Plombom
Graanmarkt 12
9400 Ninove

Meer info : www.ninove.be/plomblom

Voor latere speeldata neem je best een kijkje op : www.agartha-ensemble.be

Elders op Oorgetuige :
Petroesjka : muziektheaterproductie naar Russische volksverhaal, 28/09/2007

16:00 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

5 gratis duotickets te winnen voor concert Roderick Williams en Iain Burnside

Roderick Williams en Iain Burnside Op dinsdag 23 oktober brengen bariton Roderick Williams en pianist-presentator Iain Burnside in de Handelsbeurs in Gent een liedprogramma waarin de teksten van Thomas Hardy en William Blake broederlijk naast elkaar staan.

Ter gelegenheid van dit unieke concert geeft Oorgetuige maar liefst 5 gratis duotickets weg. Wil jij erbij zijn, stuur dan als de vliegende bliksem een mailtje naar acties@handelsbeurs.be. Meedoen kan tot uiterlijk maandagmiddag 22 oktober 2007 om 12.00 u.

Roderick Williams en Iain Burnside werken niet voor het eerst samen. Ze waren eerder al samen te horen in de Wigmore Hall en op 'BBC Radio 3', waar ze samen verschenen in Burnsides show 'Iain Burnside's Voices programme'. In hun liedprogramma staan de teksten van Thomas Hardy en William Blake broederlijk naast elkaar. Hoewel beiden zéér Brits zijn, is er nauwelijks een groter literair verschil denkbaar dan dat tussen Hardy en Blake. Hardy is de negentiende-eeuwer die begon als schrijver van pastorale gedichten en later richting positivisme evolueerde. Blake staat bekend als achttiende-eeuws genie en koortsachtig visionair, die net als schilder/dichter Dante Gabriel Rossetti tot de pre-rafaëlieten behoorde.

Alle info over dit op en top Britse concert vind je op www.handelsbeurs.be

14:43 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook