22/10/2007

Bristish Vision : Roderick Williams en Iain Burnside

Roderick Williams en Iain Burnside Begin deze maand opende in het Museum voor Schone Kunsten Gent een prestigieuze tentoonstelling over twee eeuwen Britse kunst: 'British Vision, observatie en verbeelding in de Britse Kunst, 1750-1950', een toptentoonstelling waarin alle grote namen uit de Britse kunst vertegenwoordigd zijn. In het kader van deze expositie wist de Handelsbeurs bariton Roderick Williams en pianist-presentator Iain Burnside te strikken voor een uniek en op-en-top Brits concert met liederen waarin de teksten van Thomas Hardy en William Blake broederlijk naast elkaar staan.

Roderick Williams en Iain Burnside werken niet voor het eerst samen. Ze waren eerder al samen te horen in de Wigmore Hall en op 'BBC Radio 3', waar ze samen verschenen in Burnsides show 'Iain Burnside's Voices programme'. In hun liedprogramma staan de teksten van Thomas Hardy en William Blake broederlijk naast elkaar. Hoewel beiden zéér Brits zijn, is er nauwelijks een groter literair verschil denkbaar dan dat tussen Hardy en Blake. Hardy is de negentiende-eeuwer die begon als schrijver van pastorale gedichten en later richting positivisme evolueerde. Blake staat bekend als achttiende-eeuws genie en koortsachtig visionair, die net als schilder/dichter Dante Gabriel Rossetti tot de pre-rafaëlieten behoorde.

Benjamin Britten is wellicht de meest begaafde en originele stem in Engeland sinds zijn barokke collega Purcell. Van hem zingt Williams de schitterende cyclus 'Songs and proverbs of William Blake'. Vaughan-Williams is dan weer een beroemde exponent van de Britse laatromantiek. Voor velen wordt het evenwel een sprekende kennismaking met de begin twintigste-eeuwse conservationist Gerald Finzi - die Vaughan-Williams als mentor had - en diens bundel 'I said to love'. Tekenen voor nog meer zettingen van Hardy: de Britse impressionist John Ireland, een typische miniaturist die zich nooit voor grote vormen interesseerde, Judith Weir, de enige vrouw in het gezelschap en de voortreffelijke chambrist Hugh Wood.

Ter gelegenheid van dit unieke concert geeft Oorgetuige maar liefst 5 gratis duotickets weg. Wil jij erbij zijn, stuur dan als de vliegende bliksem een mailtje naar acties@handelsbeurs.be. Meedoen kan nog tot uiterlijk maandagmiddag 22 oktober 10 om 12.00 u.

Tijd en plaats van het gebeuren :

Liedrecital Roderick Williams en Iain Burnside
Dinsdag 23 oktober 2007 om 20.15 u

Handelsbeurs
Kouter 29
9000 Gent

Meer info : www.handelsbeurs.be
-------------------
De expositie British Vision loopt nog tot 13 januari 2008 in het Museum voor Schone Kunsten, Citadelpark, Gent
Meer info : www.britishvision.be

Elders op Oorgetuige :
5 gratis duotickets te winnen voor concert Roderick Williams en Iain Burnside, 17/10/2007

07:00 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

21/10/2007

TRANSIT brengt actuele muziek van de 21ste eeuw

TRANSITHet laatste weekend van oktober is een weekend om onder te duiken in de muziek van de 21ste eeuw, om het nieuwe op te snuiven. Talent van hier en van ver over de grenzen, componeert, interpreteert en musiceert. TRANSIT, creatiefestival bij uitstek, staat ondertussen stevig op de internationale kaart van de nieuwe muziek en is aan de achtste editie toe.

TRANSIT koos enkele jaren geleden resoluut voor de actuele kunstmuziek van de 21ste eeuw en nam het profiel van creatiefestival aan. De muzikale boodschap van TRANSIT is puur: het gaat om muziek met een uitgesproken exploratief gehalte en vaak radicaal qua expressie. De TRANSITblik is internationaal gericht, zowel wat componisten als uitvoerders betreft. Enkel het openingsconcert vormt daarop een uitzondering omdat het een forum biedt voor jonge componisten uit Vlaanderen, die representatief zijn voor de volledige breedte van de actuele kunstmuziek. TRANSIT bewijst elk jaar opnieuw dat het draagvlak van de actuele kunstmuziek bloeit en groeit. Je wordt trouwens niet zomaar het actuele muziekveld ingestuurd want elk concert wordt ingeleid. Elke TRANSITeditie voegt een aantal bladzijden toe aan de muziekgeschiedenis van de 21ste eeuw en daarvan ook kan jij oor- en ooggetuige zijn.

TRANSIT = Muziek van de 21ste eeuw
De editie 2007 presenteert niet minder dan 18 creaties, 8 composities uit de 21ste eeuw en... één uitschuiver van de 20ste eeuw.

TRANSIT = Internationaal
Dit jaar componisten uit: Finland, Engeland, Australië, Roemenië, Nederland, Mexico, Schotland, Zwitserland, Frankrijk, Duitsland, België.

TRANSIT = Live
Niet alleen de muziek beroert lijf en leden. TRANSIT is een festival met zeer veel levende componisten in de wandelgangen, de concertzalen, het STUKcafé... Ze maken het publiek zelf wegwijs tijdens de lezing, het debat en de inleidingen.

TRANSIT = Mini
TRANSIT charmeert door de kleinschaligheid: een overzichtelijke reeks concerten en randactiviteiten gebald in een weekend in de sfeervolle accommodatie van Kunstencentrum STUK.

TRANSIT en Vlaanderen
Het openingsconcert is van in den beginne voorbehouden voor jonge en iets minder jonge componisten, wonend of werkend in Vlaanderen.

TRANSIT en Conservatorium Leuven
Dit jaar doet de klas oude muziek aan nieuwe muziek. Alle muzikale middelen worden ingezet om 'de Engel' te verleiden. (Nu op zondagnamiddag).

Tijd en plaats van het gebeuren :

Transit Festival voor Nieuwe Muziek in Leuven
Vrijdag 26 , zaterdag 27 en zondag 28 oktober 2007

Alle concerten gaat door in STUK
Naamsestraat 96
3000 Leuven

Alle verdere info vind je op www.festival.be

Uiteraard mag je ook hier de komende dagen heel wat meer info verwachten.

Extra :
Aankondiging Transit Festival, Pieter Van den Brande op Kwadratuur.be , 10/10/2007

17:00 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

ARS MUSICA/WINTER EVENTS 2007 in het teken van de kruising der kunsten

ARS MUSICA ARS MUSICA/WINTER EVENTS 2007 stelt zich open voor andere kunstvormen omdat de hedendaagse muziek niet op een geïsoleerde manier benaderd kan worden. Dans, muziektheater, film en beeldende kunst maken deel uit van de hedendaagse muziekwereld. In de loop van de jaren maakte Ars Musica geregeld uitstapjes naar deze gebieden, maar nooit op een blijvende manier. Het werd tijd om, naar aanleiding van de winterse festivaldagen, te wijzen op de raakpunten tussen deze kunstvormen. Op het programma staan een 'nieuwe opera' (Beards I - Daemonie van Stefan Oertli), een opera (Avis de Tempête van Georges Aperghis), en een filmvoorstelling (Aperghis, tempête sous un crâne van Catherine Maximoff). Daarna volgt een ontmoeting met de compositeur en de regisseur, en een voorstelling met film, muziek en dans (I am a mistake van Jan Fabre, Wolfgang Rihm en Chantal Akerman).

Het festival Ars Musica heeft met Laurent Langlois sinds kort ook een nieuwe artistiek directeur. Laurent Langlois, die de Franse nationaliteit heeft, heeft al een lange carrière achter zich. In 1991 creëerde hij het internationale dans- en muziekfestival 'Octobre en Normandie', dat hij zou leiden tot 1998. Tot 2005 stond hij aan het hoofd van de Opéra de Rouen/Haute Normandie, die onder zijn leiding een hele nieuwe dynamiek kreeg. Zijn wens om nieuwe horizonten te verkennen bracht hem vervolgens tot in Spanje, waar hij momenteel aan de slag is als consultant bij het Nationaal Orkest van Catalonië en de Fundació Caixa Catalunya. Zijn functie bij Ars Musica is het resultaat van de hechte relatie die hij onderhoudt met België en met de Belgische muziekwereld in het bijzonder.
Voor Ars Musica wil Laurent Langlois de traditionele concerten met frontale opstelling aanvullen met projecten die een kruisbestuiving zijn tussen muziek en andere kunstvormen zoals dans, video, plastische kunsten, multimedia...
Laurent Langlois wil de dialoog aangaan met de artistieke partners waar Ars Musica een lange samenwerking mee opbouwde, maar ook met nieuw talent dat nog aan het begin van zijn artistieke ontwikkeling staat.

De wintereditie opent op 24 oktober met Daemonie, het eerste deel van Stefan Oertli's 'Beards Trilogy' . Beards trilogy onderzoekt hoe beelden elke kritische zin weten te bannen en roept meer in het algemeen de vraag op hoe de media onze kijk op de werkelijkheid bepalen. Een mengeling van genres als theater, opera, goochelkunst, circus, video, marionettentheater en live muziek confronteert ons met de eigen tijd en haar onzekere waarden. Fraction brengt het stuk bij ons in Belgische première.

Eind november focust het festival met een opera en een film op de Griekse componist Georges Aperghis. De opera "Avis de tempête", een 'wonderbaarlijk, hallucinant' stuk muziektheater, werd 2004 gecreëerd door Ictus in de Opéra de Lille, in is nu te zien in het Brusselse Kaaitheater. Aperghis tekende zelf voor de regie. In 'Avis de tempête' heeft de Aperghis het over de innerlijke storm die het individu tot in zijn diepste wezen en in zijn relaties met de buitenwereld raakt. De voorstelling van deze opera biedt een mooie gelegenheid om in het programma van WINTER EVENTS 2007 een andere activiteit op te nemen rond de persoonlijkheid en het werk van deze buitengewone componist en duivel-doet-al die beweert 'muziek te maken uit alles'. En de vertoning van de film 'Aperghis, tempête sous un crâne', in aanwezigheid van de componist en de cineaste Catherine Maximoff, dompelt je onder in het universum van een kunstenaar die gaandeweg is uitgegroeid tot een van de meest oorspronkelijke kunstenaars van de hedendaagse muziekscène.

In december volgt dan de volledige voorstelling 'I am a mistake' van Jan Fabre, met Wolfgang Rihm's muziek 'I am a mistake (Seraphin III)'. De tekst van Jan Fabre leest als een geloofsbelijdenis. Een stem weeft een web van betekenissen, soms als metafoor voor een kunstenaar, soms als protest tegen de wetten van de realiteit en hun conformisme. Met projecties van Chantal Akerman.

Tijd en plaats van het gebeuren :

ARS MUSICA/WINTER EVENTS 2007
Woensdag 24 en donderdag 25 oktober
Dinsdag 27, woensdag 28 en donderdag 29 november
Dinsdag 11 december 2007

Bozar en Kaaitheater Brussel

Alle verdere info vind je op www.arsmusica.be

Uiteraard mag je ook hier de komende weken heel wat meer info verwachten

Elders op Oorgetuige :
Ars Musica start lenteoffensief, 4/03/2007

13:00 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

Muziekbiënnale 2007 focust op Roland Coryn

Roland Coryn Naar goede gewoonte brengt Harelbeke de komende weken weer z'n befaamde muziekbiënnale. Het minifestival omvat zes concerten rond het werk van de Vlaamse componist Roland Coryn. Op donderdag 25 okober wordt de aftrap gegeven met een lezing door musicoloog Yves Knockaert, muzikaal omkadert door het Klarinettenkwartet Eddy Vanoosthuyse en pianist Hans Ryckelynck. Op zaterdag 15 december wordt afgesloten met het kamermuziekensemble Arco Baleno, 'Kunstenambassadeur van de provincie West-Vlaanderen'. Componist Roland Coryn is samen met een ad hoc-werkgroep verantwoordelijk voor de programmatie.

Van 1984 tot 1990 hield Harelbeke vier muziekbiënnales, om het werk van Vlaamse componisten te toetsen aan (buitenlandse) tijdgenoten. Na een onderbreking van ruim tien jaar werd in 2001 de draad weer opgenomen, en intussen is het minifestival reeds aan zijn achtste editie toe. Componist en ex-directeur van de stedelijke muziekacademie Roland Coryn bouwde dit jaar zijn programmatie rond zijn eigen muzikale oeuvre.

Roland Coryn: " bij nader inzien realiseerde ik mij dat veel melomanen uit de streek mij wel kennen als componist, maar buiten enkele hier reeds uitgevoerde composities dat een groot gedeelte van mijn oeuvre hen zeker onbekend is. (...) Gedurende de zes concerten die deze biënnale zal kennen heb ik gepoogd binnen het bestek van dit festival een klein overzicht composities te laten horen van composities die mij nauw aan het hart liggen. Zo zal u de gelegenheid krijgen een gedeelte van mijn composities voor klarinet, piano, cello en piano, harmonieorkest, nieuw koorwerk, pedagogisch werk en tot slot een grote kamermuziekcompositie voor fluitkwintet te beluisteren krijgen. Hiervoor heb ik mij omringd met musici die als uitvoerders honderd procent mijn vertrouwen genieten. (...)
Naast werk van mijzelf heb ik deze vrienden gevraagd om composities te programmeren van mijn voorganger en mentor Jan Decadt en van mijn collega's Luc Van hove, André Laporte, Lucien Posman, Rudi Tas, Godfried en Frédéric Devreese enz.
Zo hoop ik niet alleen een kleine doorsnede te geven van mijn eigen oeuvre maar tevens zult u horen wat vandaag muzikaal leeft in Vlaanderen".

Donderdag 25 oktober 2007 om 20.15 u
Opening met een lezing gegeven door musicoloog Yves Knockaert
.
Muzikale omkadering door het Klarinettenkwartet Eddy Vanoosthuyse en pianist Hans Ryckelynck
Programma: Roland Coryn, 'Fantasia' en 'Divertimento' voor klarinet en piano, Drie Stukken voor pianosolo, Sonatine voor 2 Klarinetten en het Klarinettenkwartet
Zaal van de SAMWD Peter Benoit
Toekomststraat 29
8530 Harelbeke
-----------------------------------------
Vrijdag 26 oktober 2007 om 20.15 u
Openingsconcert gegeven door de Koninklijke Harmonie Vooruit olv Geert Verschaeve.

Programma: Due Pitture voor groot harmonieorkest en Divertimento voor klarinetsolo en harmonieorkest van Roland Coryn. Omringende werken: Tombelène van Godfried Devreese, Passage à cinq van Fréderic Devreese en Momumentum pro Umbris van Sydney Hodkinson
Feestzaal van CC Het Spoor
Eilandstraat 6
8530 Harelbeke
-----------------------------------------
Zondag 11 november 2007 om 10.45 u (Inleiding door Roland Coryn)
Aperitiefconcert met cellist Herwig Coryn en pianist Paul Hermsen

Programma: Sonate voor cello en piano, Improvisatie III van Roland Coryn. Omringende werken: Sequenza voor cellosolo van Andre Laporte, Modo perpetuo voor cellosolo van Luc Van Hove en de Sonate voor cello en piano van Alfred Schnittke
Aula van CC Het Spoor
Eilandstraat 6
8530 Harelbeke
-----------------------------------------
Vrijdag 16 november 2007 om 20.15 u
Koorconcert door het Vlaams Radiokoor olv Johan Duijck - Jan Sciffer, cello

Programma: 'Due Cantici' en 'There is another Sky': Five Songs on Texts by Emily Dickinson. Deze beide wereldcreaties worden omringd door composities van twee oud-leerlingen van Roland Coryn, 'Miserere' voor koor en cellosolo van Rudi Tas, en koorwerk op teksten van William Blake van Lucien Posman. De solist speelt de Suite voor cellosolo van Benjamin Britten.
Sint-Augustinuskerk Stasegem
Stasegemdorp
8530 Harelbeke
-----------------------------------------
Vrijdag 23 november 2007 om 20.15 u
Herinnering aan de jaren 1957 - 1997 door de leraars en de leerlingen van de Muziekacademie Peter Benoit Harelbeke.

Programma: Spel met muziek en woord "Merel Miranda" op tekst van Andre Velghe en muziek van Roland Coryn. Omringende muziek: Jan Decadt, Armand Coeck, Elias Gistelinck en pedagogisch werk van Roland Coryn.
Feestzaal van CC Het Spoor
Eilandstraat 6
8530 Harelbeke
-----------------------------------------
Zaterdag 15 december 2007 om 20.15 u (Inleiding door Roland Coryn)
Slotconcert met kamermuziekensemble Arco Baleno

Programma: Dertien Miniaturen voor Fluit of Piccolo en Strijkkwartet opus 64 van Roland Coryn, geschreven in opdracht van- en opgedragen aan het ensemble Arco Baleno.
Aula CC Het Spoor
Eilandstraat 6
8530 Harelbeke

Mer info : www.ccharelbeke.com

Extra:
Roland Coryn op www.matrix-new-music.be
Interview : Kristin Van den Buys sprak met Roland Coryn (pdf, p 9 - 10) op www.kcb.be

Elders op Oorgetuige :
Vlaanderen Internationaal : Roland Coryn, 13/12/2006
Stemmen in de stad : Werner Van Mechelen & Helicon (Roland Coryn, 'A Tribute to William Blake'), 23/11/2006

07:00 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

20/10/2007

OboeFEST : de hobo en zijn geschiedenis, in het hart van Europa

OboeFEST Tijdens het laatste weekend van oktober zal het Koninklijk Conservatorium Brussel drie dagen lang doordrongen zijn van rijke hoboklanken: 'OboeFEST' is een internationaal hobosymposium naar aanleiding van het 11de congres van l'Association Française du Hautbois, die hiermee dit jaar voor het eerst buiten haar eigen landsgrenzen treedt. Het is een muzikaal totaalevenement met een kleurrijk en stilistisch verscheiden programma, gebracht door zowel de gevestigde namen in de hobowereld als jong talent van morgen.

Talrijke concerten zijn gepland binnen het conservatorium maar ook in samenwerking met verschillende Brusselse culturele partners: Britse muziek bij Middagconcerten/Concerts de Midi op woensdag, een middagconcert in de Koninklijke Bibliotheek van België op vrijdag, zondag is er een ochtendconcert in het kader van BOZAR MUSIC en zaterdag zijn er wandelvoordrachten in het Muziekinstrumentenmuseum. Gelijktijdig vindt een tweedaagse beurs plaats met stands van internationale moderne en barokhobobouwers, producenten van rieten, muziekhandelaren enz. Het project krijgt nog meer glans door de klemtoon op zijn Europese dimensie en past hiermee perfect in het plaatje van Europalia 2007. Met 'OboeFEST' krijgen we een internationaal samenwerkingsverband tussen Frankrijk en België, musici en standhouders van verscheidene Europese nationaliteiten en dit in het Koninklijk Conservatorium Brussel, in het hart van Europa.

Alex Van Beveren, docent Engelse hoorn aan het Koninklijk Conservatorium en verbonden als Engelse hoorn-solo aan het Vlaams Radio Orkest staat samen met Paul Dombrecht aan de wieg van het 'Oboefest', een pedagogisch samenwerkingsproject met de Association Française du Hautbois onder de titel 'De Hobo en zijn Geschiedenis'. In een gesprek belicht hij het doel en de ideeën die dit prestigieus project tot stand deden komen.

De geschiedenis van de hobo is zoveel mogelijk geïllustreerd in de opstelling van het concertprogramma en in de keuze van het repertoire. Een belangrijk concert vormt het themaconcert op zondagnamiddag met hoboïsten Paul Dombrecht, Marcel Ponseele en Patrick Beaugiraud waarbij ze elk een instrument bespelen uit een verschillende periode. Paul Dombrecht speelt op een hobo uit het einde van de 17de eeuw (gestemd op 392 hertz), Marcel Ponseele bespeelt een instrument uit de eerste helft van de18de eeuw (gestemd op 415) en de klassieke hobo (gestemd op 430) komt aan bod in het werk van Jacques Christian Michel Widerkehr met Patrick Beaugiraud.
Een volgende fase in de evolutie vormt de Weense hobo, een instrument dat nog zeer dicht aansluit bij de evoluties die de hobo heeft gekend in de Romantiek. Het zal te beluisteren zijn gedurende het themaconcert door het Wiener Oboentrio op zaterdagnamiddag. De moderne hobo ten slotte zal de overige grote en kleine concerten van het festival domineren met een repertoire dat zelfs reikt tot aan de Jazz tijdens het concert van 'Ambivalences' met hoboïste Emmanuelle Somer.

De 'Association Française du Hautbois' treedt met dit project voor de eerste maal buiten haar landsgrenzen. Jaarlijks organiseert de Associatie een congres tijdens het laatste weekend van oktober. Tot nu toe hebben deze enkel plaats gevonden in Franse steden waarbij telkens een andere streek werd uitgekozen. Drie jaar geleden werd voor de eerste maal geopperd om een congres te organiseren te Brussel gezien de hechte banden en wisselwerkingen doorheen de geschiedenis van zowel de stad Brussel alsook van het Conservatorium met het Parijse muziekleven. Dit gegeven in het achterhoofd en de steun van Paul Dombrecht (die bovendien één van de weinigen in de hobowereld is die de hele geschiedenis van het instrument in zich draagt; in het begin van de jaren '70 was hij één van de eersten die bijdroeg aan de ontwikkeling van de barokhobo zonder de studie van moderne instrumenten te verwaarlozen), hebben het dit jaar mogelijk gemaakt om het 11de congres van de Associatie in Brussel te organiseren.

Deze internationale gerichtheid van het hobosymposium kadert ook binnen de activiteiten van Europalia 2007. Naast de Franse en Belgische muzikanten zullen er zeer veel verschillende nationaliteiten op het programma staan. Zo bv het Oostenrijkse Wiener Oboentrio, Holly Fawcett uit Groot-Brittannië, de voorzitster van de International Double Reed Society Nancy Ambrose King uit Amerika, verschillende Zwitserse hoboïsten, enz.

De overige activiteiten van het festival omvatten een hobo wedstrijd, wandelvoordrachten, een tweedaagse beurs en een masterclass. De wedstrijd is gericht naar jonge hoboïsten die de laatste twee jaren in Frankrijk afgestudeerd zijn aan lokale muziekacademies en -scholen. Het is qua opzet dus sterk vergelijkbaar met de 'Dexia-Wedstrijd' hier in België, met het verschil dat hier specifiek toegespitst wordt op hoboïsten van Franse nationaliteit. De wandelvoordrachten zullen plaatsvinden in het muziekinstrumentenmuseum. Daar zal het publiek de kans krijgen om naast de instrumenten die het hele jaar door te bezichtigen zijn, ook exemplaren te leren kennen die speciaal voor dit project uit de immense archieven van het museum naar boven zullen gehaald worden.

De tweedaagse beurs ten slotte vormt een opmerkelijke gelegenheid waarbij al de grote instrumentenbouwers en zelfs ook enkele barokhobobouwers uit Frankrijk, Duitsland, Groot- Brittanië, Italië en Japan zullen verzameld zijn. Ze zullen aan iedereen de mogelijkheid bieden om de instrumenten uit te proberen. Op deze wijze zal 'de geschiedenis van de hobo', zowel de bouw als het repertoire, gedurende dit project worden geïllustreerd. De talrijke concerten met befaamde musici uit de hele wereld, de workshops, de tentoonstellingen en de lezingen van 'OboeFEST' zullen borg staan voor een uniek evenement waarin elk mogelijk facet van het hobospel aan bod zal komen.

Tijd en plaats van het gebeuren :

OboeFEST
Van vrijdag 26 tot zondag 28 oktober 2007
Op verschillende locaties in Brussel

Alle info vind je op www.oboefest.be en www.kcb.be

Bron : Publicaties Koninklijk Conservatorium Brussel

17:00 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

Soloperformance Steve McCaffery in Logos

Steve McCaffery Steve McCaffery is één van de klinkende namen in de wereld van de (klank)poëzie. Na zijn studies in Engeland ontmoette hij in Toronto een aantal verwante zielen (Paul Dutton, bpNichol en Rafael Barreto-Rivera) waarmee hij de inmiddels legendarische klankpoëziegroep The Four Horsemen oprichtte. Hij was daarnaast professor aan York University en bekleedt momenteel de Gray Chair in SUNY Buffalo (Amherst).

McCaffery publiceerde tientallen boeken en dichtbundels. Hij ontving tweemaal de Gertrude Stein Award for Innovative American Poetry en is samen met Jed Resula samensteller van Imagining Language (MIT Press, 1998). Hij gaf al performances over de hele wereld en zijn werk werd vertaald in het Frans, Spaans, Chinees en Hongaars. Op verzoek van Krikri vzw, Stichting Logos en Universiteit Gent brengt maandag hij een unieke soloperformance in Logos.

Tijd en plaats van het gebeuren :

Soloperformance Steve McCaffery
Maandag 22 oktober 2007 om 20.00 u

Logos Tetraeder
Bomastraat 26
9000 Gent

Meer info : www.logosfoundation.org , www.krikri.be

Extra :
Steve McCaffery op wings.buffalo.edu
Sound Poetry - A Survey, Steve McCaffery (From Sound Poetry: A Catalogue, edited by Steve McCaffery and bpNichol, Underwich Editions, Toronto, 1978) op UbuWeb Papers

10:00 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

19/10/2007

Prettig Gestoord : Confrontation de Luxe & Dedicatio

 Jef Neve In de reeks Prettig Gestoord wil het Festival van Vlaanderen-Mechelen laten zien hoe fascinerend de combinatie van verschillende muzikale stijlen kan zijn en hoe eigentijds klassieke muziek wel is. Beide concerten hebben een gelijkaardig uitgangspunt. Je ziet tweemaal een duo aan het werk - Jef Neve en Piet Van Bockstal enerzijds en Kris Defoort en Jan Michiels anderzijds - waarbij er telkens één muzikant eerder uit de klassieke muziek komt en de andere zich meer in de jazztraditie thuis voelt. Telkens gaat het ook om uitgesproken muzikale persoonlijkheden die vanuit een diepe appreciatie voor de muziek en de persoon van de ander de grens willen overschrijden die hen zou kunnen scheiden. Dit persoonlijke engagement van de muzikanten ten opzichte van elkaar is voor de luisteraar de beste garantie voor een onvergetelijke muziekavond. In het verleden is immers al vaker gebleken dat zogenaamde cross-overs de meeste kansen krijgen wanneer ze gedragen worden door een persoonlijke band tussen de diverse muzikanten.

Piano en hobo in een even onverwacht als intimistisch kamermuziekduo: een akoestische confrontatie tussen twee werelden of toch niet? Vertrekkend vanuit hun oerklassieke opleiding, laverend tussen ernstig hedendaags en meanderend langs schuilwegen van improvisatie tot een symbiose van cross-over. Heinz Holliger, Gyorgy Kurtag, maar ook Johann Sebastian Bach en vooral … Jef Neve.

Speciaal voor pianist Jan Michiels schreef Kris Defoort "Dedicatio": een tiental intieme pianostukken, persoonlijke brieven als het ware, opgedragen aan mensen die hem nauw aan het hart liggen. Naarmate de pianocyclus vorm kreeg, voelde Jan Michiels een steeds sterkere gelijkenis met Debussy. Er zit honderd jaar tussen hem en Kris Defoort, maar ze schrijven vanuit een gelijkaardig innerlijk perspectief, vanuit een gelijkaardig gevoel voor kleur, vanuit een gelijkaardige feeling voor het ongehoorde. Van daaruit groeide de idee om de cyclus te laten voorafgaan door een aantal door Defoort geselecteerde

Tijd en plaats van het gebeuren :

Jef Neve & Piet Van Bockstal : Confrontation de Luxe
Zondag 21 oktober 2007 om 20.15 u
Stadsschouwburg
Keizerstraat 3
2800 Mechelen

Meer info : www.festival.be , www.jefneve.be
---------------------------------
Jan Michiels & Kris Defoort : Dedicatio
Woensdag 24 oktober 2007 om 20.15 u
't Arsenaal
Hanswijkstraat 63
2800 Mechelen

Meer info : www.festival.be, www.tarsenaal.be, www.lod.be en www.michielsjan.be

Kris Defoort : www.muziekcentrum.be, www.matrix-new-music.be en www.lod.be

Audio : Kris Defoort 'Dedicatio (slot)' door Jan Michiels op Kwadratuur.be

Elders op Oorgetuige :
Festival van Vlaanderen Mechelen plaatst onbekend Vlaams muzikaal erfgoed in de kijker, 14/09/2007
Jan Michiels geeft aftrap voor KlaraFestival luchconcerten, 2/09/2007
Jan Michiels & Kris Defoort : Dedicatio, 8/02/2007
Dedicatio : dubbelconcert Jan Michiels en Kris Defoort, 18/12/2006
Kris Defoort over Dedicatio, 18/12/2006
Kris Defoort : een gesprek uit de archieven, 16/12/2006
Improviseren op eeuwenoude melodielijnen, 29/09/2006
Jef Neve Trio : close encounters of an unknown kind, 3/06/2006

19:00 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

Vlaams Radio Orkest sluit music@venture af met Michael Gordon/Bill Morisson en John Cage

Decasia "Een hallucinante canvas van beelden waarvan het narcotisch effect heftig wordt versterkt door een donderende, dissonante soundtrack van Michael Gordon." Zo omschreef Dennis Harvey in Variety de première van Bill Morrisons film 'Decasia'. De veel gelauwerde experimentele filmmaker Bill Morrison maakte van de oude pellicule een universeel appellerende nieuwe avant-gardefilm met live muziek en electronics.

'Decasia' is te omschrijven als een ouderwetse trip. De beelden bestaan uit uiterst verweerd archiefmateriaal, ondersteund door een zeventig minuten durend symfonisch stuk van Bang on a Can-componist Michael Gordon. Zijn muziek sluit naadloos aan bij de film: hij streeft naar een klank die ruikt naar mottenballen ... Met als resultaat een finale met vier ontstemde piano's en een orkest, balancerend op het randje van 'justesse'. Alvast een uitdaging voor het Vlaams Radio Orkest dat hiermee zijn veelzijdige reputatie als filmscore-orkest alle eer aandoet. 4'33'', of de legendarische vier minuten en drieëndertig seconden stilte van John Cage, mag aan het eind van dit concert music@venture afsluiten. In symfonische versie uiteraard ...

Michael Gordon / Bill Morisson : Decasia (2001)
Vier keyboards, elektrische gitaar, basgitaar: wie een blik werpt op de instrumenten die Michael Gordon in 'Decasia' aan het symfonische orkest toevoegt, krijgt meteen een goed idee van de esthetische en stilistische positie die deze componist inneemt. Michael Gordons muzikale wortels liggen zowel in de rockmuziek (in zijn jeugd speelde hij keyboards in een rockgroep) als in de klassieke traditie (hij volgde een traditionele compositieopleiding aan Yale University bij Martin Bresnick). In zijn werk heeft hij er steeds voor gekozen om die invloeden niet als tegenstellingen te zien, maar ze samen te brengen tot een krachtige muziektaal. De kennismaking met de muziek van de Nederlandse componist Louis Andriessen leverde hem in dat verband een uitstekend model om beide aspecten te verenigen. De postminimalistische stijl van Andriessen biedt trouwens voor Gordon dan ook duidelijk het belangrijkste referentiepunt.

Samen met enkele generatiegenoten - componisten Julia Wolfe en David Lang - richtte Gordon in New York het collectief Bang on a Can op: tegelijk een festival (beroemd geworden door de jaarlijkse 'marathons') en een ensemble (de Bang on a Can All-stars), waar intussen ook een muziekuitgeverij (Red Poppy Music) en een platenlabel (Cantaloup Music) aan verbonden zijn. Niet enkel hebben deze componisten heel vergelijkbare esthetische principes, met als kern de wil om de complexiteit van de avant-garde met de gedrevenheid van de populaire muziek te verbinden, maar ze hebben ook zelf de kanalen geschapen om die muziek tot bij de luisteraars te brengen.

In zijn werk combineert Michael Gordon dan ook aspecten die doorgaans gescheiden blijven. Heel opvallend zijn de rock-achtige zaken: luid, elektrisch, ongenadig direct, al heeft zijn muziek minstens evenveel affiniteit met de populaire elektronische genres: samples en loops van ongelijke lengte die boven elkaar zijn gestapeld, zullen veel jonge luisteraars vertrouwd in de oren klinken. Niet voor niets heeft een van Gordons grote werken de naam van één van die elektronische subgenres als titel gekregen: 'Trance'. Maar wat minstens even belangrijk is en op het eerste gehoor misschien minder opvalt, is dat Gordons muziek steeds een aspect van complexiteit bevat. Verschillende autonome ritmische lagen worden boven elkaar gestapeld in het verlengde van wat György Ligeti of Elliott Carter hebben gedaan. De structuur is zeer beredeneerd uitgetekend en vooral op ritmisch vlak zijn Gordons partituren zeer verraderlijk om te spelen door het gebruik van, zoals John Adams het omschreef, "irrationele ritmes": ritmische waarden die zich niet vanzelf laten verzoenen met de maat waarin ze zijn genoteerd.

Een van de zaken die doorheen Gordons carrière aan bod komen, is het gebruik van multimedia. Een aantal composities zijn gemaakt in samenwerking met videokunstenaars of cineasten. Zo heeft Gordon veel samengewerkt met video-artiest Elliott Caplan, met wie hij onder meer 'Van Gogh Video Opera' (1991), 'Industry' (1993) en 'Weather' (1997) maakte. 'Decasia' (2001) is de eerste grote mijlpaal in zijn samenwerking met cineast Bill Morrison, met wie hij sindsdien nog verscheidene projecten heeft gerealiseerd - het belangrijkste is het muziektheaterwerk 'Shelter' (2005) waarvoor de drie Bang on a Can-componisten de muziek leverden. Bill Morrison heeft er zowat zijn handelsmerk van gemaakt om met oud filmmateriaal nieuwe dingen te maken. Oud archiefmateriaal, gevonden fragmentjes van allerhande filmmateriaal waarvan we vaak niet eens meer weten wie, wat en waarom er gefilmd is, worden door Morrison gemonteerd tot een nieuw geheel en een nieuwe context. Het is trouwens niet alleen een kwestie van niet weten wat er op die beelden is vastgelegd, vaak kunnen we het ook echt niet meer zien omdat de film beschadigd is en de filmrollen, die Morrison in zijn werk recycleert, eigenlijk in verschillende stadia van ontbinding verkeren. Precies die vergankelijkheid (het Engelse 'decay' betekent 'verval' - 'decasia' zijn dingen die in verval of in ontbinding zijn) wordt zo het onderwerp van de beelden. Tussen de krassen en de vlekken duiken vage beelden uit een ver zwartwit verleden op, wat Morrisons film een vreemd soort melancholie verleent. Zelfs onbeduidende huis-tuin-en-keuken filmpjes krijgen zo een poëtische geladenheid. W elke banale of raadselachtige dingen er ook op de beelden te zien zijn, het waren dingen die decennia geleden door iemand betekenisvol genoeg gevonden waren om ze op pellicule vast te leggen. De vage sporen die ervan zichtbaar blijven, onderstrepen de vergankelijkheid van alles, wat in Morrisons montage van fragmenten extra tastbaar wordt gemaakt. De filmbeelden variëren van herkenbaar tot een bijna abstract krassen- en vlekkenspel, waaruit Morrison door de intelligente montage een even vindingrijke als elegische poëtische kracht haalt.

Oorspronkelijk werd 'Decasia' gepresenteerd in een scenografie die door het team van The Ridge Theatre was uitgetekend. Het publiek werd aan drie kanten omringd door stellingen waarin projectieschermen waren geïntegreerd en waar de orkestleden - onderverdeeld in drie groepen - op plaatsnamen. De film van Bill Morrison werd zo tegelijk op drie schermen geprojecteerd, terwijl het orkest de toeschouwers werkelijk omringde. 'Decasia' werd zo een totaalervaring waar de toeschouwer helemaal in ondergedompeld werd. De filmversie die Morrison later van 'Decasia' maakte en ook op dvd is uitgebracht, bewijst echter dat ook met de beelden opnieuw gemonteerd op één in plaats van op drie schermen, de wisselwerking tussen Gordons muziek en Morrisons filmbeelden zeer sterk blijft. De scenografie die alles tot een totaalspektakel smeedt, kan de ervaring wel heviger maken, maar beeld en muziek kunnen ook zonder.

Het orkest in drie groepen splitsen, is echter meer dan scenografie en vormt een van de meest cruciale gegevens uit de partituur. Gordon splitst zijn orkest immers in drie groepen, die elk een derde van een toon verschillend gestemd zijn (een groep is gewoon gestemd, een groep is een derde van een toon hoger gestemd en een groep is een derde van een toon lager gestemd). Deze microtonale aanpak dient niet om een bijzonder type van harmonie te realiseren, maar lijkt vooral gekozen om de kwaliteit van de orkestklank te beïnvloeden. De subtiele stemmingsverschillen maken immers dat het orkest meteen veel ruwer klinkt. Dat in combinatie met de massieve zetting en de overwegend luide muziek, geeft 'Decasia' een zeer heftige, ruige kwaliteit, waar de keyboards (die ook microtonaal herstemd zijn) en de elektrische gitaar en basgitaar nog een schepje bovenop doen. De pompende ritmes overheersen bovendien. Gordon is een componist die steeds meer op ritme dan op melodie heeft gewerkt en vooral sinds 'Yo Shakespeare' (1992) vormen grillige ritmische lagen, die op elkaar gestapeld worden, de kern van zijn composities.

John Cage : 4'33'' (1951 )
Weinig composities zijn zo berucht (en controversieel) als 4'33'' van John Cage. Dat hoeft ook niet te verwonderen, want met dit werk stelde Cage heel radicale vragen, die dwingen om na te denken over wat muziek nu eigenlijk is. Toen Cage in 1951 in de partituur van 4'33'' bij elk van de drie delen (de driedeligheid is het enige echt 'klassieke' aspect van dit werk) enkel de instructie 'tacet' noteerde - de instructie die de muzikant verbiedt te spelen - ontketende hij met die zeer eenvoudige ingreep een bijzonder spraakmakende evolutie. De impact van dit korte werkje op de hedendaagse muziek is zeer groot én zeer fundamenteel.
Wat 4'33'' zo controversieel maakt, is natuurlijk dat het een compositie is die alleen uit stilte bestaat. Een paradox die veel mensen onnoemelijk absurd zullen hebben gevonden en misschien nog steeds vinden. Echter in Cages gedachtegoed, was dit een volkomen normale stap. Voor John Cage waren alle geluiden per definitie muzikaal. Hij maakte geen onderscheid tussen conventionele (een piano, een viool) of onconventionele klanken (elektronische klanken, alternatieve speeltechnieken). Ook alle mogelijke alledaagse geluidsbronnen (een stofzuiger of de scharnier van een deur) waren voor hem evenwaardig. Immers, als je bereid bent aandachtig naar een geluid te luisteren, zal je merken dat dat interessant is.
Die nadruk op de intentie van de luisteraar om zich onvoorwaardelijk open te stellen voor wat hij hoort, hangt dan weer samen met de hevige interesse die Cage had voor zen-boeddhisme. Wat in 4'33'' gebeurt, is dat Cage niet enkel de hiërarchie tussen muzikale en niet-muzikale geluiden in vraag stelde, maar ook die tussen intentionele en niet-intentionele geluiden, met andere worden: de omgevingsgeluiden, die we doorgaans negeren (het gezoem van de airconditioning, het geschuifel van het concertpubliek, het verkeer in de verte) hoeven niet minderwaardig te zijn aan de klanken die de muzikanten bewust produceren. Door alle intentionele geluiden te elimineren, blijven in 4'33” enkel de niet-intentionele geluiden over. De stilte die je verwacht, blijkt helemaal niet zo stil te zijn, wanneer je je naarmate de klanken van de muzikanten uitblijven, geleidelijk aan bewust wordt van wat er intussen wel te horen is. Sterker nog, absolute stilte, de volledige afwezigheid van geluid, is onmogelijk. Cage verwees graag naar zijn bezoek aan een anechoïsche kamer van de universiteit van Harvard - een ruimte die volledig geluidsdicht was en waarin geluidsgolven niet weerkaatst worden. In plaats van stilte, hoorde hij twee tonen, één hoge en één lage, die - zo legden de wetenschappers hem nadien uit - respectievelijk door Cages eigen zenuwstelsel en bloedsomloop werden voortgebracht. De echte paradox van 4'33'' is dus niet dat stilte muziek kan zijn, maar dat stilte eigenlijk helemaal geen stilte is.

Programma :
  • Michael Gordon/Bill Morisson, Decasia (2002), film met live orkest
  • John Cage, 4'33''
Tijd en plaats van het gebeuren :

Music@venture
Vlaams Radio Orkest: Decasia
Zondag 21 oktober 2007 om 20.00 u
(Inleiding door Maarten Beirens om 19.15 u)
deSingel - Rode zaal
Desguinlei 25
2018 Antwerpen

Meer info : www.festival.be, www.desingel.be, www.vro-vrk.be en www.decasia.com

Bron : Programmaboekje Music@venture 2007 op www.desingel.be

Extra :
Bill Morrison - Sundance 2002 Interview, Pablo Kjolseth op Moviehabit.com
4'33". The Sound of Silence, Andrew Schulze op www.kalvos.org
'John Cage at Seventy: An Interview', Stephen Montague ( 1985) op UbuWeb Papers

Video :
4'33", videofragment van John Cage : een amateurfilmfragmentje uit 1976 waarin Cage zelf het stuk uitvoert , gewoon buiten op straat
Peter Greenaway, Four American Composers, 1983 (John Cage, Philip Glass, Meredith Monk & Robert Ashley) op UbuWeb Film
John Cage op UbuWeb Film (met een integrale 'symfonische' uitvoering van 4'33'')

Elders op Oorgetuige :
Musicadventure : Strange Attractors, 14/10/2007
Spamadeus & the sound of silence, 20/01/2007

17:00 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

Op weg naar het Nieuwjaarsconcert 2008

Nacht Mozart schreef zijn eerste symfonie toen hij negen was, Schubert was zestien. En wat componeren jongeren vandaag? De Vara en het Nederlands Blazers Ensemble schrijven een compositiewedstrijd uit voor jongeren tot achttien jaar: 'Op weg naar het Nieuwjaarsconcert 2008'.

Voor Vlaanderen is Jeugd en Muziek de organiserende partner van deze wedstrijd. Een heel aantal jongeren tot 18 jaar stuurden hun compositie rond het thema 'Nacht' naar Jeugd en Muziek Vlaanderen. Tijdens dit voorrondeconcert in het kader van music@venture, kan je het jonge werk beluisteren. Zonder regels of beperkingen. Zijn het stukken voor doedelzak en saxensemble, een solostuk voor triangel of een werk voor hondenkoor? Alles mag en alles kan zolang ze het maar zelf verzonnen hebben.

De prille schrijvers worden tijdens dit toonmoment bijgestaan door het Jong Nederlands Blazersensemble, een speciaal samengesteld ensemble van jeugdige talentvolle musici van verschillende conservatoria. Op het einde worden zes jongeren uitgekozen om samen met componist Wim Henderickx aan de slag te gaan en hun stuk speelklaar te maken.

Op dinsdag 18 december kan je het resultaat van deze zes jonge componisten horen tijdens het alternatieve nieuwjaarsconcert van het Nederlands Blazers Ensemble in deSingel. Dan worden twee componisten gekozen die mee mogen naar de finale, om van daaruit te kunnen doorstromen naar het bruisende Nieuwjaarsconcert 2008, dat vanuit het Amsterdamse Concertgebouw wordt uitgezonden door de VARA op 1 januari 2008. Spannend!
De toegang voor het voorrondeconcert is gratis.

Tijd en plaats van het gebeuren :

Music@venture
Jong Nederlands Blazersensemble
Zondag 21 oktober 2007 om 17.00 u

deSingel - Zwarte zaal
Desguinlei 25
2018 Antwerpen

Meer info : www.festival.be, www.desingel.be, www.jeugdenmuziek.be en www.jongnbe.nl

Bron : Programmaboekje Music@venture 2007 op www.desingel.be

Elders op Oorgetuige :
Musicadventure : Strange Attractors, 14/10/2007

15:00 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

Isotropes : bijzondere samenwerking tussen BL!NDMAN en Collegium Vocale Gent

Blindman & Collegium Vocale Gent Twee ensembles van eigen bodem slaan de handen in elkaar voor een verrassend project waar oud en nieuw samenkomen in een spiritueel programma. Centraal staat een nieuwe compositie van Eric Sleichim, 'Isotropes de l'ombre', waarin hij een tekst van Leonardo da Vinci in oud Toscaans als uitgangspunt neemt. De titel van het werk van Eric Sleichim en het hele project verwijzen naar het wetenschappelijke fenomeen waarbij eigenschappen van een voorwerp in alle richtingen dezelfde zijn. De versterking en spatialisatie van koor en saxofoons tijdens dit concert zorgen er inderdaad voor dat het publiek zich middenin de klankbronnen bevindt, een unieke ervaring die aan deze contemplatieve werken een grote intensiteit toevoegt.

John Cage : Five (1988)
In de laatste jaren van zijn leven componeerde John Cage een reeks werken die allemaal enkel een getal als titel hebben, de 'number pieces'. Afgezien van de gelijkenis in de titels (waarbij het getal in kwestie gewoon het aantal uitvoerders weergeeft: zo is 'Four' voor strijkkwartet en '101' uiteraard voor groot orkest) zijn die stukken allemaal volgens hetzelfde principe gebouwd, namelijk dat van de zogenaamde 'time brackets'. Cage schrijft daarbij voor iedere uitvoerder afzonderlijk een bepaald aantal noten uit, met per noot een bepaalde tijdsspanne waarbinnen de muzikant die noot moet spelen. De muzikant heeft een klok waarop hij het tijdsverloop kan volgen en beslist dan zelf individueel waar hij - binnen de grenzen die daarvoor in de partituur zijn afgebakend - zijn materiaal speelt. In 'Five', dat voor vijf instrumenten of stemmen is geschreven, heeft Cage het getal vijf een belangrijke rol gegeven. Binnen een strikt tijdskader van vijf minuten krijgt iedere muzikant vijf notenreeksen (van maximum drie noten elk) waarvan de toonhoogten en de dynamiek zijn aangegeven, maar waarvan de combinatie steeds afhangt van de manier waarop de vijf muzikanten hun materiaal combineren binnen de tijdskaders 'time brackets' die de componist hen toegewezen heeft. Bij de uitvoering door het Blindman saxofoonkwartet wordt de vijfde stem als resonantie elektronisch gegenereerd.

Jonathan Harvey : Mortuos Plango, vivos voco (1980/1999)
"Hores avolantes numero, Mortuos plango, Vivos ad preces voco" (Ik tel de voorbijvliedende uren, de doden beween ik, de levenden roep ik op tot het gebed). Dit is het opschrift op één van de grote kerkklokken van de kathedraal van Winchester. Jonathan Harvey had enkele zeer autobiografische redenen om dit motto tot een compositie te verwerken. Van 1976 tot 1980 was zijn zoon Dominic een koorknaap in het kathedraalkoor van Winchester en Harvey beschrijft hoe hij zo het koor vaak hoorde repeteren terwijl in de toren de klokken aan het luiden waren.
De elektronische tapecompositie 'Mortuos plango, vivos voco' brengt die twee klankbronnen samen: de stem van een koorknaap (Harvey's zoon), die een melodie zingt op de tekst van die inscriptie, en opnamen van kerkklokken. Met de computertechnologie van het IRCAM in Parijs - het door Boulez opgerichte studiecentrum voor elektro-akoestiek - was Harvey in staat om die geluidsbronnen te manipuleren en hun geluidsspectra als basis te nemen ten einde die klanken te doen vervormen en in elkaar te laten overvloeien. Het resultaat is een bijzonder rijke exploratie van die vervormde klanken, die samen een meditatie over tijd, dood en vergankelijkheid vormen. De spectaculaire toepassing van elektronica om bedwelmende klanken en fascinerende structurele relaties uit het basismateriaal te halen, was in 1980 baanbrekend en bovendien doet Harvey het technische aspect vergeten door de pakkende thematiek van tijd en dood. Dit is dan ook een van de eerste werken waarmee Harvey internationale bekendheid oogstte.

Jonathan Harvey : Ricercare una melodia (1984)
Jonathan Harvey componeerde zijn 'Ricercare una Melodia' aanvankelijk voor trompet, maar het kan eveneens op hobo (of andere vergelijkbare melodieinstrumenten) uitgevoerd worden. Het basisprincipe van het werk is dat de computer de frasen van de solist opneemt en met 'delay' - een vertragingsmechanisme - weer afspeelt, zodat de solist in canon of in contrapunt met zichzelf speelt. Op die wijze bouwt Harvey via de elektronica een vijfstemmige canon op. 'Ricercare' betekent letterlijk 'zoeken' en die titel verwijst dan ook naar het muziekgenre dat daar aan het einde van de renaissance uit is afgeleid: het ricercar, een instrumentaal genre waarin de muzikant een muzikaal idee langzaam aftast in verschillende canonische ontwikkelingen. Bij Harvey wordt eigentijdse technologie ingezet om vanuit een hedendaags perspectief de basisprincipes van een van de oudste autonome instrumentale genres opnieuw te gebruiken.

Eric Sleichim : Isotropes de l'ombre (2007)
Eric Sleichim was steeds geïnteresseerd in compositietechnieken uit de oude muziek. En hij is allerminst de enige hedendaagse componist die daardoor gefascineerd is. De zeer complexe rationele structuren van de ars nova, de Notre Dame-school, Guillaume de Machaut en andere componisten bieden zeer bruikbare vormprincipes die - voor een hedendaagse componist vaak een zeer belangrijk feit (!) - wel een band met het westerse muzikale erfgoed bewaren, maar absoluut zonder te verwijzen naar de klassiek-romantische traditie. In 'Organum' (1992) had Sleichim al de harmonische technieken van de organum-stijl van de zogenaamde Notre Dame-school uit de twaalfde eeuw gebruikt: een middeleeuwse referentie om eer te betuigen aan de in 1991 overleden componist Olivier Messiaen. En in de productie 'Multiple Voice' plaatste het Blindman Kwartet polyfonie uit middeleeuwen en renaissance tegenover hedendaagse composities.
Sleichims 'Isotropes de l'Ombre' is opnieuw een compositie die naar middeleeuwse ideeën grijp en deze keer is dat bij wijze van hommage aan componist György Ligeti, die vorig jaar overleed. De titel knipoogt naar de 'isoritmie', een procédé uit de veertiende- eeuwse ars nova waarbij vaste reeksen van toonhoogten en ritmische waarden met elkaar worden gecombineerd tot een ingenieuze constructie. 'Isotropes de l'ombre' neemt een tekst van Leonardo Da Vinci over de klank van klokken en het schijnsel van de zon als uitgangspunt. Sleichim maakt compositietechnisch gebruik van de spiegelvorm in de tekst, een procédé dat extra tot uiting komt dankzij de dubbelkorigheid. Een reeks van twaalf meerklanken van de baritonsaxofoon levert het harmonisch materiaal dat constant als door een lichtende caleidoscoop van gedaante verwisselt. Het koor treedt via de elektronica in dialoog met zichzelf. De titel 'Isotropes' van Sleichims werk verwijst samen met het volledige project naar het wetenschappelijke fenomeen waarbij eigenschappen van een voorwerp in alle richtingen identiek zijn. De versterking en spatialisatie van koor en saxofoons tijdens dit concert zorgen er voor dat het publiek zich middenin de klankbronnen bevindt, een unieke ervaring die aan deze contemplatieve werken een grote intensiteit toevoegt.

Programma :
  • John Cage, Five (1988) voor saxofoonkwartet en elektronica
  • Jonathan Harvey, Mortuos Plango, vivos voco (1980/1999) voor elektronica
  • Petrus Abaelardus (1079-11 42), Planctus David super Saul et Ionatha (na 1130)
  • Jonathan Harvey, Ricercare una melodia (1984) voor sopraansaxofoon en elektronica
  • Anoniem, Planctus Rachelis uit Ordo Rachelis (12de eeuw)
  • Eric Sleichim, Isotropes de l‘ombre (2007) voor saxofoonkwartet, koor en elektronica
Tijd en plaats van het gebeuren :

Music@venture
Blindman & Collegium Vocale Gent : Isotropes
Zondag 21 oktober 2007 om 15.00 u

Amuz
Kammenstraat 81
2000 Antwerpen

Meer info : www.festival.be, www.amuz.be, www.desingel.be, www.blindman.be en www.collegiumvocale.com
---------------------------------
Dinsdag 23 oktober 2007 om 20.30 u (Inleiding door Eric Sleichim om 19.45 u )
Sint-Pieterskerk
Sint-Pietersplein
9000 Gent

Meer info : www.uitbureau.be, www.blindman.be en www.collegiumvocale.com
---------------------------------
Woensdag 24 oktober 2007 om 20.00 u
Onze-Lieve-Vrouw ter Kapellekerk
Kapelleplein
1000 Brussel

Meer info : www.kaaitheater.be, www.bozar.be, www.blindman.be en www.collegiumvocale.com

Bron : Programmaboekje Music@venture 2007 op www.desingel.be

Extra :
Eric Sleichim : 'Isotropes de l'Ombre' op Kwadratuur.be (met audio)
Interview: Eric Sleichim, Emilie De Voght op Kwadratuur.be, 02/10/2007
Jonathan Harvey op www.champdaction.be
De middelpuntvliedende harmonie in de muziek van Jonathan Harvey, Humberto De Oliveira op www.arsmusica.be

Elders op Oorgetuige :
Musicadventure : Strange Attractors, 14/10/2007
Philip Mead in Logos, 8/10/2007
Twee opmerkelijke duo's in Logos, 6/02/2007
O Nata Lux : de geboorte van het licht, 16/12/2006

12:00 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook