10/12/2007

Kerstmuziek van hier en nu

Altravoce Wil je er eens uit tijdens de kerstdagen? Waarom dan niet eens een van de vele kerstconcerten meepikken. Er valt echt wel wat meer te beleven dan de grijsgedraaide White Christmas-liederen, de oerklassieke Stille Nachtsfeer of het zeemzoeterig sneeuwballengedoe met Bekende Vlamingen. Van christmas carols met toch dat ietsje meer, kerstliederen van over de hele wereld of gewoon muziek van bij ons : het aanbod is zo ruim dat we hier echt niet alles kunnen opnemen, maar voor deze week willen we er toch een drietal uitlichten ...

Onder de titel 'Do You Hear What I Hear?' brengt het Gents Universitair Koor o.l.v. Joris Derder woensdagavond verrassende kerst- en winterliederen van oa. Urmas Sisask, Clemens non Papa en onze eigen Kurt Bikkembergs en Ludo Claesen.

Het kerstconcert "O Magnum Mysterium", gebracht door het jonge maar in de Europese koorwereld gerenommeerd gemengd jeugdkoor 'Clari Cantus', vertrekt bij de aankondiging van de engel aan Maria en eindigt na Driekoningen. Per thema volgt na het Gregoriaans een polyfone versie en vervolgens een hedendaagse zetting . O.a. het aangrijpende 'Ave Maria' van Morten Lauridsen zal niet ontbreken.

Dit weekend brengt het Kortrijks Gemengd Koor Altra Voce o.l.v. Sabine Haenebalcke in samenwerking met het Kamerorkest van Vlaanderen een sfeervol Kerstconcert met op het programma 'Magnificat' van John Rutter, 'Magnificat' van Charles Villiers Standford, een suite van kerstliederen en de creatie van 'Psalm 116' van Alain Deley. De Ley zong van 1973 tot 1976 bij het Antwerpse Kathedraalkoor, studeerde in 1979 af aan de Kunsthumaniora Antwerpen, afdeling muziek met specialisaties fluit en piano. Nadien studeerde hij notenleer, harmonie, en muziekgeschiedenis aan het Koninklijk Vlaams Muziekconservatorium in Antwerpen. Later volgde hij nog contrapunt en compositie bij de componist Alain Craens. Sinds kort is hij bibliothecaris van het Vlaams Radio Orkest en Koor.

Tijd en plaats van het gebeuren :

Gents Universitair Koor : Do You Hear What I Hear?
Woensdag 12 december 2007 om 20.00 u

Zaal Parnassus
Oude Houtlei 124
9000 Gent

Meer info : student.ugent.be/guk
--------------------
Kerstconcert "O Magnum Mysterium"
Zaterdag 15 december 2007 om 20.00u

Abdij Vlierbeek
Vlierbeeklaan z/n
3010 Kessel-Lo (Leuven)

Meer info : www.claricantus.be
--------------------
Kerstconcert Altra Voce & Kamerorkest van Vlaanderen
Zaterdag 15 december 2007 om 20.15u

Sint Rochus Kerk Kortrijk
Doorniksewijk
8500 Kortrijk

Meer info : www.altravoce.be

Kurt Bikkembergs : www.kurtbikkembergs.be en www.matrix-new-music.be
Ludo Claesen : www.claesenlmmi.be en www.matrix-new-music.be

18:00 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

Nothing Like The Sun : Shakespeare revisited

Gavin Bryars De ultieme droom van elke Shakespeare-liefhebber: de sonnetten op muziek gezet door enkele van de beste hedendaagse muzikanten zoals o.m. Gavin Friday, onder leiding van Gavin Bryars. In 2006 kondigde The Royal Shakespeare Company aan dat ze het volledige werk van Shakespeare zou brengen. Dit betekende meteen het startschot van het 'Complete Works Festival' in Stratford-upon-Avon, dat een jaar zou duren en dus nog steeds bezig is. Dit festival is een unicum, in die zin dat het de eerste keer is dat alle toneelstukken en gedichten van Shakespeare binnen één event uitgevoerd worden.

In het kader van dit festival vindt ook 'Nothing Like The Sun' plaats. Dit programma begon met het idee om hedendaagse componisten te vragen om hun reflectie te geven op de sonnetten van Shakespeare. Zoals het vaak gaat met goede ideeën, namen de betrokken artiesten het heft al snel in eigen handen. Gavin Bryars nam de coördinatie op zich. Hij vroeg enkele ijzersterke muzikale artiesten uit uiteenlopende stijlen om hun visie te geven op hun favoriete sonnet. De avond begint met een acteur die de sonnetten voorleest, alvorens elk stuk gespeeld en gezongen wordt. De muziek is van de hand van Natalie Merchant, Antony, Liz Frazer, Gavin Friday en Alexander Balanescu.

Gavin Friday werd geboren in Dublin in oktober 1959 en zat een 'Christelijke Broeders'-opleiding uit om daarna zanger, componist, acteur en schilder te worden. In 1977 richtte hij de succesband The Virgin Prunes op. Vanaf 1987 componeerde hij en trad hij op met pianist Maurice Seezer. Hun debuut album, 'Each Man Kills the Thing He Loves' (1989), onderzocht de wereld van Brel, Piaf, Brecht en Weill, met een gezonde punk-ethos en sterke muzikale ondersteuning van Michael Blair, Marc Ribot, Fernando Saunders en Bill Frisell. Zijn filmwerk omvat een samenwerking met Bono voor 'In the Name of the Father' (1993), 'The Boxer' (1998), 'Disco Pigs' (2001) en 'In America' (2002). Eind 2005 gingen Friday en Seezer samenwerken met de legendarische producer Quincy Jones in de biografische film over 50 Cent 'Get Rich or Die Trying'. In 2002 namen ze Prokofievs 'Peter and the Wolf' onder handen. In de zomer van 2006 keert Friday terug naar het podium, in een samenwerking met producer Hal Willner rond een verzameling piratenballades en zeeliederen.

De tweede helft van het programma draait rond een compositie van Gavin Bryars, waar gesproken woord en muziek steeds dieper in elkaar vervlochten worden. Bryars was de eerste jazzbassist en een pionier in vrije improvisatie, samen met Derek Bailey en Tony Oxley. Wij werkte met John Cage in de VS en met Cornelius Cardew in Engeland. Zijn vroege werken, "The sinking of the Titanic" (1969) en "Jesus' Blood Never Failed Me Yet" (1971), kenden beiden enorm succes. Hij schreef erg veel werken voor het podium, inclusief drie volledige opera’s en dansstukken voor onder meer Merce Cunningham, Edouard Lock en William Forsythe. Verder heeft hij een lange lijst van instrumentale, orkestrale en vocale werken op zijn naam staan, voor artiesten als het Hilliard Ensemble, Red Byrd, Trio Mediaeval, Latvian Radio Choir en de BBC Scottish Symphony Orchestra. Gavin Bryars woont in Leicestershire en British Columbia en organiseert naast zijn componistenwerk ook internationale tournees met zijn eigen ensemble.

Tijd en plaats van het gebeuren :

Gavin Bryars & guests : Nothing Like The Sun
Woensdag 12 en donderdag 13 december 2007, telkens om 20.15 u

Handelsbeurs
Kouter 29
9000 Gent

Meer info : www.handelsbeurs.be, www.gavinfriday.com, www.gavinbryars.com en www.balanescu.com

Bron : Tekst Handelsbeurs.be

Review :
Gavin Bryars 'The Sinking of the Titanic', Matthieu Van Steenkiste op goddeau.com, 1/10/2001

Video :
Natalie Merchant, Antony, Gavin Friday en Gavin Bryars op YouTube

15:00 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

Happy End : Klein Duimpje verliest het spoor

Happy End In de creatie 'Happy End' zijn er drie disciplines die op elkaar inwerken: de muziek van Aperghis, de beeldende kunst van Hans Op de Beeck, Bruno Hardt en Klaas Verpoest … en een sprookje van Charles Perrault. De set-up is hier betrekkelijk eenvoudige in vergelijking met 'Avis de Tempête': een 14-koppig ensemble geplaatst onder een groot filmprojectiescherm, de klank gespatialiseerd in de ruimte, het sprookje verteld in voice-off.
 
 
 
Klein Duimpje
Deze versie van Klein Duimpje doet geen beroep op de nostalgische beelden uit La Douce France, noch wordt er gezocht naar de verloren verbeelding die rond sprookjes uit het verleden hangt. De nadruk ligt op de wreedheid van het gegeven: de zoektocht, een inwijdingsritueel dat gepaard gaat met verlies, het ronddolen in een labyrint, de oneindige opeenvolging van gangen zonder uitweg. Animatie en met de hand getekende beeldsequenties wisselen elkaar af zoals bruitages en samples (geproduceerd in het Ircam) onlosmakelijk met de live muziek verbonden zijn.

In zijn sprookje verhaalt Perrault hoe Kleinduimpje en zijn broertjes en zusjes alleen in het donkere woud achtergelaten worden door hun ouders, die te arm zijn om hun kinderen nog te voeden. Dat is nog schokkender dan een vondelingenschuif, waarin een wanhopige moeder haar baby tenminste aan goede handen toevertrouwt. Dankzij de list met de witte kiezelsteentjes loopt deze eerste verstoting nog goed af, maar de tweede keer hebben de vogels de broodkruimels opgegeten en verdwalen Kleinduimpje en zijn broers en zusjes in het grote woud. Zoals bekend komen ze in het huis van de mensenetende reus terecht, die hen opnieuw - zoals in hun ouderlijk huis - aan geweld en terreur onderwerpt. Met behulp van de zeven mijlslaarzen van de reus weten de kinderen te ontsnappen en komenze veilig thuis. Door alles wat eraan voorafging, is dit echter op zijn minst een bijzonder wrang 'happy end' te noemen.

Sprookjes
Georges Aperghis
(1945), een Frans componist van Griekse afkomst, verenigt in zijn talrijke muziektheaterwerken zowel de nieuwste technologie als archaïsche vertelvormen zoals het poppentheater of het sprookje. Het volkse, kinderlijke marionettentheater was al aanwezig in 'La Tragique histoire du nécromancien Hieronimo et de son miroir' (1971). In zijn voorlaatste productie 'Zeugen' (2006-07), die in mei in première ging tijdens de Wittener Tage für neue Kammermusik, werkt hij met de prachtige poppen die Paul Klee voor zijn kinderen maakte. Evengoed verbindt Aperghis deze handpoppen met de nieuwste technologie van de live video, waardoor het huiselijke tafereel letterlijk in een muziektheatervoorstelling geprojecteerd wordt.

'Happy End' is een volgend voorbeeld van de verbinding tussen de sprookjes- en de technologische wereld. Twee elementen zijn voor Aperghis van belang in dit werk. De verwarring van de protagonisten krijgt gestalte in een rijke, veelgelaagde muzikale taal. Dat heeft te maken met de aanwezigheid van diverse klankbronnon: veertien musici, elektronische muziek en een tape met de vooraf opgenomen stemmen die het verhaal vertellen. Maar dat heeft evenzeer te maken met de ambiguïteit van het muzikale materiaal: verschillende klanklagen boven elkaar met dubbelzinnig muzikaal materiaal maken dat de luisteraar haast even verloren is als Kleinduimpje in het grote bos. Dat is ook het tweede aandachtspunt in 'Happy End', dat door Aperghis als volgt geformuleerd wordt: " het spoor verliezen, het vervormen van de herinnering, verdwenen herkenningspunten, in volslagen verwarring, veranderde codes, onherkenbaar gemaakt, in de hoogte geslingerde flarden van tonen, een disparate melodie, woorden ontdaan van betekenis, angst als gevolg van amnesie, het geheugen pijnigen om opnieuw betekenis en een weg te vinden, angstvoor eenzaamheid zoals nog nooit tevoren, verloren in de menigte, in de anonimiteit van gigantische steden. (...) En dan rijzen er vragen: Wat betekent voor ons vandaag het verliezen van sporen, het vervagen van herinnering? Waarin verliezen we ons? Wat betekent het woud als metafoor, en de magische laarzen, de menseter, ...de familie? Het muzikale, visuele en filosofische onderwerp van deze voorstelling is dan ook hoe die wonderlijke maalstroom van culturen te tonen waar wij vandaag in mee geslingerd worden."

Voor de visuele component deed Aperghis een beroep op de jonge Vlaamse kunstenaar Hans Op de Beeck (1972), die samen met Bruno Hardt en Klaas Verpoest een filmanimatie met imaginaire urbane landschappen maakte, waarin de hedendaagse mens zich even verloren voelt als Kleinduimpje in het bos.


Tom Pauwels is gitarist bij Ictus en speelt vaak bij andere ensembles in binnen- en buitenland. Dinsdag belicht hij tijdens een 'lecture recita'l de Griekse componist Georges Aperghis in muziek en woord.

Tijd en plaats van het gebeuren

Concertlezing : Tom Pauwels over Georges Aperghis
Dinsdag 11 december 2007 om 20.00 u

deSingel - Kleine zaal
Desguinlei 25
2018 Antwerpen

Meer info : www.desingel.be
----------------------------
Ictus : Happy End
Woensdag 12 december 2007 om 20.00 u
(Inleiding door Mark Delaere om 19.15 u)
deSingel - Blauwe zaal
Desguinlei 25
2018 Antwerpen

Meer info : www.desingel.be en www.ictus.be

Op zaterdag 23 februari 2008 is deze voorstelling ook nog te zien in de Handelsbeurs in Gent.

Bron : Tekst Mark Delaere voor deSingel, 7 december 2007

Georges Aperghis : www.aperghis.com

Extra :
Interview met Georges Aperghis door Frank Madlener (Parijs, 24 november 2000) en Aperghis, Portret (2005) op www.arsmusica.be
Audio: Georges Aperghis op UbuWeb Sound

Elders op Oorgetuige :
De zondvloed van Aperghis, 25/11/2007

12:00 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

Natuurfenomenen : laureatenconcert 2de Emanon Compositieprijs

Emanon Compositieprijs Dinsdag vindt in deSingel in Antwerpen de uitreiking van de 2de Emanon Compositieprijs plaats. Het thema van deze tweede compositieprijs was 'Natuurfenomenen'. Women, de compositie die Tom Dejonckheere, laureaat van de editie 2005, schreef in opdracht van Emanon beleeft tijdens dit laureatenconcert zijn première. Naast het nieuwe jonge talent programmeert Emanon die avond uitsluitend Vlaamse muziek van Petra Vermote en Gwendolyn Sommeryns met als kers op de taart de wereldcreatie van Greenpiece van André Laporte. Na dit feestelijk concert biedt Emanon alle genodigden een glas aan zodat je de gelegenheid krijgt om na te kaarten met componisten en musici.


Programma:
  • Tom Dejonckheere (laureaat 2005), Women (creatie)
  • Creatie Laureaat 2007
  • Gwendolyn Sommereyns, Urulu
  • Petra Vermote, Amanecía
  • André Laporte, Greenpiece (wereldcreatie)
Tijd en plaats van het gebeuren

Laureatenconcert 2de Emanon Compositieprijs
Woensdag 12 december 2007 om 20.00 u
deSingel - Kleine zaal
Desguinlei 25
2018 Antwerpen

Reserveren via e-mail aan marc.vertommen@emanon.be of telefonisch op het nummer 016 / 299 102

Meer info : www.emanon.be

André Laporte en Petra Vermote op www.matrix-new-music.be
Gwendolyn Sommereyns : gwendolynsommereyns.com en www.matrix-new-music.be

Elders op Oorgetuige :
Mystery : Emanon verrast met virtuoos muzikaal avontuur, 23/11/2007
Brussels Conservatorium verwelkomt Dutilleux en Laporte, 15/02/2007

07:00 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

09/12/2007

Lucien Goethals In Memoriam : Spectra brengt hulde aan de vorig jaar overleden Gentse componist

Lucien Goethals Woensdag speelt Spectra, het Gentse hedendaagse muziek ensemble onder leiding van Filip Rathé, een in memoriam concert voor Lucien Goethals (1931- 2006). Precies een jaar geleden - op 12 december 2006 - overleed deze Gentse componist en BRT-producer. Als pionier van de nieuwe, elektro-akoestische muziek was Goethals een van de belangrijkste componisten van zijn generatie. De Stichting Lucien Goethals en Spectra plaatsen zijn werk precies één jaar na zijn overlijden opnieuw voor het voetlicht.

Na zijn jeugd in Argentinië keerde Goethals terug naar zijn geboortestad Gent waar hij aan het conservatorium studeerde. Maar Goethals' muzikale interesse ging meer en meer naar de nieuwe internationale ontwikkelingen in de muziek van de jaren vijftig en zestig. De jonge componist keerde zich af van de academische en conventionele muziek en richtte zich op muzikale innovatie en avant-garde.
In de jaren zestig was Gent een belangrijke ontmoetingsplaats voor vernieuwende componisten, waaronder ook veel buitenlandse kunstenaars. In deze context ontwikkelde Goethals een eigen muzikale taal waarin elektronica en akoestische instrumenten op gelijke voet staan. De componist stond dan ook mee aan de wieg van het IPEM (Instituut voor Psychoakoestika en Elektronische Muziek) van de Ugent. Vanuit een nauwe betrokkenheid bij de muzikale avant-garde van de jaren zestig ontwikkelde hij een uiterst persoonlijke en ontroerende muzikale taal, die steeds is vervuld van een melancholische ondertoon. Zijn zoekende natuur en de authenticiteit van zijn werk, maken van deze Gentse componist een van de weinige hedendaagse Belgische componisten met internationale allure en betekenis.

Programma :
  • Lucien Goethals, Lecina (1966)
  • Lucien Goethals, Gmebophonies (1979)
  • Lucien Goethals, Pampa (1979)
  • Lucien Goethals, Musica con Cantus Firmus Triste (1978)
  • Lucien Goethals,Studie I (1962)
  • Lucien Goethals,Cuatro Poemas de F.G. Lorca (1998)
Tijd en plaats van het gebeuren :

Spectra Ensemble : Lucien Goethals In Memoriam
Woensdag 12 december 2007 om 20.00 u
Stadhuis Gent - Pacificatiezaal
Botermarkt 1
9000 Gent

Meer info : www.spectraensemble.com en www.slg.be

Lucien Goethals op www.matrix-new-music.be

Extra :
Lucien Goethals, 'Cuatro Poemas de Federico García Lorca: 1. El Concierto Interrumpido', door Lucienne Van Deyck (mezzosopraan); Spectra Ensemble olv Filip Rathé op Kwadratuur.be

Elders op Oorgetuige :
De weg naar avontuur : nieuwe muziek op het Festival van Vlaanderen Gent, 25/09/2007
Al Amin Dada opent voorjaarsseizoen De Nieuwe Reeks, 19/02/2007
In memoriam Lucien Goethals : een gesprek uit de archieven, 14/12/2006
Lucien Goethals is niet meer, 13/12/2006
Gradus ad Parnassum : Berio, Goethals, De Baerdemacker, Smetryns en Janssens, 9/12/2006
75 jaar André Laporte en Lucien Goethals, 17/11/2006

18:00 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

Trio Scordatura : aandacht voor nieuwe of ongewone toonstemmingen

Trio Scordatura Het Brits-Nederlands-Duitse Trio Scordatura voelt zich helemaal thuis in werken met alternatieve stemsystemen, boventonen of drones met mikrotonale veranderingen. Harry Partch - één van de pioniers van alternatieve stemmingen-  kan natuurlijk niet ontbreken op het programma. Dit trio gaat niet enkel op zoek naar nagelnieuw werk maar spoort ook componisten aan om voor hen te schrijven. Het resultaat kan je horen in zeer recent werk van Phill Niblock, Horatiu Radulescu en Guy De Bièvre, die hen op het podium vervoegt met zijn dobro-gitaar.

Trio Scordatura (Elisabeth Smalt - altviool, viola d'amore - Alfrun Schmid - zang en Bob Gilmore - klavier/elektronica) werd in 2006 opgericht met de bedoeling muziek op de planken te brengen waarbij de aandacht uitgaat naar nieuwe of ongewone toonstemmingen. Een groot deel van hun repertoire is microtonaal, maar zij spelen ook composities die - binnen het gegeven van de gelijkzwevende stemming - nieuwe inzichten m.b.t. toonhoogte en harmonie brengen. Het gebruik van microtonen werd lang beschouwd als iets vreemds en kunstmatigs, maar vandaag is het een aanvaard onderdeel van de compositiepraktijk. Dat komt duidelijk aan bod in het programma dat ze op dit concert brengen.

'Solo for Benedict Schlepper-Connolly' van Garret Sholdice (1983) werd geschreven voor een goede vriend, de Ierse componist Connolly, violist en oprichter van het Ensemble Imp, een ensemble voor nieuwe muziek in Dublin en directeur van het Printing House Festival of New Music. Van het stuk bestaan twee versies, een voor viool solo en een voor altviool solo, die je op dit concert te horen krijgt. Met een minimum aan materiaal weet Sholdice een hypnotiserende sfeer op te roepen waarbij kleine veranderingen een grote impact bewerkstelligen.

De Roemeens-Franse componist Horatio Radulescu (1942) begon met zijn zeer eigenzinnige gebruik van harmonische spectra toen hij nog een student was in Roemenië in de jaren '60. Tot de eerste werken die hij voltooide nadat hij naar Parijs kwam in 1969 behoort Credo voor negen cello's, een vroeg voorbeeld van spectrale muziek, geschreven jaren voordat de term zelf was uitgevonden. In de decennia daarna heeft Radulescu zijn radicale compositietechnieken steeds verder uitgewerkt.
'Amor medicabilis nullis herbis II' is speciaal gecomponeerd voor het Trio Scordatura. De poëtische titel stamt van de Carmina Burana en betekent zoveel als "er is geen genezing voor de liefde". Radulescu vond een inscriptie van deze tekst op een muur in Italië en dit inspireerde hem tot het maken van dit 18 minuten durende werk. Het is in wezen een abstracte compositie waarbij drie musici harmonische spectra als figuraties spelen boven een opeenvolging van snel wisselende grondtonen, elk in hun eigen ritme. Zoals vaak in Radulescu's werken worden de tonen 'gekleurd' door het gebruik van een arsenaal aan nieuwe speel- en zangtechnieken.

Hans Roels (1971) componeerde 'Ohne Worte I' in opdracht van Q-O2 naar aanleiding van de herdenking van het zestigjarig bestaan van het concentratiekamp van Breendonk. "Ohne Worte" (2002) is een stuk met veel ruis, soms dreigt de muziek daarin zelfs te verdwijnen. De slagwerker wrijft over een kartonnen doos, de zanger zingt heel zacht (iets tussen fluisteren en fluiten in) en het mengpaneel wordt niet enkel in zijn normale functie gebruikt (om de volumes te regelen) maar is een zelfstandig instrument. Het maakt gebruik van een eigen technische "storing": nl de mogelijkheid om ruis te genereren (een vervelende eigenschap voor de meeste muzikanten). Nagenoeg onhoorbaar ligt het lied "De Zeerover Jenny" van Kurt Weill aan de grondslag van het stuk.

De muziek van Phill Niblock (1933) kenmerkt zich door enorme texturen die gegenereerd worden door opeenstapeling van tonen die zeer dicht bij elkaar liggen. Zijn muziek wordt vaak omschreven als 'drone'-muziek, maar dat dekt niet de juiste lading. In een ideale Niblock uitvoering wordt een toon nooit op dezelfde manier gespeeld (in de geest van Heraklitos en de rivier). De muzikanten dienen minutieuze verschillen in intonatie te realiseren telkens ze een nieuwe toon inzetten - al staat op partituur dezelfde noot geschreven.  'Three Orchids' is een compositie voor 3 orkesten. Elk orkest speelt een toon die verandert door microtonale variaties en octaveringen. De versie die Trio Scordatura samen met Guy De Bièvre speelt, bestaat uit 36 vooraf opgenomen sporen (opgenomen in de studio van Johan Vandermaelen) en vier live gespeelde stemmen. De muziek klinkt zeer intens. Een mix van zwevingen (bijna unisono gespeelde toonhoogtes), boventonen en andere psycho-akoestische effekten zijn alom-tegenwoordig in de texturen.

Guy De Bièvre (1961) componeerde 'The Hopley Suite' in 1996 voor het ensemble The Bozza Mansion Project. George Hopley is het pseudoniem van Cornell Woolrich, een Amerikaanse schrijver van "mystery novels" en kortverhalen. Zijn werk lag aan de basis van een aantal filmklassiekers als 'Rear Window' van Hitchcock en 'The Bride Wore Black' van Truffaut. De Bièvre koos een aantal tekstfragmenten uit Hopley's oeuvre waarop hij een reeks van bewerkingen toepaste. Analoog aan de tekstbewerking bestaat de muziek deels uit gerecycleerde muziekfragmenten.

'To find out the dawn hour' van Benedict Schlepper-Connolly (1985) is een ongedetermineerde compositie geschreven voor uiteenlopende bezettingen zoals bijvoorbeeld voor contrabas en delay, voor negentien violen, voor gemengd ensemble etc. De zesde is speciaal gecomponeerd voor het Trio Scordatura. Aan de basis van alle versies ligt een stijgende grote tertstoonaard in just intonation gevolgd door haar gespiegelde omkering. Het geheel doet sterk denken aan de renaissance-afbeeldingen van de harmonie van het universum en de verhoudingen van de macro- versus de microkosmos. Dit theoretische wereldbeeld bepaalt de structuur van de compositie waarbij de muziek geleidelijk op- en afgebouwd boven op een spiltoon. In deze versie wordt het just intonation toonhoogtesysteem uitgebreid met intervallen afgeleid van de derde, vijfde en zevende boventoon en transposities ervan.

'Two Psalms' is een vroeg werk van de Amerikaanse componist, theoreticus en instrumentenbouwer Harry Partch (1901-1974) uit de jaren 1931-32. Typisch voor de werken van die tijd is dat de zanger de tekst intoneert op specifieke intervallen van Partch zijn microtonale toonaarden. Dat resulteert in een zangstijl die het midden houdt tussen klassieke zang en de reciterende stem met de typische natuurlijke inflecties. De zanger wordt samen met de altviolist begeleid door een microtonaal herstemd klavier. Partch zelf gebruikte daarvoor een herstemd harmonium, maar tegenwoordig kan dat met een syntesizer gespeeld worden. De eerste psalm is een transcriptie van Psalm 23 zoals gezongen door een joodse kantor in San Francisco in een harmonisatie van Partch. De tweede, 'By the rivers of Babylon', is een vrije compositie.

Programma :
  • Garrett Sholdice, Solo for Benedict Schlepper-Connolly (2006)
  • Horatio Radulescu, Amor Medicabilis Nullis Herbis II (2007)
  • Hans Roels , Lieder Ohne Worte I (2002)
  • Phill Niblock, Three Orchids (2003)
  • Guy De Bièvre, The Hopley Suite (1996)
  • Benedict Schlepper-Connolly, to find out the dawn hour (2007)
  • Harry Partch, Two Psalms (1931-32)

Tijd en plaats van het gebeuren :

Trio Scordatura & Guy De Bièvre
Dinsdag 11 december 2007 om 20.00 u

Logos Tetraeder
Bomastraat 26
9000 Gent

Meer info : logosfoundation.org en trioscordatura.com

Bron : logosfoundation.org

Elders op Oorgetuige :
Een reis door de menselijke geest, 3/03/2007

13:00 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

Etoiles Polaires : poolsterrenregen in Vooruit

Etoiles Polaires 07 De Finnen komen! Voor de tweede keer op rij haalt Kunstencentrum Vooruit en Etoiles Polaires vzw een stukje Hoge Noorden naar Gent. Tijdens het vierdaagse Etoiles Polaires 07 festival krijg je het beste uit de Finse alternatieve muziekscène te horen en vinden boeiende mediakunstenaars onderdak in Vooruit. Het mooie is dat deze kunstvormen vaak in elkaar vloeien. Naast audiovisuele concerten staan er ook originele samenwerkingen tussen Finse en Belgische muzikanten op stapel. Uitblazen van het Fins muzikaal geweld kan tijdens een wervelend video- en installatieparcours, in de zetels op het FrictiesSalon met gastcurator Juha Huuskonen of met een Finse hap. En naar goede gewoonte wordt het festival uitgewuifd met een knallende polarparty.

Video- en installatieparcours
Etoiles Polaires 07 stippelt een afwisselend video- en installatieparcours uit. Drie mediakunstenaars slaan hun werken op in enkele zalen en gangen van Vooruit, met Terike Haapoja als Artist in Focus. Zij brengt drie werken mee. Het eerste klinkt luguber, maar dat is het allerminst. Voor Community nam Haapoja met een infrarood camera plaatjes van afkoelende dode dieren. In Mind over Matter over Mind verheft ze embryos tot kunst en Atlantis neemt een kijkje in de baarmoeder. Juha Valkeapää creëert geluidsportretten van de bezoeker en het internationaal mediakunstnetwerk Pixelachescreening mengt op een speelse en kritische wijze technologie en media.

Doorlopend Placard headphonefestval in Vooruit Café
Muzikanten overal ter wereld maken op hetzelfde moment muziek en staan in contact met elkaar via een simpele koptelefoon: dat is de filosofie van Placards
headphonefestival. Er onstaat een samenhangend concert, terwijl de muzikanten vaak duizenden kilometers van elkaar verwijderd zijn. Zet ook een koptelefoon op en laat je verrassen door wat aan de andere kant van de wereld gebrouwen wordt.

De alternatieve Finse muziekscène
Etoiles Polaires 07 biedt vier dagen onderdak aan de crème van de hedendaagse Finse muziekscène. De Finse eigenzinnigheid weerklinkt in hun muziek: obscure underground, postrock, impro, elektronica of neo-folk.

Pojhonen & co

Kimmo Pohjonen Accordeontovenaar Kimmo Pohjonen veegt het ouderwetse imago van de accordeon van tafel en geeft het instrument een waardige tweede jeugd. Met zijn roots in het achterhoofd reist hij met zijn accordeon langs jazz, avant-garde, soul en alles daartussen. Marita Liulia, The Queen of Multimedia, zorgt in Animator voor live animatie.
Pojhonen prijkt op Etoiles Polaires 07 affiche niet alleen naast de zijde van Marita Liulia. Met Uumen doet hij het met de Franse jazzdrummer Eric Echampard. Pohjonen laat geen enkel genre ongemoeid en ziet het als een uitdaging zijn muziek zowel met traditionele elementen te stofferen, als met eigentijdse elektronische klanken. In een duo met de Fransman Erik Echampard promoveert Pohjonen zijn accordeon tot een geluidsmachine, die hij moeiteloos de 21ste eeuw binnen draagt. De Finse pers vond zelf een nieuw genre uit voor wat Pohjonen brengt: Kimprovisation. Net zoals Pohjonen deelt Echampard een voorliefde voor improvisatie. Beide muzikanten verlaten de klassieke piste en tonen zo hun veelzijdigheid als muzikant aan.
In het Finse rariteitenkabinet is Pekko Käppi een graag geziene gast. Met niet meer dan een jouhikko, een traditionele Finse viool vervaardigd uit paardenhaar, en zijn typische stem, charmeert hij het publiek. Met zijn eerste soloalbum 'Jos ken pahoin uneksii' dat dit jaar uitkwam, bewijst hij thuis te zijn in hypnotiserende freefolk en psychedelische deuntjes

Intergalactische industriële keukenmuziek
Het Finse trio Cleaning Women zweert bij zelfgemaakte instrumenten en gaat daarbij niets uit de weg. Keukenmateriaal, blikverpakking, potten en pannen: alles wat geluid maakt, komt in de handen van Cleaning Women. Met gepersonaliseerde keukenrobots bezetten de leden van Cleaning Women als volleerde drag queens het podium. Cleaning Women plukt uit punk en jazz, kuiert langs industrial en latino, maar klinkt toch voldoende dansbaar.

Jimi Tenor meets Flat Earth Society & Maippi Ketola
De extravagante en ietwat wereldvreemde Jimi Tenor, in het echte leven Lassi Lehto, doorzwom alle mogelijke muzikale waters. Als elektronicamuzikant startte hij zijn carrière bij het Britse Warp label, waar hij in 1994 onverwacht een hit scoorde met het aanstekelijke 'Take me baby' .Daarna kreeg Tenor honger naar meer en verkende soul, Afrikaanse ritmes, rock, kitsch en spacejazz. De muzikale veelvraat vertoont de laatste jaren een gezonde obsessie voor alles wat ruikt naar bigbandmuziek en symfonieorkesten. Ook Peter Vermeersch is met zijn bigband Flat Earth Society thuis in verschillende genres. Met Flat Earth Society laat hij zich graag leiden door uiteenlopende muziekstijlen zoals jazz, filmmuziek en funk.
Etoiles Polaires 07 gaf beide heren huiswerk. Tenor schreef nieuw werk voor FES, terwijl Peter Vermeersch bestaand werk van Jimi Tenor onder handen nam. Deze twee bands op één podium: een spannende combinatie! Alsof dat nog niet genoeg is, zorgt mediakunstenares Maippi Ketola voor zinprikkelende projecties.

Shogun Kunitoki
Hoewel de groepsnaam doet vermoeden dat de band uit Japan komt, heeft Shogun Kunitoki wel degelijk Finse wortels. De groep uit Helsinki maakt van oerdegelijke elektronica en ontroerend minimalisme haar handelsmerk en wordt vaak in een adem met Tortoise en Apparat Organ Quartet genoemd. Toch klinkt Shogun Kunitoki onbevangen en origineel.
Een storing in elektronische apparatuur: deze tegenvaller lag aan de basis van het ontstaan van de elektronicagroep Shogun Kunitoki. Hoewel het kwartet al sinds de jaren '90 actief is, brachten ze nu pas hun eerste album Tasankokaiku uit. Shogun Konitoki, de naam doet Japans aan, toch is deze groep verankerd in de Finse hoofdstad. Hun nummers klinken als een caleidoscoop van vijf decennia elektronische muziek, psychedelica en minimalisme en zijn beïnvloed door muziek uit de jaren '60 van componisten zoals Steve Reich en Ennio Morricone. Tegelijk vreemd en familiair, groovy en melodieus, elektronisch en menselijk. Hun stomende beats en gelaagde songs zweven ergens tussen Tortoise en Apparat Organ Quartet. Het eindresultaat is telkens fris en uniek.

Arne Deforce & de Finnen
Het experimentele elektronicaduo Pan Sonic stond aan de wieg van de Finse elektronicascène. Bezielers Mika Vainio en Ilpo Väisänen luisterden begin jaren ’90 goed naar de industriële rock van pakweg Einstürzende Neubauten, maar gaan dezer dagen een streepje reggae of rockabilly niet uit de weg. Ondertussen gaan ze niet alleen aan de slag met laptops en ander elektronicatuig, ze verbouwen met evenveel plezier verouderde typmachines. Dit is Pan Sonic ten voeten uit: muziek zonder oogkleppen.
De Belgische cellist Arne Deforce heeft met de Finnen zijn fascinatie voor improvisatie en elektronica gemeen. De Oostendenaar vervlecht zijn cello met een scheut elektronica en kiest net als Pan Sonic niet graag een uitgestippelde route. Dit bewijst Deforce met zijn voorliefde voor onuitvoerbare werken. Gerenommeerde componisten zoals Jonathan Harvey boden Deforce al hun diensten aan. In het hedendaags ensemble Champ D'Action kan hij eveneens zijn creatieve ei kwijt. In de aanloop naar Etoiles Polaires 07 hield Arne Deforce samen met Pan Sonic een aantal improvisatiesessies. Daaruit bleek dat de muzikanten elkaar vlug vonden en al plannen smeden voor een leven na Etoiles Polaires 07.

Soundtracks voor besneeuwde poollandschappen
Met twee aftandse synthesizers en percussie houdt Aavikko het midden tussen psychedelica, soundtracks uit spaghetti westerns, Russische melodieën en nachtclubmuziek. Aavikko, wat zoveel betekent als woestijn, lijkt een patent te hebben op dit soort vreemde combinaties en wordt beschouwd als een van Finlands betere muziekexportproducten. De Britse krant The Guardian omschreef Aavikko als "de perfecte soundtrack om door een besneeuwd Fins landschap te rijden… met hete kolen in je broek." De groep slaat dan ook aan bij een breed publiek. Op Etoiles Polaires 07 zorgt mediakunstenaar, vj én muzikant actief in het (K-RAA-K)³ milieu Samuli Alapuranen voor de visuals bij het concert van Aavikko.

Tijd en plaats van het gebeuren :

Etoiles Polaires 07
Van woensdag 12 tot zaterdag 15 december 2007

Kunstencentrum Vooruit
Sint-Pietersnieuwstraat 23
9000 Gent

Het volledige programma en alle verdere info vind je op www.vooruit.be

Extra :
Aankondiging Etoiles Polaires, Koen Van Meel op Kwadratuur.be, 01/12/2007
"We interpreteerden onze invloeden verkeerd" Interview met het Finse experimentele rockcombo Circle, Hans Vanderlinden, Steve Marreyt, Astrid Geysels in Ruis, december 2007 (pdf)
Interview Kimmo Pohjonen, Koen Van Meel op Kwadratuur.be, 01/01/2004

Audio :
Magyar Posse, Popzag - Shogun Kunitoki, Tropiikin Kuuma Huuma - Cleaning Women, Aelita en Circle, Tyolaisten Laulu op Kwadratuur.be

Video :
Kimmo Pohjonen, Marita Liulia, Pekko Käppi, Cleaning Women, Jimi Tenor, Pan Sonic en Aavikko op YouTube

10:00 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

08/12/2007

Ode aan het roken : I AM A MISTAKE, een première van Jan Fabre, Wolfgang Rihm en Chantal Akerman

Wolfgang Rihm Zeven jaar na het kunstenparcours Over the edges in Gent zorgt de Antwerpse kunstenaar Jan Fabre alweer weer voor enige controverse. In 'I am a mistake' brengt hij een ode aan (de vrijheid van) het roken. Daarvoor wordt in acht grote Europese concertgebouwen zelfs tijdelijk het rookverbod opgeheven. "Ik zie de sigaret als een metafoor voor de vriend die bij jou is in goede en slechte tijden. Je pakt een sigaretje omdat je triestig bent, om het warm te krijgen, omdat je gelukkig bent en dat gevoel wil delen. Je steekt een sigaret op na de seks... " Met 'I am a mistake' brengt Jan Fabre een ode aan het roken als symbool voor hoe hij als kunstenaar in het leven staat. Een 'concertante' voorstelling op nieuwe muziek van Wolfgang Rihm voor één actrice, vier danseressen, achttien muzikanten, van de eerste tot de laatste noot begeleid door een film van Chantal Akerman.

Jan Fabre vroeg de Duitse componist Wolfgang Rihm om met hem samen te werken aan I am a mistake, een voorstelling op basis van een originele tekst van Jan Fabre met dezelfde titel. Deze tekst is een soort een manifest dat klinkt als een heuse geloofsbelijdenis van de artiest. De onomwonden bekentenis 'I am a mistake' is als een mantra die herhaalt en verdeelt. De stem weeft een web van bekentenissen en betekenissen, soms als metafoor voor een artiest, soms als protest. Protest tegen de realiteit met haar wetten, tegen feitelijkheden en hun conformisme.

Waarom Fabre voor deze voorstelling precies met Wolfgang Rihm wilde samenwerken, zegt hij : "Ik heb Rihm ooit op de cover van mijn tijdschrift Janus gezet, omdat ik hem een interessante componist vond. Ik had zijn muziek ontdekt via Peter Sloterdijk, de schrijver-filosoof. Met hem heb ik o.a. samengewerkt voor mijn film The Problem. Sloterdijk is een vriend van Wolfgang Rihm en de kunsthistoricus Hans Belting, die een aantal keer over mijn werk heeft geschreven. Ze vormen de zogenaamde Karlsruhe Schule. Het was voor mij een uitgemaakte zaak dat ik met Wolfgang een keer zou samenwerken."

Dit stuk is opgedragen aan de subversieve cineast (en amateur-entomoloog) Luis Buñuel en aan Antonin Artaud. "Ik ben een vergissing, omdat ik op een organische manier vorm geef aan mijn leven  en mijn werk, en daarbij afga op mijn eigen oordeel zonder me te bekommeren om wat je eigenlijk hoort te doen of te zeggen", zo vat de auteur zijn visie op de wereld samen. De 'eerste persoon' in zijn tekst weet dat hij hiervoor een prijs moet betalen: die van de geleidelijke zelfvernietiging. Deze drang naar zelfbevestiging en veronachtzaming van menselijke wetten en natuurwetten blijkt duidelijk uit het herhaald en onverbeterlijk opsteken van sigaretten op het podium, en de openlijke lofzang op tabak, waarvan de schadelijke gevolgen bekend zijn. "Ik ben trouw aan het genot dat me tracht te doden."

Wolfgang Rihm schreef een compositie voor Hilde Van Mieghem - "een actrice die doordrongen is van muziek, die de gesproken zang (Sprechgezang) kan toepassen op de noten die ik heb geschreven". Uit deze uitzonderlijke samenwerking ontstaat een multidisciplinaire performance waarin filmbeelden, livemuziek (door de 15 leden van het Ensemble Recherche), tekst, zang en dans elkaar aanvullen en versterken. Chantal Akerman filmt het materiaal op locatie met enkele performers van Jan Fabre.

De Nederlandse dirigent/componist Lucas Vis werd aangetrokken om Ensemble Recherche te leiden. Vis werkte nog niet eerder samen met Jan Fabre, maar kent hem als fenomeen, heeft ervaring met multidisciplinair theater, én met de muziek van Rihm. Lucas Vis : "Ik zou de combinatie van deze twee kunstenaars zelf nooit bedacht hebben, maar dat het gaat wérken, dat is zeker. En het is echt iets voor Rihm dat hij hier het volste vertrouwen in heeft. Het lastige is dat uit Fabres ideeën veel te halen valt, maar dat het moeilijk is om in woorden te omschrijven wat hij wil uitdrukken. Hij gooit graag een steen in de vijver, maar er is altijd méér. Achter ieder idee van Jan Fabre schuilt een diep filosofische gedachte, die in het kunstwerk zelf moet overkomen".

En over de partituur : " Als dirigent werp ik het liefst mijn blik eerst op de noten, om te weten waar het over gaat. En die partituur, die is bruisend! Om te beginnen viel mij op dat de tekst van Fabre, die vrij over de muziek heen klinkt als een soort spreekgezang, pas helemaal achteraan in Rihms stuk voor het eerst opduikt. Dat is toch opmerkelijk, je hebt een uur muziek, de partituur bestaat uit 209 pagina's, en dan begint de tekst pas op pagina 192! Voor die tijd zijn dan wel de twee baritons al te horen, maar die produceren enkel woordloze klanken. Zij vormen als het ware instrumenten binnen het ensemble.
In de bezetting daarvan valt nog meer op. Bij de houtblazers worden vooral de lage registers prominent aangesproken: daarin leeft Rihm zich echt uit, waarbij drie spelers behalve fluit, hobo en klarinet ook de basfluit, de althobo en de basklarinet bespelen. Verder bestaat het ensemble uit een trompet en een trombone, vier verschillende strijkers, slagwerk, harp, en dan zijn er, last but not least, twee piano's. Vooral dat laatste geeft aan het geheel een enorme kracht.
Het gekke is: de klank van twee vleugels samen is zoveel méér dan de optelsom van één plus één. En Rihms schrijfstijl draagt daar absoluut aan bij. De pianisten hebben veel grote akkoorden, waarvoor je aan twintig vingers haast te weinig hebt. Ondanks de felheid daarvan hebben de piano's geen overheersend karakter, de andere instrumenten hebben net zoveel te doen, het is ongelooflijk actieve muziek. So schnell wie möglich, staat er boven de opening. Tegelijk met de zware klappen van de piano's en het slagwerk klinken snelle patroontjes in de fluit en de basklarinet, maar ook prachtige lange, gedragen tonen door de strijkers en de koperblazers. Er is dus een veelheid aan gebeurtenissen, maar het is enorm goed uitgebalanceerd.

Waarom is deze muziek zo goed? De inhoud is goed, de vorm is goed, het uur is zo voorbij, het is heerlijk om het te mogen uitvoeren. Wat mij vooral bevalt: de partituur spreekt meteen duidelijke taal. Als musici die noten zien dan snappen ze het, geen enkele noot levert twijfel op. Natuurlijk zijn de musici van Ensemble Recherche ervaren in het doorgronden van nieuwe noten, maar dat gaat niet bij iedere componist even gemakkelijk. Juist in duidelijkheid onderscheidt zich een goede componist. En Rihm, dat is de top. Door zijn grote vakmanschap kan hij zeggen wat hij te zeggen heeft."

'I am a mistake' ging in première op donderdag 29 november 2007 in The Athens Concert Hall in Athene. Dit is de enige voorstelling in België, mis ze dus niet ! Kun je er echt niet bij zijn, dan kan je nog terecht in de Kölner Philharmonie in Keulen op zaterdag 15 december of op woensdag 15 december 2007 in de Cité de la Musique in Parijs.

Tijd en plaats van het gebeuren :

I AM A MISTAKE: Jan Fabre, Wolfgang Rihm en Chantal Akerman
Dinsdag 11 decmber 2007 om 20.00 u

Bozar - Henry Le Bœufzaal
Ravensteinstraat 23
1000 Brussel

Meer info : bozar.be, arsmusica.be, ensemble-recherche.de, troubleyn.be en lucasvis.nl

Bron : Interview door Myrthe van Dijk, musicologe, voor Preludium, Tijdschrift van het Koninklijk Concertgebouworkest en het Concertgebouw Amsterdam op troubleyn.be

Extra :
I am a mistake - Jan Fabre/Wolfgang Rihm/Chantal A, Michaël Bellon op brusselnieuws.be, 5/12/2007
Wolfgang Rihm in conversation with Kirk Noreen and Joshua Cody, sospeso.com
Dossier Wolfgang Rihm op beckmesser.de

Elders op Oorgetuige :
Muziek is een levensproces : interview met Wolfgang Rihm, 7/12/2007
De zondvloed van Aperghis, 25/11/2007
Beards I - Daemonie : confrontatie met de eigen tijd en haar onzekere waarden, 21/10/2007
ARS MUSICA/WINTER EVENTS 2007 in het teken van de kruising der kunsten, 21/10/2007
"I am a mistake" : Avant-première van de Wolfgang Rihms muziek voor de voorstelling van Jan Fabre, 29/09/2006

12:00 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

07/12/2007

Er zijn geen aardbeien in de winter, maar wel Mâäk's Spirit

Mâäk's Spirit Mâäk's Spirit is een Frans-Belgisch jazzensemble dat enkele van de meest getalenteerde muzikanten uit de Belgische en Franse jazz-scene verenigt. Na een debuut als kwartet bestaat de groep nu uit vijf muzikanten en een lichtontwerper. De muzikanten hebben de meest diverse achtergronden (jazz, rock, hedendaagse muziek...) maar delen een voorliefde voor improvisatie en experiment. Vandaar ook de talrijke samenwerkingen met artiesten uit andere culturen. Nog tot eind december 2007 geeft het ensemble een reeks optredens op onverwachte en ongewone locaties in Brussel. In een wassalon, een beenhouwerij, een kunstgalerij, een station...

'Er zijn geen aardbeien in de winter' is het eerste project dat gecreëerd wordt in residentie in de Beursschouwburg. Er zijn geen aardbeien in de winter gaat over de mechanismen van improvisatie, over het maken van artistieke keuzes op een gegeven moment en een gegeven plaats. De titel verwijst naar het belang van externe factoren en omstandigheden. Net zoals er bij ons geen aardbeien groeien in de winter, kan de muziek die je 's ochtends in een station maakt niet dezelfde zijn als muziek die je 's avonds in een concertzaal speelt. Voor de muzikanten is dit een ideale gelegenheid om hun improvisatiepraktijk tot in het extreme door te trekken, buiten het klassieke concertkader en in aanwezigheid van toevallige passanten. In dit project komt de muziek tot het publiek in plaats van omgekeerd. De parameters van de voorstellingen (48 in totaal) - plaats, tijdstip, duur en bezetting - liggen niet op voorhand vast. De voorstellingen kunnen meerdere malen per dag plaatsvinden, op verschillende locaties, en variëren in duur van enkele minuten tot meerdere uren. Er kan solo gespeeld worden of met de hele groep, en alle mogelijke combinaties daartussen. Soms wordt ook een gastartiest uitgenodigd.

Alle voorstellingen in het kader van 'Er zijn geen aardbeien in de winter' worden gefilmd. Niet om rustig buiten context verkauwd te worden, maar als basis van een autonoom filmisch werk. Het gaat niet om reportages, maar om een geheel van op zich staande grafische stukken. 'Er zijn geen aardbeien in de winter / residentie Brussel Beursschouwburg' wordt een DVD-box met 48 DVD's. Op 1 maart 2008 wordt 'de 48 keer' getoond in de Beursschouwburg.

Mâäk's Spirit is een collectief bestaande uit vijf muzikanten met een achtergrond in jazz, rock en hedendaagse improvisatiemuziek: Laurent Blondiau (trompet), Jeroen Van Herzeele (saxofoon), Jean-Yves Evrard (gitaar), Sébastien Boisseau (contrabas), Eric Thielemans (drums) en Sam Mary (lichtontwerp). De vijf leden zijn allemaal geboren rond het jaar 1969. Zonder kleerscheuren of opgelopen trauma's hebben ze de tijd van de Lacoste polo's en Milletjassen en de muziek van Boy George en Wham overleefd. Vandaag de dag bevinden ze zich in een totaal nieuwe wereld.

Mâäk's Spirit : "We willen graag aanwezig zijn in deze wereld, hoewel we volop in een stevige crash op de snelweg naar verlichting zitten. We lijken soms een missie te hebben… als we niet oppassen. We zijn believers. We geloven in kwaliteit. We zijn als ridders op een onmogelijke queeste naar schoonheid en kwaliteit. Een queeste die niet te realiseren valt, maar desalniettemin houdt deze poëtische daad waarbij we onze eigen mythes neerhalen en staan te dansen op hun smeulende assen ons in leven. We denken dat het misschien wel een tegengif is voor de echte bloedvergieten op het televisiescherm, die op dit eigenste ogenblik plaatsvinden. Zo worden wij –net als iedereen– geconfronteerd met deze nieuwe spannende wereld en zingen erover. Tja, soms laten we ons gaan, beginnen allemaal te zingen en lijken net een bende troubadours. Maar op andere momenten, eerlijk gezegd, raken we verveeld op een snelweg ergens in Europa en vragen ons af: waarom eigenlijk deze queeste? Waarna we aan een of ander benzinestation stoppen voor een Snickers of een ijsje om vervolgens weer gelukkig te zijn, althans toch voor een tijdje. Beslist meer een jazzband dan een rockband, maar aan de andere kant.. Jazz???? Grenzen lijken te vervagen, te verdwijnen en nieuwe culturele ruimtes verschijnen. In die nieuwe ruimtes huren we a room with a view en noemen die: 'Ensemble de musiques actuelles et improvisées'. Jazeker, in de Franse taal aangezien het de taal is die we gebruiken om... wel,…om met elkaar te communiceren.
Maar het ging dus over een band die nu sinds een negental jaar bestaat en waarvan de huidige line-up uit 2002 stamt. Een ensemble van vijf muzikanten, vijf individuen met heel verschillende temperamenten, smaken, noden, verlangens. Sommige praten niet graag, anderen zijn niet zo tuk op alcohol. We lijken allemaal wel zo nu en dan van een lekker stuk vlees te houden, en we nemen onze Belgische frieten zeer ernstig. Hadden we u trouwens al gezegd dat we onze Belgische frieten zeer ernstig nemen??
En bijgevolg… nadat we oh zo zorgvuldig ons argument hebben opgebouwd, vertrouwen we er volledig op dat de enige conclusie van dit geklets is, dat Mâäk's Spirit gewoon is.
Wij geloven eerlijk waar dat dat maar moet volstaan. Maar jeezes, wat heeft het geduurd om tot dit punt te komen. Misschien wel omdat we in rivieren van misverstanden spraken met twee- en soms zelfs drietalige acrobatieën?? Maar nogmaals, het is gewoon, is gewoon, is gewoon."

Tijd en plaats van het gebeuren

Mâäk's Spirit : Er zijn geen aardbeien in de winter
Nog tot eind december 2007 op diverse locaties in Brussel

Alle verdere info en de exacte speeldata en -plaatsen vind je op www.maaksspirit.be , www.myspace.com/maaksspirit en www.beursschouwburg.be
Video :
Jazz tussen de droge voeding en de vriezers, Skynet.be, 13/12/2007

22:26 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

Nieuwe geluiden op de fluit : Robert Hendriks & Magnus Båge

Robert Hendriks & Magnus Båge De eerste solo-cd van de Zweedse fluitist Magnus Båge veroorzaakte een ware sensatie. Sir James Galway noemde de opname een mijlpaal in de geschiedenis van het fluitspel. Bage heeft dan ook een nieuwe techniek op zijn naam staan. De 'expression slide' zoals hij die zelf noemt, zal tijdens dit concert uitgebreid gedemonstreerd worden op een fluit met een door hemzelf ontworpen mondstuk. Samen met pianist Robert Hendriks voert Båge het speciaal voor deze fluit gecomponeerde fluitconcerto 'Shimmering Blue' van Rolf Martinsson uit. Daarnaast ook werk van Bach, Schumann, Grieg en Jongen voor fluit en klavier en van Willem Kersters voor piano solo.

Rolf Martinsson (1956) is een van de belangrijkste hedendaagse componisten uit Zweden. Zijn werk wordt internationaal opgepikt, vaak dankzij internationale solisten. Zo werd zijn trompetconcerto 'Bridge' al uitgevoerd door de Berliner Philharmonker en zijn tromboneconcerto 'Fairlight' door het Weense Radio Symfonie Orkest en bestelde het BBC Symphony Orchestra bij hem een celloconcerto. Martinsson werkt momenteel aan orkestliederen voor de beroemde Anne Sofie von Otter. De Zweed schreef zo’n 90 werken, in alle genres. Zijn stijl getuigt van groot vakmanschap. Hij is artistiek adviseur van het Symfonisch Orkest van Malmö en doceert Muziektheorie en compositie aan het conservatorium van Malmö. Zijn fluitconcerto 'Shimmering Blue' bestaat in een versie voor fluit en orkest, en in een versie voor fluit en piano. Het werk  werd gecomponerd in opdracht van Magnus Bage met de uitdrukkelijke bedoeling zijn speciale glissando-achtige techniek te demonstreren.

Willem Kersters (1929-1998) studeerde zowel in Antwerpen en Brussel, naast compositie (oa. bij Marcel Poot), ook piano en orkestdirectie. Vanaf het begin van de jaren zestig was hij muziekprogrammaleider bij de BRT, Omroep Limburg en docent aan het Antwerpse conservatorium, later ook aan dat van Maastricht. Aanvankelijk componeerde hij werken in een laat-romantische, expressionistische stijl. Eind jaren '50 ontwikkelt hij een eigen compositietechniek gebaseerd op het idee van tritonusverwantschap. Later neemt hij deze techniek op in een vrije seriële schrijfwijze en nog later ontwikkelt hij een 'tonaliteit van de twaalftoonstoonladder'. In zijn vocale werken is zijn schrijfwijze intuïtiever.

Magnus Båge (1967) behaalde zijn diploma in Stockholm, na het spelen van Mozarts fluitconcerto met het Zweeds Radio-orkest. Sindsdien is hij een veelgevraagd solist en kamermuzicus. Tot 2006 was hij solist van het Bergense Filharmonisch Orkest in Noorwegen. Die positie verliet hij om een solocarrière uit te bouwen en te componeren. Vele Zweedse componisten schreven werk voor Bage. Naast het concerto van Martinsson zit er ook een grootschalig werk van Jan Sandström in de pijplijn. Hij is de gepatenteerde uitvinder van een nieuwsoortig mondstuk voor de dwarsfluit.

De Genkse pianist Robert Hendriks (1970) werkt momenteel als leraar aan de Stedelijke Academie voor Muziek, Woord en Dans Emiel Hullebroeck in Gentbrugge. Hij studeerde aan het conservatorium van Maastricht bij Frans Van Beveren. Ondertussen is hij een begaafd pianist die zich in alle alle muziekstijlen thuisvoelt. Wat kamermuziek betreft heeft Hendriks toch een voorliefde voor het liedrepertoire, waarbij hij met tal van binnen- en buitenlandse sopranen en tenoren samenwerkt. Momenteel werkt hij samen met de Zweedse fluitist Magnus Bage, met wie hij in het voorjaar van 2008 ook in Stockholm zal concerteren.

Programma :
  • Grieg, 2de deel uit de pianosonate opus 7 (piano solo) (enkel zondag)
  • J.S. Bach, Sonate voor fluit en piano BWV 1031
  • R. Schumann, Drei Romanzen opus 94 (enkel donderdag)
  • R. Martinsson, Shimmering Blue (2005)
  • W. Kersters, Preludes opus 82 (1987) (piano solo) (enkel donderdag)
  • J. Jongen, Danse lente
  • E. Grieg, Sonate voor fluit en piano opus 8
Tijd en plaats van het gebeuren :

Robert Hendriks & Magnus Båge
Zondag 9 december 2007 om 11.00 u

Jan Palfijn Ziekenhuis - auditorium
Henri Dunantlaan 5 (Watersportbaan)
9000 Gent
-----------------------
Donderdag 13 september 2007 om 20.30 u
De Rode Pomp
Nieuwpoort 59
9000 Gent

Meer info: www.rodepomp.be

R. Martinsson : www.rolfmartinsson.com
Magnus Båge : www.magnusbage.com
Willem Kersters op www.matrix-new-music.be

Benieuwd ? Bekijk dan alvast deze video waarin Magnus Båge tekst en uitleg geeft bij zijn nieuwste uitvinding en de techniek uitvoerig demonstreert, met uittreksels uit 'Shimmering Blue' in de versie voor fluit en orkest (YouTube, 24/11/2007, 4' 54'')



en Magnus Båge met een kort fragmentje uit 'Energy', eveneens van Rolf Martinsson

Elders op Oorgetuige :
Robert Hendriks : Preludes, 1/10/2006

12:00 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook