10/12/2007

Natuurfenomenen : laureatenconcert 2de Emanon Compositieprijs

Emanon Compositieprijs Dinsdag vindt in deSingel in Antwerpen de uitreiking van de 2de Emanon Compositieprijs plaats. Het thema van deze tweede compositieprijs was 'Natuurfenomenen'. Women, de compositie die Tom Dejonckheere, laureaat van de editie 2005, schreef in opdracht van Emanon beleeft tijdens dit laureatenconcert zijn première. Naast het nieuwe jonge talent programmeert Emanon die avond uitsluitend Vlaamse muziek van Petra Vermote en Gwendolyn Sommeryns met als kers op de taart de wereldcreatie van Greenpiece van André Laporte. Na dit feestelijk concert biedt Emanon alle genodigden een glas aan zodat je de gelegenheid krijgt om na te kaarten met componisten en musici.


Programma:
  • Tom Dejonckheere (laureaat 2005), Women (creatie)
  • Creatie Laureaat 2007
  • Gwendolyn Sommereyns, Urulu
  • Petra Vermote, Amanecía
  • André Laporte, Greenpiece (wereldcreatie)
Tijd en plaats van het gebeuren

Laureatenconcert 2de Emanon Compositieprijs
Woensdag 12 december 2007 om 20.00 u
deSingel - Kleine zaal
Desguinlei 25
2018 Antwerpen

Reserveren via e-mail aan marc.vertommen@emanon.be of telefonisch op het nummer 016 / 299 102

Meer info : www.emanon.be

André Laporte en Petra Vermote op www.matrix-new-music.be
Gwendolyn Sommereyns : gwendolynsommereyns.com en www.matrix-new-music.be

Elders op Oorgetuige :
Mystery : Emanon verrast met virtuoos muzikaal avontuur, 23/11/2007
Brussels Conservatorium verwelkomt Dutilleux en Laporte, 15/02/2007

07:00 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

09/12/2007

Lucien Goethals In Memoriam : Spectra brengt hulde aan de vorig jaar overleden Gentse componist

Lucien Goethals Woensdag speelt Spectra, het Gentse hedendaagse muziek ensemble onder leiding van Filip Rathé, een in memoriam concert voor Lucien Goethals (1931- 2006). Precies een jaar geleden - op 12 december 2006 - overleed deze Gentse componist en BRT-producer. Als pionier van de nieuwe, elektro-akoestische muziek was Goethals een van de belangrijkste componisten van zijn generatie. De Stichting Lucien Goethals en Spectra plaatsen zijn werk precies één jaar na zijn overlijden opnieuw voor het voetlicht.

Na zijn jeugd in Argentinië keerde Goethals terug naar zijn geboortestad Gent waar hij aan het conservatorium studeerde. Maar Goethals' muzikale interesse ging meer en meer naar de nieuwe internationale ontwikkelingen in de muziek van de jaren vijftig en zestig. De jonge componist keerde zich af van de academische en conventionele muziek en richtte zich op muzikale innovatie en avant-garde.
In de jaren zestig was Gent een belangrijke ontmoetingsplaats voor vernieuwende componisten, waaronder ook veel buitenlandse kunstenaars. In deze context ontwikkelde Goethals een eigen muzikale taal waarin elektronica en akoestische instrumenten op gelijke voet staan. De componist stond dan ook mee aan de wieg van het IPEM (Instituut voor Psychoakoestika en Elektronische Muziek) van de Ugent. Vanuit een nauwe betrokkenheid bij de muzikale avant-garde van de jaren zestig ontwikkelde hij een uiterst persoonlijke en ontroerende muzikale taal, die steeds is vervuld van een melancholische ondertoon. Zijn zoekende natuur en de authenticiteit van zijn werk, maken van deze Gentse componist een van de weinige hedendaagse Belgische componisten met internationale allure en betekenis.

Programma :
  • Lucien Goethals, Lecina (1966)
  • Lucien Goethals, Gmebophonies (1979)
  • Lucien Goethals, Pampa (1979)
  • Lucien Goethals, Musica con Cantus Firmus Triste (1978)
  • Lucien Goethals,Studie I (1962)
  • Lucien Goethals,Cuatro Poemas de F.G. Lorca (1998)
Tijd en plaats van het gebeuren :

Spectra Ensemble : Lucien Goethals In Memoriam
Woensdag 12 december 2007 om 20.00 u
Stadhuis Gent - Pacificatiezaal
Botermarkt 1
9000 Gent

Meer info : www.spectraensemble.com en www.slg.be

Lucien Goethals op www.matrix-new-music.be

Extra :
Lucien Goethals, 'Cuatro Poemas de Federico García Lorca: 1. El Concierto Interrumpido', door Lucienne Van Deyck (mezzosopraan); Spectra Ensemble olv Filip Rathé op Kwadratuur.be

Elders op Oorgetuige :
De weg naar avontuur : nieuwe muziek op het Festival van Vlaanderen Gent, 25/09/2007
Al Amin Dada opent voorjaarsseizoen De Nieuwe Reeks, 19/02/2007
In memoriam Lucien Goethals : een gesprek uit de archieven, 14/12/2006
Lucien Goethals is niet meer, 13/12/2006
Gradus ad Parnassum : Berio, Goethals, De Baerdemacker, Smetryns en Janssens, 9/12/2006
75 jaar André Laporte en Lucien Goethals, 17/11/2006

18:00 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

Trio Scordatura : aandacht voor nieuwe of ongewone toonstemmingen

Trio Scordatura Het Brits-Nederlands-Duitse Trio Scordatura voelt zich helemaal thuis in werken met alternatieve stemsystemen, boventonen of drones met mikrotonale veranderingen. Harry Partch - één van de pioniers van alternatieve stemmingen-  kan natuurlijk niet ontbreken op het programma. Dit trio gaat niet enkel op zoek naar nagelnieuw werk maar spoort ook componisten aan om voor hen te schrijven. Het resultaat kan je horen in zeer recent werk van Phill Niblock, Horatiu Radulescu en Guy De Bièvre, die hen op het podium vervoegt met zijn dobro-gitaar.

Trio Scordatura (Elisabeth Smalt - altviool, viola d'amore - Alfrun Schmid - zang en Bob Gilmore - klavier/elektronica) werd in 2006 opgericht met de bedoeling muziek op de planken te brengen waarbij de aandacht uitgaat naar nieuwe of ongewone toonstemmingen. Een groot deel van hun repertoire is microtonaal, maar zij spelen ook composities die - binnen het gegeven van de gelijkzwevende stemming - nieuwe inzichten m.b.t. toonhoogte en harmonie brengen. Het gebruik van microtonen werd lang beschouwd als iets vreemds en kunstmatigs, maar vandaag is het een aanvaard onderdeel van de compositiepraktijk. Dat komt duidelijk aan bod in het programma dat ze op dit concert brengen.

'Solo for Benedict Schlepper-Connolly' van Garret Sholdice (1983) werd geschreven voor een goede vriend, de Ierse componist Connolly, violist en oprichter van het Ensemble Imp, een ensemble voor nieuwe muziek in Dublin en directeur van het Printing House Festival of New Music. Van het stuk bestaan twee versies, een voor viool solo en een voor altviool solo, die je op dit concert te horen krijgt. Met een minimum aan materiaal weet Sholdice een hypnotiserende sfeer op te roepen waarbij kleine veranderingen een grote impact bewerkstelligen.

De Roemeens-Franse componist Horatio Radulescu (1942) begon met zijn zeer eigenzinnige gebruik van harmonische spectra toen hij nog een student was in Roemenië in de jaren '60. Tot de eerste werken die hij voltooide nadat hij naar Parijs kwam in 1969 behoort Credo voor negen cello's, een vroeg voorbeeld van spectrale muziek, geschreven jaren voordat de term zelf was uitgevonden. In de decennia daarna heeft Radulescu zijn radicale compositietechnieken steeds verder uitgewerkt.
'Amor medicabilis nullis herbis II' is speciaal gecomponeerd voor het Trio Scordatura. De poëtische titel stamt van de Carmina Burana en betekent zoveel als "er is geen genezing voor de liefde". Radulescu vond een inscriptie van deze tekst op een muur in Italië en dit inspireerde hem tot het maken van dit 18 minuten durende werk. Het is in wezen een abstracte compositie waarbij drie musici harmonische spectra als figuraties spelen boven een opeenvolging van snel wisselende grondtonen, elk in hun eigen ritme. Zoals vaak in Radulescu's werken worden de tonen 'gekleurd' door het gebruik van een arsenaal aan nieuwe speel- en zangtechnieken.

Hans Roels (1971) componeerde 'Ohne Worte I' in opdracht van Q-O2 naar aanleiding van de herdenking van het zestigjarig bestaan van het concentratiekamp van Breendonk. "Ohne Worte" (2002) is een stuk met veel ruis, soms dreigt de muziek daarin zelfs te verdwijnen. De slagwerker wrijft over een kartonnen doos, de zanger zingt heel zacht (iets tussen fluisteren en fluiten in) en het mengpaneel wordt niet enkel in zijn normale functie gebruikt (om de volumes te regelen) maar is een zelfstandig instrument. Het maakt gebruik van een eigen technische "storing": nl de mogelijkheid om ruis te genereren (een vervelende eigenschap voor de meeste muzikanten). Nagenoeg onhoorbaar ligt het lied "De Zeerover Jenny" van Kurt Weill aan de grondslag van het stuk.

De muziek van Phill Niblock (1933) kenmerkt zich door enorme texturen die gegenereerd worden door opeenstapeling van tonen die zeer dicht bij elkaar liggen. Zijn muziek wordt vaak omschreven als 'drone'-muziek, maar dat dekt niet de juiste lading. In een ideale Niblock uitvoering wordt een toon nooit op dezelfde manier gespeeld (in de geest van Heraklitos en de rivier). De muzikanten dienen minutieuze verschillen in intonatie te realiseren telkens ze een nieuwe toon inzetten - al staat op partituur dezelfde noot geschreven.  'Three Orchids' is een compositie voor 3 orkesten. Elk orkest speelt een toon die verandert door microtonale variaties en octaveringen. De versie die Trio Scordatura samen met Guy De Bièvre speelt, bestaat uit 36 vooraf opgenomen sporen (opgenomen in de studio van Johan Vandermaelen) en vier live gespeelde stemmen. De muziek klinkt zeer intens. Een mix van zwevingen (bijna unisono gespeelde toonhoogtes), boventonen en andere psycho-akoestische effekten zijn alom-tegenwoordig in de texturen.

Guy De Bièvre (1961) componeerde 'The Hopley Suite' in 1996 voor het ensemble The Bozza Mansion Project. George Hopley is het pseudoniem van Cornell Woolrich, een Amerikaanse schrijver van "mystery novels" en kortverhalen. Zijn werk lag aan de basis van een aantal filmklassiekers als 'Rear Window' van Hitchcock en 'The Bride Wore Black' van Truffaut. De Bièvre koos een aantal tekstfragmenten uit Hopley's oeuvre waarop hij een reeks van bewerkingen toepaste. Analoog aan de tekstbewerking bestaat de muziek deels uit gerecycleerde muziekfragmenten.

'To find out the dawn hour' van Benedict Schlepper-Connolly (1985) is een ongedetermineerde compositie geschreven voor uiteenlopende bezettingen zoals bijvoorbeeld voor contrabas en delay, voor negentien violen, voor gemengd ensemble etc. De zesde is speciaal gecomponeerd voor het Trio Scordatura. Aan de basis van alle versies ligt een stijgende grote tertstoonaard in just intonation gevolgd door haar gespiegelde omkering. Het geheel doet sterk denken aan de renaissance-afbeeldingen van de harmonie van het universum en de verhoudingen van de macro- versus de microkosmos. Dit theoretische wereldbeeld bepaalt de structuur van de compositie waarbij de muziek geleidelijk op- en afgebouwd boven op een spiltoon. In deze versie wordt het just intonation toonhoogtesysteem uitgebreid met intervallen afgeleid van de derde, vijfde en zevende boventoon en transposities ervan.

'Two Psalms' is een vroeg werk van de Amerikaanse componist, theoreticus en instrumentenbouwer Harry Partch (1901-1974) uit de jaren 1931-32. Typisch voor de werken van die tijd is dat de zanger de tekst intoneert op specifieke intervallen van Partch zijn microtonale toonaarden. Dat resulteert in een zangstijl die het midden houdt tussen klassieke zang en de reciterende stem met de typische natuurlijke inflecties. De zanger wordt samen met de altviolist begeleid door een microtonaal herstemd klavier. Partch zelf gebruikte daarvoor een herstemd harmonium, maar tegenwoordig kan dat met een syntesizer gespeeld worden. De eerste psalm is een transcriptie van Psalm 23 zoals gezongen door een joodse kantor in San Francisco in een harmonisatie van Partch. De tweede, 'By the rivers of Babylon', is een vrije compositie.

Programma :
  • Garrett Sholdice, Solo for Benedict Schlepper-Connolly (2006)
  • Horatio Radulescu, Amor Medicabilis Nullis Herbis II (2007)
  • Hans Roels , Lieder Ohne Worte I (2002)
  • Phill Niblock, Three Orchids (2003)
  • Guy De Bièvre, The Hopley Suite (1996)
  • Benedict Schlepper-Connolly, to find out the dawn hour (2007)
  • Harry Partch, Two Psalms (1931-32)

Tijd en plaats van het gebeuren :

Trio Scordatura & Guy De Bièvre
Dinsdag 11 december 2007 om 20.00 u

Logos Tetraeder
Bomastraat 26
9000 Gent

Meer info : logosfoundation.org en trioscordatura.com

Bron : logosfoundation.org

Elders op Oorgetuige :
Een reis door de menselijke geest, 3/03/2007

13:00 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

Etoiles Polaires : poolsterrenregen in Vooruit

Etoiles Polaires 07 De Finnen komen! Voor de tweede keer op rij haalt Kunstencentrum Vooruit en Etoiles Polaires vzw een stukje Hoge Noorden naar Gent. Tijdens het vierdaagse Etoiles Polaires 07 festival krijg je het beste uit de Finse alternatieve muziekscène te horen en vinden boeiende mediakunstenaars onderdak in Vooruit. Het mooie is dat deze kunstvormen vaak in elkaar vloeien. Naast audiovisuele concerten staan er ook originele samenwerkingen tussen Finse en Belgische muzikanten op stapel. Uitblazen van het Fins muzikaal geweld kan tijdens een wervelend video- en installatieparcours, in de zetels op het FrictiesSalon met gastcurator Juha Huuskonen of met een Finse hap. En naar goede gewoonte wordt het festival uitgewuifd met een knallende polarparty.

Video- en installatieparcours
Etoiles Polaires 07 stippelt een afwisselend video- en installatieparcours uit. Drie mediakunstenaars slaan hun werken op in enkele zalen en gangen van Vooruit, met Terike Haapoja als Artist in Focus. Zij brengt drie werken mee. Het eerste klinkt luguber, maar dat is het allerminst. Voor Community nam Haapoja met een infrarood camera plaatjes van afkoelende dode dieren. In Mind over Matter over Mind verheft ze embryos tot kunst en Atlantis neemt een kijkje in de baarmoeder. Juha Valkeapää creëert geluidsportretten van de bezoeker en het internationaal mediakunstnetwerk Pixelachescreening mengt op een speelse en kritische wijze technologie en media.

Doorlopend Placard headphonefestval in Vooruit Café
Muzikanten overal ter wereld maken op hetzelfde moment muziek en staan in contact met elkaar via een simpele koptelefoon: dat is de filosofie van Placards
headphonefestival. Er onstaat een samenhangend concert, terwijl de muzikanten vaak duizenden kilometers van elkaar verwijderd zijn. Zet ook een koptelefoon op en laat je verrassen door wat aan de andere kant van de wereld gebrouwen wordt.

De alternatieve Finse muziekscène
Etoiles Polaires 07 biedt vier dagen onderdak aan de crème van de hedendaagse Finse muziekscène. De Finse eigenzinnigheid weerklinkt in hun muziek: obscure underground, postrock, impro, elektronica of neo-folk.

Pojhonen & co

Kimmo Pohjonen Accordeontovenaar Kimmo Pohjonen veegt het ouderwetse imago van de accordeon van tafel en geeft het instrument een waardige tweede jeugd. Met zijn roots in het achterhoofd reist hij met zijn accordeon langs jazz, avant-garde, soul en alles daartussen. Marita Liulia, The Queen of Multimedia, zorgt in Animator voor live animatie.
Pojhonen prijkt op Etoiles Polaires 07 affiche niet alleen naast de zijde van Marita Liulia. Met Uumen doet hij het met de Franse jazzdrummer Eric Echampard. Pohjonen laat geen enkel genre ongemoeid en ziet het als een uitdaging zijn muziek zowel met traditionele elementen te stofferen, als met eigentijdse elektronische klanken. In een duo met de Fransman Erik Echampard promoveert Pohjonen zijn accordeon tot een geluidsmachine, die hij moeiteloos de 21ste eeuw binnen draagt. De Finse pers vond zelf een nieuw genre uit voor wat Pohjonen brengt: Kimprovisation. Net zoals Pohjonen deelt Echampard een voorliefde voor improvisatie. Beide muzikanten verlaten de klassieke piste en tonen zo hun veelzijdigheid als muzikant aan.
In het Finse rariteitenkabinet is Pekko Käppi een graag geziene gast. Met niet meer dan een jouhikko, een traditionele Finse viool vervaardigd uit paardenhaar, en zijn typische stem, charmeert hij het publiek. Met zijn eerste soloalbum 'Jos ken pahoin uneksii' dat dit jaar uitkwam, bewijst hij thuis te zijn in hypnotiserende freefolk en psychedelische deuntjes

Intergalactische industriële keukenmuziek
Het Finse trio Cleaning Women zweert bij zelfgemaakte instrumenten en gaat daarbij niets uit de weg. Keukenmateriaal, blikverpakking, potten en pannen: alles wat geluid maakt, komt in de handen van Cleaning Women. Met gepersonaliseerde keukenrobots bezetten de leden van Cleaning Women als volleerde drag queens het podium. Cleaning Women plukt uit punk en jazz, kuiert langs industrial en latino, maar klinkt toch voldoende dansbaar.

Jimi Tenor meets Flat Earth Society & Maippi Ketola
De extravagante en ietwat wereldvreemde Jimi Tenor, in het echte leven Lassi Lehto, doorzwom alle mogelijke muzikale waters. Als elektronicamuzikant startte hij zijn carrière bij het Britse Warp label, waar hij in 1994 onverwacht een hit scoorde met het aanstekelijke 'Take me baby' .Daarna kreeg Tenor honger naar meer en verkende soul, Afrikaanse ritmes, rock, kitsch en spacejazz. De muzikale veelvraat vertoont de laatste jaren een gezonde obsessie voor alles wat ruikt naar bigbandmuziek en symfonieorkesten. Ook Peter Vermeersch is met zijn bigband Flat Earth Society thuis in verschillende genres. Met Flat Earth Society laat hij zich graag leiden door uiteenlopende muziekstijlen zoals jazz, filmmuziek en funk.
Etoiles Polaires 07 gaf beide heren huiswerk. Tenor schreef nieuw werk voor FES, terwijl Peter Vermeersch bestaand werk van Jimi Tenor onder handen nam. Deze twee bands op één podium: een spannende combinatie! Alsof dat nog niet genoeg is, zorgt mediakunstenares Maippi Ketola voor zinprikkelende projecties.

Shogun Kunitoki
Hoewel de groepsnaam doet vermoeden dat de band uit Japan komt, heeft Shogun Kunitoki wel degelijk Finse wortels. De groep uit Helsinki maakt van oerdegelijke elektronica en ontroerend minimalisme haar handelsmerk en wordt vaak in een adem met Tortoise en Apparat Organ Quartet genoemd. Toch klinkt Shogun Kunitoki onbevangen en origineel.
Een storing in elektronische apparatuur: deze tegenvaller lag aan de basis van het ontstaan van de elektronicagroep Shogun Kunitoki. Hoewel het kwartet al sinds de jaren '90 actief is, brachten ze nu pas hun eerste album Tasankokaiku uit. Shogun Konitoki, de naam doet Japans aan, toch is deze groep verankerd in de Finse hoofdstad. Hun nummers klinken als een caleidoscoop van vijf decennia elektronische muziek, psychedelica en minimalisme en zijn beïnvloed door muziek uit de jaren '60 van componisten zoals Steve Reich en Ennio Morricone. Tegelijk vreemd en familiair, groovy en melodieus, elektronisch en menselijk. Hun stomende beats en gelaagde songs zweven ergens tussen Tortoise en Apparat Organ Quartet. Het eindresultaat is telkens fris en uniek.

Arne Deforce & de Finnen
Het experimentele elektronicaduo Pan Sonic stond aan de wieg van de Finse elektronicascène. Bezielers Mika Vainio en Ilpo Väisänen luisterden begin jaren ’90 goed naar de industriële rock van pakweg Einstürzende Neubauten, maar gaan dezer dagen een streepje reggae of rockabilly niet uit de weg. Ondertussen gaan ze niet alleen aan de slag met laptops en ander elektronicatuig, ze verbouwen met evenveel plezier verouderde typmachines. Dit is Pan Sonic ten voeten uit: muziek zonder oogkleppen.
De Belgische cellist Arne Deforce heeft met de Finnen zijn fascinatie voor improvisatie en elektronica gemeen. De Oostendenaar vervlecht zijn cello met een scheut elektronica en kiest net als Pan Sonic niet graag een uitgestippelde route. Dit bewijst Deforce met zijn voorliefde voor onuitvoerbare werken. Gerenommeerde componisten zoals Jonathan Harvey boden Deforce al hun diensten aan. In het hedendaags ensemble Champ D'Action kan hij eveneens zijn creatieve ei kwijt. In de aanloop naar Etoiles Polaires 07 hield Arne Deforce samen met Pan Sonic een aantal improvisatiesessies. Daaruit bleek dat de muzikanten elkaar vlug vonden en al plannen smeden voor een leven na Etoiles Polaires 07.

Soundtracks voor besneeuwde poollandschappen
Met twee aftandse synthesizers en percussie houdt Aavikko het midden tussen psychedelica, soundtracks uit spaghetti westerns, Russische melodieën en nachtclubmuziek. Aavikko, wat zoveel betekent als woestijn, lijkt een patent te hebben op dit soort vreemde combinaties en wordt beschouwd als een van Finlands betere muziekexportproducten. De Britse krant The Guardian omschreef Aavikko als "de perfecte soundtrack om door een besneeuwd Fins landschap te rijden… met hete kolen in je broek." De groep slaat dan ook aan bij een breed publiek. Op Etoiles Polaires 07 zorgt mediakunstenaar, vj én muzikant actief in het (K-RAA-K)³ milieu Samuli Alapuranen voor de visuals bij het concert van Aavikko.

Tijd en plaats van het gebeuren :

Etoiles Polaires 07
Van woensdag 12 tot zaterdag 15 december 2007

Kunstencentrum Vooruit
Sint-Pietersnieuwstraat 23
9000 Gent

Het volledige programma en alle verdere info vind je op www.vooruit.be

Extra :
Aankondiging Etoiles Polaires, Koen Van Meel op Kwadratuur.be, 01/12/2007
"We interpreteerden onze invloeden verkeerd" Interview met het Finse experimentele rockcombo Circle, Hans Vanderlinden, Steve Marreyt, Astrid Geysels in Ruis, december 2007 (pdf)
Interview Kimmo Pohjonen, Koen Van Meel op Kwadratuur.be, 01/01/2004

Audio :
Magyar Posse, Popzag - Shogun Kunitoki, Tropiikin Kuuma Huuma - Cleaning Women, Aelita en Circle, Tyolaisten Laulu op Kwadratuur.be

Video :
Kimmo Pohjonen, Marita Liulia, Pekko Käppi, Cleaning Women, Jimi Tenor, Pan Sonic en Aavikko op YouTube

10:00 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

08/12/2007

Ode aan het roken : I AM A MISTAKE, een première van Jan Fabre, Wolfgang Rihm en Chantal Akerman

Wolfgang Rihm Zeven jaar na het kunstenparcours Over the edges in Gent zorgt de Antwerpse kunstenaar Jan Fabre alweer weer voor enige controverse. In 'I am a mistake' brengt hij een ode aan (de vrijheid van) het roken. Daarvoor wordt in acht grote Europese concertgebouwen zelfs tijdelijk het rookverbod opgeheven. "Ik zie de sigaret als een metafoor voor de vriend die bij jou is in goede en slechte tijden. Je pakt een sigaretje omdat je triestig bent, om het warm te krijgen, omdat je gelukkig bent en dat gevoel wil delen. Je steekt een sigaret op na de seks... " Met 'I am a mistake' brengt Jan Fabre een ode aan het roken als symbool voor hoe hij als kunstenaar in het leven staat. Een 'concertante' voorstelling op nieuwe muziek van Wolfgang Rihm voor één actrice, vier danseressen, achttien muzikanten, van de eerste tot de laatste noot begeleid door een film van Chantal Akerman.

Jan Fabre vroeg de Duitse componist Wolfgang Rihm om met hem samen te werken aan I am a mistake, een voorstelling op basis van een originele tekst van Jan Fabre met dezelfde titel. Deze tekst is een soort een manifest dat klinkt als een heuse geloofsbelijdenis van de artiest. De onomwonden bekentenis 'I am a mistake' is als een mantra die herhaalt en verdeelt. De stem weeft een web van bekentenissen en betekenissen, soms als metafoor voor een artiest, soms als protest. Protest tegen de realiteit met haar wetten, tegen feitelijkheden en hun conformisme.

Waarom Fabre voor deze voorstelling precies met Wolfgang Rihm wilde samenwerken, zegt hij : "Ik heb Rihm ooit op de cover van mijn tijdschrift Janus gezet, omdat ik hem een interessante componist vond. Ik had zijn muziek ontdekt via Peter Sloterdijk, de schrijver-filosoof. Met hem heb ik o.a. samengewerkt voor mijn film The Problem. Sloterdijk is een vriend van Wolfgang Rihm en de kunsthistoricus Hans Belting, die een aantal keer over mijn werk heeft geschreven. Ze vormen de zogenaamde Karlsruhe Schule. Het was voor mij een uitgemaakte zaak dat ik met Wolfgang een keer zou samenwerken."

Dit stuk is opgedragen aan de subversieve cineast (en amateur-entomoloog) Luis Buñuel en aan Antonin Artaud. "Ik ben een vergissing, omdat ik op een organische manier vorm geef aan mijn leven  en mijn werk, en daarbij afga op mijn eigen oordeel zonder me te bekommeren om wat je eigenlijk hoort te doen of te zeggen", zo vat de auteur zijn visie op de wereld samen. De 'eerste persoon' in zijn tekst weet dat hij hiervoor een prijs moet betalen: die van de geleidelijke zelfvernietiging. Deze drang naar zelfbevestiging en veronachtzaming van menselijke wetten en natuurwetten blijkt duidelijk uit het herhaald en onverbeterlijk opsteken van sigaretten op het podium, en de openlijke lofzang op tabak, waarvan de schadelijke gevolgen bekend zijn. "Ik ben trouw aan het genot dat me tracht te doden."

Wolfgang Rihm schreef een compositie voor Hilde Van Mieghem - "een actrice die doordrongen is van muziek, die de gesproken zang (Sprechgezang) kan toepassen op de noten die ik heb geschreven". Uit deze uitzonderlijke samenwerking ontstaat een multidisciplinaire performance waarin filmbeelden, livemuziek (door de 15 leden van het Ensemble Recherche), tekst, zang en dans elkaar aanvullen en versterken. Chantal Akerman filmt het materiaal op locatie met enkele performers van Jan Fabre.

De Nederlandse dirigent/componist Lucas Vis werd aangetrokken om Ensemble Recherche te leiden. Vis werkte nog niet eerder samen met Jan Fabre, maar kent hem als fenomeen, heeft ervaring met multidisciplinair theater, én met de muziek van Rihm. Lucas Vis : "Ik zou de combinatie van deze twee kunstenaars zelf nooit bedacht hebben, maar dat het gaat wérken, dat is zeker. En het is echt iets voor Rihm dat hij hier het volste vertrouwen in heeft. Het lastige is dat uit Fabres ideeën veel te halen valt, maar dat het moeilijk is om in woorden te omschrijven wat hij wil uitdrukken. Hij gooit graag een steen in de vijver, maar er is altijd méér. Achter ieder idee van Jan Fabre schuilt een diep filosofische gedachte, die in het kunstwerk zelf moet overkomen".

En over de partituur : " Als dirigent werp ik het liefst mijn blik eerst op de noten, om te weten waar het over gaat. En die partituur, die is bruisend! Om te beginnen viel mij op dat de tekst van Fabre, die vrij over de muziek heen klinkt als een soort spreekgezang, pas helemaal achteraan in Rihms stuk voor het eerst opduikt. Dat is toch opmerkelijk, je hebt een uur muziek, de partituur bestaat uit 209 pagina's, en dan begint de tekst pas op pagina 192! Voor die tijd zijn dan wel de twee baritons al te horen, maar die produceren enkel woordloze klanken. Zij vormen als het ware instrumenten binnen het ensemble.
In de bezetting daarvan valt nog meer op. Bij de houtblazers worden vooral de lage registers prominent aangesproken: daarin leeft Rihm zich echt uit, waarbij drie spelers behalve fluit, hobo en klarinet ook de basfluit, de althobo en de basklarinet bespelen. Verder bestaat het ensemble uit een trompet en een trombone, vier verschillende strijkers, slagwerk, harp, en dan zijn er, last but not least, twee piano's. Vooral dat laatste geeft aan het geheel een enorme kracht.
Het gekke is: de klank van twee vleugels samen is zoveel méér dan de optelsom van één plus één. En Rihms schrijfstijl draagt daar absoluut aan bij. De pianisten hebben veel grote akkoorden, waarvoor je aan twintig vingers haast te weinig hebt. Ondanks de felheid daarvan hebben de piano's geen overheersend karakter, de andere instrumenten hebben net zoveel te doen, het is ongelooflijk actieve muziek. So schnell wie möglich, staat er boven de opening. Tegelijk met de zware klappen van de piano's en het slagwerk klinken snelle patroontjes in de fluit en de basklarinet, maar ook prachtige lange, gedragen tonen door de strijkers en de koperblazers. Er is dus een veelheid aan gebeurtenissen, maar het is enorm goed uitgebalanceerd.

Waarom is deze muziek zo goed? De inhoud is goed, de vorm is goed, het uur is zo voorbij, het is heerlijk om het te mogen uitvoeren. Wat mij vooral bevalt: de partituur spreekt meteen duidelijke taal. Als musici die noten zien dan snappen ze het, geen enkele noot levert twijfel op. Natuurlijk zijn de musici van Ensemble Recherche ervaren in het doorgronden van nieuwe noten, maar dat gaat niet bij iedere componist even gemakkelijk. Juist in duidelijkheid onderscheidt zich een goede componist. En Rihm, dat is de top. Door zijn grote vakmanschap kan hij zeggen wat hij te zeggen heeft."

'I am a mistake' ging in première op donderdag 29 november 2007 in The Athens Concert Hall in Athene. Dit is de enige voorstelling in België, mis ze dus niet ! Kun je er echt niet bij zijn, dan kan je nog terecht in de Kölner Philharmonie in Keulen op zaterdag 15 december of op woensdag 15 december 2007 in de Cité de la Musique in Parijs.

Tijd en plaats van het gebeuren :

I AM A MISTAKE: Jan Fabre, Wolfgang Rihm en Chantal Akerman
Dinsdag 11 decmber 2007 om 20.00 u

Bozar - Henry Le Bœufzaal
Ravensteinstraat 23
1000 Brussel

Meer info : bozar.be, arsmusica.be, ensemble-recherche.de, troubleyn.be en lucasvis.nl

Bron : Interview door Myrthe van Dijk, musicologe, voor Preludium, Tijdschrift van het Koninklijk Concertgebouworkest en het Concertgebouw Amsterdam op troubleyn.be

Extra :
I am a mistake - Jan Fabre/Wolfgang Rihm/Chantal A, Michaël Bellon op brusselnieuws.be, 5/12/2007
Wolfgang Rihm in conversation with Kirk Noreen and Joshua Cody, sospeso.com
Dossier Wolfgang Rihm op beckmesser.de

Elders op Oorgetuige :
Muziek is een levensproces : interview met Wolfgang Rihm, 7/12/2007
De zondvloed van Aperghis, 25/11/2007
Beards I - Daemonie : confrontatie met de eigen tijd en haar onzekere waarden, 21/10/2007
ARS MUSICA/WINTER EVENTS 2007 in het teken van de kruising der kunsten, 21/10/2007
"I am a mistake" : Avant-première van de Wolfgang Rihms muziek voor de voorstelling van Jan Fabre, 29/09/2006

12:00 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

07/12/2007

Er zijn geen aardbeien in de winter, maar wel Mâäk's Spirit

Mâäk's Spirit Mâäk's Spirit is een Frans-Belgisch jazzensemble dat enkele van de meest getalenteerde muzikanten uit de Belgische en Franse jazz-scene verenigt. Na een debuut als kwartet bestaat de groep nu uit vijf muzikanten en een lichtontwerper. De muzikanten hebben de meest diverse achtergronden (jazz, rock, hedendaagse muziek...) maar delen een voorliefde voor improvisatie en experiment. Vandaar ook de talrijke samenwerkingen met artiesten uit andere culturen. Nog tot eind december 2007 geeft het ensemble een reeks optredens op onverwachte en ongewone locaties in Brussel. In een wassalon, een beenhouwerij, een kunstgalerij, een station...

'Er zijn geen aardbeien in de winter' is het eerste project dat gecreëerd wordt in residentie in de Beursschouwburg. Er zijn geen aardbeien in de winter gaat over de mechanismen van improvisatie, over het maken van artistieke keuzes op een gegeven moment en een gegeven plaats. De titel verwijst naar het belang van externe factoren en omstandigheden. Net zoals er bij ons geen aardbeien groeien in de winter, kan de muziek die je 's ochtends in een station maakt niet dezelfde zijn als muziek die je 's avonds in een concertzaal speelt. Voor de muzikanten is dit een ideale gelegenheid om hun improvisatiepraktijk tot in het extreme door te trekken, buiten het klassieke concertkader en in aanwezigheid van toevallige passanten. In dit project komt de muziek tot het publiek in plaats van omgekeerd. De parameters van de voorstellingen (48 in totaal) - plaats, tijdstip, duur en bezetting - liggen niet op voorhand vast. De voorstellingen kunnen meerdere malen per dag plaatsvinden, op verschillende locaties, en variëren in duur van enkele minuten tot meerdere uren. Er kan solo gespeeld worden of met de hele groep, en alle mogelijke combinaties daartussen. Soms wordt ook een gastartiest uitgenodigd.

Alle voorstellingen in het kader van 'Er zijn geen aardbeien in de winter' worden gefilmd. Niet om rustig buiten context verkauwd te worden, maar als basis van een autonoom filmisch werk. Het gaat niet om reportages, maar om een geheel van op zich staande grafische stukken. 'Er zijn geen aardbeien in de winter / residentie Brussel Beursschouwburg' wordt een DVD-box met 48 DVD's. Op 1 maart 2008 wordt 'de 48 keer' getoond in de Beursschouwburg.

Mâäk's Spirit is een collectief bestaande uit vijf muzikanten met een achtergrond in jazz, rock en hedendaagse improvisatiemuziek: Laurent Blondiau (trompet), Jeroen Van Herzeele (saxofoon), Jean-Yves Evrard (gitaar), Sébastien Boisseau (contrabas), Eric Thielemans (drums) en Sam Mary (lichtontwerp). De vijf leden zijn allemaal geboren rond het jaar 1969. Zonder kleerscheuren of opgelopen trauma's hebben ze de tijd van de Lacoste polo's en Milletjassen en de muziek van Boy George en Wham overleefd. Vandaag de dag bevinden ze zich in een totaal nieuwe wereld.

Mâäk's Spirit : "We willen graag aanwezig zijn in deze wereld, hoewel we volop in een stevige crash op de snelweg naar verlichting zitten. We lijken soms een missie te hebben… als we niet oppassen. We zijn believers. We geloven in kwaliteit. We zijn als ridders op een onmogelijke queeste naar schoonheid en kwaliteit. Een queeste die niet te realiseren valt, maar desalniettemin houdt deze poëtische daad waarbij we onze eigen mythes neerhalen en staan te dansen op hun smeulende assen ons in leven. We denken dat het misschien wel een tegengif is voor de echte bloedvergieten op het televisiescherm, die op dit eigenste ogenblik plaatsvinden. Zo worden wij –net als iedereen– geconfronteerd met deze nieuwe spannende wereld en zingen erover. Tja, soms laten we ons gaan, beginnen allemaal te zingen en lijken net een bende troubadours. Maar op andere momenten, eerlijk gezegd, raken we verveeld op een snelweg ergens in Europa en vragen ons af: waarom eigenlijk deze queeste? Waarna we aan een of ander benzinestation stoppen voor een Snickers of een ijsje om vervolgens weer gelukkig te zijn, althans toch voor een tijdje. Beslist meer een jazzband dan een rockband, maar aan de andere kant.. Jazz???? Grenzen lijken te vervagen, te verdwijnen en nieuwe culturele ruimtes verschijnen. In die nieuwe ruimtes huren we a room with a view en noemen die: 'Ensemble de musiques actuelles et improvisées'. Jazeker, in de Franse taal aangezien het de taal is die we gebruiken om... wel,…om met elkaar te communiceren.
Maar het ging dus over een band die nu sinds een negental jaar bestaat en waarvan de huidige line-up uit 2002 stamt. Een ensemble van vijf muzikanten, vijf individuen met heel verschillende temperamenten, smaken, noden, verlangens. Sommige praten niet graag, anderen zijn niet zo tuk op alcohol. We lijken allemaal wel zo nu en dan van een lekker stuk vlees te houden, en we nemen onze Belgische frieten zeer ernstig. Hadden we u trouwens al gezegd dat we onze Belgische frieten zeer ernstig nemen??
En bijgevolg… nadat we oh zo zorgvuldig ons argument hebben opgebouwd, vertrouwen we er volledig op dat de enige conclusie van dit geklets is, dat Mâäk's Spirit gewoon is.
Wij geloven eerlijk waar dat dat maar moet volstaan. Maar jeezes, wat heeft het geduurd om tot dit punt te komen. Misschien wel omdat we in rivieren van misverstanden spraken met twee- en soms zelfs drietalige acrobatieën?? Maar nogmaals, het is gewoon, is gewoon, is gewoon."

Tijd en plaats van het gebeuren

Mâäk's Spirit : Er zijn geen aardbeien in de winter
Nog tot eind december 2007 op diverse locaties in Brussel

Alle verdere info en de exacte speeldata en -plaatsen vind je op www.maaksspirit.be , www.myspace.com/maaksspirit en www.beursschouwburg.be
Video :
Jazz tussen de droge voeding en de vriezers, Skynet.be, 13/12/2007

22:26 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

Nieuwe geluiden op de fluit : Robert Hendriks & Magnus Båge

Robert Hendriks & Magnus Båge De eerste solo-cd van de Zweedse fluitist Magnus Båge veroorzaakte een ware sensatie. Sir James Galway noemde de opname een mijlpaal in de geschiedenis van het fluitspel. Bage heeft dan ook een nieuwe techniek op zijn naam staan. De 'expression slide' zoals hij die zelf noemt, zal tijdens dit concert uitgebreid gedemonstreerd worden op een fluit met een door hemzelf ontworpen mondstuk. Samen met pianist Robert Hendriks voert Båge het speciaal voor deze fluit gecomponeerde fluitconcerto 'Shimmering Blue' van Rolf Martinsson uit. Daarnaast ook werk van Bach, Schumann, Grieg en Jongen voor fluit en klavier en van Willem Kersters voor piano solo.

Rolf Martinsson (1956) is een van de belangrijkste hedendaagse componisten uit Zweden. Zijn werk wordt internationaal opgepikt, vaak dankzij internationale solisten. Zo werd zijn trompetconcerto 'Bridge' al uitgevoerd door de Berliner Philharmonker en zijn tromboneconcerto 'Fairlight' door het Weense Radio Symfonie Orkest en bestelde het BBC Symphony Orchestra bij hem een celloconcerto. Martinsson werkt momenteel aan orkestliederen voor de beroemde Anne Sofie von Otter. De Zweed schreef zo’n 90 werken, in alle genres. Zijn stijl getuigt van groot vakmanschap. Hij is artistiek adviseur van het Symfonisch Orkest van Malmö en doceert Muziektheorie en compositie aan het conservatorium van Malmö. Zijn fluitconcerto 'Shimmering Blue' bestaat in een versie voor fluit en orkest, en in een versie voor fluit en piano. Het werk  werd gecomponerd in opdracht van Magnus Bage met de uitdrukkelijke bedoeling zijn speciale glissando-achtige techniek te demonstreren.

Willem Kersters (1929-1998) studeerde zowel in Antwerpen en Brussel, naast compositie (oa. bij Marcel Poot), ook piano en orkestdirectie. Vanaf het begin van de jaren zestig was hij muziekprogrammaleider bij de BRT, Omroep Limburg en docent aan het Antwerpse conservatorium, later ook aan dat van Maastricht. Aanvankelijk componeerde hij werken in een laat-romantische, expressionistische stijl. Eind jaren '50 ontwikkelt hij een eigen compositietechniek gebaseerd op het idee van tritonusverwantschap. Later neemt hij deze techniek op in een vrije seriële schrijfwijze en nog later ontwikkelt hij een 'tonaliteit van de twaalftoonstoonladder'. In zijn vocale werken is zijn schrijfwijze intuïtiever.

Magnus Båge (1967) behaalde zijn diploma in Stockholm, na het spelen van Mozarts fluitconcerto met het Zweeds Radio-orkest. Sindsdien is hij een veelgevraagd solist en kamermuzicus. Tot 2006 was hij solist van het Bergense Filharmonisch Orkest in Noorwegen. Die positie verliet hij om een solocarrière uit te bouwen en te componeren. Vele Zweedse componisten schreven werk voor Bage. Naast het concerto van Martinsson zit er ook een grootschalig werk van Jan Sandström in de pijplijn. Hij is de gepatenteerde uitvinder van een nieuwsoortig mondstuk voor de dwarsfluit.

De Genkse pianist Robert Hendriks (1970) werkt momenteel als leraar aan de Stedelijke Academie voor Muziek, Woord en Dans Emiel Hullebroeck in Gentbrugge. Hij studeerde aan het conservatorium van Maastricht bij Frans Van Beveren. Ondertussen is hij een begaafd pianist die zich in alle alle muziekstijlen thuisvoelt. Wat kamermuziek betreft heeft Hendriks toch een voorliefde voor het liedrepertoire, waarbij hij met tal van binnen- en buitenlandse sopranen en tenoren samenwerkt. Momenteel werkt hij samen met de Zweedse fluitist Magnus Bage, met wie hij in het voorjaar van 2008 ook in Stockholm zal concerteren.

Programma :
  • Grieg, 2de deel uit de pianosonate opus 7 (piano solo) (enkel zondag)
  • J.S. Bach, Sonate voor fluit en piano BWV 1031
  • R. Schumann, Drei Romanzen opus 94 (enkel donderdag)
  • R. Martinsson, Shimmering Blue (2005)
  • W. Kersters, Preludes opus 82 (1987) (piano solo) (enkel donderdag)
  • J. Jongen, Danse lente
  • E. Grieg, Sonate voor fluit en piano opus 8
Tijd en plaats van het gebeuren :

Robert Hendriks & Magnus Båge
Zondag 9 december 2007 om 11.00 u

Jan Palfijn Ziekenhuis - auditorium
Henri Dunantlaan 5 (Watersportbaan)
9000 Gent
-----------------------
Donderdag 13 september 2007 om 20.30 u
De Rode Pomp
Nieuwpoort 59
9000 Gent

Meer info: www.rodepomp.be

R. Martinsson : www.rolfmartinsson.com
Magnus Båge : www.magnusbage.com
Willem Kersters op www.matrix-new-music.be

Benieuwd ? Bekijk dan alvast deze video waarin Magnus Båge tekst en uitleg geeft bij zijn nieuwste uitvinding en de techniek uitvoerig demonstreert, met uittreksels uit 'Shimmering Blue' in de versie voor fluit en orkest (YouTube, 24/11/2007, 4' 54'')



en Magnus Båge met een kort fragmentje uit 'Energy', eveneens van Rolf Martinsson

Elders op Oorgetuige :
Robert Hendriks : Preludes, 1/10/2006

12:00 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

Philharmonia Quartett Berlin in het Brusselse Conservatorium

Philharmonia Quartett Berlin De leden van het Philharmonia Quartett Berlin zijn allen lessenaaraanvoerder in de befaamde Berliner Philharmoniker. Samen zoeken ze echter ook de intimiteit van de kamermuziek op in een repertoire dat ver verwijderd is van hun dagelijkse symfonische activiteiten. Zondag kiezen ze voor twee kwartetten van Schumann, die twee 20e-eeuwse sleutelwerken omkaderen.



Programma :
  • Robert Schumann, Strijkkwartet nr. 1, op. 41/1, Strijkkwartet nr. 2, op. 41/2
  • Anton Webern, Fünf Sätze, op. 5
  • György Kurtag, 12 Microludes, op. 13
Tijd en plaats van het gebeuren :

Philharmonia Quartett Berlin
Zondag 9 december 2007 om 20.00 u
(Inleiding door Leen Van den Driessche om 19.30 u)
Koninklijk Conservatorium Brussel
Regentschapsstraat 30
1000 Brussel

Meer info : bozar.be

Extra :
György Kurtág : Grilligheid troef, Jan de Kruijff op musicalifeiten.nl
Portret György Kurtág, Yves Knockaert op arsmusica.be

Elders op Oorgetuige :
De Nieuwe Reeks : Spiegel String Quartet, 11/03/2007
Hagen Quartet : Sjostakovitsj, Webern en Lutoslawski, 24/10/2006

07:00 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

06/12/2007

East meets West in Bozar

Yu-Fen Chang Sinds 2004 bouwt de jonge Taiwanese pianiste Yu-Fen Chang succesvol aan een internationale carrière met recitals in o.a. Portugal, Duitsland, Tsjechië, Taiwan en België. Zondagochtend speelt ze in Bozar een Bach-bewerking van de Italiaanse componist Feruccio Busoni, waarna ze zich toelegt op hedendaagse componisten: enerzijds is er de Oekraïner Valentin Silvestrov, anderzijds de Chinees Tan Dun. Zijn Eight Memories In Watercolor, op. 1 werden in 2003 door Lang Lang gecreëerd. Het zijn kleine stukken die een rustige sfeer ademen en zachte aquareltinten oproepen.

De Oekraïner Valentin Silvestrov heeft pas de laatste jaren in ons land enige bekendheid verworven bij het grote publiek. Zijn nieuwe platenmaatschappij ECM greep zijn 70ste verjaardag in september dan ook aan voor een feestelijke serie nieuwe releases, waaronder de de recente opname van zijn Zesde symfonie. Valentin Vassiljevitsj Silvestrov werd in 1937 geboren in Kiev en daar woont hij nog steeds. Na een opleiding tot bouwkundig ingenieur ging hij compositie studeren bij Boris Ljatosjinski, die nog leerling was geweest bij Reinhold Glière. Ljatosjinski maakte de jonge Silvestrov vertrouwd met een kwestie die cruciaal zou worden binnen diens componeren: hoe de laatromantische Russische erfenis te verbinden met de middelen van de moderne avant-garde. Dat probleem zou hij pas veel later oplossen. Silvestrov leerde er nog iets: eerlijk te zijn als componist, muziek te schrijven met de hand op het hart.
Silvestrov bewoog zich spoedig in Kievs meest avant-gardistische kringen, en begon ook in het Westen naam te maken. In eigen land botste Silvestrovs modernisme aanvankelijk niet met het beleid van de Sovjetautoriteiten. De jaren onder Chroestjov waren relatief mild, maar begin de jaren 70 keerde het tij en werd hij uit de Componistenbond gezet.

De Chinese, in New York residerende componist Tan Dun heeft de laatste jaren een stormachtige carrière gemaakt als componist en dirigent. In zijn muziek komen Oost en West samen: zijn partituren combineren avant-gardistische principes uit Europa en de Verenigde Staten met Chinese instrumentaties, timbres en speeltechnieken. Tan Dun werd in 1957 geboren in een afgelegen plattelandsdorp in Centraal-China. Hij groeide dan ook op met volksliederen en rituele muziek uit zijn regio, zonder al te veel invloed van buitenaf. Zijn studietijd viel grotendeels samen met de periode van de culturele revolutie in China. Hij werd dan ook
gedurende twee jaar verplicht te werken als rijstplanter, waarna hij ging werken als erhu (Chinese tweesnarige viool) speler en arrangeur in een locaal traditioneel operagezelschap. Het was in deze periode dat hij voor het eerst westerse klassieke muziek hoorde.
In 1978 werd hij, dankzij zijn enorme kennis van Chinese volksmelodieën, toegelaten tot het centrale conservatorium van Beijing. Hij is sterk geïnteresseerd in het doorbreken van grenzen en gaat meer en meer westerse genres gebruiken, waarin hij dan elementen van de Chinese muziek incorporeert.
Langzaamaan krijgt hij meer contact met de hedendaagse ontwikkelingen in de westerse muziek en zijn werken krijgen ook belangstelling uit het Westen. Zo krijgt hij in 1986 een beurs voor het doctoraatsprogramma compositie aan de Columbia Universiteit in New York. Tot op vandaag verblijft hij in New York en maakte hij onder meer furore met de soundtrack voor 'Crouching Tiger, Hidden Dragon'. Zijn muziek wordt gezien als het prototype van 'East meets West', hoewel de componist zelf ernaar streeft om deze twee categorieën op te heffen en tot een eigen universele stijl te komen.

Programma :
  • Ferruccio Busoni, Chaconne in d (naar Partita voor viool solo nr. 2, BWV 1004 van J.S. Bach)
  • Valentin Silvestrov, Kitsch-Musik
  • Tan Dun, Eight Memories In Watercolor, op. 1
Tijd en plaats van het gebeuren :

Pianorecital Yu-Fen Chang
Zondag 9 december 2007 om 11.00 u
Bozar - Henry Le Boeufzaal
Ravensteinstraat 23
1000 Brussel

Meer info : bozar.be en tandunonline.com

Bronnen : Tekst Dirk Moelants voor deSingel, 6/02/2007 en Recensie Valentin Silvestrov, Symphony nr. 6 op klassiekezaken.nl

Benieuwd ? Bekijk dan dit filmpje waarop het jonge Chinese pianowonder Lang Lang 'Eight Memories in Watercolor' speelt (YouTube, 10 juni 2006, 8' 15'')



Meer van Tan Dun op YouTube

Elders op Oorgetuige :
Ghost Opera voor strijkkwartet en pipa en wereldcreatie Kee-Yong Chongs Inner Mirror, 5/02/2007

16:00 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

Duo DICTO : nieuwe muziek uit Latijns-Amerika

Duo DICTO In de concertreeks Gradus ad Parnassum van het Conservatorium Gent brengt het Duo DICTO nieuwe muziek van Latijns-Amerikaanse componisten. Duo DICTO is het Thelema Trio in afgeslankte versie, met Marco Antonio Mazzini (klarinet & basklarinet ) en Ward De Vleesschhouwer aan de piano.

Duo DICTO werd opgericht in 2005 door de Peruviaanse klarinettist Marco Antonio Mazzini en de Belgische pianist Ward De Vleeschhouwer. DICTO legt zich hoofdzakelijk toe op hedendaagse muziek van Latijns-Amerikaanse componisten, maar ook nieuwe muziek uit andere landen staat geregeld op het programma. Ook heel wat verschillende stijlen komen aan bod : van tonaal tot atonaal, vrije improvisatie en experimenteel werk, al dan niet met elektronica.

Programma :
  • Miguel del Aguila (Uruguay), Pacific Serenade - deel I voor klarinet en piano
  • Agustín Fernández (Bolivia), Murinando voor klarinet en piano
  • Igal Myrtenbaum (Uruguay/Israël), Tiahuanacu voor basklarinet en piano
  • Oscar Cram (Peru), Unsaid voor solo basklarinet
  • Miguel del Aguila (Uruguay), Pacific Serenade - deel II voor klarinet en piano
  • HyeKyung Lee, Opposed Directions voor piano solo
  • Andrian Pertout (Chili), Sonus Dulcis voor klarinet en piano
  • Icli Citella (Venezuela), Necrólogo voor basklarinet en piano
Tijd en plaats van het gebeuren :

Gradus ad Parnassum: Duo DICTO
Zondag 9 december 2007 om 11.00 u

Koninklijk Conservatorium Gent
Hoogpoort 64
9000 Gent

Meer info : cons.hogent.be, thelematrio.com, warddevleeschhouwer.com en myspace.com/duodicto

Benieuwd : Bekijk alvast deze uitvoering van Icli Citella's "Necrólogo" (YouTube, 29/06/2007, 5' 54'')



en "Sonus Dulcis" van de Chileense componist Andrian Pertout

Elders op Oorgetuige:
Gratis miniconcert Thelema Trio in Antwerpen, 6/12/2007

12:00 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook