16/12/2007

WOFO : with others, for others

WOFO, tekening Geert Clarisse De melodische meanders en warme klarinetklank van Mattias Laga, de zowel honkende als lyrische tenorsaxsound van Michel Mast, het harmonisch raffinement van Walter Verschaeren's gitaarpartijen, Xavier Verhelst's kleurrijke, afwisselende composities en gitaristieke benadering als bassist, de pittige dynamiek en gevoel voor de juiste klank op de juiste plaats van drummer Tom De Wulf, allemaal zijn het essentiële onderdelen van WOFO.
Maar WOFO is meer dan de som van deze en andere onderdelen: het is een hechte groep met een eigen identiteit, klankkleur, dynamiek en stijl.

De muziek van WOFO is als een stoofpotje met verse klassieke ingrediënten, een goeie geut jazz, een Latijns-Amerikaans kruidenboeket, funky smeuïge olie,... De verenigde WOFO keukenbrigade bereidt met deze ingrediënten een origineel en smakelijk gerecht. En heel binnenkort rolt de eerste WOFO-cd van de persen. De ideale gelegenheid voor een voorsmaakje dus ...

Tijd en plaats van het gebeuren:

WOFO live
Zondag 16 december 2007 om 20.00 u
Café De Sjruur
Kleine Kerkstraat 19
3680 Maaseik

Meer info : www.sjruur.be en www.wofo.be
----------------
Maandag 17 december 2007 om 21.00 u
Café Trefpunt
Bij Sint-Jacobs 18,
9000 Gent

Meer info : www.trefpuntvzw.be, www.wofo.be en www.mixmaxmedia.be

Elders op Oorgetuige :
Musiques de chambre d'amis in de Ham, 18/05/2007
WOFO speelt... tegendraadse jazz en improvisatie, 19/05/2006

00:07 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

14/12/2007

Zondag jazzdag : jazz in zijn volle breedte op één dag

Stefano Bollani De derde editie van de eigenzinnige zondagse jazzcocktail 'Come Sunday' glijdt van exuberant naar intiem, van duo naar bigband, van compositie naar improvisatie. Een dag van uitersten om te koesteren. Jazz in zijn volle breedte, zoals je het nooit nog ergens anders op één festivaldag zal kunnen meemaken.

Stefano Bollani Kwintet
Stefano Bollani (Milaan, 1972) improviseert theatraal, met veel gevoel voor statement. Zijn aanpak is lyrisch en breekbaar, veeleisend maar ook meeslepend. Bollani's muziek weerspiegelt heel subtiel de tijdsgeest: individualisme, humor, hardheid, oppervlakkigheid, bevlogenheid, onvrede en zelfs een fin-de-sièclegevoel. Het zit er allemaal in: van Debussy tot Prokofjev, van King Krimson tot Frank Sinatra en Chet Baker, van Lee Konitz tot Gato Barbieri. Uiterlijk vertoon en bravoure zijn hem vreemd, zijn muziek is eerlijk en vertroostend. In de communicatie met zijn kwintet komt Bollani's eloquentie bovendrijven. Het is een hecht en warm ensemble, variërend van smeuïg over melancholisch tot spits en explosief.

De Italiaanse pianist Stefano Bollani begon al op zesjarige leeftijd piano te spelen en ging op zijn elfde naar de Muziekacademie van Florence. Daar leerde hij de traditie van de klassieke en de romantische pianomuziek kennen. Hij toonde interesse voor moderne Franse en Russische componisten, zoals Ravel, Satie en Prokofjev en voor Charlie Parker. Omdat hij zich aangesproken voelde door de grenzeloze mogelijkheden van de improvisatie, besloot hij om ook de jazzklas te gaan volgen. Al gauw speelde hij tal van genres in verschillende bands, zoals die van Laura Pausini en Giovanotti. In 1996 ontmoette Bollani trompetspeler Enrico Rava, met wie hij een eigen band oprichtte. Dankzij Rava hield Bollani zich steeds meer met vrijere jazzvormen bezig. Sinds 1998 heeft Bollani tal van cd's uitgebracht. In het album 'I Visionari' (2006) begeleidt hij een kwintet. Het repertoire bevat vooral eigen composities, naast een standard en enkele traditionals. Het is een caleidoscopisch geheel met veel invloeden uit de Italiaanse volksmuziek, maar ook uit de hedendaagse jazz, avant-garde en pure improvisatie. Op zijn laatste album 'The Third Man' (ECM, 2007) is hij samen met Rava te horen.

deSingel - Blauwe Zaal
Zondag 16 december 2007 om 15.00 u

www.stefanobollani.com en myspace.com/stefanobollani
Sefano Bollani op YouTube

Jef Neve & Piet Van Bockstal
Piano en hobo in een even onverwacht als intimistisch kamermuziekduo: een akoestische confrontatie tussen twee werelden, of toch niet? Beide musici hebben een klassieke opleiding en laveren tussen ernstig hedendaags en improvisatie. Cross-over dus, refererend aan Heinz Holliger, György Kurtág, maar ook Johann Sebastian Bach en vooral veel Jef Neve.

De Belgische jazzmuzikant Jef Neve (1977) studeerde klassieke en jazzpiano aan het Lemmensinstituut in Leuven. Hij volgde masterclasses bij Guy de Mey, Martial Solal, Brad Mehldau, Lew Tabackin, Toots Thielemans, Billy Hart, Bill Carothers, Kenny Werner en Bruce Barth. Neve speelde al op zijn veertiende in lokale bands. Hij componeerde toen stukken voor de meest uiteenlopende ensembles (van piano solo tot symfonische orkesten). Van zijn zeventiende tot zijn twintigste speelde hij bij de populaire funkgroep Mr. Zebedee, wat zijn eerste ontmoeting met jazz en blues betekende. Als freelance pianist trad Neve op met verschillende jazzgroepen, klassieke ensembles, popgroepen, theaterproducties en met deFilharmonie. Sinds vijf jaar vormt Neve, samen met bassist Piet Verbist en Drummer Teun Verbruggen, het Jef Neve Trio. Het bracht een aantal albums uit, waarvan het laatste, 'Nobody is Illegal', in verschillende Europese landen uitgegeven werd. Neve is ook lid van het Pascal Schumacher/Jef Neve Kwartet, waarmee hij twee albums opnam en door Europa, Zuid-Afrika en Australië toerde. Neve werd voor verschillende prijzen genomineerd, zoals de ZAMU Awards (2004 en 2005) en de Cultuurprijzen Vlaanderen 2005. In februari 2007 mocht hij de ZAMU Award 'Jazz' in ontvangst nemen. Nog in 2007 schreef Neve de soundtrack voor film 'Dagen Zonder Lief' van Felix Van Groeningen. De soundtrack werd door de critici als een van de sterkste punten van de film beschouwd. Het Vlaams Radio Orkest heeft aan Neve gevraagd om een pianoconcerto te schrijven, dat in 2009 in première gaat

Piet Van Bockstal (1963) behaalde zijn Hoger Diploma hobo met grote onderscheiding bij Paul Dombrecht aan het Koninklijk Conservatorium van Brussel. In 1988 werd hij laureaat van de Tenuto wedstrijd en behaalde hij de tweede prijs op het Tromp Muziekconcours voor de Benelux. Sinds 1985 is hij eerste hoboïst van deFilharmonie. Als solist treedt Piet Van Bockstal op met talloze orkesten en dirigenten in binnen- en buitenland. Hij is stichtend bezieler van het houtblaaskwintet Arcane en is lid van het Spectra Ensemble en Ictus (waarvan hij mee de programmatie bepaalt). Van Bockstal wordt bijzonder gewaardeerd als vertolker van eigentijdse muziek.

deSingel - Blauwe Zaal
Zondag 16 december 2007 om 16.30 u

www.jefneve.be
Jef Neve op YouTube

Eric Watson & Christof Lauer
De invloeden in de muziek van pianist Eric Watson zijn legio: Charles Ives, John Lewis, Thelonious Monk, Lennie Tristano, Mal Waldron, ... De tandem Watson-Lauer staat borg voor speelplezier vol ritmische nuances op de vierkwartswing à la Buddy Rich. Watson catapulteert Lauer naar stratosferische hoogten, reminiscent aan Coltranes 'sheets of sound': een caleidoscoop aan tonen, diepe sonoriteiten en onontkoombare boventonen.

Pianist-componist Eric Watson (1955) combineerde een klassieke opleiding met de jazz-afdeling van het conservatorium van Oberlin in de Verenigde Staten. Sinds 1978 leeft hij in Parijs. Hij speelde er onder meer aan de zijde van Steve Lacy, Paul Motian, Ray Anderson, Aaron Scott, Albert Mangelsdorff, Daniel Humair en John Carter. Zijn belangrijkste partnerschap is deze met bassist John Lindberg, al sinds 1982. Eric Watson staat ook bekend als uitvoerder van hedendaagse klassieke muziek, met name van Charles Ives. Hij houdt ervan jazz en klassiek te vermengen tijdens optredens met Joëlle Léandre, Françoise Kubler of Armand Angster. Watson krijgt regelmatig compositieopdrachten. In 1986 schreef hij 'Martial Arts' voor het Franse Nationale Jazz Orkest en pianist Martial Solal. In 1992 volgde 'The twisted Suite' in opdracht van Reader's Digest. Daarnaast componeert hij hoofdzakelijk voor moderne dansgezelschappen. In 2002 verscheen zijn laatste solo-cd 'Sketches of Solitude'. In 2003 werd hij door de Franse minister van cultuur uitgeroepen tot Chevalier des Arts et des Lettres.

Christof Lauer (1953) begon saxofoon te spelen toen hij achttien was. Na zijn studies en eerste podiumervaringen in Graz en Wenen maakte hij vanaf 1979 deel uit van het Hessische Radio Jazz Ensemble onder leiding van trombonist Albert Mangelsdorff. In de daaropvolgende jaren voegde Christof Lauer zich bij het Joachim Kühn Quartet en speelde samen met artiesten als drummers Alphonse Mouzon, Billy Hart, Billy Cobham, Roy Haynes, bassisten Steve Swallow en Eberhard Weber, pianist Jasper van 't Hoff, percussionist Trilok Gurtu en saxofonist Charlie Mariano. In 1986 won Lauer de Jazz Prijs van de SWR. In 1989 werd hij door de Zwitserse Nationale Televisie gevraagd om een band te leiden met Al Foster, Buster Williams, Geri Allen en Robin Eubanks. Nadien leidde Lauer een trio in Parijs met Jenny-Clark en Billy Hart en toerde hij rond met Joachim Kühn, Peter Erskine en Michel Portal. Begin jaren negentig maakte hij deel uit van de Joachim Kühn Jubilee Band en ging hij op tournee met artiesten als Billy Hart, Ron McClure, Richie Beirach, Bobo Stenson… Van zijn recente eigen projecten vermelden we zijn kwartet met Wolfgang Puschnig, Michel Godard en Thomas Alkier en een trio met Daniel Humair en Anthony Cox

deSingel - Blauwe Zaal
Zondag 16 december 2007 om 18.00 u

NDR Big Band & Eric Watson
Lovende woorden van Lionel Hampton en Chet Baker, begeestering vanwege Al Jarreau. Paquito D'Rivera wou het orkest simpelweg meenemen naar de VS. De lijst solisten die de bigband van de Norddeutsche Rundfunk (NDR) sedert decennia heeft begeleid, leest als een 'Jazz Who's Who'. De NDR is een achttiensolistenformatie met een wel zeer veelzijdig repertoire: van Ellington tot Mingus, van Hendrix tot Zappa, van Kurt Weill tot schrijver/dichter Ernst Jandl. Recent heeft de NDR Big Band Eric Watson aan zijn galerij toegevoegd. Watsons composities doen deze bigband musiceren voorbij het bekende.

deSingel - Rode Zaal
Zondag 16 december 2007 om 20.00 u

www.ndr.de

Tijd en plaats van het gebeuren:

Come Sunday Jazzfestival
Zondag 16 december 2007 vanaf 15.00 u
deSingel
Desguinlei 25
2018 Antwerpen

Meer info : www.desingel.be

Elders op Oorgetuige :
Stefano Bollani combineert jazz, klassiek en italiaanse roots, 14/11/2007
Prettig Gestoord : Confrontation de Luxe & Dedicatio, 19/10/2007

17:00 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

Slagwerk- en jazzconcert op zondagochtend

Percussie In de concertreeks Gradus ad Parnassum van het Conservatorium Gent brengt de slagwerkklas van Wim Konink, trompettist Joeri Van Hove en fluitiste Liesl Stevens zondagochtend een 20ste eeuws programma voor percussieinstrumenten in alle mogelijke combinaries. Dat het er soms vrij heftig aan toe zal gaan, hoeft geen verder betoog. En als afsluiter van dit jaar geven de jazzstudenten van Maarten Weyler een spetterend jazzconcert op laatste zondag voor de kerstvakantie.

Steve Reich, Nagoya Marimbas
Nagoya Marimba's (1994) van de Amerikaanse componist Steve Reich (1936) bestaat uit herhaalde patronen gespeeld door twee marimba's waarbij de ene hetzelfde patroon één of meerdere tellen later speelt. Dat zorgt voor een reeks van tweedelige éénstemmige canons. Elk patroon ontwikkeld zich doorheen het stuk en wordt meestal een drietal keer herhaald. Dit werk werd in het conservatorium van Nagoya (Japan) voor het eerst gespeeld ter gelegenheid van opening van de nieuwe 'Shirakawa hall'.

Nebojsa Jovan Zivkovic, Born to beat wild
Nebojsa Jovan Zivkovic studeerde compositie en slagwerk in Mannheim en Stuttgart (Duitsland). Het grootste deel van zijn composities zijn voor slagwerk. Zijn muziek kan het best omschreven worden als 'new music with flash and soul'. Hij schreef ook vele werken voor marimba solo, en enkele concerto's. Vele van zijn werken zijn standaard repertoire in de slagwerkwereld. 'Born to Beat Wild' is een werk voor trompet en basdrum (oorspronkelijk voor 3 slagwerkers ), geschreven in 2001 en voor het eerst uitgevoerd door Evelyn Glennie en Hakan Hardenberger in Londen.
Het vertelt het innerlijk beleven van de muziek door de componist. Er wordt een muzikale dialoog voorgesteld, waarin beide muzikanten zowel geschreven als geïmproviseerd materiaal kunnen gebruiken in een steeds groter wordende kracht.

André Jolivet, Suite en concert for flute and four percussion instruments
De Franse componist en dirigent André Jolivet (1905 - 1974) was samen met Messiaen, Baudrier en Lesur in 1936 oprichter van de componistengroep La Jeune France. Van 1945 tot 1959 was hij muziekdirecteur van de Comédie Française, van 1962 tot 1967 voorzitter van de Lamoureux- concerten en van 1966 tot 1970 docent compositie aan het conservatorium.

Keiko Abe, Variations on Japanese Children Songs
Keiko Abe (1937) is een Japanse componiste en marimbaspeelster. Haar ideeën over het kleurenspectrum van de marimba gaf aanleiding tot de ontwikkeling van de vijf-octaafs marimba door Yamaha. Deze is nu standaard voor de marimbasolist. Abe wordt beschouwd als één van de beste, zoniet de beste marimbiste ter wereld.
Haar composities zoals 'Michi', 'Variations on Japanese Children Songs' en 'Dream of the Cherry Blossoms' zijn klassiekers in het marimba repertoire. Ze heeft al zo'n 70 werken voor marimba gecomponeerd, en inspireert vele andere componisten hetzelfde te doen.
Meestal zijn haar werken geïmproviseerd en later genoteerd.
'Variations on Japanese Children Songs' (1982) wordt door Keiko Abe als volgt omschreven : "Flutes and drums echoing from a distant summer festival, the sound of my wooden clogs clacking along an empty street - the sounds and memories of my childhood, linked with traditional children's songs, are constantly in my mind. I have tried to portray these songs not just as melodies providing fond memories of the past but as my own music, music of great vitality with its roots in the earth and the present."

Frank Nuyts, Becks Cool
Frank Nuyts (1957) studeerde eerst slagwerk en kamermuziek aan het Koninklijk Muziekconservatorium van Gent (o.a. bij Claude Coppens), daarna compositie aan het Instituut voor Psychoacoustica en Elektronische Muziek (IPEM) te Gent bij Lucien Goethals. Zijn eerste werken schrijft hij in een modernistische postseriële stijl. Frank Nuyts won in zijn carrière verschillende prijzen en geeft nu les op het conservatorium van de hogeschool Gent.
'Beck's cool' (2001) werd gecomponeerd voor zes percussionisten (kleine trom, pauken, xylofoon en klokkenspel, basdrum, bongo's en drumset.
Nuyts haalde zijn inspiratie uit het werk 'Jazz miniature' van John Beck. Het werk zelf is redelijk minimalistisch en de moeilijkheid zit dan ook niet in de hoeveelheid noten maar in het synchroon spelen. Hier spelen de dynamiek en de muzikaliteit een belangrijk rol.

Programma :
  • Steve Reich, Nagoya Marimbas
    Ruben Cooman en Joachim Vandendriessche (marimba)
  • Nebojsa Jovan Zivkovic, Born to beat wild
    Joeri Van Hove (trompet) en Joachim Vandendriessche (basdrum)
  • André Jolivet, Suite en concert for flute and four percussion instruments
    Liesl Stevens (fluit) & slagwerkensemble: Ruben Cooman, Stijn Schoofs, Ingo Degraeve en Joachim Vandendriessche
  • Keiko Abe, Variations on Japanese Children Songs
    Ruben Cooman (marimba)
  • Frank Nuyts, Becks Cool
    Maarten Deschacht (xylofoon, klokkenspel), Stijn Schoofs (kleine trom), Simon Decraene (bongo’s), Ruben Cooman (drumset), Joachim Vandendriessche (Pauken) Wim Segers (basdrum)
Tijd en plaats van het gebeuren:

Gradus ad Parnassum: Slagwerkconcert
Zondag 16 december 2007 om 11.00u
---------------
Gradus ad Parnassum: Jazzconcert
Zondag 23 december 2007 om 11.00u
Koninklijk Conservatorium Gent
Hoogpoort 64
9000 Gent

Meer info : cons.hogent.be

13:31 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

Koninklijk Concertgebouworkest & Gidon Kremer in Bozar

Giya Kancheli Het Amsterdamse Koninklijk Concertgebouworkest reist minstens een keer per jaar naar Brussel om te spelen in de concertzaal van het Paleis van Schone Kunsten. Zaterdag is het weer zover. Violist Gidon Kremer zal er soleren in het voor hem geschreven Lonesome van de populaire Georgische componist Kancheli en in het Eerste vioolconcert van Bartók. Na de pauze klinken de Symfonische Metamorphosen op thema's van Carl Maria von Weber, waarin Hindemith een ouverture van Webern omvormt tot een jazzy bigband-achtig stuk en de Suite uit 'De vuurvogel' van Stravinksky.

De Georgische componist Gya Kancheli (°1935) is één van de leidende figuren binnen de wereld van de hedendaagse muziek. Kancheli's werken zijn ingebed in de verbondenheid met de natuur en worden gevormd door een kleurrijke beeldspraak en sterke contrasten en climaxen. Kancheli haalt zijn inspiratie uit de Georgische folklore en vult dit aan met zijn persoonlijke, verfijnde gevoeligheid. Kancheli is vooral bekend als componist van symfonieën en andere werken voor groot orkest.
"Zolang er muziek klinkt, is er hoop", zo luidt een veel geciteerde uitspraak van Giya Kancheli. De componist heeft zijn hele leven tegen een inhumane maatschappij en zijn eigen eenzaamheid gecomponeerd. Kancheli zoekt in zijn melancholieke en dikwijls religieus getinte muziek plaatsen van bezinning en stilte op. 'Lonesome' (2002) werd destijds opgedragen aan Mstrislav Rostropovitch ter gelegenheid van diens vijfenzeventigste verjaardag. Het werkt heeft het karakter van een elegie, waarin de viool een eenzame tweespraak houdt met het orkest.

Programma :
  • Giya Kancheli, Lonesome (Belgische première)
  • Bela Bartok, Concerto voor viool en orkest nr. 1, Sz 36
  • Paul Hindemith, Symphonic Metamorphosis after themes by Carl Maria von Weber
  • Igor Stravinsky, De Vuurvogel, suite
Tijd en plaats van het gebeuren :

Koninklijk Concertgebouworkest & Gidon Kremer
Zaterdag 15 december 2007 om 20.00 u

Bozar - Henry Le Bœufzaal
Ravensteinstraat 23
1000 Brussel

Meer info : www.bozar.be en www.concertgebouworkest.nl

Giya Kancheli op www.schirmer.com

Extra :
Provocateur van het falen : Over Giya Kancheli, Mischa Andriessen op www.rektoverso.be, 14/11/2005
Review : Giya Kancheli 'In l'istesso tempo', Anthony Devriendt op Kwadratuur.be, 13/02/2005

07:00 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

13/12/2007

Portretconcert Kurt Schwaen

Kurt Schwaen Bertolt Brecht zie ooit: "Es wird wenige Leute geben welche die lustige und wahrhaft edle Musik Schwaens nicht schön finden." En hij had gelijk: de muziek van Kurt Schwaen (1909- 2007) is vrolijk en edel. De Berlijnse muur is haast 20 jaar gesloopt, maar wat in de DDR op artistiek vlak zo'n veertig jaar lang is gepresteerd, moet nog allemaal ontdekt worden. Het zelfvoldane Westen heeft - op de schandalen met dissidenten en Stasi na - nooit interesse getoond voor de 'communistische' kunst aldaar.

Kurt Schwaen was tot voor kort de laatste levende medewerker van Brecht. De nestor van de Oost-Duitse componisten - eind april dit jaar nog te gast in Gent ter gelegenheid van de creatie van het leerstuk voor koor en instrumentaal ensemble 'De Horatiërs en de Kuriatiërs' - overleed op 9 oktober 2007 op 98-jarige leeftijd. Schwaen kwam op 21 juni 1909 ter wereld in Kattowitz (Katowice) dat nu binnen de Poolse landsgrenzen ligt. Tussen zijn tiende en twintigste jaar leerde hij piano- en orgelspelen en componeren van Fritz Lubrich, een leerling van Max Reger. Als lid van de Kommunistische Partei Deutschlands zat hij drie jaar in de gevangenis en moest hij in 1943 dienen in Strafdivision 999 van de Wehrmacht. Van 1962 tot 1978 was hij Präsident des Nationalkomitees Volksmusik der DDR.
Schwaen was een productief componist van wat te karakteriseren is als neoklassieke gebruiksmuziek. In overeenstemming met het communistische gedachtengoed richtte hij vooral op amateurs en op de jeugd. Zo schreef hij vele werken voor accordeon- en tokkelorkesten (mandoline-orkest). Kurt Schwaen was, antifascistisch verzetslid, partijlid en secretaris van de componistenbond en schreef heerlijke, frisse muziek. En ja, ze is anders, ze kon enkel dààr, met die achtergrond, ontstaan. Hoe anders ? Kom het ontdekken tijdens dit concert.

Programma : Liederen en kamermuziek van Kurt Schwaen

Uitvoerders:
Mady Bonert, Annemie Clarysse en Lieve Jansen, sopraan
Natalie Goossens, klarinet
Marc Michael De Smet, cello
Jos Braeken, Tom Deneckere en Maarten Van Ingelgem, piano

Tijd en plaats van het gebeuren :

GC Aquarius : Portretconcert Kurt Schwaen
Zaterdag 15 december 2007 om 20.00 u
(inleiding door Marc Michael De Smet om 19.30 u)
Ten huize Lieve MH Jansen
H. Werriestraat 82
1090 Jette
-------------
Vrijdag 28 december 2007 om 20.00 u (inleiding door Marc Michael De Smet om 19.30 u)
Ten huize Jos Braeken
Donderbosstraat 18
3545 Zelem-Halen
-------------
Zaterdag 29 december 2007 om 20.00 u (inleiding door Marc Michael De Smet om 19.30 u)
Ten huize Tom Deneckere
Bethaniënstraat 47
2800 Mechelen
-------------
Zaterdag 5 januari 2008 om 20.30 u
De Rode Pomp
Nieuwpoort 59
9000 Gent

Wegens beperkt aantal zitplaatsen is het noodzakelijk te reserveren voor de huisconcerten
Info: info@gc-aquarius.be of tel. 055/30 40 26

Meer info : www.gc-aquarius.be enwww.kurtschwaen.de

Elders op Oorgetuige :
Body & soul van het Gentse Conservatorium, 20-04-2007

12:00 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

Henri Chopin : vampier van de sonore poëzie live in Brussel

Henri Chopin Zaterdag komt de Franse dichter en klankkunstenaar Henri Chopin naar het Brusselse Paleis voor Schonen Kunsten. Het is niet zeker dat na het optreden het gebouw nog overeind staat. Henri Chopin kwam in de jaren '60 en '70 geregeld naar België, o.a. onder impuls van Paul De Vree (Antwerpen) en het IPEM-Universiteit Gent. In 2003 was hij nog eregast tijdens Radiophoni'c (Brussel). Wie de "vampier van de sonore poëzie" aan het werk wil zien, rept zich zaterdag naar Brussel..

Henri Chopin (Parijs, 1922) begon in de late jaren vijftig met wat hij poésie sonore noemde. Hij nam vocale micro- deeltjes en resultaten van mondstanden op, verwerkte die en monteerde zo een tape die nauwelijks verschilde van wat in muziekkringen Musique Concrète werd genoemd. Van 1958
tot 1961 verdedigde hij in zijn tijdschrift Cinquième Saison de 'audiodichtkunst' als volwaardige kunsttak, van 1964 tot 1972 publiceerde hij concrete poëzie van over de hele wereld in het tijdschrift 'OU'.
Termen varieerden van audiogedicht, concrete poëzie, verbosonie, poésie sonore tot electro-akoestische poëzie. Hij was de onbetwiste patroon van een hele reeks dichters die elk hun eigen stijl ontwikkelden, maar toch steeds tape-poëzie maakten die als muziek klonk in alle oren. Meestal leek het op Musique
Concrète, soms leunde het echter heel dicht aan bij de rock.

Henri Chopin is een levende legende. Hij is de uitvinder van wat hij poésie sonore noemde. De voorbije vijftig jaar maakte hij talloze opnames en publiceerde hij onophoudelijk. Centraal staat zijn verdediging van de elektronische verkenning van de stem en het lichaam. Hij maakt daarvoor systematisch gebruik van microfoons, taperecorders, mengpanelen en versterkers. Met deze instrumenten maakt hij opnames van de klankwereld van zijn eigen stem en lichaam die hij vervolgens wijzigt en versterkt... "Chopin verkent een terra incognita, een taaloverschrijdende infra- of ultrapoëzie van de zuivere energie. Hij creëert 's werelds allereerste poëzie van het lichaam", aldus Michel Giroud. Als eersterangs figuur in de 20ste-eeuwse avant-garde heeft Chopin opnames gemaakt, veel geschreven en gepubliceerd. Hij heeft ook krachtige live optredens verzorgd...

Minder bekend is dat hij bovendien enkele films ge(co)regisseerd heeft. Tijdens deze avond krijg je recent gerestaureerde kopieën van ' Pêche de nuit' (1963) en 'L'énergie du sommeil' (1965) te zien. Nadien volgt een live performance van de kunstenaar.

Programma :
  • Films : Pêche de nuit (1963), L'énergie du sommeil (1965)
  • Live performance Henri Chopin
Tijd en plaats van het gebeuren :

Henri Chopin Film & performance
Zaterdag 15 december 2007 om 20.00 u

Bozar - Studio
Ravensteinstraat 23
1000 Brussel

Meer info : bozar.be

Henri Chopin op UbuSound

Benieuwd ? Bekijk dan deze opname van Henri Chopins recente live performance tijdens het 'colour out of space' festival in Brighton in september 2007 (Youtube, 10 september 2007, 1' 55'')



Meer van Henri Chopin op YouTube

07:00 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

12/12/2007

Avontuurlijke concerttweedaagse in Q-O2

Tim Parkinson Q-O2 is een werkplaats voor hedendaagse experimentele en geïmproviseerde muziek, opgericht midden de jaren '90 opgericht als ensemble voor hedendaagse muziek, met als uitgangspunt het gedachtengoed van John Cage en Fluxus. Door haar conceptuele uitgangspunten doet zij de grenzen van het traditionele concertcircuit vervagen en vindt zij toegangspoorten tot andere disciplines en nieuwe benaderingswijzen. Het twintigste eeuwse repertoire blijft daarbij wel zijn belang behouden, maar de klemtoon ligt op het zoeken en het nieuwe. Dit weekend kun je in het Q-O2 Werkhuis terecht voor een tweedaagse concertreeks en een ontmoetingsmoment met enkele internationale grootheden uit de hedendaagse muziekwereld. Je hoort nieuw en oud(er) werk van Tim Parkinson, James Saunders, Manfred Werder, Antoine Beuger, Lee Patterson, Michael Pisaro, John Cage en Alvin Lucier.

Vrijdag 14 december 2007
  • Alvin Lucier, Opera with Objects
  • James Saunders, #141207
  • Michael Pisaro, harmony series 8a+d
  • Manfred Werder, 2005(1)
Zaterdag 15 december 2007
Ontmoetingsmoment met de muzikanten (om 19.00 u)
Concert :
  • John Cage , 0'00''
  • Tim Parkinson, two cardboard boxes
  • Lee Patterson , terrain
  • Antoine Beuger, Landscapes of Absence (video Els van Riel)
Tijd en plaats van het gebeuren :

Concertreeks Q-O2
Vrijdag 14 en zaterdag 15 december 2007, concert telkens om 20.30 u

Q-O2 Werkhuis
Vlaamse steenweg 167
1000 Brussel

Meer info : www.q-o2.be

Extra :
Alvin Lucier op UbuWeb Sound ( met documetaire/interviews )
John Cage op UbuWeb Film
Alvin Lucier en John Cage op YouTube

16:46 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

Unplugged : jonge saxofonisten aan de slag met hedendaags repertoire

BL!NDMAN [4x4]sax De de saxofoon is, alleen al door de aard van zijn klank, in sterk uiteenlopende muzikale genres aanwezig is geweest, en dat tot op de dag van vandaag.  Vrijdagmiddag laat BL!NDMAN [4x4]sax je kennis maken met die veelheid aan invloeden, maar ligt het accent toch vooral op de manier waarop de hedendaagse klassieke componisten die invloeden verwerkt hebben. De vier jonge saxofonisten gaan met veel schwung een hedendaags muziekrepertoire te lijf, aangespoord door een virtuoze slagwerker die elke passage geestdriftig inluidt.

Een eerste groep componisten heeft de Minimal Art als duidelijke voedingsbodem. Daarbinnen kunnen 2 generaties onderscheiden worden. De eerste generatie bestaat uit de kern van de Minimal Art Composers, allen geboren in het midden van de jaren '30 van de 20ste eeuw: LaMonte Young, Terry Riley, Steve Reich, Philip Glass, en tot op zekere hoogte ook Tom Johnson. Zij werkten, elk op hun manier, de Minimal Art uit op muzikaal vlak: via improvisatie (Young, Riley), herhaalstructuren (Riley, Reich, Glass, Johnson), faseverschuiving (Reich), additieve ritmiek (Glass), telmechanismen (Johnson) en humor (Johnson).

Een tweede generatie neemt die verworvenheden over, om ze in een ander kader te integreren. In de eerste plaats behoort de eerste generatie zelf daartoe, aangezien elk van deze componisten een ontwikkeling heeft doorgemaakt die zich van een strakke Minimal Art verwijdert. Daarnaast kunnen ook volgende
componisten vermeld worden: Charlemagne Palestine (invloed van Young), John Adams (invloed van Glass), Louis Andriessen (Reich, Riley), Peter ermeersch (Reich). Deze laatste maakte, net zoals Eric Sleichim, in de jaren '80 deel uit van Maximalist!, een groep muzikanten die de minimalistische verworvenheden als uitgangspunt namen voor een uiterst dynamisch geluid.

Een tweede groep componisten vertrekt langs de 'andere' kant, langs het parcours van de jazz, de lichte muziek, om aldus via omwegen bij rock uit te komen. Zowel Kaspar Ewald als Lieven Eeckhout beantwoorden aan dat profiel .

De Zwitserse componist Kaspar Ewald (1969) studeerde tussen 1990 en 1996 aan het conservatorium van Bazel. Vervolgens concentreerde hij zich op
elektronische muziek aan de kunsthogeschool van Berlijn. Ewald was ook een tijdje aan de slag als productieleider in Amsterdam. Sinds 2000 geeft hij les aan het conservatorium van Zürich. Naast compositieopdrachten voor diverse ensembles schrijft hij vooral voor zijn orkest Exorbitantes Kabinett, dat samengesteld is uit klassieke en jazzmuzikanten.
Zijn composities bestaan overwegend uit muziek voor jazzrock-bigbands. Muzikaal is hij beïnvloed door twee belangrijke, representatieve exponenten van enerzijds de klassieke muziek en anderzijds de soul, namelijk Igor Stravinsky en James Brown. In 'Ritt' zijn al deze invloeden aanwezig. Enerzijds is het een tradtionele klassieke compositie, volledig uitgeschreven. Anderzijds is de free jazz duidelijk aanwezig, alsook de geest van Frank Zappa. Dat resulteert een werk waarin complexe ritmes afgewisseld worden met funky grooves, en waarin explosieve melodieën en grote dynamische verschillen hand in hand gaan.

Terry Riley (1935) is samen met LaMonte Young een van de baanbrekers van de Minimal Art. Zijn bekendste werk is In C, waar herhaalstructuren en improvisatie worden verenigd tot een groepsgebeuren dat gemakkelijk een uur kan duren.
'Tuning Path' is het eerste deel van het saxofoonkwartet 'Chanting the Light of Foresight', dat geschreven werd voor het Rova Saxophone Quartet. Het stuk bestaat uit een lange reeks akkoorden, die soms de herinnering oproepen aan Rileys harmonium. Het werk is volledig akoestisch, zonder elektronische effecten. De 4 saxen spelen samen een reeks akkoorden (dus altijd 'in blok'). Er is geen ritmiek (de sopraansax geeft telkens een nieuw akkoord aan), enkel spanning en
ontspanning in de harmonie, met een rustgevend effect.

Peter Vermeersch (1959) is in eerste instantie componist; maar hij is tevens architect, en speelt daarnaast klarinet, sax en keyboards. Hij speelde onder meer bij Maximalist!, richtte X-Legged Sally op (nadien opgesplitst in A Group en Flat Earth Society), werkte samen met choreograaf Wim Vandekeybus, en met de dansgroep Rosas. Compositorisch beweegt hij zich tussen klassiek, rock en improvisatie: hij schreef zowel voor het Arditti kwartet, als voor de Zappa Memorial
(1995), Prima La Musica en Arno.

Basklarinettist Lieven Eeckhout maakt deel uit van Galatasaray, een band uit Kortrijk die een traditionele rockformatie combineert met een stevige blazerssectie.
Transit is oorspronkelijk geschreven voor vier saxofoons en electronics op tape. Mattijs Vanderleen maakte een bewerking van de electronics voor percussie. Het werk bestaat uit vier korte delen. De introductie doet door zijn graduele opbouw onmiddellijk denken aan Minimal Art procedé’s als die van Reichs 'Drumming', maar vrij vlug verschuift het idioom naar een sound die bij de rock aanleunt.

Fransman Bruno Giner (1960) volgde lessen bij onder meer Pierre Boulez en Bryan Ferneyhough. Zijn oeuvre omvat zowel elektronische, elektroakoestische
als puur instrumentale muziek. Tussen 1995 en 2000 schreef hij een reeks van vijf Etudes de Peaux. Dit zijn werken voor slaginstrumenten die voorzien zijn van vellen, zoals bv. trommels. In dit programma worden delen uit Satz, de tweede studie (voor 5 troms) uitgevoerd.

In de tweede helft van de jaren '60 van de 20ste eeuw ontwikkelt Philip Glass (1937) zijn additieve ritmiek. Hij combineert dat met een opvallend toegankelijk idioom. De herhaalstructuren die zijn werk kenmerken werkt hij op grote schaal uit in het begin van de jaren '70, onder andere in 'Music with changing parts' en 'Music in twelve parts', alvorens zich te storten op zijn doorbraakwerk, de 'opera' 'Einstein on the Beach', een bijna 5 uur durend theaterwerk, geheel op repetitieve leest geschoeid. Zijn idioom zal nadien evolueren naar een minder extreme sonoriteit, maar zijn basisingrediënten blijven aanwezig tot op heden. '1+1 '(1968) is een van zijn eerste werken. Het werd geschreven voor een versterkt tafelblad en wordt uitgevoerd door met vingers en kneukels op het tafelblad te
kloppen. Er zijn 2 ritmische units gegeven waarmee de uitvoerder progressieve combinaties moet maken. De lengte van dit repetitieve stukje muziek bepaalt de speler dus zelf.

Programma :
  • Bruno Giner, 'Satz' (deel 1) percussiesolo voor 5 toms
  • Kaspar Ewald, 'Ritt' voor saxofoonkwartet
  • Roderik de Man, 'Case history' percussiestuk met koffertje
  • Jacob ter Veldhuis, 'Grab it' solo voor tenorsax en tape
  • Philip Glass, 'one + one' percussiestuk voor handen
  • Peter Vermeersch, 'Sic' voor saxofoonkwartet
  • Daan Manneke, '*soyons plus vite que le rapide départ' solo voor sopraansax
  • Terry Riley, 'Tuning path' voor saxofoonkwartet
  • Bruno Giner, 'Satz' (deel 2) percussiesolo voor 5 toms
  • Lieven Eeckhout, 'Transit' voor saxkwartet & percussie
  • Louis Andriessen, 'Workers Union' voor saxofoonkwartet
Tijd en plaats van het gebeuren :

BL!NDMAN [4x4]sax UNPLUGGED
Vrijdag 14 december 2007 om 12.00 u

Rekenhof
Regentschapsstraat 2
1000 Brussel

Meer info : www.blindman.be

Bron: Educatieve Bijdgrage BL!NDMAN [4x4]sax op www.jeugdenmuziek.be

Louis Andriessen, Roderik de Man, Daan Manneke en Jacob ter Veldhuis op www.donemus.nl
Roderik de Man : www.roderikdeman.com
Jacob ter Veldhuis : www.jacobterveldhuis.com
Peter Vermeersch : www.fes.be en www.matrix-new-music.be
Bruno Giner op brahms.ircam.fr
Kasper Ewald op www.musinfo.ch, www.andersmusic.ch en www.keek.ch
Philip Glass : www.philipglass.com
Terrey Riley : www.terryriley.com

Extra :
Interview: Galatasaray, Koen Van Meel op Kwadratuur.be, 01/10/2003

Elders op Oorgetuige :
4 x Bl!dman[4x4] : Isotropes, Standing Wave, Patterns & Single Body Noise, 23/10/2007
Single Body Noise: verlichaamde klank in de boksring, 19/01/2007

13:21 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

Primeur in de Handelsbeurs : Arne Deforce en Daan Vandewalle in nieuw en veelzijdige programma

Daan Vandewalle Cellist Arne De Force en pianist Daan Vandewalle zorgen zaterdag voor een primeur in de Handelsbeurs in Gent. Ze brengen er de wereldcreatie van 'Malapromtus' van de Amerikaanse componist Alvin Curran. Arne Deforce en Daan Vandewalle, beiden sinds jaar en dag de nieuwe muziek toegedaan, ontmoeten elkaar in een onversneden nieuw én veelzijdige programma. Het eerste luik biedt een tegenstelling die men hilarisch zou noemen als ze niet zo ontroerend was: de 'Drei kleine Stücke' van Webern versus het 'Gran Duetto' van de Russische componiste en leerlinge van Sjostakovitsj, Galina Oestvolskaja. Drie schijnbare niemendalletjes van Webern, die hij zelf bij wijze van pleonasme ook nog eens 'klein' noemt, versus de Dame met de Hamer, die op haar beurt in de titel blijk geeft van grootse plannen. Het tweede luik opent met een soort spiegelbeeld van Weberns opus 11, de 'Drei Stücke' van Edison Denisov. Tenslotte is er een wereldcreatie van een werk van de Amerikaan Alvin Curran, de onvermoeibare postmodernist die in Berlijn bij Elliot Carter studeerde.

Galina Oestvolskaja (1919-2006) en Edison Denisov (1929-1996) behoren tot de voortrekkers van componisten die vanaf de jaren vijftig en zestig de interesse van het Westen voor nieuwe muziek uit Rusland wakker maakten. Galina Oestvolskaja, één van de meest eigenzinnige naoorlogse componisten, onderging hetzelfde lot als vele andere componisten en kunstenaars tijdens de Sovjet-dictatuur : al wat niet paste in het kader het sociaal-realisme werd verboden, gecensureerd en doodgezwegen. Naast een aantal om den brode gecomponeerde werken in de door de autoriteiten opgelegde sovjet-stijl ging ze echter koppig haar eigen weg. Haar muziek - sterk ritmisch en polyfoon - is doordrongen van een religieuze bezieling en een gevoel van totaal isolement.
Trage stappen, het gelijkmatig neerkomen van de zweep op de reeds zwaar gekwetste rug. De muziek van de Galina Oestvolskaja klinkt als de zelfflagellatie van religieuze fanatici. Ze is zowel wanhopig als lucide en in staat heviger smart te doorstaan dan zij ooit zal hebben gedacht. De muziek van Oestvolskaja is uniek. Ze lijkt uit een andere wereld te komen, zoals ook de zichzelf kastijdende gelovigen los lijken te zijn geraakt van het aardse. Door het lichaam aan extreem veel geweld te onderwerpen, wordt uiteindelijk de catharsis bereikt waarin de pijn niet meer wordt gevoeld. Deze muziek is spiritueel en heel, heel erg fysiek
"De muziek van Oestvolskaja vraagt een intensiteit die je fysiek haast niet op kunt brengen. Een hele dag Oestvolskaja studeren is onmogelijk". Deze typerende uitspraak is afkomstig uit de documentaire Toonmeesters die Pianist, componist en dirigent Reinbert de Leeuw, een van de meest vooraanstaande vertolkers van Oestvolskaja's muziek in 1994 samen met Cherry Duyns maakte. (*)
Net als alle andere muziek van Oestvolskaja behoort ook het Grand Duet voor cello en piano uit 1959 tot de minst gewenste muziek die ooit in de Sowjet-Unie is gecomponeerd. Ook dit werk moest 14 jaar op een uitgave, en 18 jaar op een eerste uitvoering wachten. Het vijfdelige werk is even compromisloos van toon als elementair van constructie. Het geladen contrast tussen enerzijds de percussieve bassen en monoritmische ostinato's in het hoogste register van de piano en anderzijds de lange cellotonen waarmee het eerste deel begint, is karakteristiek voor zowel de onafhankelijkheid als de onafscheidelijkheid van beide instrumenten. Pas in het vijfde deel, dat ongeveer even lang duurt als de vier voorafgaande delen tezamen, treedt een zeker evenwicht in. Zelfs korte interrupties in de vorm van referenties aan het agressieve hoofdthema van het eerste deel kunnen het proces van verstilling niet tegenhouden. Oestvolskaja droeg het werk op aan de wereldberoemde cellist-dirigent Mstislav Rostropovitsj, maar die liet het decennia lang ongespeeld liggen. Pas 37 jaar later (in 1996) speelde hij het werk voor het eerst, samen met Reinbert de Leeuw aan de piano.

Alvin Curran (1938) is een klankkunstenaar in de breedste zin van het woord. Hij maakte zowel strijkkwartetten als een concerto voor scheepshoorn, hij ontwierp een herdenkingsinstallatie voor de Holocaust en fabriceerde geautomatiseerde hoorns (van een ram). Zijn studies deed hij aan Brown en Yale University o.a. bij Elliott Carter. Samen met Frederic Rzewski en Richard Teitelbaum richtte hij in 1966 het radikale muziekcollektief Musica Elettronica Viva op dat later internationale erkenning kreeg. Tijdens de jaren '70 trad hij vooral solo op in performances met stem, keyboards, natuurgeluiden en gevonden objecten. Nog later maakte hij grootse produkties in open lucht (op meren, rivieren, in grotten,...) en gebruikte de radio om simultane concerten op verschillende lokaties te realiseren.

Programma :
  • Anton Webern, Sonate (1914)
  • Anton Webern, Drei Kleine Stücke voor cello en piano, opus11 (1914)
  • Morton Feldman, Durations II (1960)
  • Galina Oestvolskaja, Grand Duetto (1959 )
  • Edison Denisov, Drei Stücke ( (1967)
  • Alvin Curran, 'Malapromtus' from the Alvin Curran Fakebook (2007)(wereldcreatie)
Tijd en plaats van het gebeuren :

Arne Deforce & Daan Vandewalle
Zaterdag 15 december 2007 om 20.15 u

Handelsbeurs
Kouter 29
9000 Gent

Meer info : www.handelsbeurs.be , www.daanvandewalle.com , www.alvincurran.com

Vrijdag op Klara :
Daan Vandewalle en Arne Deforce zijn vrijdagmiddag 14/12 te gast in Ramblas (12.05). 's Avonds serveert Mixtuur (22.08 u) al een voorproefje, met Currans fabelachtige 'Inner Cities' en zijn 'Crystal Psalms' voor musici die tegelijkertijd in zes landen spelen.
Meer info : www.klara.be

Audio :
Slapeloze nacht: Galina Oestvolskaja. Integrale documentaire over Galina Oestvolskaja uit de serie 'Toonmeesters' van Cherry Duyns en Reinbert de Leeuw, 18/01/2004 op www.vpro.nl

Extra :
(*) Over Galina Oestvolskaja. Compositie met ontvelde vingers, Mischa Andriessen op www.urbanmag.be, 01.05.2007
Met de liturgische moker: Galina Oestvolskaja (1919 - 2006), Jan de Kruijff op www.audio-muziek.nl, 28/12/2006

Elders op Oorgetuige :
Ives, Carter & Curran : een eeuw Amerikaanse pianomuziek, 14/11/2006

07:00 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

11/12/2007

Big in Japan : Japanse kamermuziek en samoerailiederen

Jo Kondo HERMESensemble is een collectief dat zicht tot doel heeft gesteld een artistieke leemte op te vullen in het Vlaamse muziekaanbod. Het ensemble wil zich engageren voor het promoten van actuele muziek. Tijdens het concert van donderdag staat Japanse kamermuziek voor viola da gamba, klavecimbel en koto van Jo Kondo, Masahiro Miwa, Mamoru Fujieda en Yuji Takahashi op het programma, aangevuld met klassieke samoerailiederen voor shakuhachi.

Jo Kondo (Tokio, 1947) - in 1972 afgestudeerd als componist af aan de University of Arts te Tokyo, Japan - maakte nieuwe composities op de leest van Klassieke Kamermuziek geschoeid. Hij heeft meer dan tachtig composities geschreven: van solostukken tot orkest- en elektronische werken die wereldwijd ten gehore zijn gebracht. Hij is inmiddels professor in de muziek aan de Ochanomizy Universiteit in Tokyo en geeft les aan Tokyo University of Arts en de Elisabeth University of Music in Hiroshima.
Kondo's composities zijn bijna wiskundig opgebouwd rondom slechts enkele compositoire principes. Zijn aandacht gaat vooral uit naar de klanken die uit verschillende instrumenten voortgebracht kunnen worden. "Ieder geluid moet een eigen afkomst en leven hebben, wat ik doe in mijn composities is het creëren van relaties tussen de tonen onderling", zo luidt het motto van Jo Kondo.

Masahiro Miwa (Tokio, 1958) stichtte een rockband op de middelbare school in 1974. In 1978 verhuisde hij naar Duitsland om compositie te studeren bij Isang Yun aan de Nationale Kunstacademie in Berlijn. Vanaf 1985 studeerde hij bij Gunther Becker aan de Robert Schumann National Academy in Düsseldorf. S inds 1988 doceert hij er zelf computer- en elektronische muziek en concentreert hij zich op het creëren van computermuziek.
In 1995 was hij docent aan de Academie voor Mediakunst in Keulen, en sinds 1996 is hij professor aan de International Academy of Arts and Science in Gifu, Japan.

Mamoru Fujieda (1955) is een van de leidende figuren in de Japanse postminimalistische beweging. Eerst studeerde hij compositie aan de Tokyo College of Music, in 1988 behaalde hij zijn doctoraat in muziek aan de University of California te San Diego. Fujieda kreeg internationale erkenning als buitengewone jongere componist. Uit zijn werk met John Zorn, Yuji Takahashi en Malcolm Goldstein blijkt zijn fascinatie voor het samenwerkingsaspect binnen muziek. Fujieda ontwikkelde compositiemethodes die vertrekken vanuit de minimaltraditie, waarbij de muziek van subjectiviteit bevrijd wordt door ze in een netwerk van relaties onder te dompelen.
Een van zijn methodes is een nieuwe compositiestructuur die hij 'parasitair' noemt. Nieuw materiaal wordt gehecht bovenop een 'rhizome' van een oorspronkelijke melodie ontleend aan bronnen als Bach, Gregoriaans gezang of middeleeuwse seculiere muziek.
Fujieda's werk vertegenwoordigt een vernieuwende benadering die technologie met biologie verenigt, componist met uitvoerder en muziek met publiek. Dat komt bijvoorbeeld tot uiting in zijn werk met Butoh-danser Setsuko Yamada, waarbij hij klankwerelden schept uit de wederzijdse reacties tussen de danser en de voorwerpen die hij aanraakt.

Pianist/componist Yuji Takahashi (1938) is reeds actief sinds het begin van de jaren '60 toen hij bij Xenakis studeerde (het pianowerk 'Herma' van deze Griekse componist werd aan hem opgedragen). In zijn beginperiode schreef hij vooral stukken met behulp van de computer, recent gaat zijn voorkeur uit naar Japanse traditionele instrumenten en naar vocale werken. Doorheen zijn lange carrière werkte hij o.a. samen met John Zorn, Ryuichi Sakamoto, Musica Elettronica Viva (Alvin Curran, Frederic Rzewski, Richard Teitelbaum,...) en Carl Stone. Takahashi realiseerde als pianist opnames van o.a. John Cage, Earle Brown, Roger Reynolds en Toru Takemitsu.

Tijd en plaats van het gebeuren :

HERMESensemble : Big in Japan
Donderdag 13 december 2007 om 20.00 u

Het Kanaal
Stokerijstraat 19
2110 Wijnegem

Meer info : www.hermesensemble.be en www.inspiratum.be

Elders op Oorgetuige :
20ste eeuwse Japanse muziek in Logos, 18/06/2007

17:00 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook