12/12/2007

Avontuurlijke concerttweedaagse in Q-O2

Tim Parkinson Q-O2 is een werkplaats voor hedendaagse experimentele en geïmproviseerde muziek, opgericht midden de jaren '90 opgericht als ensemble voor hedendaagse muziek, met als uitgangspunt het gedachtengoed van John Cage en Fluxus. Door haar conceptuele uitgangspunten doet zij de grenzen van het traditionele concertcircuit vervagen en vindt zij toegangspoorten tot andere disciplines en nieuwe benaderingswijzen. Het twintigste eeuwse repertoire blijft daarbij wel zijn belang behouden, maar de klemtoon ligt op het zoeken en het nieuwe. Dit weekend kun je in het Q-O2 Werkhuis terecht voor een tweedaagse concertreeks en een ontmoetingsmoment met enkele internationale grootheden uit de hedendaagse muziekwereld. Je hoort nieuw en oud(er) werk van Tim Parkinson, James Saunders, Manfred Werder, Antoine Beuger, Lee Patterson, Michael Pisaro, John Cage en Alvin Lucier.

Vrijdag 14 december 2007
  • Alvin Lucier, Opera with Objects
  • James Saunders, #141207
  • Michael Pisaro, harmony series 8a+d
  • Manfred Werder, 2005(1)
Zaterdag 15 december 2007
Ontmoetingsmoment met de muzikanten (om 19.00 u)
Concert :
  • John Cage , 0'00''
  • Tim Parkinson, two cardboard boxes
  • Lee Patterson , terrain
  • Antoine Beuger, Landscapes of Absence (video Els van Riel)
Tijd en plaats van het gebeuren :

Concertreeks Q-O2
Vrijdag 14 en zaterdag 15 december 2007, concert telkens om 20.30 u

Q-O2 Werkhuis
Vlaamse steenweg 167
1000 Brussel

Meer info : www.q-o2.be

Extra :
Alvin Lucier op UbuWeb Sound ( met documetaire/interviews )
John Cage op UbuWeb Film
Alvin Lucier en John Cage op YouTube

16:46 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

Unplugged : jonge saxofonisten aan de slag met hedendaags repertoire

BL!NDMAN [4x4]sax De de saxofoon is, alleen al door de aard van zijn klank, in sterk uiteenlopende muzikale genres aanwezig is geweest, en dat tot op de dag van vandaag.  Vrijdagmiddag laat BL!NDMAN [4x4]sax je kennis maken met die veelheid aan invloeden, maar ligt het accent toch vooral op de manier waarop de hedendaagse klassieke componisten die invloeden verwerkt hebben. De vier jonge saxofonisten gaan met veel schwung een hedendaags muziekrepertoire te lijf, aangespoord door een virtuoze slagwerker die elke passage geestdriftig inluidt.

Een eerste groep componisten heeft de Minimal Art als duidelijke voedingsbodem. Daarbinnen kunnen 2 generaties onderscheiden worden. De eerste generatie bestaat uit de kern van de Minimal Art Composers, allen geboren in het midden van de jaren '30 van de 20ste eeuw: LaMonte Young, Terry Riley, Steve Reich, Philip Glass, en tot op zekere hoogte ook Tom Johnson. Zij werkten, elk op hun manier, de Minimal Art uit op muzikaal vlak: via improvisatie (Young, Riley), herhaalstructuren (Riley, Reich, Glass, Johnson), faseverschuiving (Reich), additieve ritmiek (Glass), telmechanismen (Johnson) en humor (Johnson).

Een tweede generatie neemt die verworvenheden over, om ze in een ander kader te integreren. In de eerste plaats behoort de eerste generatie zelf daartoe, aangezien elk van deze componisten een ontwikkeling heeft doorgemaakt die zich van een strakke Minimal Art verwijdert. Daarnaast kunnen ook volgende
componisten vermeld worden: Charlemagne Palestine (invloed van Young), John Adams (invloed van Glass), Louis Andriessen (Reich, Riley), Peter ermeersch (Reich). Deze laatste maakte, net zoals Eric Sleichim, in de jaren '80 deel uit van Maximalist!, een groep muzikanten die de minimalistische verworvenheden als uitgangspunt namen voor een uiterst dynamisch geluid.

Een tweede groep componisten vertrekt langs de 'andere' kant, langs het parcours van de jazz, de lichte muziek, om aldus via omwegen bij rock uit te komen. Zowel Kaspar Ewald als Lieven Eeckhout beantwoorden aan dat profiel .

De Zwitserse componist Kaspar Ewald (1969) studeerde tussen 1990 en 1996 aan het conservatorium van Bazel. Vervolgens concentreerde hij zich op
elektronische muziek aan de kunsthogeschool van Berlijn. Ewald was ook een tijdje aan de slag als productieleider in Amsterdam. Sinds 2000 geeft hij les aan het conservatorium van Zürich. Naast compositieopdrachten voor diverse ensembles schrijft hij vooral voor zijn orkest Exorbitantes Kabinett, dat samengesteld is uit klassieke en jazzmuzikanten.
Zijn composities bestaan overwegend uit muziek voor jazzrock-bigbands. Muzikaal is hij beïnvloed door twee belangrijke, representatieve exponenten van enerzijds de klassieke muziek en anderzijds de soul, namelijk Igor Stravinsky en James Brown. In 'Ritt' zijn al deze invloeden aanwezig. Enerzijds is het een tradtionele klassieke compositie, volledig uitgeschreven. Anderzijds is de free jazz duidelijk aanwezig, alsook de geest van Frank Zappa. Dat resulteert een werk waarin complexe ritmes afgewisseld worden met funky grooves, en waarin explosieve melodieën en grote dynamische verschillen hand in hand gaan.

Terry Riley (1935) is samen met LaMonte Young een van de baanbrekers van de Minimal Art. Zijn bekendste werk is In C, waar herhaalstructuren en improvisatie worden verenigd tot een groepsgebeuren dat gemakkelijk een uur kan duren.
'Tuning Path' is het eerste deel van het saxofoonkwartet 'Chanting the Light of Foresight', dat geschreven werd voor het Rova Saxophone Quartet. Het stuk bestaat uit een lange reeks akkoorden, die soms de herinnering oproepen aan Rileys harmonium. Het werk is volledig akoestisch, zonder elektronische effecten. De 4 saxen spelen samen een reeks akkoorden (dus altijd 'in blok'). Er is geen ritmiek (de sopraansax geeft telkens een nieuw akkoord aan), enkel spanning en
ontspanning in de harmonie, met een rustgevend effect.

Peter Vermeersch (1959) is in eerste instantie componist; maar hij is tevens architect, en speelt daarnaast klarinet, sax en keyboards. Hij speelde onder meer bij Maximalist!, richtte X-Legged Sally op (nadien opgesplitst in A Group en Flat Earth Society), werkte samen met choreograaf Wim Vandekeybus, en met de dansgroep Rosas. Compositorisch beweegt hij zich tussen klassiek, rock en improvisatie: hij schreef zowel voor het Arditti kwartet, als voor de Zappa Memorial
(1995), Prima La Musica en Arno.

Basklarinettist Lieven Eeckhout maakt deel uit van Galatasaray, een band uit Kortrijk die een traditionele rockformatie combineert met een stevige blazerssectie.
Transit is oorspronkelijk geschreven voor vier saxofoons en electronics op tape. Mattijs Vanderleen maakte een bewerking van de electronics voor percussie. Het werk bestaat uit vier korte delen. De introductie doet door zijn graduele opbouw onmiddellijk denken aan Minimal Art procedé’s als die van Reichs 'Drumming', maar vrij vlug verschuift het idioom naar een sound die bij de rock aanleunt.

Fransman Bruno Giner (1960) volgde lessen bij onder meer Pierre Boulez en Bryan Ferneyhough. Zijn oeuvre omvat zowel elektronische, elektroakoestische
als puur instrumentale muziek. Tussen 1995 en 2000 schreef hij een reeks van vijf Etudes de Peaux. Dit zijn werken voor slaginstrumenten die voorzien zijn van vellen, zoals bv. trommels. In dit programma worden delen uit Satz, de tweede studie (voor 5 troms) uitgevoerd.

In de tweede helft van de jaren '60 van de 20ste eeuw ontwikkelt Philip Glass (1937) zijn additieve ritmiek. Hij combineert dat met een opvallend toegankelijk idioom. De herhaalstructuren die zijn werk kenmerken werkt hij op grote schaal uit in het begin van de jaren '70, onder andere in 'Music with changing parts' en 'Music in twelve parts', alvorens zich te storten op zijn doorbraakwerk, de 'opera' 'Einstein on the Beach', een bijna 5 uur durend theaterwerk, geheel op repetitieve leest geschoeid. Zijn idioom zal nadien evolueren naar een minder extreme sonoriteit, maar zijn basisingrediënten blijven aanwezig tot op heden. '1+1 '(1968) is een van zijn eerste werken. Het werd geschreven voor een versterkt tafelblad en wordt uitgevoerd door met vingers en kneukels op het tafelblad te
kloppen. Er zijn 2 ritmische units gegeven waarmee de uitvoerder progressieve combinaties moet maken. De lengte van dit repetitieve stukje muziek bepaalt de speler dus zelf.

Programma :
  • Bruno Giner, 'Satz' (deel 1) percussiesolo voor 5 toms
  • Kaspar Ewald, 'Ritt' voor saxofoonkwartet
  • Roderik de Man, 'Case history' percussiestuk met koffertje
  • Jacob ter Veldhuis, 'Grab it' solo voor tenorsax en tape
  • Philip Glass, 'one + one' percussiestuk voor handen
  • Peter Vermeersch, 'Sic' voor saxofoonkwartet
  • Daan Manneke, '*soyons plus vite que le rapide départ' solo voor sopraansax
  • Terry Riley, 'Tuning path' voor saxofoonkwartet
  • Bruno Giner, 'Satz' (deel 2) percussiesolo voor 5 toms
  • Lieven Eeckhout, 'Transit' voor saxkwartet & percussie
  • Louis Andriessen, 'Workers Union' voor saxofoonkwartet
Tijd en plaats van het gebeuren :

BL!NDMAN [4x4]sax UNPLUGGED
Vrijdag 14 december 2007 om 12.00 u

Rekenhof
Regentschapsstraat 2
1000 Brussel

Meer info : www.blindman.be

Bron: Educatieve Bijdgrage BL!NDMAN [4x4]sax op www.jeugdenmuziek.be

Louis Andriessen, Roderik de Man, Daan Manneke en Jacob ter Veldhuis op www.donemus.nl
Roderik de Man : www.roderikdeman.com
Jacob ter Veldhuis : www.jacobterveldhuis.com
Peter Vermeersch : www.fes.be en www.matrix-new-music.be
Bruno Giner op brahms.ircam.fr
Kasper Ewald op www.musinfo.ch, www.andersmusic.ch en www.keek.ch
Philip Glass : www.philipglass.com
Terrey Riley : www.terryriley.com

Extra :
Interview: Galatasaray, Koen Van Meel op Kwadratuur.be, 01/10/2003

Elders op Oorgetuige :
4 x Bl!dman[4x4] : Isotropes, Standing Wave, Patterns & Single Body Noise, 23/10/2007
Single Body Noise: verlichaamde klank in de boksring, 19/01/2007

13:21 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

Primeur in de Handelsbeurs : Arne Deforce en Daan Vandewalle in nieuw en veelzijdige programma

Daan Vandewalle Cellist Arne De Force en pianist Daan Vandewalle zorgen zaterdag voor een primeur in de Handelsbeurs in Gent. Ze brengen er de wereldcreatie van 'Malapromtus' van de Amerikaanse componist Alvin Curran. Arne Deforce en Daan Vandewalle, beiden sinds jaar en dag de nieuwe muziek toegedaan, ontmoeten elkaar in een onversneden nieuw én veelzijdige programma. Het eerste luik biedt een tegenstelling die men hilarisch zou noemen als ze niet zo ontroerend was: de 'Drei kleine Stücke' van Webern versus het 'Gran Duetto' van de Russische componiste en leerlinge van Sjostakovitsj, Galina Oestvolskaja. Drie schijnbare niemendalletjes van Webern, die hij zelf bij wijze van pleonasme ook nog eens 'klein' noemt, versus de Dame met de Hamer, die op haar beurt in de titel blijk geeft van grootse plannen. Het tweede luik opent met een soort spiegelbeeld van Weberns opus 11, de 'Drei Stücke' van Edison Denisov. Tenslotte is er een wereldcreatie van een werk van de Amerikaan Alvin Curran, de onvermoeibare postmodernist die in Berlijn bij Elliot Carter studeerde.

Galina Oestvolskaja (1919-2006) en Edison Denisov (1929-1996) behoren tot de voortrekkers van componisten die vanaf de jaren vijftig en zestig de interesse van het Westen voor nieuwe muziek uit Rusland wakker maakten. Galina Oestvolskaja, één van de meest eigenzinnige naoorlogse componisten, onderging hetzelfde lot als vele andere componisten en kunstenaars tijdens de Sovjet-dictatuur : al wat niet paste in het kader het sociaal-realisme werd verboden, gecensureerd en doodgezwegen. Naast een aantal om den brode gecomponeerde werken in de door de autoriteiten opgelegde sovjet-stijl ging ze echter koppig haar eigen weg. Haar muziek - sterk ritmisch en polyfoon - is doordrongen van een religieuze bezieling en een gevoel van totaal isolement.
Trage stappen, het gelijkmatig neerkomen van de zweep op de reeds zwaar gekwetste rug. De muziek van de Galina Oestvolskaja klinkt als de zelfflagellatie van religieuze fanatici. Ze is zowel wanhopig als lucide en in staat heviger smart te doorstaan dan zij ooit zal hebben gedacht. De muziek van Oestvolskaja is uniek. Ze lijkt uit een andere wereld te komen, zoals ook de zichzelf kastijdende gelovigen los lijken te zijn geraakt van het aardse. Door het lichaam aan extreem veel geweld te onderwerpen, wordt uiteindelijk de catharsis bereikt waarin de pijn niet meer wordt gevoeld. Deze muziek is spiritueel en heel, heel erg fysiek
"De muziek van Oestvolskaja vraagt een intensiteit die je fysiek haast niet op kunt brengen. Een hele dag Oestvolskaja studeren is onmogelijk". Deze typerende uitspraak is afkomstig uit de documentaire Toonmeesters die Pianist, componist en dirigent Reinbert de Leeuw, een van de meest vooraanstaande vertolkers van Oestvolskaja's muziek in 1994 samen met Cherry Duyns maakte. (*)
Net als alle andere muziek van Oestvolskaja behoort ook het Grand Duet voor cello en piano uit 1959 tot de minst gewenste muziek die ooit in de Sowjet-Unie is gecomponeerd. Ook dit werk moest 14 jaar op een uitgave, en 18 jaar op een eerste uitvoering wachten. Het vijfdelige werk is even compromisloos van toon als elementair van constructie. Het geladen contrast tussen enerzijds de percussieve bassen en monoritmische ostinato's in het hoogste register van de piano en anderzijds de lange cellotonen waarmee het eerste deel begint, is karakteristiek voor zowel de onafhankelijkheid als de onafscheidelijkheid van beide instrumenten. Pas in het vijfde deel, dat ongeveer even lang duurt als de vier voorafgaande delen tezamen, treedt een zeker evenwicht in. Zelfs korte interrupties in de vorm van referenties aan het agressieve hoofdthema van het eerste deel kunnen het proces van verstilling niet tegenhouden. Oestvolskaja droeg het werk op aan de wereldberoemde cellist-dirigent Mstislav Rostropovitsj, maar die liet het decennia lang ongespeeld liggen. Pas 37 jaar later (in 1996) speelde hij het werk voor het eerst, samen met Reinbert de Leeuw aan de piano.

Alvin Curran (1938) is een klankkunstenaar in de breedste zin van het woord. Hij maakte zowel strijkkwartetten als een concerto voor scheepshoorn, hij ontwierp een herdenkingsinstallatie voor de Holocaust en fabriceerde geautomatiseerde hoorns (van een ram). Zijn studies deed hij aan Brown en Yale University o.a. bij Elliott Carter. Samen met Frederic Rzewski en Richard Teitelbaum richtte hij in 1966 het radikale muziekcollektief Musica Elettronica Viva op dat later internationale erkenning kreeg. Tijdens de jaren '70 trad hij vooral solo op in performances met stem, keyboards, natuurgeluiden en gevonden objecten. Nog later maakte hij grootse produkties in open lucht (op meren, rivieren, in grotten,...) en gebruikte de radio om simultane concerten op verschillende lokaties te realiseren.

Programma :
  • Anton Webern, Sonate (1914)
  • Anton Webern, Drei Kleine Stücke voor cello en piano, opus11 (1914)
  • Morton Feldman, Durations II (1960)
  • Galina Oestvolskaja, Grand Duetto (1959 )
  • Edison Denisov, Drei Stücke ( (1967)
  • Alvin Curran, 'Malapromtus' from the Alvin Curran Fakebook (2007)(wereldcreatie)
Tijd en plaats van het gebeuren :

Arne Deforce & Daan Vandewalle
Zaterdag 15 december 2007 om 20.15 u

Handelsbeurs
Kouter 29
9000 Gent

Meer info : www.handelsbeurs.be , www.daanvandewalle.com , www.alvincurran.com

Vrijdag op Klara :
Daan Vandewalle en Arne Deforce zijn vrijdagmiddag 14/12 te gast in Ramblas (12.05). 's Avonds serveert Mixtuur (22.08 u) al een voorproefje, met Currans fabelachtige 'Inner Cities' en zijn 'Crystal Psalms' voor musici die tegelijkertijd in zes landen spelen.
Meer info : www.klara.be

Audio :
Slapeloze nacht: Galina Oestvolskaja. Integrale documentaire over Galina Oestvolskaja uit de serie 'Toonmeesters' van Cherry Duyns en Reinbert de Leeuw, 18/01/2004 op www.vpro.nl

Extra :
(*) Over Galina Oestvolskaja. Compositie met ontvelde vingers, Mischa Andriessen op www.urbanmag.be, 01.05.2007
Met de liturgische moker: Galina Oestvolskaja (1919 - 2006), Jan de Kruijff op www.audio-muziek.nl, 28/12/2006

Elders op Oorgetuige :
Ives, Carter & Curran : een eeuw Amerikaanse pianomuziek, 14/11/2006

07:00 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

11/12/2007

Big in Japan : Japanse kamermuziek en samoerailiederen

Jo Kondo HERMESensemble is een collectief dat zicht tot doel heeft gesteld een artistieke leemte op te vullen in het Vlaamse muziekaanbod. Het ensemble wil zich engageren voor het promoten van actuele muziek. Tijdens het concert van donderdag staat Japanse kamermuziek voor viola da gamba, klavecimbel en koto van Jo Kondo, Masahiro Miwa, Mamoru Fujieda en Yuji Takahashi op het programma, aangevuld met klassieke samoerailiederen voor shakuhachi.

Jo Kondo (Tokio, 1947) - in 1972 afgestudeerd als componist af aan de University of Arts te Tokyo, Japan - maakte nieuwe composities op de leest van Klassieke Kamermuziek geschoeid. Hij heeft meer dan tachtig composities geschreven: van solostukken tot orkest- en elektronische werken die wereldwijd ten gehore zijn gebracht. Hij is inmiddels professor in de muziek aan de Ochanomizy Universiteit in Tokyo en geeft les aan Tokyo University of Arts en de Elisabeth University of Music in Hiroshima.
Kondo's composities zijn bijna wiskundig opgebouwd rondom slechts enkele compositoire principes. Zijn aandacht gaat vooral uit naar de klanken die uit verschillende instrumenten voortgebracht kunnen worden. "Ieder geluid moet een eigen afkomst en leven hebben, wat ik doe in mijn composities is het creëren van relaties tussen de tonen onderling", zo luidt het motto van Jo Kondo.

Masahiro Miwa (Tokio, 1958) stichtte een rockband op de middelbare school in 1974. In 1978 verhuisde hij naar Duitsland om compositie te studeren bij Isang Yun aan de Nationale Kunstacademie in Berlijn. Vanaf 1985 studeerde hij bij Gunther Becker aan de Robert Schumann National Academy in Düsseldorf. S inds 1988 doceert hij er zelf computer- en elektronische muziek en concentreert hij zich op het creëren van computermuziek.
In 1995 was hij docent aan de Academie voor Mediakunst in Keulen, en sinds 1996 is hij professor aan de International Academy of Arts and Science in Gifu, Japan.

Mamoru Fujieda (1955) is een van de leidende figuren in de Japanse postminimalistische beweging. Eerst studeerde hij compositie aan de Tokyo College of Music, in 1988 behaalde hij zijn doctoraat in muziek aan de University of California te San Diego. Fujieda kreeg internationale erkenning als buitengewone jongere componist. Uit zijn werk met John Zorn, Yuji Takahashi en Malcolm Goldstein blijkt zijn fascinatie voor het samenwerkingsaspect binnen muziek. Fujieda ontwikkelde compositiemethodes die vertrekken vanuit de minimaltraditie, waarbij de muziek van subjectiviteit bevrijd wordt door ze in een netwerk van relaties onder te dompelen.
Een van zijn methodes is een nieuwe compositiestructuur die hij 'parasitair' noemt. Nieuw materiaal wordt gehecht bovenop een 'rhizome' van een oorspronkelijke melodie ontleend aan bronnen als Bach, Gregoriaans gezang of middeleeuwse seculiere muziek.
Fujieda's werk vertegenwoordigt een vernieuwende benadering die technologie met biologie verenigt, componist met uitvoerder en muziek met publiek. Dat komt bijvoorbeeld tot uiting in zijn werk met Butoh-danser Setsuko Yamada, waarbij hij klankwerelden schept uit de wederzijdse reacties tussen de danser en de voorwerpen die hij aanraakt.

Pianist/componist Yuji Takahashi (1938) is reeds actief sinds het begin van de jaren '60 toen hij bij Xenakis studeerde (het pianowerk 'Herma' van deze Griekse componist werd aan hem opgedragen). In zijn beginperiode schreef hij vooral stukken met behulp van de computer, recent gaat zijn voorkeur uit naar Japanse traditionele instrumenten en naar vocale werken. Doorheen zijn lange carrière werkte hij o.a. samen met John Zorn, Ryuichi Sakamoto, Musica Elettronica Viva (Alvin Curran, Frederic Rzewski, Richard Teitelbaum,...) en Carl Stone. Takahashi realiseerde als pianist opnames van o.a. John Cage, Earle Brown, Roger Reynolds en Toru Takemitsu.

Tijd en plaats van het gebeuren :

HERMESensemble : Big in Japan
Donderdag 13 december 2007 om 20.00 u

Het Kanaal
Stokerijstraat 19
2110 Wijnegem

Meer info : www.hermesensemble.be en www.inspiratum.be

Elders op Oorgetuige :
20ste eeuwse Japanse muziek in Logos, 18/06/2007

17:00 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

First Snow : kerstconcert met Vlaams Radio Koor

Bo Holten Het kerstconcert waarmee het Vlaams Radio Koor het jaar afsluit is stilaan een traditie geworden. Ook dit jaar is het koor present met het programma 'First Snow', een kerstprogramma dat het feeërieke licht en de tintelende frisheid van de eerste sneeuw oproept.

Het kerstconcert van het Vlaams Radio Koor is niet meer weg te denken uit de eindejaarsperiode: in de donkerste tijd van het jaar brengen de zangers een boodschap van hoop en liefde, nieuw leven en een frisse start. Met een apart maar sfeervol programma, gevolgd door een Scandinavische borrel, sluiten ze het voorbije jaar af en kijken ze vol verwachting uit naar wat het nieuwe jaar zal brengen. Met als dirigent Bo Holten, een monument uit de hedendaagse muziekwereld, belooft het een betoverende avond te worden...

Het programma bestaat uit twee delen. Centraal in het eerste deel staan de oorsprong van het christelijke kerstfeest en het mystiek-religieuze van de geboorte van Jezus. De Piae Cantiones, religieuze gezangen uit het middeleeuwse Finland komen daarbij helemaal tot hun recht en creëren een aparte, intense sfeer, raadselachtig, bovenaards, goddelijk...
Het tweede deel van het concert brengt je met één stap in de 21ste eeuw. En de feestelijke stemming die vanaf begin december de winkelstraten en huiskamers inpalmt, de betoverende lichtjes en talrijke versieringen... daar horen enkele bekende 'christmas carols' bij, die het concert gepast afsluiten. En ook een Scandinavische borrel...

De componist en dirigent Bo Holten (1948) staat zowel in Denemarken als ver daarbuiten bekend als een veelzijdig musicus. Hij verwierf internationale erkenning door zijn pionierswerk in het herontdekken van vele vergeten polyfonisten uit de Renaissance. Zijn handelsmerk voor de uitvoering ervan was het combineren van de traditionele “koele” toon van de vocale polyfonie met een warmere, meer transparante, Scandinavische klank.

Als componist is Bo Holten wijd en zijd bekend om zowel zijn instrumentale als zijn vocale muziek. Tegelijkertijd werd hij in het hedendaagse muziekmilieu vaak als zeer provocerend beschouwd door zijn verzet tegen veel van de moderne stromingen van de tweede helft van de 20ste eeuw. Met het door hem opgerichte vocale ensemble Ars Nova, heeft hij nochtans een grote inspanning gedaan om een groot deel van het modernistische repertoire uit te voeren. Hij kwam echter, teleurgesteld, tot de conclusie dat enkel Ligeti's muziek blijvende kwaliteiten heeft die het loutere experiment overstijgen.

Programma :
  • Perotinus, Salvatoris Hodie
  • Thomas Tallis, O nata lux
  • Nicolas Gombert, Hodie nobis coelorum rex
  • Piae Cantiones
  • Bo Holten, First snow
  • Sven David Sandström, Lobet den Herrn
  • Christmas carols
Tijd en plaats van het gebeuren :

Vlaams Radio Koor : First Snow
Donderdag 13/12/2007 om 20.00 u
OLV-ter-Potterie
Potterierei 79
8000 Brugge
---------------------------
Vrijdag 14/12/2007 om 20.00 u
OLV van het Heilig Hartkerk
Tervatestraat
1040 Etterbeek
---------------------------
Zaterdag
15/12/2007 om 20.00 u
Sint-Niklaaskerk
Cataloniëstraat
9000 Gent
---------------------------
Zondag
16/12/2007 om 15.00 u
Abdij Vlierbeek
Vlierbeeklaan
3010 Kessel-Lo
---------------------------
Dinsdag
18/12/2007 om 20.00 u
Sint-Pieter & Pauwelkerk
Markt
2400 Mol
---------------------------
Donderdag
20/12/2007 om 20.00 u
Virga Jesse Basiliek
Kapelstraat
3500 Hasselt
---------------------------
Vrijdag
21/12/2007 om 20.30 u
Sint-Bavokerk
Sint-Bavostraat
1731 Zellik
---------------------------
Zondag
23/12/2007 om 15.00 u
AMUZ
Kammenstraat 81
2000 Antwerpen

Meer info : vlaamsradioorkest.be

Bo Holten op ewh.dk
Sven David Sandström : sdsandstrom.net

Extra :
Review : V/C 'The High Mass' Ingvar Lidholm, Sven-David Sandström, Joeri Rogelj op Kwadratuur.be, 13/06/2005

13:00 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

Trevor Wishart brengt mix elektronische muziek en vocale improvisatie

Trevor Wishart Donderdag kun je Trevor Wishart aan het werk zien en vooral horen in STUK in Leuven. Hij brengt er een mix van elektronische muziek en vocale improvisatie. Ongetwijfeld tovert hij klanken tevoorschijn die je nooit eerder hoorde.

Trevor Wishart (1946) begon zijn carrière als componist met het schrijven van orkest- en elektro-akoestische muziek. Hij groeide op in het noorden van Engeland, waar hij in 1969 - als reactie op de dood van zijn vader - begon te werken met opgenomen geluiden van machines. Zijn fascinatie voor geluidstransformaties werd voor het eerst duidelijk in de tapecompositie Red Bird, die hij op vijf jaar tijd componeerde (1973-1978) en waarbij hij nog gebruik maakte van analoge technieken. Wishart merkte echter op dat deze transformatieprocessen ook door middel van een computer gegenereerd konden worden. Aan de IRCAM Studio's begon hij in 1986 te werken aan software voor het transformeren van geluid via de computer. Dit resulteerde in het Composers Desktop Project, een project waarmee hij de nodige software en instrumenten beschikbaar wil stellen. Wishart vindt het immers belangrijk dat nieuwe muziek toegankelijk is voor een groot publiek. Het creëren van deze eenvoudig bedienbare software is één van de manieren waarmee hij dit doel bereikt. Tijdens de jaren '80 legde Wishart zich ook toe op het componeren voor de menselijke stem, een klankinstrument dat hem ook mateloos interesseert. Dit resulteerde onder meer in de Vox-cycle, die hij tussen 1982 en 1988 schreef. Ook hier blijven geluidstransformaties een belangrijke rol spelen.
Trevor Wishart publiceerde ook een aantal werken - waaronder 'On Sonic Art en Audible' design - waarin hij zowel een theoretische en filosofische uiteenzetting als een meer praktische handleiding geeft over het creëren van klanklandschappen en het transformeren van geluid. Tijdens dit concert zal onder meer te horen zijn hoe een volledige compositie gebaseerd kan zijn op niets méér dan het geluid van twee klinkende wijnglazen. Daarnaast komt ook de menselijk stem aan bod in een vocale improvisatie.

In onderstaand interview deelt Trevor Wishart ons mee wat hij zo fascinerend vindt aan geluidstransformaties en hoe hij te werk gaat om deze te creëren.

* The first piece on the program is Imago. With this composition, you aimed at creating an electro-acoustic piece in which the musical logic is extremely clear, so that the listener can follow the development of different materials. Why do you find it important to create clearly audible processes of sonic transformation?

I played one of my other sound-pieces to a friend who writes instrumental music, as I was concerned that the form of it might be a bit too obvious. However, he declared that he could never follow the structure of any pure-sound piece. I decided I needed to make a piece where the development of the materials was crystal clear (as well as being an exciting piece to listen to), and this was one of the motivations for making 'Imago'.
My music is based upon the idea of sound transformation (just as traditional instrumental music might use motivic transformation e.g. in the simplest case, changing a melody from the major to the minor key). I have spent many years creating instruments (as software) that achieve various kinds of transformation of sounds, the best known of which are probably the Sound Morphing programs used in 'Vox 5' and the 'Waveset Distortion' programs which MAC users may have come across in the 'Sound Magic' package, but were first implemented in the 'Composers Desktop Project' on the PC.

* How did you achieve this?

Imago starts from the single sound of 2 wine-glasses touching. The sound lasts for 1/10th of a second. By processes of spectral transformation (e.g. generating bell-like, drum-like, gong-like, piano-like sounds), sound-stretching, texturing, stacking and many, many other processes, this material gradually evolves into sounds which suggest the sea, a scrap-yard gamelan, and even the human voice. The 'Imago' is the butterfly stage of biological metamorphosis (caterpillar -> pupa -> butterfly) where something utterly surprising (the butterfly) emerges from something apparently rather dull (the pupa). That is the poetic idea behind 'Imago'.
I had discovered the internal interest of the source sound while making a 1 minute piece for Jonty Harrison’s 50th birthday surprise concert. Superficially one hears a single pitch initiated by a ‘clink’ on the glass. The ‘clink’ however, contains rich inharmonic information which we do not hear-out at normal speed (the spectral changes coalesce into a unitary 'clink' in our perception). Once the sound is time-stretched, however, this inharmonic richness in the spectrum becomes evident. This was what first excited me about the sound. Also, using the 'waveset distortion' programs and creating 'spectral sequences' (where an event is repeated while its spectrum gradually changes) enabled me to 'modulate' from one sonic area to quite different ones.
I shall give a talk, whilst in Leuven, about the making of this piece. It is difficult to be more specific about how the piece was made, without focusing in detail on specific sections of it, because hundreds of different signal processing instruments were used to make it. When I work I am concerned with the sound-outcome of what I do, not with the process that I use. The musical structure is based upon the relationships between the things that you hear. The processes used to make the sounds are only important from a 'sound-engineering' perspective (i.e. they would be of interest to other composers wanting to work with sounds in a detailed way).

* Researching your composition Globalalia, I found the following quote: 'The universal dance of human speech as revealed in twenty tales from everywhere, spoken in tongues'. Is this one of your quotations? If so, what do you mean by it?

Yes it’s my quotation. I don’t believe in explaining poetic utterances! But I can say that the twenty refers to the twenty inner 'stories' in the frame-tail structure. And that in ‘Globalalia’ I am concerned with those aspects of language which unite and define us as human (the collection of shared syllables from which all languages are constructed) rather than the divisive potential of mutually incomprehensible language-traditions.

* In this piece, you also use the technique of sound manipulation, this time starting from syllables from 26 different languages. How did you process these languages and what is the audible result of it?

The piece has the form of a 'frame-tail'. A frame-tail is a story which allows one to tell other stories, the most well-known example being the story of Scheherazade, who recites the stories known as the 'Arabian Nights' or the '1001 nights' to the sultan, to avoid being executed.
The story of Scheherazade herself forms the frame-tail for the stories she then tells. For musical purposes I’ve abstracted this idea. The frame-tail of 'Globalalia' is made up of a collection of many different syllables arranged into a strange dramatic utterance. This frame-tail recurs (varied) throughout the piece, and it frames the various inner 'stories' each based on a small group of speech sounds..
I first edited my sources into syllables (this produced over 8300 soundfiles). I then created a database which enabled me to select sounds on the basis of various properties (pitch, pitch-motion, start consonant or consonant-cluster (if any), end consonant or consonant-cluster (if any), vowel, vowel-motion, gender, language, expression - e.g. shouted, whispered - and so on).
The piece consists of a series of 'stories' (the stories of the sounds of language) each one based on the particular characteristics of a small group of speech sounds. Consider the difference between the syllable 'ma' and the syllable 'ska'. It is possible to massively time-stretch the syllable 'ma' (to 'mmmmmmmaaaaaaaaa'). But if you try to do this with 'ska', the 'k' event is destroyed. 'k' is produced by a tongue movement which must happen at a certain fast speed for us to perceive it as a 'k'. So, to time-stretch this sound (without destroying the 'k') we have to proceed differently (perhaps to 'sssssssssssssKaaaaaaaaaa'). Similarly, both 'm' and 'a' are pitched sounds, while 's' and 'k' are not, and thus need different sonic approaches. So I allowed the particular characteristics of different speech-sounds to influence how I worked with them. The extension of the vocal "grit" of the Japanese TV samurai involved creating an entirely new instrument.

* For Vocalise, a piece entirely based on improvisation, you don’t use any electronics other than amplification. All the sound is produced by extended vocal techniques. Could you give some more information about this technique?

Extended vocal techniques are, roughly speaking, all those other things you can do with your voice apart from sing. We produce a great range of different sonorities when we speak and many of these can be greatly extended (e.g. stretched in time and recoloured) through improvisation. Some completely different sounds can be produced ingressively (on the in-breath) … in addition the characteristics of the voice contribute to our perception of character, intention, emotional state, health, gender and many other things. In extended vocal improvisation we can play with all of these features of the human voice.

* The human voice is a central component in a lot of your compositions (for instance, you composed an entire ‘Vox-cycle’) Where does this fascination come from?

The human voice is important to me as it is much more than a musical instrument. Playing strange multiphonics on a clarinet will appeal to woodwind specialists and aficionados of contemporary music. Performing strange multiphonics with the voice will affect everyone who can hear. The voice, through its use for language and paralinguistic communication, betrays our emotional tenor, our gender, health, intention, state of sanity etc. … Through the literary arts it connects us with the traditions of poetry and theatre. Through our physiology we are connected with the voices of other primates and even non-primates.
And from a purely sonic perspective, the voice is by far the most interesting producer and articulator of sound that we have, outside the computer itself. Manufactured musical instruments are, by design, confined to a specific subset of sonorities. The voice has no such limitations … the very diversity of its sounds is vital for the production of speech.

Tijd en plaats van het gebeuren :

De Nieuwe Reeks : Trevor Wishart
Donderdag 13 december 2007 om om 20.30 u
(Inleiding door Trevor Wishart om 19.30 u )
STUK - Soetezaal
Naamsestraat 96
3000 Leuven

Meer info : www.denieuwereeks.be en www.trevorwishart.co.uk

Bron : Tekst en interview Aurélie Walschaert voor De Nieuwe Reeks

Extra :
Trevor Wishart op UbuWeb Sound

09:00 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

10/12/2007

Kerstmuziek van hier en nu

Altravoce Wil je er eens uit tijdens de kerstdagen? Waarom dan niet eens een van de vele kerstconcerten meepikken. Er valt echt wel wat meer te beleven dan de grijsgedraaide White Christmas-liederen, de oerklassieke Stille Nachtsfeer of het zeemzoeterig sneeuwballengedoe met Bekende Vlamingen. Van christmas carols met toch dat ietsje meer, kerstliederen van over de hele wereld of gewoon muziek van bij ons : het aanbod is zo ruim dat we hier echt niet alles kunnen opnemen, maar voor deze week willen we er toch een drietal uitlichten ...

Onder de titel 'Do You Hear What I Hear?' brengt het Gents Universitair Koor o.l.v. Joris Derder woensdagavond verrassende kerst- en winterliederen van oa. Urmas Sisask, Clemens non Papa en onze eigen Kurt Bikkembergs en Ludo Claesen.

Het kerstconcert "O Magnum Mysterium", gebracht door het jonge maar in de Europese koorwereld gerenommeerd gemengd jeugdkoor 'Clari Cantus', vertrekt bij de aankondiging van de engel aan Maria en eindigt na Driekoningen. Per thema volgt na het Gregoriaans een polyfone versie en vervolgens een hedendaagse zetting . O.a. het aangrijpende 'Ave Maria' van Morten Lauridsen zal niet ontbreken.

Dit weekend brengt het Kortrijks Gemengd Koor Altra Voce o.l.v. Sabine Haenebalcke in samenwerking met het Kamerorkest van Vlaanderen een sfeervol Kerstconcert met op het programma 'Magnificat' van John Rutter, 'Magnificat' van Charles Villiers Standford, een suite van kerstliederen en de creatie van 'Psalm 116' van Alain Deley. De Ley zong van 1973 tot 1976 bij het Antwerpse Kathedraalkoor, studeerde in 1979 af aan de Kunsthumaniora Antwerpen, afdeling muziek met specialisaties fluit en piano. Nadien studeerde hij notenleer, harmonie, en muziekgeschiedenis aan het Koninklijk Vlaams Muziekconservatorium in Antwerpen. Later volgde hij nog contrapunt en compositie bij de componist Alain Craens. Sinds kort is hij bibliothecaris van het Vlaams Radio Orkest en Koor.

Tijd en plaats van het gebeuren :

Gents Universitair Koor : Do You Hear What I Hear?
Woensdag 12 december 2007 om 20.00 u

Zaal Parnassus
Oude Houtlei 124
9000 Gent

Meer info : student.ugent.be/guk
--------------------
Kerstconcert "O Magnum Mysterium"
Zaterdag 15 december 2007 om 20.00u

Abdij Vlierbeek
Vlierbeeklaan z/n
3010 Kessel-Lo (Leuven)

Meer info : www.claricantus.be
--------------------
Kerstconcert Altra Voce & Kamerorkest van Vlaanderen
Zaterdag 15 december 2007 om 20.15u

Sint Rochus Kerk Kortrijk
Doorniksewijk
8500 Kortrijk

Meer info : www.altravoce.be

Kurt Bikkembergs : www.kurtbikkembergs.be en www.matrix-new-music.be
Ludo Claesen : www.claesenlmmi.be en www.matrix-new-music.be

18:00 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

Nothing Like The Sun : Shakespeare revisited

Gavin Bryars De ultieme droom van elke Shakespeare-liefhebber: de sonnetten op muziek gezet door enkele van de beste hedendaagse muzikanten zoals o.m. Gavin Friday, onder leiding van Gavin Bryars. In 2006 kondigde The Royal Shakespeare Company aan dat ze het volledige werk van Shakespeare zou brengen. Dit betekende meteen het startschot van het 'Complete Works Festival' in Stratford-upon-Avon, dat een jaar zou duren en dus nog steeds bezig is. Dit festival is een unicum, in die zin dat het de eerste keer is dat alle toneelstukken en gedichten van Shakespeare binnen één event uitgevoerd worden.

In het kader van dit festival vindt ook 'Nothing Like The Sun' plaats. Dit programma begon met het idee om hedendaagse componisten te vragen om hun reflectie te geven op de sonnetten van Shakespeare. Zoals het vaak gaat met goede ideeën, namen de betrokken artiesten het heft al snel in eigen handen. Gavin Bryars nam de coördinatie op zich. Hij vroeg enkele ijzersterke muzikale artiesten uit uiteenlopende stijlen om hun visie te geven op hun favoriete sonnet. De avond begint met een acteur die de sonnetten voorleest, alvorens elk stuk gespeeld en gezongen wordt. De muziek is van de hand van Natalie Merchant, Antony, Liz Frazer, Gavin Friday en Alexander Balanescu.

Gavin Friday werd geboren in Dublin in oktober 1959 en zat een 'Christelijke Broeders'-opleiding uit om daarna zanger, componist, acteur en schilder te worden. In 1977 richtte hij de succesband The Virgin Prunes op. Vanaf 1987 componeerde hij en trad hij op met pianist Maurice Seezer. Hun debuut album, 'Each Man Kills the Thing He Loves' (1989), onderzocht de wereld van Brel, Piaf, Brecht en Weill, met een gezonde punk-ethos en sterke muzikale ondersteuning van Michael Blair, Marc Ribot, Fernando Saunders en Bill Frisell. Zijn filmwerk omvat een samenwerking met Bono voor 'In the Name of the Father' (1993), 'The Boxer' (1998), 'Disco Pigs' (2001) en 'In America' (2002). Eind 2005 gingen Friday en Seezer samenwerken met de legendarische producer Quincy Jones in de biografische film over 50 Cent 'Get Rich or Die Trying'. In 2002 namen ze Prokofievs 'Peter and the Wolf' onder handen. In de zomer van 2006 keert Friday terug naar het podium, in een samenwerking met producer Hal Willner rond een verzameling piratenballades en zeeliederen.

De tweede helft van het programma draait rond een compositie van Gavin Bryars, waar gesproken woord en muziek steeds dieper in elkaar vervlochten worden. Bryars was de eerste jazzbassist en een pionier in vrije improvisatie, samen met Derek Bailey en Tony Oxley. Wij werkte met John Cage in de VS en met Cornelius Cardew in Engeland. Zijn vroege werken, "The sinking of the Titanic" (1969) en "Jesus' Blood Never Failed Me Yet" (1971), kenden beiden enorm succes. Hij schreef erg veel werken voor het podium, inclusief drie volledige opera’s en dansstukken voor onder meer Merce Cunningham, Edouard Lock en William Forsythe. Verder heeft hij een lange lijst van instrumentale, orkestrale en vocale werken op zijn naam staan, voor artiesten als het Hilliard Ensemble, Red Byrd, Trio Mediaeval, Latvian Radio Choir en de BBC Scottish Symphony Orchestra. Gavin Bryars woont in Leicestershire en British Columbia en organiseert naast zijn componistenwerk ook internationale tournees met zijn eigen ensemble.

Tijd en plaats van het gebeuren :

Gavin Bryars & guests : Nothing Like The Sun
Woensdag 12 en donderdag 13 december 2007, telkens om 20.15 u

Handelsbeurs
Kouter 29
9000 Gent

Meer info : www.handelsbeurs.be, www.gavinfriday.com, www.gavinbryars.com en www.balanescu.com

Bron : Tekst Handelsbeurs.be

Review :
Gavin Bryars 'The Sinking of the Titanic', Matthieu Van Steenkiste op goddeau.com, 1/10/2001

Video :
Natalie Merchant, Antony, Gavin Friday en Gavin Bryars op YouTube

15:00 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

Happy End : Klein Duimpje verliest het spoor

Happy End In de creatie 'Happy End' zijn er drie disciplines die op elkaar inwerken: de muziek van Aperghis, de beeldende kunst van Hans Op de Beeck, Bruno Hardt en Klaas Verpoest … en een sprookje van Charles Perrault. De set-up is hier betrekkelijk eenvoudige in vergelijking met 'Avis de Tempête': een 14-koppig ensemble geplaatst onder een groot filmprojectiescherm, de klank gespatialiseerd in de ruimte, het sprookje verteld in voice-off.
 
 
 
Klein Duimpje
Deze versie van Klein Duimpje doet geen beroep op de nostalgische beelden uit La Douce France, noch wordt er gezocht naar de verloren verbeelding die rond sprookjes uit het verleden hangt. De nadruk ligt op de wreedheid van het gegeven: de zoektocht, een inwijdingsritueel dat gepaard gaat met verlies, het ronddolen in een labyrint, de oneindige opeenvolging van gangen zonder uitweg. Animatie en met de hand getekende beeldsequenties wisselen elkaar af zoals bruitages en samples (geproduceerd in het Ircam) onlosmakelijk met de live muziek verbonden zijn.

In zijn sprookje verhaalt Perrault hoe Kleinduimpje en zijn broertjes en zusjes alleen in het donkere woud achtergelaten worden door hun ouders, die te arm zijn om hun kinderen nog te voeden. Dat is nog schokkender dan een vondelingenschuif, waarin een wanhopige moeder haar baby tenminste aan goede handen toevertrouwt. Dankzij de list met de witte kiezelsteentjes loopt deze eerste verstoting nog goed af, maar de tweede keer hebben de vogels de broodkruimels opgegeten en verdwalen Kleinduimpje en zijn broers en zusjes in het grote woud. Zoals bekend komen ze in het huis van de mensenetende reus terecht, die hen opnieuw - zoals in hun ouderlijk huis - aan geweld en terreur onderwerpt. Met behulp van de zeven mijlslaarzen van de reus weten de kinderen te ontsnappen en komenze veilig thuis. Door alles wat eraan voorafging, is dit echter op zijn minst een bijzonder wrang 'happy end' te noemen.

Sprookjes
Georges Aperghis
(1945), een Frans componist van Griekse afkomst, verenigt in zijn talrijke muziektheaterwerken zowel de nieuwste technologie als archaïsche vertelvormen zoals het poppentheater of het sprookje. Het volkse, kinderlijke marionettentheater was al aanwezig in 'La Tragique histoire du nécromancien Hieronimo et de son miroir' (1971). In zijn voorlaatste productie 'Zeugen' (2006-07), die in mei in première ging tijdens de Wittener Tage für neue Kammermusik, werkt hij met de prachtige poppen die Paul Klee voor zijn kinderen maakte. Evengoed verbindt Aperghis deze handpoppen met de nieuwste technologie van de live video, waardoor het huiselijke tafereel letterlijk in een muziektheatervoorstelling geprojecteerd wordt.

'Happy End' is een volgend voorbeeld van de verbinding tussen de sprookjes- en de technologische wereld. Twee elementen zijn voor Aperghis van belang in dit werk. De verwarring van de protagonisten krijgt gestalte in een rijke, veelgelaagde muzikale taal. Dat heeft te maken met de aanwezigheid van diverse klankbronnon: veertien musici, elektronische muziek en een tape met de vooraf opgenomen stemmen die het verhaal vertellen. Maar dat heeft evenzeer te maken met de ambiguïteit van het muzikale materiaal: verschillende klanklagen boven elkaar met dubbelzinnig muzikaal materiaal maken dat de luisteraar haast even verloren is als Kleinduimpje in het grote bos. Dat is ook het tweede aandachtspunt in 'Happy End', dat door Aperghis als volgt geformuleerd wordt: " het spoor verliezen, het vervormen van de herinnering, verdwenen herkenningspunten, in volslagen verwarring, veranderde codes, onherkenbaar gemaakt, in de hoogte geslingerde flarden van tonen, een disparate melodie, woorden ontdaan van betekenis, angst als gevolg van amnesie, het geheugen pijnigen om opnieuw betekenis en een weg te vinden, angstvoor eenzaamheid zoals nog nooit tevoren, verloren in de menigte, in de anonimiteit van gigantische steden. (...) En dan rijzen er vragen: Wat betekent voor ons vandaag het verliezen van sporen, het vervagen van herinnering? Waarin verliezen we ons? Wat betekent het woud als metafoor, en de magische laarzen, de menseter, ...de familie? Het muzikale, visuele en filosofische onderwerp van deze voorstelling is dan ook hoe die wonderlijke maalstroom van culturen te tonen waar wij vandaag in mee geslingerd worden."

Voor de visuele component deed Aperghis een beroep op de jonge Vlaamse kunstenaar Hans Op de Beeck (1972), die samen met Bruno Hardt en Klaas Verpoest een filmanimatie met imaginaire urbane landschappen maakte, waarin de hedendaagse mens zich even verloren voelt als Kleinduimpje in het bos.


Tom Pauwels is gitarist bij Ictus en speelt vaak bij andere ensembles in binnen- en buitenland. Dinsdag belicht hij tijdens een 'lecture recita'l de Griekse componist Georges Aperghis in muziek en woord.

Tijd en plaats van het gebeuren

Concertlezing : Tom Pauwels over Georges Aperghis
Dinsdag 11 december 2007 om 20.00 u

deSingel - Kleine zaal
Desguinlei 25
2018 Antwerpen

Meer info : www.desingel.be
----------------------------
Ictus : Happy End
Woensdag 12 december 2007 om 20.00 u
(Inleiding door Mark Delaere om 19.15 u)
deSingel - Blauwe zaal
Desguinlei 25
2018 Antwerpen

Meer info : www.desingel.be en www.ictus.be

Op zaterdag 23 februari 2008 is deze voorstelling ook nog te zien in de Handelsbeurs in Gent.

Bron : Tekst Mark Delaere voor deSingel, 7 december 2007

Georges Aperghis : www.aperghis.com

Extra :
Interview met Georges Aperghis door Frank Madlener (Parijs, 24 november 2000) en Aperghis, Portret (2005) op www.arsmusica.be
Audio: Georges Aperghis op UbuWeb Sound

Elders op Oorgetuige :
De zondvloed van Aperghis, 25/11/2007

12:00 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

Natuurfenomenen : laureatenconcert 2de Emanon Compositieprijs

Emanon Compositieprijs Dinsdag vindt in deSingel in Antwerpen de uitreiking van de 2de Emanon Compositieprijs plaats. Het thema van deze tweede compositieprijs was 'Natuurfenomenen'. Women, de compositie die Tom Dejonckheere, laureaat van de editie 2005, schreef in opdracht van Emanon beleeft tijdens dit laureatenconcert zijn première. Naast het nieuwe jonge talent programmeert Emanon die avond uitsluitend Vlaamse muziek van Petra Vermote en Gwendolyn Sommeryns met als kers op de taart de wereldcreatie van Greenpiece van André Laporte. Na dit feestelijk concert biedt Emanon alle genodigden een glas aan zodat je de gelegenheid krijgt om na te kaarten met componisten en musici.


Programma:
  • Tom Dejonckheere (laureaat 2005), Women (creatie)
  • Creatie Laureaat 2007
  • Gwendolyn Sommereyns, Urulu
  • Petra Vermote, Amanecía
  • André Laporte, Greenpiece (wereldcreatie)
Tijd en plaats van het gebeuren

Laureatenconcert 2de Emanon Compositieprijs
Woensdag 12 december 2007 om 20.00 u
deSingel - Kleine zaal
Desguinlei 25
2018 Antwerpen

Reserveren via e-mail aan marc.vertommen@emanon.be of telefonisch op het nummer 016 / 299 102

Meer info : www.emanon.be

André Laporte en Petra Vermote op www.matrix-new-music.be
Gwendolyn Sommereyns : gwendolynsommereyns.com en www.matrix-new-music.be

Elders op Oorgetuige :
Mystery : Emanon verrast met virtuoos muzikaal avontuur, 23/11/2007
Brussels Conservatorium verwelkomt Dutilleux en Laporte, 15/02/2007

07:00 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook