28/02/2008

Verrassende muzikale performances begeleiden filmcompilatie Mâäk's Spirit

Mâäk's Spirit Van september tot december speelde Mâäk’s Spirit tijdens het project 'Er zijn geen aardbeien in de winter' op 48 onvoorspelbare plekken in Brussel. Niet zomaar op straat maar in een wassalon, een beenhouwerij, een kunstgalerij, een kruidenierszaak, een station… Het collectief bracht telkens een (instant-)compositie voor elke specifieke plek, als een verrassing voor toevallige voorbijgangers.

Zaterdag brengt het collectief een filmcompilatie van de 48 muzikale interventies. Het gaat niet om reportages, maar om een geheel van op zich staande grafische stukken. Enkele verrassende performances van muzikanten die meewerkten aan het project maken de avond compleet.

Mâäk's Spirit is een collectief bestaande uit vijf muzikanten met een achtergrond in jazz, rock en hedendaagse improvisatiemuziek: Laurent Blondiau (trompet), Jeroen Van Herzeele (saxofoon), Jean-Yves Evrard (gitaar), Sébastien Boisseau (contrabas), Eric Thielemans (drums) en Sam Mary (lichtontwerp). De vijf leden zijn allemaal geboren rond het jaar 1969. Zonder kleerscheuren of opgelopen trauma's hebben ze de tijd van de Lacoste polo's en Milletjassen en de muziek van Boy George en Wham overleefd. Vandaag de dag bevinden ze zich in een totaal nieuwe wereld.

'Er zijn geen aardbeien in de winter' is het eerste project dat gecreëerd wordt in residentie in de Beursschouwburg. Er zijn geen aardbeien in de winter gaat over de mechanismen van improvisatie, over het maken van artistieke keuzes op een gegeven moment en een gegeven plaats. De titel verwijst naar het belang van externe factoren en omstandigheden. Net zoals er bij ons geen aardbeien groeien in de winter, kan de muziek die je 's ochtends in een station maakt niet dezelfde zijn als muziek die je 's avonds in een concertzaal speelt.
Voor de muzikanten was dit een ideale gelegenheid om hun improvisatiepraktijk tot in het extreme door te trekken, buiten het klassieke concertkader en in aanwezigheid van toevallige passanten. In dit project komt de muziek tot het publiek in plaats van omgekeerd. De parameters van de voorstellingen - plaats, tijdstip, duur en bezetting - lagen niet op voorhand vast. De voorstellingen konden meerdere malen per dag plaatsvinden, op verschillende locaties, en variëren in duur van enkele minuten tot meerdere uren. Er kon solo gespeeld worden of met de hele groep, en alle mogelijke combinaties daartussen, en soms werd ook een gastartiest uitgenodigd.

Tijd en plaats van het gebeuren :

Mâäk's Spirit : Mâäk's Salon
Zaterdag 1 maart 2008 om 18.00 u
(en niet om 20.30 u, zoals eerder vermeld)
Beursschouwburg
A. Ortsstraat 20 - 28
1000 Brussel

Meer info : www.beursschouwburg.be, www.maaksspirit.be en www.myspace.com/maaksspirit

Elders op Oorgetuige :
Stroke : mix van jazz en spoken word op zijn Zuid-Afrikaans, 6/02/2008
Er zijn geen aardbeien in de winter, maar wel Mâäk's Spirit, 7/12/2007

15:00 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

Free jazz legende Cecil Taylor op Blue Note Records Festival Indoor

Gianluca Petrella, Indigo 4 De eerste dag van het Blue Note Records Festival Indoor staat volledig in het teken van het experiment met de jonge Italiaan Gianluca Petrella en zijn Indigo 4. Petrella maakte afgelopen zomer een meer dan geslaagde passage op het Blue Note Records Festival en dat mag hij nu dus nog even overdoen. Hoofdact is niemand minder dan de Amerikaanse pianovirtuoos Cecil Taylor. Verder presenteert de Gentse trompettist Bart Maris voor deze gelegenheid een eigenzinnig programma rond beeldhouwers/muzikanten.

Cecil Taylor wordt algemeen beschouwd als één van de grondleggers van de free jazz. Zijn eerste plaat, Jazz Advance, dateert van 1956 en illustreert treffend de vrijheid waarmee Taylor zich gedurende zijn hele carrière zou vereenzelvigen.De platen die hij tijdens de jaren '50 en '60 uitbracht, bevestigden ruimschoots zijn status als icoon van de jazz. Vanaf de jaren ’70 begon Taylor meer en meer op te treden in een solosetting, en dit is ook het optreden dat we van hem in Gent te zien zullen krijgen. Het feit dat het ruim 15 jaar geleden is dat Taylor zich nog eens solo in België laat beluisteren maakt dit concert enkel unieker.

Tijd en plaats van het gebeuren :

Blue Note Records Festival Indoor
Donderdag 28 februari vanaf 18.00 u en zondag 2 maart 2008 vanaf 16.00 u
Muziekcentrum De Bijloke
Jozef Kluyskensstraat 2
9000 Gent

Meer info : www.bluenoterecordsfestival.com, www.myspace.com/bluenoterecordsfestival en www.debijloke.be

Extra :
'De componisten weten niet meer van welk hout pijlen te maken'. Muzikanten Peter Jacquemyn en Bart Maris over de revival van de omprovisatie op Blue Note Records Festival, Didier Wijnants in De Morgen, 27/02/2008 (pdf)
Beeldhouwers op een jazzfestival, Peter De Lobel in De Standaard, 27/02/2008

Elders op Oorgetuige :
Blue Note Records Festival Indoor : intiem festival met aandacht voor jazzvormen waarvoor het zomerfestival te groot geworden is, 24/02/2008

Benieuwd ? Bekijk alvast deze video met een fragment uit de documentaire 'Imagine The Sound' van Ronn Mann uit 1981 met een fantastische Taylor in de hoofdrol (YouTube, 13/04/2006, 6'46")

12:00 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

Harawi : liederen van liefde en dood

Olivier Messiaen Dit jaar is het muzikale rendez-vous 100% gewijd aan het integrale œuvre voor orgel van Olivier Messiaen, een belangrijke en buitengewone componist  van de 20ste eeuw. 100% Messiaen is gespreid zijn over drie dagen, van 7 tot 9 maart 2008. Dan komen de grootste uitvoerders van zijn muziek alle aspecten van deze componist ontsluieren in het prachtige kader van de Kathedraal van Sint-Michiels en Sint-Goedele in Brussel. Een première voor België!

Als aanloop naar dit mini-festival brengen sopraan Katrien Baert en pianist Bart Verheyen deze week Messiaens 'Harawi, chants d'amour et de mort'. Dit werk werd in 1945 geschreven en vormt het eerst deel van de Trilogie (de andere twee delen zijn 'Tristan et Yseult' en de Turangalila Symfonie) van Liefde en Dood, hoodzakelijk gebaseerd op de mythe van Tristan en Isolde. Harawi is een gepassioneerde en verbazingwekkende liederencyclus in de voor Messiaen zo typerende kleurige harmonieën. In deze periode worstelde Messiaen met de uitzichtloze ziekte van zijn eerste vrouw en de nieuw ontloken liefde voor de pianiste Yvonne Loriod, met wie hij later zou trouwen. Messiaen schreef zelf de tekst, een huldebetoon aan Yvonne én de religieuze goddelijke liefde. Harawi is een surrealistische romance vol zelf bedacht religieus en mythisch symbolisme, liefde en dood, woorden gevormd door klanknabootsing, Hindoe ritmes, klankrituelen uit Peru in de taal Quecha en vogelzang.

Het woord 'Harawi' zelf is een Quechua woord (Quechua is de oude taal van Peru) en betekent een liefdeslied dat eindigt met de dood van de geliefden. De cyclus bestaat uit 12 liederen voor sopraan en piano en verhaalt over de passionele en fatale liefde die eindigt in de dood. Het tweeledige symbolisme van liefde en dood loopt als een rode draad doorheen 'Harawi', en de universele betekenis van deze ideëen wordt uitgedrukt door de gedichten op een manier die eerder surrealistisch dan dramatisch is.
Messiaen gebruikt de contouren van de Peruviaanse melodiëen en vormt ze om tot zijn eigen melodische en modale taal. De muzikale stijl en techniek van 'Harawi' zijn typisch voor zijn werk in die periode, gebruik makend van indiaanse ritmes en een harmonische en melodische stijl die afgeleid is van zijn theoretische verhandeling 'La technique de mon langage musical'.

Tijd en plaats van het gebeuren :

Katrien Baert & Bart Verheyen : Olivier Messiaen, Harawi, chants d'amour et de mort
Zaterdag 1 maart 2008 om 20.30 u
Grange du Douaire
Avenue des Combattants
1340 Ottignies

Meer info : www.100p100messiaen.be

Over 100% Messiaen mag je de komende dagen trouwens nog heel wat meer info verwachten.

Video :
Olivier Messiaen, Harawi - een fotomontage voor de Harawi opname van Vox Temporis en WALPURGIS met Judith Vindevogel en Alain Franco op walpurgisblog.blogspot.com, 11/06/ 2007

Elders op Oorgetuige :
Hommage aan Olivier Messiaen, 13/02/2008
Messiaens Turangalîla als ode aan de liefde, 05/02/2007

07:00 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

27/02/2008

Spectra brengt wereldliteratuur in de Bijloke

Spectra Ensemble Het Spectra Ensemble zoekt actief de confrontatie op tussen werk van in Vlaanderen werkende componisten en hun internationale collega's. Stilistische diversiteit en kwaliteit zijn hierbij essentieel. Vrijdag gaat Spectra aan de slag met enkele hoogtepunten uit de wereldliteratuur. In La hora de la Luz verwerkt Bart Vanhecke drie van de 100 liefdesonnetten van Pablo Neruda. Ook de Portugeze dichter Fernando Pessoa passeert de revue, in Goeyvaerts Ode. In The abduction of the east kijkt Frank Nuyts naar waar het Westen en het Oosten elkaar raken... Solisten Daniel Gloger (contratenor) en Marcus Pujol (bas-bariton) zijn de blikvangers. 

Drie componisten aan de slag met literaire parels. Twee mannenstemmen in evenveel wereldcreaties. Een schijnbare tegenstelling? In La hora de la Luz voor ensemble, electronics en contratenor van Bart Vanhecke worden drie van de 'Cien sonetos de amor' van Pablo Neruda verklankt. Frank Nuyts kijkt in 'The Abduction of the East' voor ensemble en bariton over Mozarts schouder heen naar daar waar het Oosten en het Westen raken: niet op het Aziatisch schiereiland, niet in de getto's van de grootsteden, niet in de pedeler restaurants, maar in het hart. De auteur-regisseur-cineast Philippe Blasband, wereldburger van Iraans-Belgische origine, tekent voor de tekst. De zelden gehoorde 'Ode' van Karel Goeyvaerts voor fluit, basklarinet, bariton en contratenor, op poëzie van Fernando Pessoa, herleeft vijftien jaar na zijn dood. Dit geheel wordt op inspirerende vraag van De Bijloke getooid met fragmenten uit Bachs Musikalisches Opfer.

Bart Vanhecke - La Hora de la Luz
Bart Vanhecke (1964) studeerde compositie aan het Koninklijk muziekconservatorium van Brussel bij André Laporte en aan de Academia Musicale Chigiana in Siena (Italië) bij Franco Donatoni. Zijn werk stond op het programma van verscheidene hedendaagse muziekfestivals in binnen- en buitenland, zoals het Ars Musica festival (Brussel), het Transit Festival (Leuven), de ISCM Worls New Music Days (Yokohama (Japan), Basel (Zwitserland) en Stuttgart (Duitsland)), het PianoMania festival (Gent, Boedapest (Hongarije) en Bratislava (Slovakije)). Het werd uitgevoerd door vooraanstaande musici en ensembles, zoals Jan Michiels, Lucienne Van Dijck, Bart Bouckaert, Frederik Croene, Het Collectief, Walpurgis, Het Danelkwartet, Ictus, Oxalys, Ensemble Recherche, het Phœnix Ensemble Basel e.a. In het voorjaar van 2008 verschijnt een portet-cd met zijn werk uitgevoerd door Walpurgis en Het Collectief.

'La hora de la luz' werd geschreven in opdracht van het Spectra Ensemble. Het is een driedelig werk op drie van de "Honderd Liefdessonnetten" van Pablo Neruda. 'La hora de la luz' is geschreven volgens de seriële techniek van de chromatische intervalgroepenreeksen, een techniek die Vanhecke een tiental jaar geleden ontwikkelde in zijn zoektocht naar systematisch a-tonale en a-motivische muziek. Bart Vanhecke droeg het werk op aan zijn echtgenote Johanna.

Frank Nuyts - The abduction of the East
Frank Nuyts (1957) studeerde slagwerk aan het conservatorium van Gent en compositie bij Lucien Goethals aan het Instituut voor Pyschoacoustica en Electronische Muziek (IPEM). In 1989 richt Nuyts samen met Iris De Blaere de 7-koppige cross-over band Hardscore op, waarmee hij 4 cd's opnam en internationaal tourde. Ondertussen schrijft hij een uitgebreid oeuvre bijeen, waaronder zes piano sonates en vier symfonieën, alle gekenmerkt door een postmodern idioom. Nuyts geeft compositie en orkestratie aan het Conservatorium van Gent.

Frank Nuyts over 'The abduction of the East':
"In 'The Abduction of the East' wordt over Mozarts schouder heen gekeken waar het Oosten en het Westen elkaar raken: niet op het Aziatisch schiereiland, niet in de ghetto's van de grootsteden, niet in de pedeler restaurants maar in het hart.
Want culturen, zij het nu uit het 'Oosten', het 'Zuiden', het 'Noorden'" of het 'Westen', alle hebben ze één ding gemeen: de muziek als drager van de respectievelijke levensbeschouwingen. Waardoor iedereen op dezelfde plek geraakt wordt, de plaats waar het gevoel en de rede harmonieus samensmelten.
Nochtans is er al altijd een grote terughoudendheid geweest tegenover de uitingen van dit kunstbeleven van andere culturen. En dit geldt in alle richtingen.
Waarom vindt de Europeaan het vreemd dat zijn waarden niet onmiddellijk geaccepteerd worden?
En staat het 'Oosten' voor het mysterieuze?
Op het einde van de 18de Eeuw stonden de 'Ottomanen' al aan de poorten van Wenen.
Heel even nadien was de muziek van de Janitsaren al geïntegreerd in muzikale meesterwerken van zowel Mozart, Haydn als Beethoven. Dat Mozart in zijn 'Entführung' eigenlijk een racistisch portret schildert van de harembewaker, was misschien vooral omdat hij daardoor zijn eigen anarchistische meningen over autoriteit en serviliteit meer in de verf kon zetten. Maar het is ook wel een feit dat koppensnijden jammer genoeg niet helemaal tot de Middeleeuwen behoort.
Weer scharen mensen zich aaneen, hun 'belangen' verdedigend. Europa als Fort. Maar...
Gelukkig kent muziek eigenlijk geen grenzen. Muziek valt ons leven binnen via het oor, en tegenstelling tot het oog, kunnen we dat niet sluiten.
Er is geen ontkomen aan, aan muziek. " (Frank Nuyts, 24/10/2007)

Programma :
  • Frank Nuyts, The Abduction of the East (2006) - creatie
  • Karel Goeyvaerts, Ode
  • Bart Vanhecke, La Hora de la Luz (2005) - creatie
  • Johann Sebastian Bach, Ricercar a Sei uit Das Musikalisches Opfer BWV 1079
Tijd en plaats van het gebeuren :

Spectra Ensemble olv Filip Rathé : Hi-Lo
Vrijdag 29 februari 2008 om 20.00u
Muziekcentrum De Bijloke
Jozef Kluyskensstraat 2
9000 Gent

Meer info : www.debijloke.be en www.spectraensemble.com

Frank Nuyts : www.hardscore.be
Karel Goeyvaerts, Frank Nuyts en Bart Vanhecke op www.matrix-new-music.be

Elders op Oorgetuige :
Kagel, Goeyvaerts & Abrahamsen : een bonte muzikale mix met een flinke portie humor, 28/01/2008
Ictus : poëzie in klanken op TRANSIT, 26/10/2007
Close my willing eyes : Walpurgis & Het Collectief samen op de planken, 8/10/2007
Erfgoed van morgen, 19/04/2007

15:00 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

Fenomenale Jean Dubé in de Rode Pomp

Jean Dubé De Franse pianist Jean Dubé gaf zijn eerste concert op vijfjarige leeftijd in zijn geboorteland Canada. Op zijn negende bracht hij een liveopvoering van het vijfde pianoconcert van Beethoven voor radio "France Musique". Hij was laureaat van internationale pianowedstrijden als de Olivier Messiaenprijs. Hij behaalde de eerste prijs Francis Poulenc Bucarest en in 2002 op twintigjarige leeftijd de eerste prijs van het zesde internationale "Franz Liszt concours". Dubé blijkt een absoluut fenomeen te zijn. Vrijdag in de Rode Pomp brengt hij een recital met twee grote sonaten (eentje van Brahms en een van Ginastera), een kort werk van de Fin Komulainen, een vroege prelude van Debussy en Messiaen en enkele rêverieën van Liszt.

Juhani Komulainen (1952) is een hedendaags Fins componist die in Helsinki woont. Hij studeerde in de V.S. en, in eigen land, bij Rautavaara. In de jaren '90 raakte hij bekend, vooral door zijn koorwerken, in een vrije-tonale stijl, die vaak erg toegankelijk zijn. In zijn weinige instrumentale werken zit Komulauinen meer in de Europese modernistische traditie dan in zijn koormuziek. "Ballade" (1985) voor piano is een bestudeerde uitwerking van een vier noten tellend motief waarin meditatieve timbres afgewisseld worden met sterk ritmische, zelfs virtuoze episodes.

Olivier Messiaen (1908-1992) was componist en organist. Hij raakte bekend door zijn componeerstijl die hoewel gebaseerd op rationeel onderzoek naar vernieuwingen, een zwaar religieuze inslag heeft. Hij schreef, naast kleurrijke orkestwerken, veel belangwekkende pianomuziek. 'Cloches d'angoisse et larmes d'adieu' komt uit het jeugdwerk 'Huit préludes' uit 1928-29. Er is hier nog geen sprake van ritmische innovaties, ontleend aan Indische muziek, of transcripties van vogelgezang, zoals in zijn latere werk. Deze prelude, zoals de andere enigszins schatplichtig an Debussy, is de mooiste van de acht, het meest vrije op formeel en ritmisch gebied en baadt in een gespannen, bijna tragische sfeer.

Alberto Ginastera (1916-1983) was één van de belangrijkste vernieuwers van de Argentijnse muziek. Zijn stijl - weinig middelen voor een maximaal effect - is geïnspireerd op de folklore van zijn land, niet als coloristisch materiaal maar als thematische achtergrond van klassieke vormen. In 1942 gaat hij met een studiebeurs naar de VS. Terug in het land wordt hij directeur van het 'Conservatorio de Musica de la provincia de Buenos Aires'. Hij componeert voor verschillende ensembles. Zijn belangrijkste pianowerken zijn 'Concerto Argentino' voor piano en orkest, 'Latin-American Art Music for the piano' 'Danzas Argentinas' en zijn Sonate uit 1952, gecomponeerd voor het Pittsburg Contemporary Music Festival. Het werk werd gecreëerd door Johanna Harris, de vrouw van de bekende componist Roy Harris.

Programma :
  • F. Liszt, Au bord d'une source
    Etude d'execution transcendante no.11 "Harmonies du soir
  • J. Brahms, 3de sonate op. 5
  • J. Komulainen, Ballade pour piano
  • O. Messiaen, Prélude "Cloches d'angoisse et larmes d'adieu"
  • A. Ginastera, Sonate no.1 op. 22
Tijd en plaats van het gebeuren :

Pianorecital Jean Dubé
Vrijdag 29 februari 2008 om 20.30 u
De Rode Pomp
Nieuwpoort 59
9000 Gent

Meer info: www.rodepomp.be en www.jeandube.com

Video :
Olivier Messiaen en Alberto Ginastera op YouTube

Extra :
Juhani Komulainen op www.fimic.fi
Alberto Ginastera op www.naxos.com en www.boosey.com
www.messiaen2008.com en www.oliviermessiaen.org
Olivier Messiaen (1908 - 1992): Exotische volgelkenner, op www.musicalifeiten.nl
Alberto Ginastera 'Panambi - Estancia (complete ballets)', Bart Cypers op Kwadratuur.be, 30/01/2007
Review : Olivier Messiaen, 'Visions de l'Amen', Tristan Faes op Kwadratuur.be, 09/12/2006
Messiaen: Vingt regards sur l'enfant Jésus, Jan de Kruijff op www.audio-muziek.nl, september 2003

Elders op Oorgetuige :
Hommage aan Olivier Messiaen, 13/02/2008

12:00 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

Een middag als geen ander : Les Anches Hantées

Les Anches Hantées Met vier zijn ze. Ze spelen klarinet, zijn nog geen 25, genoten de beste opleidingen en begonnen allemaal een schitterende carrière als concertmuzikant. Sinds 2001 brengen ze een heel gamma van bekende en minder bekende transcripties, klassieke en hedendaagse melodieën en zelfs melodieën ontstaan uit de folklore… De leden van dit originele en expressieve kwartet treden vaak op in Frankrijk en in het buitenland en alle vier zijn ze gefascineerd door hun instrument en door kamermuziek.

Ze staan open voor alles en houden ervan om muziek te brengen in al haar aspecten, waarbij traditionele en moderne muziek met elkaar vermengd worden, van fantastische muziek tot folklore, van romantiek tot de betoverende lyriek van de Zuiderse culturen, via de werken van Bach, Albinoni, Debussy, Albeniz, Satie, Weill of Piazzolla.

Programma :
  • Johann Strauss, Perpetuum Mobile
  • Claude Debussy, La fille aux cheveux de lin
  • Antonin Dvorak, Quatuor Américain (3de beweging - Molto vivace en 4de beweging - Finale.Vivace ma non troppo)
  • Johannes Brahms, Intermezzo nr 2 opus 118
  • Philip Glass, Quatuor Nr 5 (3de beweging)
  • Johannes Brahms, Ballade opus 118
  • Johann Strauss, Unter Donner und Blitz
  • Claude Debussy, Clair de lune
  • Ernesto Lecuona, La Comparsa
  • Aram Katchaturian, Danse du sabre
Tijd en plaats van het gebeuren :

Een middag als geen ander : Les Anches Hantées
Vrijdag 29 februari 2008 om 12.30 u
Flagey - Studio 1
H.-Kruisplein
1050 Elsene (Brussel)

Meer info : www.flagey.be en www.quatuorancheshantees.com

Philip Glass : www.philipglass.com en www.glasspages.org
Ernesto Lecuona op www.naxos.com

Elders op Oorgetuige :
Een middag als geen ander : BL!NDMAN op naar 20ste verjaardag, 22/01/2008

07:00 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

26/02/2008

Hardenberger & Currie : fascinerende klankenchemie tussen twee virtuozen

Colin Currie & Håkan Hardenberger De Zweed Håkan Hardenberger mag zonder twijfel de beste trompettist van zijn generatie genoemd worden. Zijn technische superioriteit en virtuoze muzikaliteit zijn ongeëvenaard. Hij zet zijn talent al jaren in om het repertoire voor trompet uit te breiden. De lijst van componisten die voor hem nieuw werk schreven, oogt indrukwekkend. Samen met de Britse percussionist Colin Currie werkt hij nu ook aan een repertoire voor de zeldzame combinatie van trompet en percussie. Currie is een van de weinige percussionisten die fulltime solist zijn. Hij slaagt erin het immense arsenaal slagwerkinstrumenten met een bijna lyrische muzikaliteit te benaderen. Donderdag hoor je het ongehoorde: een fascinerende klankenchemie tussen twee virtuozen, waarbij alle muzikale parameters worden afgetast.

Programma :
  • Daniel Börtz (1943), Dialogo 4 'Ricordo'
  • Per Norgard (1932), Fire over water (uit: I Ching), voor solopercussie
  • Dave Maric (1970), Lucid Intervals (Belgische première)
  • Toru Takemitsu (1930-1996), Michi (Paths) 'in memoriam Witold Lutoslawski', voor solotrompet
  • Louis Andriessen (1939), Woodpecker, voor solopercussie
  • André Jolivet (1905-1974), Heptade
Alle verdere info over de werken van dit programma en over de uitvoerders vind je op www.performances.org (pdf).

Tijd en plaats van het gebeuren :

Håkan Hardenberger & Colin Currie
Donderdag 28 februari 2008 om 20.00 u
(Inleiding door Rudy Tambuyser om 19.15 u )
Concertgebouw - Kamermuziekzaal
't Zand 34
8000 Brugge

Meer info : concertgebouw.be, www.colincurrie.net

Daniel Börtz op www.musicianguide.com en www.naxos.com
Per Norgard : www.pernoergaard.dk en www.naxos.com
Dave Maric : www.davemaric.co.uk, www.myspace.com/davemaric
Toru Takemitsu op www.soundintermedia.co.uk en www.themodernword.com
Louis Andriessen op www.donemus.nl
André Jolivet : www.jolivet.asso.fr, brahms.ircam.fr, www.musicologie.org en www.naxos.com

Video :
Håkan Hardenberger op YouTube

Elders op Oorgetuige :
20ste eeuwse Japanse muziek in Logos, 18/06/2007
Ghost Opera voor strijkkwartet en pipa en wereldcreatie Kee-Yong Chongs Inner Mirror, 05/02/2007

22:51 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

Vlaanderen internationaal : Philippe Boesmans, Luigi Dallapiccola en Luciano Berio

Philippe Boesmans Op donderdag 28 februari staat de concertreeks 'Vlaanderen Internationaal' in het Brusselse conservatorium in het teken van de Tongerse componist Philippe Boesmans (1936). Het internationale luik wordt vertegenwoordigd door de Italianen Luigi Dallapiccola (1904-1975) en Luciano Berio (1925-2003).

Phillippe Boesmans was in zijn kindertijd uren aan de radio gekluisterd. De kennismaking met de muziek van Chopin en Wagner was voor hem een even grote sensatie als de ontdekking van de liefde tijdens de pubertijd. Hij wou musicus worden om te zijn zoals Wagner en begon met een studie piano aan het conservatorium van Luik. Maar opnieuw speelde de radio een bepalende rol. Dankzij een toevallige ontmoeting kwam hij bij de RTBF terecht om een dag per week muziekmontages te maken in heel uiteenlopende stijlen. Misschien heeft dat van hem een componist gemaakt. De rest van de week kon hij aan componeren wijden. De jonge Boesmans baadde in het avant-gardemilieu van Darmstadt en maakte deel uit van het Ensemble Musiques Nouvelles.

Boesmans is beïnvloed door het serialisme, maar hij stootte met deze techniek op te veel grenzen en verboden, op een verlies van vrijheid. Voor hem moest de creatie altijd een noodzaak zijn en niet het alibi om een systeem (dogmatisch) toe te passen. Hij had moeite om de logica van het systeem te volgen als het resultaat niet muzikaal was.

Boesmans ziet een duidelijk verband tussen de muziek en de geschiedenis, het tijdsklimaat. Na de oorlog mocht het gevoel niet geuit worden, men verkoos de koude en de complexiteit. De muziek was eerder puur en hard. Hoe kon men na de Tweede Wereldoorlog immers van plezier spreken? Maar volgens hem verwarde men plezier met een voor hem noodzakelijke bevalligheid. Hij zocht een zekere lichtheid, en meer licht...

Daarom probeerde hij te 'reconstrueren': de betekenis van het vertellen terugvinden, de muziek weer laten 'spreken'. In plaats van abstract te schrijven in functie van een theorie, wou hij een soort van plezier terugvinden, want een obsessioneel systeem neemt - zo zegt hij - het plezier van de communicatie weg.

Het resultaat is een heel persoonlijke taal, waarin de communicatie met de luisteraar centraal staat. Terwijl hij schrijft, denkt hij namelijk aan mensen die hij kent en hij schat voortdurend hun reacties in. Het publiek moet volgens Boesmans het discours beter kunnen volgen. De complexiteit of een complex procédé is voor hem een middel, geen doel. Men moet virtuositeit aandurven om ze expressief te maken. Er moet een evenwicht zijn tussen complexiteit en verstaanbaarheid.

Boesmans laat zich dus niet dicteren door een systeem. Hij houdt ervan te vergeten om opnieuw te kunnen leren. In de ascese van het lege blad vindt hij vreugde, plezier en geluk. Hij moet altijd opnieuw 'beschikbaar zijn'. Hoewel hij natuurlijk over een goede dosis vakmanschap beschikt, geeft hij af en toe de indruk die te verwerpen, uit schrik om academisch te zijn. Kleuren, ritmes en vormen bedenkt hij 'sur-le-champ'. Voor hem bestaat de kunst erin bij elk stuk te kunnen kiezen wat hij nodig heeft, niet wat toevallig opduikt door de toepassing van een systeem.

Wat bij Boesmans overgebleven is van het postseriële en het totaal chromatische tijdperk, is de precisie van de notatie. Die is altijd van groot belang gebleven voor hem. Men heeft toen de dingen leren preciseren. Aan elke noot werden nuances gegeven, wat de aanslag en de intensiteit betreft. Die evolutie was al begonnen bij Mahler, maar bereikte in het serialisme de extreemste radicaliteit.

Boesmans' muziek heeft de reputatie van niet gemakkelijk uitvoerbaar te zijn. Hij houdt ervan de mogelijkheden van een instrument uit te breiden, nieuwe timbres te creëren. Van de hedendaagse muziek behoort de muziek van Berio tot die welke hem het meest geraakt heeft. Uit het volgende citaat blijkt dat Boesmans zich echt aangetrokken voelde door de muziek van Berio: " Il ya a de l’amour dans sa musique, un don. Il avait trouvé comment faire chanter et parler la percussion. Elle disait des mots, des syllabes. C’était tout un univers acoustique qui s'ouvrait pour moi... Berio renouait avec une composante éternelle de la musique: le jeu tension/détente et, en plus, il lui offrait la saveur des mélanges de couleurs les plus excitants."

Programma :
  • Luigi Dallapiccola, Piccola musica notturn
  • Philippe Boesmans, Pianosextet
  • Philippe Boesmans, Tunes
  • Philippe Boesmans, Sur Mi
  • Luciano Berio, El mar la mar
Tijd en plaats van het gebeuren :

Vlaanderen internationaal : Philippe Boesmans, Luigi Dallapiccola en Luciano Berio
Donderdag 28 februari 2008 om 20.00 u
(Introductie : gesprek met Philippe Boesmans en Kristin Van den Buys om 19.30 u )
Koninklijk Conservatorium Brussel - Kleine concertzaal
Kleine Zavel 5
1000 Brussel

Meer info : www.kcb.be

Bron : Tekst Veerle Van Bouchaute, Publicaties KCB, februari 2008

Extra :
Philippe Boesmans Bio en Portret (Serge Quoidbach) op www.arsmusica.be
Review : Philippe Boesmans 'Julie', Tristan Faes op Kwadratuur.be, 27/07/2006
Interview : Philippe Boesmans schrijft 'Julie' voor de Munt. Kleine opera, grote gevoelens, Geert Van der Speeten in De Standaard, 8/03/2005
Een expresinterview met Philippe Boesmans op www.ictus.be

12:00 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

Bast : een muzikale zoektocht tussen oost en west

Laïla Amezian, Bast De Belgisch-Marokkaanse zangeres Laïla Amezian, bekend van o.a. de groep Arabanda, zet in haar muzikale universum de deuren open voor alle mogelijke klanken, genres en instrumenten. In haar nieuwe project Bast put zij inspiratie uit The Prophet (1923), een filosofisch verhaal van de Arabisch-christelijke schilder en dichter Gibran Khalil Gibran.

Uit de originele Engelse versie van Gibrans boek en uit de Arabische vertaling heeft Laïla Amezian kleine gedichtjes gedistilleerd en omgezet in melodische gezangen. Cistrespeler Michaël Grébil zorgt voor de arrangementen. Bast iseen menselijke en muzikale zoektocht naar het evenwichtspunt tussen oost en west, naar het punt waarin traditie, jazz, hedendaagse muziek, postrock en electro een onbegrensde vermenging met elkaar aangaan.

Al meer dan 10 jaar staat Laïla Amezian op de planken van vele concertzalen en festivals, zowel in België als in Italië, Spanje, Nederland, Groot-Brittannië en Marokko, haar land van origine. Talloos zijn de optredens van deze zangeres, van wie het stemgeluid gevormd is door de Maghrebijnse traditie, waarna zij al snel beïnvloed werd door de jazz, het Franse chanson en door wereldmuziek in het algemeen, wat haar een heel bijzonder timbre gaf Laïla Amezians parcours is eclectisch: van bij haar debuut zingt zij jazz-standards en Franse chansons, om dan weer te swingen op het ritme van soul en funk... Van nature geïnteresseerd in de confrontatie tussen haar Magherbijnse achtergrond en het muzikale leven dat haar in Brussel omgeeft, gaat ze daarna onvermoeibaar op zoek naar muziek-, theater- en dansprojecten die haar toelaten soms een 'echte Brusselse' te zijn en op andere momenten weer heel Marokkaans. In 1996 brengt Amezian in België, Spanje en Japan een CD uit die de titel Initial meekrijgt. Dit betekent echter niet het begin van een solo-carrière. "Ik heb de zaken in omgekeerde volgorde aangepakt", zal zij later besluiten. Om de dingen in een natuurlijke volgorde te laten verlopen, gaat ze op zoek: ze experimenteert, opnieuw en opnieuw, om op een dag haar eigen muzikale stijl te vinden. Zo begeleidt er overal in België verschillende groepen, in het Frans, Maghrebijns, Engels, Spaans en Nederlands, soms zelfs in het Duits, Bulgaars of Georgisch. Met die verschillende groepen neemt ze ook cd's op. Maar vooral staat ze op het podium: van culturele centra tot grote zomerfestivals, van concertcafé's tot tenten... Altijd met diezelfde drang om te geven en te ontvangen, om daarna nog meer te geven...

Met Bast wil ze de oren van het publiek verwennen met intieme melodieën, ondersteund door zorgvuldig gekozen muzikanten die de echo van haar stem en haar universum zijn. Voor dit soloproject heeft ze ervoor gekozen The Prophet op muziek te zetten, een van de grote werken van de dichter Gibran Khalil Gibran. Ze zal zingen in de twee talen van de auteur: het Engels en het Arabisch. Het is niet alleen door hun beider gebruik van twee talen (bij Amezian het Frans en het Arabisch) dat ze zich verbonden voelt met deze auteur: waar zijn hart uitgaat naar Amerika én naar Libanon, gaat haar hart uit naar hier én naar Marokko, maar vooral, naar hier. Want het is uit het hier dat zij beslist haar inspiratie te putten, het hier en het nu. Een ingesteldheid die resoluut kiest voor het heden, met de blik gericht op de toekomst. Het gaat niet om hernemingen of om een bestaand reperoire dat werd overgedragen door de traditie, maar om de wil om voorbij te gaan aan de nostalgie om zo te kunnen handelen en creëren.

Doorheen alle voorgaande fases hebben haar verwachtingen en muzikale intuïtie haar telkens een stap dichter bij zichzelf gebracht, en vandaag stelt zij haar eerste creatie voor aan het publiek: Bast. Een creatie die is gegroeid vanuit haar wens om het publiek te bevragen rond het begrip identiteit, niet alleen de culturele identiteit, maar simpelweg de menselijke...

Laïla Amezian over Bast : "Geïnspireerd door de soefische traditie, waarbij een woord herhaald wordt tot in het oneindige om die staat van verlichting te bereiken waarin het zelf verdwijnt, heb ik de tekst van Khalil Gibran benaderd vanuit deze innerlijke trance, die herhaling, om er uiteindelijk uit te puren wat mij persoonlijk de essentie leek. 'De Profeet' is het vertrekpunt van het project, en de zangmelodieën zijn gecomponeerd op basis van fragmenten in het Engels (de originele schrijftaal) en het Arabisch. Rondom dit 'skelet' zullen de instrumenten hun rol toebedeeld krijgen. De instrumenten voegen een extra dimensie toe door middel van tegenmelodieën, accenten, nuancering of contrast, dit alles in een orkestratie die vrij is van enige bestaande voorgeschreven vorm.
De arrangementen van de liederen heb ik toevertrouwd aan Michaël Gébril. Het modale muzikale universum induceert een horizontaal perspectief, dat binnen een traditionele muzikale context niet noodzakelijk om een andere benadering vraagt. Maar in de mukzikale context die ik wilde bereiken, waar werelden zich verstrengelen, zich boven elkaar plaatsen, overlappen, hun plaats verlaten om een andere plek binnen te dringen, is het verticale perspectief dat door Michaël Grébil wordt aangebracht noodzakelijk. Op die manier kunnen de twee assen zich kruisen in een constante beweging van evenwicht en onevenwicht. Erwin Vann werkte mee aan de muzikale leiding, en zorgde op die manier voor vloeiendheid en een perfecte afwerking.
De zang is de centrale as. De instrumenten worden gekozen in functie van de arrangementen: minimalistisch met elektronica, somber en compact met elektrische gitaar, sober met luit en sister, impressionistisch met sax, lyrisch en bevlogen met cello. Bij dit alles wordt plaats gelaten voor de ritmische kracht van de teksten, ondersteund door slagwerk, maar zonder opgelegde rol voor elk instrument."

Tijd en plaats van het gebeuren :

Laïla Amezian : Bast
Donderdag 28, vrijdag 29 februari en zaterdag 1 maart 2008, telkens om 20.30 u

Kaaitheaterstudio's
Onze-Lieve-Vrouw van Vaakstraat 81
1000 Brussel

Meer info : www.kaaitheater.be

Elders op Oorgetuige :
De echo van De Profeet : Gesprek met Laïla Amezian,  24/02/2008
Soirée composée - Ensemble Explorations, Laïla Amezian, Erwin Vann & friends, 4/09/2006

07:00 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

25/02/2008

Iceland on the edge : een stukje IJsland in Brussel

Iceland on the Edge In het Paleis voor Schone Kunsten in Brussel loopt van eind februari tot begin juni een het festival Iceland on the edge. Met dit IJslandfestival stelt Bozar zich open voor de veelzijdigheid van die IJslandse kunstscène : maar liefst 20 evenementen, ingedeeld volgens 4 thema' s. Je kan er kennis maken met beeldende kunst, film, dans, theater en uiteraard veel muziek.

IJsland, bevolkt door de afstammelingen van Noormannen en Kelten, spreekt al eeuwen tot de verbeelding. Het vulkanische eiland in de Noord-Atlantische oceaan wordt vaak geroemd voor zijn geisers, gletsjers en verrassende natuur. Ondanks het feit dat er maar 300.000 inwoners zijn en die slechts één vijfde van het land bewonen, is het opvallend hoe het culturele leven er bruist als nergens anders. IJsland heeft immers 90 muziekscholen, 6.000 koorzangers, 400 orkesten en ensembles en kan uitpakken met enkele van de beste muzikanten en artiesten ter wereld, denk bijvoorbeeld maar aan Björk en Sigur Ros. Bovendien blijken IJslandse artiesten van alle markten thuis. Muzikanten blijken ook talent te hebben als beeldend kunstenaar, schrijvers worden acteurs en zangers maken films.

Het hele festival berust op grofweg vier pijlers. 'Pure Energy' staat symbool voor de dynamiek tussen cultuur en natuur, 'Independent People' voor de kracht en de overlevingsdrang van de IJslanders. 'Bad Taste' (Smekkleysa) is de naam van een IJslands cd-label, maar staat vooral symbool voor de veelzijdigheid van de IJslandse kunstscène, en 'Sagas' ten slotte verwijst naar de rijke geschiedenis, die begint met de Vikings in de 9de eeuw.

Tij en plaats van het gebeuren :

Iceland on the Edge
Van woensdag 27 februari tot zondag 15 juni 2008

Paleis voor Schone Kunsten,
Ravensteinstraat 23
1000 Brussel

Het volledige programma en alle verdere info vind je op www.bozar.be en www.bozar.be/blog/iceland

Extra :
www.icelandreview.com
Festival: Iceland on the Edge, Anne Brumagne op www.brusselnieuws.be, 12/02/2008

Elders op Oorgetuige :
Iceland Airwaves : een staalkaart van de IJslandse muziekscène, 12/02/2008

07:00 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook