18/03/2008

Espace Senghor huldigt Stockhausen

Karlheinz Stockhausen Het Etterbeekse cultuurcentrum Espace Senghor brengt deze week een tweedaagse hommage aan de vorig jaar overleden componist Karlheinz Stockhausen. Centraal staan twee werken uit de jaren 70 die karakteristiek zijn voor een keerpunt in Stockhausens compositorisch denken: 'Tierkreis' en 'Am Himmel wandre ich … (Indianenlieder)'

Karlheinz Stockhausen (1928 - 2007) behoort tot de grote boegbeelden van de muziek van de 20ste eeuw. Zijn carrière begint in de periode vlak na de Tweede Wereldoorlog. Via contacten met Karel Goeyvaerts komt hij in Parijs terecht in de analyselessen van Olivier Messiaen, waar hij ook Pierre Boulez ontmoet.
Samen zullen zij, elk op hun manier, tot het serialisme komen, muziek die tot stand komt via een zo groot mogelijke, rationele controle van het materiaal. Stockhausen zal dat gedachtegoed combineren met zijn fascinatie voor de toen opkomende elektronische muziek. Hij wordt algauw, ook buiten de muziekwereld, hét symbool van de elektronische muziek. Zijn faam dringt door in de meest uiteenlopende milieu's: zo verschijnt hij ook op de hoes van Sgt. Pepper's Lonely Heartclub Band van de Beatles.
In deze eerste fase bepaalt hij mee het profiel van de avantgarde, met werken zoals Kreuzspiel (1951, serieel), de Studies (1953, seriële elektronische muziek), Gesang der Jünglinge (1956, elektronische geluiden & elektronisch verwerkte knapenstem) en Klavierstück XI (1956, aleatoriek).

In een tweede fase, vanaf 1968, verandert zijn manier van denken. In plaats van zich bezig te houden met technische ontwikkelingen (serialisme, electronische muziek) richt hij zich meer op het inhoudelijke. Daardoor zou hij wel plots een groot deel van zijn aanhang verliezen.
Dat inhoudelijke situeert zich onder andere op het religieuze, meditatieve en filosofische. Een duidelijk voorbeeld is Stimmung (1968, voor zes zangers) gebaseerd op meerstemmige bovenzang in de stijl van Tibetaanse monniken), vermengd met eigen gedichten met voornamelijk godennamen. Dit is het begin van Stockhausens intuïtieve, meditatieve muziek, een voorbode van het opkomende minimalisme. Aus den sieben Tagen (1968, nr.26) is een verbale partituur die op intuïtieve wijze een eindeloos proces op gang brengt. Het is de definitieve doorbraak naar ideeënmuziek, belijdenismuziek, waar de filosofische achtergrond belangrijk wordt. Dit gaat gepaard met vrij eenvoudige muziek (bv. Tierkreis uit Musik im Bauch, 1975).
In een aantal gevallen worden de werken grootse evenementen (Sternklang, 1971) of worden ze met mystieke ideeën verbonden. Dat laatste is het geval in de Indianenliederencyclus Am Himmel wandre ich (1972). Het culminatiepunt van alle aspecten (het grootse, mystieke, belerende, belijdende, technische, explorerende) is het zevendaagse operaproject Licht - Die sieben Tage der Woche, dat al vanaf 1977 'in progress' was en pas in 2003 werd voltooid.

In 'Tierkreis' (1975) illustreert Stockhausens in twaalf korte, geconcentreerde melodietjes, onderbouwd met simpele akkoorden, de specifieke karaktertrekken van elk sterrenteken. Stockhausen schreef zijn Tierkreis oorspronkelijk voor speeldoosjes. Nadien bewerkte hij de cyclische compositie, gebaseerd op de twaalf tekens van de dierenriem, voor een drietal van zijn vaste medewerkers: trompettist Markus Stockhausen, fluitiste Katinka Pasveer en bassethoorn-speelster Suzanne Stephens. Later ontstonden verschillende kamermuziekversies van dit werk.
Tierkreis van Stockhausen is een compositie die bewust deuren laat openstaan. Het is juist daardoor dat het kan worden gespeeld in ongeacht welke combinatie van instrumenten. Dit vereist wel een uiterst complex 'arrangement'. Om, zoals Stockhausen wil, de compositie te 'verhelderen' moet men over een kennis van het werk beschikken die zelfs beroepsmuzikanten niet hebben. De vrijheid die het stuk laat, biedt de vertolker heel wat mogelijkheden biedt. Tierkreis is geen platform voor virtuozen, aangezien de compositie ontegenzeglijk op het voorplan blijft. Het is een van de meest toegankelijke werken van Stockhausen en een van de mooiste muziekstukken die ooit voor ijverige vertolkers werd geschreven.

"Am Himmel wandre ich..." is een vocaal werk van Karlheinz Stockhausen uit 1972. Het is gebaseerd op Indiaanse poëzie en gezangen waarbij de ritus centraal staat. In 'Am Himmel wandre Ich… ' staat de tekst centraal, wat verband houdt met de reeds vermelde wending naar het inhoudelijke die zich bij Stockhausen in de jaren 70 voltrekt.

Tijd en plaats van het gebeuren :

Jean-Marie Rens : Lezing over Tierkreis
Woensdag 19 maart 2008 om 18.00 u
------------------------
Concert : Musique intuitive... Musique astrologique... Mantra musique
Woensdag 19 maart 2008 om 20.30 u
------------------------
L'Ensemble vocal : Am Himmel wandre ich... (Indianenlieder)
Donderdag 20 maart 2008 om 20.30 u
Espace Senghor
Chaussée de Wavre 366
1040 Etterbeek

Meer info : centreculturel.be

Extra :
Karlheinz Stockhausen : www.stockhausen.org
Karlheinz Stockhausen's Kontakte and Narrativity, John Dack op cec.concordia.ca, 1999
Karlheinz Stockhausen - Meester en musicus, Richard Steinitz / Karlheinz Stockhausen, een veelbesproken icoon van de hedendaagse muziek, Stefan Fricke op Arsmusica.be
Karlheinz Stockhausen: Globalist, Jan de Kruijff op musicalfeiten.nl, 15/04/2006

Elders op Oorgetuige :
Spraakmakende sterrenbeelden-crossover van Capilla Flamenca en Het Collectief, 22/01/2008
In memoriam Karlheinz Stockhausen (1928 - 2007), 10/12/2007

15:00 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

Lignes : mengeling van muziek, strip, videokunst en literatuur

Lignes Met 'Lignes' pakt Théâtre le Manège uit met een multimediaal experiment. Op het programma staat een mengeling van muziek, strip, videokunst en literatuur. Terwijl Ensemble Musique Nouvelle de muziek van de Franse componist Bruno Letort speelt, zal een vj in real time fragmenten uit een beeldverhaal van Denis Deprez - naar de cultroman van Murakami Ryu - manipuleren. 'Lignes' was het meest opmerkelijke project van Les Nuits Botanique 2007. Wie het toen gemist heeft, rept zich donderdag naar Mons.

Bruno Letort (1963 ) is een van de sleutelfiguren van de hedendaagse muziekscène in Frankrijk. Hij onderging zowel de invloed van verschillende Amerikaanse componisten als van de niet-Europese tradities en de meest spitsvondige, nieuwe muziekstromen zoals ambient of electro. Zijn muziek put een groot deel van haar rijkdom en haar suggestieve kracht uit het onderling confronteren van verschillende stijlen. Zo heeft Bruno Letort altijd verschillende stromingen met elkaar willen verzoenen op basis van wederzijdse dialoog. Talrijke theater- en filmcomposities, balletten en theaterstukken maar ook tentoonstellingen, herdenkingsceremonies of videospelletjes zijn hiervan het bewijs. Samen met Benoît Peeters en François Schuiten, bij wie hij zeer dicht aanleunt, heeft hij onder meer 'L'Affaire Désombres' gecomponeerd, een multimediaspektakel dat in 1999 voor het 38e Rugissants-festival in Grenoble werd gerealiseerd en achtereenvolgens op cd en dvd werd gezet.
Behalve opvoeder, artistiek verantwoordelijke (Tapage Nocturne-Festival in Parijs, sinds 1997), schrijver (Musiques plurielles, Balland, 1998) en journalist, is hij sinds 1994 ook producer bij France Musiques waar hij zijn eigen label heeft.

Tijd en plaats van het gebeuren :

EMN, Bruno Letort & Denis Deprez : Lignes
Donderdag 20 maart 2008 om 20.30 u

Théâtre le Manège
Rue des passages 1
7000 Mons

Meer info : www.musiquesnouvelles.com en www.myspace.com/lignescreation

Review :
Bruno Letort + Ensemble Musique Nouvelle - Muziek, strip, video en literatuur, Koen Mariën op www.kindamuzik.net, 12/05/2007

Benieuwd ? Bekijk dan deze beelden van de creatie van 'Lignes' tijdens Les Nuits Botanique op 12 mei 2007 (YouTube, 10/02/2008, 2'50")


Meer van Bruno Letort op YouTube

12:00 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

Arvo Pärts Boetekanon in de kerk van Lauwe

Arvo Pärt Zaterdag brengt het GC Aquarius hun intussen vermaard geworden uitvoering van de Boetekanon van Arvo Pärt. Het wordt een avond die, alleen al door zijn bijzondere lengte - 2 uur en 10 minuten - telkens weer voor een memorabele ervaring zorgt. Zowel bij zangers als publiek.

Het GC Aquarius (ex Goeyvaerts Consort) is een van de weinige ensembles ter wereld die het aandurft (aan wil, aan kan) deze partituur integraal te zingen. Het is lang, en lastig. Maar het loont zozeer de moeite om dit uitzonderlijk ritueel telkens opnieuw te voltrekken. Elke uitvoering van Kanon Pokajanen is legendarisch en zoveel meer dan een concert.

Onder de hedendaagse koorcomponisten is niemand zo populair als de Est Arvo Pärt (°1935). Heel de wereld zingt zijn religieuze muziek. Zijn eenvoudige, welluidende en geraffineerde stijl beantwoordt blijkbaar aan een wijdverspreide en diepe spirituele nood. Zijn kerkmuziek is sober en ingetogen, ze heeft iets middeleeuws en straalt tegelijkertijd iets van tijdeloosheid uit. Pärt schrijft muziek voor iedereen en niet enkel voor een gespecialiseerd publiek.

Arvo Pärts Kanon Pokajanen (Boetepsalmen, 1995-97) is gebaseerd op de kanon van boete en berouw zoals die reeds in de vroegste Slavisch-Christelijke manuscripten (6de eeuw na Christus) is terug te vinden.De kanon staat symbool voor de verandering, de overgang tussen dag en nacht, het Oude en het Nieuwe Testament, profetie en vervulling, het hier en het hiernamaals. Toegepast op de mens handelt het over de grens tussen het menselijke en het goddelijke, zwakheid en sterkte, lijden en verlossing, sterven en onsterfelijkheid.

Arvo Pärt over de Boetekanon: 'In deze compositie probeer ik van de taal uit te gaan. Ik wilde het woord zijn eigen klank laten vinden, zijn eigen melodische lijn. Zo ontstond muziek die - tot mijn eigen verbazing - doordrongen was van het eigen karakter van het oude kerkslavisch.'

Tijd en plaats van het gebeuren :

GC Aquarius o.l.v. Marc Michael De Smet : Arvo Pärt, Kanon Pokajanen
Woensdag 19 maart 2008 om 20.00 u
Kerk Lauwe
8930 Lauwe

Meer info: www.gc-aquarius.be

07:00 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

17/03/2008

Niets is duidelijk : Bojan Vodenitsjarov en Oxalys

Steve Houben Het concert van Bojan Vodenitsjarov en Oxalys woensdag in de Singel draait rond compositie, improvisatie en al wat ertussen ligt. Alles vloeit in elkaar over. De scheidingslijn tussen creatie en een afgewerkt product wordt niet getrokken. Eerder wordt de vraag gesteld wat actuele muziek is en hoe nieuwe muziek ontstaat. Niets is duidelijk. Zeker is dat er creaties te horen zullen zijn van Victor Kissine en Steve Houben. Deze worden aan elkaar gebreid door de muzikanten van Oxalys en superpianist Bojan Vodenitsjarov. Als componist-instrumentalist is Vodenitsjarov van vele markten thuis. Net als Steve Houben heeft hij een duidelijke jazzachtergrond, maar laat hij zich niet in een vakje stoppen ...

Tijd en plaats van het gebeuren :

Bojan Vodenitsjarov en Oxalys
Woensdag 19 maart om 20.00 u
(Interview met Toon Fret om 19.15 u)
deSingel - Blauwe zaal
Desguinlei 25
2018 Antwerpen

Meer info : www.desingel.be en www.oxalys.be

Victor Kissine op www.compositeurs.be en www.arsmusica.be (bio)
Steve Houben op www.jazzinbelgium.com

Video : Steve Houben op YouTube

15:15 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

Engel van de dood : ontmoeting tussen drie geesten

William Forsythe & Ivana  Jozic Wil je de Amerikaanse choreograaf William Forsythe, de Kroatische performer Ivana Jozic en de Belgische saxofonist Eric Sleichim van heel dichtbij aan het werk zien? Dat kan in de voorstelling 'Angel of Death'. Alledrie vertolken ze de engel van de dood. De eerste op video, de twee anderen live op de scène. Ivana Jozic tekstueel, Eric Sleichim muzikaal. Je neemt plaats tussen vier monumentale schermen en de performer. Zo ben je intiem betrokken bij deze indrukwekkende performance, tussen theatervoorstelling en video-installatie.

In 1996 schreef beeldend en theaterkunstenaar, choreograaf en auteur Jan Fabre een tekst geïnspireerd op de figuur van de Amerikaanse kunstenaar Andy Warhol. Hij geeft het de ondertitel "een monoloog voor een man, een vrouw , of een hermafrodiet". Fabre toonde zich eerder zijn interesse in het gedachtengoed van deze invloedrijke, androgyne artists' artist. In de theaterproductie Universal Copyrights 1 & 9 bijvoorbeeld. Daarin kaartte Fabre expliciet het gegeven van de kopieerbaarheid aan en stelde dus het begrip authenticiteit in vraag. In 1997 zou Warhol als een haast perfecte lookalike opduiken in Glowing Icons, het derde deel van de trilogie van het lichaam, gewijd aan het erotische lichaam, het lichaam dat een eeuwig aura bezit, en veroordeeld is tot onsterfelijkheid, zoals dat is bij collectieve helden, die iconen worden.

Deze monoloog laat dit thema ook aan bod komen, maar met toevoeging van een intiemer onderzoek, en via de weg van de taalmetafoor. Engel van de dood is de ontmoeting van drie geesten via de pen van de auteur. Naast Warhol is er de geest van William Forsythe, aan wie dit stuk is opgedragen. Forsythe is de baanbrekende choreograaf van het Ballet Frankfurt, en zelf een voortreffelijk danser. Fabre zag een verwantschap tussen beide figuren, om te beginnen fysiek. En ten slotte zijn er de persoonlijke fascinaties van Fabre, zoals transformatie, de schoonheid van gender (en dus ook het tweeslachtige), en de dubbele identiteit, en de contradictie van het kunstenaarschap, balancerend tussen openbaarheid, roem, en (de zucht naar) anonimiteit, afzondering. De ontmoeting tussen drie 'geesten' is daarmee gestoffeerd.

Laag per laag krijgt de ongrijpbare 'ik-persoon' gestalte door het dooreenmengen van observatie, identificatie, het citeren van beroemde uitspraken van 'Drella', en interpretaties van Warhols, Fabres en Forsythes biografie. De ik-figuur pendelt tussen de bekentenis, die de hand uitreikt naar een publiek, en het zich terugtrekken in dubbelzinnigheden en vragen. Het lijkt dat hij zich in een post mortem staat bevindt, in een tijdsvacuüm, levend én dood, waar hij zich onthult, verhult, zijn identiteit (weder)samenstelt. Uiteindelijk valt de wens te willen dansen en zichzelf te vergeten. Het enigma houdt zichzelf in stand...

In de enscenering voorziet Jan Fabre een nieuwe confrontatie met deze tekst in de vorm van een live geanimeerde video-installatie. De installatie bestaat uit 4 monumentale videowanden, symmetrisch in een vierkant opgesteld. Binnen dat vierkant, op een licht verhoog, neemt de Kroatische danseres Ivana Jozic plaats en gaat in dialoog met wat op de schermen te zien is. Het zijn filmopnames van William Forsythe, die danst en de tekst van Engel van de dood voordraagt op de locatie van het anatomisch museum van Montpellier. Deze beelden communiceren met elkaar tussen de schermen onderling: ze vloeien over en laten verschillende (camera)standpunten zien. Een tweede interactie zal ontstaan door de interventie van de performer in het midden, die in taal en gebaar zal inspelen op de videomontage. Muzikale interventie van de componist/saxofonist Eric Sleichim voegt extra betekenis toe aan het geheel met een nieuwe compositie. Deze opstelling vormt een nieuw experiment in het podiumwerk van Jan Fabre.

Tijd en plaats van het gebeuren :

Jan Fabre/Troubleyn - Eric Sleichim : Angel of Death
Van woensdag 19 tot vrijdag 21 maart 2008, telkens om 19.30 u
Van zaterdag 22 tot zaterdag 29 maart 2008, telkens om 20.30 u

Les Brigittines
Korte Brigittinenstraat
1000 Brussel

Meer info : www.brigittines.be, www.troubleyn.be en www.blindman.be

Elders op Oorgetuige :
Ode aan het roken : I AM A MISTAKE, een première van Jan Fabre, Wolfgang Rihm en Chantal Akerman, 8/12/2007
Twintig jaar BL!NDMAN : een wervelend verjaardagsfeest, 5/02/2008

12:00 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

Daan Vandewalle speelt Gordon Mumma

Gordon Mumma De Amerikaanse experimentele componist Gordon Mumma is een van de 'Founding Fathers' van de elektronische muziek. In de pioniersjaren 60 knutselde hij zijn eigen muziekinstrumenten in elkaar en experimenteerde met elektronisch bewerkte akoestische klanken. Hij werkte samen met John Cage en componeerde o.a. voor de Merce Cunningham Dance Company.

Het pianowerk van Gordon Mumma is quasi onbekend en wordt zelden uitgevoerd. Een deel ontstond toen Mumma baanbrekend werk op het vlak van live elektronische muziek verrichtte met 'Sonic Arts Union' in de jaren '60 maar het grootste deel dateert van de voorbije 15 jaar. Deze werken onderscheiden zich door hun beknoptheid en verfijnde frasering. Daan Vandewalle bouwde als uitvoerder van Amerikaanse muziek internationale faam op en is de ideale persoon om deze miniaturen uit te voeren.

Gordon Mumma over zijn verzameld pianowerk:
"Deze pianostukken werden gecomponeerd in een periode van 50 jaren en groeiden uit tot verschillende verzamelingen en groepen van verzamelingen. De meeste werken duren maar enkele minuten. Eén voordeel van het schrijven van korte composities is dat het dagelijkse leven geen grote impact heeft op het compositieproces. Een ander voordeel is dat al die korte stukken op een of andere manier wel bij elkaar passen, soms door hun vorm maar vaak omdat ik ontdekte dat ze iets met elkaar gemeen hebben. Dat gemeenschappelijke ligt aan de basis van de titels die aan deze verzamelingen gegeven werden.
Enkele van deze composities werden bedacht en gestructureerd om uitgevoerd te worden op zowel historische toetsinstrumenten (pianoforte, klavecimbel en zelfs klavichord) als moderne vleugelpiano's.
Zowel bij muziek componeren als bij koken dien je de geschikte ingrediënten bij elkaar te brengen, in de juiste volgorde en hoeveelheid. Dit vraagt discipline en jarenlange ervaring. Aan sommige composities kan je altijd meer sleutelen. Details zouden verder ontwikkeld kunnen worden, andere structurele variaties zouden toegevoegd kunnen worden. En dan alles tijd geven om te laten bezinken. Een compositie (of een kunstwerk) beëindigen betekent vaak niet enkel beslissen wanneer het werk moet stoppen maar ook wanneer je stopt met te prutsen aan het creatieve proces."

Daan Vandewalle over het pianowerk van Mumma
"Het pianowerk van Gordon Mumma is quasi onbekend en wordt slechts uiterst zelden uitgevoerd. Een klein deel ervan, zoals bijvoorbeeld de Large Size mograph en de suite, ontstond in het begin van de jaren '60, toen Mumma een intense band had met David Tudor, die de voornaamste uitvoerder was van dit werk. In die tijd werd Mumma vooral bekend vanwege baanbrekende elektronische muziek die resulteerde in samenwerkingen met het ONCE-festival en de Merce Cunningham dance company.
De laatste 15 jaar schreef Gordon Mumma, na een lange periode van ziekte die hem van de podia en festivals hield, een grote kollektie pianostukken.

De inhoud van deze werken is vaak uiterst reflectief, met een zekere hang naar bescheidenheid zoals men die ook terugvindt bij o.a. Christian Wolff. Of, anders gesteld, een muziek die kritisch evalueert, probeert precies te zijn in de uitdrukking, en eerder de grote gebaren en gestiek schuwt. De muziek is ook meestal geschreven als 'portret' van iemand, een vriend, al dan niet professioneel muzicus, familielid, etc.
De vorm van de stukken is onveranderlijk kort, miniaturen die uiterlijk maximale uitdrukking willen bekomen door middel van een economie van de middelen. Het voorbeeld van Anton Webern indachtig. De noten zelf komen echter op zeer veel diverse manieren tot stand: soms dodecafonisch, soms met duidelijke referenties naar Cage en de New York School, soms een uitzonderlijk geraffineerd onderzoek van nagalm en boventonenreeksen door middel van het gebruik van technieken in de stijl van Henry Cowell. Wat echter bijna altijd opvalt is dat de meeste stukken 2-stemmig zijn,en op zoek gaan naar een soort contra-punt.

Het belangrijkste aspekt lijkt echter te zijn dat esthetieken van zeer diverse oorsprong en die in feite het basis-materiaal vormen voor een reflectie over de geschiedenis van de avant-garde, worden samengebracht met een grondige zin voor frasering, die eerder doet denken aan Haydn. Opvallend hierbij is dat de muziek nooit, behalve één enkele uitzondering, parodiërend werkt. Ongeacht de oorsprong van het materiaal klinkt de muziek niet als een pastiche, of een eclectische verzameling 'invloeden'. Wat men wel hoort, is een componist die terugblikkend verschillende gedaantes aanneemt, maar steeds ideeën laat prevaleren boven stijl en daardoor zijn eigen individualiteit behoudt."

Tijd en plaats van het gebeuren :

Daan Vandewalle : Gordon Mumma
Woensdag 19 maart 2008 om 20.00 u

Logos Tetraeder
Bomastraat 26
9000 Gent

Meer info : www.logosfoundation.org en www.daanvandewalle.com

Gordon Mumma : brainwashed.com/mumma
Gordon Mumma op UbuWeb Sound en UbuWeb Film

Elders op Oorgetuige :
Ives, Carter & Curran : een eeuw Amerikaanse pianomuziek, 14/11/2006

07:00 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

16/03/2008

Collectief reFLEXible in Amsterdam

Collectief reFLEXible Van 14 tot 17 maart is collectief reFLEXible in residentie is bij STEIM te Amsterdam. Deze Studio voor Elektro-Instrumentale Muziek heeft zich door de jaren heen geprofileerd als een werkplaats voor live-elektronika, een genre dat het theatrale aspekt op het podium met de muziek integreert. STEIM heeft intussen ook een internationale faam opgebouwd en ontvangt geregeld internationale gasten, waaronder dus nu het Anrwerps/Brusselse collectief reFLEXible. Ter afsluiting van die residentie volgt op 17 maart nog een optreden in DNK-Amsterdam.

Het Collectief reFLEXible werd opgericht in 2002 door Joachim Devillé, Thomas Olbrechts, Stefan Prins en Nicolas Rombouts. Als forum-laboratorium voor 'vrije' improvisatiemuziek en experimentele kunsten organiseert het collectief concerten waarin improvisatiemuziek centraal staat en vaak gekoppeld wordt aan andere experimentele kunstvormen. Het Collectief reFLEXible staat ook geregeld zelf op het podium. De drie leden van dit ensemble, Joachim Devillé (trompet), Thomas Olbrechts (altsaxofoon) & Stefan Prins (piano & objecten) hebben allen een sterk uiteenlopende achtergrond en voorgeschiedenis en het is precies die diversiteit die dit ensemble zijn eigenheid verleent: Joachim Devillé is plastisch kunstenaar en autodidact trompettist. Hij werkt rond de relatie tussen beeld en klank en de abstractie van taal, waarvoor hij onder meer trompet confronteert met laptop. Thomas Olbrechts is alt saxofonist pur sang maar positioneert en bevraagt zich eveneens op het terrein van de performance kunst. Zo problematiseert hij o.a. zijn positie als muzikant - performer in directe relatie tot de banale alomtegenwoordigheid van televisie. Stefan Prins kwam tot de improvisatie via de hedendaagse muziek en is zowel actief als improvisator, uitvoerend pianist en componist. In zijn composities en improvisaties onderzoekt hij o.a. de raakvlakken en wisselwerking tussen deze werelden. Hij gebruikt niet enkel piano en objecten (al dan niet versterkt), maar ook laptop (max/msp). Een deel van zijn muzikaal onderzoek, situeert zich rond de confrontatie tussen high- en low tech: banale objecten (vaak huis-tuin en keukenobjecten of afval) worden "bespeeld" en via live-electronics muzikaal getransformeerd.

Tijd en plaats van het gebeuren :

Collectief reFLEXible @ DNK
Maandag 17 maart 2008 om 21.30 u

Overtoom 301
1054 HW Amsterdam

Meer info : www.dnk-amsterdam.com, squat.net/overtoom301, www.steim.org, www.myspace.com/collectiefreflexible en www.stefanprins.be

21:25 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

Pijn en droefenis in de passiemotetten van Wolfgang Rihm

Wolfgang Rihm In Vigilia presenteert de productieve Duitse componist Wolfgang Rihm een reeks van passiemotetten, op teksten die traditioneel tot de nachtwake (vigilie) van Goede Vrijdag behoren. Door de enigszins wrange schoonheid, de verrassende klankkleuren en de dissonante wrijvingen, die pijn en droefenis uitdrukken, bezit Rihms muziek de aura van de oude vocale polyfonie van vooral Carlo Gesualdo.

Wolfgang Rihm (1952) is één van de bekendste componisten van zijn generatie, en alleszins de meest representatieve componist van de jonge Duitse muzikale beweging die men soms de 'New Simplicity' noemt , maar die men wellicht beter zou omschrijven als neoromantisme of neoexpressionisme. Hij begon reeds te componeren op 11-jarige leeftijd, zodanig dat hij op zestienjarige leeftijd bij uitzondering toegelaten werd in de compositieklas van Eugen Werner Velte en deze studie volgde terwijl hij zijn secundaire studies afmaakte. Hij kwam voor het eerst naar Darmstadt voor de zomercursus in 1970, maakte er kennis met Karlheinz Stockhausen bij wie hij in 1972 in Keulen zou gaan studeren. Later studeerde hij ook nog compositie met Klaus Huber en musicologie met Hans Heinrich Heggebrecht in Freiburg. Hij schreef een zeer omvangrijk oeuvre bij elkaar en werd al snel beroemd met zijn kameropera nr. 2 Jakob Lenz ( 1977/1978 ). Hij werd talloze malen onderscheiden en gelauwerd : naar aanleiding van zijn 50ste verjaarsdag werd hij in heel Europa met diverse festivals en concerten geëerd. Momenteel woont en werkt hij deels in Karlsruhe en deels in Berlijn.

Tijd en plaats van het gebeuren :

Ensemble Musiques Nouvelles : Wolfgang Rihm, Vigilia (Belgische creatie)
Donderdag 19 maart 2008 om 20.30 u
Sint-Michiels en Sint-Goedelekathedraal
Sint-Goedelevoorplein
1000 Brussel

Meer info : www.cathedralestmichel.be, www.bozar.be en www.musiquesnouvelles.com

Extra :
Wolfgang Rihm in conversation with Kirk Noreen and Joshua Cody, sospeso.com
Dossier Wolfgang Rihm op beckmesser.de

Elders op Oorgetuige :
Ode aan het roken : I AM A MISTAKE, een première van Jan Fabre, Wolfgang Rihm en Chantal Akerman, 8/12/2007
Muziek is een levensproces : interview met Wolfgang Rihm, 7/12/2007
"I am a mistake" : Avant-première van de Wolfgang Rihms muziek voor de voorstelling van Jan Fabre, 29/09/2006
Wolfgang Rihm : schoonheid hoeft niet mooi te zijn
, 02/05/2006
CD : Singer Pur : Rihm - Sciarrino - Moody - Metcalf (OEHMS Classics OC 354), 8/08/2006

16:00 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

De tranen van een engel : Danel Kwartet creëert nieuwste strijkkwartet van Ledoux

Claude Ledoux Het Quatuor Danel is een van de vaste waarden in de kamermuziekcycli van Bozar. Dit kwartet is steeds op zoek naar wat nieuws, en bestelde samen met Bozar Music een compositie bij de Luikse componist Claude Ledoux. Die droeg zijn derde strijkkwartet op aan de 11-jarige Ecudariaanse vluchtelinge Angelica, die vorige zomer het land dreigde uitgezet te worden. Het resultaat kunnen we dinsdagvond horen in wereldpremière.

Al zeventien jaar lang werkt het Quatuor Danel rond de rijke literatuur voor strijkkwartet en nog steeds volgt het ensemble met overtuiging en enthousiasme de lijnen die het bij zijn oprichting in 1991 heeft uitgezet. Zo vindt het kwartet het belangrijk zijn bevindingen te delen met jongere musici en zijn ervaring ook ten dienste te stellen van amateur-muzikanten. Daarnaast streeft het ensemble ernaar ook op afgelegen plaatsen concerten te brengen en uitwisselingen te organiseren met musici uit andere landen en culturen.
Het repertoire van het kwartet is erg gevarieerd en omvat zowel werken van Schubert en Beethoven als integrale uitvoeringen van de kwartetten van Bartók en Sjostakovitsj. Ook werkt het Quatuor Danel samen met de grootste hedendaagse componisten, onder andere met Pascal Dusapin, Jonathan Harvey, Helmut Lachenmann en Wolfgang Rihm. Met meer dan 80 concerten per jaar werpt het Quatuor Danel zich op als een heel gevestigde formatie binnen de internationale muziekscène.

Programma :
  • Sergey Prokofiev, Strijkkwartet nr. 2, op. 92
  • Claude Ledoux, "Las lagrimas de un angel" (wereldcreatie)
  • Ludwig van Beethoven, Strijkkwartet nr. 7, op. 59/1, "Razumovsky"
Tijd en plaats van het gebeuren :

Danel Kwartet : Prokofiev, Ledoux, Beethoven
Dinsdag 18 maart 2008 om 20.00 u
(Inleiding om 19.30 u)
Koninklijk Conservatorium - Concertzaal
Regentschapsstraat 30
1000 Brussel

Meer info : www.bozar.be en www.quatuordanel.com

Claude Ledoux : users.skynet.be/ledouxcl, www.compositeurs.be en brahms.ircam.fr

Extra :
Trois créations du Belge Claude Ledoux en un mois - Le son qui surgit entre les sons, Serge martin op www.lesoirenligne.be, 12/03/2008

Elders op Oorgetuige :
Nieuwe Lukaspassie van Claude Ledoux in première, 11/03/2008

14:00 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

14/03/2008

Spiegel String Quartet in Koksijde en Brussel

Spiegel String Quartet Met een gevarieerde programmering, een breed repertoire en een sterke voorliefde voor experiment en creatie is Spiegel String Quartet al geruime tijd een graag geziene gast op uiteenlopende podia in binnen- en buitenland. Zondag in Koksijde brengt het kwartet onder de noemer 'Der Tod' drie composities van Franz Schubert, Guillaume Lekeu en George Crumb. Crumb kan beschouwd worden als één van de meest vernieuwende componisten van de hedendaagse muziek. Black Angels werd geschreven ten tijde van de Vietnam-oorlog als een soort parabel op deze moeilijke, chaotische wereld. Crumb schildert zijn afgrijzen voor de oorlog, maar gelooft niettemin in een loutering van de ziel.

In de reeks 'Middagconcerten' van het Brusselse Museum voor Oude Kunst plaatsen het Spiegel String Quartet en pianist Levente Kende volgende woensdag de geraffineerde kamermuziek van Luc naast een vaste waarde uit het repertoire: Maurice Ravel in dit geval.

Programma zondag (Der Tod):
  • Guillaume Lekeu, Molto Adagio, sempre cantante doloroso
  • Franz Schubert, String Quartet in d 'Der Tod und das Mädchen'
  • George Crumb, Black Angels, Thirteen images from the dark land
Programma woensdag :
  • Luc Van Hove, Piano Quartet
  • Maurice Ravel, String Quartet in F
Tijd en plaats van het gebeuren :

Spiegel String Quartet : Der Tod ( Schubert, Crumb, Lekeu)
Zondag 16 maart 2008 om 11.00 u
Abijdhoeve Ten Bogaerde
Ten Bogaerdelaan 12
8670 Koksijde

Meer info : www.spiegelstringquartet.com, www.casinokoksijde.be en www.tenduinen.be
-------------------------
Spiegel String Quartet & Levente Kende: Luc Van Hove, Ravel
Woensdag 19 maart om 12.40 u
Museum voor Oude Kunst - Auditorium 'Carel & Dora van Creveld'
Regentschapsstraat 3
1000 Brussel

Meer info : www.spiegelstringquartet.com en www.concertsdemidi.be

George Crumb: www.georgecrumb.net en www.essentialsofmusic.com
Luc Van Hove op www.matrix-new-music.be

Elders op Oorgetuige :
La Strada : Luc Van Hove gaat Fellini achterna, 26/01/2008
Luc Van Hove centraal in lunchconcerten Vlaamse Opera, 21/01/2008
Blindman Junior [4x4] werpt zich op sleutelwerken van de hedendaagse kwartetliteratuur, 19/10/2007
Luc Van Hove 50 : een gesprek, 23/01/2007
Black Angels en The Gate of Hell, 14/09/2006

13:46 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook