09/04/2008

Ars Musica Café : Kris Defoort & Strings

Kris Defoort & Strings Muziek heeft vele gezichten. Om dat te bewijzen heeft Ars Musica de Cafés bedacht. Op deze jamsessies komen genres en stijlen aan bod die te weinig de kans krijgen om met elkaar in aanraking te komen. Tijdens het eerste 'Café' zorgt Kris Defoort met drie metgezellen voor een avond die op smaak wordt gebracht met pop, heavy metal, dixieland en… Defoort uiteraard. Sets die evolueren van experimentele muziek naar een meer jazzy sfeer.

Componeren en spelen, spelen en componeren. Bij Kris Defoort komt het allemaal samen in een voortdurende spiegeling. Spelen in alle betekenissen van het woord, niet in het minst de kinderlijke. En componeren op alle mogelijke manieren : liedjes met zijn zoon Umi, een opera naar schrijver Roddy Doyle (The Woman Who Walked into Doors), suites voor Octurn, werken voor orkest, strijkkwartet en pianosolo, songs voor de stem van de klassieke diva Claron McFadden. Of samen met Fabrizio Cassol Variations on A Love Supreme. Maar ook een groep samenstellen is componeren : het grote ensemble Dreamtime, het hybride orkest van Passages en ConVerSations/ConSersVations, het internationale jazzkwartet Sound Plaza met Mark Turner, Nic Thys en Jim Black. En nu weer Kris Defoort & Strings: snaren van een piano, snaren van drie gitaren. Met Kris Defoort aan de piano en Bert Dockx, Clément Nourry, François Delporte op de elektrische gitaar.

Kris Defoort, een grote naam in de Europese jazzwereld, studeerde blokfluit en oude muziek aan het conservatorium van Antwerpen en jazzpiano, compositie en hedendaagse improvisatie in Luik. Gedreven door zijn fascinatie voor jazz trok hij voor drie jaar naar New York. Hij werkte er vooral als jazzpianist, onder meer met Lionel Hampton, Jack de Johnette, Adam Nussbaum, Michael Formanek, Tito Puente en Barry Altschul. Na zijn terugkeer in België zette hij zijn muzikaal parcours verder als componist, improvisatiepianist en leider van het sextet KD's Basement Party en de trio’s KD's Decade, Octurn en Dreamtime. Als hij zijn ensemble Dreamtime leidt, hanteert hij een muzikale taal met een sterke eigenheid. Die taal geeft een originele invulling aan het begrip 'jazzformatie'. Zijn muziek is een ontmoetingsplaats voor de klassieke muzikale taal en de jazz, voor geschreven en geïmproviseerde passages.

Tijd en plaats van het gebeuren :

Ars Musica Café : Kris Defoort & Strings
Zaterdag 12 april 2008 om 22.00 u

Concertgebouw - Kamermuziekzaal
't Zand 34
8000 Brugge

Meer info : www.arsmusica.be en concertgebouw.be
---------------------------
Zaterdag 19 april 2008 om 22.30 u
Théâtre Marni
Rue de Vergnies 25 B
1050 Brussel

Meer info : www.arsmusica.be en www.theatremarni.com

Klara : Jef Neve en Lies Steppe praten met Kris Defoort over de jamsession die hij samen met drie gitaristen zal houden in het kader van Ars Musica
Neve, vrijdag 11 april om 19.15 u
Meer info : www.klara.be

Kris Defoort : www.muziekcentrum.be, www.matrix-new-music.be en www.lod.be

Elders op Oorgetuige :
Muziek voor schone slaapsters uit het land van de rijzende zon, 7/04/2008
Made in Belgium : Ars Musica trekt Belgische kaart, 4/04/2008
Kris Defoort : een gesprek uit de archieven (over het succes van 'The Woman Who Walked Into Doors' en over zijn nieuwe plannen, 2004), 16/12/2006
Interview : Kris Defoort over 'Dedicatio', 8/12/2006

15:00 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

Nieuwe 'Métamorphoses d'Orphée' producties in première

Ook Musiques & Recherches laat deze week weer van zich horen, met de laatste nieuwe elektroakoestische composities gecreëerd in de studio Métamorphoses d'Orphée in Ohain. Daarnaast ook de Belgische première van de laureaten van de tweejaarlijkse TIME (Tribune Internationale de Musique Electroacoustique) - wedstrijd.

Programma :
Tijd en plaats van het gebeuren :

Musiques & Recherches : Creatieconcert
Vrijdag 11 april maart 2008 om 20.00 u
Petit Théatre Mercelis
Rue Mercelis 13
1050 Brussel (Ixelles)

Meer info: www.musiques-recherches.be

12:00 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

Weidse klanklandschappen uit het hoge noorden

Kalevi Aho Ook benieuwd of het magische noorderlicht invloed heeft op de muziek van componisten uit Finland en Denemarken? Vrijdag geeft deFilharmonie een antwoord op die vraag. Op het programma staan de 'Sinfonia espansiva' van Carl Nielsen en een speciaal voor de gelegenheid geschreven hoboconcerto van Kalevi Aho. Eenzijdig kan je Aho niet noemen: de muziekstijl van deze Finse kameleon rapsodieert dat het een aard heeft. Piet Van Bockstal, algemeen beschouwd als de beste hoboïst van ons land en vertrouwd met het werk van Aho, creëert het werk. Hoe het werk voor Piet Van Bockstal zal klinken, blijft voorlopig een open vraag waarvan het antwoord zeker de moeite waard zal zijn.

Kalevi Aho is een van de meest markante persoonlijkheden in de hedendaagse Finse muziek. In het indrukwekkende oeuvre van de componist is zowat elk muzikaal genre vertegenwoordigd. Aho noemt zijn artistieke missie een 'esthetiek van het verzet': zijn muziek bedient zich niet van geijkte parameters, maar zet zich voortdurend af tegen de verwachtingen van de luisteraar. Daarbij hanteert hij zowel traditionele vormen als eigengereide technieken. In zijn muziek gaat Aho voortdurend op zoek naar dramatische conflicten met een psychologische spankracht. Aho's grote expertise op het vlak van orkestbehandeling maakt hem dan ook tot een gedroomd leverancier van soloconcerto's. Niet toevallig zijn tal van zijn symfonieën bedeeld met uitgebreide instrumentensolo's en heeft de componist ettelijke concerto's op zijn naam staan. Na in zijn Hobokwintet uit 1973 de virtuoze mogelijkheden van de hobo verkend te hebben, is het Hoboconcerto zijn eerste grote orkestwerk waarin dit instrument centraal staat.

Kalevi Aho
Kalevi Aho (1949) studeerde compositie aan de Sibelius Academie bij Einojuhani Rautavaara en bij Boris Blacher in West-Berlijn. In 1974 werd hij bekroond met de Leonie Sonning Prijs, in 1990 met de Henrik Steffens Prijs en in 1996 met de Flisaka Prijs. Tussen 1974 en 1988 doceerde hij muziektheorie aan de universiteit van Helsinki en aan de Sibelius Academie. Sinds 1993 wordt hij als onafhankelijk componist ondersteund door de Finse staat. Hij is actief in diverse Finse instellingen en muziekinstituten en was lange tijd 'composer in residence' van het Lahti Symfonieorkest. Dit orkest nam samen met dirigent Osmo Vänskä tal van Aho's composities op voor het label BIS.

Kalevi Aho is in de eerste plaats een componist van grootschalige orkestwerken, die niet zelden de invloed en spirituele atmosfeer van Gustav Mahler uitademen. Daarbij staan ze steeds garant voor een verrassende luisterbelevenis. Aho's muziek vraagt dan ook voor een actieve luisterervaring, waarbij de luisteraar aangemoedigd wordt om het muzikale verhaal in de concertbeleving af te ronden of duiding te geven. "Muziek moet luisteraars wakker schudden en hen de wereld in een nieuw daglicht laten zien", aldus Aho. "Grote muziek is voor mij een manifestatie van geestelijke en emotionele activiteit. In muziek hoor ik een persoon tegen iemand anders spreken: over zijn vreugde, zijn zorgen, zijn geluk, zijn wanhoop. En in de globale vorm van de compositie hoor ik de houding van de componist tegenover het leven, zijn ideologie, zijn wereldbeschouwing,… zijn boodschap."

Postmodernist
De componist - die in zijn opera's steevast sociale thema's aansnijdt - noemt zijn artistieke missie niet voor niets een 'esthetiek van het verzet': zijn muziek bedient zich niet van geijkte parameters, maar zet zich voortdurend af tegen de verwachtingen van de doorsnee luisteraar. Daarin toont hij zich een exemplarisch postmodernist: Aho laat allerhande muzikale klanken toe in zijn klankenpalet. Met evenveel gemak hanteert hij zowel traditionele vormen en genres als eigengereide technieken (zoals citaten, klankclusters,…). Die onconventionele schrijfstijl was al vroeg aanwezig in Aho's oeuvre: al in zijn Eerste symfonie (waarin de neobarokke derde beweging haaks staat op de overige delen) liet Aho horen hoe diverse stijlen effectvol tegenover elkaar uitgespeeld kunnen worden.

Programma :
  • Magnus Lindberg, Chorale, based on the Bach chorale 'Es ist genug'
  • Kalevi Aho, Hoboconcerto
  • Carl Nielsen, Symfonie nr. 3, opus 27, 'Sinfonia espansiva'
Tijd en plaats van het gebeuren :

deFilharmonie & Piet Van Bockstal : Lindberg, Nielsen, Aho
Vrijdag 11 april 2008 om 20.00 u

deSingel - Blauwe Zaal
Desguinlei 25
2018 Antwerpen

Meer info : www.desingel.be en www.defilharmonie.be

Kalevi Aho op www.fimic.fi/aho, www.fennicagehrman.fi/comp_aho.htm en www.bis.se (met audio)
Magnus Lindberg op www.chesternovello.com

07:00 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

08/04/2008

Ontdekkingstocht langs hedendaagse concerto's

Jean-Luc Fafchamps Sinds de tijd van Bach heeft het concerto een lange artistieke weg afgelegd, die leidde langs de expressieve en veelkleurige prisma's van de klassieke, de romantische, de moderne… en dus ook de hedendaagse muziek. Vanuit die optiek troont Pascal Rophé 'zijn' orkest mee op een ontdekkingstocht langs verscheidene hedendaagse concerto's ...

Het begint met twee hedendaagse Franse componisten: Éric Tanguy (1968), die Intrada, een hommage aan Dutilleux, schreef - "niet als een 'ouverture' van een concert, maar als de toegang, de deur naar een poëtische of imaginaire wereld", en vooral Pascal Dusapin (1955) , van wie het concerto voor trombone Watt gebruik maakt van typisch hedendaagse procédés. Met zijn reeks Lettres Soufies, die zijn oorsprong vond in de lectuur van een traktaat over islamitische symboliek, streeft de Belg Jean-Luc Fafchamps (1960) naar 'ruimtelijke, stilistische, harmonische, motivistische en ritmische desoriëntatie'. In Lettre Soufie: K 'wordt de ruimte herschapen, een perspectief geopend, een beweging naar het licht ingezet.' Het concert eindigt met het driedubbele concerto Sillages (herzien in 2008) van de Zwitser Michael Jarrell (1958) met drie grote solisten in een glansrol. Fluit, hobo en klarinet beginnen met de la van het orkestakkoord, en verliezen zich vervolgens in turbulenties, weerkaatsingen, kronkelingen. Na verloop van tijd krijgen die effecten ook het orkest in hun ban…

Jean-Luc Fafchamps - Lettres Soufies
Jean-Luc Fafchamps : "Mijn Soufies-letters zijn wegen om te veranderen. Ik gebruik het woord 'wegen' in plaats van 'processen' omdat de technieken die gebruikt worden om muzikale materie om te vormen lang niet eenduidig zijn, maar meervoudig, vaak simultaan, soms uiteenlopend en altijd analoog. Wat mij in deze stukken in de eerste plaats interesseert is de constante verschuiving van het perspectief van waaruit een materie wordt beschouwd en hoe deze verschuiving een vormverandering teweegbrengt. Deze ogenblikken waarop de structuur aan het wankelen gaat zijn voor mij belangrijker dan het resultaat of het uitgangspunt. In die zin bestaat er geen 'materiaal' dat eigen is aan een stuk : alles kan opduiken of op een natuurlijke manier voortvloeien uit het spel van transformaties. Het ding dat gestalte aanneemt lijkt een eigen leven te leiden en weg te drijven (geldt dit niet voor elke beweging die we waarnemen en waarvan we het doel niet kennen?) … Maar iemand houdt de wacht en terwijl hij of zij de wispelturige aandacht richt op een of ander boeiend detail, rukt hij dit los uit de algemene stoutmoedigheid om het tot spreken te dwingen. De waarneming van een beweging kan er dus het verloop van beïnvloeden. De materialisten houden misschien niet van dit idee. Ik ben echter van oordeel dat we iets niet op een nuttige manier kunnen beschouwen als we niet de hoop koesteren dat het idee dat we ons over een ding vormen net zogoed als dat ding kan gaan bestaan. Want als dit niet het geval is, kan de kennis er nooit van dromen niet langer niets te zijn (niet meer dan een idee dat aan een ding gehecht wordt in een verzonnen rationaliteit). Welnu, in de oneindige modaliteiten van dit gedroomde naast elkaar bestaan voltrekt zich de subtiliteit van het zijn en de wazige, maar onmiskenbare werkelijkheid van de wereld. Het verliezen van richting (ruimtelijk, stilistisch, harmonisch, ritmisch...) is de manier van functioneren van deze muziek: ik wil dat ze even herkenbaar en even wisselvallig is als het water in een rivier. Ik ben geboeid door de ongeloofljke continuïteit die zichtbaar is in de verscheidenheid (of de beweging in de schijnbare onbeweeglijkheid), veel meer dan door de versleten idee dat verandering louter een ontsluiering is van een (existentiële) variant van hetzelfde (het wezen). De materie is geen schaduw. Ze is het begin, de volheid en het eindpunt van de geest. In die zin – en uitsluitend in die zin – is dit project een reis naar het oosten.

Lettre Soufie : K Lettre Soufie : K

" Kaf " is geschreven voor een orkest. Het is de terugkeer van een ruimte, een opening van een aanvankelijk gesloten perspectief, een beweging naar het licht. Alles is hier eenvoudig, banaal, bijna beminnelijk (in de tafel met symbolische waarden vinden we: liefde, zon, zichzelf voldoende, 111, witte rozenblaadjes): stevige pulsatie, een uniek harmonisch gebaar dat zich aanvankelijk ontplooit in grote neergaande toonladders, een bijna obscene aanwezigheid van een scheef diatonisme. We nemen de tekens waar van een verandering die moeizaam verloopt tot er een geleidelijke inversie optreedt in de vorm van stijgende arpeggio's waarin elke muzikale lijn zich moeiteloos kan inpassen en een eindeloze acumulatie mogelijk maken: een toestand die alles kan verwelkomen. K is opgedragen aan de nagedachtenis van Eva Lafontaine, hopend dat zij deze staat kan bereiken. "

Programma :
  • Eric Tanguy, Intrada (1998)
  • Pascal Dusapin, Watt (1994)
  • Jean-Luc Fafchamps, Lettre soufie : K (2005)
  • Michael Jarrell, Sillages (2005)
Tijd en plaats van het gebeuren :

Ars Musica 2008 - Orchestre Philarmonique de Liège : Le dessous des quartes
Vrijdag 11 april 2008 om 18.30 u
Salle Philarmonique

Bd Piercot 25
4000 Liège

Meer info : www.arsmusica.be en www.opl.be
-----------------------------
Zaterdag 12 april 2008 om 20.30 u
Bozar - Henry Le Boeufzaal

Ravensteinstraat 23
1000 Brussel

Meer info : www.arsmusica.be, www.bozar.be en www.opl.be

Bron : Tekst Jean-Luc Fafchamps voor Ictus

Extra :
Jean-Luc Fafchamps, 'Lettre Soufie: K' door Orchestre Nationale de Lille op Kwadratuur.be (met tijdelijke audio)
Éric Tanguy : www.eric-tanguy.com en www.radiofrance.fr
Pascal Dusapin op brahms.ircam.fr
Entretien avec Pascal Dusapin, Bruno Serrou op www.resmusica.com, 11/02/2003
Pascal Dusapin -'The Belly of an Architect', Frank Madlener op www.arsmusica.be, 1999
Jean-Luc Fafchamps op www.compositeurs.be
Michael Jarell op brahms.ircam.fr

Elders op Oorgetuige :
Eerst voortdoen, daarna beginnen : directeur Laurent Langlois over Ars Musica 2008, 4/04/2008
Made in Belgium : Ars Musica trekt Belgische kaart, 4/04/2008
Exeo, Dusapins vijfde solo voor orkest in Bozar, 19/03/2008
Jean-Philippe Collard-Neven brengt Fafchamps, Mantovani, Fiorini, Messiaen en Scriabin, 15/03/2007

12:00 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

Een trip doorheen de moderne liedkunst

Claron McFadden & Julius Drake Donderdag neemt de Amerikaanse sopraan Claron McFadden je mee op een korte trip doorheen de moderne liedkunst. Claude Debussy (1862-1918), door velen beschouwd als de grondlegger van de moderne muziek, leverde een belangrijke bijdrage aan het Franse kunstlied. Zijn eerste reeks Mélodies componeerde hij voor de welgestelde madame Marie Vasnier. Hij koos hiervoor gedichten van grote Franse auteurs als Baudelaire, Mallarmé en Verlaine en voorzag de eenvoudige melodieën van een erg uitgewerkte pianobegeleiding die de tekst doeltreffend inkleurt. De Poolse componist Karol Szymanowski (1882-1937) componeerde zijn cyclus opus 31 in 1915 in een periode toen hij door een West-Europese reis erg onder de invloed was van het Franse impressionisme.

Een sprong in de tijd brengt ons bij Dmitri Sjostakovitsj (1906 -1975) , die zijn vijfdelige cyclus Satires in 1960 componeerde voor de bevriende sopraan Galina Vishnevskaya. Hij koos daarvoor vijf bijtende gedichten van Sasha Tchiorny (Sasha de zwarte). Geen sprookjestaferelen, maar bijtende kritiek in de liedcyclus Satires. Pictures of the Past (1961) van Dmitri Sjostakovitsj (1906-1975). Toen Sjostakovitsj in 1960 een gedichtenbundel van Sacha Tchiorny (1880-1932) in handen kreeg, kon hij zich meteen vinden in diens kritische aanklacht tegen de conservatieve kleinburgerlijkheid. De poëzie dateert in feite uit 1905, na de mislukte revolutiepoging tegen tsaar Nicolaas II. Tchiorny richtte zijn pijlen op de conservatieve reflex van mensen die zich opsluiten in hun bekrompen persoonlijk universum, alsook op het morele verval en de spirituele leegte van die tijd.
Voor Sjostakovitsj waren deze beelden van het verleden een uitgelezen middel om op een subtiele manier kritische toespelingen te maken op het eigentijdse sovjetregime. De sarcastische lading van de teksten wordt extra in de verf gezet door enkele theatrale toevoegingen. Zo kondigt de zangeres zelf al zingend de titel van elk lied aan. Daarnaast last Sjostakovitsj hier en daar verwijzingen in naar bestaande muziek. In het tweede lied, Het ontwaken van de lente, parodieert de pianobegeleiding een lied van Rachmaninov. Nog duidelijker is de allusie op Beethovens beroemde Kreutzersonate in het gelijknamige laatste lied van deze cyclus.
Sjostakovitsjs muzikale taal vermengt op een originele manier eenvoud, zelfs banaliteit en tegelijk gewaagde polytonaliteit. Dit verklaart ook het dubbele gevoel van herkenning en vervreemding dat de luisteraar van zijn muziek heeft. Het derde lied, De nakomelingen, weerspiegelt deze dualiteit op een pakkende wijze. De herkenning zit hier in het overduidelijke walsritme. Tegelijk treedt er een sterke vervreemding op door het razendsnelle tempo, waarmee Sjostakovitsj treffend evoceert hoe weinig greep de kleine mens heeft op het voortrazen van de tijd en de gebeurtenissen.

Een uitsmijter van formaat is Aria van John Cage. De grafische partituur toont enkel curves voor de melodielijn en gebruikt kleuren om aan te duiden dat de zangeres in verschillende stijlen moet zingen … een kolfje naar de hand van Claron McFadden.
De stilistische conventies van het lied werden nog het meest van al op losse schroeven gezet door de Amerikaanse componist John Cage (1912-1992). Een blik op de partituur van Aria (1958) kan verduidelijken waarom. Er zijn geen notenbalken, notenbalken, geen noten, geen sol- of fasleutels of andere herkenbare muzikale tekens te zien. In plaats daarvan tekende Cage een reeks gekleurde curves, die elk een toonhoogteverloop weergeven. Doordat deze curves als het ware zweven op het blad en niet eenduidig te interpreteren zijn, is de toonhoogte relatief. Een stijgende curve duidt weliswaar op een stijgende melodie, maar op welke toon die melodie moet beginnen en eindigen is niet aangeduid.
Bovendien moet de zanger ook rekening houden met de kleur van de curves. De tien gebruikte kleuren staan voor evenveel verschillende timbres, ook vrij te kiezen door de uitvoerder. De zangeres Cathy Berberian, voor wie het stuk geschreven is, maakte bijvoorbeeld de volgende keuzes. Donkerblauw stond voor een jazztimbre, zwart voor dramatische sopraan, paars voor een Marlène Dietrich-timbre, geel voor coloratuursopraan enzovoort. Biedt de tekst dan enige houvast ? Ook niet, hij bevat klanken, woorden en zinnen in vijf verschillende talen. Het is een zegen voor de muziekgeschiedenis dat componisten het af en toe aandurven om vastgeroeste conventies zo grondig in vraag te stellen. Alleen zo worden deuren geopend naar een nieuwe, ongehoorde klankwereld.

Programma :
  • Claude Debussy, Pantomime - Clair de lune - Pierrot - Apparition
  • Karol Szymanowski, Songs of a Fairy-Tale Princess
  • Dmitri Sjostakovitsj, Satires (Pictures of the past)
  • John Cage, Aria
Tijd en plaats van het gebeuren :

Claron McFadden & Julius Drake
Donderdag 10 april 2008 om 20.00 u
(Inleiding door Jan Christiaens om 19.15 u)
Concertgebouw
't Zand 34
8000 Brugge

Meer info : concertgebouw.be

Bron : Tekst Jan Christiaens voor het Concertgebouw

Extra :
John Cage : www.johncage.info
John Cage : Goeroe of charlatan, Jan de Kruijff op www.musicalifeiten.nl
John Cage at Seventy: An Interview, Stephen Montague (1985) op UbuWeb Papers
John Cage Online : links compiled by Josh Ronsen
John Cage, Lecture on Indeterminacy op www.lcdf.org
'Leven en werk van Dmitri Sjostakovitsj (1906-1975)', T.Claerhout op www.liberales.be

Elders op Oorgetuige :
Bad Boys II focust op het New York in de jaren 1950, 3/02/2008
De diva van de avant-garde pianisten en de materiaalkoffer van John Cage, 29/09/2007
De revanche van Sjostakovitsj, 17/10/2006

07:00 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

07/04/2008

Muziek voor schone slaapsters uit het land van de rijzende zon

Kris Defoort Vrijdag en zaterdag brengt het Nationaal Orkest van België brengt recent werk van drie uiteenlopende componisten. Met dit kleurrijke programma vestigt Ars Musica meer dan ooit de aandacht op de culturele banden tussen Europa en de rest van de wereld. Het festival is het trefpunt voor al wie belangstelling heeft voor Belgische creaties waarin de waarden uit het land van de rijzende zon een belangrijke rol spelen.

De Japanse componist Toshio Hosokawa (1955) wordt net als zijn oosterse collega's Tan Dun en Toru Takemitsu geïnspireerd door de natuur. Ook hij slaagt erin om zijn oosterse cultuur met de westerse muzikale taal te vermengen tot een heel eigen geluid. Circulating Ocean, in 2005 met succes gecreëerd op de Salzburger Festspiele, schetst de zee in al zijn facetten. Eb en vloed hebben hiermee een klinkende pendant gekregen.

De beloftevolle Britse Thomas Adès (1971) componeerde zijn vioolconcerto voor Anthony Marwood. De titel Concentric Paths geeft aan dat hij zich voor de structuur op de cirkel heeft geïnspireerd. De drie delen zijn eerder als een triptiek dan als een traditioneel concerto opgevat.

In 2001 leidde Kris Defoort de opera de eenentwintigste eeuw binnen met The Woman Who Walked into Doors, in een regie van Guy Cassiers. Zeven jaar later werkt dit dream team opnieuw samen in Kawabata's De schone slaapsters. Het muzikale luik wordt deze week voorgesteld in Brussel en Brugge, in afwachting van de wereldpremière van de volledige opera in 2009 in De Munt.

Twee spiegelopera's
Welk verband is er nu, zeven jaar later, tussen het vuur van de Ierse schrijver Roddy Doyle en de afstandelijke melancholie van Yasunari Kawabata's Schone slaapsters (1961)? Tussen een vrouw aan het eind van haar Latijn, die de brokstukken van haar leven bij elkaar veegt, en de oude Eguchi die zijn laatste nachten doorbrengt in een huis van lichte zeden, waar jonge vrouwen in benevelde toestand hem het comfort bieden van knusse contemplatie? "Na The Woman wou ik het hebben over leven, geboorte, dood en liefde, maar dan abstracter en poëtischer," voegt Kris Defoort eraan toe. "Toch zijn er tussen The Woman en deze opera meer gelijkenissen dan op het eerste gezicht lijkt. Telkens gaat het om een monoloog (introvert versus extravert), dezelfde emoties komen aan bod. Ik laat ook het leven van een individu de revue passeren, maar op een volledig andere manier. Ditmaal praat de man in zichzelf met een bepaalde reserve, alsof hij het achterste van zijn tong niet wil laten zien, terwijl hij innerlijk overloopt. The Woman kaartte alles uitdrukkelijk aan, maar verborg tegelijk het belangrijkste, wat ik dan muzikaal verklankte."

Blues en kleur
Dit is de rol die Kris Defoort aan de muziek toekent, en die er meteen de meest universele kunstvorm van maakt. Hij wil het onzegbare uitdrukken, van het onbenoembare leven tot de onbeschrijflijke dood. Zo maakt hij opnieuw gebruik van de opsplitsingen die het succes uitmaakten van zijn eerste opera, terwijl hij ze tegelijk verzoent met nieuwe muzikale ervaringen. Dit Japanse verhaal lijkt verwant aan de intimistische droefheid die hij onlangs ontdekte in Dedicatio, aan intimi opgedragen pianostukjes die sommigen de vergelijking met Debussy ontlokten. Met dezelfde afwijzing van elk programma, hetzelfde vermogen om kleuren op te roepen, dezelfde beloftevolle onbepaaldheid van de noten die zich onder zijn vingers ontvouwen. De Japanse prenten waren misschien niet ver weg. "Tot nog toe is het één grote elegie. Ik weet waarom ik bepaalde dingen componeer: om een ander aspect van mijn muzikale scheppingskracht te ontginnen. Dat hoor je bijvoorbeeld in de eerste akte, waar een geur van wellust de herinnering aan zijn eerste liefde oproept. Guy Cassiers noch ikzelf wilden een al te letterlijk Japan evoceren. Ik gebruik trouwens weinig percussie, alleen een gong – maar dan net om een bepaalde breekbaarheid weer te geven. Kawabata's boek legt sterk het verband tussen emoties en natuurbeelden. Net nadat hij heeft verteld over een ontmoeting met een vrouw in het verleden, ziet Eguchi een witte vlinder. In de muziek hoop ik dat een en ander aanschouwelijk en intuïtief is. Ik houd van het ontastbare. Het gekke is dat de zang zeer bluesy aandoet, maar wel ragfijn en vol kleuren. In het eerste deel blijft het allemaal zeer ingehouden, er komt geen uitbarsting. Die houd ik voor op het einde, want ik weet dat er dan heel wat zal loskomen."

Aansluitend op het concert in Brugge is er een concert door Kris Defoort & Strings in de Kamermuziekzaal (Café Ars Musica). Defoort presenteerde deze nieuwe bezetting ter gelegenheid van de Flemish Jazz Meeting in 2005. Geen project voor pluchen violen, maar wel voor de snaren van één piano en drie elektrische gitaren. Op 19 april is dit avontuur met François Delporte, Clement Nourry en Bert Dockx nog eens te bewonderen in het Brusselse Theatre Marni.

Programma :
  • Kris Defoort, muzikale fragmenten uit House of the Sleeping Beauties (libretto Guy Casiers & Kris Defoort)
  • Toshio Hosokawa, Circulating Ocean
  • Thomas Adès, Vioolconcerto 'Concentric Paths'
Tijd en plaats van het gebeuren :

Ars Musica 2008 - NOB olv Patrick Davin : Toshio Hosokawa, Thomas Adès & Kris Defoort
Vrijdag 11 april 2008 om 20.00 u
(Inleiding: gesprek Jan Coeck met Kris Defoort & Patrick Davin om 19.00 u)
Bozar - Henry Le Boeufzaal
Ravensteinstraat 23
1000 Brussel

Meer info : www.arsmusica.be, www.bozar.be en www.nob-onb.be
-------------------------------
Zaterdag 12 april 2008 om 20.00 u (Inleiding door Lieven Van Ael om 19.15 u )
Concertgebouw
't Zand 34
8000 Brugge

Meer info : www.arsmusica.be, concertgebouw.be en www.nob-onb.be

Bron : Tekst Xavier Flament voor Ars Musica

Kris Defoort : www.muziekcentrum.be, www.matrix-new-music.be en www.lod.be
Toshio Hosokawa : www.necsoft.com/takefu/hosokawa/, www.schott-music.com en www.naxos.com (met audio)
Thomas Adès op www.fabermusic.com
Thomas Adès (1971 - ): Cultfiguur , Jan de Kruijff op www.musicalifeiten.nl

Elders op Oorgetuige :
Eerst voortdoen, daarna beginnen : directeur Laurent Langlois over Ars Musica 2008, 4/04/2008
Made in Belgium : Ars Musica trekt Belgische kaart, 4/04/2008
Kris Defoort : een gesprek uit de archieven (over het succes van 'The Woman Who Walked Into Doors' en over zijn nieuwe plannen, 2004), 16/12/2006
Interview : Kris Defoort over 'Dedicatio', 8/12/2006
De vrouw die tegen de deur aanliep, 20/09/2006

12:00 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

Op de breuklijn tussen beeld en klank : BeeldConcert 5

BeeldConcert 5 Dit multidisciplinaire project situeert zich op de breuklijn tussen beeld en klank. Wat kan de musicus toevoegen aan de boodschap van het beeldmateriaal ? Wordt de beeldvorming beïnvloed door het muzikaal verloop ? Gebeurt dit enkel tijdens het creatieve proces van de beeldenmaker of ook tijdens de perceptie van het publiek?

Vanuit de confrontatie van de twee verschillende kunstdisciplines wordt de artistieke bewustwording van de musicus en de plastische kunstenaar aangescherpt en vertaald in een nieuw, interactief artefact. BeeldConcert V laat je kennismaken met de muzikale en artistieke resultaten van dit academiejaar.

Dit artistiek-pedagogische onderzoeksproject is mogelijk dankzij de steun van Trobador en wordt gerealiseerd in samenwerking met de Academie voor Beeldende Kunsten Anderlecht, afdeling kunstfoto en digitale vormgeving, in het kader van de cursus klavierpraktijk en toegepaste harmonie van het Koninklijk Conservatorium Brussel.

Musici :
Maria Alvarez Armesto : electronics
Céline Bennour, Charlotte Boquet, Charlotte Otte & Motoyuki Takashima : piano
Guillaume Lagravière : cello
Ivan Nemec, Tom Van de Venne : gitaar
Fumi Arai : viool
olv Liesbeth Van Avermaet, Dirk De Hertogh en Peter Swinnen

Digitale vormgeving :
Nicole Bauwens , Caroline Claus, Almudena Crespo, David de Buyser, Kurt Du Tré, Roel Kerkhofs, Hilke Muyldermans, Karolien Snyers
olv Erik Nerinckx en Gert Aertsen

Fotografie :
Almudena Crespo, Anne Van Aerschot, Indra Van Gisbergen olv Mirjam Devriendt, Charles Verraest en Johan Duyck

Tijd en plaats van het gebeuren :

BeeldConcert III5II : Muziek | Beeld
Dinsdag 8 en donderdag 10 april 2008, telkens om 20.00 u

Koninklijk Conservatorium - Kleine Concertzaal
Kleine Zavel 5
1000 Brussel
Gratis toegang

Meer info : www.kcb.be en www.academieanderlecht.be

Elders op Oorgetuige :
Infinitum onderzoekt oneindigheid in de kunst, 23/04/2007

07:00 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

06/04/2008

An Index of Metals : subliem alternatief voor 'pure' muziek

Jan Rzewski & Fabian Fiorini Ars Musica opent met een ware ode aan de muziek van Fausto Romitelli (1963-2004). Als afsluiter van die uitzonderlijke avond brengt Ictus in een concertante versie Romitellis requiem 'An Index of Metals'. Op de rand van hedendaagse muziek en de psychedelische rock, in trage tempos, zwaar en vermoeid laat Romitelli elke klank stelselmatig vervormen en verslijten. Via Pink Floyd en Pansonic, de geflilterde klank en badend in een overdadig spectrum ventileert Romitelli zijn ongeloof in 'pure' muziek door een subliem alternatief uit te denken.

An Index of Metals
Fausto Romitelli : "De tijd van de dogmas van de gratuite abstractie in de formalistische muziek, is voorbij. We zien dat er op het vlak van perceptie nieuwe noden ontstaan en dat het verlangen groeit om te luisteren op een ‘sterke manier, die het lichaam en zijn fysiologische reacties kan herdefiniëren. Luisteren op een emotieve manier om zich onder te dompelen in een situatie van quasi gevaar, die verwant is aan de verkrachting van de fysieke integriteit.
Met An Index of Metals willen we een zintuiglijke totaalervaring creëren, door het muzikale aspect te verbinden met een visueel complement en door de toeschouwer in een alomvattende, gloeiende sfeer te dompelen. Het stuk is geïnspireerd op een vorm van profaan ritueel, van bezetenheid, die in de trancefenomenen van sommige hedendaagse expressievormen terug te vinden is. We denken daarbij aan happenings, de light shows uit de jaren '60 en ravy partys, aan het hedendaagse techno-universum waarin een uitbreiding van de zelfperceptie, voorbij de fysieke grenzen van het lichaam, wordt geprovoceerd door middel van technieken die de luisteraars onderdompelen in een vreemde materie. Tijdelijke modaliteiten zonder verhaal, saturatie van de perceptie en hypnose, vervreemding van de gebruikelijke sensoriële parameters.
Een centraal uitgangspunt in mijn werk als componist is dat ik de klank beschouw als materie waarin men zich moet onderdompelen om met zijn fysieke en perspectivische kwaliteiten aan de slag te gaan: korrel, dikte, poreusheid, luminositeit, densiteit, elasticiteit. Klanksculptuur dus, instrumentale synthese, anamorfose, transformatie van de spectrale morfologie, voortdurend afdrijven naar nog meer onhoudbare densiteiten, distorsie, interferenties, met behulp van elektroakoestische technieken. Ik hecht het grootste belang aan afgeleide en niet-academische klanken, aan het onzuivere en hevige, overwegend metalige geluid van een bepaald type rock- en technomuziek.
Datzelfde metaal vormt onvermijdelijk het onderwerp van de video van An Index of Metals. Op een bijzondere manier wordt de aandacht gevestigd op de intrinsieke eigenschappen van metaal, op twee manieren om het waar te nemen: eerst en vooral is metaal uiterst geschikt om vertrekkend van een uniform en buigzaam materiaal tot een zuiver en lichtend oppervlak te komen. De tweede invalshoek is gericht op de contour, de identiteit en de functie van metaal. In dit tweede deel zijn geheime radertjes verwerkt, precisiemechanismen, microcircuits en ook kleine alledaagse objecten en gebruiksvoorwerpen.
Voor beide aspecten voorzie ik een deformatie -en distortieproces analoog met wat ik doe tijdens het componeren van mijn muziek. Vibraties, een accumulatie van densiteiten en stromingen, gloed en corrosie zullen de oppervlakken tot leven wekken, om ze uiteindelijk te transformeren in verwrongen massas metaal. De objecten die met een bijna groteske detailweergave in progressieve close-up worden gefilmd, zullen hun innerlijke gewelddadige en moorddadige kracht onthullen. Het proces in zijn geheel verandert het positieve, anorganische karakter en de inertie van metaal in een onvermoede overweldigende en bedreigende vitaliteit.
De teksten van Kenka Lekovich ontsnappen evenmin aan dit proces: de tekst en zijn muzikale en elektroakoestische transpositie zullen dezelfde continue metamorfose ondergaan, een onderdompeling in een vitale stroming van steeds complexer wordende relaties tussen de klank en de perceptie van verschillende talen.
An Index of Metals wordt een grootschalige vertelling, een initiatieviering van de metamorfose en de fusie van de materie.
Op scenografisch vlak streeft An Index of Metals naar de creatie van een totaal geïsoleerde wereld, een autonome en hermeneutische zone, losgekoppeld van de omringende ruimte-tijd, waarin de initiatierite van de onderdompeling wordt gevierd. Daarom is het beter om het werk uit te voeren in een hangar, een opslagplaats of een grote loft waar het publiek, het ensemble en vooral de schermen of de gebruikte oppervlakken vrijer kunnen worden opgesteld. De oorspronkelijke ruimte moet achter zwarte doeken en door een aangepaste belichting verborgen worden. De live elektronica speelt een bepalende rol in de definitie van de ruimte, door middel van gespatialiseerde geluidsweergave en de directe coördinatie tussen de muziek en het beeld. (Hier dient benadrukt dat in de relaties tussen het videogedeelte en het muziekgedeelte elke overdreven didactische synchronie en narratieve mimesis vermeden moeten worden). In elk geval is een voorafgaandelijk bezoek aan de gekozen ruimte onontbeerlijk om een gedetailleerd en definitief scenisch ontwerp waarin alle elementen zijn opgenomen te kunnen maken."

Tijd en plaats van het gebeuren :

Ars Musica 2008 - Hommage aan Fausto Romitelli
Ictus : An Index of Metals
Dinsdag 8 oktober 2008 om 220.30 u

Flagey Studio 4
Heilig Kruisplein
1050 Elsene

Meer info : www.arsmusica.be, www.flagey.be en www.ictus.be

Fausto Romitelli, 'Hellucination 2/3: Risingril / Earpiercingbells' en en 'An Index of Metals' op Kwadratuur.be
Professor Bad Trip en zijn lessen, Jean-Luc Plouvier op www.ictus.be

Bron : Tekst Fausto Romitelli/Ictus

Elders op Oorgetuige :
Dubbelportret : Mauro Lanza & Raphaël Cendo, 06/04/08
Openingsavond Ars Musica in het teken van de overdaad, 05/04/08
Eerst voortdoen, daarna beginnen : directeur Laurent Langlois over Ars Musica 2008, 4/04/2008
Made in Belgium : Ars Musica trekt Belgische kaart, 4/04/2008

15:00 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

Dubbelportret : Mauro Lanza & Raphaël Cendo

Raphaël Cendo & Mauro Lanza Drie orkesten/ensembles, drie hedendaagse componisten, drie dirigenten in de mythische akoestiek van Studio 4 in Flagey voor een avondvoorstelling die in het teken staat van overdaad: hoge geluidsvolumes, vervormde elektronische klanken, zeeën van kleuren. Speciaal voor het Ars Musica ontwikkelden Champ d'Action en curator Arne Deforce een concertprogramma rond de jonge componisten Raphaël Cendo en Mauro Lanza. Vlak voor het concert van Champ d'Action staat het Vlaams Radio Orkest met Audiodrôme van Fausto Romitelli ophetzelfde podium, en na afloop kan je er ook nog Ictus een het werk horen met 'Index of Metals' , eveneens van Romitelli.

Raphaël Cendo
De muziek van de Franse componist Raphaël Cendo (1975) is zonder twijfel één van de meest uitdagende en overweldigende ervaringen die onlangs op de Franse muziekpodia te horen was. Het oeuvre van deze jonge beeldenstormer vindt o.m. aansluiting bij de klankmassa's van Iannis Xenakis of de verwrongen spectrale sonoriteit van Fausto Romitelli, maar ook de complexe klankstructuren van de Free-Jazz en de distorsie- en noise-cultuur van bepaalde rock-muziek liggen niet veraf. Gefascineerd door het muzikale idee van de sonore saturatie, de klank in zijn uitersten, onderzoekt Cendo de klank in zijn energetische dimensies. Daarin spelen de saturatie van de parameters timbre, frequentie, dynamiek en instrumentatie evenals de gestuele actie van de klankproductie zelf, een belangrijke rol.
Twee monumentale composities staan op het programma: het concerto Action Directe (2007) voor basklarinet en een ensemble van 13 musici naast het drie jaar eerder gecomponeerde Action Painting (2004) voor 15 musici.

Action Directe is het resultaat van een diepgaand klankonderzoek dat destijds met Action Painting werd aangevat. Verschillende parameters van sonore saturatie (timbre, frequentie, dynamiek en instrumentatie) worden hier in de relatie solist-ensemble ten top gedreven tot hun stadium van allergrootste intensiteit. De solist wordt uitgedaagd om een monumentale energie te produceren die hem in staat moet stellen binnen te dringen in de al even gesatureerde klanktextuur van het ensemble. Distorsie, saturatie en het inspelen op de fysieke processen en de gestuele aspecten van het musiceren zelf, worden in dit concerto gethematiseerd tot generatief en fusioneel principe. Daarmee de mogelijkheid vrijmakend onvoorziene en 'ongehoorde' klanken - hoe die ook mogen ontstaan - naar voor te brengen. Een zinderende en voortstuwende energie in de uitvoering zelf is daarbij primordiaal. De aanhoudende confrontatie tussen de solist en het ensemble dwingt de uitvoerder tot immersie, het zoeken naar en steeds herbepalen van zijn identiteit, het toe-eigenen en afstoten van het materiaal en hiermee in het moment van de actie, bevestigen van zijn suprematie.

Ook Action Painting toont Cendo's bijzondere aandacht voor de actie en muzikale directheid waarin snelheid, intensiteit, densiteit en kracht zorgvuldig tot hun uiterste grens worden geduwd. Zoals de titel laat vermoeden refereert Cendo hier op verschillende niveau's aan de abstract-expressionistische schilderkunst van de Amerikaan Jackson Pollock. In een muzikale schriftuur die appeleert aan improvisatie-achtige snelle acties ontwikkelt Cendo verschillende boven elkaar liggende steeds dikke en compact uitgewerkte klankkleurlagen in de orkestratie. Ook hier vormen de instrumentale motoriek en de gestuele aspecten van het musiceren zelf, een integraal onderdeel van deze bijzonder vibrerende compositie.

Mauro Lanza
Aschenblume (naar een gedicht van Paul Celan) is de naam die wordt gegeven aan de bloem die groeit op de as van het verleden. Het compositorische proces van Mauro Lanza's Aschenblume voor een ensemble van negen musici kan worden gezien als muzikale analogie met Celan's literaire beeld. De metamorfoses van as tot bloem en van bloem tot as. Een ritmisch ostinato ondergaat een harmonische, ritmische desintegratie, verandert gradueel tot een aangehouden akkoord en valt gaande weg uitéén tot niets meer dan tegen elkaar opbotsende 'zandkorrels'.
Lanza beschrijft het als volgt: "Aschenblume is het verhaal van een existentiële 'parabola', om meer precies te zijn het einde van dat verhaal, zijn neergang of afloop. De protagonist van dit verhaal is de muzikale situatie die steeds opnieuw bevestigd wordt in het begin van het stuk (een soort van een ritmisch ostinato dat gradueel versmelt in een aangehouden akkoord). Zijn particulier kenmerk is dat van de duur. Het hebben van een duur betekent de mogelijkheid tot ontwikkeling, tot het produceren van iets nieuws, de aanvang van het stuk (die reeds van voor ze ten einde loopt, reeds in beweging is) hier als een metafoor van de duur. Het draagt in zich reeds de kiem van een toekomstige reis, zijn avontuur.
De protagonist ondergaat in de voortgang van het stuk verschillende metamorfoses, die nieuwe muzikale situaties doen ontstaan die ver afwijken van de openingsfiguur. Tegelijkertijd is ook een proces van progressieve erosie aan de gang die de duur van het ritmisch patroon gaandeweg inkort. Wat in het begin van het stuk kan worden waargenomen als een welgedefinieerde 'sectie', zal geleidelijk aan evolueren tot niets meer dan een 'zandkorrel' op het einde van het stuk, een atoom dat al zijn kwaliteiten is verloren.
Volgens het originele uitgangspunt van dit project zouden deze atomen zich moeten 'stollen' om op hun beurt de vormgevende molecules te worden van een nieuwe muzikale figuur. Dit nieuwe muzikale karakter zou dan hetzelfde lot ondergaan als zijn voorganger, eindigend in een cyclische vorm; of het zou geen boodschap kunnen hebben aan verandering, om zo het einde van het stuk te veroorzaken op een statische en repetitieve manier.
Niets van deze twee hypotheses deed zich voor: een fase van conctructie volgde niet op de fase van deconstructie. De laatste muzikale situatie van het stuk, vond zijn oorsprong in de samenvoeging van de overblijvende fragmenten, een punt dat geen terugkeer mogelijk maakt. Een brutale en primitieve pulsatie in de vorm van het samenbotsen van de samengevoegde elementen, eindigt abrupt met een afgedempte kreet. Het stuk is opgedragen in herinnering aan Gérard Grisey.

Erba Nera tenslotte is een werk van Lanza voor sopraan en tape, vertolkt door sopraan Donatienne Michel-Dansac (die nadien ook in Index of Metals te horen is bij Ictus).

Programma :
  • Raphaël Cendo, Action Directe
  • Mauro Lanza, Aschenblume
  • Mauro Lanza, Erba Nera che cresi segno nero tu vivi
  • Raphaël Cendo, Action Painting
Tijd en plaats van het gebeuren :

Ars Musica 2008 - Hommage aan Fausto Romitelli
Champ d'Action olv Arne Deforce: Dubbelportret Raphaël Cendo/Mauro Lanza
Dinsdag 8 oktober 2008 om 20.30 u

Flagey Studio 4
Heilig Kruisplein
1050 Elsene

Meer info : www.arsmusica.be, www.flagey.be , www.champdaction.be en www.arnedeforce.be

Bron : Teksten Arne Deforce en Mauro Lanza voor Champ d'Action

Elders op Oorgetuige :
Openingsavond Ars Musica in het teken van de overdaad, 05/04/08
Eerst voortdoen, daarna beginnen : Directeur Laurent Langlois over Ars Musica 2008, 4/04/2008
Made in Belgium : Ars Musica trekt Belgische kaart, 4/04/2008

10:00 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

05/04/2008

Openingsavond Ars Musica in het teken van de overdaad

Fausto Romitelli Drie orkesten/ensembles, drie hedendaagse componisten, drie dirigenten in de mythische akoestiek van Studio 4 in Flagey voor een avondvoorstelling die in het teken staat van overdaad: hoge geluidsvolumes, vervormde elektronische klanken, zeeën van kleuren. Ars Musica wijdt de opening van de editie 2008 aan de veel te jong gestorven Fausto Romitelli (1963-2004). Het Vlaams Radio Orkest en Tom Pauwels zetten de avond in met de Belgische creatie van Romitelli's 'Audiodrome'. Daarna brengt Champ d'Action een dubbelportret van Raphaël Cendo en Mauro Lanza. Ictus sluit de avond af met een concertante versie van Romitelli's video-opera 'An Index of Metals'.

Fausto Romitelli - Audiodrome (2003)
Fausto Romitelli : "Het stuk Audiodrome is op een bepalende manier beïnvloed door mijn bespiegeling over de aard van de communicatie in een tijd die gedomineerd wordt door de elektronische media. Onze perceptie van de wereld wordt gefilterd, of zelfs gecreëerd door de transmissiekanalen: het overgrote deel van wat we zien en horen wordt niet gewoon gereproduceerd, maar gevormd en hermaakt door een elektronisch hulpmiddel dat de aard van de boodschap opnieuw definieert en zich boven de concrete beleving ervan plaatst door ze te vervangen. Als 'the medium is the message', zijn de kenmerken die inherent zijn aan de boodschap dus minder belangrijk dan die van het kanaal. En zo worden de technologie die de overdracht mogelijk maakt, de elektronische verwerking en de vervorming van de boodschap het echte onderwerp van de communicatie.
De duurzaamheid van de werkelijkheid ruimt op die manier plaats voor een onophoudelijk proces van monsterneming, filtering, transformatie en vervorming. De transmissiekanalen hebben de neiging de ontelbare fenomenen die samen de realiteit vormen onstoffelijk te maken en op te lossen in een elektronisch en hypnotisch continuüm.
Bij het schrijven van Audiodrome heb ik mij de aanwezigheid voorgesteld van een boodschap (de muziek zelf) en van een drager die ze overbrengt. Ik zie een parcours met twee verschillende, elkaar aanvullende niveaus die uiteindelijk versmelten: aan de ene kant een zeer simpel, helder en herkenbaar vertrekmateriaal, dat na diverse opeenvolgende transformaties oplost in een non-descripte geluidshalo; aan de andere kant de steeds nadrukkelijker aanwezigheid van geluiden, storingen, onderbrekingen, vervormingen, frequentiemodulaties, filteringen enz., die duidelijk maakt dat deze muziek in low-fi wordt overgebracht via een onbekend kanaal dat ik Audiodrome heb gedoopt. Dit alles wordt uiteraard nagebootst door het orkest; het theater van trucs en fictie; de laatste barokke machine van het bovennatuurlijke."

Tijd en plaats van het gebeuren :

Ars Musica 2008 - Hommage aan Fausto Romitelli
Vlaams Radio Orkest en Tom Pauwels : Audiodrome
Dinsdag 8 oktober 2008 om 19.30 u

Flagey Studio 4
Heilig Kruisplein 
1050 Elsene

Meer info : www.arsmusica.be, www.flagey.be en www.vro-vrk.be

Fausto Romitelli op www.arsmusica.be en brahms.ircam.fr
Fausto Romitelli, 'Hellucination 2/3: Risingril / Earpiercingbells' en 'An Index of Metals' op Kwadratuur.be
Professor Bad Trip en zijn lessen, Jean-Luc Plouvier op www.ictus.be

Elders op Oorgetuige :
Eerst voortdoen, daarna beginnen : directeur Laurent Langlois over Ars Musica 2008, 4/04/2008
Made in Belgium : Ars Musica trekt Belgische kaart, 4/04/2008
Masterstudenten brengen werk van Casale, Reich, Messiaen, Shinohara en Romitelli, 26/02/2007

15:00 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook