17/04/2008

Spiegel Strijkkwartet, Almudena González Brito & Harm Garreyn in kortrijk

erman Roelstraete Dankzij hun passie voor het strijkkwartetgenre verwerft het Spiegel Strijkkwartet zeer snel nationale en internationale bekendheid. Hun repertoire omvat zowel de tijdloze meesterwerken van Beethoven, Schubert, Brahms, Schumann, Debussy en Sjostakovitsj als hedendaagse, soms controversiële werken. Vrijdag brengen ze werk van Beethoven, Schubert en Roelstraete. In het voorprogramma hoor je cellisten Almudena González Brito en Harm Garreyn aan het werk.

Pas in 1801 - relatief laat in zijn carrière - publiceert Ludwig van Beethoven (1770-1827) zijn eerste strijkkwartetten. Hij gaat ontegensprekelijk uit van het klassieke stramien van het strijkkwartet en is daarmee schatplichtig aan de vader van het kwartet, Joseph Haydn. Maar zelfs in deze vroege strijkkwartetten ontdekken we al de baanbrekende Beethoven. Franz Schubert (1797-1828) ontwikkelt het strijkkwartet nog verder en geeft zijn eigen kwartetstijl definitief gestalte in het 'Rosamunde-kwartet'. Ook Herman Roelstraete (1925-1985) waagt zich pas laat in zijn carrière aan het genre. Via lezingen, publicaties en vooral concerten haalt hij heel wat werken van Vlaamse componisten uit de vergetelheid. Dat respect voor zijn voorgangers straalt ook uit zijn eigen composities, maar dan in een eigentijds idioom.

Herman Roelstraete werd geboren in 1925 in Lauwe. In 1939 volgt hij in Torhout de kosterschool waar bij hem de liefde ontstaat voor het gregoriaans, het orgel en "de Vlaamse Zaak", drie onderwerpen die in zijn composities heel vaak tot uiting zullen komen. In West-Vlaanderen legde hij een stempel op het culturele leven: hij richtte koren, ensembles en orkesten op, deed onderzoek naar volksliederen en stond andere dirigenten bij met raad en daad. Met Karel Anneessens ging Roelstraete tot in Engeland op zoek naar instrumenten van de familie Anneessens en schreef daarvan de historiek neer. In Vlaanderen bezocht hij meer dan 270 orgels waarvan hij een register opmaakte met onder andere de vermelding van de orgelbouwer.

Roelstraetes voorliefde voor het gregoriaans komt in verschillende composities tot uiting. Vanuit zijn ervaring als zanger vindt Roelstraete het uitermate belangrijk dat een compositie "zingbaar" is en dat iedere stem een aantrekkelijke partij heeft. Zijn lineaire, overwegend contrapuntische schrijfwijze is zeer opmerkelijk en werd regelmatig bekritiseerd. Zijn grote kennis van de muziekgeschiedenis treffen we niet alleen aan in de vele stijlimitaties, maar ook in de composities die geheel geschreven zijn volgens een bepaald stijlidioom. Compositielessen bij Máttyás Seiber wekken Roelstraetes interesse voor de dodecafonie. Opvallend is wel dat hij de twaalftoonstechniek enkel in instrumentale werken heeft toegepast

Vanaf het begin van de jaren 1970 krijgen we in het oeuvre van Herman Roelstraete een keerpunt, mede omwille van gezondheidsproblemen. In zijn composities treedt stilaan een versobering op en de werken uit die periode draaien meestal rond de doodsgedachte. Naast koor- en orgelmuziek schreef Roelstraete verschillende kamermuziekwerken, waaronder de drie strijkkwartetten vermeld moeten worden, die hij pas op latere leeftijd schreef.

Programma :
  • Herman Roelstraete, Strijkkwartet nr 1
  • Ludwig van Beethoven, String Quartet opus 18 nr 4
  • Franz Schubert, String Quartet in a opus 29 'Rosamunde'
Tijd en plaats van het gebeuren :

Spiegel Strijkkwartet, Almudena González Brito & Harm Garreyn
Vrijdag 18 april 2008

Almudena González Brito & Harm Garreyn om 19.00 u
Spiegel Strijkkwartet om 20.15 u (Inleiding door Mieke Vandecandelaere om 19.30 u)
Arenatheater Kortrijk
Schouwburgplein 14
8500 Kortrijk

Meer info : www.cultuurcentrumkortrijk.be en www.spiegelstringquartet.com

Bron : Tekst Kristien Heirman voor MATRIX

Herman Roelstraete op www.cebedem.be en www.matrix-new-music.be

Extra :
Herman Roelstraete, "Muziek tussen oud en nieuw", Koen Cosaert op www.beiaard.org

07:00 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

16/04/2008

Ars Musica Café : Bo Van der Werf & Octurn

Octurn Muziek heeft vele gezichten. Om dat te bewijzen heeft Ars Musica de Cafés bedacht. Op deze jamsessies komen genres en stijlen aan bod die te weinig de kans krijgen om met elkaar in aanraking te komen. Tijdens het tweede 'Café' staat het jazzcollectief Octurn op het podium, met als indrukwekkende invité Lynn Casiers, een jonge zangeres met een kristalheldere stem. Een avond die door elektroklanken, maar ook door zware groove-echo's zal worden gekleurd.

Dit nieuwe gemeenschappelijke project van Bo Van der Werf en Jozef Dumoulin is ontstaan uit het verlangen om vrije muzikale werelden te verkennen, waarin de harmonische en ritmische complexiteit heldere melodieën en intense teksten ondersteunt, waarin extreme geluiden worden geleid door grilligheid en abstractie, en waarin radicale geluidsspectra de onschuld van kindergezang een allesoverstijgend effect kunnen geven.
Gilbert Nouno (Ircam) werkt regelmatig samen met Octurn. In dit project bekleedt hij een centrale plaats. Zijn elektronische live-manipulaties helpen op een actieve manier de muziek structuur te geven.
Speciale genodigde is de jonge en talentvolle Belgische zangeres Lynn Cassiers, die niet alleen over indrukwekkende kwaliteiten als jazzvocaliste beschikt, maar zich ook erg thuis voelt in het impro-elektroregister.

Octurn is een collectief waarbij enkele van de beste Belgische jazzmuzikanten kind aan huis zijn. Muzikanten die gefocust zijn op de zoektocht naar ritmiek, harmonische dubbelzinnigheden, onderling vervlochten texturen (we treffen er o.m. Fabian Fiorini, Magic Malik, Pierre Van Dormael, Chander Sardjoe ....).

Een opvallend kenmerk van Octurn is dat de groep haar repertoire opbouwt aan de hand van projecten en ateliers, en stukken van haar eigen muzikanten brengt. Maar ook bevriende componisten als Frederic Rweski, Patrick Zimmerli, Denis Pousseur e.a. hebben via 'cartes blanches' een stevige inbreng. Het is een manier van werken die Octurn deelt met ensembles van hedendaagse muziek.

Net zoals Aka Moon of Steve Coleman, blijven de muzikanten van Octurn de buitengrenzen van de tonale muziek verkennen. Ze gaan de jazz niet te lijf via zijn mythologische flank. Ze vinden altijd iets om te decoderen, te hercoderen, te bewerken: niet octaverende toonladders, opeenstapelingen van modi, 'tonale signaturen' (vraag me niet wat het is…). Enige vereiste: het moet assimileerbaar zijn, het moet kunnen opgenomen worden in het geheugen en in het geheugen van het lichaam, het moet een soepel materiaal opleveren waarmee opnieuw geïmproviseerd kan worden. Dit is misschien wel de ultieme betekenis van het woord jazz, de betekenis die aan het eind overblijft. Dit soort muzikanten zijn zonder enige twijfel de laatste vertegenwoordigers van de tonale muziek, de laatste grote neotonalen; bedreven, hartstochtelijk, veeleisend. Vergeleken met hen zijn de neo-Ravellisten een stelletje trieste clowns. Elke syntaxis heeft zijn eigen ritmisch karakter. Bij een dergelijke tot het uiterste gedreven tonaliteit hoort een gelaagd ritme. Het is de basisintuïtie die zich meester maakt van de luisteraar: de hardnekkige en aardse groove die de modale muziek nodig heeft, is wel degelijk aanwezig, maar wordt wel doorkruist door onderzeese stromingen die hem tot in de kern door elkaar schudden, zijn evenwicht doen verliezen en in een eindeloze afgrond storten. Muziek van constellaties, van opeengestapelde lussen en ongelijke verdelingen: het is de onvergulde snede, de onopgeloste vergelijking.

Alles samen resulteert het in een overdadig geluid, dat het oor niet meteen vanuit een panoramisch perspectief kan vatten, maar in zijn diepte moet aftasten. Ik laat het uitleggen door een echte jazzfan, Jean-Pol Schroeder: "Maar het meest bijzondere van Octurn zit in die steeds geconcentreerder en fascinerender wordende 'jungle'-component, die de instrumentatie tot stand brengt: een jungle in de meest Ellingtoniaanse betekenis, opgetrokken uit kleuren en texturen, verlucht door loofwerk van fysische ideeën en chemische brouwsels. (…) Sijpelende saxen - de bariton van Bo Van der Werf, de klamste van het regenwoud, doet bijwijlen denken aan de basklarinet van Benny Maupin bij Miles in de periode van Bitches Brew, terwijl de komst van Guillaume Orti (vanuit het sterrenstelsel Hask) een lineaire toets geeft in een overwegend verticaal universum. Cellulaire verstrooiing in het toetsenwerk (Fiorini, ook heel erg Miles) en de percussies. (…) Een heupwiegende poëtiek die kronkelt in een verscheidenheid aan vormen (suites) en zich doorzet in een manipulatie van de tempo's, wat leidt tot de verschijning van een wezenlijk biologische component - en kijk, uiteindelijk raakt de luisteraar verstrikt in de mazen en vallen van een sidderend net, en hij geniet er nog van ook."

Tijd en plaats van het gebeuren :

Ars Musica Café : Bo Van der Werf
Vrijdag 18 april om 22.30 u

Théâtre Marni
Rue de Vergnies 25 B
1050 Brussel

Meer info : www.arsmusica.be, www.octurn.com en www.theatremarni.com

Bo Van der Werf op www.jazzinbelgium.com

Bron : Tekst Jean-Luc Plouvier over Octurn

Elders op Oorgetuige :
Le Grand Gamelan : Ictus & Octurn spelen Bo Van der Werf, 14/04/2008
Ars Musica Café : Kris Defoort & Strings, 9/04/2008
Eerst voortdoen, daarna beginnen : directeur Laurent Langlois over Ars Musica 2008, 4/04/2008
Made in Belgium : Ars Musica trekt Belgische kaart, 4/04/2008

16:00 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

Luistertip : Annelies' 2de Symfonie op Klara

Annelies Van Parys Vanavond is Annelies Van Parys' Tweede Symfonie te horen op Klara in het avondprogramma 'Mixtuur'. Een mooie gelegenheid tot herbeluistering (het is een goede opname, aldus Annelies) voor wie op één van de concerten was of een leuke kennismaking voor wie de schitterende live-uitvoering door het Symfonieorkest van Vlaanderen olv. Otto Tausk moest missen.

Klara, Mixtuur : woensdag16 april 2008 om 22.08 u
Meer info : www.klara.be en mixtuur.blogspot.com

Annelies Van Parys : www.anneliesvanparys.be , anneliesvanparys.spaces.live.com en www.matrix-new-music.be

Elders op Oorgetuige :
Franse flair en Annelies Van Parys, 12/03/2008

13:15 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

Wachten tot het wachten stopt : Penelope in Brussel

Penelope Deze week presenteert het jonge Sint-Niklase gezelschap KoudVuur hun eerste productie 'Penelope' in De Markten in Brussel. Eurudike, Katelijne en Helena De Beul, drie zingende zussen staan samen op scene. Voor het maken van Penelope vonden ze inspiratie in het leven van hun grootmoeder, een zwijgende wachtende vrouw. Na het verlies van zeven kinderen in de oorlogsperiode heeft ze 45 jaar gezwegen. En zo gaf ze haar tragedie door aan de volgende generaties.

Haar lot inspireerde de zusters tot het maken van Penelope, die donkere wachtende vrouw uit oeroude tijden. In de Odyssee worden slechts enkele bladzijden aan haar gewijd. Hier is zij echter het hoofdpersonage. Hoe draagt, vertolkt, vereert, vervloekt, omarmt zij haar ideaal, haar noodlot? Hoe snel slaat hoop om in wanhoop? Hoe heldhaftig is haar wachten?

Het experimentele muziektheaterstuk Penelope gaat over een vrouw en haar verlangen dat zich onophoudelijk uitstrekt en wacht en wacht en niets terugkrijgt en wacht. Er staan 4 vrouwen op scene: 3 klassieke zangeressen en 1 mysterieuze dansende vrouw. Ze zijn allen omgeven door videoschermen en worden zowel begeleid door als bedolven onder een soundscape van enerzijds hun eigen stemmen, gaande van sissen, zuchten, schreeuwen, spreken tot zingen en anderzijds orgelklanken. Interne spanningsvelden in elk medium schuren tegen elkaar terwijl de diverse media elkaar bekampen. De wrijving tussen de personen, de bewegingspatronen, de beelden en de klanken, het spreken, het zwijgen, en het zingen markeren een intermediale spanning: een 'tussen' als voortdurende kanteling, een voorlopigheid zonder eindpunt.

Op scène staat de danseres als archetype van onvermogen en de drie zangeressen als drie Penelopes. Elke Penelope vecht binnen de begrenzing van haar eigen leefwereld. Klank en een diepgaande zoektocht naar wat de menselijke stem doet met wat haar werd aangedaan. De beelden, thema's en gebaren worden op een organische wijze opgeroepen door het gevarieerd stemgebruik, gaande van oergeluiden tot geraf-fineerde klanken. De klank is afwisselend doods, wanhopig, verzuchtend, esthetisch, ontlichaamd en penetrerend.

Eeuwenoude Griekse melodieën uit Smyrna met hun ongewone vermenging van oosterse en westerse elementen worden live verweven met de soundscape. Het strakke steeds wederkerende lamento torna, torna (keer terug, keer terug) van Penelope uit Il ritorno di Ulisse in Patria van Claudio Monteverdi resulteert in een beklemmende tijdsbeleving.

Tijd en plaats van het gebeuren :

KoudVuur : Penelope
Vrijdag 18 april 2008 om 20.00 u
Zondag 20 april 2008 om 15.00 u
GC De Markten
Oude Graanmarkt 5
1000 Brussel

Meer info : www.demarkten.be en www.walpurgis.be

Bron : Penelope. Experimenteel muziektheater van KoudVuur, Glenn Vervliet op www.ccsint-niklaas.be, december 2007 (pdf)

Elders op Oorgetuige :
KoudVuur in première met 'Penelope', 16/01/2008

12:00 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

Vlernika doorkruist emotie, geschiedenis en verbeelding

Vlernika Voor wie deze voorstelling vorig jaar gemist heeft tijdens de opening van de Gentse Feesten Bij Sint-Jacobs en voor al wie deze beklijvende productie nog een keer wil terugzien: het multimediaconcert Vlernika, gecomponeerd door stadscomponist Dick Van Der Harst met beelden van cineast Fabio Wuytack, is deze week opnieuw te beleven in de Gentse Vooruit.

In Vlernika, Los Niños de la Guerra draait alles rond de grote groep Spaanse kinderen die op de vlucht voor de Spaanse burgeroorlog onderdak vonden in Gent en omstreken. Tijdens de Spaanse burgeroorlog van 1936 tot 1939, vonden heel wat Baskische kinderen-vluchtelingen een nieuwe thuis bij Gentse families. Een groot aantal van deze 'niños' werd in Vooruit aan hun nieuwe familie voorgesteld. Ter herdenking zetten Trefpunt met Gentse stadscomponist Dick van der Harst, cineast Fabio Wuytack en scenarist Brecht Vanmeirhaeghe een multimediaal project op. Het resultaat is Vlernika, een uniek beeldverhaal dat emotie, geschiedenis en verbeelding doorkruist.

Van 1936 tot 1939 werd Spanje geplaagd door een hevige burgeroorlog. Om hun kinderen van het oorlogsgeweld te hoeden, zonden veel Spanjaarden hun kroost naar veiliger oorden. Zo vingen Gentse families meer dan tweehonderd Baskische kinderen op. Het spreekt voor zich dat dit een heel emotionele gebeurtenis was voor de kinderen, de achtergebleven familieleden en de pleeggezinnen. Nadat het geweld geluwd was, kwam Franco aan de macht. Sommige kinderen keerden toen terug, anderen bleven in België en bouwden hier hun leven op.

De organisatie Los Niños de la Guerra bracht de Spaanse vluchtelingen later opnieuw samen. Trefpunt wil deze gebeurtenissen herdenken en sprak hiervoor de Gentse stadscomponist Dick van der Harst, cineast Fabio Wuytack en scenarist Brecht Vanmeirhaeghe aan om rond dit thema een multimediaal kunstwerk te maken.
Fabio Wuytack is een jonge filmmaker die zijn talent al bewees met de korte documentaire Made in Italy, een prijsbeest op nationale en internationale festivals. Met nieuwe opnames en archiefmateriaal van de Filmoteca Vasca giet hij het verhaal van de vluchtelingen in een beeldverhaal dat emotie, geschiedenis en verbeelding doorkruist.
Dick van der Harst staat bekend om zijn vakmanschap, zin voor experiment en de multiculturele dimensie in zijn repertoire. Hij zet zijn muzikale fantasie aan het werk en put uit het traditionele Baskisch folkrepertoire om de thematiek van de film in een muziekstuk te gieten.
De muziek wordt live gebracht tijdens de vertoning van de film door een koor en een orkest onder leiding van Dick van der Harst. De Vlaamse muzikanten krijgen ondersteuning van twee Baskische txalapartaspelers, een Baskische zangeres en een Baskische musicoloog.

Tijd en plaats van het gebeuren :

Vlernika, Los Niños de la Guerra
Vrijdag 18 en zaterdag 19 april 2008, telkens om 20.00 u

Kunstencentrum Vooruit - Theaterzaal
Sint-Pietersnieuwstraat 23
9000 Gent

Meer info : www.vooruit.be en www.trefpuntvzw.be

Extra :
Vlernika slaat aan. Drie- tot vierduizend mensen wonen voorstelling op Sint-Jacobs bij, Karel Van Keymeulen, De Gentenaar, 12/07/2007
Toen werd het stil aan St.-Jacobs, Agnes Goyvaerts, De Morgen, 16/07/2007

Elders op Oorgetuige :
Geen muziekje blijft verborgen : een portret van Dick van der Harst, 9/02/2008
Vlernika, Los Niños de la Guerra, 9/07/2007

07:00 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

15/04/2008

De da Vinci ode : live verslag van de zondvloed

Descrizione del diluvio Descrizione del diluvio is een multimediale creatie voor zang, percussie, elektronica en video van Mauro Lanza naar Leonardo da Vinci. Op acht grote schermen die het publiek omringen projecteert videokunstenaar Paolo Pachini zijn beelden. De elektronische geluiden worden verspreid door evenveel luidsprekers, die ook rond de toeschouwers zijn opgesteld. Samen met de zangers van de Neue Vocalsolisten uit Stuttgart en de Percussions de Strasbourg maak je kennis met een nieuwe concertvorm… live uit de zondvloed.

Na studies in Venetië werd Mauro Lanza (1975) door de leescommissie van het Ensemble Intercontemporain en het Ircam (Parijs) geselecteerd om deel te nemen aan de cursus muziekinformatica in 1998-1999. Hij is momenteel pensionair bij de Villa Médicis in Rome, waar hij Descrizione del diluvio componeerde, een hedendaagse opera die de meervoudige dynamiek van de zondvloed wil laten horen en zien, en de onbekende paden van de opera van morgen wil betreden.
De in Rome geboren Pachini is tegelijk componist en videokunstenaar. Na zijn studies aan het conservatorium van Rome vervolmaakte hij zijn opleiding bij Salvatore Sciarrino. Vanaf 1995, op het moment dat zijn belangstelling voor de hybride talen toenam, begon hij werken te maken waarbij beelden en klanken worden geassocieerd. In 2003 maakte hij samen met componist Fausto Romitelli 'An Index of Metals', een operavideo waarvan het belang voor de hedendaagse muziek nauwelijks kan worden overschat.

Opera in vraag stellen
Het is belangrijk de opera als vorm in vraag te stellen, af te stappen van ingebakken gewoonten en de grenzen te verleggen. Alleen zo kan de opera in de toekomst evolueren en verrassende wendingen nemen. Dit proces is al aan de gang in het theater, maar hetzelfde moet dringend gebeuren in de opera. Het project Descrizione del diluvio kadert - evanals Avis de Tempête van Aperghis - in dit perspectief. Het is een multimediaproject voor stem, percussie, elektronica en video op basis van teksten van Leonardo da Vinci, die dienen als gietvorm voor de creatie van een grote visuele en muzikale zondvloed.
Het publiek zal worden omringd door acht grote schermen, waarop het beelden te zien krijgt van de videokunstenaar Paolo Pachini. Onder de schermen vertolken de zangers van de Neue Vocalsolisten uit Stuttgart en de musici van Les Percussions de Strasbourg een compositie van Mauro Lanza. De elektronische partijen zullen worden verspreid door de acht luidsprekers, die rond het publiek zijn opgesteld. De verspreiding van het geluid is niet alleen bedoeld om banen te tekenen in de ruimte, maar ook om de complexiteit van de polyfonie te verduidelijken.

Paolo Pachini (1964) werd geboren in Rome en is zowel componist als videokunstenaar. Na zijn muziek- en compositiestudies aan het Santa Cecilia conservatorium van Rome, perfectioneerde hij zich bij Salvatore Sciarrino. Hij componeert kamermuziek, puur synthetische elektronische werken, instrumentale muziek met elektronische instrumenten in realtime en werken voor video. Vanaf het midden van de jaren '90 ontwikkelde Paolo Pachini een groeiende belangstelling voor hybride vormen. In die periode creëerde hij diverse werken waarin hij beeld en geluid associeerde. In 2003 maakte hij samen met de Italiaanse componist Fausto Romitelli de video-opera Index of Metals, een referentiewerk in de wereld van de hedendaagse muziek. Paolo Pachini was al verscheidene keren gastleraar en -kunstenaar aan de Fresnoy - Studio National des Arts Contemporains van Tourcoing (Frankrijk).

De Neue Vocalsolisten uit Stuttgart leggen zich sinds hun oprichting in 1984 toe op hedendaagse vocale muziek. Ze werken nauw samen met de componisten en steunen deze in hun verkenning van nieuwe vormen van vocale uitdrukking voor muziektheater en multidisciplinaire creaties.

Het ensemble Les Percussions de Strasbourg dat in 1961 werd opgericht, heeft in de loop der tijd een onmiskenbare autoriteit verkregen in hedendaagse muziek, met een repertoire dat het ensemble zelf heeft helpen verwezenlijken.

Tijd en plaats van het gebeuren :

Ars Musica 2008 - Mauro Lanza / Paolo Pachini : Descrizione del diluvio
Vrijdag 18 april 2008 om 20.30 u (Belgische creatie)
Zaterdag 19 april 2008 om 18.00 u en om 22.00 u

Hallen van Schaarbeek
Koninklijke St.-Mariastraat 22b
1030 Schaarbeek

Meer info : www.arsmusica.be, www.halles.be, www.demunt.be, www.percussionsdestrasbourg.com en www.neue-vocalsolisten.de

Mauro Lanza op brahms.ircam.fr

Elders op Oorgetuige :
Dubbelportret : Mauro Lanza & Raphaël Cendo, 06/04/08
An Index of Metals : subliem alternatief voor 'pure' muziek, 06/04/08
Openingsavond Ars Musica in het teken van de overdaad, 05/04/08
Eerst voortdoen, daarna beginnen : directeur Laurent Langlois over Ars Musica 2008, 4/04/2008
Made in Belgium : Ars Musica trekt Belgische kaart, 4/04/2008

16:45 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

NOB serveert Brits-Belgisch middagmenu

Alain Craens Donderdag serveert het Nationaal Orkest van België rond etenstijd alweer een gevarieerd muzikaal menu. Het hele jaar door stomen de musici van het NOB programma's klaar om van te watertanden. Bovendien treden ze op in de meest uiteenlopende formaties, van koperensemble over strijkkwintet met piano, tot combinaties die je slechts zelden te horen krijgt. Opmerkelijk is dat er naast het grote repertoire van Beethoven tot Stravinsky en Britten, ook heel wat aandacht gaat naar hedendaagse, en veelal Belgische muziek.

Lennox Berkeley (1903-1989) is een van de belangrijkste Engelse componisten van de vorige eeuw. Na het beëindigen van zijn studies aan het Merton College van Oxford (1926) studeerde hij verder in Parijs bij de befaamde lerares/componiste Nadia Boulanger. In Parijs leerde hij ook Igor Stravinsky en Poulenckennen. Beiden beïnvloedden zijn stijl: Poulenc zou een vriend voor het leven blijven. Bij zijn terugkomst naar Engeland ontmoet hij Britten, met wie hij samen componeert. Ook met Britten sluit hij nauwe vriendschapsbanden. Berkeley's werk wordt gekenmerkt door rijk geschakeerde melodieën en flair voor orchestratie.

De muziek van Alain Craens (1957) laat zich niet in een hokje duwen: soms is zij tonaal, soms eerder atonaal of vrij tonaal. Vaak vertoont ze kenmerken van het impressionisme, de minimal music of de jazz. Bovenal echter wil ze toegankelijk zijn. Na het complexe modernisme, waarin het experiment centraal stond, is het volgens Craens tijd om terug een normale relatie met het publiek op te bouwen. Muziek mag opnieuw "gewoon mooi" zijn, zonder vernieuwende bijbedoelingen. Hij keert daardoor terug naar de traditionele drieklank, die echter niet functioneel of tonaal wordt gehanteerd. Men heeft soms de indruk dat er bepaalde tonaliteiten of tooncentra worden gesuggereerd, wat niet in Craens' bedoeling ligt: hij werkt met toevallige, consonante ontmoetingen tussen klanken en wil toewerken naar steunpunten. Op deze wijze wil hij een brug slaan tussen zijn eigen individuele expressie en het publiek.
Craens' carrière als hoboïst leidde tot de creatie van een aantal kamermuziekwerken waarin dit instrument centraal staat, zoals bv 'Mandala' voor hobo en strijkersensemble uit 1996.

Programma : Tijd en plaats van het gebeuren :

Middagen van het NOB : Berkeley, Craens & Britten
Donderdag 17 april 2008 om 12.30 u

Bozar - Terarken
Ravensteinstraat 23
1000 Brussel

Meer info : www.bozar.be en www.nob-onb.be

Bron : Tekst Veerle Bosmans voor MATRIX

Lennox Berkeley : www.lennoxberkeley.org.uk, www.chesternovello.com en www.naxos.com
Alain Craens : www.alaincraens.com, www.cebedem.be en www.matrix-new-music.be
Benjamin Britten : www.brittenpears.org, www.musicweb-international.com en www.boosey.com

Extra :
Benjamin Britten : Persoonlijkheid onder invloeden en Lennox Berkeley : In het voetspoor van Boulanger op www.musicalifeiten.nl

15:00 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

Studio Modern & Nadar : muziek om te beleven

Nadar Ensemble Nadar, alias Gaspard Félix Tournachon, was een Frans fotograaf, kunstcriticus, schilder… Honderdvijftig jaar later, tijdens de zomer van 2006, vernoemde een jong Belgisch ensemble zich naar deze artistieke miljoenpoot. Hun originele muziek moet je beleven ! Of zoals Sartre ooit over jazz zei : 'Muziek is zoals bananen, je eet ze ter plaatse op'.

Het Nadar Ensemble werd in 2006 opgericht door jonge muzikanten van het conservatorium van Gent. Hun credo: experimenteren; hun model: de grote fotograaf, kunstcriticus, schilder en nog veel meer, aan wie ze hun naam ontlenen.
Nadar wil een forum bieden aan jonge componisten door middel van opdrachten, intense samenwerking, workshops en creatieconcerten. Daarnaast worden de deuren naar de hedendaagse muziek wijd open gezet door een zoektocht naar uitgekiende concepten en originele combinaties van nieuwe én oude meesterwerken, waarbij artistieke risico's niet geschuwd worden.
Nadar wil op zoek gaan naar een uitbreiding van de expressiemogelijkheden door middel van combinaties van verschillende media, en het zoeken naar nieuwe, originele presentatie- mogelijkheden. Dit seizoen stond in het teken van een project rond Olga Neuwirth, dat werd gerealiseerd in samenwerking met De Nieuwe Reeks (voorstelling van solo- en ensemblewerken, videocreaties en installaties). Voor volgend seizoen staat een 'elektronisch' project rond Fausto Romitelli en Agostino di Scipio op het programma.
Nadar werkt aan een 'elektronisch' programma rond Fausto Romitelli en Agostino Di Scipio (in combinatie met creaties van o.m. Stefan Prins), en in mei 2009 plant het ensemble de creatie van Terminus, een muziektheater- videovoorstelling van componist-dirigent Daan Janssens, in samenwerking met de jonge Vlaamse theatermaakster Leen Verheyen.

Beat Furrer, Presto con fuoco
Sinds zijn allereerste composities tast Beat Furrer de mogelijkheden van het onconventionele geluid af. In ganse stukken of in grote passages is soms nagenoeg geen traditioneel klankmateriaal aanwezig. Het onderzoeken van de ruis in al zijn verscheidenheid staat aan de ene kant; aan de andere kant staat de bijzonder genuanceerde wijze waarop Furrer de ruis uitcomponeert, in de zin van de plaatsing ervan in de compositie en de detaillistische uitwerking met aandacht voor alle variabele aspecten zoals ritme, continuïteit, dynamiek, kleur en enveloppeschakeringen. Hierdoor kan van de schoonheid van de ruis gesproken worden, in kleurschakeringen van metaalachtig naar dof, van geajoureerd naar opaak, enzovoort.
In Presto con fuoco gaan fluit en piano ogenschijnlijk elk hun eigen weg. Maar er zijn toch raakpunten en contact- of dialoogmomenten waarin ze elkaar schijnen te vinden. Dat gebeurt zowel in de onconventionele geluiden als in de normale klank, en zeker in de momenten van uiterste versnelling en energetische ontwikkeling waardoor de beweging te pletter loopt op een ijzingwekkende verstening. Aan het einde van het stuk blijven enkel wat sporadische geluiden over, als schaarse lichtschichten in de nacht.

José M. Sánchez-Verdú, Giorno dopo giorno
'Giorno dopo giorno' bestaat uit 3 delen, die apart kunnen worden uitgevoerd : I Forse un mattino - II Giorno dopo giorno - III Ed è subito sera. De volledige cyclus werd in 2001 in München door het ensemble piano possibile onder leiding van Sánchez-Verdú voor het eerst uitgevoerd. Forse un mattino is geschreven in opdracht van het Mutare Ensemble uit Frankfurt. Ed è subito sera is geschreven in opdracht van het Ensemble Mosaik. De cyclus is vrij geïnspireerd op gedichten van Eugenio Montale en Salvatore Quasimodo.

Serge Verstockt, Towards The Inside of A Tiny Cowbell
Serge Verstockt heeft de gewoonte met live electronics te werken: hij grijpt tijdens de uitvoering op de klanken van de live- instrumenten in. Hij neemt die klanken op en kan ze onmiddellijk of later in het stuk opnieuw laten horen met elektronische ingrepen zoals luid/zacht, origineel/vervormd, enkelvoudig/veelvoudig, en dat allemaal over één tot zes kanalen zodat de klank werkelijk gaat bewegen in de ruimte. Een muziekstuk als een geluidssculptuur, het vullen van de klankruimte, dat zijn architecturale gedachten die de laatste jaren zeer typisch zijn voor het werk van Verstockt. Voor Towards the Inside of a Tiny Cowbell zijn zes luidsprekers rondom het publiek opgesteld zodat de toehoorders als het ware midden in de klank zitten: ze zijn omgeven door de muziek van de instrumenten zelf en zitten midden de diverse combinaties van de verschillende luidsprekers. De kleine zachte klank van een koebel is het centraal gegeven in deze compositie. De totale klankwereld, uitgecomponeerd en ter plaatse elektronisch gemanipuleerd, gaat uit van de heel simpele klank van een koebel, een klank uit de natuur. Omdat Serge Verstockt zelf computerprogramma’s ontwerpt om de klank te manipuleren, heeft hij volledige controle over de kwaliteit van alle geluiden in zijn muziek. Hij werkt bijgevolg echt vanuit het niets, zoals een architect begint in de totale leegte. Deze opmerking is hier perfect op zijn plaats omdat Verstockt de opdracht voor deze compositie kreeg in het kader van een architectuurproject. Naar aanleiding van de feestelijke opening van het nieuwe gebouw van het centrum Klimop (een centrum dat onder andere hulp biedt aan jongeren met spraakproblemen) in Eeklo, ontworpen door architect Stephane Beel, werden drie compositie-opdrachten aan Vlaamse componisten gegeven. Eén van hen was Serge Verstockt. De manier waarop Beelmaterialen laat contrasteren, zoals gladde en grove oppervlaktestructuren, de manier waarop het afgewerkte contrasteert met het ruwe karakter van gebruikte grondmaterialen zijn twee typische kenmerken van Beels architecturale visie. Deze denkbeelden zijn ook voor Verstockts muziek van belang. Verstockt werkt ook graag met klanken die glad en ruw zijn, af en onaf schijnen te zijn. De veelgelaagdheid van de combinatie van materialen, het zien van verschillende door elkaar geweven texturen in Beels architectuur, zijn voor Verstockt eerder een herkenning dan een ontdekking. Zelf gaat Verstockt immers al lange tijd op dergelijke manier met klank om.
Serge Verstockt ziet ervan af om met een bestaande, verstaanbare tekst te werken. In deze context vindt hij verstaanbare tekst te expliciet. Hij ziet het muziekstuk als een abstract verhaal. De zangstem laat hij pas heel laat in het stuk beginnen. Ze sluipt onhoorbaar binnen en brengt klanken voort, combinaties van klinkers en medeklinkers die niet tot bestaande woorden samengroeien. Toch articuleert de zangeres iets, deelt ze iets mee, tot haar stem uiteenvalt in niets dan medeklinkers en uiteindelijk in de koebelklank verdwijnt. Hierin zit een aspect van communicatie, niet-verbaal en toch vocaal, van uitdrukking van de mens, met beperkte middelen die hem buiten de taal ter beschikking staan. Het ontwikkelen van taal (wat op een heel specifieke manier in het centrum Klimop gebeurt) is de centrale kern in deze compositie.

Programma :
  • Beat Furrer, Presto con fuoco, 1997
  • José M. Sánchez-Verdú, Giorno dopo giorno, 1998-1999 (Belgische creatie)
  • Serge Verstockt, Towards The Inside of A Tiny Cowbell, 2001
Tijd en plaats van het gebeuren :

Ars Musica 2008 - Studio Modern : Nadar Ensemble
Vrijdag 18 april 2008 om 12.30 u

Flagey Studio 1
Heilig Kruisplein
1050 Elsene

Meer info : www.arsmusica.be, www.flagey.be en www.nadarensemble.be

Bron : Teksten Yves Knockaert voor deSingel (23/10/2002)

Serge Verstockt op www.champdaction.be en www.matrix-new-music.be
Beat Furrer : www.baerenreiter.com en www.arsmusica.be
José M. Sánchez-Verdú : www.sanchez-verdu.com en www.arsmusica.be

Elders op Oorgetuige :
Eerst voortdoen, daarna beginnen : directeur Laurent Langlois over Ars Musica 2008, 4/04/2008
Made in Belgium : Ars Musica trekt Belgische kaart, 4/04/2008
Nadar & Olga Neuwirth : klank in beweging, 19/03/2008
Gesprek met Beat Furrer, 24/03/2007
Beat Furrer en Klangforum Wien in Flagey, 8/03/2007
Spaans programma op zondagmiddag in Bozar, 8/03/2007

12:00 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

Onbekende artistieke paden verkennen tijdens dedonderdagen#16

Machinefabriek Donderdag sluit de reeks van dedonderdagen in deSingel af met een intrigerende avond die de deur openzet voor nieuwe ontmoetingen, absurde spelen en uitstapjes richting subcultuur. Trakteer jezelf op een uitdagende avond waarop onbekende artistieke paden te verkennen zijn, op een ontmoeting met eigenzinnige kunstenaars op het terrein van de performance en dans, muziek, video of beeldende kunst.

Machinefabriek is de alias van geluidsknutselaar Rutger Zuydervelt. Sinds 2004 maakt Machinefabriek naam door in hoog tempo in eigen beheer cd's uit te brengen. In een interview in de Volkskrant legt Zuydervelt uit dat er meestal een 'uitprobeersel met een instrument' aan de basis van zijn muziek ligt. De live ingespeelde stukken worden geknipt, geplakt en gecombineerd met andere samples, zoals een gesprek, stadsgeluiden of een elektrische tandenborstel. Die klankenlaag vervormt hij met effectapparaten en looppedalen zodat al improviserend een klanktapijt ontstaat. Muzikaal gaat het geluid van Machinefabriek vele kanten uit: van hypnotiserende elektronische klanken tot een vanuit de piano opgebouwde drone met subtiele variaties, met geslaagde uitlopers richting noise.

Wixel is de indietronica outfit van de jonge Belgische muzikant Wim Maesschalck, één van de spilfiguren van het Rarefishcollectief. Zijn muziek kan omschreven worden als een warme en organische mix van akoestische instrumenten en subtiele elektronische manipulaties met veel gevoel voor de kleine details.
In 2006 bracht hij 'Heart' uit, een charmerend debuut van een jongeman met talent en het hart op de juiste plaats. Wixel slaagt erin om lieflijk en bevreemdend tegelijk te klinken. Zijn muziek is vergelijkbaar met die van een hele waaier bands, gaande van Hood tot Fennesz, van Helios en Mùm tot Manyfingers en Sigur Rós. Op dit moment werkt hij aan een nieuwe langspeler, die in de loop van 2008 het licht ziet.

Tijdens dedonderdagen#16 delen Wixel en Machinefabriek voor de eerste keer het podium. Beide muzikanten kennen elkaar al wel wat langer. Zo bracht Wixel 'Thole' van Soccer Committee & Machinefabriek uit op zijn eigen label 'Slaapwel records' : een klein platenlabel 'gespecialiseerd in muziek om bij in slaap te vallen'. Muzikaal kan het alle kanten op, maar rustig in slaap vallen zal er niet bij zijn.

Tijd en plaats van het gebeuren :

dedonderdagen#16
Donderdag 17 april 2008 om 20.00 u

deSingel
Desguinlei 25
2018 Antwerpen

Meer info : www.desingel.be, www.machinefabriek.nu en www.wixel.be

Elders op Oorgetuige :
Valentijn : dedonderdagen #15 slaat intieme zijweg in, 12/02/2008
Sleeping Machine & Discodesafinado, 23/05/2007
CAN'T/Jessica Rylan - Machinefabriek - Jeroen Vandesande, 18/10/2006

07:00 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

14/04/2008

Studio Modern : André Ristic en de piano van Moritz Eggert

André Ristic Onder de vlag van 'Studio Modern' wil Ars Musica een aantal jongeren en getalenteerde kunstenaars steunen aan het begin van hun carrière. Nadat hij pianist was bij het Ensemble Contemporain uit Montréal, heeft André Ristic zich in Brussel gevestigd, waar hij verder werkt aan zijn carrière als solist en componist. Terwijl het de vormvoorschriften van het traditionele concert in vraag stelt, neemt dit concert, dat opgebouwd is rond het repertoire van Moritz Eggert, fragmenten uit het muziektheater op. Het belooft een wel heel bijzondere ontmoeting te worden, die even weinig van doen heeft met een Chopin-recital als met een avondje Stockhausen…

André Ristic, die uit Québec (Canada) afkomstig is, volgt piano- en compositiestudies aan het conservatorium van Montréal en wordt, na korte vervolmakingsopleidingen in Frankrijk en de Verenigde Staten, pianist bij het Ensemble Contemporain de Montréal. Enkele jaren later richt hij samen met Gabriel Prynn en Julie-Anne Derome het Trio Fibonacci op, waar hij tot 2006 bij speelt en dat hem en zijn gezin ertoe brengt naar Brussel te verhuizen. Hij wordt heel regelmatig uitgenodigd door diverse Canadese festivals en orkesten, en brengt als solist recitals met een eclectische inhoud, gaande van kindermuziek tot elektronische parafrases van de werken van Bach. Hij is een zeer productief componist. Hij schreef onder meer de originele muziek voor vier films, en de catalogus van zijn werken omvat tientallen stukken, waaronder heel wat voor orkest. André Ristic probeert in zijn werk het optimisme te benadrukken waartoe muziek kan aanzetten en streeft ernaar de theatrale elementen van de stukken die hij vertolkt in de verf te zetten. Dat is zowel kenmerkend voor zijn spel als voor de aard van zijn composities en arrangementen.

Pierre Kolp, SUB-NEGATION - Scherzo n° 2
Pierre Kolp werd in 1969 in Keulen geboren en studeerde compositie aan het Koninklijk Conservatorium van Brussel. Hij vervolmaakte zich aan het Tsjaikovski-Conservatorium van Moskou, aan het Conservatorium Mendelssohn in Leipzig, alsook aan de Academies Chigiana in Sienna en Santa Cecilia in Rome, waar hij leerling was van Franco Donatoni. Kolp was laureaat van het European Younger Composers in 1995. Het jaar daarop wint hij in Italië de Prix de Rome (Accademia di Santa Cecilia de Rome).
Pierre Kolp heeft muziekgeschiedenis, muziekcompositie en -analyse gedoceerd aan de academies van Sint-Gillis en Aarlen. Hij is stichtend lid van het componisten- en muzikantencollectief Black Jackets Company (Internationaal kunstgenootschap voor hedendaagse creatie) en, sinds 1997, directeur van het Institut de Rythmique Jaques-Dalcroze.

André Ristic : "Bij Pierre Kolp draait alles om het spel. In al zijn gedaanten en steeds aanwezig door het systematische samenstel van mogelijke combinaties (tot op het punt dat - en dat is ook de bedoeling - het absurde, het surreële, het irrationele wordt bereikt) en in zijn structurele vormen (velden, afstellingen, tijdsruimten). Maar dat heeft geen weerslag op het publiek. Toch niet bij de eerste beluistering. Want het werk krijgt zijn vorm in lagen, sommige blijven erg geheim. Het voornaamste resultaat hiervan is dat de muzikant in staat is om de draak te steken met het stuk, en het stuk met de muzikant. Een bliksemsnelle, flagrante, fluorescente humor, een onnavolgbare bonhomie, het soort clownerie waarbij een kosmonaut met alle mogelijke eerbetuigingen wordt ontvangen door een stelletje klunzen. "

Moritz Eggert - Hämmerklavier
Moritz Eggert (1965) tudeerde eerst piano aan de Frankfurter Musikhochschule bij Leonard Hokanson en later in 1986 compositie aan de Münchner Musikhochschule bij Wilhelm Killmayer. Hij zette zijn pianostudie verder bij Raymund Havenith en Dieter Lallinger en zijn studie compositie bij Hans-Jürgen von Bose. In 1992 behaalde hij een postgraduaat aan de Londense Guildhall School of Music and Drama. Als pianist heeft hij vaak als solist samengewerkt met orkesten en ensembles. In 1989 was hij laureaat van de Gaudeamus-wedstrijd. Hij was ook de eerste pianist die op één avond het volledige werk voor piano van Hans Werner Henze uitvoerde. Als componist kreeg Moritz Eggert verschillende prijzen. Sinds 2003 is hij lid van de Bayerische Akademie der Schönen Künste.
Het oeuvre van Moritz Eggert omspant alle genres: opera - hij schreef er acht - en aan muziek voor dans, theater en film. Hij componeerde onder meer de muziek voor de openingsceremonie van het wereldkampioenschap voetbal in 2006 in Duitsland. Een van zijn meest opmerkelijke werken is de cyclus voor piano Hämmerklavier, die van start ging in 1994. Verder vermelden we Winter Songs voor vocaal kwartet (1987), Breathless voor vier fluiten die bespeeld worden door één muzikant (1995), Bad Attitude voor cello en piano (1995), Skelter voor saxofoonkwartet (1997) en Number Nine I-III voor orkest (1998).

André Ristic : "In de verzameling stukken met de titel Hämmerklavier (totnogtoe werden er 19 geschreven), herijkt Moritz Eggert de recitalpianistiek op de meest uiteenlopende manieren. Daarbij bedient hij zich van technieken die extreem zijn op compositorisch vlak en in de eisen die ze opleggen aan de uitvoerder. Er wordt gebruik gemaakt van scenische en visuele handelingen, bijkomende instrumenten, een 'nieuwe' virtuositeit; de structuren van de werken verkennen formele grenzen (Hämmerklavier XI, bijvoorbeeld, is een suite die 60 stukken van minder dan één seconde op een lijn zet), wat soms hoogst merkwaardige technische vereisten meebrengt (gebruik van neus, mond, diverse voorwerpen…).
Hämmerklavier omvat werken van grote schoonheid die de zeldzame deugd bezitten een volledig nieuwe recitalkunst naar voor te brengen, langs waar Moritz Eggert zich toegang heeft verschaft tot een creatief universum dat tot op heden nauwelijks door componisten werd bezocht. "

Programma :
  • Pierre Kolp, SUB-NEGATION (version . versie 2.00), 2007 (Belgische creatie )
  • Pierre Kolp, Scherzo n° 2, 2007 (Belgische creatie )
  • Moritz Eggert, Hämmerklavier, 1994-2007 (Belgische creatie )
    XVIII - 3 Miniaturen
    a) Skizze
    b) Vierdimensionales Objekt mit Souvenircharakter
    c) An einer Walzer (von Schostakovitsch)
    XI - What if 1 composer from 1 country wrote 60 pieces under a second for solo piano ?
    a)
    b) versie met toelichting
    XIX - Hymnen der Welt
    (Afghanistan bis Zimbabwe)
    III - One Man Band
    IX - Jerusalem
Tijd en plaats van het gebeuren :

Ars Musica 2008 - Studio Modern : André Ristic
Donderdag 17 april 2008 om 12.30 u

Flagey Studio 1
Heilig Kruisplein
1050 Elsene

Meer info : www.arsmusica.be en www.flagey.be

Bron : Bio's en tekten André Ristic voor Ars Musica

Moritz Eggert : www.moritzeggert.de, www.schott-music.com en www.arsmusica.be
Pierre Kolp : http://users.skynet.be/sky96988/kolp.html

Elders op Oorgetuige :
Eerst voortdoen, daarna beginnen : directeur Laurent Langlois over Ars Musica 2008, 4/04/2008
Made in Belgium : Ars Musica trekt Belgische kaart, 4/04/2008
Ensemble Musiques Nouvelles : Bartholomée, Gobert, Eggert, Viñao, 12/03/2007

12:00 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook