21/05/2008

MEINHOF. : vergeetput voor duistere reflecties

MEINHOF MEINHOF. is een parcours van drie beklijvende audiovisuele installaties, geïnspireerd door de figuur van Ulrike Meinhof. Deze Duitse journaliste was één van de kopstukken van de Rote Armee Fraktion, de actiefstelinkse terreurgroep in Duitsland na mei 1968. De Brusselse fotografe en video- en filmmaakster Annik Leroy peilt in dit drieluik naar de innerlijke wereld van een vrouw die in volkomen isolement wordt overgeleverd aan haar meest private zelf. De installatie (Psycho) Zerreiswolf vertrekt van een brief van Meinhof die getuigt van de beklemming en isolatie van haar leven in de cel. Lieber wütend als traurig bestaat uit drie naast elkaar geprojecteerde fragmenten van de briefwisseling die ze van 1972 tot 1973 voert met haar dochters Bettina en Regine. Unheimlich schwer/politisch tenslotte is een video-installatie met geluidsfragmenten van interviews met Meinhof uit de tijd dat ze nog een bekende journaliste was. Pieter Van Bogaert: "Leroy's videobeelden zijn statisch, zoals een gevangenis. Ze zijn traag, zoals de eenzaamheid. Het zijn donkere beelden, die verwijzen naar duistere tijden. Maar soms lichten ze op, als een zoeklicht in de nacht."

Annik Leroy woont en werkt en Brussel als filmmaker, fotografe, en professor aan de ERG. In 1981 maakt ze een langspeelfilm in zwart/wit, In der Dämmerstunde Berlin de l'aube à la nuit. In 1999 wint ze met haar film Vers la mer verschillende internationale prijzen. In 2000 maakt ze in samenwerking met het ensemble voor hedendaagse muziek Q-O2 de kortfilm ffff+ppppp en in 2005 maakt ze de documentaire Cell 719, dat werd getoond op de festivals van Rotterdam en Amsterdam. Verder heeft ze ook reeds fototentoonstellingen en videoinstallaties op haar naam staan: Isolés, Ici (2003-2004, Doornik, Brussel), (Psycho) Zerreisswolf (2005-2006, Oudenaarde, Brussel), Lieber wütend als traurig (2006, Brussel, 2007, Berlijn).

Pieter Van Bogaert over MEINHOF.
De geschiedenis is bekend. Eind jaren zestig, begin jaren zeventig is de Duitse bondsrepubliek in de ban van de Rote Armee Fraktion, de RAF. In 1968 laten Andreas Baader en Gudrun Ensslin hun eerste bommen ontploffen in twee supermarkten in Frankfurt. In 1970 helpt Ulrike Meinhof, op dat moment nog een gerespecteerde linkse journaliste, bij de bevrijding van Baader uit een Berlijnse gevangenis - sindsdien heet de RAF in de volksmond de Baader-Meinhof-Gruppe. In 1972 vliegt Meinhof zelf de gevangenis van Köln-Ossendorf in. Vier jaar later, in 1976, wordt ze dood aangetroffen in een cel van de zwaarbeveiligde gevangenis van Stuttgart- Stammheim.

De geschiedenis is bekend. En toch eindigt dit verhaal niet in 1976, met de dood van Meinhof. Ook niet in 1977, met de dood van Baader en Ensslin. En zelfs niet in 1998, met het officiële communiqué aan persagentschap Reuters waarmee de RAF zichzelf opheft. De korte geschiedenis van de RAF blijft nog lang nazinderen in en na de twintigste eeuw. En wat leeft in het collectieve geheugen, sijpelt onvermijdelijk door naar de kunst. Dat was in 2005 duidelijk te zien in de RAF-tentoonstelling in Berlijn. Werk van Duitse iconen Gerard Richter en Joseph Beuys, maar ook van een jongere generatie niet-Duitse kunstenaars, zoals Johan Grimonprez of Bruce LaBruce, illustreerden de impact van de RAF op de kunst en haar tijd.

Annik Leroy was er niet bij op die controversiële tentoonstelling in Berlijn. Ze was op dat moment pas begonnen was met haar eigen trilogie. Bovendien zou haar MEINHOF. niet echt passen in een groots opgezet evenement met de ondertitel Zur Vorstellung des Terrors. Leroy brengt geen voorstelling van de terreur, maar heeft het over de gevolgen. En over wat daaraan voorafgaat. Ze werkt vanuit de periferie en vanuit het zelf. Dat is waarschijnlijk ook de reden waarom het dertig jaar duurde eer de kunstenares, zelf pas twintig toen Meinhof naar de gevangenis vertrok, elementen van die gebeurtenissen zal gebruiken voor dit werk. Dat is ook de reden waarom dit werk vandaag nog relevant kan zijn.

Geen werk over de RAF dus, maar wel over gebeurtenissen die deze beweging stuurden. Geen werk over de spectaculaire acties van de terreur, maar wel over de psychologie. Niet over de terroristische organisatie, maar wel over de persoon erachter. MEINHOF. is persoonlijk en intimistisch, maar vooral beklemmend. Elk nieuw deel vertrekt van een ander facet van een moeilijk te doorgronden persoonlijkheid. Het zoekt naar het gevoel van de gevangene, in een brief vanuit haar dodencel ([Psycho]Zerreiswolf, 2005). Het zoekt naar de moeder die correspondeert met haar tweelingdochters (Lieber Wütend als Traurig, 2006). Het zoekt de vrouw, de journaliste, een politiek en publiek figuur (Unheimlich Schwer/Politisch, 2007).

MEINHOF. is samengesteld uit fragmenten. Geschreven en gesproken teksten, videobeelden en filmprojecties vullen elkaar aan. Het werk zoekt naar de intimiteit, naar de menselijkheid, naar de politieke motivatie achter de publieke persoon die Meinhof altijd geweest is: voor, tijdens en na haar gevangenschap. Veel heeft Leroy daarbij niet nodig. Haar videobeelden zijn statisch, zoals een cel. Ze zijn traag, zoals de eenzaamheid. Bijna zwart, zoals de geschiedenis. Maar soms lichten ze op: een zoeklicht dat weer wegdraait, nog voor je wat merkt.

Het lijkt alsof de installaties lichter worden naargelang het productieproces evolueert - een productieproces dat zich laat lezen als een verwerkingsproces. In 2005, bij het begin van de trilogie, is er amper iets te zien. Centraal staat de video Cell 719. Het zwarte beeld wordt af en toe doorbroken door een straal van licht, als van een auto of een boot; op de voorgrond lijkt de vloer waar we op staan langzaam te veranderen in een oever met wassend water. We zien geen mensen of landschappen, en toch heeft het alles van een reis, één die je maakt met de ogen bijna dicht, in een voertuig zonder voorruit, zonder perspectief. ‘As if’ zijn de belangrijkste woorden in dit deel. Alsof we ons moeten verplaatsen in de huid van een ander.

Deze trilogie is vanaf het begin essentieel ongemakkelijk, zo ongemakkelijk als haar onderwerp. De kunstenares maakt het vandaag net zo moeilijk voor de kijker als voor de gevangene en de gegijzelde samenleving van toen. De duistere beelden geven weinig prijs. De opstelling is sober, strak, streng en daardoor quasi perfect. Het geluid van de ratelende filmprojectoren in de rug van de bezoeker is storend. Het is een geluid dat je nooit loslaat, dat je gevangen zet in de installatie. Een krassend geluid dat elke intimiteit onmogelijk maakt. Een geluid dat irriteert en gek maakt.

Hetzelfde geluid en dezelfde techniek keren terug in elk nieuw deel van dit werk. De filmprojectoren (geen video voor dit effect, Leroy lijkt expliciet te kiezen voor de techniek van Meinhofs tijd) werpen de woorden uit de titels van de afzonderlijke delen op de muur. Woorden die in de pellicule werden gekrast en zo zorgen voor een nerveus, nooit statisch beeld. Als krassen die groeien op de muur van een cel. Zo doorleefd als de teksten zijn, zo doorleefd zijn deze woorden. Zo doorleefd is ook de tekening met enkele scherpe lijnen op de muur. Het is een kopie van dat ene beeld van Ulrike Meinhof, in 1973 in haar Keulse gevangenisplunje: grijze schort, kort geknipt haar, nors voor zich uit kijkend en de handen boven het hoofd (geeft ze zich over? Denkt ze na? Is ze afwezig?). De originele foto waarop dit beeld gebaseerd is, werd gemaakt zonder haar medeweten en groeide uit tot een icoon. Een persoon gereduceerd tot een beeld, sinds 1973 duizenden keren gereproduceerd. Je ziet het pas bij het buitengaan. Met een stift gekopieerd op een muur, zo groot als de echte Meinhof ongeveer moet geweest zijn.

Zoals Meinhof lang geleden gereduceerd werd tot een beeld, zo reduceert Leroy haar wereld tot een cel, haar leven tot een keuze. Zoals iedereen vertrekt ook Leroy van Meinhofs publieke persona, om het verder in te vullen met bijeengesprokkelde details. Elk nieuw deel graaft dieper in de persoon en de tijd. Met elke nieuwe stap lijken de beelden ook iets meer herkenbaar. Het gebouw, het raam en de verschillende tinten grijs in Lieber Wütend als Traurig (2006) zorgen voor wat we een white-out zouden kunnen noemen, als contrast met de bijna volledige black-out uit het eerste deel. Drie schermen zorgen voor beeld en tegenbeeld, als een weerspiegeling van het antwoord van de moeder op de brieven van haar beide dochters aan haar zij. Het geluid van de pen over het papier, een kuch of een zucht evoceren een moeder, een vrouw met de rug tegen de muur. Het is die muur die het beeld vult in Unheimlich Schwer/Politisch (2007).

Interviewfragmenten uit 1966-69 met de politieke Meinhof, de journaliste, graven dieper in haar tijd en persoonlijkheid. Het lichtste, scherpste, duidelijkste deel van de trilogie blijkt achteraf ook het beklemmendste. Het gaat over de vrijheid die er niet is: de vrijheid van de instituties, die van de staat, de media, de vrouw, ... Ze komen tegen de achtergrond van een muur met daarachter een stukje van de lucht en het geluid van een helikopter. Te veel muur, te weinig lucht, te veel controle. Net als in het tweede beeld in dit derde deel: de gevangene (niet de persoon is herkenbaar, maar wel de schort uit de tekening van twee jaar geleden), met de handen in de schoot, berustend, met de schouders tegen de muur. Het kader is te klein om ook haar hoofd erin te krijgen. Het resultaat is van een beklemmende lichtheid, een drukkende alledaagsheid.

Deze beelden evoceren stuk voor stuk onmogelijke ruimtes. Net als de kunstenares en haar onderwerp rest de toeschouwer geen andere keuze dan ze te aanvaarden als een te dragen lot. Als het gevolg van een eigenzinnige artistieke en politieke keuze. Als een vergeetput voor duistere reflecties.

Tijd en plaats van het gebeuren :

Annik Leroy : MEINHOF.
Vrijdag 23, maandag 26 en vrijdag 30 mei 2008, telkens van 17.00 u tot 19.00 u
Zaterdag 24 en zaterdag 31 mei 2008, telkens van 14.00 u tot 19.00 u
Zondag 25 mei 2008 van 14.00 u tot 17.00 u

Raffinerie
Manchesterstraat 21
1080 Brussel
Gratis toegang


Meer info : www.kunstenfestivaldesarts.be en www.charleroi-danses.be

Bron : Tekst Pieter Van Bogaert voor KunstenFESTIVALdesArts

Annik Leroy op uk.imdb.com

Elders op Oorgetuige :
Stifters Dinge : muzikale theatermachine van Heiner Goebbels, 6/05/2008
KunstenFESTIVALdesArts : eigenzinnig festival voor een nieuwsgierig en avontuurlijk publiek, 3/05/2008

12:00 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

Labo#5 : Els Crommen & Jean-Pol Zanutel in Matrix

Els Crommen en Jean-Pol Zanutel Tijdens het laboconcert vrijdagavond presenteren sopraan Els Crommen en het cellist Jean-Pol Zanutel kersvers werk van compositiestudenten uit heel België. Onder de begeleiding van Gilles Gobert werd een programma samengesteld met werken die geschreven werden in het kader van de workshop Labo#5. Dit project is gericht op compositiestudenten zonder professionele muzikale achtergrond. Het belooft alvast een concert vol verrassingen te worden.

De volledige workshop liep over een periode van zes maanden : een aantal maanden na het 'openingsweekend' volgde een tweede ontmoeting, en tot slot worden de composities aan het publiek voorgesteld met concerten in Vlaanderen en Wallonië.
De Compositie workshop wilde de banden tussen componisten en musici verstevigen en nieuwe vormen van schriftuur ontwikkelen. Dit werd mogelijk gemaakt door over een periode van zes maanden zowel het creatieproces als de publieke presentatie te ondersteunen.

Programma :
  • Myline Trinh, Une prière
  • Grégory D'Hoop, LABO# 5
  • Jean-Luc Boevé, Tant humain
  • Viviane Mataigne, Nul Ptyx (d'après Mallarmé)
  • Nicolas Van Goethem, Seconde romance d'Icare (hommage à G. Aperghis)
Tijd en plaats van het gebeuren :

Els Crommen & Jean-Pol Zanutel : Labo# 5
Vrijdag 23 mei 2008 om 20.00 u

MATRIX
Minderbroedersstraat 48
3000 Leuven

Meer info : fermedubiereau.eu.org en www.matrix-new-music.be

07:00 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

20/05/2008

Open Circuit iNTERaCT focust op vrije improvisatie en freejazz

Joe McPhee & Michael Zerang Vrijdag begint de negende editie van Open Circuit met deze keer een focus op vrije improvisatie en freejazz. Open Circuit is een nieuw, internationaal productieplatform, een springplank voor trendsettende collectieven, innoverende producties en interdisciplinaire ontwikkelingen. Open Circuit iNTERaCT is niet meteen het feest van de herkenning, integendeel. Zelfs wie uit de lijst van aantredende artiesten de namen kent, heeft de kans om voor verrassingen te komen staan. Het blijft momenteel immers gissen in welke combinaties de muzikanten zullen aantreden.

In het kader van 10 jaar Motives for Jazz en gesteund door de ervaring van de eerste succesvolle Open Circuit: iNTERaCT-editie uit 2006, verzamelt kunstencentrum BELGIE opnieuw een een poel van wereldvermaarde en tot de verbeelding sprekende artiesten die de nodige ruimte krijgen om op korte termijn samenwerkingen te ontplooien.
De term improvisatie bleek het afgelopen jaar een van de meest gebezigde in de muziekpers. Een verrassend fenomeen dat we te danken hebben aan de niet aflatende energie van freejazz- en improvisatie-pioniers zoals Evan Parker, Peter Brötzmann, Fred Van Hove, Sunny Murray, Fred Anderson... en vooral ook aan een jonge generatie muzikanten, die improvisatie als een tweede natuur beschouwt en de toepassingen ervan laat doorsijpelen
in alle lagen van de muziek (jazz, pop, rock, folk, noise... ).
Open Circuit:iNTERaCT 2008 zet dan ook maar wat graag verschillende generaties muzikanten bij elkaar en laat ze samen de eens zo gesloten improvwereld verder openbreken.

Expo & Screenings
Open Circuit: iNTERaCT is tevens een ideale gelegenheid om de bezoekers een audiovisueel overzicht te bieden van enkele muzikale hoogtepunten die kunstencentrum BELGIE de afgelopen jaren realiseerde in samenwerking met Motives for Jazz. Huisfotografen Ronny Wertelaers (digitaal), Lieve Apers en Kris Wuytens (beiden analoog) legden menig spraakmakend concert vast op de gevoelige plaat en geven in een overzichtstentoonstelling een sterk beeld weer van de bijzondere sfeer die deze concerten wisten te genereren. Inclusief een selectie beelden (kleur en zwart-wit) van de intensieve voorbereidingen en de unieke concerten tijdens Open Circuit: iNTERaCT 2006. De Brusselse cameraman, regisseur en jazzfanaat Pierre Michel Zaleski documenteerde iNTERaCT in 2006.

Open Circuit: iNTERaCT : de artiesten

Evan Parker (UK, enkel vr 23 mei): Sopraan- & Tenorsax
Speelt sinds 1966 een bepalende rol in de ev olutie van de vrije improvisatie. Stuwde de experimenten van Coltrane en Ayler verder richting abstractie en ontwikkelde een unieke muzikale taal die we ten volle kunnen horen op meer dan 250 releases. Richtte in 1970, samen met Derek Bailey en Tony Oxley, het invloedrijke label 'Incus' op dat improvisatie een volwaardig platform wist te bieden. Nam in 1985 afscheid van Bailey en Incus en pikt de draad als curator opnieuw op in 2001 met een eigen label 'Psi'. Maar Parker is vooral een performer. De intensiteit waarmee hij doorheen de improvwereld blijft razen is ongeëvenaard. Terecht zien generatiegenoten en nieuwkomers in Parker een lichtend voorbeeld.
Website : www.efi.group.shef.ac.uk/mparker.html

Sven-Åke Johansson (Zweden): Percussie
Liet de percussieve teugels lustig vieren op cruciale releases als 'For Adolphe Sax' (1967) en 'Machine Gun' (1968) of 'The Early Quintet' (1967) en 'Fuck The Boere' (1968) en bepaalde net als Parker, Brötzmann, Bennink, Kowald, Von Schlippenbach Schoof en Van Hove de avontuurlijke koers die de vrije improvisatie zou gaan varen. Bouwde een schitterende carrière uit als improvisator maar schuwt compositie absoluut niet. Niet vies van enige theatraliteit zorgt hij steevast voor spraakmakende concertmomenten.
Website : www.sven-akejohansson.com

Daniel Carter (US): Alt- & Tenorsax, fluit, trompet
De New Yorkse metrogangen, een achterafzaaltje met jonge muzikanten of een groot podium met meesters als Sun Ra, Cecil Taylor en Sunny Murray of bands als Sonic Youth en Yo La Tengo, Daniel Carters wonderlijke sax-, fluit- en trompetklanken weten altijd te overtuigen. Zonder schroom kleurt hij graag buiten de lijnen van de muzikale verwachting. Check vooral zijn recente samenwerking met de band 'Harmonize Most High' die heerlijk verrast met een toefje psychedelica anno nu.
Website : www.myspace.com/lightlovepower

John Edwards (UK): Bas
Sinds de jaren tachtig aanwezig als basanker in diverse muzikale omgevingen. B-Shops For The Poor, God en Sonicphonics ruimen half de jaren negentig baan voor actieve samenwerkingen met o.a. Evan Parker, Mark Sanders, Tony Bevan, Veryan Weston, The London Improvisers Orchestra. Blikte in 2006 met Evan Parker en Chris Corsano 'A Glancing Blow' in voor het Portugese Clean Feed-label en nam in 2007 deel aan de freenoise tour met o.a. Evan Parker, Yellow Swans, John Wiese, C Spencer Yeh... Rept zich maar al te graag van het Noorse Nattjazz-festival richting Hasselt voor alweer een nieuwe muzikale uitdaging.
Website : efi.group.shef.ac.uk/musician/medwards.html

Wally Shoup (US): Altsax
Besluit in 1970, als een van de weinige Amerikaanse muzikanten, om zich volledig te wijden aan vrije improvisatie na het horen van 'Music Improvisation Company'(Parker, Bailey, Muir, Davies). Speelt sinds 1975 een belangrijke rol als saxofonist en recensent en als organisator van improvisatie-concerten en -festivals.
Leverde met de lp 'Scree-Run Waltz' uit 1981 een van de eerste onafhankelijke documenten van Amerikaanse vrije improvisatie. Zijn allianties met gelijkgestemde zielen als Nels Cline, Brent Arnold, Thurston Moore, Paul Flaherty en Chris Corsano bestendigen Shoups gave om over generaties heen een ruim publiek te bekoren.
Website : www.speakeasy.org

Paul Flaherty (US): Alt- & Tenorsax
Ontwikkelde met drummer Randall Colbourne een bijzonder dynamische improvbenadering die begin de jaren negentig tot volle bloei komt als hij het multitalent Chris Corsano tegen het lijf loopt. Wordt anno 2008 voor zijn ecstatische saxspel, volkomen terecht, onder de superlatieven bedolven. Samenwerkingen met o.a. Wally Shoup, Jim O'Rourke, Thurston Moore, Greg Kelley, Matt Heyner, Spencer Yeh, Dredd Foole, Joe McPhee, Steve Baczkowski en Marc Edwards bezorgen hem een centrale plaats in een bloeiende scene die muzikale grenzen compleet negeert.
Website : yod.com/hatedmusic.html

Chris Corsano (US): percussie
Had minder dan twintig minuten nodig om, samen met Paul Flaherty, het BELGIE-publiek in 2004 met een stevig lik powerimprov in vervoering te brengen. Schoot eerder dat jaar al drummend de wandelgangen van kunstencentrum BELGIE in tijdens zijn interim bij Sunburned Hand of The Man en werd op slag in de publieksharten gesloten als begenadigd en veelzijdig percussiebeest. Björk, Paul Flaherty, Wally Shoup, Michael Flower, Evan Parker, Jessica Rylan, Paul Dunmall, C Spencer Yeh, Thurston Moore en Six Organs of Admittance zijn slechts enkele namen uit het groeiende lijstje artiesten die Corsano's multitalent weten te smaken.
Website : www.myspace.com/chriscorsano

Christine Sehnaoui (LB/F): Altsax
Wordt in 1997 gebeten door de improvisatiemicrobe en gebruikt haar altsax als pure klankengenerator. Vindt in artiesten als Michel Waisvisz, Hans Koch, Olivier Toulemonde, Christian Munthe, Sharif Sehnaoui, Mazen Kerbaj... fervente medestanders en bouwt internationaal gestaag een stevige improvreputatie op. Is medeorganisator van het Irtijal-festival dat de ontwikkeling van vrije improvisatie in haar land van origine Libanon stimuleert en dat zopas de 9de editie succesvol afsloot.
Website : www.myspace.com/christinesehnaoui

John Olson (US, Wolf Eyes): Rietblaasinstrumenten, elektronica
Verspreidt met Wolf Eyes en het American Tapes-label noisy brokken oorsmeer die niemand onverschillig laten. Deed de oren van Anthony Braxton spitsen tijdens het Victoriaville Festival in 2005 die flux het podium besteeg en onverwacht met de Wolf Eyes-jongens aan het improviseren ging. Hanteert geregeld de sax in combinatie met aftandse elektronica en weet te verbazen door zijn zin voor detail bij de improvband Graveyards, niet toevallig een van de gastbands op deze iNTERaCT-editie.
Website : www.myspace.com/americantapes

C Spencer Yeh (US, Burning Star Core): Viool, stem, elektronica
Gebruikt als improvisator viool, stem en elektronica op een fascinerende manier, dat mocht al blijken tijdens het kraak-festival in 2006 in de hoedanigheid van Burning Star Core. Schraapt minimale drones en donkere geluidsclusters uit viool en stem om alsnog verschroeiend uit te halen. Bestiert het Dronedisco-label en is een graag geziene sparringpartner van Evan Parker, Paul Flaherty, Olson en zijn Graveyards, Tony Conrad, Hair Police e.a.. Kruiste ongemerkt de snaren met Helena Espvall in de BELGIE-backstage tijdens Kraak 2006... meteen de vonk voor iNTERaCT 2008.
Website : www.myspace.com/cspenceryeh

Helena Espvall (Zweden): Cello, Stem
Voelt zich thuis in de wereld van de psychfolk (Espers, Vashti Bunyan, Anahita) en geniet met volle teugen van experimenten en improvisatie (zie haar samenwerkingen met Pauline Oliveros en Eugene Chadbourne). Bevestigt met haar boeiende solodebuut 'Nimis & Arx' uit 2006 dat haar muzikale toekomst liefst zo divers mogelijk is. Na het High Zero Festival of Improvised Music in Baltimore, het Improvised and Otherwise Festival in Brooklyn en the Big Sur Experimental Festival in California mag ook Open Circuit:iNTERaCT haar improvisatietalent verwelkomen.
Website : www.myspace.com/helenaespvall

Ben Hall (US): Percussie
Sloeg op alles wat los en vast zat in het ouderlijke huis omdat een drumkit nu eenmaal te duur was. Verzeilde later op 22-jarige leeftijd, na een studie conga bij Jumma Santos (Jim Riley) -die zijn sporen verdiende bij Miles Davis, Kalaparush en Julius Hemphill- eindelijk achter een volwaardige drumkit. Overtuigde cellist Hans Buetow van de zin van improvisatie en vormden samen Death Knell en Hell & Bunny. Zac Davis van Lambsbread vervoegt Hall en Buetow bij Traum, Nate Wooley bij Mêlée en John Olson bij Graveyards. Releases nemen ze graag in eigen handen via Broken Research.
Website : www.brokenresearch.com

Hans Buetow (US): Cello
Haalde in 2004 een diploma compositie aan de Universiteit van Bennington. Studeerde bij en speelde muziek met Anthony Coleman, Kitty Brazelton en Milford Graves. Vertrok na zijn studies richting Detroit, Michigan waar hij een speelse en zeer geva-rieerde groep jonge improvisatoren terugvindt. Naast de bands Traum, Mêlée en Graveyards is zijn cello te horen aan de zijde van Northwoods Improvisers, Joe Morris, Aaron Siegel, Greg Kelley, Chris Corsano, Jack Wright, John Voigt, Reuben Radding, Philip Wofford, Alberto Braida en Giancarlo Locatelli. Runt met Ben hall het Broken Research-label
Website : www.brokenresearch.com

Graveyards (US)
Veelzijdig en uiterst wendbaar improvisatiebeest dat met kernleden John Olson, Ben Hall en Hans Buetow aan een stevige opmars bezig is richting publieke belangstelling. Minimaal bij momenten, intens en dreigend als het past, alsof Taj Mahal Travellers freejazzlegende Bill Dixon vraagt om een orchestrale beweging in te lassen op weg naar de eerstvolgende oerklank die uit cello, drum en sax wordt geperst. 'Graveyards King Size', 'Burning Graveyards' of 'Ex-Graveyards' luidt het soms, wat wijst op het feit dat de triovorm geregeld wordt overstegen.
Website : www.myspace.com/graveyardsband

Alfred 23 Hart (D): Rietblaasinstrumenten, elektronica
Speelt sinds half de jaren zestig de pannen van het dak en bouwde een staat van dienst op om u tegen te zeggen. Vormde begin de jaren zeventig met de Belgische pianiste Nicole Van den Plas en percussionist Sven-Åke Johansson de explosieve vrije improvisatieband E.M.T. Is tevens gekend van de cultformatie Cassiber en voor zijn samenwerking met Heiner Goebbels. Duelleerde in 1986 met John Zorn, werkte met Einstürzende Neubautens FM Einheit, voelt zich thuis in de omgeving van multimedia en is een vaste waarde in Otomo Yoshihide's New Jazz Orchestra. Zakt af met 7K Oaks naar Hasselt alvorens Le Weekend in Stirling Schotland aan te doen.
Website : www.alfredharth.blogspot.com

Massimo Pupillo (IT): El. bas
Beroert de bas bij het powerimprovgezelschap ZU, neemt improvisatie nog een stapje verder met Terry Ex en Paal Nilsen-Love als OffOnOff (kc BELGIE 2007) en geeft improv een ware sciencefictiontint in Dimension X met Chris Corsano en Dave Chalmin. Filtert zijn uiterst energetische basuithalen perfect doorheen het ouevre van de iNTERaCT-gastband 7K Oaks.
Website : www.zuism.com

Luca Venitucci (IT): Accordeon, piano, el-akoestische objecten
Sinds eind de jaren tachtig actief als improvisator en componist in diverse disciplines. Stelt zijn piano- en accordeonriedels en elektroakoestische escapades ten dienste van collegamuzikanten, dansers, acteurs, regisseurs, dichters en beeldend kunstenaars. Deelt projecten en samenwerkingen met Zeitkratzer, Peter Kowald, Otomo Yoshihide, Sachiko M, Dagmar Krause, Gianni Gebbia, Thomas Lehn, Michael Renkel, Axel Dorner, Tim Hodgkinson, John Butcher, Jerome Noetinger... en uiteraard met Hart, Pupillo en Spera in 7K Oaks.
Website : www.myspace.com/lucavenitucci

Fabrizio Spera (IT): Percussie, el-akoestische objecten
Gebruikt zijn interesse voor experimentele muziek en improvisatie als actief muzikant en organisator. Speelde en werkte samen met o.a. Mike Cooper, Peter Kowald, Wolfgang Fuchs, Otomo Yoshihide, Jon Rose, Tim Hodgkinson, Thomas Lehn, Jean Marc Montera, Tom Cora, Elio Martusciello, Conrad Bauer, Tristan Honsinger, Larry Ochs. Organiseert het Controindicazioni Festival for Improvisation en is betrokken bij diverse stichtingen ter bevordering van improvisatie in Italië. Ossatura, Blast 4tet, Viktoria Frey (H. Eisler songs), Lingua Trio, RARA ensemble, Di Terra en 7K Oaks zijn enkele recente bands waarin hij werkt.
Website : www.actuellecd.com

7K(thousand) Oaks (IT, enkel za 24/5)
7000 OAKS zo heet de cd van 7K OAKS uit 2007 en zo weet u ook meteen waar de k voor staat. Verschenen op het Italiaanse label Die Schachtel laten Alfred 23 Hart, Massimo Pupillo, Luca Venitucci en Fabrizio Spera ons kennismaken met heftige en hypnotiserende nummers die zich zonder problemen van freejazz, via elektroakoestische elementen naar microtonale interactie begeven. 7K Oaks bewijst eens te meer dat geïmproviseerde
muziek veeleisend, precies en doordacht kan zijn waardoor de grens tussen compositie en improvisatie volledig vervaagt
Website : www.die-schachtel.com

Tijd en plaats van het gebeuren :

Open Circuit : iNTERaCT
Vrijdag 23 en zaterdag 24 mei 2008, telkens om 19.00 u

Kunstencentrum België
Burgemeester Bollenstraat 54-56
3500 Hasselt

Meer info : www.kunstencentrumbelgie.com en www.open-circuit.com

De foto-expo van Ronny Wertelaers en Lieve Apers loopt van vrijdag 23 t.e.m zaterdag 7 juni 2008 tijdens de openingsuren van Kunstencentrum België.

Extra :
Aankondiging: Open Circuit: iNTERaCT, Koen Van Meel op Kwadratuur.be, 9/05/2008
7K Oaks 'The Invisible Tower' op Kwadratuur.be (met tijdelijke audio)

Video :
Evan Parker, Paul Flaherty, Chris Corsano, Christine Sehnaoui, John Olson, C Spencer Yeh, Helena Espvall, Massimo Pupillo, Luca Venitucci en Fabrizio Spera, op YouTube

15:30 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

Tweemaal Hus, tweemaal anders

Walter Hus Naast muziek voor modeshows, choreografieën en films (The Pillow Book van Peter Greenaway en Suite 16 van Dominique Deruddere), zijn verscheidene composities van Walter Hus tot stand gekomen in dialoog met hedendaagse dichters of toneelschrijvers zoals Peter Verhelst (One day they appeared) en Jan Lauwers (Orfeo).

Tijdens De Naakte Schrijver van donderdag 22 mei staat zijn samenwerking met dichter-auteur Stefan Hertmans centraal. Walter Hus schreef een liedcyclus gebaseerd op Hertmans' dichtbundel Francesco's Paradox. Die bundel biedt een kijk op de gevoelswereld van de veertiende-eeuwse dichter Francesco Petrarca (1304-1374) die op drieëntwintigjarige leeftijd hopeloos verliefd werd op de getrouwde - en dus onbereikbare - Laure de Noves, een adellijke jongedame uit het geslacht De Sade. Petrarca trok zich jarenlang terug om liefdesgedichten aan zijn onmogelijke liefde te schrijven.

Dichter Stefan Hertmans maakt de figuur Francesco tot het onderwerp van zijn cylus, hij wordt de stem van zijn eigen vragen over onmacht en verlies. Op die manier laat hij zijn eigen liefdesgeschiedenis doorschemeren. Francesco's Paradox brengt ook op het vormelijke vlak hulde aan Petrarca: de veertien gedichten van Hertmans zijn ingedeeld volgens de regels van het sonnet. De typische opeenvolging van twee kwatrijnen en twee terzinen wordt hier omgezet in een structuur van tweemaal vier gedichten en tweemaal drie gedichten. De directe muziek van Walter Hus verleent aan deze poëzie een grote dramatische kracht, met de prachtige altostem van Peter De Groot als intermediair. Stefan Hertmans zorgt voor literaire interventies.

Twee dagen later, op zaterdag 24 mei, staat Walter Hus nog eens op het voorplan. Dan speelt hij samen met collega-pianist en -componist Frederic Rzewski, het tweede boek van zijn Preludes en Fuga's. Het Collectief brengt die avond ook een selectie gearrangeerde werken uit Hus' Boek 4.
In 1998 begon componist Walter Hus aan een cyclus van 24 preludes en fuga's. Net als Dmitri Sjostakovitsj durfde hij het aan zich te meten met Bachs monumentale Wohltemperiertes Klavier. De strenge structuren en het strikte contrapunt van Bach vinden we in deze muziek maar af en toe terug; kleine motiefjes en melodische flarden gaan vrij met elkaar in dialoog.
Met uitzondering van het eerste boek zijn de preludes en fuga's gecomponeerd voor twee piano's, en opgedragen aan collega-componist en -pianist Frederic Rzewski. Met hem improviseert hij tijdens uitvoeringen tussen de stukken door. In dit concert nemen ze zelf Boek 2 voor hun rekening, terwijl enkele nummers uit Boek 4, gearrangeerd voor Het Collectief, voor het culminatiepunt zorgen. In de 24ste fuga introduceert Hus plots het thema uit Bachs Kunst der Fuge, waarmee hij vriendelijk knipoogt naar de grootmeester uit Leipzig.

Tijd en plaats van het gebeuren :

De naakte schrijver : Stefan Hertmans, Peter de Groot & Walter Hus
Donderdag 22 mei 2008 om 20.00 u

----------------------------
Walter Hus, Frederic Rzewski & Het Collectief
Zaterdag 24 mei 2008 om 20.00 u
( Inleiding door Rebecca Diependaele om 19.15 u )
Concertgebouw
't Zand 34
8000 Brugge

Meer info : concertgebouw.be en www.hetcollectief.be

Bron : Concertgebouw Magazine, jaargang 6 nr 2

Walter Hus : www.walterhus.org en www.matrix-new-music.be

Video :
Walter Hus op YouTube

Elders op Oorgetuige :
River of Donkeys : interview met Walter Hus, 22/02/2007
River of Donkeys & Walter Hus, 21/02/2007
Beethoven 4 en Walter Hus, 12/12/2006

12:00 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

Een middag als geen ander : Mâäk's Spirit

Mâäk's Spirit Van september tot december 2007 trad Mâäk's Spirit 48 keer op in Brussel. In een wassalon, een slagerij, een kunstgalerij, een kruidenierszaak, een station,... Onverwachte en ongewone locaties als nieuwe ontmoetingsplek tussen de geïmproviseerde muziek en een toevallig publiek.

Aan dit experiment wordt een soort van verlengstuk gebreid met een uitzonderlijk concert in Flagey. Voortgestuwd door de energieke Laurent Blondiau, maakt Mâäk's Spirit - een collectief van ervaren musici - het publiek deelgenoot in de magische klankkleur en de geuren waar ze tijdens hun ongelooflijke stadsomzwerving mee in aanraking kwamen tijdens hun project 'Er zijn geen aardbeien in de winter'.

Tijd en plaats van het gebeuren :

Een middag als geen ander : Mâäk's Spirit
Vrijdag 23 mei 2008 om 12.30 u

Flagey - Studio 1
H.-Kruisplein
1050 Elsene

Meer info : www.flagey.be, www.maaksspirit.be en www.myspace.com/maaksspirit

Video :
Mâäk's Spirit op YouTube

Elders op Oorgetuige :
Verrassende muzikale performances begeleiden filmcompilatie Mâäk's Spirit, 28/02/2008
Stroke : mix van jazz en spoken word op zijn Zuid-Afrikaans, 6/02/2008
Er zijn geen aardbeien in de winter, maar wel Mâäk's Spirit, 7/12/2007

06:00 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

19/05/2008

Kamerorkest van Czestochowa te gast in Sint-Truiden

Krysztof Penderecki De Filharmonie van Częstochowa bestaat reeds sinds 1945. Ze spelen een breed repertoire van symfonische muziek, oratoria, kamermuziek en educatieve programma's. Ze toerden doorheen de wereld en speelden op belangrijke festivals. Leden van de filharmonische vereniging vormen het kamerorkest.
Voor deze productie werkt het orkest onder leiding van haar vaste dirigent Jerzy Salwarowski. Hij heeft een grote staat van dienst zowel met kamerorkesten als grote symfonische bezettingen en een rijke discografie. Massimo Mercelli werd reeds op zijn 19de eerste fluitist van La Fenice in Venetië, bouwde intussen een indrukwekkende carrière uit als solist en speelde o.a. in de Carnegie Hall New York. In 2003 speelde hij Penderecki's sinfonietta, gedirigeerd door de componist, en Beethovens complete werk voor fluit op het fameuze Beethoven Festival in Bonn, samen met de solisten van de Berliner Philharmoniker.

De Poolse componist en dirigent Krzysztof Penderecki (1933) studeerde bij Skolyszewski en A. Malawski aan het conservatorium te Kraków, waarvan hij in 1972 directeur werd. Het jaar daarop werden drie van zijn composities bij een concours van jonge Poolse componisten met een eerste prijs bekroond. Volgen deze vroege werken nog het voetspoor van Webern en diens streng seriële schrijfwijze, kort daarop sloeg Penderecki nieuwe wegen in op zoek naar een nieuwe klankentaal in de grensgebieden tussen toon en ruis. Hij wilde het door de elektronische muziek verruimde klankbewustzijn ook op traditionele instrumenten overdragen. Het bekendste resultaat van dit streven is de Ofiarom Hiroszimy-Tren (Klaagzang voor de slachtoffers van Hiroshima, 1961), waarin hij tot een geheel nieuwe benadering van het strijkorkest kwam. Door middel van niet-conventionele opdrachten aan de spelers - vervat in een mengeling van nieuwe en oude notatiesymbolen - komen klanken tot stand die op geen enkele wijze meer aan hun bron refereren. Dit werk bracht de componist groot succes, vooral omdat hij een geavanceerde techniek wist te verbinden met het primaat van een tot het uiterste gedreven expressie.

Die hang naar expressiviteit heeft Penderecki altijd behouden, waarbij hij ook conventioneler wegen bewandelde. Reeds in het Stabat mater (1962), maar vooral in de Lucas-passie (1965-1966), komen elementen naar voren die bij de luisteraar herkenning teweegbrengen (gregoriaanse psalmodie, renaissance-polyfonie, drieklank-harmoniek). Dat hij later, in zijn opera Paradise lost (1978) en zijn 2de symfonie (1980), zelfs een 19de-eeuws, romantisch klankideaal heeft geadopteerd, wordt algemeen als een terugval beschouwd. De avantgardistische periode waaraan men zijn reputatie heeft opgehangen, heeft evenwel maar kort geduurd (ca. 1958-1962). Al vroeg is gebleken dat zijn werk in de kern van de zaak polystilistisch is, waarbij het doel - veelal de uitdrukking van een levensbeschouwelijke idee - de middelen heiligt.

Programma:
  • E.W. Elgar (1857-1934), Serenade voor strijkers
  • K. Penderecki (1933), Sinfonietta nr 2 voor fluit en orkest
  • P.I. Tsjaikovski (1840-1893), Serenade voor strijkers
Tijd en plaats van het gebeuren :

Kamerorkest Czestochowa : Elgar, Penderecki & Tsjaikovski
Donderdag 22 mei 2008 om 20.15 u
Academiezaal
Plankstraat 8
3800 Sint-Truiden

Meer info : www.academiezaal.be

Bron : nl.encarta.msn.com

Extra :
Krysztof Penderecki op www.schott-musik.de
Krysztof Penderecki (1933 - ): Grensoverschrijdingen

Video : Krysztof Penderecki op YouTube

12:00 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

Choeur@coeur : Vlaams Radio Koor & Musa Horti met een hart voor koormuziek

Vic Nees Het zangtalent van morgen maakt nu wellicht al deel uit van een amateurkoor. En aangezien het Vlaams Radio Koor denkt aan de toekomst besteden ze met veel plezier aandacht aan de verschillende amateurkoren in ons land. Als seizoensafsluiter brengt het Vlaams Radio Koor een reeks van spirituele en poëtische concerten met Musa Horti, een gedreven amateurkoor onder leiding van Peter Dejans.

Een hart voor koormuziek is het thema voor dit programma met twee koren. Ze gingen op zoek naar enkele pareltjes uit het repertoire voor koor, en brengen ingetogen muzikale poëzie en hemelse klanken. Zo is de 'Messe pour double choeur' van Frank Martin, wellicht één van de mooiste werken uit de koorliteratuur. Hoewel de mis al in 1922 werd geschreven, werd ze pas 40 jaar later voor het eerst uitgevoerd. Voor Martin vormde deze mis de allerpersoonlijkste uitdrukking van zijn eigen religieuze gevoelens, die hij in de eerste plaats als een zaak tussen hem en God beschouwde.

Poëzie vinden we ook terug in de Belgische creatie van 'Stella Maris' van Vic Nees, die terecht een icoon van de koormuziek genoemd wordt. Het werd een heel bijzonder werk voor vrouwenstemmen, bariton solo en accordeon, op teksten uit de liturgie verweven met Franstalige gedichten van de Antwerpse dichter Max Elskamp.

In Mahlers 'Ich bin der Welt abhanden gekommen' uit de 'Rückert Lieder' is de parallel met het beroemde 'Adagietto' uit zijn Vijfde Symfonie onmiskenbaar. Het Vlaams Radio Koor en Musa Horti bundelen hun krachten om van de uitvoering van dit aangrijpende werk, in een bewerking van Clytus Gottwald, een onvergetelijk moment te maken.

Programma :
  • Frank Martin, Messe pour double choeur
  • Alain De Ley, Carmen 101
  • Frank Martin, Songs of Ariel
  • Vic Nees, Stella Maris
  • Gustav Mahler, Ich bin der Welt abhanden gekommen
Tijd en plaats van het gebeuren :

Vlaams Radio Koor, Musa Horti & Ludo Mariën : Choeur@coeur
Woensdag 21 mei 2008 om 20.00 u

Sint-Michielskerk
Naamsestraat
3000 Leuven

Meer info : www.vlaamsradioorkest.be, www.musahorti.be en www.30cc.be
-------------------
Donderdag 22 mei 2008 om 20.15 u
Flagey - Studio 1

Heilig Kruisplein
1050 Brussel

Meer info : www.vlaamsradioorkest.be, www.musahorti.be en www.flagey.be
-------------------
Vrijdag 23 mei 2008 om 20.00 u
OLV-ter-Potterie

Potterierei 79
8000 Brugge

Meer info : www.vlaamsradioorkest.be, www.musahorti.be en www.tinck.be
-------------------
Zaterdag 24 mei 2008 om 20.00 u
Sint-Michielskerk

Sint-Michielsplein
9000 Gent

Meer info : www.vlaamsradioorkest.be en www.musahorti.be
-------------------
Dinsdag 27 mei 2008 om 20.15 u
Jezuïetenkerk

Gasthuisvest 50
2500 Lier

Meer info : www.vlaamsradioorkest.be, www.musahorti.be en www.lierscultuurcentrum.be

Alain De Ley : www.alaindeley.com
Vic Nees op www.matrix-new-music.be
Frank Martin : www.frankmartin.org

Reviews :
Frank Martin 'Le Vin herbé', Emilie De Voght op Kwadratuur.be, 23/02/2008
Vic Nees, 'Trumpet Te Deum & Choral Works', Steven De Waele op Kwadratuur.be, 9/10/2005

07:00 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

18/05/2008

Hallveig Ágústsdóttir : tussen klank en beeld

Sint-Michiels en Sint-Goedelekathedraal De IJslandse kunstenares Hallveig Ágústsdóttir verdiept zich in de wisselwerking tussen klank en beeld. Ze maakt o.a. video's waarin uitvoeringen van nagenoeg identieke muziekwerken boven elkaar geplaatst worden. In een ander werk zie je als antwoord op wat een muzikant speelt een visuele partituur ontstaan die opnieuw de muziek beïnvloedt. Behalve uit video's, performances en muziekcomposities bestaat haar artistieke produktie ook uit schilderijen en tekeningen. Muzikanten van dienst zijn Marieke Berendsen (viool) en Marco Mazzini (klarinet en piano).

Hallveig Ágústsdóttir (1976) volgt momenteel een postgraduaat opleiding in kunst, design en media aan Sint-Lukas in Brussel. Tijdens haar studies 'visuele kunsten' aan het Sint-Lukas van Gent, raakte ze geïnteresseerd in de combinatie van visuele kunst en muziek. Deze interesse vertaalde zich op heel uiteenlopende manieren: tekeningen ('sound drawings') die ook een partituur zijn, een fotoreeks 'music chords' waarbij knikkers en hun schaduw doen denken aan een grillige partituur, audio-visuele improvisaties met muzikanten, grafische partituren en elektro-akoestische muziekstukken.

'Isländisches Praeludium nr.1' is een performance waarbij het tekenen en schilderen onmiddellijk beïnvloed wordt door de muziek en omgekeerd. Agustsdottir reageert al tekenend op wat de muzikant Marco Mazzini improviseert en die laat zich op zijn beurt leiden door het grafische resultaat.
Papier is een materiaal dat zowel beeldende als klankkunstenaars vaak gebruiken en in het 'Duo for paper and piano' wordt geëxperimenteerd met de klank van dit materiaal (afzonderlijk maar ook in de piano) en met de visuele kwaliteiten ervan. Dat laatste door videobeelden te maken tijdens de performance.
Video neemt een belangrijke plaats in in haar recente werk. 'Collage' (Composition for Bass Clarinet) en 'a few lines for cello...' zijn video's waarin uitvoeringen van (nagenoeg identieke) muziekwerken boven elkaar geplaatst worden zodat kleine variaties en verschuivingen zowel hoor- als zichtbaar worden. Behalve de vermelde videowerken zal op dit concert ook een nieuw werk voor viool en live video te zien zijn.

Programma :

Hallveig Ágústsdóttir
  • Isländisches Praeludium nr. 1
  • Duo for paper and piano
  • Collage
  • A few lines for cello...
Tijd en plaats van het gebeuren :

Hallveig Ágústsdóttir, Marieke Berendsen & Marco Mazzini
Dinsdag 20 mei 2008 om 20.00 u

Logos Tetraeder
Bomastraat 26
9000 Gent

Meer info : www.logosfoundation.org en hallveiggka.blogspot.com

Marco Mazzini : www.clariperu.org/mazzini

Elders op Oorgetuige :
Marieke Berendsen stelt eindexamenprogramma rond Italiaanse componisten voor, 27/03/2008

16:00 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

16/05/2008

Sonic Cathedral : kruising tussen spirituele en muzikale wegen

Sint-Michiels en Sint-Goedelekathedraal Les Nuits Botanique voorziet dit jaar een wel heel bijzonder afscheid. Zondag brengen ze elektronicavirtuoos Murcof samen met de atmosferische trompetgalmen van Ibrahim Maalouf en zetten het duo samen met het Ensemble Musiques Nouvelles in de reusachtige Sint-Michiel en Sint-Goedelekathedraal. Een concert waar spiritualiteiten en klanken van verschillende periodes en stijlen elkaar ontmoeten. Op het programma: Bach, Dessy, Pärt, Maalouf en Murcof.

Een concert als kruising tussen spirituele en muzikale wegen, een ontmoeting over de grenzen van tijd en stijl heen, muzikanten die graag hun dagdagelijkse genre even laten voor wat het is (klassiek voor de ene, elektro voor de andere) om in de kathedraal luistermomenten van dank, troost en uitgelaten vrolijkheid te creëren. Het orgel van de kathedraal en de strijkers van het Ensemble Musiques Nouvelles laten hun klanken samensmelten met de elektronica van Murcof en de atmosferische trompet van Ibrahim Maalouf voor een creatie die door twee festivals besteld werd. Deze creatie onstond uit een samenwerking tussen le Printemps de Bourges, les Nuits Botanique en Ensemble Musiques Nouvelles.

Programma :
  • Johann Sebastian Bach, Partita in re mineur - BWV1004, orkestversie
  • Johann Sebastian Bach, Prelude en fuga voor orgel
  • Arvo Pärt, Fratres
  • Jean-Paul Dessy, Inner Future
  • Ibrahim Maalouf, nieuw werk voor trompet en strijkers (creatie)
  • Murcof, Cosmos
Tijd en plaats van het gebeuren :

Sonic Cathedral : Ensemble Musiques Nouvelles + Ibrahim Maalouf & Murcof
Zondag 18 mei 2008 om 20.30 u

Sint-Michiels en Sint-Goedelekathedraal
Sint-Goedelevoorplein
1000 Brussel

Meer info : www.botanique.be en www.musiquesnouvelles.com

Video :
Arvo Pärt, Jean-Paul Dessy, Ibrahim Maalouf en Murcof op YouTube

Jean-Paul Dessy : www.musiquesnouvelles.com en www.compositeurs.be
Ibrahim Maalouf : www.ibrahimmaalouf.com
Murcof : www.murcof.com

Reviews :
Murcof 'cosmos' , Rik Van Lembergen op Kwadratuur.be, 5/12/2007
Concertverslag: Murcof: en muziek doet de rest , Rik Van Lembergen op Kwadratuur.be, 17/03/2007
Murcof 'Remembranza', Johan Giglot op Kwadratuur.be, 19/12/2005
Murcof e.a. 'Utopía', Koen Van Meel op Kwadratuur.be, 9/08/2004

Elders op Oorgetuige :
Les Nuits Botanique : gezellig lentefestival met schitterende artiesten uit binnen- en buitenland, 5/05/2008
Ensemble Modern : Tijd en muziek, 13/03/2007

07:00 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

15/05/2008

Whispering & screaming: intimiteit en exuberant lawaai in Netwerk Aalst

Amen Ra Het wordt een druk weekend in Netwerk Aalst, met liefst twee concertavonden met twee double bills : vrijdag een intieme Whispering Double Bill met Tape en Dictaphone, zaterdag een Screaming Double Bill vol exuberant lawaai met Shit and Shine en Amen Ra.

Tape
Deze Zweedse groep laveert op de dunne grens tussen experiment en popmuziek: het is een trio dat klokkenspel, gitaar, harmonium, orgel en laptopelektronica mengt tot muziek van een kristalheldere, pastorale schoonheid. Hun vorige plaat werd geproduced door Pluramon's Markus Schmickler. In mei komt Luminarium, hun vierde album, uit op het Zweedse Häpna-label (met o.a. Andrea Belfi, Hans Appelqvist, Stephan Mathieu en Pita). Dit concert belooft pastorale schoonheid in haar puurste vorm.

Websites : www.tape.se en www.myspace.com/tapesthlm

Dictaphone
Dictaphone is de in Brussel geboren multi-instrumentalist Oliver Doerell (Swod) en saxofonist / klarinetist Roger Döring. Het duo maakt verstilde filmische jazz gemengd met subtiel elektronisch gekraak en geruis. De ideale soundtrack voor jazzy, licht melancholische zomeravonden …

Website : www.dictaphone-music.de

Shit and Shine
Het Britse Shit and Shine is één groot stonermonster met leden van Todd en Part Chimp. Twee basgitaren, vier tot veertig drummers en een onooglijk casiokeyboardje spelen dezelfde riff. Punk's not dead!

Website : www.myspace.com/shitandshine

Amen Ra
Dit is geen groep, het is een religie. De trage, dreigende doommetal waarin ze grossieren is enkel het middel om op een uiterst brutale wijze een catharis te bekomen. Sunn O))) bewees in het verleden al dat abstracte metal een loutering is voor de gejaagde medemens, en Amen Ra perfectioneert dit. In Netwerk stellen de hogepriesters van de Kerk van Ra hun nieuwe album Mass IV voor.

Websites : www.ritualofra.com en www.myspace.com/amenra

Tijd en plaats van het gebeuren :

A Whispering Double Bill : Tape & Dictaphone
Vrijdag 16 mei 2008 om 20.30 u

A Screaming Double Bill : Shit and Shine & Amen Ra
Zaterdag 17 mei 2008 om 20.30 u

Netwerk /centrum voor hedendaagse kunst x
Houtkaai z/n
9300 Aalst

Meer info : www.netwerk-art.be

Reviews :
Concertverslag Envy + Amen Ra, Johan Roef op Kwadratuur.be, 6/11/2007
Dictaphone, 'Vertigo II', Koen Van Meel op Kwadratuur.be, 6/04/2006
Amen Ra 'Mass III', Guy Van Campenhout op  Kwadratuur.be, 24/02/2006

Interview: Amen Ra, Guy Van Campenhout op  Kwadratuur.be, 15/03/2006

Video :
Oliver Doerell, Roger Döring, Shit and Shine en Amen Ra op YouTube

07:00 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook