25/05/2008

Het Collectief in trioverband in Logos

Helmut Lachenmann 'Allegro Sostenuto' is een indrukwekkend trio van Helmut Lachenmann dat zelden in Vlaanderen te horen is. Nagalm, resonantie en het uitsterven van de klank bekleden een centrale rol in dit stuk voor piano, cello en klarinet. Het Collectief durft het aan om dit beklijvende werk uit te voeren en ze combineren het met een trio van Wolfgang Rihm en Bart Vanhecke. Een concert dat je onder geen beding mag missen !

Het Brusselse ensemble Het Collectief - ontstaan in 1998 - werkt consequent met een vaste kern van vijf muzikanten en bouwde zo een intrigerende eigen sound op, gekenmerkt door een heterogene mix van blazers, strijkers en piano. De kern van het repertoire ligt bij de vroeg 20ste eeuwse modernistische muziek van de Tweede Weense school. Het Collectief onderneemt ook talrijke uitstappen naar de allernieuwste én oude muziek. Dit jaar werken ze aan een portret cd van componist Bart Vanhecke en een opname van 'Mourning the murder of an old Banyan tree' van de jonge Maleisische componist Kee Yong Chong. In dit programma treedt het collectief op in trioverband: klarinet, cello en piano.

Door de grote rijkdom aan kleurschakeringen heeft deze bezetting niet alleen de aandacht van de bejaarde Johannes Brahms (1833-1897) getrokken. Zijn meesterlijke Trio opus 114 (1891) kreeg een eeuw later een opvolger met het kolossale 'Allegro sostenuto' van Helmut Lachenmann (1935). Dit werk bevat zowat alle klankmogelijkheden die men zich in deze bezetting kan voorstellen en moedigt de muzikanten aan hun instrument op doorgedreven alternatieve wijze te bespelen. Lachenmann toont met dit werk aan dat hij met beide voeten in de Duitse traditie staat en tegelijkertijd het pad effent voor het experiment. Door de uitzonderlijk hoge moeilijkheidsgraad qua samenspel en sonore vormgeving wordt dit werk zeer zelden gespeeld. Tot dusver heeft alleen Het Collectief dit werk op het programma in ons land, en daar mogen we best wel beetje fier op zijn.
De 'sostenuto' in de titel refereert naar de centrale rol die resonantie speelt in dit werk. Net als in 'Ausklang' voor piano en orkest dat hij een jaar vroeger schreef, speelt Lachenmann op overtuigende wijze met de overgang van korte tonen en klanken in aangehouden tonen en met de desintegratie van galm in korte klanken en ruis.

Het programma wordt aangevuld met Chiffre IV van Wolfgang Rihm (1952), een werk waarin de soberdere en meer gebalde stijl van deze
componist in de jaren '80 duidelijk hoorbaar is, en 'Dans l'eau du songe', een recente compositie van Bart Vanhecke (1964), opgedragen aan Het Collectief. In dit stuk ontstaat een menging van de klankkleuren van basklarinet, cello en piano van hun donkere diepe register tot de huilende klanken van hun hoge register. Het stuk is strikt serieel gestructureerd aan de hand van een chromatische intervalgroepreeks. De titel komt uit 'Reflets', een gedicht van Maurice Maeterlinck.

Programma :
  • Wolfgang Rihm, Chiffre IV (1983) voor piano, cello en klarinet
  • Helmut Lachenmann, Allegro sostenuto (1986/88) voor klavier, cello, klarinet en basklarinet
  • Bart Vanhecke, Dans l'eau du songe (2005) voor pianotrio
Tijd en plaats van het gebeuren :

Het Collectief : Helmut Lachenmann, Wolfgang Rihm en Bart Vanhecke
Dinsdag 27 mei 2008 om 20.00 u

Logos Tetraeder
Bomastraat 26
9000 Gent

Meer info : www.logosfoundation.org en www.hetcollectief.be

Bart Vanhecke op www.matrix-new-music.be

Extra :
Helmut Lachenmann op www.arsmusica.be (Biografie - Portret - 'Aan het licht brengen' )
Thinking About Helmut Lachenmann, Dan Albertson op www.lafolia.com, november 2004
Gegen die Vormacht der Oberflächlichkeit, Interview met Helmut Lachenmann, Claus Spahn in Die Zeit, 29/04/2004
Wolfgang Rihm op www.arsmusica.be (Biografie - 'Luidop zoeken naar het onzegbare' en Chiffre-Zyklus (Chiffre I-VIII - Bild) Toelichting (fr))
Wolfgang Rihm in conversation with Kirk Noreen and Joshua Cody, sospeso.com
Dossier Wolfgang Rihm op beckmesser.de
Wolfgang Rihm (1951 - ): Wars van minimalisme en neosensibiliteit op www.musicalifeiten.nl

Video :
Helmut Lachenmann, Wolfgang Rihm en Bart Vanhecke op YouTube

Elders op Oorgetuige :
Trinity trip op de dunne grens tussen droom en geperverteerde werkelijkheid, 22/04/2008
Spectra brengt wereldliteratuur in de Bijloke, 27/02/2008
Close my willing eyes : Walpurgis & Het Collectief samen op de planken, 8/10/2007
Ode aan het roken : I AM A MISTAKE, een première van Jan Fabre, Wolfgang Rihm en Chantal Akerman, 8/12/2007
Muziek is een levensproces : interview met Wolfgang Rihm, 7/12/2007
Gradus ad Parnassum : Kobe Van Cauwenberghe & Matthias Koole, 2/11/2007
Het Collectief verkent kleuren- en klankenrijkdom van de instrumenten, 15/03/2007
"I am a mistake" : Avant-première van de Wolfgang Rihms muziek voor de voorstelling van Jan Fabre, 29/09/2006

10:00 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

23/05/2008

Dag van de Nieuwe Muziek in Hasselt

Dag van de Nieuwe Muziek Oud versus Nieuw. De Duitse Orde versus de New Yorkse school. Een middeleeuwse landcommanderij versus een 20ste eeuws industrieel pand. Twee tegenpolen, maar ook veel gelijkenissen tussen deze dagen rond een welbepaalde muziekperiode. In 2007 werd de Dag van de Nieuwe Muziek geboren als het jongere broertje van de sterke traditie van de Dag van de Oude Muziek. In 2008 laat Basilica Festival van Vlaanderen deze nieuwkomer verder doorgroeien.
De focus ligt op muziek die geschreven is in de periode na 1950. Informatietechnologie en andere elektronische audioapparatuur worden niet geschuwd.

In de namiddag bezet Basilica Festival van Vlaanderen met de Dag van de Nieuwe Muziek de site van het pand 'Koloniale Waren' in Hasselt. Ictus, o.l.v. Lukas Pairon, werd opgericht in 1994 en resideert sinds 2003 in de opera van Lille. De programmatie van Ictus beslaat een zeer breed stilistisch spectrum (van Aperghis tot Reich, van Murail tot Waits), maar Ictus zorgt binnen elk concert steeds voor de nodige coherentie. Spectra Ensemble van Filip Rathé werd opgericht in 1993 met de expliciete bedoeling om Vlaamse hedendaagse muziek op professioneel niveau uit te voeren, en dit in confrontatie of dialoog met het werk van internationale collega's. Tussen de concerten door worden er enkele lezingen en workshops gepresenteerd i.s.m. MATRIX, een documentatie- en informatiecentrum rond hedendaagse klassieke muziek. Sinds het voorjaar van 2003 organiseert MATRIX bovendien een waaier aan educatieve activiteiten.

Voor het slotconcert van de Dag van de Nieuwe Muziek in de Sint-Quintinuskathedraal van Hasselt slaan drie Vlaamse ensembles de handen in elkaar: HERMESensemble, ensemble voor hedendaagse muziek, Capella di Voce, als vocaal ensemble eveneens geconcentreerd op een actueel repertoire en Belgian Brass, een collectief van de beste koperblazers van Vlaanderen. O.l.v. dirigent Kurt Bikkembergs brengen ze het programma 'De Klank van de Stilte'.

Start workshop voor kinderen om 14.00 u
Workshop rond muzikale bouwstenen (ritme, tempo, toonhoogte) voor kinderen van het 1ste en 2de leerjaar met instrumentjes die gebouwd zijn naar een ontwerp van de Duits-Argentijnse componist Mauricio Kagel.

Lezing-recital koperblaasinstrumenten na de Tweede Wereldoorlog : 14.00 u - 14.45 u
Via zelf gespeelde luistervoorbeelden introduceert trombonist Jan Smets (o.m. Belgian Brass en het orkest van de Munt) je in de ontwikkelingen op het vlak van instrumentenbouw, speeltechniek en repertoire van koperblaasinstrumenten na 1945.

Concert Ictus : 15.00 u - 16.00 u
  • J.L. Fafchamps, Lettre Soufie: Z3 (Dhal) voor trombone en elektronica door Alain Pire (trombone) en Alex Fostier (elektronica)
  • Y. Maresz, Mettalics (1995) voor trompet en elektronica door Philippe Ranallo (trompet) en Alex Fostier (elektronica)
Websites :www.ictus.be, yan.maresz.free.fr en www.compositeurs.be

Componistenportret: Morton Feldman
: 16.30 u - 17.15 u
Musicoloog Maarten Quanten schetst een portret van de Amerikaanse componist Morton Feldman (1926-1987). Verschillende van zijn werken veroorzaakten omwille van hun extreme lengte controverse. Dit is een lezing vol luistervoorbeelden (o.a. uit Rothko Chapel dat aan bod komt tijdens het slotconcert door Hermes) en beeldmateriaal.

Mini-concertje met de kinderen van de workshop& Concert academie van Izegem, experiment nieuwe muziek : 17.30 u

Concert Spectra Ensemble: 18.00 u - 18.45 u
Selectie uit 60 minicreaties of 'vingerafdrukcomposities', een opdracht van ComAv, het Componistenarchipel Vlaanderen. De deelnemende componisten vormen een dwarsdoorsnede van componerend Vlaanderen, behoren tot alle leeftijdscategorieën en hebben voor deze gelegenheid een kernachtige vingerafdrukcompositie geschreven. De stukken variëren van solowerk tot werk voor de volledige bezetting en duren gemiddeld 90 seconden.
Websites : www.spectraensemble.com en www.comav.be

Slotconcert HERMESensemble i.s.m. Capella di Voce & Belgian Brass om 20.30 u
  • J. Van der Roost, Tre Skizze
  • P. Ablinger, Weiss/Weisslich (versie '5b: For St. Anna in Zepernick')
  • J. Tassyns, The Hollow Men
  • M. Feldman, Rothko Chapel
Websites : www.hermesensemble.be , www.capelladivoce.be enwww.belgianbrass.com
Peter Ablinger : ablinger.mur.at
Jelle Tassyns op www.muziekcentrum.be
Jan Van der Roost op www.matrix-new-music.be Tijd en plaats van het gebeuren :

Basilica Festival van Vlaanderen - Dag van de Nieuwe muziek
Zondag 25 mei 2008 vanaf 14.00 u

Pand 'Koloniale Waren'
Koningin Astridlaan 85
3500 Hasselt

Slotconcert om 20.30 u
Sint-Quintinuskathedraal Hasselt
Vismarkt 1
3500 Hasselt

Meer info : www.festival.be

Extra :
Jean-Luc Fafchamps, 'Lettre Soufie: K' door Orchestre Nationale de Lille op Kwadratuur.be
Morton Feldman, 'Rothko Chapel (fragment)' op Kwadratuur.be
Morton Feldman: Fijnzinnig klankschilder, Jan de Kruijff op www.musicalifeiten.nl
Jelle Tassyns - Een Dendermonds componist, Davy De Decker op www.denderend.be, 22/05/2007

Elders op Oorgetuige :
Ontdekkingstocht langs hedendaagse concerto's (Jean-Luc Fafchamps - Lettres Soufies), 8/04/2008
Harry Halbreich & Morton Feldman in Les Brigittines, 24/03/2008
HERMESensemble & Capella di Voce: De klank van de stilte, 13/03/2008
John Cage & Morton Feldman : een unieke luisterervaring, 13/02/2008
De kunst van Morton Feldman, 11/02/2008
Vingerafdrukken van 60 Vlaamse componisten, 19/11/2007
November Music : muziek mét jongeren, 13/11/2007
Ictus & Ircam : ritme, percussie en elektronica, 22/03/2007
Jean-Philippe Collard-Neven brengt Fafchamps, Mantovani, Fiorini, Messiaen en Scriabin, 15/03/2007
Wereldcreatie vioolconcerto van Jelle Tassyns, 6/06/2006

13:00 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

Happening Herkenrode : drie solo's

An Raskin Zondag organiseert het Cultuurcentrum Hasselt de jaarlijkse 'Happening' in het bezinningscentrum van Herkenrode. Drie solisten brengen elk een gevarieerd programma van ongeveer een half uur: An Raskin, Viviane Sofronitzki en Yves Storms. Het belooft alweer een bijzonder mooie muzikaal moment in het unieke historische decor van de Herkenrode abdisresidentie te worden.

An Raskin studeerde aan de conservatoria van Tilburg, Groningen en Den Haag. Nadien ging ze zich in Moskou vervolmaken aan de Staatsacademie voor muziek, als assistent van de beroemde bajanist en pedagoog Friedrich Lips. Zowel solistisch als in kamermuziekverband concerteerde ze in de meeste Europese landen.
Met de bajan als volwaardig concertinstrument brengt zij met het programma Van Bach tot… een zeer grote verscheidenheid aan componisten en stijlen, zodanig dat het instrument zich in al zijn mogelijkheden kan voorstellen.
An raskin bespeelt de bajan, een variant van de accordeon. De bajan is op en top Russisch en ontwikkelde zich vanuit de volkscultuur tot een volwaardig concertinstrument. Als 18-jarige trok An Raskin naar rusland om dit instrument te studeren en ontwikkelde ze een grenzenloze bewondering voor Sofia Gubaidulina. Deze hedendaagse Russische componiste is dan ook aanwezig in al haar programma's. Ook Bach, Vivaldi en Moessorgski klinken erg verrassend op dit virtuoze instrument.

Viviane Sofronitzki begon haar pianostudies in familiekring in Moskou. Zij ontwikkelde een passie voor de fortepiano en trad in Rusland veelvuldig op. Zij behaalde haar diploma Uitvoerend Musicus aan het conservatorium van Moskou, daarna was ze actief in Canada en ging zich in 1997 aan het Koninklijk Conservatorium Den Haag verder bekwamen in het spel op fortepiano en klavecimbel. Ze won verschillende prijzen en was te gast op vele festivals. Tijdens het concert in Herkenrode brengt ze een aantal impromptus van Franz Schubert.

Yves Storms tenslotte behaalde in 1977 aan het Koninklijk Vlaams Muziekconservatorium van Antwerpen met de grootste onderscheiding de Eerste Prijs voor gitaar. Hij werd tweemaal Eerste Laureaat op internationale gitaarwedstrijden. Thans is hij docent gitaar aan het Koninklijk Muziekconservatorium van Gent.Hij bouwde een internationale carrière uit en trad op met tal van gerenommeerde orkesten en solisten. Het repertoire van Yves Storms bestrijkt alle stijlen en perioden.

Programma :
  • An Raskin, bajan : Van Bach tot …
  • Viviane Sofronitzki, pianoforte : Franz Schubert
  • Yves Storms, gitaar : Fernando Sor, Yuquihiro Yocoh, Isaac Albèniz
Tijd en plaats van het gebeuren :

Happening Herkenrode : An Raskin, Viviane Sofronitzki en Yves Storms
Zondag 25 mei 2008 om 15.00 u
Abdij van Herkenrode
Herkenrodeabdij 1
3511 Kuringen

Meer info: www.ccha.be

An Raskin op www.agartha-ensemble.be
Viviane Sofronitzki : www.sofronitzki.com

Elders op Oorgetuige :
Agartha in ontmoeting met Sofia Gubaidulina, 8/05/2008
Agartha & François Deppe in Logos, 23/10/2007
An Raskin, Russische accordeonmuziek, 30/10/2006

07:00 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

22/05/2008

Dag in de Branding opent met Vlaams-Nederlandse hommage aan Lois Vierk

Dag in de Branding Dag in de Branding is een eendagsfestival voor nieuwe muziek dat vier maal per jaar plaatsvindt op verschillende locaties in de Haagse Binnenstad. Elke editie opnieuw geeft de avant-garde van de muziek acte de présence in een spectaculair festivalprogramma dat duurt van 3 uur 's middags tot 3 uur 's nachts. Met muziek die grenzen overschrijdt en vooroordelen doorbreekt. Wat je te zien en te horen krijgt is een mix van hedendaagse klassiekers en wereldpremières, gevestigde namen en jong talent.

Het Vlaamse Champ d'Action mag samen met Slagwerkgroep Den Haag de spits afbijten. Slagwerkgroep Den Haag en Champ d'Action zijn twee in eigentijdse en nieuwe muziek gespecialiseerde ensembles die sinds 2005 regelmatige samenwerken, wat zich uitte in o.a. diverse programma's met minimal music (2004-2007), het gezamenlijk ontwikkelde semi-scenische project Hildegard van James Wood (2005-2006), en een programma voor elektronica en slagwerk met drie opdrachtwerken van Dmitri Kourliandsky, Serge Verstockt en Yannis Kyriakides (2007).

Voor Dag in de Branding brengen beide ensembles een speciaal samengesteld programma, waarin werk van de Amerikaanse componiste Lois Vierk centraal staat en in verband wordt gebracht met enkele componisten die ieder op hun wijze verwant zijn met haar. Er klinken twee voor haar kenmerkende werken, en een werk van de eveneens Amerikaanse componist Alvin Lucier, naast twee recente opdrachtwerken van de in Nederland werkende internationale componisten Claudio Baroni en Yannis Kyriakides. Allen gebruiken elektronica en versterking in hun composities, waarbij klankkleur, sinustonen en nieuwe toepassingen van elektronisch instrumentarium een hoofdrol spelen.

Tijd en plaats van het gebeuren :

Dag in de Branding
Zaterdag 24 mei 2008 vanaf 15.00 u

Op verschillende locaties in Den Haag

Het volledige programma en alle verdere info vind je op www.festivalindebranding.nl
-----------------
Champ d'Action & Slagwerkgroep Den Haag : Hommage aan Lois Vierk
Zaterdag 24 mei 2008 om 15.00 u

Theater Korzo
Prinsegracht 12
Den Haag

Meer info : www.festivalindebranding.nl, www.korzo.nl, www.champdaction.be en www.slagwerkgroepdenhaag.nl

Elders op Oorgetuige :
Champ d'Action & Slagwerkgroep Den Haag: Organised sound, 18/10/2007
Multimedia opera Hildegard van James Wood in wereldpremière, 16/09/2006

16:00 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

Cranc : Rhodri Davies, Angharad Davies & Nikos Veliotis in Q-O2

CRANC Van 19 tot 25 mei zet CRANC (Rhodri Davies, harp - Angharad Davies, viool & Nikos Veliotis, cello / video) gedurende één week een virtueel-feedback-project in audio en video op. De dagelijkse audio- en video-opnames zullen dienen als basis voor de opnames van de volgende dag. Ze hebben geen enkel idee hoe het eindresultaat eruit zal zien of klinken, maar je kan het zaterdag wel gaan beluisteren in het Q-O2 werkhuis in Brussel.

Rhodri Davies
Rhodri Davies werd geboren in Aberystwyth, Wales in 1971. Als harpist confronteert hij de traditionele concepten van harp door het gebruik van preparations, detuned, bowed en e-bowed strings.
Naast solo performances werkt Davies nauw samen in duo’s met John Butcher, Mark Wastell en Ingar Zach. Hij speelt ook in groepen die zich helemaal toeleggen op vrije improvisatie; Broken Consort, The Sealed Knot (met Burkhard Beins en Mark Wastell), CRANC (met Angharad Davies en Nikos Veliotis), Derek Bailey's Company, Evan Parker's string project en No Spaghetti Edition.
Veel van Davies' werk richt zich op de tegenstrijdige en complementaire flux tussen compositie en improvisatie. Heel wat groepen bij wie hij speelt weerspiegelen die interesse : IST (met Mark Wastell en Simon Fell), Assumed Possibilities (met Chris Burn, Phil Durrant en Mark Wastell), Apartment House (waarbij de nadruk op de uitvoering van grafische composities en werken van componisten als Cardew ligt) en Chris Burn's Ensemble.
De invloed van live electronics en musique concrète is merkbaar in zijn interesse voor en zoektocht in noise, stilte, textuur en abstract geluid op zijn akoestisch instrument.

Angharad Davies
Angharad Davies is een freelance violiste uit Londen en actief in hedendaagse, improvisatie- en experimentele muziek, zowel als solist als in ensembles. Na haar klassieke opleidingen (BMus; P.G.C.E; postgraduaat in R.N.C.M. ) studeerde ze verder viool bij Charles-Andre Linale in Dusseldorf en Howard Davis in London.
Haar specifieke benadering tot de viool bestaat uit het uitbreiden van de akoestische mogelijkheden van het instrument door objecten vast te maken op de snaren of door onverwachte delen van het instrument te bespelen. Haar stukken geven blijk van een empirische benadering van muziekinstrumenten. Ze heeft zich toegewijd in het onderzoeken van en grenzen verleggen in het produceren van geluid op viool.

Tijd en plaats van het gebeuren :

Nikos Veliotis
cello/video
'Videokunstenaar in het lichaam van een muzikant'

Tijd en plaats van het gebeuren :

Cranc : Rhodri Davies, Angharad Davies & Nikos Veliotis
Zaterdag 24 mei 2008 om 20.30 u

Q-O2 werkhuis
Vlaamsesteenweg 167
1000 Brussel

Meer info : www.q-o2.be, www.rhodridavies.co.uk, www.angharaddavies.com en www.myspace.com/nikosveliotis

Elders op Oorgetuige :
Trio Stevie Wishart, Julia Eckhardt & Rhodrie Davies, 12/06/2007
Rhodri Davies + Stevie Wishart, 20/09/2006

12:00 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

Blindman-percussiekwartet geeft er een stevige lap op in Melle

BL!NDMAN [4×4]drums Met de Oorkussen-concertreeks programmeert de Cultuurdienst van Melle een jaar lang om de maand een concert van een muzikant of groep van eigen bodem. Vrijdag is het podium van de raadzaal van het Gemeentehuis gereserveerd voor het jonge en dynamische Blindman-percussiekwartet. In PULSATION gaat het BL!NDMAN [4×4]drums een luisterrijk repertoire te lijf. Dit aanstekelijk programma wordt met evenveel precisie als energie opgediend, overgoten met een stevige dosis jeugdig enthousiasme.

Het principe van Drumming (1971) is gebaseerd op een geleidelijk opbouwen van een centraal basismotief. Bij elke stap in de opbouw, waarbij het motief 'voller' wordt, lijkt het voor de luisteraar alsof ook het karakter van het motief verandert. Eens dat de opbouw een feit is, wordt het motief onderworpen aan tal van combinaties en verdelingen tussen de verschillende spelers, waardoor een fascinerende interactie ontstaat. Het werk, dat in zijn volledige vorm meer dan een uur duurt, kwam tot stand nadat Steve Reich (1936) een lange periode in Afrika had verbleven en er met lokale musici had geïmproviseerd.

Thierry De Mey is vooral bekend als huiscomponist en filmmaker bij Rosas. Musiques de Tables (1987) is een compositie voor drie paar handen op drie tafels die de relatie tussen muziek en beweging onderzoekt . Met dit werk tast De Mey als het ware de grenzen af tussen muziek en de beweging die deze muziek produceert en hoorbaar maakt. De posities van de handen en de bewegende figuren zijn een soort vormentaal die men kan vergelijken met een danschoreografie, met dit verschil dat hier het beeldende aspect inherent is aan het muzikale en omgekeerd.

De Japanse componist Toru Takemitsu (1930-1996), is een van de eerste componisten uit Oost-Azië die een prominente plaats verworven hebben in de geschiedenis en ontwikkeling van de westerse muziek. Merkwaardig genoeg was Takemitsu bijna volledig autodidact. Hij kwam met westerse muziek in contact tijdens zijn legerdienst, en dit fascineerde hem zodanig dat hij zelf dit soort muziek ging maken. Takemitsu had interesse voor de meest diverse muziekstijlen, hij benaderde de muziek zonder het typische hokjesdenken en we vinden in zijn werk referenties naar jazz, musical en popmuziek, naast de klassieke westerse en oosterse muziek. Met componisten als Debussy en Messiaen deelt hij een voorkeur voor fijnzinnige klankweefsels en bijzondere timbres en onder invloed van Schaeffers ‘musique concrète’ ging hij elektronische muziek maken, met onder meer ‘Mizu no kyoku’ (1960) of Watermuziek. Water zal trouwens een constante worden in zijn oeuvre, met haar connotaties van zuiverheid en vaagheid sluit het thema water nauw aan bij de magische, dromerige soundscapes die Takemitsu creëerde. De aandacht voor de klank, het gebrek aan thematische ontwikkeling en de aandacht voor de natuur, zijn ook aspecten die we vinden in de Japanse muzikale traditie. Hoewel Takemitsu zich aanvankelijk sterk op westerse muziek richtte, is zijn culturele achtergrond nooit volledig weg te denken. Vanaf het begin van de jaren zestig gaat hij ook meer expliciet verwijzen naar de Japanse traditie door het gebruik van traditionele instrumenten als de sho (mondorgel), biwa (een luittype verwant met de Chinese pipa) en de shakuhachi (bamboefluit).

De Japanse componist Toshio Hosokawa (1955) wordt net als zijn oosterse collega's Tan Dun en Toru Takemitsu geïnspireerd door de natuur. Ook hij slaagt erin om zijn oosterse cultuur met de westerse muzikale taal te vermengen tot een heel eigen geluid. In 1983 studeerde hij bij de Duitse componist Klaus Huber en die zette hem aan om de klassieke Japanse muziek grondig te bestuderen. Hosokawa had daarvoor eerst in Tokyo gestudeerd en daarna in Berlijn (bij Isang Yun) en Freiburg (bij Klaus Huber en Brian Ferneyhough). Meer dan 20 jaren later, wordt zijn werk wereldwijd gespeeld door tal van gerenommeerde ensembles en orkesten. In 1989 richtte hij samen met enkele andere jonge componisten het jaarlijkse festival "International Contemporary Music Seminar and Festival" op waarvan hij nu ook de artistieke leiding heeft.

De Gentse componist en stichtend lid van Hardscore Frank Nuyts kennen we vooral voor zijn gedurfde neo-tonale toonspraak en zeer persoonlijke verwerking van invloeden uit de zogenaamde commerciële muziekgenres. In 2004 schreef hij op vraag van de jonge Amerikaanse marimbavirtuoos Eric Beach 'Empty Music' een werk voor marimba solo. Nog datzelfde jaar bewerkte hij Empty Music in opdracht van dirigent Daniël Gazon voor een ensemble van vijftien instrumenten en twee solo marimba's tot Low-key music. De solopartij van Empty Music was dan ook dermate complex dat ze gemakkelijk opgesplitst kon worden in twee marimba-partijen. Deze Low-key music was op tijdens November Music 2005 ook al te horen in een versie voor drie slagwerkers. En nu is er dus ook de kwartetversie (2004-2006). Het is vlotte, vinnige, aanstekelijke en zelfs ietwat nerveuze muziek. Nuyts houdt duidelijk van drive, virtuositeit en snelle tempi. Low Key music gunt de slagwerkers zichtbaar speelvreugde.

Programma :
  • Steve Reich, Drumming (4 set bongo) kwartet
  • Christos Hatzis, Fertility rites (marimba en tape)
  • Thierry de Mey, Musique de tables (drie tafels en zes handen)
  • Toru Takemitsu, Rain tree (set up vibrafoon, marimba en crotales)
  • Toshio Hosokawa, Sen vi (2 bongo 2 conga, basdrum en crotales)
  • Frank Nuyts, Low key Quartet (2 marimba, vibrafoon en percussie)
Tijd en plaats van het gebeuren :

BL!NDMAN [4×4]drums : Pulsation
Vrijdag 23 mei 2008 om 20.00 u

Gemeentehuis - Raadzaal
Gemeenteplein 1
9090 Melle

Meer info : www.blindman.be

Bron : Tekst Dirk Moelants voor deSingel, februari 2007

Steve Reich : www.stevereich.com en www.myspace.com/stevereichmusic
Christos Hatzis : www.hatzis.com en www.myspace.com/christoshatzis
Thierry de Mey op www.matrix-new-music.be
Toru Takemitsu op www.soundintermedia.co.uk en www.themodernword.com
Toshio Hosokawa : Bio en Portret van de componist als verdoken vraaggesprek, Tino Haenen op www.arsmusica.be
Frank Nuyts : www.hardscore.be en www.matrix-new-music.be

Extra :
Gesprek met Thierry De Mey, opgetekend door Jean-Luc Plouvier, juli 2001 op www.ictus.be

Elders op Oorgetuige :
20ste eeuwse Japanse muziek in Logos, 18/06/2007
Tokyo String Quartet met nieuw werk van Hosokawa, 20/03/2007
Ghost Opera voor strijkkwartet en pipa en wereldcreatie Kee-Yong Chongs Inner Mirror, 5/02/2007

Benieuwd ? Bekijk alvast deze video van Thierry de Mey's Musique de tables (YouTube, Jessica Ryckewaert , 7/01/2008, 6' 52")



Meer video's : Steve Reichs Drumming, Christos Hatzis, Toru Takemitsu en Toshio Hosokawa op YouTube

07:00 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

21/05/2008

Jan Lust met gevarieerd programma in de Rode Pomp

Janpieter Biesemans Vrijdag speelt pianist Jan Lust in de Rode Pomp een recital met werk van Chopin, Alkan, Debussy, Ravel. Verder ook werk van een jonge en iets minder jonge Belg : Kristof Raes en Janpieter Biesemans.

Kristof Raes (1971) studeerde piano bij Levente Kende aan het Lemmensinstituut en volgde ook schriftuurvakken, o.a. lessen muziekanalyse en compositie bij Piet Swerts en contrapunt bij Jan Vanderroost. Hij geeft pianoles in Eeklo en aan de Academie voor Podiumkunsten in Gent.

Kristof Raes : "Ik componeerde al op heel jonge leeftijd, ook tijdens de lessen in de humaniora kon ik 't niet laten muziek te schrijven - geen leerkracht die het ooit merkte. Tot nu toe componeerde ik vooral voor piano en kamermuziek. Hou ervan m'n eigen instrument, de piano, op die manier te blijven herontdekken, ondanks de direkte link naar het orkestrale denken. 't Is niet zo simpel om iets over je eigen muziek te zeggen. Het componeren zelf ervaar ik als 'n proces dat, gelukkig maar, rationeel niet te vatten is, waar je zelf je actieve aandeel in hebt maar dat ergens geleid wordt. Openstaan voor 'n eerlijke frequentie, 'n verbondenheid, en die zo rechtstreeks mogelijk verklanken, daarbij niet terugdeinzend voor opborrelende verrassende gevoelsmatigheden in het immense kleurenspectrum die de menselijke ziel herbergt. Ook inspiratie uit het dierenrijk, de schepping,de kosmos... en daarin badend , een nieuw muziekstuk, 'n ander klimaat en atmosfeer laten geboren worden, laten bestaan, geen te vergelijken met een ander, elk uniek en bescheiden tegenover het grote geheel...Tot op heden heeft het me nog niet echt bezig gehouden m'n creaties te verspreiden, misschien moet ik dit inderdaad wat meer doen..."

Vernieuwing is voor de Vilvoordse componist Janpieter Biesemans (1939) bewust geen prioriteit. Een belangrijk kenmerk van zijn muziek is de band tussen muziek en het leven. Enerzijds is zijn muziek een zoektocht naar wat er in de mens en de wereld leeft. Anderzijds tracht hij als een maatschappijbewust kunstenaar een boodschap over te brengen met zijn werken. Met een grote variatie aan muzikale middelen en stijlen poogt hij op een zo efficiënt mogelijke wijze een buitenmuzikale realiteit uit te drukken.
Biesemans ziet zichzelf niet als componist, maar als 'muziekschrijver'. Waar een 'echte' componist volgens hem onmiddellijk 'to the point' komt bij het concipiëren van een werk, opteert Biesemans voor een alternatieve schrijfwijze. In een eerste fase wordt zijn aandacht getrokken door een gegeven dat hij als zijn 'muze' definieert. Met deze muze als gids ontwikkelt het muziekstuk zich tijdens het schrijven om pas bij de laatste noot tot de essentie te komen.

Programma :
  • K. Raes, Prelude
  • Ch. V. Alkan, Nocturne op. 22
  • J-P Biesemans, Serenade
  • C. Debussy, Images I : Reflets dans l'eau, Hommage à Rameau, Mouvement
  • M. Ravel, Pavane pour une infante défunte
  • F. Chopin, 4 ballades
Tijd en plaats van het gebeuren :

Pianorecital Jan Lust
Vrijdag 23 mei 2008 om 20.30 u

De Rode Pomp
Nieuwpoort 59
9000 Gent

Meer info : www.rodepomp.be

Janpieter Biesemans op www.matrix-new-music.be

15:44 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

MEINHOF. : vergeetput voor duistere reflecties

MEINHOF MEINHOF. is een parcours van drie beklijvende audiovisuele installaties, geïnspireerd door de figuur van Ulrike Meinhof. Deze Duitse journaliste was één van de kopstukken van de Rote Armee Fraktion, de actiefstelinkse terreurgroep in Duitsland na mei 1968. De Brusselse fotografe en video- en filmmaakster Annik Leroy peilt in dit drieluik naar de innerlijke wereld van een vrouw die in volkomen isolement wordt overgeleverd aan haar meest private zelf. De installatie (Psycho) Zerreiswolf vertrekt van een brief van Meinhof die getuigt van de beklemming en isolatie van haar leven in de cel. Lieber wütend als traurig bestaat uit drie naast elkaar geprojecteerde fragmenten van de briefwisseling die ze van 1972 tot 1973 voert met haar dochters Bettina en Regine. Unheimlich schwer/politisch tenslotte is een video-installatie met geluidsfragmenten van interviews met Meinhof uit de tijd dat ze nog een bekende journaliste was. Pieter Van Bogaert: "Leroy's videobeelden zijn statisch, zoals een gevangenis. Ze zijn traag, zoals de eenzaamheid. Het zijn donkere beelden, die verwijzen naar duistere tijden. Maar soms lichten ze op, als een zoeklicht in de nacht."

Annik Leroy woont en werkt en Brussel als filmmaker, fotografe, en professor aan de ERG. In 1981 maakt ze een langspeelfilm in zwart/wit, In der Dämmerstunde Berlin de l'aube à la nuit. In 1999 wint ze met haar film Vers la mer verschillende internationale prijzen. In 2000 maakt ze in samenwerking met het ensemble voor hedendaagse muziek Q-O2 de kortfilm ffff+ppppp en in 2005 maakt ze de documentaire Cell 719, dat werd getoond op de festivals van Rotterdam en Amsterdam. Verder heeft ze ook reeds fototentoonstellingen en videoinstallaties op haar naam staan: Isolés, Ici (2003-2004, Doornik, Brussel), (Psycho) Zerreisswolf (2005-2006, Oudenaarde, Brussel), Lieber wütend als traurig (2006, Brussel, 2007, Berlijn).

Pieter Van Bogaert over MEINHOF.
De geschiedenis is bekend. Eind jaren zestig, begin jaren zeventig is de Duitse bondsrepubliek in de ban van de Rote Armee Fraktion, de RAF. In 1968 laten Andreas Baader en Gudrun Ensslin hun eerste bommen ontploffen in twee supermarkten in Frankfurt. In 1970 helpt Ulrike Meinhof, op dat moment nog een gerespecteerde linkse journaliste, bij de bevrijding van Baader uit een Berlijnse gevangenis - sindsdien heet de RAF in de volksmond de Baader-Meinhof-Gruppe. In 1972 vliegt Meinhof zelf de gevangenis van Köln-Ossendorf in. Vier jaar later, in 1976, wordt ze dood aangetroffen in een cel van de zwaarbeveiligde gevangenis van Stuttgart- Stammheim.

De geschiedenis is bekend. En toch eindigt dit verhaal niet in 1976, met de dood van Meinhof. Ook niet in 1977, met de dood van Baader en Ensslin. En zelfs niet in 1998, met het officiële communiqué aan persagentschap Reuters waarmee de RAF zichzelf opheft. De korte geschiedenis van de RAF blijft nog lang nazinderen in en na de twintigste eeuw. En wat leeft in het collectieve geheugen, sijpelt onvermijdelijk door naar de kunst. Dat was in 2005 duidelijk te zien in de RAF-tentoonstelling in Berlijn. Werk van Duitse iconen Gerard Richter en Joseph Beuys, maar ook van een jongere generatie niet-Duitse kunstenaars, zoals Johan Grimonprez of Bruce LaBruce, illustreerden de impact van de RAF op de kunst en haar tijd.

Annik Leroy was er niet bij op die controversiële tentoonstelling in Berlijn. Ze was op dat moment pas begonnen was met haar eigen trilogie. Bovendien zou haar MEINHOF. niet echt passen in een groots opgezet evenement met de ondertitel Zur Vorstellung des Terrors. Leroy brengt geen voorstelling van de terreur, maar heeft het over de gevolgen. En over wat daaraan voorafgaat. Ze werkt vanuit de periferie en vanuit het zelf. Dat is waarschijnlijk ook de reden waarom het dertig jaar duurde eer de kunstenares, zelf pas twintig toen Meinhof naar de gevangenis vertrok, elementen van die gebeurtenissen zal gebruiken voor dit werk. Dat is ook de reden waarom dit werk vandaag nog relevant kan zijn.

Geen werk over de RAF dus, maar wel over gebeurtenissen die deze beweging stuurden. Geen werk over de spectaculaire acties van de terreur, maar wel over de psychologie. Niet over de terroristische organisatie, maar wel over de persoon erachter. MEINHOF. is persoonlijk en intimistisch, maar vooral beklemmend. Elk nieuw deel vertrekt van een ander facet van een moeilijk te doorgronden persoonlijkheid. Het zoekt naar het gevoel van de gevangene, in een brief vanuit haar dodencel ([Psycho]Zerreiswolf, 2005). Het zoekt naar de moeder die correspondeert met haar tweelingdochters (Lieber Wütend als Traurig, 2006). Het zoekt de vrouw, de journaliste, een politiek en publiek figuur (Unheimlich Schwer/Politisch, 2007).

MEINHOF. is samengesteld uit fragmenten. Geschreven en gesproken teksten, videobeelden en filmprojecties vullen elkaar aan. Het werk zoekt naar de intimiteit, naar de menselijkheid, naar de politieke motivatie achter de publieke persoon die Meinhof altijd geweest is: voor, tijdens en na haar gevangenschap. Veel heeft Leroy daarbij niet nodig. Haar videobeelden zijn statisch, zoals een cel. Ze zijn traag, zoals de eenzaamheid. Bijna zwart, zoals de geschiedenis. Maar soms lichten ze op: een zoeklicht dat weer wegdraait, nog voor je wat merkt.

Het lijkt alsof de installaties lichter worden naargelang het productieproces evolueert - een productieproces dat zich laat lezen als een verwerkingsproces. In 2005, bij het begin van de trilogie, is er amper iets te zien. Centraal staat de video Cell 719. Het zwarte beeld wordt af en toe doorbroken door een straal van licht, als van een auto of een boot; op de voorgrond lijkt de vloer waar we op staan langzaam te veranderen in een oever met wassend water. We zien geen mensen of landschappen, en toch heeft het alles van een reis, één die je maakt met de ogen bijna dicht, in een voertuig zonder voorruit, zonder perspectief. ‘As if’ zijn de belangrijkste woorden in dit deel. Alsof we ons moeten verplaatsen in de huid van een ander.

Deze trilogie is vanaf het begin essentieel ongemakkelijk, zo ongemakkelijk als haar onderwerp. De kunstenares maakt het vandaag net zo moeilijk voor de kijker als voor de gevangene en de gegijzelde samenleving van toen. De duistere beelden geven weinig prijs. De opstelling is sober, strak, streng en daardoor quasi perfect. Het geluid van de ratelende filmprojectoren in de rug van de bezoeker is storend. Het is een geluid dat je nooit loslaat, dat je gevangen zet in de installatie. Een krassend geluid dat elke intimiteit onmogelijk maakt. Een geluid dat irriteert en gek maakt.

Hetzelfde geluid en dezelfde techniek keren terug in elk nieuw deel van dit werk. De filmprojectoren (geen video voor dit effect, Leroy lijkt expliciet te kiezen voor de techniek van Meinhofs tijd) werpen de woorden uit de titels van de afzonderlijke delen op de muur. Woorden die in de pellicule werden gekrast en zo zorgen voor een nerveus, nooit statisch beeld. Als krassen die groeien op de muur van een cel. Zo doorleefd als de teksten zijn, zo doorleefd zijn deze woorden. Zo doorleefd is ook de tekening met enkele scherpe lijnen op de muur. Het is een kopie van dat ene beeld van Ulrike Meinhof, in 1973 in haar Keulse gevangenisplunje: grijze schort, kort geknipt haar, nors voor zich uit kijkend en de handen boven het hoofd (geeft ze zich over? Denkt ze na? Is ze afwezig?). De originele foto waarop dit beeld gebaseerd is, werd gemaakt zonder haar medeweten en groeide uit tot een icoon. Een persoon gereduceerd tot een beeld, sinds 1973 duizenden keren gereproduceerd. Je ziet het pas bij het buitengaan. Met een stift gekopieerd op een muur, zo groot als de echte Meinhof ongeveer moet geweest zijn.

Zoals Meinhof lang geleden gereduceerd werd tot een beeld, zo reduceert Leroy haar wereld tot een cel, haar leven tot een keuze. Zoals iedereen vertrekt ook Leroy van Meinhofs publieke persona, om het verder in te vullen met bijeengesprokkelde details. Elk nieuw deel graaft dieper in de persoon en de tijd. Met elke nieuwe stap lijken de beelden ook iets meer herkenbaar. Het gebouw, het raam en de verschillende tinten grijs in Lieber Wütend als Traurig (2006) zorgen voor wat we een white-out zouden kunnen noemen, als contrast met de bijna volledige black-out uit het eerste deel. Drie schermen zorgen voor beeld en tegenbeeld, als een weerspiegeling van het antwoord van de moeder op de brieven van haar beide dochters aan haar zij. Het geluid van de pen over het papier, een kuch of een zucht evoceren een moeder, een vrouw met de rug tegen de muur. Het is die muur die het beeld vult in Unheimlich Schwer/Politisch (2007).

Interviewfragmenten uit 1966-69 met de politieke Meinhof, de journaliste, graven dieper in haar tijd en persoonlijkheid. Het lichtste, scherpste, duidelijkste deel van de trilogie blijkt achteraf ook het beklemmendste. Het gaat over de vrijheid die er niet is: de vrijheid van de instituties, die van de staat, de media, de vrouw, ... Ze komen tegen de achtergrond van een muur met daarachter een stukje van de lucht en het geluid van een helikopter. Te veel muur, te weinig lucht, te veel controle. Net als in het tweede beeld in dit derde deel: de gevangene (niet de persoon is herkenbaar, maar wel de schort uit de tekening van twee jaar geleden), met de handen in de schoot, berustend, met de schouders tegen de muur. Het kader is te klein om ook haar hoofd erin te krijgen. Het resultaat is van een beklemmende lichtheid, een drukkende alledaagsheid.

Deze beelden evoceren stuk voor stuk onmogelijke ruimtes. Net als de kunstenares en haar onderwerp rest de toeschouwer geen andere keuze dan ze te aanvaarden als een te dragen lot. Als het gevolg van een eigenzinnige artistieke en politieke keuze. Als een vergeetput voor duistere reflecties.

Tijd en plaats van het gebeuren :

Annik Leroy : MEINHOF.
Vrijdag 23, maandag 26 en vrijdag 30 mei 2008, telkens van 17.00 u tot 19.00 u
Zaterdag 24 en zaterdag 31 mei 2008, telkens van 14.00 u tot 19.00 u
Zondag 25 mei 2008 van 14.00 u tot 17.00 u

Raffinerie
Manchesterstraat 21
1080 Brussel
Gratis toegang


Meer info : www.kunstenfestivaldesarts.be en www.charleroi-danses.be

Bron : Tekst Pieter Van Bogaert voor KunstenFESTIVALdesArts

Annik Leroy op uk.imdb.com

Elders op Oorgetuige :
Stifters Dinge : muzikale theatermachine van Heiner Goebbels, 6/05/2008
KunstenFESTIVALdesArts : eigenzinnig festival voor een nieuwsgierig en avontuurlijk publiek, 3/05/2008

12:00 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

Labo#5 : Els Crommen & Jean-Pol Zanutel in Matrix

Els Crommen en Jean-Pol Zanutel Tijdens het laboconcert vrijdagavond presenteren sopraan Els Crommen en het cellist Jean-Pol Zanutel kersvers werk van compositiestudenten uit heel België. Onder de begeleiding van Gilles Gobert werd een programma samengesteld met werken die geschreven werden in het kader van de workshop Labo#5. Dit project is gericht op compositiestudenten zonder professionele muzikale achtergrond. Het belooft alvast een concert vol verrassingen te worden.

De volledige workshop liep over een periode van zes maanden : een aantal maanden na het 'openingsweekend' volgde een tweede ontmoeting, en tot slot worden de composities aan het publiek voorgesteld met concerten in Vlaanderen en Wallonië.
De Compositie workshop wilde de banden tussen componisten en musici verstevigen en nieuwe vormen van schriftuur ontwikkelen. Dit werd mogelijk gemaakt door over een periode van zes maanden zowel het creatieproces als de publieke presentatie te ondersteunen.

Programma :
  • Myline Trinh, Une prière
  • Grégory D'Hoop, LABO# 5
  • Jean-Luc Boevé, Tant humain
  • Viviane Mataigne, Nul Ptyx (d'après Mallarmé)
  • Nicolas Van Goethem, Seconde romance d'Icare (hommage à G. Aperghis)
Tijd en plaats van het gebeuren :

Els Crommen & Jean-Pol Zanutel : Labo# 5
Vrijdag 23 mei 2008 om 20.00 u

MATRIX
Minderbroedersstraat 48
3000 Leuven

Meer info : fermedubiereau.eu.org en www.matrix-new-music.be

07:00 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

20/05/2008

Open Circuit iNTERaCT focust op vrije improvisatie en freejazz

Joe McPhee & Michael Zerang Vrijdag begint de negende editie van Open Circuit met deze keer een focus op vrije improvisatie en freejazz. Open Circuit is een nieuw, internationaal productieplatform, een springplank voor trendsettende collectieven, innoverende producties en interdisciplinaire ontwikkelingen. Open Circuit iNTERaCT is niet meteen het feest van de herkenning, integendeel. Zelfs wie uit de lijst van aantredende artiesten de namen kent, heeft de kans om voor verrassingen te komen staan. Het blijft momenteel immers gissen in welke combinaties de muzikanten zullen aantreden.

In het kader van 10 jaar Motives for Jazz en gesteund door de ervaring van de eerste succesvolle Open Circuit: iNTERaCT-editie uit 2006, verzamelt kunstencentrum BELGIE opnieuw een een poel van wereldvermaarde en tot de verbeelding sprekende artiesten die de nodige ruimte krijgen om op korte termijn samenwerkingen te ontplooien.
De term improvisatie bleek het afgelopen jaar een van de meest gebezigde in de muziekpers. Een verrassend fenomeen dat we te danken hebben aan de niet aflatende energie van freejazz- en improvisatie-pioniers zoals Evan Parker, Peter Brötzmann, Fred Van Hove, Sunny Murray, Fred Anderson... en vooral ook aan een jonge generatie muzikanten, die improvisatie als een tweede natuur beschouwt en de toepassingen ervan laat doorsijpelen
in alle lagen van de muziek (jazz, pop, rock, folk, noise... ).
Open Circuit:iNTERaCT 2008 zet dan ook maar wat graag verschillende generaties muzikanten bij elkaar en laat ze samen de eens zo gesloten improvwereld verder openbreken.

Expo & Screenings
Open Circuit: iNTERaCT is tevens een ideale gelegenheid om de bezoekers een audiovisueel overzicht te bieden van enkele muzikale hoogtepunten die kunstencentrum BELGIE de afgelopen jaren realiseerde in samenwerking met Motives for Jazz. Huisfotografen Ronny Wertelaers (digitaal), Lieve Apers en Kris Wuytens (beiden analoog) legden menig spraakmakend concert vast op de gevoelige plaat en geven in een overzichtstentoonstelling een sterk beeld weer van de bijzondere sfeer die deze concerten wisten te genereren. Inclusief een selectie beelden (kleur en zwart-wit) van de intensieve voorbereidingen en de unieke concerten tijdens Open Circuit: iNTERaCT 2006. De Brusselse cameraman, regisseur en jazzfanaat Pierre Michel Zaleski documenteerde iNTERaCT in 2006.

Open Circuit: iNTERaCT : de artiesten

Evan Parker (UK, enkel vr 23 mei): Sopraan- & Tenorsax
Speelt sinds 1966 een bepalende rol in de ev olutie van de vrije improvisatie. Stuwde de experimenten van Coltrane en Ayler verder richting abstractie en ontwikkelde een unieke muzikale taal die we ten volle kunnen horen op meer dan 250 releases. Richtte in 1970, samen met Derek Bailey en Tony Oxley, het invloedrijke label 'Incus' op dat improvisatie een volwaardig platform wist te bieden. Nam in 1985 afscheid van Bailey en Incus en pikt de draad als curator opnieuw op in 2001 met een eigen label 'Psi'. Maar Parker is vooral een performer. De intensiteit waarmee hij doorheen de improvwereld blijft razen is ongeëvenaard. Terecht zien generatiegenoten en nieuwkomers in Parker een lichtend voorbeeld.
Website : www.efi.group.shef.ac.uk/mparker.html

Sven-Åke Johansson (Zweden): Percussie
Liet de percussieve teugels lustig vieren op cruciale releases als 'For Adolphe Sax' (1967) en 'Machine Gun' (1968) of 'The Early Quintet' (1967) en 'Fuck The Boere' (1968) en bepaalde net als Parker, Brötzmann, Bennink, Kowald, Von Schlippenbach Schoof en Van Hove de avontuurlijke koers die de vrije improvisatie zou gaan varen. Bouwde een schitterende carrière uit als improvisator maar schuwt compositie absoluut niet. Niet vies van enige theatraliteit zorgt hij steevast voor spraakmakende concertmomenten.
Website : www.sven-akejohansson.com

Daniel Carter (US): Alt- & Tenorsax, fluit, trompet
De New Yorkse metrogangen, een achterafzaaltje met jonge muzikanten of een groot podium met meesters als Sun Ra, Cecil Taylor en Sunny Murray of bands als Sonic Youth en Yo La Tengo, Daniel Carters wonderlijke sax-, fluit- en trompetklanken weten altijd te overtuigen. Zonder schroom kleurt hij graag buiten de lijnen van de muzikale verwachting. Check vooral zijn recente samenwerking met de band 'Harmonize Most High' die heerlijk verrast met een toefje psychedelica anno nu.
Website : www.myspace.com/lightlovepower

John Edwards (UK): Bas
Sinds de jaren tachtig aanwezig als basanker in diverse muzikale omgevingen. B-Shops For The Poor, God en Sonicphonics ruimen half de jaren negentig baan voor actieve samenwerkingen met o.a. Evan Parker, Mark Sanders, Tony Bevan, Veryan Weston, The London Improvisers Orchestra. Blikte in 2006 met Evan Parker en Chris Corsano 'A Glancing Blow' in voor het Portugese Clean Feed-label en nam in 2007 deel aan de freenoise tour met o.a. Evan Parker, Yellow Swans, John Wiese, C Spencer Yeh... Rept zich maar al te graag van het Noorse Nattjazz-festival richting Hasselt voor alweer een nieuwe muzikale uitdaging.
Website : efi.group.shef.ac.uk/musician/medwards.html

Wally Shoup (US): Altsax
Besluit in 1970, als een van de weinige Amerikaanse muzikanten, om zich volledig te wijden aan vrije improvisatie na het horen van 'Music Improvisation Company'(Parker, Bailey, Muir, Davies). Speelt sinds 1975 een belangrijke rol als saxofonist en recensent en als organisator van improvisatie-concerten en -festivals.
Leverde met de lp 'Scree-Run Waltz' uit 1981 een van de eerste onafhankelijke documenten van Amerikaanse vrije improvisatie. Zijn allianties met gelijkgestemde zielen als Nels Cline, Brent Arnold, Thurston Moore, Paul Flaherty en Chris Corsano bestendigen Shoups gave om over generaties heen een ruim publiek te bekoren.
Website : www.speakeasy.org

Paul Flaherty (US): Alt- & Tenorsax
Ontwikkelde met drummer Randall Colbourne een bijzonder dynamische improvbenadering die begin de jaren negentig tot volle bloei komt als hij het multitalent Chris Corsano tegen het lijf loopt. Wordt anno 2008 voor zijn ecstatische saxspel, volkomen terecht, onder de superlatieven bedolven. Samenwerkingen met o.a. Wally Shoup, Jim O'Rourke, Thurston Moore, Greg Kelley, Matt Heyner, Spencer Yeh, Dredd Foole, Joe McPhee, Steve Baczkowski en Marc Edwards bezorgen hem een centrale plaats in een bloeiende scene die muzikale grenzen compleet negeert.
Website : yod.com/hatedmusic.html

Chris Corsano (US): percussie
Had minder dan twintig minuten nodig om, samen met Paul Flaherty, het BELGIE-publiek in 2004 met een stevig lik powerimprov in vervoering te brengen. Schoot eerder dat jaar al drummend de wandelgangen van kunstencentrum BELGIE in tijdens zijn interim bij Sunburned Hand of The Man en werd op slag in de publieksharten gesloten als begenadigd en veelzijdig percussiebeest. Björk, Paul Flaherty, Wally Shoup, Michael Flower, Evan Parker, Jessica Rylan, Paul Dunmall, C Spencer Yeh, Thurston Moore en Six Organs of Admittance zijn slechts enkele namen uit het groeiende lijstje artiesten die Corsano's multitalent weten te smaken.
Website : www.myspace.com/chriscorsano

Christine Sehnaoui (LB/F): Altsax
Wordt in 1997 gebeten door de improvisatiemicrobe en gebruikt haar altsax als pure klankengenerator. Vindt in artiesten als Michel Waisvisz, Hans Koch, Olivier Toulemonde, Christian Munthe, Sharif Sehnaoui, Mazen Kerbaj... fervente medestanders en bouwt internationaal gestaag een stevige improvreputatie op. Is medeorganisator van het Irtijal-festival dat de ontwikkeling van vrije improvisatie in haar land van origine Libanon stimuleert en dat zopas de 9de editie succesvol afsloot.
Website : www.myspace.com/christinesehnaoui

John Olson (US, Wolf Eyes): Rietblaasinstrumenten, elektronica
Verspreidt met Wolf Eyes en het American Tapes-label noisy brokken oorsmeer die niemand onverschillig laten. Deed de oren van Anthony Braxton spitsen tijdens het Victoriaville Festival in 2005 die flux het podium besteeg en onverwacht met de Wolf Eyes-jongens aan het improviseren ging. Hanteert geregeld de sax in combinatie met aftandse elektronica en weet te verbazen door zijn zin voor detail bij de improvband Graveyards, niet toevallig een van de gastbands op deze iNTERaCT-editie.
Website : www.myspace.com/americantapes

C Spencer Yeh (US, Burning Star Core): Viool, stem, elektronica
Gebruikt als improvisator viool, stem en elektronica op een fascinerende manier, dat mocht al blijken tijdens het kraak-festival in 2006 in de hoedanigheid van Burning Star Core. Schraapt minimale drones en donkere geluidsclusters uit viool en stem om alsnog verschroeiend uit te halen. Bestiert het Dronedisco-label en is een graag geziene sparringpartner van Evan Parker, Paul Flaherty, Olson en zijn Graveyards, Tony Conrad, Hair Police e.a.. Kruiste ongemerkt de snaren met Helena Espvall in de BELGIE-backstage tijdens Kraak 2006... meteen de vonk voor iNTERaCT 2008.
Website : www.myspace.com/cspenceryeh

Helena Espvall (Zweden): Cello, Stem
Voelt zich thuis in de wereld van de psychfolk (Espers, Vashti Bunyan, Anahita) en geniet met volle teugen van experimenten en improvisatie (zie haar samenwerkingen met Pauline Oliveros en Eugene Chadbourne). Bevestigt met haar boeiende solodebuut 'Nimis & Arx' uit 2006 dat haar muzikale toekomst liefst zo divers mogelijk is. Na het High Zero Festival of Improvised Music in Baltimore, het Improvised and Otherwise Festival in Brooklyn en the Big Sur Experimental Festival in California mag ook Open Circuit:iNTERaCT haar improvisatietalent verwelkomen.
Website : www.myspace.com/helenaespvall

Ben Hall (US): Percussie
Sloeg op alles wat los en vast zat in het ouderlijke huis omdat een drumkit nu eenmaal te duur was. Verzeilde later op 22-jarige leeftijd, na een studie conga bij Jumma Santos (Jim Riley) -die zijn sporen verdiende bij Miles Davis, Kalaparush en Julius Hemphill- eindelijk achter een volwaardige drumkit. Overtuigde cellist Hans Buetow van de zin van improvisatie en vormden samen Death Knell en Hell & Bunny. Zac Davis van Lambsbread vervoegt Hall en Buetow bij Traum, Nate Wooley bij Mêlée en John Olson bij Graveyards. Releases nemen ze graag in eigen handen via Broken Research.
Website : www.brokenresearch.com

Hans Buetow (US): Cello
Haalde in 2004 een diploma compositie aan de Universiteit van Bennington. Studeerde bij en speelde muziek met Anthony Coleman, Kitty Brazelton en Milford Graves. Vertrok na zijn studies richting Detroit, Michigan waar hij een speelse en zeer geva-rieerde groep jonge improvisatoren terugvindt. Naast de bands Traum, Mêlée en Graveyards is zijn cello te horen aan de zijde van Northwoods Improvisers, Joe Morris, Aaron Siegel, Greg Kelley, Chris Corsano, Jack Wright, John Voigt, Reuben Radding, Philip Wofford, Alberto Braida en Giancarlo Locatelli. Runt met Ben hall het Broken Research-label
Website : www.brokenresearch.com

Graveyards (US)
Veelzijdig en uiterst wendbaar improvisatiebeest dat met kernleden John Olson, Ben Hall en Hans Buetow aan een stevige opmars bezig is richting publieke belangstelling. Minimaal bij momenten, intens en dreigend als het past, alsof Taj Mahal Travellers freejazzlegende Bill Dixon vraagt om een orchestrale beweging in te lassen op weg naar de eerstvolgende oerklank die uit cello, drum en sax wordt geperst. 'Graveyards King Size', 'Burning Graveyards' of 'Ex-Graveyards' luidt het soms, wat wijst op het feit dat de triovorm geregeld wordt overstegen.
Website : www.myspace.com/graveyardsband

Alfred 23 Hart (D): Rietblaasinstrumenten, elektronica
Speelt sinds half de jaren zestig de pannen van het dak en bouwde een staat van dienst op om u tegen te zeggen. Vormde begin de jaren zeventig met de Belgische pianiste Nicole Van den Plas en percussionist Sven-Åke Johansson de explosieve vrije improvisatieband E.M.T. Is tevens gekend van de cultformatie Cassiber en voor zijn samenwerking met Heiner Goebbels. Duelleerde in 1986 met John Zorn, werkte met Einstürzende Neubautens FM Einheit, voelt zich thuis in de omgeving van multimedia en is een vaste waarde in Otomo Yoshihide's New Jazz Orchestra. Zakt af met 7K Oaks naar Hasselt alvorens Le Weekend in Stirling Schotland aan te doen.
Website : www.alfredharth.blogspot.com

Massimo Pupillo (IT): El. bas
Beroert de bas bij het powerimprovgezelschap ZU, neemt improvisatie nog een stapje verder met Terry Ex en Paal Nilsen-Love als OffOnOff (kc BELGIE 2007) en geeft improv een ware sciencefictiontint in Dimension X met Chris Corsano en Dave Chalmin. Filtert zijn uiterst energetische basuithalen perfect doorheen het ouevre van de iNTERaCT-gastband 7K Oaks.
Website : www.zuism.com

Luca Venitucci (IT): Accordeon, piano, el-akoestische objecten
Sinds eind de jaren tachtig actief als improvisator en componist in diverse disciplines. Stelt zijn piano- en accordeonriedels en elektroakoestische escapades ten dienste van collegamuzikanten, dansers, acteurs, regisseurs, dichters en beeldend kunstenaars. Deelt projecten en samenwerkingen met Zeitkratzer, Peter Kowald, Otomo Yoshihide, Sachiko M, Dagmar Krause, Gianni Gebbia, Thomas Lehn, Michael Renkel, Axel Dorner, Tim Hodgkinson, John Butcher, Jerome Noetinger... en uiteraard met Hart, Pupillo en Spera in 7K Oaks.
Website : www.myspace.com/lucavenitucci

Fabrizio Spera (IT): Percussie, el-akoestische objecten
Gebruikt zijn interesse voor experimentele muziek en improvisatie als actief muzikant en organisator. Speelde en werkte samen met o.a. Mike Cooper, Peter Kowald, Wolfgang Fuchs, Otomo Yoshihide, Jon Rose, Tim Hodgkinson, Thomas Lehn, Jean Marc Montera, Tom Cora, Elio Martusciello, Conrad Bauer, Tristan Honsinger, Larry Ochs. Organiseert het Controindicazioni Festival for Improvisation en is betrokken bij diverse stichtingen ter bevordering van improvisatie in Italië. Ossatura, Blast 4tet, Viktoria Frey (H. Eisler songs), Lingua Trio, RARA ensemble, Di Terra en 7K Oaks zijn enkele recente bands waarin hij werkt.
Website : www.actuellecd.com

7K(thousand) Oaks (IT, enkel za 24/5)
7000 OAKS zo heet de cd van 7K OAKS uit 2007 en zo weet u ook meteen waar de k voor staat. Verschenen op het Italiaanse label Die Schachtel laten Alfred 23 Hart, Massimo Pupillo, Luca Venitucci en Fabrizio Spera ons kennismaken met heftige en hypnotiserende nummers die zich zonder problemen van freejazz, via elektroakoestische elementen naar microtonale interactie begeven. 7K Oaks bewijst eens te meer dat geïmproviseerde
muziek veeleisend, precies en doordacht kan zijn waardoor de grens tussen compositie en improvisatie volledig vervaagt
Website : www.die-schachtel.com

Tijd en plaats van het gebeuren :

Open Circuit : iNTERaCT
Vrijdag 23 en zaterdag 24 mei 2008, telkens om 19.00 u

Kunstencentrum België
Burgemeester Bollenstraat 54-56
3500 Hasselt

Meer info : www.kunstencentrumbelgie.com en www.open-circuit.com

De foto-expo van Ronny Wertelaers en Lieve Apers loopt van vrijdag 23 t.e.m zaterdag 7 juni 2008 tijdens de openingsuren van Kunstencentrum België.

Extra :
Aankondiging: Open Circuit: iNTERaCT, Koen Van Meel op Kwadratuur.be, 9/05/2008
7K Oaks 'The Invisible Tower' op Kwadratuur.be (met tijdelijke audio)

Video :
Evan Parker, Paul Flaherty, Chris Corsano, Christine Sehnaoui, John Olson, C Spencer Yeh, Helena Espvall, Massimo Pupillo, Luca Venitucci en Fabrizio Spera, op YouTube

15:30 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook