22/09/2008

Samarkand : Ictus neemt je mee op een tocht door de verbeelding van drie componisten uit onze postmoderne tijd

Claude Vivier Het mooie en zelden gespeelde Samarkand van Claude Vivier is een werk om te koesteren: obstinate, naïeve melodieën werken als een bezwering in een maalstroom van vibrerende akkoorden. Op hetzelfde programma: Windflüchter II voor fluit solo van Sebastien Stier, de vijf giftige bloemen uit de tuin van componist-pianist Jean-Luc Fafchamps en een sextet van Misato Mochizuki.

Samarkand, de oude Perzische - nu Oezbeekse stad - lag op de zijderoute tussen China en het Midden-Oosten. Namen van steden kunnen bepaalde associaties opwekken: zoals Combray Proust deed denken aan een ruwe sfeer, voedsel en vroomheid, zo stond de naam Samarkand bij de Canadees Claude Vivier (1948-1983) voor een sensueel en brutaal Oosten. Samarkand, voor blaaskwintet en piano, maakt deel uit van de cyclus die hij wijdde aan de ongelofelijke reis van Marco Polo. Samarkand: naïeve, koppige, gespannen, voortstuwende melodieën, lange betoverende strengen die op de akkoordenzuilen worden uitgeworpen en vibreren als klokken. Ligeti zag Vivier als een Super-Messiaen, "weliswaar ritmisch armer, maar met een grotere klankrijkdom".

Lagunes, voor kwintet en piano, van de jonge Frans-Japanse componiste Misato Mochikuzi, getuigt van een andere "verre wereld": een Oosten dat er uit springt. Net zoals in al haar werken vervolgt Mochizuki haar zoektocht naar een "perpetuum mobile" met steeds fijnere discrete nuances, een onstuitbaar gemurmel met een aarzelende swing, zwevend, hangend, gekruid met een eigenzinnige humor. Lagunes werd voor de eerste keer opgevoerd in 2005 in de Tokyo Opera City Concert Hall en het is een werk waarvan de muziek ontelbare landschappen van een doorschijnend land lijkt te doorkruisen, en proeft van de ontelbare geuren van het Neutrale. Een akkoord van twee noten, een glissando, een trilling - al deze schimmen die met een ongelofelijke zorg en subtiliteit vorm krijgen om zich ogenblikkelijk te transformeren zoals een wolk in de lente.

A Garden, een blaaskwintet in vijf korte delen, van Jean-Luc Fafchamps (die trouwens zelf achter de piano plaatsneemt tijdens dit concert), is een bravourestuk. Dit schreef Jacques Amblard in "Le Monde de la Musique": De componist heeft het over "esoterische symboliek en galgenhumor" in zijn muziek. We voelen duidelijk het tweede element (…) met zijn diepe en snerpende sonoriteit, de snaterende opwaartse bewegingen van de althobo of het getrompetter van de hoorn. Deze laatste beweging versterkt nog, zoals Deleuze het zou geformuleerd hebben, maar dan zonder zwaarte, de "dierlijke kant" van de instrumenten. Fafchamps slaagt erin om in de meest uitbundige klankenreeks de indruk van een mysterieuze orde te behouden. Onderhuids voelen we de "hand van de meester", een vleugje Stravinsky. Het is een echt zeer originele en beheerste stijl, poëtisch en grappig en in elk geval erg verrassend.

Programma :
  • Sebastien Stier, Windflüchter II
  • Jean Luc Fafchamps, A garden
  • Claude Vivier, Samarkand
  • Misato Mochizuki, Lagunes
Tijd en plaats van het gebeuren :

Ictus : Samarkand
Donderdag 25 september 2008 om 20.15 u
Flagey - Studio 1

H.-Kruisplein
1050 Elsene

Meer info : www.flagey.be en www.ictus.be
-----------------
Zaterdag 27 september 2008 om 20.15 u (Inleiding met Piet Van Bockstal en Jean-Luc Fafchamps om 19.30 u)
Handelsbeurs

Kouter 29
9000 Gent

Meer info : www.handelsbeurs.be en www.ictus.be

Extra :
Misato Mochizuki : www.misato-mochizuki.com
Misato Mochizuki Biografie op www.arsmusica.be
Claude Vivier op www.boosey.com en www.thecanadianencyclopedia.com
Claude Vivier Biografie op www.arsmusica.be
Eternal Recurrence: Aspects of Melody in the Orchestral Music of Claude Vivier, Janette Tilley op www.discourses.ca, herfst 2000
Jean Luc Fafchamps Biografie op www.arsmusica.be
Jean-Luc Fafchamps, 'Lettre Soufie: K' door Orchestre Nationale de Lille op Kwadratuur.be

Review :
Misato Mochizuki 'Si bleu, si calme', Bert Van Herck op Kwadratuur.be, 7/10/2003
Claude Vivier. Mooi abrupt of abrupt abrupt, Rob Zuidam in NRC Handelsblad, 2/06/2000 op www.robertzuidam.com

Elders op Oorgetuige :
Ontdekkingstocht langs hedendaagse concerto's, 8/04/2008
Aus der Ferne : Scelsi, Vivier en Henderickx, 11/03/2007
La machine à remonter le son : Claude Vivier, 6/01/2007

07:00 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

21/09/2008

Jongerenhappening Festival van Vlaanderen Gent : genieten verplicht !

Bl!ndman [drums] Op vrijdagnamiddag 26 september 2008 vindt voor de vierde keer de de Jongerenhappening van het Festival van Vlaanderen Gent plaats, dit in samenwerking met het Imulscentrum voor Muziek Musica. De Jongerenhappening richt zich specifiek op leerlingen uit de laatste graad van het secundair onderwijs. Het concept is eenvoudig: de jongeren leggen al wandelend een parcours af in de Gentse binnenstad tussen de Sint-Barbarakerk, de Aula Academica van de Universiteit Gent en de Miryzaal van het Koninklijk Conservatorium. Onderweg worden ze getrakteerd op drie concertmomenten van telkens een half uur. De uitgekozen werken en ensembles sluiten aan bij het concertprogramma van het Internationaal Festival van Vlaanderen Gent rond het thema '1001 nachten muziek' en zijn van uiteenlopende aard. Ze bezitten tevens een grote toegankelijkheid en worden vertolkt door jonge, dynamische muzikanten.

Erwin Stache & Atonor - Aula Academica
Performances en klankinstallaties van Erwin Stache en Atonor spreken telkens tot de verbeelding. Met een verrassende mengeling van theater, fysica, elektronica en klank slagen ze er iedere keer weer in om handelingen, voorwerpen en geluiden die op het eerste zicht niets met elkaar te maken hebben te verenigen in een surrealistisch-absurd aandoende vertoningen.

Erwin Stache (1960) studeerde fysica en wiskunde in Leipzig en volgde tegelijkertijd piano en orgellessen. In 1975 bouwde hij zijn eerste elektronische instrument: een synthesizer. Sinds 1985 is hij actief als freelance muzikant, instrumentenbouwer, uitvinder, ontwerper van klankinstallaties en componist. Het ontwerpen en bedenken van installaties en performances voor speciale plekken of situaties staat bij Erwin Stache centraal. Zijn fascinatie voor geluid, licht, beweging en ruimte weerspiegelt zich in zijn creaties die steeds een mix van acustica, muziek, fysica, theater, elektronica en nog veel meer bevatten. Hij verbindt dagelijkse objecten en handelingen die ogenschijnlijk niets met elkaar te maken hebben keer op keer tot surrealistische en absurde gehelen waardoor onalledaagse klankinstallaties en instrumenten toch herkenbaar aanvoelen. Afgedankte of triviale materialen zoals luchtpompen, telefoons, strijkijzers, radars, keyboards, … zijn onmisbaar en worden via eenvoudige transformaties omgetoverd tot opvallend klinkende componenten. Herkenbare geluiden, maar ook ruis, mechanische tunes, midigeluiden en elektronica gaan hand in hand met het aanwenden van fysische parameters die de objecten een zekere levendigheid verlenen terwijl de focus op het muzikale blijft liggen.

In 2002 richtte Erwin Stache de groep Atonor op, een jonge en frisse gymnasiumband die zich toelegt op experimentele muziek die bedacht en uitgevoerd wordt door leerlingen. Klassen uit de hogere jaren werken samen met Erwin Stache en laten zich inspireren door objecten die hij gebruikt en concepten die hij bedenkt. Theorie en praktijk komen bij de voorbereiding samen, want aspecten van acustica, fysica, wiskunde, elektronica, … worden telkens onderzocht op artistieke mogelijkheden. Een eerste voorstelling "Appetit auf Klänge" was meteen een succes en zorgde ervoor dat Atonor op meerdere plaatsen in Duitsland werd gevraagd. Vanaf dat moment traden ook jongere leerlingen toe tot de band, ontstond er een samenwerking tussen scholen in Leipzig en zag de voorstelling "Musik fällt aus" het levenslicht. Houten platen, tennisballen, looplampen, telefoons, … bleken stuk voor stuk ingrediënten waarmee verrassende muziek en performances gemaakt kunnen worden. Atonor bouwde intussen grote bekendheid op in Duitsland en stilaan ook daarbuiten. De groep bracht inmiddels eveneens werk
van grote componisten als Dieter Schnebel, Michael Hirsch, Ernst Toch, Stefan Froleyks, Wolfgang Heisig, … , maar telkens met instrumenten en interpretaties die schatplichtigheid aan Erwin Stache verraden. Niet enkel het muzikale, maar tevens het onderzoek naar klank en acustica, aspecten uit fysica, informatica, dramaturgie, houding, gestiek, … staat centraal in de presentaties die Atonor maat.

Websites : www.atonor.de en www.erwin-stache.de

Bl!ndman [drums] : Moving Air - Conservatorium
De vier slagwerkers van de formatie Bl!ndman [drums] spelen gevarieerde werken met een hoog performancegehalte. Het programma Moving Air vraagt het uiterste van instrument en speler waardoor alle aspecten van slagwerk aan bod komen. Het resultaat is spetterend vuurwerk met subtiele luchtverplaatsingen. Absoluut genieten is verplicht!

Frank Nuyts - Trances voor vier setups
Trances van deze Vlaamse componist (1957) is levendig, vinnig, aanstekelijk en zelfs ietwat zenuwachtig. Frank Nuyts houdt immers van pit, virtuositeit en snelle tempi. Het werk schenkt de slagwerkers dan ook zichtbaar fysieke speelvreugde. In Trances wordt voortdurend gezinspeeld op clichés die de muziekgeschiedenis heeft geformuleerd, maar die Frank Nuyts op een subtiele en speelse wijze probeert te ontkrachten.

Nebojsa Jovan Zivkovic - Trio per Uno voor basdrum en zes Chinese gongs
Deze componist (1962) is tevens een befaamd marimba- en percussiespeler. Hij vereenzelvigt de uitzonderlijke traditie om tegelijkertijd componist en virtuoos te zijn, een gebruik dat in de 19de eeuw normaal was. De compositie Trio per Uno werd intussen een standaardwerk in de hedendaagse percussieliteratuur waarover Nebojsa Jovan Zivkovic zelf zegt "Take 3 men. Give them 3 drums, one bass drum for all, let them scream and beat a hell out of it! Pure Power!.

Matt Wright - Mixtape Zen voor vier draaitafels en junk percussie
Componist en turntablist Matt Wright (1977) balanceert op de grenzen van concert- en clubcultuur. Zijn oeuvre spint zich breed uit, hij schreef werken voor Renaissance ensembles, dj's, klassieke muzikanten en digitale media. De dialoog tussen stilte en snelheid stelt hij graag centraal, en hier is Mixtape Zen ook getuige van.

Vinko Globokar - Kvadrat (ingekort) voor vier tafels en kleine percussie instrumenten
Vinko Globokar (1934) staat bekend als een inventief componist en uitvoerder. De originaliteit van zijn composities worden toegeschreven aan het feit dat hij in tegenstelling tot andere componisten uit voormalige Joegoslavië, door zijn studies in Frankrijk en Duitsland vroeg in contact kwam met compositorische trends in Europa. Zijn oeuvre kan stilistisch niet onder een noemer geplaatst worden. Globokar ontwikkelt klank(kleur) en muzikale middelen telkens opnieuw, afhankelijk van de specifieke context van het werk in kwestie.
In Kvadrat moet elke muzikant vier ritmische acties uitvinden, vier verschillende instrumenten kiezen en vier visuele prikkels zoeken. Ieder ritme wordt gespeeld in functie van één van de prikkels die het tempo en het volume bepaalt. De muzikanten verplaatsen zich in de zin van de wijzers van een uurwerk en worden op die manier gedwongen alle instrumenten te gebruiken. Zij moeten spelen voor zichzelf, zonder te vergeten rekening te houden met het spel van de anderen.

Giacinto Scelsi - I riti voor woodblock, cowbells, maracas, snare drums, gong, …
Geboren in een adellijke familie, studeerde Giacinto Scelsi (1905 -1988) muziek en compositie, o.a. bij Arnold Schönberg. Samen met de invloeden van Ottorino Respighi, Alfredo Casella en Parijse surrealisten leverde dit een smeltkroes van stijlen op. Hoewel er over Giacinto Scelsi niet veel bekend is, was hij ervan overtuigd dat muziek maar uit drie dimensies bestond: toonhoogte, toonlengte en diepte. Eenmaal een werk gecomponeerd was, zat de job als componist er volgens hem op want aangezien iedere toehoorder iets anders hoorde vond Giacinto Scelsi het zelfs niet nodig dat zijn werken uitgevoerd werden. Hij ondertekende ze echter wel zijn kenmerkende bol en streep. Invloeden van hem op muziek van John Cage en Morton Feldman zijn duidelijk te herkennen. In I riti staat een combinatie van groepstexturen en korte motiefjes die zelfstandig de aandacht trekken centraal naast het feit dat ze eveneens een geladen atmosfeer creëren.

Thierry De Mey - Silence Must Be voor dirigent en drie percussionisten
De Vlaamse componist Thierry De Mey (1956) schreef het meditatieve stuk Silence Must be voor chef solo en slagwerkers. De dirigent geeft in complete stilte
een reeks polyritmes aan. Deze bewegingen vormen de letters Silence Must Be. Geleidelijk aan ontstaat er een correspondentie tussen beweging en klank. Kenmerkend voor het werk van Thierry De Mey is het onderzoek naar de relatie tussen muziek en beweging. Als componist en cineast vormt zijn gevoel voor beweging en ritme namelijk de rode draad doorheen zijn oeuvre. Een groot deel van zijn muzikale productie is bestemd voor dans en film, hij werkte frequent samen met choreografen Anne Teresa De Keersmaeker en Wim Vandekeybus.

Kaija Saariaho - Trois Rivières voor gemengde percussieset
Kaija Saariaho (1952) is een Finse componiste. Ze vestigde haar reputatie met elektro-akoestische werken, maar maakte ook kleinere composities. Opvallend is dat Kaija Saariaho steeds meer afstand neemt van de elektronica, het medium waarmee ze nochtans haar faam heeft opgebouwd. Ze maakt vaak gebruik van bestaande teksten in andere talen zoals hindoeteksten uit de Veda's, het Egyptische dodenboek en teksten in het Occitaans. Ze vindt het belangrijk naar zulke bronnen te grijpen en zelf geen tekst te schrijven, ook al gebruikt ze haar bronteksten niet integraal. Hoewel ze in haar recentste composities andere wegen islaat, staat Kaija Saariaho nog steeds bekend als een componiste die de mogelijkheden van elektronische muziek intensief heeft benut, en dat in alle mogelijke facetten.
Zoals de titel aangeeft, is Trois Rivières onderverdeeld in drie secties. De eerste introduceert alle muzikale kleuren van het werk en verdringt het ritme om ten volle ruimte voor timbre te creëren. Het tweede deel voegt een ritmisch aspect toe aan de kleur- en textuurnuances, terwijl een ostinaat zich over verschillende muzikale lagen uitspint. Het laatste deel is een epiloog die alle componenten uit de vorige delen bundelt. Eerdere aspecten van het muzikale materiaal worden gereorganiseerd en in op een nieuwe manier bij elkaar geplaatst.

Websites : www.blindman.be, www.hardscore.be, www.zivkovic.de, www.champdaction.be (Vinko Globokar), www.scelsi.it, www.muziekcentrum.be (Thierry De Mey) en www.saariaho.org

Tijd en plaats van het gebeuren :

Festival van Vlaanderen Gent - Jongerenhappening
Vrijdag 26 september 2008 van 14.00 u tot 16.30
u
Op verschillende locaties in Gent

Meer info : www.festivalgent.be

Bron : Tekst Eveline Heylen voor Musica

Elders op Oorgetuige :
Festival van Vlaanderen Gent :1001 nachten vol muziek, 7/09/2008
Festival Made®! Experimenteren met nachtmuziek, 20/09/2008
Interview met Kaija Saariaho en Jean-Baptiste Barrière, 22/02/2007

15:00 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

Jong aanstormend Duits talent Martin Tchiba in Logos

Martin Tchiba Pianist Martin Tchiba is een aanstormend jong talent in de Duitse nieuwe muziek. In nauwe samenwerking met componisten legt hij de fundamenten voor onvergetelijke en stijlvolle creaties. Voor dit concert heeft hij een programma samengesteld met voornamelijk werk van Nicolaus A. Huber, Michael Denhoff, Gerhard Stäbler, Helmut Lachenmann en Daniel N. Seel.

Nicolaus A. Huber (Passau, 1939) studeerde muziekpedagogie aan de Hochschule für Musik in München en compositie bij Franz Xaver Lehner en Günter Bialas. Later volgden masterclasses elektroakoestische muziek bij onder meer Karlheinz Stockhausen en Luigi Nono. Tot aan zijn pensioen in 2003 was Huber Professor of Composition aan de Folkwang-Hochschule in Essen. Zijn toonspraak is avantgardistisch, maar doorspekt met verdoken humoristische kunstgrepen, citaten en stilistische knipogen.

Nicolaus A. Huber over Disappearances : "Wat voelt de piano voor en na elke aanslag van de pianist (en omgekeerd)? is het thema voor Disappearances. Elke pianoklank heeft zijn eigen, door de componist voorgescheven kleur en dynamisch verloop. Dientengenvolgde heeft elke klank dan ook een eigen leven in het stuk, met een oorsprong, een hoogtepunt en een einde. Verdwijnen betekent onderduiken, vragen naar het eerste klinken, en wederopduiken. Verdwijnen betekent ook: opgaan in een andere klank, muteren, of als een nauwelijks waarneembare nevenklank een hoofdklank subtiel beïnvloeden"

Gerhard Stäbler (Wilhelmsdorf, 1949) studeerde bij Klaus Huber. Hoewel hij aanvankelijk niet direct een componistenkarrière op het oog had (hij was meer betrokken bij muziekpolitieke activiteiten, concertorganisatie en coördinatie van festivals allerhande), bereikte hij zijn eerste publieke succes met de compositie Den Müllfahrern von San Francisco. Daarna werd hij veel gevraagd om lezingen over nieuwe muziek te geven (o.a. op de Darmstadter Ferienkurse), en was hij regelmatig composer in residence aan onder andre Yonsei University (Seoel) en Stanford University (Californie). Stäbler schuwt noch het multimediale, noch de publieksparticipatie. Hij probeert in zijn werk alle zintuigen tegelijkertijd te betrekken, evenals de grenzen tussen compositie, performance en improvisatie te doorbreken.

Internet 1.5 voor piano solo is opgedragen aan de Braziliaanse pianist Paulo Guimarães Alvares en behoort tot een reeks network compositions die uit vier delen bestaat: Strike The Ear, Den Mullfahrern Von San Francisco, Zeitsprünge en Nachbeben. Internet 1.5 maakt gebruik van materiaal uit deze vier stukken. Net zoals in het gelijknamige informatienetwerk zijn alle parameters door elkaar beinvloed en hangt elk muzikaal element met een ander samen. Voor de uitvoering kan de speler - ad libitum - drie radio's aanzetten, liefst een voor de muziek, een voor gepraat en een voor morsecodes, maar deze 'partijen' mogen evengoed op cassettespelers worden afgespeeld.

Daniel N. Seel (1970, Saarbrücken) studeerde aan het conservatorium van Karlsruhe: piano bij Guenter Rheinhold en compositie bij Walter Zimmerman en Wolfgang Rihm. Nadien ging hij zich vervolmaken aan de universiteit van Seoel (compositie bij professor Sukhi Kang) waar hij een diepgaande interesse ontwikkelde voor de Koreaanse traditionele muziek. Nadien blijft hij actief als uitvoerder en als componist: hij ontving tal van beurzen om voort te studeren in Berlijn, Seoel en de Verenigde Staten en verzorgde de premières van werken van Walter Zimmerman, Stefan Wolpe en Ernst Von Siemens. Hij is tevens een gedegen kenner van het oeuvre van Morton Feldman.

Daniel N. Seel : "Budai en Hotei zijn beiden synoniemen voor hetzelfde begrip: het is de lachende boeddha, Bodhisattva Maitreya genaamd, de boeddha die Siddharta Gautama zou opvolgen en tevens een van de zeven Japanse geluksgoden en beschermpatroon van de kinderen is. Hij raakte geïncorporeerd in de boeddhistische, taoistische en Shinto - cultuur en is gebazeerd op een excentrieke Chinese zenmonnik die in de tijd van de Liang - dynastie leefde. Overgenomen door taoisten en boeddhisten is Budai een godheid van tevredenheid, overvloed, ongedwongenheid en verlichting geworden. Hij wordt steeds afgebeeld met een brede, open glimlach, een kaal hoofd, naakte buik en schoudertas. Zijn beeltenis siert inmiddels tal van tempels, restaurants en amuletten."

Helmut Lachenmann (Stuttgart, 1935) geldt vandaag de dag als één van de meest toonaangevende Duitse componisten en muzikale denkers. Na van kindsbeen af te zijn ingewijd in de muziek a.d.h.v. pianostudie, koorzang en muziekteorie werd hij van 1958 t.e.m. 1960 Luigi Nono's eerste privéstudent. Hij heeft in de decennia die daarop volgden een rijkgevuld oeuvre bijeengeschreven waarin de nadruk ligt op een verregaande vernieuwing van de klank met louter akoestische middelen. Lachenmann is steeds zeer aanschouwelijk in het aanwenden van alternatieve speelwijzen, zonder daarbij aan fantasie in te boeten. Bij hem is er geen sprake van gratuite effectenjagerij: elke multiphonic, pitchbend of Flatterzunge heeft een retorische onderbouwdheid. Zijn oeuvre omvat voornamelijk orkestraal-instrumentaal werk en wordt soms omschreven als akoestische musique concrète.

Wiegenmusik is in geen geval een wiegenlied: dit erg vroege Lachenmann-werk bestaat uit een aaneenschakeling, een dicht weefsel van arpeggio's die krimpen en spreiden in de tijd. Nadat er eerst een reeks verdichtingen hebben plaatsgevonden, komt de muziek meer en meer op een volledige rusttoestand aan.

Michael Denhoff (Ahaus, 1955) is van oorspring cellist (leerling van Siegfried Palm) en momenteel deel uit van verschillende kamermuziekformaties: Amadeus Quartett, Denhoff Piano Trio, Ludwig Quartett,... Zijn compositiestudie heef hij afgerond bij Hans Werner Henze en Günther Bialas. Zijn stukken worden sterk geinspireerd door de expressionistische poëzie (Rilke, Celan, Beckett en Mallarmé) en schilderkunst (Chagall, Klee, Kandinsky). Zijn werk getuigt van een grote materiaalkennis, van veel gevoel voor harmonie en vorm en vertoont, naast Henze, invloeden van Bernd Alois Zimmerman, György Kurtág, Morton Feldman en Olivier Messiaen.

Martin Tchiba over Skulpturen cyclus : "In 2000 kreeg ik van componist Michael Denhoff het verzoek om een opname van Skulptur 2 te maken. De opname zou gedraaid worden als achtergrondmuziek voor de werkzaamheden van een bevriend beeldhouwer, Wolfgang Ueberhorst. Deze had de muziek van Denhoff altijd zeer inspirerend gevonden en kon zich voor zijn volgende opdrachtswerk geen betere soundtrack inbeelden. Ik ging er op in, werd verleid door Denhoff's uitgebreide kosmos aan klankkleuren en vroeg de componist om nog enkele Skulpturen als vervolg op Nr. 2 te schrijven. Inmiddels heb ik de premières verzorgd van de overige delen en is de hele cyclus inmiddels een terugkerend vijfluik in mijn repertoire. De delen mogen ook afzonderlijk gespeeld worden. Elke Skulptur heeft een eigen klankwereld die wordt aangevuld met een heel gamma alternatieve speelwijzen (aangeslagen harmonischen, geprepareerde registers, stomgedrukte toetsen met resultante echos, enz.). Zo wordt er bijvoorbeeld in de slotpassage van Skulptur 1 een uit 65 verschillende flageolettonen bestaande melodie gespeeld. De bewegingen die de pianist tijdens de uitvoering maakt (inside piano playing), is als choreografie eigenlijk een autonoom compositorisch element van het stuk. De dynamische aanduiding in Skulptur I en IV is over de hele lengte tutta forza, alsof vereist wordt dat de uitvoerder verder gaat dan zijn eigen fysieke begrenzingen. In deel III slaat de atmosfeer als een emotionele tegenpool dan weer helemaal om; het is geconcentreerde, transparante extase. De muziek is zo rustig en intiem dat de tijd bijna stil lijkt te staan."

Programma:
  • Nicolaus A. Huber, Disappearances (1995)
  • Gerhard Stäbler, Internet 1.5 (1996)
  • Daniel N. Seel, Hotei (1999) en Budai (2002)
  • Helmut Lachenmann, Wiegenmusik (1963)
  • Michael Denhoff, Skulpturen für Klavier (2000 - 2005)
Tijd en plaats van het gebeuren :

Pianorecital Martin Tchiba
Dinsdag 23 september 2008 om 20.00 u

Logos Tetraeder
Bomastraat 26
9000 Gent

Meer info : www.logosfoundation.org en www.tchiba.com

Extra :
Nicolaus A. Huber : Biografie op www.arsmusica.be
Der dialektische Donnerschlag. Anmerkungen zur Musik von Nicolaus A. Huber, Max Nyffeler op www.beckmesser.de, 2001
Gerhard Stäbler : www.gerhard-staebler.de
Daniel N. Seel : www.danielseel.info
Helmut Lachenmann op www.schirmer.com
Helmut Lachenmann : Biografie - Portret - 'Aan het licht brengen' op www.arsmusica.be
Thinking About Helmut Lachenmann, Dan Albertson op www.lafolia.com, november 2004
Gegen die Vormacht der Oberflächlichkeit, Interview met Helmut Lachenmann, Claus Spahn in Die Zeit, 29/04/2004
Michael Denhoff : www.denhoff.de en www.myspace.com/michaeldenhoffkomponistcellist

Een voorsmaakje ? Bekijk alvast Helmut Lachenmanns "Wiegenmusik", uitgevoerd door de componist zelf in de Zipper Concert Hall in Los Angeles op 14 april 2008 en video's van Gerhard Stäbler, Helmut Lachenmann en Michael Denhoff, eveneens op YouTube

10:00 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

20/09/2008

Festival Made®! Experimenteren met nachtmuziek

Festival Made®! Festival Made®!, het nieuwste project van het Internationaal Festival van Vlaanderen Gent, zal ongetwijfeld jong en oud verrassen. Het evenement vindt plaats op twee unieke locaties: het Gentse justitiepaleis en het zelfs bij Gentenaars nauwelijks bekende theaterzaaltje van de Cercle artistique et littéraire.
Het uitgangspunt van Festival Made®! is het superbekende Eine kleine Nachtmusik van W.A. Mozart. Dat werk is bij iedereen bekend, maar wie heeft het al live gehoord in de originele kwintetversie? 'Nachtmuziek' is het centrale thema van het Festival Made®!. Tal van musici werden aangesproken om - vertrekkend vanaf Mozarts serenade - composities, remixes en klanktovenarijen te creëren. De resultaten daarvan zullen tijdens Festival Made®! getoond worden.

Het thema van de 50ste verjaardag van het Internationaal Festival van Vlaanderen Gent is 1001 nachten muziek. Tijdens Festival Made®! is het de nacht die extra in de verf wordt gezet. Uitgangspunt is de bekendste 'nachtmuziek' aller tijden: Eine kleine Nachtmusik van Wolfgang Amadeus Mozart. Iedereen kent zogezegd dit werk, maar wie heeft het werk al live gehoord in de originele bezetting zijnde strijkkwintet? Zo wordt één van de grootste 'schlagers' uit de westerse klassieke muziekgeschiedenis nieuwe muziek ... Het strijkkwintet van Oxalys vertolkt het werk drie maal tijdens Festival Made®!. Daarnaast is het gebeuren één groot muzikaal feest. Een greep uit het menu: De creatie van Dubbel Gaan en de tijd daartussen, een hedendaags schaduwspel van Paul Craenen, Shila Anaraki en Valérie Baeyens. De Belgische creatie van Three Letter Pieces van Matthew Shlomowitz door Tomma Wessel en danseres Shila Anaraki in aanwezigheid van de componist. Nox Aeterna van en door Walter Hus, Mirum van Mauricio Kagel door supertubaspeelster Berlinde Deman. Daarnaast brengt het N Ensemble Quartet Number 1 van Koen Nutters wat een live remix is van Eine kleine Nachtmusik. Drie ensembles verkennen eveneens de nacht: Nadar vertolkt  A twilight's song van Matthias Pintscher, het HERMESensemble onder leiding van Filip Rathé vertolkt de sonore 'trip' Hearing from nowhere (Part 2) van Frederik D'Haene en Schönbergs maanzieke Pierrot Lunaire mag vanzelfsprekend niet ontbreken.

Performances en installaties worden verzorgd door Atonor, Erwin Stache en Chantalla Pleiter. Zij zorgt er samen met Tarik Barri voor dat de bezoeker letterlijk de stad kan bespelen. Kleine gebouwen kunnen verschoven worden naar een speelvlak waardoor een heuse skyline ontstaat die dankzij de beruchte Reactable software omgezet wordt naar een passend klanklandschap. Speciaal voor Festival Made®! wordt er een minigerechtsgebouw gemaakt dat ... Eine kleine Nachtmusik in zich draagt.

Festival Made®! wil zelfs de ether bespelen en heeft in deze context radiomakers uitgenodigd als musici. Verwacht je dus niet aan klassieke reportages en uitzendingen, maar aan een radioactieve bespeling van het nachtthema.  Het REC Radiocentrum is een platform voor jong en dynamisch radio- en mediatalent. De wilde maar wijze jongeren die het REC rijk is, behandelen radio op een intelligente manier en hanteren radio als creatievorm.

Tijd en plaats van het gebeuren :

Festival Made®!
27 september 2008 van 14.00 u tot 22.30 u

Justitiepaleis (Koophandelsplein 23) & Cercle Royal artistique et littéraire (Recolletenlei 3)
9000 Gent

Meer info : www.festivalgent.be

Elders op Oorgetuige :
Festival van Vlaanderen Gent :1001 nachten vol muziek, 7/09/2008
De Verbeelding van de Klank : hedendaagse kamermuziekparels, 12/09/2008

Een voorsmaakje ? Bekijk dan deze fragmenten uit "Three Letter Pieces" door Shila Anaraki en Tomma Wessel, opgenomen in de Rational Rec, London, op 4 maart 2008 (YouTube, 14/03/2008, 5' 49")

16:00 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

NOVECENTO : 7 concerten boordevol muzikale verrassingen

Ensemble Intercontemporain Maandag gaat in Leuven de concertreeks NOVECENTO van start. In 2006 onderging Festival van Vlaanderen Vlaams-Brabant enkele grondige wijzigingen en sindsdien wordt er in Leuven enkel nog muziek uit de 20ste (NOVECENTO) en 21ste (TRANSIT) eeuw gebracht. In de provincie presenteert het festival met ConcertTour dan weer een ruimer spectrum, met muziek van de middeleeuwen tot nu. Abdel Rahman El Bacha opent op 22 september de NOVECENTO reeks in Leuven. Het is het eerste van 7 concerten met muziek van de 20ste eeuw.

De muzikale 20ste eeuw is onuitputtelijk. Het Festival kiest er bekende en minder bekende  muziek uit  en zet voor de uitvoering ervan internationale toppers op het podium. NOVECENTO is het resultaat: 7 concerten boordevol muzikale verrassingen.

Piano maëstro’s
Pianomeester Abdel Rahman El Bacha speelt het openingsconcert op 22 september in de Schouwburg en duikt het oeuvre in van componisten die aan de wieg van de 20ste eeuw stonden. Zijn versie van Petrushka zorgt ongetwijfeld voor vuurwerk. Het Festival brengt ook twee andere toppianisten samen: Jan Michiels en Liebrecht Vanbeckevoort.  De een ooit leraar van de andere. Midden oktober spelen ze een lenteprogramma: o.a. Printemps van Debussy én de waanzinnige finale uit Le Sacre du printemps van Stravinsky en dat  vierhandig op één piano!

Solo
Het Festival bouwde stevige relaties op met bepaalde musici. Zo ook met Pieter Wispelwey, hij musiceerde in vorige festivaledities telkens voor een nokvolle Grote Aula. Nieuw is dat hij deze keer - op 9 oktober - solo gaat maar wel in gezelschap van de mooiste composities voor cello uit de 20ste eeuw.  Ilse Eerens zingt in operahuizen van Rome en Parijs maar houdt evenveel van een intiem lied- en pianorecital in het Iers College in Leuven (29 september). Ze zingt bekende en minder bekende liederen van Mahler, Webern en Schönberg. Inge Spinette begeleidt en Jan Michiels brengt afwisseling met piano solo.

Tegendraadse noten
Orkest de Volharding zorgt voor een stevige noot tussendoor in de NOVECENTO concertreeks. Dit blaasensemble beweegt zich met de tegendraadsheid van een popband door de klassieke muziek. Op 15 oktober spelen ze loeihard en brengen Bang on a can in het Depot: ongewone muziek in een ongewone bezetting.

NOVECENTO specials
De Steve Reich Evening komt naar Leuven, bij het Festival op 14 oktober en bij Dubbelspel op 15 oktober. Rosas danst op muziek van Steve Reich - de belangrijkste levende Amerikaanse componist - live gebracht door Ictus. Het slotconcert op 29 oktober met Ensemble Intercontemporain wordt misschien wel een van de hoogtepunten van de festivaleditie 2008. Dit ensemble heeft een reputatie als een klok. Aan de hand van vier mijlpalen lopen ze chronologisch bij de belangrijkste Franse vernieuwers van de muzikale 20ste eeuw langs.

Tijd en plaats van het gebeuren :

Festival van Vlaanderen - Vlaams Brabant - NOVECENTO
Van 22 september tot 29 oktober 2008

Op verschillende locaties in Leuven

Het volledige programma en alle verdere informatie vind je op www.festival.be/vlaamsbrabant

Uiteraard mag je ook hier de komende dagen en weken heel wat meer info verwachten

Elders op Oorgetuige :
Festivaltour Vlaams-Brabant: muziek van de middeleeuwen tot nu, 14/09/2008

10:01 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

19/09/2008

Front Line : reflectie over de gruwelen van de oorlog

BL!NDMAN[4×4]strings BL!NDMAN[4×4]strings brengt in Front Line een reflectie over de gruwelen van de oorlog, refererend aan drie tekenende oorlogen uit de 20ste eeuw.
Op een heel eigenzinnige manier, gewapend met een batterij gitaarversterkers en pedalen, trekt het strijkkwartet ten strijde met een aangrijpend verhaal over oorlog, angst en hoop.

De gewelddaden van WO II stonden Dmitri Sjostakovitsj nog letterlijk voor ogen toen hij in 1960 in Dresden zijn 8ste strijkkwartet schreef dat hij opdroeg aan alle slachtoffers van het fascisme. De Amerikaanse componist George Crumb kloeg in 1970 op zijn beurt de Vietnamoorlog aan met het aangrijpende stuk 'Black Angels'. En Kris Defoort had in 2003 de hartverscheurende gedachte aan de duizenden ouderloze kinderen van Irak voor de geest toen hij zijn 1ste strijkkwartet optekende. Als loutering voor de gruwelen, wordt het concert geopend en afgerond met een contemplatief stuk van John Cage en Arvo Pärt.

George Crumb, Black Angels, Thirteen images from the Dark Land
De Amerikaanse componist George Crumb schreef zijn strijkkwartet Black Angels naar aanleiding van de Vietnamoorlog. Het werk citeert belangrijke elementen uit de bekoringsthematiek: van de zondeval via de Danse Macabre tot Tartini’s Duivelssonate.
Het genre van het strijkkwartet associeer je niet zo snel met politieke statements. Toch maakt de buitengewoon originele en kleurrijke componist George Crumb zich in Black Angels ouderwets kwaad om de Vietnamoorlog. In de partituur staat dat hij gecomponeerd is 'in tempore belli' (in oorlogstijd). Crumb voltooide het werk op vrijdag 13 maart 1970. Hij laat de strijkers schreeuwen, zingen, fluiten en fluisteren en breidt het instrumentarium uit met gongs, maracas en kristallen glazen.
Black Angels sloeg in als een bom, zowel door de onorthodoxe behandeling van het strijkkwartet als door de indringende thematiek. Het universele thema houdt de compositie ook nu nog overeind: de strijd tussen goed en kwaad, leven en dood, God en de duivel. De titel verwijst naar de zwarte engel zoals die in de vroege schilderkunst de gevallen engel symboliseert.
De vier strijkers confronteren de luisteraar met een surrealistische wereld van krijsende insecten, striemende geselingen, bom-inslagen, fluisterende stemmen, gongslagen, maar ook etherische klanken als glasharmonica-effecten en ijle, engelachtige melodieën. De componist schept een sfeer van een nachtmerrie door allerlei ongebruikelijke effecten voor te schrijven.
Achter de noten verschuilen zich planmatige getalsverhoudingen. De muzikale symbolen die Crumb gebruikt zij vrij conventioneel. Zo klinkt regelmatig het al eeuwenlang als 'duivel in de muziek' bekend staande interval van de verminderde kwint, de tritonus. En uit de literatuur voor strijkers haalt hij de 'Trillo Di Diavolo' van Tartini tevoorschijn. Verder citeert hij nog uit het gregoriaanse 'Dies Irae' en uit het strijkkwartet 'Der Tod und das Mädchen' van Schubert en refereert hij naar de oude muziek in de Sarabanda da la Muerta Oscura.

Arvo Pärt, Fratres
Arvo Pärt kreeg zijn eerste muzieklessen toen hij zeven jaar oud was. Hij volgde een opleiding aan het conservatorium in Tallinn vanaf 1957, waar hij les kreeg in compositie van Heino Eller en waar hij in 1963 ook afstudeerde. Zijn eerste composities, waarin invloeden te horen zijn van Béla Bartók, Sergej Prokofjev en Dmitri Sjostakovitsj, dateren uit zijn studietijd. Voor zijn eerste orkestrale compositie, genaamd Necrolog, gebruikte hij de twaalftoontechniek van Arnold Schönberg, maar dit bezorgde hem veel kritiek van het conservatieve Sovjetregime. Na zijn studie kreeg hij een baan bij een radiostation in Estland. Daarnaast ging hij door met componeren. Pärt experimenteerde na zijn studie met diverse compositietechnieken en schreef aanvankelijk vooral seriële muziek
Volgens zijn biograaf Paul Hillier raakte hij hierna in een spirituele en professionele crisis. Hij ging op zoek naar andere muziek en bestudeerde Gregoriaanse muziek, de opkomst van de polyfonie in de Renaissance. In die tijd trad hij toe tot de Russisch-orthodoxe Kerk. In 1968 componeerde hij het werk Credo, daarna trok hij zich een tijd terug en bestudeerde hij Middeleeuwse muziek, waaronder die van Franse en Vlaamse componisten als Josquin Des Prez, Guillaume de Machault, Jacob Obrecht en Johannes Ockeghem.
In 1971 maakte hij zijn rentree met Symfonie nr. 3, waarbij de polyfonische structuur kan worden herleid tot de Nederlandse componisten en die elementen van Middeleeuwse zowel als van Barokmuziek in zich draagt.
Na deze periode sloeg Pärt een andere weg in. Hij begon muziek te maken die hij zelf tintinnabular noemt, ( uit het Latijn tintinabuli, kleine bellen) muziek die klinkt als het geluid van bellen of klokken. Deze muziek wordt gekenmerkt door simpele harmonieën, vaak ook door enkele noten of drieklanken die volgens de componist als bellen klinken. Het eerste stuk waarin hij van deze techniek gebruik maakt is Für Alina, een pianowerk uit 1976. Daarna volgden de drie werken die tot op heden toe het meest bekend zijn: Fratres, Cantus In Memory Of Benjamin Britten, en Tabula Rasa. Estland was vanaf 1944 tot en met 1991 bezet door Rusland. In 1980 verliet Pärt Estland en emigreerde hij naar Wenen. Eén jaar later verruilde hij de Oostenrijkse hoofdstad voor West-Berlijn, waar hij momenteel nog steeds woont. Werk van Pärt is onder andere uitgevoerd door het Hilliard Ensemble. Sinds zijn vertrek uit de Sovjet-Unie schrijft Pärt veel religieuze werken, vaak in opdracht van koren en kathedralen. In 2003 ontving hij de Contemporary Music Award. In 2008 ontving hij de Deense Léonie Sonning-prijs.
Pärt bewerkte fraters voor verschillende bezettingen. De versie voor strijkkwartet dateert uit 1985 en werd herzien in 1989.

Dmitri Sjostakovitsj, Strijkkwartet nr. 8 in c, opus 110
Dmitri Sjostakovitsj's Strijkkwartet Nr. 8 in c mineur (opus 110) werd geschreven in drie dagen, te verstaan: van 12 juli tot 14 juli in 1960.
Het stuk werd kort na twee traumatische gebeurtenissen in het leven van Sjostakovitsj geschreven: de diagnose van myelitis en het toetreden tot de Communistische Partij. Volgens de bladmuziek is het werk opgedragen "ter nagedachtenis van de slachtoffers van fascisme en oorlog". Lev Lebedinsky, een vriend van Sjostakovitsj zei dat Sjostakovitsj na het schrijven van het werk zelfmoord wilde plegen. Het 8e Strijkkwartet behoort tot zijn meest intieme werken. Het werk werd geschreven in Dresden, waar Sjostakovitsj de puinhopen van de bombardementen van de geallieerden zag toen hij daar was voor het schrijven van muziek voor de film Five Days, Five Nights.
Het werk opent met het DSCH-motief gespeeld door de cello. Het DSCH-motief wordt verder in het stuk nog meermalen gebruikt, zo vaak dat het haast obsessief wordt. Het stuk zit vol met quotaties uit andere werken van Sjostakovitsj: het eerste Largo quoteert zijn 1ste Symfonie en 5de Symfonie, het tweede deel, het Allegro molto bevat een Joods thema dat voor het eerst werd gebruikt in zijn Piano Trio Nr. 2, het derde deel, het Allegretto , quoteert Sjostakovitsj' 1ste Cello Concerto, het vierde deel, het 2de Largo , quoteert een revolutionair lied uit de 19de eeuw genaamd "Geplaagd met betreurenswaardige slavernij", en tevens Sjostakovitsj's opera Lady Macbeth van het Mtsensk District, een geweldig werk dat door Stalin werd laten afkraken in de Pravda. Van het 8ste Strijkkwartet bestaat een bewerking voor strijkorkest: Kamersymfonie nr. 1.

Programma :
  • John Cage, Four
  • John Cage, Story
  • George Crumb, Black Angels
  • Kris Defoort, Restless / For the children of Iraq
  • Dmitri Sjostakovitsj, Stringquartet n° 8
  • Arvo Pärt, Fratres
Tijd en plaats van het gebeuren :

BL!NDMAN[4×4]strings : Front Line
Maandag 22 september 2008 om 15.00 u
Groep T Hogeschool - Campus Vesalius
Vesaliusstraat 13
3000 Leuven

Meer info : www.blindman.be en www.groept.be
--------------------------
Donderdag 25 september 2008 om 20.00 u

Kasteel van schoten
Kasteeldreef 61
2900 Schoten

Meer info : www.blindman.be , www.groeparthur.be, www.schoten.be en www.tapijtconcerten.be
--------------------------
Zondag 19 oktober 2008 om 14.00 u
Capucijnerkerk / Instituut Ter Engelen

3680 Maaseik

Meer info : www.blindman.be, www.goudenvleugels.be en www.jmmaaseik.be
--------------------------
Zondag 8 februari 2009 om 11.00 u
Raadzaal Ertvelde

Marktplein 2
9940 Evergem

Meer info : www.blindman.be, www.goudenvleugels.be en www.evergem.be/cultuurcentrum
--------------------------
Zondag 22 maart 2009 om 11.00 u
Den Egger
August Nihoulstraat 74
3270 Scherpenheuvel-Zichem

Meer info : www.blindman.be en www.denegger.be

Bron : tekst Bl!ndman

Extra :
Kris Defoort op www.matrix-new-music.be en www.lod.be
John Cage : www.johncage.info
George Crumb: www.georgecrumb.net en www.essentialsofmusic.com
Arvo Pärt op www.musicolog.com en YouTube
Dimitri Sjostakovitsj (1906 - 1975): Strijd om de geestelijke integriteit op www.musicalifeiten.nl
Leven en werk van Dmitri Sjostakovitsj (1906-1975), T.Claerhout op www.liberales.be

Elders op Oorgetuige :
Zodiak Trio & Blindman 4x4 Strings : bijzonder hevig laatavondprogramma, 3/09/2008
Arvo Pärt komt naar Vlaanderen tijdens Musica Sacra, 8/08/2008
Muziek voor schone slaapsters uit het land van de rijzende zon, 7/04/2008
The Moscow Chamber Academy : In Memoriam Sjostakovitsj, 12/01/2007
Interview : Kris Defoort over 'Dedicatio', 8/12/2006
Kris Defoort : een gesprek uit de archieven (over het succes van 'The Woman Who Walked Into Doors' en over zijn nieuwe plannen, 2004), 16/12/2006

18:00 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

Pierre Bastien & Steve Argüelles, eRikm en William Basinski op Happy New Ears

Pierre Bastien Pierre Bastien & Steve Argüelles (15.00 u)
Multi-instrumentalist Pierre Bastien werkt al zo'n dertig jaar aan zijn "Mecanium", een immer groeiend orkest van muziekmachines en automaten die hij voornamelijk met Mecano-onderdele bouwt. De apparaten worden aangedreven door gerecycleerde motoren of oude platenspelers en bespelen instrumenten uit alle uithoeken van de wereld zoals gamelan, duimpiano's en Afrikaanse trommels. De daaruit voortkomende miniatuursymfonieën doen dadaïstisch aan en worden door Bastien zelf ingekleurd met blaas- en strijkinstrumenten. Voor dit concert wordt Bastien bijgestaan door de Britse jazzdrummer en experimenteel percussionist Steve Argüelles, die de machinale ritmes van het Mecanium van een menselijke touch zal voorzien.

Websites: www.pierrebastien.com en www.plush-internet.org

eRikm eRikm (16.30 u)
eRikm maakt hoogst eigenzinnige muziek die voornamelijk gebruik maakt van platenspelers en elektronica. Zijn betrokkenheid met beeldende kunst en theater uit zich in een voorliefde voor audiovisueel spektakel en een uitgekiende mise-en-scène in zijn performances. Op Happy New Ears brengt eRikm audiovisuele selecties uit zijn recente album Variations Opportunistes. De muziek kwam tot stand met opzettelijk beschadigde cd's en gesaboteerde cd-spelers, geluid dat hij verder bewerkte met diverse syntheseprocédé's. In zijn visuals gebruikt eRikm gelijkaardige processen van desintegratie en fragmentatie en speelt hij een ironisch spel met de verwachtingen van het publiek rond elektronische muziek en audiovisuele kunst.

Websites : www.erikm.com en www.myspace.com/erikmofficial

William Basinski William Basinski (18.00 u)
William Basinski's voorliefde voor mijmerende, melancholische pianomelodieën maakt hem tot een soort hedendaagse Erik Satie. Hij werkt sinds de jaren '70 aan composities voor piano, synthesizer en tape loops maar de echte erkenning bleef uit tot 1998, toen zijn epische werk Shortwavemusic uit 1982 door het cultlabel Raster-Noton werd heruitgegeven. Samenwerkingen met o.a. Antony & The Johnsons, Richard Chartier en Current 93 volgden. Vergankelijkheid, verval en het onstuitbare verloop van de tijd zijn de thema's in Basinski's werk. Deze komen misschien wel het sterkst tot uiting in zijn inmiddels klassiek geworden Disintegration Loops. Basinski ontdekte dat een aantal van zijn oude tapes begonnen te vergaan en besloot het desintegratieproces vast te leggen. In het vierdelige opus hoor je hoe de muziek letterlijk uit elkaar valt, afsterft en verdwijnt. Met bijzondere trots presenteert sluit Happy New Ears zijn concertweekend af met een kunstenaar die zelden in België aan het werk te zien is !

Websites: www.mmlxii.com en www.myspace.com/williambasinski

Tijd en plaats van het gebeuren :

Pierre Bastien & Steve Argüelles / eRikm / William Basinski
Zondag 21 september vanaf 15.00 u
Budascoop
Kapucijnenstraat 10
8500 Kortrijk

Meer info : www.happynewears.be

Extra :
Iedereen houdt van Lego. Interview met Pierre Bastien, Han Van den Hoof in Ruis, maart 2007 (pdf)

Elders op Oorgetuige :
Happy New Ears verkent grenzen tussen beeld en klank, 6/09/2008

14:00 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

Feedback : muzikaal pingpongspel tussen spelers en publiek

Feedback Een man ontdekt een ruimte … Niet zomaar een ruimte want ze verbergt de ene muzikale verrassing na de andere. Met de hulp van kinderen uit het publiek gaat de man op verkenning: soms wordt een geluid geproduceerd door een muzikant, op andere momenten leiden gewone handelingen als tekenen en fietsen onverwacht tot muziek. De ontdekkingen volgen elkaar snel op en weldra wordt de ruimte gevuld met een interactief beeldend concert.

Componisten, muzikanten en creatieve installatiebouwers maken steeds meer gebruik van elektronica en nieuwe technologieën. De voorbije seizoenen scoorden Muziektheater Transparant en het improvisatiecollectief John Torso met Radio Ping Pong een internationale hit. In die voorstelling dienden de principes van improvisatiemuziek als uitgangspunt. Uit het succes van Radio Ping Pong volgde, in opdracht van enkele internationale huizen, Feedback. Deze voorstelling zet de deur open voor directe input en feedback van de nieuwste elektronica, ontwikkeld in samenwerking met de toonaangevende Amsterdamse organisatie steim. Allerlei handelingen van het publiek worden via sensortechnologie omgezet in muzikale informatie en verrassende beelden. De interactieve mogelijkheden van deze elektronica leiden tot een muzikaal pingpongspel tussen spelers en publiek. 

Tijd en plaats van het gebeuren :

Muziektheater Transparant : Feedback
Van 21 september 2008 tot 29 maart 2009

Op tournee doorheen heel Vlaanderen

De volledige speellijst vind je op www.transparant.be

07:00 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

18/09/2008

REZ'08 : de jongste generatie multimediakunstenaars aan het werk op Happy New Ears

REZ'08 Voor het derde jaar op rij nodigt Happy New Ears studenten in de beeldende kunsten van Sint Lucas Gent uit. Dat deze samenwerking haar vruchten afwerpt moge duidelijk zijn: twee deelnemers uit de voorbije residenties - Mieke Lambrigts en Jeroen Vandesande - vonden in deze editie hun weg naar het hoofdprogramma van het festival.

Op vraag van docente Esther Venrooy dienden studenten de meest uiteenlopende projectvoortellen in. Vijf van hen werden geselecteerd: Julia Carvalho, Valentijn Kint, Sanne Van Giel, Oliver Bogaert en Pauwel De Buck bezetten gedurende twee weken elk een kleine arbeiderswoning in de Pluimstraat die ze naar believen kunnen inrichten. Gedurende twee weken realiseren de studenten er nieuw werk en komen ze in contact met professionele kunstenaars en technici. Op 21 september om 16.00 u zetten ze de deuren open en kun je het resultaat van hun verblijf bewonderen. Wie wil ontdekken wat de jongste generatie multimediakunstenaars in petto heeft noteert deze dag alvast in de agenda.

Tijd en plaats van het gebeuren :

REZ'08 : Julia Carvalho, Valentijn Kint, Sanne Van Giel, Oliver Bogaert & Pauwel De Buck
Zaterdag 20 en zondag 21 september 2008, telkens van 14.00 u tot 18.00 u

Huisjes in de Pluimstraat
8500 Kortrijk

Meer info : www.happynewears.be en www.kunst.sintlucas.wenk.be

Elders op Oorgetuige :
Happy New Ears verkent grenzen tussen beeld en klank, 6/09/2008

17:01 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

Kammerchor Stuttgart grasduint in repertoire van religieuze muziek

György Ligeti Muziek en religie hebben een lange geschiedenis samen. Het Kammerchor Stuttgart grasduinde in het onmetelijke repertoire aan religieuze muziek voor kamerkoor en stelde een veelzijdig programma samen. Bach wordt beschouwd als de laatste grote componist van de Duitse barok en zijn oeuvre vormt een onmiskenbaar hoogtepunt. Scarlatti deelt wel zijn geboortejaar met Bach, maar schreef heel andere muziek. Vooral zijn uitgebreide oeuvre voor klavier is bekend, maar ook zijn Stabat Mater is beslist het ontdekken waard. Met Lux Aeterna van Ligeti wordt getoond hoe een componist in de 20ste eeuw omgaat met religieuze muziek.

De meeste mensen kennen 'Lux Aeterna' waarschijnlijk uit Stanley Kubrick '2001: A Space Odyssey'. Het werk, dat dateert uit 1966 slaat alle vaste grond onder de voeten van de luisteraar weg en laat die traag (en enigszins hulpeloos) in de ruimte rondtollen. Nochtans is er voldoende materiaal aanwezig dat de luisteraar met de voeten op de aarde zou kunnen houden. De tekst is een deel uit de Latijnse dodenmis en ook de techniek van de proportiecanon (bekend van bij onder andere de Vlaamse polyfonisten van de 15de eeuw) verwijzen duidelijk naar het verleden. Alleen gebruikt Ligeti die proportiecanons nu net om het richtinggevoel van de luisteraar te laten wankelen. Door een zelfde melodie tegelijkertijd in verschillende notenwaarden te laten zingen, verliest de luisteraar alle besef van wat nu "normale" melodielijn en wat "variatie" is. Dit effect wordt nog verstrekt door de rijke harmonieën die het stuk helemaal een spacy karakter geven.

Programma :
  • Domenico Scarlatti , Stabat Mater
  • Johann Sebastian Bach, Singet dem Herrn
  • György Ligeti, Lux Aeterna
Tijd en plaats van het gebeuren :

Kammerchor Stuttgart : Scarlatti, Bach, Ligeti
Zaterdag 20 september 2008 om 20.00 u

Sint-Pieter & Pauwelkerk
Markt
2400 Mol

Meer info : www.festival.be en www.musikpodium.com

Extra :
György Ligeti op www.schott-musik.de
Audio : György Ligeti op www.lichtensteiger.de
György Ligeti : emotioneel scepticus op www.musicalifeiten.nl
György Ligeti : Biografie en Toelichting Lux aeterna op www.arsmusica.be

13:00 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook