07/10/2008

Marathon van muzikale duels in OFFoff

Younes Zarhoni Art Cinema OFFoff opent tijdens het filmfestival de deuren voor een audiovisueel feest dat vier avonden duurt. Het wordt een opwindende marathon waarbij zowel jong geweld als doorgewinterde muzikanten en cineasten de kans krijgen met elkaar te duelleren. Regisseur Dany Deprez vroeg dit jaar aan Younes Zarhoni om het programma samen te stellen.

Art Cinema OFFoff organiseert in het kader van het Internationaal Filmfestival van Vlaanderen-Gent het programma OFFoff - de Solist, een uniek experiment met beeld en muziek.Gespreid over vier avonden - van woensdag 8 tot en met zaterdag 11 oktober - treden 9 muzikanten met een live improvisatie in dialoog met de beelden van 9 filmmakers en kunstenaars. Het oorspronkelijke opzet van OFFoff - De Solist past perfect in het thema van het Filmfestival: wereldcinema en de impact van de muziek op film. OFFoff - De Solist heeft speciaal aandacht voor muziek met wortels in niet-westerse culturen, en heeft voor dit evenement een multicultureel team van muzikanten en filmmakers bijeen-gebracht. Het programma werd samengesteld door curatoren Dany Deprez en Younes Zarhoni. Regisseur, beeldend kunstenaar en docent Dany Deprez ontwikkelde het concept van het solistenprogramma en selecteerde de kunstenaars voor het programma. De Marokkaans-Belgische zanger Younes Zarhoni trad reeds op in het solistenprogramma van het lenteseizoen 2008 in OFFoff. Dit keer brengt hij de muzikanten aan, en sluit hij zelf met een performance de special voor het filmfestival af.

Woensdag 8 oktober 2008
20.00 u : Hilmi Kaçar (B/TR, Luit) - cinematics Zehra Karademir (B/TR)
22.00 u : Rudy Trouvé (B, gitaar) - cinematics Diederick Nuyttens, Karen Dick (B)

Donderdag 9 oktober 2008
20.00 u : Valeri Paly (USSR/ B, accordeon) - cinematics Jan Rymenants (B)
22.00 u : Steven De Bruyn (B, mondharmonica) - cinematics Anton Shabalinski (USSR)

Vrijdag 10 oktober 2008
20.00 u : Rafik El Maai (M/ B, zang) - cinematics Sofie Van der Linden (B)
22.00 u : Daniel Pastene (Chili/B, klarinet) - cinematics Sanne Van Giel (B)

Zaterdag 11 oktober 2008
20.00 u : Nico Sall (Senegal/B, elektronica, toetsen) - cinematics Ann Slabbinck (B)
21.00 u : Younes Zarhoni (B/M, zang) - cinematics Robert Monchen (B)
22.00 u : Collins (Ghana, B, zang) - cinematics Kathy Vercauteren (B)

Tijd en plaats van het gebeuren :

Special OFFoff/Filmfestival : De Solist
Van woensdag 8 tot zaterdag 11 oktober 2008, telkens vanaf 20.00 u

Art Cinema OFFoff
Begijnhof Ter Hoyen - Lange Violettestraat 237
9000 Gent

Meer info : www.offoff.be en www.filmfestival.be

Elders op Oorgetuige:
Almost Cinema in het grensgebied tussen film, mediakunst, performance en muziek, 4/10/2008

20:11 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

Ensemble Wien-Berlin & Lars Vogt in het Conservatorium Brussel

Ensemble Wien-Berlin Het blazerskwintet Wien Berlin werd in 1983 opgericht door leden van de twee prestigieuze symfonieorkesten van Wenen en Berlijn. Het treedt regelmatig op met muzikanten zoals Pollini en Leonskaya. Woensdagavond is het ensemble, samen met de Duitse pianist Lars Vogt te gast in het Brusselse Conservatorium. Ze brengen werk van Mozart, Brett Dean, Kurtag, Ligeti en Poulenc.

De Australische componist en altviolist Brett Dean (1961) studeerde in Brisbaine. Na vier jaren als soloaltist van het Queensland Orchestra kwam hij naar Duitsland en werd lid van de Berliner Philharmoniker. In februari 2000 keerde hij terug naar Australië om zich voornamelijk aan zijn roeping als componist te wijten. Hij componeerde al sinds 1988, aanvankelijk voor film, radio en improvisatieprojecten. Intussen hebben zijn werken veel internationale aandacht gekregen en werden uitgevoerd door dirigenten als Sir Simon Rattle en Daniel Harding. Veel van zijn composities zijn ook opgenomen bij de labels ABC Classics en BIS records. Zijn jongste compositieopdracht van het Koninklijk Concertgebouworkest is een vioolconcert met Frank Peter Zimmermann als solist en zal op 8 maart 2007 voor het eerst worden uitgevoerd. Daarnaast treedt Brett Dean herhaaldelijk op als solist, kamermusicus en dirigent. Met name door zijn affiniteit met hedendaagse muziek zorgde hij voor meer dan 50 premières van werken van vooraanstaande componisten zoals Henze, Kurtag and Rihm. Hij soleerde in Hindemiths Viola d'Amore Concert met de Berliner Philharmoniker en dirigeerde onder meer het Australian Chamber Orchestra, het Scharoun Ensemble en het Nederlands Kamerorkest.

Programma :
  • Wolfgang Amadeus Mozart, Kwintet voor klavier en blazers, KV 452
  • Brett Dean, Polysomnography, music for piano and wind quintet
  • György Kurtag, Blaaskwintet, op. 2
  • György Ligeti, 6 Bagatelles
  • Francis Poulenc, Sextet voor piano en houtblazers
Tijd en plaats van het gebeuren :

Ensemble Wien-Berlin & Lars Vogt: Mozart, Brett Dean, Ligeti, Poulenc
Woensdag 8 oktober 2008 om 20.00 u
(Inleiding door Katleen Van Bavel om 19.30 u)
Koninklijk Conservatorium Brussel - Concertzaal
Regentschapsstraat 30
1000 Brussel

Meer info : www.bozar.be

Extra :
Wien Berlin op www.sonybmgmasterworks.com
Brett Dean en György Kurtag op www.boosey.com
Gyorgy Kurtag: a musical purist, Jeremy Eichler in The Boston Globe, 11/11/2007
György Ligeti op www.schott-musik.de

Elders op Oorgetuige :
Magische lente : Dean, Dvorák en Schumann, 11/03/2007

15:36 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

Die Fliege fliegt und stürzt verrückt : live soundtrack voor een boom en een eenzaam fietsje

Die Fliege Fliegt Und Stürzt Verrückt Begin oktober starten het Museum Dr. Guislain en Filmfestival Gent met het project Het spel van de waanzin, over gekte in film en theater. Naar aanleiding daarvan presenteert Campo een unieke Double Bill: Die Fliege Fliegt Und Stürzt Verrückt van Steffie Van Cauter en een nieuwe editie van Cinémario. Mario Debaene toont in Victoria om de zoveel tijd een selectie van animatiefilms die je anders niet zomaar te zien krijgt. Deze keer staan op het programma kortfilms van o.a. Hans Spilliaert, Thijs Decloedt, Jan Svankmajer, Miroslaw Kijowicz en Wouter Sels.

Steffie Van Cauter maakte animatiefilmpjes op haar eenzame zolderkamer. Daar bleef het niet bij, ze liet ook enkele muziekmachines maken waarop ze zelf het geluid bij de filmpjes maakt. Het resultaat zie je in "Die Fliege Fliegt Und Stürzt Verrückt". De machines, het geluid, de videoprojectie en de artieste, Steffie Van Cauter. Samen vormen ze een brij die het mens- en ding-zijn overschrijd. Het licht, het geluid en het beeld in een blender gegooid met iets ontzettend smakelijks als resultaat. Na haar passage in het openingsprogramma van CAMPO (januari 2008) werkte Steffie van Cauter haar voorstelling verder uit. Ze ging meer nadruk leggen op de animaties, die ze schraagde met live uitgevoerde klanklandschappen. Door deze aanpak leent Die Fliege… zich nu tot een ideale date met de fijne creativiteit van Cinémario's wereld van de animatiefilm.
Steffie Van Cauter : "Verwacht u aan een herwerkte versie, met nog steeds eigen animatiefilms, en klankmachines op scène. Maar nu ook met nieuwe composities! Samen met Dirk Pauwels ging ik aan de slag om de voorstelling nog meer uit te puren."

Tijd en plaats van het gebeuren :

Steffie Van Cauter : Die Fliege Fliegt Und Stürzt Verrückt / Mario Debaene : Cinémario
Donderdag 9 en vrijdag 10 oktober 2008, telkens om 20.30 u

Campo Victoria
Fratersplein 7
9000 Gent

Meer info : www.campo.nu, www.walpurgis.be en www.myspace.com/steffievancauter

Review :
Die Fliege fliegt und stürzt verrückt: dat reiken naar iets van Steffie Van Cauter, Roger Arteel op www.theatermaggezien.net, 7/02/2008

Bekijke alvast de trailer van "die Fliege fliegt und stürzt verrückt" (YouTube, 28/08/2008, 2'24")



En de ritmemachine in werking

07:00 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

06/10/2008

Concertgebouw en deSingel focussen op Stravinsky

Igor Stravinsky Dit seizoen focussen het Concertgebouw Brugge en deSingel in Antwerpen Igor Stravinsky (1882-1971), met verschillende concerten en voorstellingen doorheen het hele seizoen.
Zonder Igor Stravinsky had de muziek van de 20ste eeuw er helemaal anders uitgezien. Naast een van de belangrijkste, was hij ook een van de meest veelzijdige artiesten. Opvallend is hoe uiteenlopend de composities zijn doorheen zijn carrière. Zijn jeugdwerken zaten nog duidelijk in het spoor van zijn leermeester Rimsky Korsakov. Later exploreerde hij Russische elementen in balletten als Pétrouchka en L'Oiseau de feu. Al snel koppelde hij daar een snedige, modernistische taal aan. Le Sacre du printemps was zo vernieuwend, dat bij de premiere de gemoederen hoog opliepen. Bijna een eeuw later blijft Le Sacre een monument van de nieuwe muziek een muzikale adrenalinestoot die met zijn beukende dissonanten en onregelmatge ritmische figuren nog steeds fris en gedurfd klinkt. Daarna richtte Stravinsky zich op klassieke vormmodellen en liet hij zich inspireren door allerlei stijlen, componisten en genres - hijzelf sprak grappend over kleptomanie. De talrijke invloeden in L'histoire du soldat, de klassieke schriftuur van Le Chant du Rossignol of Concerto voor twee piano's geven mooi de toon van Stravinsky's neoclassicisme weer. Aan die subtiele integratie van allerhande modellen van De Machaut tot Mozart, van Tchaikovsky tot jazz) gaf hij steeds zijn eigen draai, zodat zelfs de meest expliciete verwijzingen onmiskenbaar Stravinskyaans klinken. De combinatie van vinnige ritmiek en klasiek, structuren in de Symphony in Three Movements toont hoe heerlijk inventief hij met de erfenis van het verleden omspringt. Aan het einde van zijn leven verraste Stravinsky nogmaals iedereen door zich op zijn eigengereide manier op de twaalftoonstechniek van Schönberg en Webern te storten. Het beeld blijft van een muzikale kameleon die steeds zijn stempel weet te drukken op al wat hij doet.

Musicoloog Stephan Weytjens deed verschillende jaren onderzoek aan de KUL naar twintigste-eeuwse muziek. Momenteel is hij als docent muziekgeschiedenis, research en muziektheorie verbonden aan het Antwerpse Conservatorium. In zijn lezing van dinsdagavond focust Weytjens op het baanbrekende in het werk van Stravinsky en gaat na hoe deze componist de muziek na hem beïnvloedde.

Er is geen betere dirigent denkbaar om John Adams' 'Harmonielehre' te dirigeren dan Edo de Waart. Hij dirigeerde immers de première in 1985 bij het San Francisco Symphony Orchestra. 'Harmonielehre' werd aansluitend een icoon van de minimal music. Meer dan twintig jaar na dato heeft het werk nog niets aan frisheid en muzikale zeggingskracht verloren. Het combineert de repetitieve motoriek en de simpele harmonische opbouw van het minimalisme met de rijke orkestklank en emotionele zeggingskracht van de laat-romantiek.
Die stijlenmix is ook prominent aanwezig in Stravinsky's 'Symphony in Three Movements' (1942-45). Een werk dat kan bestempeld worden als de 'Sacre du Printemps' bekeken door de neobarokke en neoklassieke bril van de oudere Stravinsky. Het is een rusteloze stroom van constante ritmische veranderingen en harmonische transformaties. De piano speelt een vooraanstaande rol in het eerste deel, terwijl de harp alle aandacht opeist in het tweede deel. In het derde deel smelten de twee instrumenten samen om de ogenschijnlijk losstaande delen om te smelten tot een afgerond symfonisch geheel.

Programma :
  • Igor Stravinsky, Symphony in Three Movements
  • John Adams, Harmonielehre
Tijd en plaats van het gebeuren :

Stephan Weytjens: Lezing over Stravinsky (ism Matrix)
Dinsdag 7 oktober 2008 om 20.00 u
deSingel - Kleine zaal
Desguinlei 25
2018 Antwerpen

Meer info : www.desingel.be
-----------------
deFilharmonie : Stravinsky, Adams
Vrijdag 10 oktober om 20.00 u
(Inleiding door Stephan Weytjens om 19.15 u)
deSingel - Blauwe zaal
Desguinlei 25
2018 Antwerpen

Meer info : www.desingel.be en www.defilharmonie.be
-----------------
deFilharmonie : Stravinsky, Adams
Zaterdag 11 oktober om 20.00 u
(Inleiding om 19.15 u)
Concertgebouw Brugge
't Zand 34
8000 Brugge

Meer info : www.concertgebouw.be en www.defilharmonie.be

Bron : Concertgebouwmagazine jg 6 nr 4, oktober - november - december 2008 en deSingel

Extra :
John Adams : www.earbox.com
John Adams over Harmonielehre op www.earbox.com
Stravinsky: Symphony in Three Movements op www.bbc.co.uk
Igor Stravinski, 'Symphony in Three Movements' door Orchestre de la Suisse Romande, Neeme Järvi op Kwadratuur.be (met tijdelijke audio)

Video : Bilkent Symphony Orchestra olv Bujor Hoinic speelt Stravinsky's Symphony in Three Movements, 1st Movement (Youtube, 4/05/2008, 10'41")



Meer van Stravinsky en John Adams (waaronder een fragment uit 'Harmonielehre') op YouTube

16:00 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

Alleen op het podium : Pieter Wispelwey

Pieter Wispelwey In vorige festivaledities zorgden de concerten van Pieter Wispelwey telkens voor een nokvolle Aula. Nu gaat hij voor het eerst solo. Hij kiest daarbij voor de mooiste 20ste-eeuwse composities voor cello. De Suites van Benjamin Britten zijn opgedragen aan Mstislav Rostropovich, één van de grootste cellisten van de vorige eeuw, die in april 2007 overleed. Met de minder bekende sonate van de fascinerende Amerikaanse componist George Crumb stelt Wispelwey een bijzonder werk aan u voor. Kodály's Sonate opus 8, ten slotte, combineert melodische creativiteit met Hongaarse folklore en is in alle opzichten adembenemend. Deze Cello solo belooft dus, net als Wispelwey's concerten in voorbije edities, voor een memorabele avond te zorgen.

Alleen op het podium
Concertmuziek voor een onbegeleide cello is vooral iets van de twintigste eeuw. Wel had de sonate voor cello met klavierbegeleiding zich al eerder - sinds de vijf cellosonates van Beethoven - als genre doorgezet. Muziek voor cello solo werd echter tot en met de eerste jaren van de twintigste eeuw zo goed als uitsluitend met een didactisch doel geschreven. Vooral in de negentiende eeuw publiceerden heel wat cellisten bundels met etudes die spelers de kans moesten geven zich te bekwamen in de technische moeilijkheden van hun instrument. Een gelijkaardige literatuur bestond natuurlijk ook voor klavierinstrumenten, maar waar etudes voor klavier dubbele dienst konden doen als oefen- en als luisterstukken (denk aan de talloze etudes van componisten van Chopin tot Debussy), was dat voor cello-etudes niet het geval. Dat een cellist alleen op het podium zou gaan zitten was in de negentiende eeuw ondenkbaar. De cellovirtuoos die solo ging, deed dat in de beslotenheid van zijn studeerkamer, niet in de concertzaal.

De situatie veranderde toen in de eerste jaren van de twintigste eeuw enkele cellisten, waarvan de beroemdste de Catalaan Pablo Casals was, de zes suites voor cello solo van Johann Sebastian Bach in hun concertprogramma's begonnen op te nemen. Hoewel Bachs suites gedurende het grootste deel van de negentiende eeuw bekend waren, werden ze tot dan toe uitsluitend als oefenmuziek gebruikt. De aanwezigheid van Bachs suites op het concertpodium zette verschillende componisten ertoe aan om het repertoire voor cello solo met eigentijds werk te verrijken, niet zelden met een specifieke solist in gedachten.

Zoltán Kodály - Sonate voor cello op. 8
Een van de eerste van deze composities is de Sonate voor cello op. 8 die Zoltán Kodály in 1915 componeerde. Behalve de bezetting (en het feit dat de cellist, net als in de vijfde suite van Bach, snaren moet omstemmen) heeft Kodály’s sonate maar weinig met Bach te maken. Kodály had een traditionele op Weense leest geschoeide klassieke opleiding genoten aan het conservatorium van Boedapest, bestudeerde tegelijk als etnomusicoloog de volksmuziek van Hongarije en omstreken en had in 1907 enkele maanden in Parijs doorgebracht, waar hij met het werk van Claude Debussy een van de meest vernieuwende muzikale geesten van zijn tijd had leren kennen. In de cellosonate komen vooral de twee eerstgenoemde invloeden - de klassieke traditie en de volksmuziek - naar voor. Zo is de formele organisatie van de sonate erg traditioneel: het werk bestaat uit drie delen, respectievelijk in een matig, een langzaam, en een snel tempo, en het eerste deel staat in sonatevorm. Tegelijk is de sonate doordrenkt van de invloed van de volksmuziek - van de modale sfeer van de openingsmaten van het eerste deel over de nadrukkelijk improvisatorische toets van het tweede deel naar de snelle springdans van de finale.
Niet minder duidelijk merkbaar is dat het werk in de eerste plaats is geschreven voor een virtuoos solist - in dit geval de Hongaarse cellist Eugène de Kerpely - en dus bedoeld is om indruk te maken. Niet alleen duurt elk van de delen behoorlijk lang, zodat het werk van de solist een meer dan gemiddeld uithoudingsvermogen vergt; bovenal geeft Kodály de solist de kans uit te pakken met zowat alles waarvan hij wist dat het op een cello mogelijk was: bloeiende lyrische melodieën, snel passagewerk in arco en pizzicato, grillige arabesken, brede akkoorden, schijnbare polyfonie, harmonieken ('fluittonen'), trillers, tremolo's, en een breed scala aan verschillende klankkleuren die worden bekomen door variatie in de manier of plaats van aanstrijken.

George Crumb - Sonate voor cello
Evenmin als die van Kodály doet de Sonate voor cello van George Crumb aan Bach denken. Wel horen we op de achtergrond de invloed van Kodály's landgenoot Béla Bartók op de Amerikaan. Dit hoeft niet te verbazen, niet zozeer omdat Bartók de laatste jaren van zijn leven in de Verenigde Staten doorbracht, maar omdat Crumb deze sonate schreef in 1955, toen hij studeerde bij Boris Blacher in Berlijn - een stuk dichter bij de invloedssfeer van Bartók. Niets in dit relatief vroege werk van Crumb doet vermoeden dat hij zich iets meer dan tien jaar later zou ontpoppen tot componist van veelgelaagde en eigenzinnige werken die worden gekenmerkt door een vervreemdende citatentechniek en de juxtapositie van verschillende muzikale stijlen. Veeleer is Crumbs sonate een geslaagde proeve van compositorische bekwaamheid, het bewijs dat Crumb het technisch arsenaal van het gematigde modernisme dat destijds aan veel conservatoria in Europa als lingua franca gold, volmaakt beheerste.

Benjamin Britten - Suite nr. 1 voor cello op. 72
Zoals Casals bij het begin van de twintigste eeuw de muziek voor cello solo in het algemeen een impuls gaf, zo was het de Russische cellist Mstislav Rostropovich die goed een halve eeuw later de interesse van Benjamin Britten voor dit medium wekte. En weer speelden daarbij de suites van Bach een centrale rol. Hoewel Britten al eerder voor Rostropovich had gecomponeerd (met name een sonate voor cello en piano en een symfonie voor cello en orkest), was het immers de uitvoering van Bachs suites door Rostropovich op het door Britten geleide Aldeburgh Festival die hem er in 1964 toe aanzette een suite voor cello solo (de eerste van drie) te schrijven.
Alleen al het feit dat Britten voor de term 'suite' koos in plaats van 'sonate' suggereert dat hij zich, meer dan Kodály en Crumb, direct door Bachs voorbeeld liet leiden. Ook de titels van enkele van de delen verwijzen tot op zekere hoogte naar de barok. Dat is vooral het geval voor de Fuga en de Bordone (die verwijst naar een compositorisch principe dat bijvoorbeeld in de tweede gavotte uit Bachs zesde suite een belangrijke rol speelt). Verder reiken de concrete allusies op Bach echter niet. Delen met titels als Canto, Lamento, Serenata, Marcia en Moto perpetuo zijn ondenkbaar in Bachs suites, die zonder uitzondering aaneenschakelingen van gestileerde dansen zijn. Ook fuga's komen in Bachs suites natuurlijk niet voor.

Ook de opbouw van Brittens suite wijkt af van het barokke model. De zes genummerde delen (Fuga, Lamento, Serenata, Marcia, Bordone en Moto perpetuo) worden voorafgegaan door een uitgesproken lyrisch en expressief openingsdeel genaamd Canto primo. Dit 'gezang' komt in het verdere verloop van de suite drie keer in gevarieerde maar duidelijk herkenbare vorm terug: een eerste keer (kort) tussen het Lamento en de Serenata, een tweede keer (langer) tussen de Marcia en de Bordone. De Canto quarto ten slotte komt niet ná het laatste genummerde deel, maar is ermee verweven.
De verweving van het Moto perpetuo en de vierde Canto gebeurt op een erg ingenieuze manier. Na de aarzelende openingsmaten begint het Moto perpetuo met een onophoudelijke stroom van snel opeenvolgende noten in gelijkmatig ritme. Wie al luisterend de weg wil vinden door deze schijnbare wirwar van noten kan het oor richten op de altijd terugkerende toonhoogtes die telkens gedurende enkele maten als ijkpunt fungeren en waar de andere noten rond cirkelen. Belangrijk is bovendien dat de noten steeds per twee zijn gegroepeerd, en dat de afstand binnen elke tweenotengroep aanvankelijk steeds dezelfde is, namelijk een kleine secunde (eerst bijvoorbeeld do kruis-re, onmiddellijk daarna mi mol-re). Na verloop van tijd wordt dit kleine interval tussen twee noten plots afgewisseld met veel grotere sprongen die karakteristiek zijn voor het begin van de Canto. Aanvankelijk blijft de gestiek nog die van het ongestoord doorlopende Moto perpetuo, maar plots keert het begin van de Canto in zijn oorspronkelijke gedaante haast ongewijzigd terug. In het verdere verloop van het stuk wisselen Canto en Moto perpetuo elkaar niet alleen af, maar gaan ze elkaar ook steeds meer beïnvloeden. Het werk lijkt te zullen eindigen met een grandioze synthese van de twee ideeën (de grote sprongen en de meerstemmigheid van de Canto in het ritme van het Moto perpetuo), maar in de twee laatste maten keert de kleine secunde nog even nadrukkelijk terug.

Programma :
  • Benjamin Britten, Suite nr. 1 voor cello op. 72
  • George Crumb, Sonate voor cello
  • Zoltán Kodály, Sonate voor cello op. 8
Tijd en plaats van het gebeuren :

Pieter Wispelwey : Benjamin Britten, George Crumb, Zoltán Kodály
Donderdag 9 oktober 2008 om 20.30 u
(Inleiding door Katherina Lindekens om 19.30 u in de Kleine Aula)
Grote Aula Maria Theresia (College)
Sint-Michielsstraat 2
3000 Leuven

Meer info : www.festival.be en www.pieterwispelwey.com
------------------------
Vrijdag 10 oktober 2008 om 20.00 u (Inleiding om 19.15 u )
Concertgebouw Brugge
't Zand 34
8000 Brugge

Meer info : www.concertgebouw.be en www.pieterwispelwey.com

Bron : Alleen op het podium, Steven Vande Moortele voor Programmaboek NOVECENTO 2008

George Crumb: www.georgecrumb.net en www.essentialsofmusic.com

Elders op Oorgetuige :
NOVECENTO : 7 concerten boordevol muzikale verrassingen, 20/09/208

13:00 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

Konstantin Gockel & Walter Lievens : twee vioolvirtuozen in Logos

Konstantin Gockel & Walter Lievens Dat een door en door klassiek instrument een rol kan spelen in nieuwe muziek, wordt in dit dubbelconcert bewezen door twee vioolvirtuozen van het zuiverste water. Konstantin Gockel verrast ons met zijn nieuwste, op poëzie geënte werk "Verlassene Feuer" en Walter Lievens, solist van eigen bodem, laat zijn instrument de dialoog aangaan met elektroakoestiek in een avontuurlijke en beklijvende set. We maken kennis met twee totaal verschillende benaderingen van de viool, een instrument dat altijd al, wegens zijn klassiek - romantische wortels, extra hard heeft moeten vechten voor een volwaardige stem in de wereld van de nieuwe muziek.

In het eerste brengt niemand minder dan de Duitse vioolvirtuoos Konstantin Gockel zijn nieuwste werk, Verlassene Feuer. Gockel zelf vertelt daar het volgende over: "De titel van dit werk is ontleend aan een gedicht van de Roma - dichteres Steva Stojko. Haar gedicht handelt over een schier ononderbroken wandeling van een persoon op onstabiele, onvaste bodem (symbool voor twijfel en onzekerheid, het zoeken naar rust in de onrust, de vlucht in het mysterie). De ervaring van die persoon, hoe die meandert tussen vuur en gloed, wordt door de viool met een schrijnende, beklemmende klankwereld onderlijnd."

Konstantin Gockel is allesbehalve een onbekende bij Stichting Logos. Deze violist, componist en arrangeur werd geboren in Bonn en studeerde bij Igor Ozim, Max Rostal, Cecil Aronowitz en Rudolf Petzold. Hij werd bekend als gedegen voorvechter van de soloviool in de hedendaagse klassieke muziek en maakte concertreizen en tournees (voor een deel in samenwerking met het Goethe - instituut) doorheen Europa, de Verenigde Staten, Canada, Zuid - Korea en Zuid - Amerika. Daarnaast verzorgde hij tal van premières op festivals voor nieuwe muziek, met werken die veelal aan hem persoonlijk opgedragen zijn: Morton Feldman, Pauline Oliveros, Walter Zimmermann, Alvin Curran en Tom Johnson hebben zijn subtiele, geraffineerde en bezielde speeltechniek weten te appreciëren en stukken voor hem geschreven.

In het tweede zien en horen we een violist van eigen bodem aan het werk: Walter Lievens. Hij brengt werk van Benno Ammann en Beatriz Ferreyra in combinatie met analoge elektronische muziek. Walter Lievens is één van de voortzetters van de 'Belgische Vioolschool' - traditie, zowel op technisch als op artistiek vlak. Zijn palmares als uitvoerend muzicus is even uitgebreid als veelzijdig. Zijn repertorium omvat werken van de oude meesters tot en met de hedendaagse-, avant-garde- en experimentele muziek. Verschillende werken voor viool werden reeds aan hem opgedragen. Van deze composities gaf hij dan ook steeds de wereldcreatie. (B. Ferreyra, B. Ammann, L. Goethals, I. Patachich e.a.)

De Zwitserse componist Benno Ammann (1904-1986) studeerde muziekwetenschappen en directie in Leipzig en voltooide zijn compositiestudies bij Honegger, Milhaud en Roussel. Na 1950 volgde hij cursussen en masterclasses bij Boulez, Messiaen, Nono en Stockhausen. Vanaf 1960 was hij werkzaam in studio's voor elektroakoestische muziek in Rome, Utrecht (Instituut voor Sonologie), Gent (IPEM) en New York (Electronic Music Center). Hij realiseerde er magnetofooncomposities (alle elektronische geluiden spruiten voort uit analoge synthese) en gemengde werken voor magneetband in combinatie met respectievelijk gitaar, viool, koor en sopraan.

'Esveha' (voor viool en cd) werd gecomponeerd ter herinnering aan de slachtoffers van de holocaust, in het bijzonder als herinnering aan een Hollands-joodse familie die in 1940-41 werd gedeporteerd. De titel is dan ook samengesteld uit lettergrepen van namen als Esther, Eve en Hannah. In het vioolspel wordt zowel het zielelijden weergegeven als de uiterste energie van diegenen die de gevangenen van de angst zijn. In de begeleidende soundscape schemert dan weer een vrij programmatische, klanksymbolische aanpak door: de elektronische klanklagen op de band staan voor de dreigende muren van een onontkoombare hel, de pijn en de miserie worden met onderbroken zuchten als een klaagzang door de doffe tonen van het instrument weergegeven. Esveha werd gerealiseerd in het vroegere IPEM (Gent) en is opgedragen aan Walter Lievens.

Na haar compositiestudies te Cordoba en Buenos Aires verdiepte de Argentijnse Beatriz Ferreyra (1937) zich in de elektroakoestische muziek in Parijs en Milaan en later ook in Darmstadt bij György Ligeti en Karlheinz Stockhausen. Haar werk werd meermaals bekroond op nieuwe muziek - festivals die focussen op elektroakoestiek.

'Tierra Quebrada' ("gebroken aarde", voor viool en cd) van Beatriz Ferreyra is het eerste werk uit een reeks proeven waarin opnames van traditionele instrumenten elektroakoestisch gemanipuleerd worden. Het werd geschreven en gecreëerd in Parijs met de medewerking van de violist-componist Manuel Enriquez. Later heeft Ferreyra in samenwerking met Walter Lievens de vioolpartij aanzienlijk gewijzigd en er verschillende alternatieve speeltechnieken aan toegevoegd. Het werk is een drieluik, waarbinnen de twee hoekdelen door een cadenza voor viool solo worden verbonden.

Programma :
  • Konstantin Gockel, Verlassene Feuer
  • Benno Ammann, Esveha
  • Beatriz Ferreyra, Tierra Quebrada
Tijd en plaats van het gebeuren :

Dubbelconcert Konstantin Gockel & Walter Lievens
Donderdag 9 oktober 2008 om 20.00 u

Logos Tetraeder
Bomastraat 26
9000 Gent

Meer info : www.logosfoundation.org

Konstantin Gockel op lgiv.de
Walter Lievens op www.sosviool.be
Benno Benno Ammann op de.wikipedia.org
Beatriz Ferreyra op www.electrocd.com

07:00 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

05/10/2008

TAKT#1: productiecentrum Dommelhof uit de startblokken

TAKT #1 Het Provinciaal Domein Dommelhof start vanaf dit seizoen een nieuw productiecentrum op. Dommelhof wil een productiecentrum uitbouwen voor alle podiumkunsten om artistiek talent kansen te geven.

In het weekend van 10-11-12 oktober 2008 presenteert Dommelhof het productiecentrum voor de eerste maal aan het publiek. Het is de bedoeling om aan de hand van een aantal cases de doelstellingen voor de toekomst te illustreren. Uitgangspunt is een multidisciplinaire benadering van alle (podium-) kunsten. Productiecentrum Dommelhof wil aan organisatoren, gezelschappen en publiek laten zien wat de resultaten kunnen zijn (output) van een productiecentrum dat in zee gaat (input) met artiesten die actief zijn op de meest diverse fronten van de podiumkunsten. Zo zijn er dat weekend naast concerten (Motek, Jaap Van Der Voet, Jazzcees) ook dansvoorstellingen en dj-sets met doorlopend fototenstoonstellingen.

Time code matter II
Geluid als levend organisme, als een vorm van lichamelijkheid. Daar draait het om in het werk van Christoph De Boeck (Audiostore) en Yves De Mey (Eavesdropper), beiden laptopmuzikanten en geluidsontwikkelaars.
Time code matter II is een electronisch muziekperformance waar klank van 12 staalplaten afstraalt die opgehangen zijn in een cirkel. Toeschouwers kiezen unieke luisterposities in het midden van deze arena, zodat verschillende klanklagen die gespeeld worden op de individuele platen, versmelten in het oor van de luisteraar.
De installatie time code matter presenteert trillende platen van massief staal die de aanwezigheid van de bezoeker aanvoelen.
Na de performance kan de installatie 'time code matter' vrij bezocht worden. De stalen voorwerpen pulseren op een grondtoon en reageren als ze benaderd worden door bezoekers. De akoestische energie in de installatie is even indringend als ongrijpbaar.

Website : www.deepblue.be

Gosie Vervloessem
Gosie Vervloesem is van alle markten thuis. Op het podium brengt ze performances, in haar achterkeuken doet ze wetenschappelijke experimenten. Na Anytime (How to make your own clouds?), een performance waarin Gosie Vervloessem wolken maakte in haar keuken en How to make your own Dead Sea?, een performance waarin ze een bad vulde met water en 23 kg zout om er daarna in te drijven, ging ze op zoek naar het echte drama van een gevaarlijk kolkende vulkaan. Het resultaat was te zien in de interactieve performance The Volcano Project. Met Safe and simple electrical experiments duikt ze onder de grond. De workshop start in de wachtzaal van een gynaecoloog ergens onder de grond in Brussel en neemt de toeschouwer verder mee door de donkere gangen van de Gotthardttunnel. Het is een ondergrondse zoektocht. Maïzena is een onderzoek naar non-newtonian fluids. Iedereen van ons kent maïzena uit de keuken. We gebruiken het als bindmiddel om sauzen te dikken, om pudding te maken. Maar, maïzena heeft wonderbaarlijke en magische eigenschappen.

Tour - E40
Onder het muzikale alter ego Tour maakt Stijn Segers een reis langs de E40, Europa's langste autostrade en de belangrijkste verbindingsweg tussen West en Oost. Een tocht van meer dan 8000km, van Calais (Frankrijk) naar Ridder (Kazachstan). Hij maakt muziek voor 12 steden langs deze E40 en nodigt videokunstenaars uit om een werk te maken bij de muziek. In dit meerjarenproject werd er al halt gehouden in Calais, Oostende, Luik, Aken en Keulen. De evolutie van het project kan gevolgd worden via een blog.
Het live concert van Tour is een mengeling van muziek, video, performance en spoken word en vormt het relaas van de reis tot dusver. Live wordt Tour bijgestaan door Bert Hornikx (drums en electronica), Martijn Pillards (gitaar en synth), Gert Stinckens (bas), Geert Boutsen (Bastrombone) en Pieter Houben (Trombone). In een installatie toont Tour grafisch werk uit en twee video's uit het project. Binnenkort worden samen met Pascal Deweze (Mauro) de eerste 4 stukken (Calais, Oostende, Liège, Aachen) opgenomen. Deze songs komen later terecht op een DVD met de rest van het verzamelde geluids- en beeldmateriaal.

Website : www.tourbadour.com

Zapp String Quartet
Zapp staat bekend als het meest wervelende en hardst groovende strijkkwartet van Nederland. Het heeft zich toegelegd op het spelen van geïmproviseerde muziek, jazz, rock, wereldmuziek, klassieke muziek en wat de heren verder ook maar interessant vinden. Zapp swingt, verleidt, ontroert en prikkelt. Het repertoire, vaak van eigen hand, wordt met aanstekelijke energie gespeeld.

Website : www.zappstringquartet.com

Jaap van der Voet
Jaap van der Voet is een veelzijdig pianist. Hij speelt voornamelijk in de traditie van zijn grote voorbeelden Monty Alexander en Oscar Peterson. Samen met Joz Bruggeman (bas) en Jeroen Ophoff (drums) vormt hij een trio dat regelmatig speelt als begeleider bij concerten van grote namen uit de Nederlandse Jazz-scene (o.m. zangeres Greetje Kauffeld). Het trio wordt bij gelegenheid uitgebreid tot een kwartet met Herbie Guldenaar op gitaar. Herbie is een gitaarvirtuoos die zijn sporen ruimschoots heeft verdiend in de muziekwereld. Niet alleen op het podium, maar ook als docent en workshopbegeleider.

Club Guy & Roni
Na eerder gewerkt te hebben met grootheden als Ohad Naharin (Batsheva Dance Company), Wim Vandekeybus en Itzik Galili maken Guy & Roni (artistiek leiders Guy Weizman en Roni Haver) sinds enkele jaren met toenemend (inter-)nationaal succes hun eigen choreografieën. De club is jong, hip, snel en neemt grote fysieke risico's. Maar Club Guy & Roni is meer dan fysieke stunts. Terugkerend thema in hun werk is zelfbevrijding in het hier en nu. Dit heeft een confronterend maar ook zeker inspirerend effect. Gedanst op muziek van de vermaarde Duitse componist Heiner Goebbels komt de hectische wereld waarin wij ons bevinden in een zinderende dansvulkaan tot uitbarsting.

Website : www.clubguyandroni.nl

JazzCees - Jazzportretten
Cees Van de Ven is programmator van de jazzclub JazzCase die in Dommelhof tijdens het seizoen 2007-2008 opgestart werd. Voor de Nederlandstalige website draaiomjeoren.com schrijft hij cd- en concertrecensies en publiceert foto-impressies en audio-opnamen van concerten. In zijn foto's tracht hij de intensiteit van emoties vast te leggen tijdens het spel: in improvisatie, interactie en rust. Uit de foto's moet vooral betrokkenheid spreken bij de persoon in focus. Door de keuze van het moment, de compositie en de kadering probeert hij foto's van een persoonlijke signatuur te voorzien.

Website : www.draaiomjeoren.com

Tijd en plaats van het gebeuren :

TAKT #1
Van vrijdag 10 tot zondag 12 oktober 2008

Dommelhof
Toekomstlaan 5
3910 Neerpelt

Het volledige programma en alle verdere info vind je op www.bel-ami.be (pdf)
Tickets: dommelhof@limburg.be of +32 (0)11 80 50 02

Extra :
Audiostore & Eavesdropper 'Time Code Matter', Rik Van Lembergen op Kwadratuur.be, 14/09/2006
Interview Eavesdropper, Koen Van Meel, 1/11/2003 op Kwadratuur.be

Elders op Oorgetuige :
Horen, zien en en voelen in Time Code Matter 2, 26/03/2008

10:00 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

04/10/2008

Almost Cinema in het grensgebied tussen film, mediakunst, performance en muziek

Almost Cinema Dinsdag gaat in Gent de 35ste editie van het Internationaal Filmfestival van Vlaanderen (7 - 18 oktober ) van start. Kunstencentrum Vooruit en Filmfestival Gent slaan de handen in elkaar voor Almost Cinema: een twaalfdaags programma waarin Vooruit zijn eigenzinnige visie op cinema presenteert. Almost Cinema begint waar traditionele film stopt. De kunstenaars laten zich inspireren door het medium cinema, maar wijken koppig af van het vertrouwde pad om nieuwe, onbetreden wegen in te slaan. Eva De Groote, programmator mediakunsten in Vooruit: "Omdat de artiesten die werken in de marge van cinema geen traditionele film maken, vallen ze vaak uit de boot tijdens filmfestivals. Vooruit biedt hun dan ook graag een platform tijdens het Filmfestival Gent."

Net zoals tijdens de voorgaande edities is er ook dit jaar een installatieparcours dat je op sleeptouw neemt doorheen het volledige gebouw van Vooruit. Er zijn theater- en dansperformances, muziekdocumentaires, (audiovisuele) concerten, een symposium en gesprekken over (bijna-) cinema. Traditioneel wordt er afgesloten met een gratis party. Dit jaar presenteert Vooruit onder meer installaties van Ulf Langheinrich, Boris Bebackere, Elisa Pône, Doris Kuwert, Ali Momeni en Alexandra Dementieva, performancewerk van Siegmar Zacharias, een concert van Darren Aranofsky's huiscomponist Clint Mansell en een speciale avond met Arne Sierens, lid van de festivaljury.

Installaties & Performances
Zoals de voorbije jaren slingert zich tijdens het Filmfestival een installatieparcours door het hele Vooruitgebouw. In hun video’s en installaties rekken een schare internationale mediakunstenaars het begrip cinema moedwillig uit. Zij komen niet uit de wereld van de film, maar spelen met het medium op een manier die tegelijk bevreemdt en verwondert. Tijdens Almost Cinema kan je bijna elke avond in Vooruit terecht voor live performances. Enkele artiesten doen cinema naadloos in theater en dans overlopen, maar ook kunstenaars die beeld en live muziek combineren, krijgen een platform. Gemeenschappelijke deler is de boeiende en vaak onvoorspelbare interactie tussen film en andere kunstvormen.

De Iraanse artiest Ali Momeni presenteert twee werken in het parcours. The time is now bestaat uit een dertigtal gloeilampen. De bijhorende klankband bepaalt het ritme waarop de lampen oplichten. In zijn installatie Smoke and hot air zijn het rookkringetjes die een symfonie aangaan met elkaar. Het achterliggende idee is echter minder prettig: elke kring staat immers voor een oorlogsdreiging die landen als de US, UK en Israël uiten aan het adres van Momeni's thuisland Iran.Ali Momeni is een onderzoeker en kunstenaar die op zijn twaalfde naar de States emigreerde. Hij voert momenteel onderzoek aan de universiteit van Minnesota. Hij is tijdens Almost Cinema ook te zien in de performance The Liminal Surface met David Bithell.

Viewmaster van beeldend kunstenaar Laurent Liefooghe en de choreografen Heike Langsdorf en Ula Sickle is zowel een performance als een installatie waarmee het trio de befaamde 'Pepper's ghost illusion' in een hedendaags kleedje steekt. In het negentiende-eeuwse theater, vóór de uitvinding van de cinema, werd deze optische truc vaak gebruikt om spoken en geesten op het podium te toveren. Vaak tot afgrijzen en verrukking van het publiek, voor wie de aard van de optische illusie verborgen bleef. 's Avonds doen de makers een performance in hun installatie waarbij ze illusie en werkelijkheid in een visueel spel met elkaar vermengen. De toeschouwer wordt meer dan eens op het verkeerde been gezet.

Het werk van de jonge Franse artieste Elisa Pône geeft op zijn zachtst gezegd vonken. Haar video's en performances zijn een ontvlambare cocktail van licht, rook, geur en lawaai. Pône ontsteekt haar vuurwerk bovendien niet in open lucht, maar laat de pijlen binnenskamers ontploffen. Het weidse, impressionante en feestelijke spektakel dat we van vuurwerk verwachten, wordt bijna intiem maar minstens even explosief en gevaarlijk.

Bij RRauw treed je een installatie binnen van beeldend kunstenares Laure Delamotte-Legrand. Je neemt plaats in een soort cocon met een onderhuidse textuur, waarin je wordt uitgenodigd om de elementen die EricThielemans aanreikt te beleven: een basistekst rond stilte waarmee hij ooit zijn onderzoek naar stilte en geluid begon, een wetenschappelijke tekening van het binnenoor en een foto waarop muzikanten luisterend staan afgebeeld. Op 16, 17 & 18.10 kan je in de installatie een 'oorfilm' beleven: een akoestische ervaring die bij elke luisteraar andere beelden oproept.

Met tientallen ballonnen die als tv-schermpjes oplichten, bouwde Alexandra Dementieva de installatie Alien Space. De twee muren van ballonnen lijken wel een futuristisch labo of een levende celwand, met een textuur die tegelijk koud, dreigend en fragiel aandoet. Op de glimmende oppervlakten van de ballonnen komen beelden tevoorschijn: nieuwsuitzendingen van verschillende tv-stations over de hele wereld. De virtuele muur stelt je oog in oog met beelden van vernieling, ongelukken, oorlog, drama, liefde…

Een probe is een onbemand tuigje dat door de ruimte reist en info naar de aarde doorstuurt. Volgens Boris Debackere is ook het scherm van een filmzaal zo'n 'probe'. Het witte doek is voor hem een venster naar een audiovisuele reis door ruimte en tijd. Zijn interactieve installatie Probe stelt de relatie tussen de kijker en het scherm centraal. De bezwerende visuals en denderende soundtrack slokken je op in het scherm en trekken je in de beelden. Samen met zijn broer Brecht bracht Boris Debackere de audiovisuele performance Rotor op Electrified, het zomerevenement van Vooruit, S.M.A.K. en 5 voor 12. Boris is niet alleen artiest, maar is ook docent en onderzoeker aan Transmedia en Sint-Lukas. Als kunstenaar is hij vooral bezig met het vermengen van verschillende media als beeld, geluid en elektronica.

Net als Boris Debackere mikt Ulf Langheinrich op een cinematografische ervaring. Zijn installatie OSC bestookt het oog met overdadige lichtflitsen en stroboscopische effecten. Intense patronen en vormen van licht branden zich op je netvlies. Maar ook buiten het beeld laten de lichtvlekken van Langheinrichs installatie hun sporen na: je perceptie wordt vertroebeld door de afdruk die het licht tijdelijk achterlaat op je oog. In zijn projecten probeert Ulf Langheinrich steeds een onmiddellijke zintuiglijke impact bij de bezoeker teweeg te brengen. Hij is een van de oprichters van Granular Synthesis, een collectief van audiovisuele artiesten die beeld en geluid laten samensmelten in één medium. Ze streven er naar video te bespelen als een instrument en beelden te 'componeren' als een symfonie.

Ook klerenhangers kunnen kunst zijn, dat bewijst Doris Kuwert in Swing. Kleine magneetjes in een kapstok creëren een elektromagnetisch veld. De kleerhangers trekken elkaar aan, stoten elkaar af, tikken elkaar aan. De geluiden worden versterkt en vormen een bevreemdende soundtrack die de willekeurige choreografie van de kleerhangers complementeert. In Bob up laten ventilators blokjes uit piepschuim door de lucht dwarrelen tot er een elektrostatische aantrekkingskracht ontstaat.

SXS Enterprise (Siegmar Zacharias, Xander de Boer & Steve Heather) reconstrueert verschillende 'eerste keren' aan de hand van postkaartjes, kartonnen figuren, treintjes, camera's, microfoons, tekst en live muziek. Ze herschrijven niet alleen hun eigen biografie, maar ook die van de toeschouwers. Een charmante en humoristische voorstelling met een hoog do-it-yourself-gehalte.

Tijd en plaats van het gebeuren :

Almost Cinema
Van dinsdag 7 tot zaterdag 18 oktober 2008
Kunstencentrum Vooruit

Sint-Pietersnieuwstraat 23
9000 Gent

Meer info : www.vooruit.be en www.filmfestival.be

Extra :
RRAUW - Eric Thielemans: concert zonder musici, Ive Stevenheydens op www.brusselnieuws.be, 24/06/2006

10:00 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

03/10/2008

fABULEUS presenteert nieuwste dansproductie Bachianas

Bachianas Van september 2008 tot mei 2009 presenteert fABULEUS Bachianas, een intense dansproductie van zeven jonge dansers, zes jonge cellisten en een zangeres. De titel van de voorstelling verwijst naar de 'Bachianas brasileiras' (letterlijk: Braziliaanse Bachjes) van de componist Heitor Villa-Lobos (1887-1959). Zijn muziek was de allereerste inspiratiebron voor Caroline D'Haese om deze productie te maken. Maarten Van Ingelgem voegde er onder meer Bach, bossa nova en eigen composities voor zes cello's aan toe. Tijdens het creatieproces stelden dansers en muzikanten zich vragen als: wat is vrijheid? Heb je een keuze en wanneer is het tijd om te kiezen? Welke vragen stel je je tijdens een vrije val?

fABULEUS geeft jonge mensen een professioneel kader om theater- en dansproducties te maken. Zowel tieners als jongprofessionelen krijgen stimulansen en begeleiding van meer ervaren makers. Want fABULEUS gelooft dat talent zich al zeer jong kan tonen. Alle producties zijn gemaakt voor een ruim publiek, met speciale aandacht voor kinderen en jongeren.

Maarten Van Ingelgem (1976), muzikaal leider, studeerde piano in Brussel (Jan Michiels) en compositie in Antwerpen (Wim Henderickx). Hij is actief als componist, pianobegeleider, leerkracht, zanger en dirigent. Eerdere ervaring met dansproducties deed hij op in samenwerking met het HID en bij De Kapellekensbaan van het Componistenplatform Aalst waarin ook Caroline D'Haese te zien was.

Voor Bachianas maakte Maarten  bewerkingen van muziek van Villa-Lobos, Bach, bossa-novanummers en eigen composities. De andere muzikale momenten ontstonden door groepsimprovisatie op basis van body percussion en muzikaal materiaal uit de voorstelling. Bachianas tast de raakvlakken af tussen instrument en beweging.

Tijd en plaats van het gebeuren :

fABULEUS : Bachianas
Zaterdag 4 en zondag 5 oktober 2008, telkens om 20.00 u
30CC - Minnepoort

Dirk Boutslaan 62
3000 Leuven

Meer info : www.30cc.be en www.fabuleus.be
--------------------
Woensdag 15 oktober 2008 om 20.00 u
CC De Werf

Molenstraat 51
9300 Aalst

Meer info : www.ccdewerf.be en www.fabuleus.be
--------------------
Donderdag 16 oktober 2008 om 20.00 u
Stadsschouwburg Sint-Niklaas

R. Van Britsomstraat 21
9100 Sint-Niklaas

Meer info : www.ccsint-niklaas.be en en www.fabuleus.be

Maarten Van Ingelgem op www.matrix-new-music.be

23:31 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

Harmonie van de eeuwige sferen : Zvezdoliki in een zinderend programma

Jef Maes Zvezdoliki betekent 'Koning van de Sterren'. De muziek die door Zvezdoliki geprogrammeerd wordt, bezit warmte, zon en passie, ongewone instrumentale combinaties in een ongemeen boeiend kleurenpalet van zinderende klanken : het vurige 'Concerto voor clavecimbel en instrumentaal ensemble' van de Spanjaard Manuel de Falla naast het prachtige 'Le tombeau de Maurice Ravel' van Rudolf Escher voor fluit, hobo, viool, cello en clavecimbel. De Braziliaan Heitor Villa-Lobos brengt typische Zuid-Amerikaanse warmbloedigheid met een 'Trio' terwijl ook de Antwerpenaar Jef Maes herdacht wordt met een merkwaardig, maar mooi kwartet voor fluit, viool, fagot en clavecimbel. Met andere woorden: een unieke ontdekkingsreis naar een weinig bekend muzieklandschap.

In zijn muziek sluit de Nederlander Rudolf Escher (1912-1980) aan bij de muziek van Debussy en Ravel, maar ook op de polyfone stijl uit de Renaissance. De vaak polyfone structuur van zijn muziek is misschien te vergelijken met de muziek van Matthijs Vermeulen, die echter veel verder gaat in de verzelfstandiging van de meerdere stemmen. Ook zijn er invloeden van het Gregoriaans en van gamelanmuziek hoorbaar. Escher vond het belangrijk samenklanken en structuren in muziek 'volgbaar' waren. Hij was ervan overtuigd dat het menselijk oor zodanig in elkaar zat, dat niet alles wat gespeeld kan worden ook kan worden onderscheiden en herkend. Met name de atonaliteit, zoals die werd toegepast door Schönberg en zijn opvolgers, leverde volgens Escher samenklanken en structuren op die het menselijk oor niet meer kon volgen. In 1977 ontving Escher de Johan Wagenaarprijs voor zijn gehele oeuvre.

De Antwerpse componist Jef Maes (1905-1996) begon zijn loopbaan als uitvoerend musicus maar verlegde zijn werkterrein geleidelijk aan naar de muziekpedagogie. Zo werd hij in 1933 aangesteld in de muziekacademie van Boom als leraar viool om er tien jaar later directeur te worden. Verder was hij van 1942 tot 1970 verbonden aan het Koninklijk Vlaams Muziekconservatorium van Antwerpen en was hij actief betrokken bij diverse muziekeducatieve organisaties zoals Jeugd en Muziek. Jef Maes typeerde zichzelf als een "modern romanticus met een lyrisch orkestraal palet".

Tijd en plaats van het gebeuren :

Zvezdoliki-Ensemble: de Falla, Maes, Villa-Lobos, Escher
Zondag 5 oktober 2008 om 20.00 u

De Boerenpoort - OC Melsele
Sint-Elisabethstraat 31 A
9120 Melsele (Beveren-Waas)

Meer info : www.kpsk.net

Jef Maes op www.cebedem.be
Rudolf Escher op www.donemus.nl

14:00 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook