13/06/2015

Letse violiste Baiba Skride te gast in Bozar

Baiba Skride De Letse violiste Baiba Skride won in 2001 met glans de Koningin Elisabethwedstrijd. Maandagavond is ze in Bozar te gast in het gezelschap van getalenteerde bevriende musici. Op het programma staat muziek voor strijkkwintet die drie eeuwen en drie tijdvakken omspant: klassiek met Mozart, romantiek met Brahms en hedendaags met Brett Dean.

De Australische componist Brett Dean (1961) speelde 14 jaar lang als altviolist bij de Berliner Philharmoniker. Sindsdien is hij in Duitsland blijven hangen als kamermusicus en componist. Inmiddels heeft Dean talrijke, succesvolle stukken gecomponeerd, vooral symfonische muziek, kamermuziek en soloconcerten. Maar hij schreef een opera en een ballet voor het Nederlands Danstheater.

Programma :

  • Wolfgang Amadeus Mozart, Strijkkwintet, KV 614
  • Brett Dean, Epitaphs
  • Johannes Brahms, Strijkkwintet nr. 2, op. 111

Praktische info :

Baiba Skride & Friends : Mozart, Dean, Brahms
Maandag 15 juni 2015 om 20.00 u
Bozar - Brussel


Meer info : www.bozar.be

Extra :
Brett Dean : www.australianmusiccentre.com.au, en.wikipedia.org, www.boosey.com en youtube

21:56 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

08/06/2015

Wereldpremière nieuw werk van Sebastian Currier in Bozar

Sebastian Currier Nog voor zijn 25ste was de Russische pianist Daniil Trifonov al laureaat van prestigieuze wedstrijden als het Tsjaikovski-concours in Moskou, het Arthur Rubinstein-concours in Tel Aviv en het Chopin-concours in Warschau. In het voorjaar van 2014 bracht hij ook zijn eigen Pianoconcerto in première. Onder de hoede van de maestro Andrey Boreyko soleert hij in het lyrische Eerste pianoconcerto van Chopin, het populairste van diens twee werken voor piano en orkest. Na de pauze volgt het Concerto voor orkest, waarin Béla Bartók na een somber begin naar een opgewekte finale toewerkt. En tijdens dit concert krijgen we ook voor het eerst Divisions, het opdrachtwerk van de Amerikaanse componist Sebastian Currier (foto) te horen.

Sebastian Currier (1959) studeerde aan The Juilliard School en aan de Manhattan School of Music. In 2007 mocht hij de prestigieuze Grawemeyer Award, de Rome Prize van de American Academy in Rome en de Guggenheim-beurs in ontvangst nemen. Van 1999 tot 2007 gaf hij les aan de Columbia University. Recente discografie: Time Machines, met Anne-Sophie Mutter en het New York Philharmonic (Deutsche Grammophon), Next Atlantis, met het Ying-kwartet (Naxos).

Praktische info :

NOB & Daniil Trifonov : Sebastian Currier, Chopin, Bartok
Vrijdag 12 juni 2015 om 20.00 u
Bozar - Brussel


Meer info : www.bozar.be en www.nob-onb.be

Extra :
Sebastian Currier : www.sebastiancurrier.com, www.boosey.com en youtube
Sebastian Currier wins 2007 Grawemeyer for Chamber Composition, Frank J. Oteri op www.newmusicbox.org, 8/03/2007

22:42 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

01/06/2015

Andrea Voets brengt de beste harpmuziek uit de vorige eeuw in Brugge

Andrea Voets Harprecitals vervallen snel in een programma met salonfähige (piano)transcripties. Niet zo bij Andrea Voets. Zij plaatst onder andere de baanbrekende sonate van Paul Hindemith op de lessenaar. Aanvankelijk nog laatdunkend over de harp ‘als piano zonder klavier (en haar inherente technische beperkingen)’, haalt Hindemith in zijn sonate, bol van technische en sonorische vernuften, het stramien van de sonate onderuit. Luciano Berio ontgint in zijn uiterst virtuoze Sequenza II de klankwereld van de harp met felle uithalen en vuile vegen. Murray Schafer gaat nog verder in The Crown of Ariadne, dat rijkelijk resoneert met exotische melodieën en eclectische percussieve effecten. Onmisbaar op dit recital is Brittens Suite voor harp, rijk aan muzikale complexiteit en een echt meesterwerk uit de harpliteratuur.

Andrea Voets (foto) sloot in 2012 haar studies harp af bij Erika Waardenburg aan het conservatorium van Amsterdam. Ze streeft ernaar om een zo breed mogelijk interesseveld te ontplooien en studeerde naast muziek ook nog filosofie en spreekt verschillende Oosterse talen. Dankzij een beurs volgde ze ook een masterstudie harp bij Maria Graf in Berlijn. Sindsdien verdeelt ze haar tijd tussen Duitsland, Nederland en België. Sinds het najaar van 2014 doceert ze ook haar zelf opgezette cursus 'praktische muziekfilosofie voor musici' aan de Hochschule für Musik Hanns Eisler in Berlijn. Als muzikante staat Voets voor non-conformisme en authenticiteit en combineert ze het liefst haar vele interesses in multidisciplinaire concertprogramma's.

De harp is een van de oudste instrumenten ter wereld. Er bestaan eindeloos veel varianten, van Keltische tot Indische harpen, van jachtbogen waarop één snaar gespannen is tot uitgebreide snarenkasten. De moderne concertharp werd in het begin van de 19de eeuw ontwikkeld en op punt gezet door pianobouwer Sébastien Érard. Hij ontwikkelde een ingenieus pedalensysteem om met minder snaren toch alle toonhoogtes te kunnen spelen. In de 19de-eeuwse orkestmuziek diende de harp nog vooral voor effecten en sfeerschepping. Componisten in de 20ste eeuw ontdekten nieuwe mogelijkheden voor het instrument en gingen ook solistische muziek voor harp schrijven. Heel vaak waren getalenteerde harpisten een bron van inspiratie.

Dat laatste was ook het geval bij Benjamin Britten. De vriendschap tussen Britten en Mstislav Rostropovich is een van de meest bekende voorbeelden, en leidde tot maar liefst vijf topwerken in de celloliteratuur. Veel minder bekend is de suite die hij tussen de Tweede en de Derde cellosuite componeerde voor harp. Nochtans vinden we in deze suite dezelfde kwaliteiten terug als in de cellomuziek. Ook hier componeerde hij met een specifieke muzikant in gedachten, de Welshe harpist Osian Ellis (1928). Toen Britten later omwille van zijn gezondheid niet langer zijn partner Peter Pears kon begeleiden op de piano, nam Osian Ellis deze rol over.

De Suite voor harp bevat - net zoals de cellosuites - enkele duidelijke verwijzingen naar de muziek uit de barok. Britten had een grote voorliefde voor dat repertoire en voor de muziek van Bach, en dat blijkt ook uit de titels van de verschillende delen van deze suite. Deel 2 en 4 zijn respectievelijk een toccata en een fuga, dé barokke genres bij uitstek. Deze delen worden van elkaar gescheiden door een nocturne, een vorm die we vooral in de romantiek terugvinden. De inleidende ouverture en de afsluitende hymne geven deze suite een symmetrische opbouw. De vijfde beweging is eigenlijk een variatiereeks op een Welsh thema, een eerbetoon aan de opdrachtgever en inspiratiebron van het werk.

Luciano Berio componeerde in een tijdsspanne van een kleine halve eeuw maar liefst 14 werken met de titel Sequenza , telkens voor een ander solistisch instrument. In deze composities onderzoekt hij de speltechnische mogelijkheden van het instrument in kwestie. Daarnaast heeft Berio ook aandacht voor de specifieke 'karakters' die bij een instrument horen. Zo voorzag hij de Sequenza XIII voor accordeon van de ondertitel Chanson om te alluderen op het frequente gebruik van de accordeon in de Franse lichte muziek. In Sequenza II voor harp onderzoekt Berio de typische romantische gestes waarmee het instrument geassocieerd wordt: de zwierige arpeggio's en het frivole getokkel op de snaren. Hij speelt met die karakteristieke bewegingen, maar exploreert ook de andere mogelijkheden om het instrument te laten klinken. Zo maakt hij veelvuldig gebruik van speeltechnieken zoals glissando's, slagwerkachtige klanken en flageolettonen (ijl klinkende tonen die bekomen worden door de snaar halverwege zachtjes af te dempen). Net zoals Benjamin Britten componeerde ook Berio graag voor specifieke muzikanten. Sequenza II is geschreven op het lijf van de Franse harpist Francis Pierre, die het werk trouwens al in twee verschillende uitvoeringen op cd zette.

Toshio Hosokawa vindt zijn inspiratie in de natuur. Zijn voorliefde voor bloemen is gekend, en dat blijkt ook uit zijn Two Japanese Folk Songs . Hosokawa is niet alleen geïnspireerd door de Japanse volksmuziek en cultuur, maar roept ook de Japanse sfeer op, binnen de moderne klankwereld. Er zijn momenten waarop de harp klinkt als een Japanse Koto, een traditioneel snaarinstrument. Op die manier realiseert Hosokawa - die vanuit Japan naar Berlijn trok om er compositie te studeren - een versmelting van eeuwenoude (oosterse) tradities en hedendaagse (westerse) compositiemiddelen.

The Crown of Ariadne, een compositie voor harp en kleine percussie-instrumenten van de Canadese componist Raymond Murray Schafer, is de grote finale van dit programma. Schafer maakt gebruik van alle mogelijke compositietechnieken, zonder zich aan één of ander -isme te willen vastknopen. Zijn muziek is meestal dramatisch en beschrijvend, en hij schuwt de overlappingen niet met andere kunstvormen zoals dans, theater of rituele handelingen. Dit werk maakt deel uit van een reeks muziektheaterwerken onder de gemeenschappelijke titel Patria. Hij schreef The Crown of Ariadne voor de Canadese harpiste Judy Loman. De harp stelt de figuur van Ariadne voor, de dochter van koning Minos van Kreta. De held Theseus kon de minotaurus in het labyrint doden en dankzij de draad die Ariadne hem had meegegeven vond hij de weg terug naar buiten. In ruil moest hij met haar trouwen, maar hij liet haar achter op het eiland Naxos, waar ze uiteindelijk de liefde zou vinden bij de god Dionysos. De combinatie met de slagwerkinstrumenten maakt van dit werk een theatrale uitdaging voor elke harpist.

Programma :

  • Paul Hindemith (1895-1963), Sonate
  • Benjamin Britten (1913-1976), Suite for Harp, opus 83 (1969)
  • Claude Debussy (1862-1918), La fille aux cheveux de lin
  • Luciano Berio (1925-2003), Sequenza II (1963)
  • Marcel Grandjany (1891-1975), Rhapsodie
  • Toshio Hosokawa (1955), Two Japanese Folk Songs (2008)
  • Raymond Murray Schafer (1933), The Crown of Ariadne (1980)

Praktische info :

Harprecital Andrea Voets
Zondag 7 juni 2015 om 15.00 u
Concertgebouw - Brugge


Meer info : www.concertgebouw.be en www.andreavoets.com

Bron : tekst Klaas Coulembier voor het programmaboekje van het Concertgebouw

Beluister nu al Raymond Murray Schafers 'The Crown of Ariadne'

22:07 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

Daverende percussieperformance van Pulse Percussion Trio in Zoerle

Pulse Percussion Trio Rythmosis is de daverende percussieperformance van Pulse Percussion Trio. Drie straffe slagwerkers bundelen hun kunnen in een eigenzinnige, creatieve podiumact. Het programma zit tjokvol groove, klassiek, swing en lyriek. De drie spelers gebruiken hun hele lichaam om met elkaar te communiceren. De voorstelling van het trio is het resultaat van zeven jaar muzikale ontwikkeling en belooft een heus spektakel te worden! 

Pulse Percussion Trio werd winnaar van internationale kamermuziekwedstrijden in Nederland en Italië en verzorgde opnames voor Radio 1, Klara en de Nederlandse AVRO. Ze concerteerden in binnenen buitenland, onder meer op het Festival van Vlaanderen Gent, in Bozar, in het Concertgebouw Amsterdam en in heel wat culturele centra.

Praktische info :

Pulse Percussion Trio : Rythmosis
Vrijdag 5 juni 2015 om 20.00 u
De Zoerla - Zoerle-Parwijs


Meer info : www.westerlo.be

Bekijk alvast deze video van Pulse Percussion Trio

21:25 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

Twee ensembles en twee diva's in De Bijloke

Elise Caluwaerts Vrijdag presenteren SPECTRA en het notabu.ensemble neue musik uit Düsseldorf het ijzersterk avondvullend programma DIVA in De Bijloke. Voor het eerst werken de twee ensembles samen en staan ze samen op scène. SPECTRA gaat Vlaams met werk van Serge Verstockt en Filip Rathé, terwijl notabu werk uitvoert van Edgar Varèse en de wereldpremière brengt van PG Dada van de in Duitsland populaire Moritz Eggert. De twee ensembles sluiten na de pauze samen de avond af met Recital I (for Cathy) van Luciano Berio. Twee diva’s staan mee op het podium: coloratuursopraan Elise Caluwaerts (foto) en mezzosopraan Marta Wryk.

SPECTRA opent met werk van Serge Verstockt. Feuillage du Coeur uit 1995 is het eerste vocaal werk van de Vlaamse componist. Hij liet zich inspireren door een gedicht van Maurice Maeterlinck (1862-1949). De dichter evoceert een wirwar van planten met daartussen een lelie die, als beeld voor de compromisloze zoektocht naar artistieke zuiverheid, hoog boven de rest uitstijgt. Feuillage is bijzonder kwetsbare en aangrijpende muziek, met een vleugje relativerende theatraliteit. De twee klarinetten zijn perfect uitgebalanceerd met de stem van coloratuursopraan Elise Caluwaerts.

Notabu laat je met Octandre, het werk van Edgar Varèse uit 1923, proeven van de voor de componist zeer typerende zoektocht naar verrassende en nieuwe klankcombinaties.
In El agua y la muerte gebruikt Filip Rathé twee gedichten van Federico Garcia Lorca (1898-1936) over de verdrinkingsdood. In del Niño Muerto (voor ensemble en sopraan) en in de La muchacha dorada (voor piano en sopraan) nodigen vele en vaak mysterieuze symbolen uit tot het maken van associaties en transformaties.

Wereldpremière
PG Dada is een woordspeling en een dadaïstische allusie op PEGIDA, de extreem-rechtse, xenofobische en islamofobe organisatie die vorig jaar is opgericht in Dresden en ook bij ons niet onbesproken blijft. Eerder dan een politiek statement, gaat dit werk over de beperkingen die mensen elkaar opleggen. "Absoluut voor of absoluut tegen immigratie, we beleven er plezier aan elkaar restricties op te leggen", aldus componist Moritz Eggert. PG Dada leest dan ook meer als een pleidooi om de restricties zelf te gaan beperken.

Samen op scène
Na de pauze brengen SPECTRA en notabu samen Recital I (for Cathy). Luciano Berio schreef de muziek voor zijn vrouw Cathy Berberian in 1972. De zangeres bestijgt het podium om daar te merken dat de pianist er niet is. Ze staat alleen voor het publiek. Vertwijfeld vangt ze aan met Monteverdi, begeleid door een klavecimbel. Ze vertelt, zingt Bach, Ravel, Purcell, De Falla, Milhaud, Bernstein, Schönberg... en Berio zelf. Meer dan veertig vocale meesterwerken passeren de revue als fragmenten uit een ijldroom waarin de zangeres steeds dieper wegzakt.

Kai Anne Schuhmacher zet dit dramatisch oeuvre van Berio op een expressieve manier in scène. Muzikanten dragen een masker, de zangeres voert een voortdurende innerlijke strijd met zichzelf en met de enorme toevloed aan informatie die ze moet verwerken.

Praktische info :

Spectra & Ensemble Notabu : Diva
Vrijdag 5 juni 2015 om 20.00 u
Muziekcentrum De Bijloke - Gent


Meer info : www.debijloke.be en www.spectraensemble.be

19:39 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

Karin De Fleyt en HERMESensemble brengen Stockhausen en Gehlhaar in Wijnegem

Karlheinz Stockhausen In 2015 start Karin De Fleyt in samenwerking met HERMESensemble, Koninklijk Conservatorium Antwerpen, de Koninklijke Academie voor Schone Kunsten Antwerpen, de Zero Foundation en Inspiratum een tweejarig onderzoeksproject getiteld 'From Zero to Nothing - Spirituality and the Arts in the Sixties'. Centraal in het onderzoek staat het oeuvre van Karlheinz Stockhausen en de relatie tot de Fluxus- en Gutai-bewegingen tijdens de jaren '60. Op 4 en 6 juni reconstrueert HERMESensemble met Mary Bauermeister een 'happening' met onder meer het legendarische en magistrale werk Prozession (1967) van Karlheinz Stockhausen. HERMESensemble speelt ook een trio van Rolf Gehlhaar dat ook met hem zal ingestudeerd worden.

Praktische info :

HERMESensemble : From zero to nothing
Donderdag 4 juni 2015 om 20.00 u
Het Kanaal - Wijnegem


Meer info : hermesensemble.be

19:23 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

Holland Festival focust op Turkije en Pierre Boulez

Holland Festival Op zaterdag 30 mei barstte het Holland Festival weer met volle geweld los. De 68ste editie van het Holland Festival opende op 30 mei in Koninklijk Theater Carré met het concert Boğazı Geçen Şarkılar (Songs across the Bosporus) door het folkensemble Kardes Türküler. Hoofdgast was de klassiek geschoolde diva van de Turkse popmuziek, Candan Erçetin. Tijdens deze editie maakt ook de Nederlands-Turkse zangeres en pianiste Karsu Dönmez haar opwachting. Het festival 2015 heeft binnen de brede programmering drie focussen: een eerbetoon aan de dan negentigjarige Pierre Boulez, aandacht voor Turkije in een breed muzikaal programma en onder de titel Power and the people toont het festival een aantal voorstellingen dat gaat over leiderschap en over vrouwen die obstakels overwinnen die zij op hun pad vinden. In totaal presenteert het Holland Festival 45 producties met 99 voorstellingen, concerten en evenementen, verdeeld over 25 dagen. Het festival duurt van 30 mei tot en met 23 juni 2015

Ruth Mackenzie, die het Holland Festival sinds september 2014 artistiek leidt, omarmt de Holland Festival-koers: de traditie van innovatie en het tonen van wereldklasse met een brede blik naar alle continenten. Zij maakt een mix van makers die worden geïntroduceerd en gevestigde namen. Hierbij gelden traditionele presentatievormen niet meer als vanzelfsprekend en richt zij zich in de komende jaren meer op gratis toegankelijke evenementen voor een breed publiek. De openingsdag van het festival bevat naast het concert in Carré ook een openingsfeest in samenwerking met 3FM en 3voor12. Een grote dj-set wordt live gestreamd zodat iedereen thuis zijn eigen openingsfeest kan houden. Tevens wordt samen met het Stedelijk Museum ‘s middags een gratis toegankelijke installatie op het Museumplein geopend van beeldend kunstenaar Liam Gillick.

De focus op Turkije en Pierre Boulez voert het muziekprogramma aan. In Paradiso klinkt de soefimuziek van Al-Kindi en Mercan Dede in A Night under Eastern Skies en de symfonische rock van mor ve ötesi en Şebnem Ferah. Het Gurdjieff Folk Instruments Ensemble speelt Armeense muziek van Gurdjieff en Komitas. Het festival eert de 'grand maître' van het muzikale experiment, componist Pierre Boulez. Sleutelfragmenten uit zijn oeuvre zijn te horen in Beyond the Score®: a portrait of Pierre Boulez, uitgevoerd door Asko|Schönberg en Slagwerk Den Haag en vormgegeven door architect Frank Gehry. In de Gashouder speelt Ensemble intercontemporain Boulez' baanbrekende compositie Répons. In het laatste festivalweekend zal ook werk van Boulez te horen zijn tijdens de nieuwe Holland Festivaltraditie: 12 Hour PROM, een twaalf uur durende concertreeks met dit jaar onder andere Eva-Maria Westbroek, het Radio Filharmonisch Orkest en Anna Calvi & Metropole Orkest. Klangforum Wien ontwikkelt in 25 uur de nieuwe Europese hoofdstad Urbo Kune in het Muziekgebouw aan 't IJ, met medewerking van onder andere Burgemeester Van der Laan, Francine Houben en Arnon Grunberg. Tenslotte lanceert het Holland Festival de campagne Red de fagot. Tijdens het festival zullen acht korte wereldpremières ten gehore worden gebracht waarin de schoonheid van dit instrument tot zijn recht komt.

Een deel van het theaterprogramma herbergt het thema Power and the people. Het roemruchte Spaanse gezelschap La Fura dels Baus komt met M.U.R.S., een smart show over een maatschappij die gedreven is door technologische ontwikkelingen. Het Chileense gezelschap La Re-sentida keert terug op het festival met La imaginación del futuro, over de gevolgen van politieke besluiten. Het Gorki-theater speelt Der Untergang der Nibelungen, een moderne versie van het Nibelungenlied in regie van Sebastian Nübling. In Kings of war van Toneelgroep Amsterdam combineert regisseur Ivo van Hove drie van Shakespeares koningsstukken. De positie van vrouwen en hoe zij hun obstakels overwinnen, komt aan de orde in Oh My Sweet Land van Amir Nizar Zuabi, What if they went to Moscow? van Christiane Jatahy, You are my destiny van Angélica Liddell en in Lulu van Alban Berg door De Nationale Opera.

Naast Lulu bevat de muziektheaterprogrammering de Japanse popopera The End van Keiichiro Shibuya met virtuele superster Hatsune Miku. Nederlandse makers werken samen met Chinese kunstenaars. Componist Arnoud Noordegraaf brengt een nieuwe opera: As Big As The Sky, met decors en video van Ai Weiwei. Documentairemaker Frank Scheffer volgt in Het Innerlijke Landschap Guo Wenjing tijdens het componeren van zijn nieuwste opera Si Fan die tijdens het Holland Festival in wereldpremière gaat.

De dansprogrammering wordt aangevoerd door Extremalism, een omvangrijk werk van Emio Greco en Pieter C. Scholten met 30 dansers van ICKamsterdam en Ballet de Marseille dat zijn wereldpremière beleeft tijdens het Holland Festival 2015. Boris Charmatz komt terug naar het festival met de nieuwe voorstelling manger. Het Cullberg Ballet uit Zweden brengt een double bill met nieuw werk van choreograaf Trajal Harrell en een choreografie van Eszter Salamon.

Enkele highlights :

- Répons, de baanbrekende compositie van Pierre Boulez. Het Holland Festival eert dit jaar de bijna 90-jarige componist Pierre Boulez met verschillende concerten. In de Gashouder wordt Répons uitgevoerd door Ensemble Intercontemporain onder leiding van Matthias Pintscher op zondag 14 juni.
In zijn baanbrekende compositie Répons (1981-1984) koppelde Pierre Boulez, de 'grand maître' van het muzikale experiment, voor het eerst het traditionele instrumentarium van de uitvoerenden aan realtime digitaal gemanipuleerd geluid. Vanwege het spiraalvormige karakter van de compositie en de ruimtelijke opstelling van ensemble, solisten, luidsprekers én publiek is de Gashouder de ideale zaal om het spannende spel van heden en verleden, vraag en antwoord tot zijn recht te laten komen. Boulez' ouwe getrouwen van het Ensemble intercontemporain en de klanktovenaars van het door Boulez opgerichte IRCAM spelen onder leiding van Matthias Pintscher het stuk twee keer, zodat het publiek in de pauze van plaats kan wisselen om het vervolgens vanuit een heel ander perspectief nogmaals te beluisteren. Een unieke kans om dit iconische werk in al zijn finesses te leren kennen.

- Baroque Revisited is een concert door Berlijns Solistenensemble Kaleidoskop. Het ensemble katapulteert de muziek van barok componisten Bach, Mealli, Von Biber en Barrière naar de 21ste eeuw en maken daarbij gebruik van de gehele concertruimte op donderdag 18 juniin Muziekgebouw aan 't IJ. 
Vier oude meesters. Vier jonge, aanstormende solisten. Baroque Revisited katapulteert de muziek van Bach, Pandolfi Mealli, Von Biber en Barriere naar de 21ste eeuw, in een theatrale uitvoering die de mogelijkheden van de concertzaal maximaal benut. Componiste Sarah Nemtsov (1980) smeedde alles aaneen tot een nieuw, avondvullend werk, waarin de parallellen en contrasten tussen de componisten door de ruimtelijke opstelling van de solisten en de strijkers van Solistenensemble Kaleidoskop een sterk fysiek karakter krijgen.

- De New Yorkse schrijver en regisseur Annie Dorsen maakt voorstellingen gebaseerd op wiskundige formules en programmeertalen voor computers. Ze is actief in een grote verscheidenheid aan disciplines, waaronder theater, film, dans en theatrale performances. Holland Festival presenteert de wereldpremière van haar nieuwste werk Yesterday Tomorrow, een muzikale reis door de ruimte, van Yesterday van The Beatles tot Tomorrow uit de musical Annie. De weg daartussen is gebaseerd op algoritmes en onvoorspelbaar. Yesterday verdwijnt steeds verder uit het gehoor en Tomorrow wordt steeds herkenbaarder. Op donderdag 4 juni in Muziekgebouw aan 't Ij.

- Koeien is een muziektheaterwerk van en óver componist en jazzpianist Misha Mengelberg. Guus Janssen en Cherry Duyns creëerden een voorstelling met teksten en muziek van Mengelbergs onvoltooide werk die in haar absurdisme toch onmiskenbaar Mengelberg is, waarin een wonderlijk personage, gespeeld door Pierre Bokma, aanwezig is dat doet denken aan de maestro zelf. Op dinsdag 9 (wereldpremière) en woensdag 10 juni in de Stadsschouwburg Amsterdam.

Praktishce info :

Holland Festival
Van zaterdag 30 mei tot en met dinsdag 23 juni 2015
Op verschillende locaties in Amsterdam
(NL)

Het volledige programma en alle verdere info vind je op www.hollandfestival.nl

18:53 Gepost in Concert, Dans, Festival, Muziek | Permalink |  Facebook

23/05/2015

Trombone de luxe voor zondagskinderen zonder oorkleppen

Wim Henderickx Een bastrombone in de kamermuziekreeks van deFilharmonie ? Euh… waarom niet eigenlijk? Zomerluie hangmatmelodieën, voortvarende fuga's, zwoele tango's, jazzy malligheden en laatromantische melancholie. Voor zondagskinderen zonder oorkleppen. Op het programma werk van Jan Sandström, Wim Henderickx (foto), Astor Piazzolla, Daniel Schnyder en Richard Strauss.

Jan Sandström - Sang till Lotta
De Zweedse componist Jan Sandström werd wereldberoemd dankzij zijn 'Motorbike Concerto', waarin een trombonist zich ontpopt als een voorbijzoevende motorrijder. Maar de componist heeft ook minder waaghalzige muziek op zijn naam. Sang till Lotta is het zusterstuk van zijn beroemde concerto: een ontroerend lied voor een meisje dat trombone leert spelen.

Wim Henderickx - African Suite
In African suite voor viool en percussie worden twee instrumenten die kenmerkend zijn voor twee totaal verschillende culturen met elkaar geconfronteerd. Hierdoor ontstaat een vermenging van Westerse melodiek met Afrikaanse ritmiek. Door het gebruik van een ritmisch ostinaat patroon met wisselende maatsoorten en door het plaatsen van onregelmatige ritmische accenten binnen een constant metrum krijgt dit werk een zeer opzwepend karakter.

Astor Piazzolla - Café 1930 en Night Club 1960 (uit Histoire du tango)
Wie Astor Piazzolla zegt, denkt tango. Toch werd de beroemdste tangocomponist ter wereld verguisd in zijn thuisland Argentinië. Zijn gedurfde, originele benadering van de klassieke tangopatronen werd door oudere tanguero's afgedaan als ketterij. Tegenwoordig wordt zijn 'tango nuevo' geprezen om de eigenzinnige manier waarop ritme en melodie elkaar opzwepen. Histoire du tango is een van zijn meesterwerken.

Daniel Schnyder - subZERO
Muziek voor bastrombone is een rariteit, maar de Zwitserse jazzsaxofonist en componist Daniel Schnyder schreef met subZERO een heus concerto voor het instrument. Verwacht u aan sputterende riffs, aardedonkere uithalen en prettig gestemde melodieën.

Richard Strauss - Morgen, opus 27 nr. 4 (arrangement voor bastrombone, viool, vibrafoon en marimba)
Een van de bekendste liederen die Richard Strauss ooit schreef, komt uit de bundel die hij als huwelijksgeschenk aan zijn bruid, de flamboyante sopraan Pauline de Ahna, schonk. Een uitgebreide, tedere intro voor de piano suggereert harmonische zaligheid. Quasi onopgemerkt schikt de sopraan zich in het klankbeeld. Als einde bouwt Strauss een veelbetekenende rust in, waarna de piano nog een kleine epiloog krijgt. Muziek die getuigt van grote, waarachtige liefde.

Praktische info :

Trombone de luxe
Zondag 31 mei 2015 om 11. 00 u
AMUZ - Antwerpen


Meer info : www.defilharmonie.be en www.inamuz.be

21:17 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

Het Collectief met jonge Duitse sopraan Mirella Hagen in Sint-Niklaas

Mirella Hagen Het Collectief is in principe een vijfkoppig ensemble dat zich de jongste jaren van tijd tot tijd vergroot als het repertoire dat vraagt, zoals ook deze keer. Zij hebben ondertussen meermaals bewezen dat ze moeiteloos elke internationale standaard aankunnen. Hun concerten zijn van een dergelijke intensiteit dat ze het publiek als het ware bij het nekvel grijpen.

Aan het einde van zijn leven vond Leoš  Janáček (1854-1928) zijn inspiratie meer en meer in de kinderwereld. Zo schets hij in zijn 'Concertino'(1925), een miniatuur pianoconcerto waarin folklore en modernisme hand in hand gaan, een reeks naïeve tafereeltjes uit de dierenwereld. En ook in 'Říkadla'(1925) speelt Janáček de nostalgische kaart: deze bundel nonsensicale kinderrijmpjes uit Moravië wordt gezongen door de jonge Duitse sopraan Mirella Hagen (foto), die zichzelf begeleidt op een trommeltje...

Net als Janáček probeerde de Hongaar Béla Bartók (1881-1945) de folklore te verenigen met moderne muziekstijlen. In de 'Contrasten'(1938) is de invloed van de jazz bijvoorbeeld duidelijk voelbaar. Hij schreef dit trio immers voor twee van zijn beste vrienden: zijn landgenoot en sterviolist Joseph Szigeti en de Amerikaanse jazzklarinettist Benny Goodman.

Het 'Hoorntrio' (1982) van Ligeti (1923-2006) gaat nog een stap verder: hier wordt een nieuw, verfrissend avant-garde gecreëerd door op een licht ironische manier een synthese te maken van de barokmuziek, de muziek van Brahms, maar ook de Midden-Europese volksmuziek.

Je zou Ligeti's Trio als een terugkeer naar het verleden kunnen beschouwen, al zegt de componist zelf: "Er is een zeker conservatisme, niet in de zin van het eclectische neoromantische en neo-expressionistische, ook niet in de zin van Stravinsky's neoclassicisme. Maar het omgaan met het verleden is voor mij niet meer gebaseerd op het gebruik van het citaat of de allusie zoals in de opera Le grand Macabre. Dat is voorbij. Het Trio is een synthese". Met synthese wil Ligeti zeggen dat de aanzet tot een compositie vanaf nu steeds gebeurt vanuit de vaststelling, de samenvatting, de catalogus van het reeds bestaande. Daaraan voegt hij zijn eigen zienswijze toe. Dat kan leiden tot het oproepen van een zekere nostalgie, tot het gebruik van klassieke vormschema's, tot het maken van syntheses van alle (hem bekende) middelen binnen een bepaalde expressie (voor Ligeti is dat dan heel specifiek het lamento bijvoorbeeld). Ligeti gaat zover dat hij alle genres muziek uit de meest diverse culturele kringen in zijn synthese wil betrekken: ook de volksmuziek en de niet-europese muziek horen erbij. Hij spreekt van de synthese als keuze in de grote verzameling van niet samenhangende culturele elementen. Hij kiest voor "what fits my musical needs. Ik maak mijn eigen muziek, een nieuwe muziek, maar ik verloochen de traditie niet, ik voel mij eerder als haar erfgenaam. Mijn muziek is persoonlijk, maar stelt geen verandering in de traditie voor. Voor mij tellen enkel het niveau, de originaliteit en de emotionele intensiteit. In de hoop geen eclecticus te zijn, schrijf ik onreine muziek. Ik word geïnspireerd door een groot aantal muzikale en buitenmuzikale bronnen: literatuur, verschillende culturele tradities, de dagelijkse politiek, enz. Dat vindt allemaal indirect ingang in mijn componeren."

Na zijn zware ziekte rond 1980 verlegt Ligeti enkele accenten in zijn esthetiek, wat zeker niet wil zeggen dat hij niet aansluit bij zijn vroegere muziek. Hij knoopt nauwer aan bij de muziek van het verleden, hij stelt geen enkele avant-garde- of vernieuwende eis meer. Zijn muziek is hierdoor expressieve zelfbelijdenis. De biografische elementen worden explicieter gesteld. Hij aanvaardt ziekte en ouder worden, hij zegt de dood niet meer zo sterk te vrezen. Toch beheerst de dood de hoekdelen van het Trio voor viool, hoorn en piano.

Het eerste deel gaat uit van de beginakkoorden van Beethovens pianosonate Les Adieux, de zogenaamde hoornkwinten. Het afscheid is een verwijzing naar de dood. Alleen al in de bezetting zit een tweede verbinding met de romantiek: het grote en enige voorbeeld voor deze kamermuziekbezetting is het Hoorntrio van Johannes Brahms. Maar inhoudelijk grijpt Ligeti niet naar Brahms terug. In het tweede deel Vivacissimo, molto ritmico komen aksak-ritmes voor, wat Bartok het Bulgaarse ritme noemt. Ligeti gaat hoe langer hoe meer werken met etnische inspiratie, wat reeds voorkwam in Hungarian Rock voor klavecimbel. Hij vindt een hernieuwde interesse in de Hongaarse volksmuziek, die hij in de jaren vijftig ontkende. De etnische inspiratie is mondiaal: ook folklore van de Caraïben is in dit deel aanwijsbaar.

Na het derde deel Alla Marcia, is de finale Lamento getiteld, weer een historische verwijzing. De Lamento idee komt in vele recente stukken terug: in de zesde piano-étude Automne à Varsovie, in het tweede deel van het Pianoconcerto. Maar het allereerste lamento ostinaat is te vinden in de Ricercare - Omaggio a Frescobaldi uit de Musica Ricercata. Bepaalde ideeën blijven bij Ligeti zeer lang gisten, eer ze (weer) aan de oppervlakte komen en muzikaal uitgewerkt worden. Het lamento heeft op zijn beurt een aantal historische voorbeelden: Monteverdi (Lamento d'Arianna), Purcell (Dido and Aeneas), Gesualdo da Venosa (Moro Lasso), de middeleeuwse planctus en de déploration in de renaissance, en verder bij Bach, Haydn, Mozart en Beethoven. Lamento's komen ook voor in de traditionele volksmuziek, waar het zingen voor de afgestorvene een belangrijk gegeven is. Ligeti refereert aan de Andaloesische cante jondo, aan de Roemeense Bocet, de klaagzang van de vrouwen en aan begrafenisliederen uit Transsylvanië. Centraal in zijn lamento staat een diatonisch chromatische dalende lijn als een ostinato, dat vanuit de piano steeds sterker en aangrijpender wordt en tenslotte de twee medespelers meesleept in de ostinato ontwikkeling. Wat de instrumenten ook pogen te ondernemen om in steeds hogere regionen het ostinato van zich af te schudden, het laat hen niet los. Ligeti laat het ostinato in vele varianten horen in de piano en combineert het met een akkoordmotief in de viool, dat afgeleid is uit de hoornkwinten van het eerste deel.

Praktische info :

Het Collectief & Mirella Hagen : Janacek, Bartók, Ligeti
Vrijdag 29 mei 2015 om 20.00 u
Salons voor Schone Kunsten - Sint-Niklaas


Meer info : www.ccsint-niklaas.be en hetcollectief.be

Extra :
György Ligeti : www.schott-musik.de en youtube
Györgi Ligeti (1923 - 2006): emotioneel scepticus, Jan de Kruijff op www.musicalifeiten.nl, juni 2006

Bron: tekst Yves Knockaert voor deSingel, september 2000

20:49 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

18/05/2015

Ictus goes minimal : trippen zonder drugs

Terry Riley Je houdt niet van drugs, maar wil graag eens de effecten van LSD ondervinden? Probeer dan Ictus goes minimal. Want met de 20ste-eeuwse composities van de Amerikanen Gordon, Riley, Reich en Glass valt een mystieke ervaring niet uit te sluiten.

In Timber, letterlijk 'kaphout', van de Amerikaan Michael Gordon beweegt het publiek zich vrij rondom zes percussionisten. Hun instrument: een blok hout. Snelle pulsen worden doorgegeven, nu eens synchroon, dan weer in wervelende polyritmes. Subtiele verschuivingen in intensiteit en dynamiek doen een indrukwekkend koor van boventonen uit de houtblokken opklinken.

Gegarandeerd geestverruimend is Rainbow in Curved Air van de Amerikaanse minimal-goeroe Terry Riley (foto). Een elektronische trip voor sax, percussie en twee keyboards die klinkt als een Indische raga, maar dan tegelijk in fast forward en slow motion. Wie het maximum uit deze Ictus Minimal wil puren kan na het concert verder trippen op een minimal dj-set met muziek van Reich, Glass en nog meer Riley.

Praktische info :

Ictus Minimal
Vrijdag 26 mei 2015 om 20.15 u
Handelsbeurs - Gent


Meer info : www.handelsbeurs.be en www.ictus.be

16:37 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook