12/04/2009

SaxOnly : saxofoon centraal tijdens vierdaags festival in deSingel

SaxOnly De Antwerpse Singel wordt van 15 tot 18 april overrompeld door saxofoons. Het jazzy blaasinstrument speelt immers de hoofdrol in het festival SaxOnly. Benieuwd hoe honderden saxen deSingel innemen in 'A tribute to urban sax'? Dan kom je op het festival zeker aan je trekken.Meer nog: je kan zelfs met hen meespelen, als je dat zou willen. Maar ook een dansluik, improvisaties, lezingen en workshops staan op het goedgevulde programma. Professoren uit binnen- en buitenland geven bovendien masterclasses. Van 's ochtends tot 's avonds staat de sax vier dagen lang in de spots, met een geweldige slothappening als apotheose.

Slothappening - zaterdag 18 april 2009 om 20.00 u
Benieuwd hoe honderd saxen deSingel overrompelen in 'A Tribute to Urban Sax'? Kom dan luisteren naar SaxOnly. Na deze spectaculaire concertopening hoor je 'Desperate for Sax': zes saxen van alle formaten in confrontatie met dans en videoprojectie. Verder improvisaties van saxofoons en live electronics in een mix van Champ d'Action en tenslotte 'Score' van George Heussenstam voor vier saxkwartetten en vier percussionisten. Na de pauze staat een exclusief concert met The Beau Hunks op het programma: negen saxofonisten uit Amsterdam bespelen samen achtenveertig unieke vintage instrumenten - waaronder schuifsaxen - met virtuoze amusementsmuziek uit de jaren dertig. Tot slot is er een afterparty in de foyer van deSingel met dj's en - uiteraard - saxen.

Tijd en plaats van het gebeuren :

SaxOnly
Van woensdag 15 tot zaterdag 18 april 2009
deSingel
Desguinlei 25
2018 Antwerpen

Het volledige programma en alle verdere info vind je op www.saxonly.be en www.desingel.be

Bekijk alvast dit repetitiefilmpje van The Beau Hunks in augustus 2007

09:00 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

11/04/2009

The World's Longest Melody : Zwerm & Larry Polansky lichten tip van de sluier op

Larry Polansky In afwachting van de cd release van The World's Longest Melody (New World Records, 2010) lichten de vier jonge gitaristen van Zwerm samen met de Amerikaanse componist/muzikant/musicoloog Larry Polansky deze week reeds een tip van de sluier op. Samen met harpiste Jutta Troch en percussionist Jeroen Stevens banen ze zich een weg langs enkele parels uit 's mans erg omvangrijk oeuvre. Zwerm staat in The World's Longest Melody garant voor een geslaagde combinatie van populair - geïmproviseerde muziek en hedendaags 'gecomponeerd' werk.

Een polyvalent artiest, da's het minste wat men van Larry Polansky (New York, 1954) kan zeggen. Naast zijn doceeropdracht aan het Dartmouth College in Hanover (New Hampshire, USA) is de man actief als componist, muzicoloog, uitvoerend muzicus (speelt geregeld samen met Christian Wolff, Frederic Rzewski en Nick Didkovsky) en schrijver (levert geregeld bijdragen aan het toonaangevende Leonardo Music Journal). Hij is ook medeoprichter van het componistenkollectief Frog Peak Music en ontwikkelde samen met Phil Burk en David Rosenboom de wijdverspreide programmeertaal HMSL voor experimentele muziekcompositie en live-performance.

Als componist treedt Polansky in de voetsporen van zijn leraar James Tenney (1934-2006). Wat beide conceptualisten in de eerste plaats verbindt, is een diepgaande fascinatie voor struktuur en proces. Ook Ben Johnston, Lou Harrison en vriend-aan-huis Christian Wolff hebben hun invloed gehad op zijn muziek. In het indrukwekkende For Jim, Ben and Lou (opgedragen aan Tenney, Johnston en Harrison) vinden we duidelijk al deze sporen terug: een doorgedreven vorm van Just Intonation, zonder te verzanden in melig-wazige ambient. Een hoog performance-gehalte, virtuoze harp-en gitaarpartijen en een erg experimentele klankwereld maken van dit werk een ongekende parel die verscheidene grenzen aftast. Het matematisch-procesmatig denken komt ook terug in werken als Ivtoo voor gitaar en tape en in Ontslaan, geschreven voor het elektrisch gitaarkwartet ZWERM. Polansky geniet immers een ruime bekendheid als muzikant in het New Yorkse underground-circuit, en vanwege zijn affiniteit met rock, noise en vrije improvisatie is zijn werk dan ook nauw verwant aan de doelstellingen van ZWERM. The World's Longest Melody laat zijn nooit eerder opgenomen muziek horen en is het resultaat van een jarenlange samenwerking tussen hem en gitarist Toon Callier.

Programma :
  • Larry Polansky, For Jim, Ben and Lou - gitaar, harp en percussie
  • Larry Polansky, Ontslaan - elektrisch gitaarkwartet - creatie
  • Larry Polansky, 34 Chords - solo elektrische gitaar
  • Christian Wollf, Pairs - gitaarduo
Het programma in Q-02 is deel van een dubbelconcert samen met de Amerikaanse klarinetiste en componiste Carol Robinson.

Tijd en plaats van het gebeuren :

Zwerm & Larry Polansky : The World's Longest Melody
Dinsdag 14 april 2009 om 20.00 u
Logos Tetraëder

Bomastraat 26-28
9000 Gent

Meer info : www.logosfoundation.org en www.zwerm.be
---------------------------
Zwerm & Larry Polansky / Carol Robinson
Woensdag 15 april 2009 om 20.30 u
Q-O2 werkplaats

Washuisstraat 28
1000 Brussel

Meer info : www.q-o2.be, www.zwerm.be en www.crsounds.com

Extra :
Larry Polansky op www.dartmouth.edu
Christian Wolff op www.otherminds.org

Elders op Oorgetuige :
Gradus ad Parnassum : Deens-Amerikaans gitaarrecital, 4/02/2009
Vuurdoop nieuw elektrisch gitaarkwartet ZWERM in CROXHAPOX, 25/03/2008

09:00 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

10/04/2009

Derde ISCM-dag in het Concertgebouw Brugge

Annelies Van Parys, Daan Janssens, Stefan Prins, Pedro M. Rocha De ISCM-dag - hét jaarlijkse rendez-vous voor publiek, pers, media en muzikanten die begaan zijn met hedendaagse muziek - vindt dit jaar plaats op vrijdag 17 april in het Concertgebouw in Brugge. Het programma is opgebouwd rond een aantal Vlaamse composities die werden geselecteerd door een onafhankelijke jury (voor deze editie voorgezeten door Jean-Luc Fafchamps). Daarmee wil ISCM een inspanning doen om opdrachtwerken na creatie een verder bestaan te garanderen. Ze worden dan ook met voorkeur uitgevoerd door de opdrachtgever of de uitvoerders die het werk hebben gecreëerd. Op deze manier is de ISCM-dag een ideale gelegenheid om buitenlandse gasten in contact te brengen met het repertoire van onze componisten. Na Quebec wordt een uitwisseling met ISCM-Portugal aangegaan en met het oog op de World Music Days 2012 zal ook de Excomm van ISCM-internationaal aanwezig zijn.

ISCM staat voor International Society of Contemporary Music, een organisatie voor hedendaagse kunstmuziek, opgericht in 1923. Het is een belangrijk internationaal netwerk ter bevordering van de hedendaagse muziek en telt momenteel een vijftigtal leden uit alle hoeken van de wereld. ISCM-Vlaanderen richt zich zowel tot componisten, ensembles en documentatiecentra als tot iedereen die interesse heeft in hedendaagse muziek. Een van de belangrijkste en jaarlijks terugkerende activiteiten is de ISCM-dag met debatten over hedendaagse muziek en concerten. Op deze derde ISCM-dag staan enkele gelauwerde werken van de 'Call for Works 2008' op het programma, samen met composities uit het bredere netwerk van ISCM-Internationaal. De onafhankelijke jury onder leiding van componist Jean-Luc Fafchamps selecteerde werken van  Daan Janssens, Stefan Prins en Annelies Van Parys. Ze zullen uitgevoerd worden door topensembles en solisten van eigen bodem.

Programma :

14.00 - 15.35 u : Workshop harp rond Stanza - Annelies Van Parys (2 delen)
14.00 - 14.45 u : Lezing rond Nuit Cassée - Daan Janssens
14.50 - 15.35 u : Presentatie ISCM Portugal
16.00 - 17.35 u : Workshop rond Not I - Stefan Prins (2 delen)
16.00 - 17.35 u : Debat "Het toenemend belang van visuele stimuli in het klankgebeuren" met Herman Sabbe, Joost Fonteyne, Paul Craenen, Peter Swinnen.

19.15 u : Concertinleiding met de componisten
20.00 - 21.00 u : Avondconcert
  • Annelies Van Parys, Stanza - Sarah Verrue, harp
  • Stefan Prins, Ventriloquium - Champ d'Action
  • Daan Janssens, Nuit Cassée - Spectra ensemble
  • Pedro M. Rocha, To a world free from beliefs - Champ d'Action + Spectra ensemble
Tijd en plaats van het gebeuren :

ISCM-dag 2009
Vrijdag 17 april 2009 vanaf 14.00 u - avondconcert om 20.00 u
Concertgebouw Brugge

't Zand 34
8000 Brugge

Meer info : www.concertgebouw.be, www.iscm-vlaanderen.be, www.champdaction.be en www.spectraensemble.com

Extra :
Annelies Van Parys : www.anneliesvanparys.be , anneliesvanparys.spaces.live.com en www.matrix-new-music.be
Jean-Luc Fafchamps op www.compositeurs.be en www.arsmusica.be
Daan Janssens op www.nadarensemble.be
Stefan Prins : www.stefanprins.be en www.matrix-new-music.be
Pedro M. Rocha : www.pedromrocha.com en www.composers21.com

Elders op Oorgetuige :
A Theatre of Action : Matthias Koole, Kobe Van Cauwenberghe & Stefan Prins, 8/12/2007 (Stefan Prins, Not I)
Harpiste Isabelle Moretti creëert werk van Annelies Van Parys, 7/03/2007 (Annelies Van Parys, Stanza)
De Nieuwe Reeks : Spectra Ensemble, 25/02/2007 (Daan Janssens, nuit cassée)

14:10 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

07/04/2009

Verdraaide ruimte : Brussels Philharmonic brengt Varèse, Dillon en Stravinski in Brugge

James Dillon Met dit concert sluit het Brussels Philharmonic - het Vlaams Radio Orkest Ars Musica in Brugge af met enkele meesterwerken uit de 20ste eeuw. De bijna identieke tijdgenoten Igor Stravinsky en Edgard Varèse legden met hun vernieuwingen de basis voor de 20ste-eeuwse muziekgeschiedenis. Varèse zocht naar nieuwe klanken en klankcombinaties. Met Intégrales koos hij voor een uitgebreid ensemble blazers en percussie waarmee hij een ware klankorgie ontwikkelde. De samenwerking van Stravinsky en Les Ballets Russes is legendarisch. Het ballet L'oiseau de feu, naar een bekend Russische volksverhaal, betekende voor Stravinsky een doorbraak in Parijs, waar hij zich na de laatste uitvoering van het ballet zou vestigen. Met La Navette van de Schot James Dillon komt een jongere generatie aan bod. Dillon liet zich in zijn beginfase als componist, als autodidact, beïnvloeden door de muziek van Varèse en Xenakis. Dillons grote aandacht voor ritmische structuren is daarvan een logisch gevolg.

Omwille van een aantal overladen jeugdwerken werd James Dillon al te snel bij de beweging van de 'Nieuwe complexiteit' ingedeeld. Toch heeft dirigent Michel Tabachnik gelijk om hem naast Varèse te spelen. Slaat de titel van La Navette (2001) op een ruimteschip of op het onvermoeibare geschommel
van een weefgetouw? Waarschijnlijk op allebei. Door heen-en-weer te gaan tussen twee akkoorden fascineert Dillon het publiek, om het nadien des te harder met zijn fantastische duivelstreken te confronteren. Want een orkestwerk van Dillon of Varèse heeft niets rekenkundigs. Veeleer is het een ruimte die zich ontvouwt of een oxygénation (term van Varèse): met haar magnetische polen, luchtgaten, scherpe randen, verschuivingen en botsingen laat ze zich moeilijk in kaart brengen.

Programma :
  • Edgard Varèse, Intégrales (1923)
  • James Dillon, La Navette (2001)
  • Igor Stravinski, Quatre études (1930)
  • Igor Stravinski, l'Oiseau de feu (versie 1919)
Tijd en plaats van het gebeuren :

Brussels Philarmonic : Varèse, Dillon, Stravinski
Vrijdag 10 april 2009 om 20.00 u
(Inleiding door Mark Delaere om 19.15 u )
Concertgebouw Brugge
't Zand 34
8000 Brugge

Meer info : www.concertgebouw.be, www.arsmusica.be en www.brusselsphilharmonic.be

Extra :
Edgar Varèse en Igor Stravinsky op brahms.ircam.fr
Edgar Varèse en Igor Stravinsky op www.arsmusica.be
James Dillon op www.arsmusica.be, www.composers21.com en www.edition-peters.com
James Dillon, 'Traumwerk Boek 1, nr. 1 en 2' door Ictus op Kwadratuur.be

Elders op Oorgetuige :
Ars Musica viert twintigste verjaardag, 7/03/2009

07:00 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

06/04/2009

De grenzen van het (on)zegbare : Arne Deforce & Aquarius in Brugge

Bernd Alois Zimmermann Cellist Arne Deforce presenteert woensdagavond een eclectisch programma onder de noemer 'de grenzen van het (on)zegbare'. Ditmaal geen ontketend geweld, wel het zachte gemurmel van spreken en spelen. Als inspiratie voor Astralis, een mooi werk van circa een halfuur voor gemengd koor, pauken en cello, koos Wolfgang Rihm een paar verzen van Novalis. Een harmonie à la Schumann welt op als achter een sluier, in de melancholie van een Kinderszene die allang verzwolgen is door de hectaren van het geheugen. De lang aangehouden celloklanken van Zimmermanns Intercomunicazione lijken er wel een verre echo van, gehuld in de klamme dampen van pianoclusters. Vervolgens doet de muziek er het zwijgen toe. Deforce toont Samuel Becketts film Not I, waarin de mond het statuut van instrument krijgt. Het orale orgaan soleert in een oneindige monoloog en trapt daarbij op de eigen adem.

Met het werk Intercomunicazione voor cello en piano stelt Bernd Alois Zimmermann de vraag hoe het verder moet met het repertoire voor cello en piano. In deze 'antisonate' stelt hij de erg verscheiden klankproductie van beide instrumenten aan de kaak. De verzelfstandiging van de cello als soloinstrument was een logisch gevolg.

Arne Deforce over Intercomunicazione van Bernd Alois Zimmermann : " Zimmermann vond dat de cello van alle instrumenten het dichtst de 'vox humana' benadert (waarmee niet het gelijknamige orgelregister is bedoeld). En aangezien hij een uitgesproken humanistisch componist is - de condition humaine is zijn onderwerp - is dit in zijn muziek van essentieel belang. Het Italiaanse woord Intercomunicazione is pleonastisch, want inter- en com- betekenen eigenlijk hetzelfde. De titel is dus nadrukkelijk de negatie van waar dit stuk eigenlijk over gaat, namelijk dat de gewenste communicatie, c.q. tussen twee instrumenten met ongelijksoortige klankproductie (en per uitbreiding ook tussen de bespelers, twee mensen - we zijn in de jaren '60), wezenlijk niet tot stand kan komen. Intercommunicazione is meer antifoon dan sonate.

Het moeilijke aan dit werk - dat intussen niet te min een klassieker van de naoorlogse celloliteratuur is geworden - is de buitengewone uitrekking van het tijdsverloop - een soort Webern a rebours - die direct zichtbaar en voelbaar is in de notatie. Van lange noten wordt alleen de attaque genoteerd; het doorklinken oogt als een dikke horizontale lijn. Tussen de systemen staan op gelijke afstand verticale lijntjes, die verdacht lijken op maatstrepen maar dat niet zijn: ze geven immers geen puls aan, doch markeren enkel het tijdsverloop.
Voor de basistijdseenheid laat de componist de keuze aan de uitvoerders: tussen een en twee seconden. Naargelang de beslissing schommelt de tijdsduur, met 791 eenheden, derhalve tussen de dertien en eenhalve minuut en zevenentwintig minuten. De gekozen tijdseenheid dient volgens Zimmermann streng aangehouden te worden. Althans in principe: de praktijk echter leert ons dat een bepaalde mate van rubato niet alleen onvermijdelijk maar zelfs wenslijk is. De strenge instructie is vooral psychologisch, omwille van de concentratie van de spelers.
Waarom dat 'uitrekken van het tijdsverloop'? Zimmermann benaderde het fenomeen van de tijd, zoals die in muziek gestalte krijgt, in tegenstelling tot Webern en diens seriële navolgers voornamelijk uit de invalshoek van de luisterpsychologie. Hem interesseerde hoe verleden, heden en toekomst door de luisteraar tot een zinvol geheel gearticuleerd worden, waarin gebeurtenissen niet op zichzelf staan. Terwijl Weberns muziek in haar ultrabondigheid 'geatomiseerd' lijkt en daarom waargenomen wordt als een 'extreme verte', dwingt het extreme uitdijen de luisteraar tot 'contractie'. "(*)

Op vraag van Arne Deforce gaan componisten nu opnieuw de uitdaging aan om werk voor cello en piano te schrijven, zonder te vervallen in de traditionele compositorische paradigma's. De Britse componist Richard Barrett kiest daarbij voor het gebruik van elektronica als intermediair. De monoloog Not I van Samuel Becket is een zoektocht naar de identiteit en heeft een bijna muzikale structuur. Maar eerst hoor je het fascinerende Astralis van Wolfgang Rihm voor koor, cellosolo en pauken. Sinds enkele jaren wenst Wolfgang Rihm niet meer te schrijven over zijn eigen stukken. Naar zijn mening volstaat het er naar te luisteren…

Programma :
  • Wolfgang Rihm (1952), Astralis (Über die Linie III)
  • Bernd Alois Zimmermann (1918-1970), Intercomunicazione
  • Samuel Beckett (1906-1989), Not I
  • Richard Barrett (1959), Nach und Träume (in opdracht van het Concertgebouw, Huddersfield Contemporary Music Festival en Festival van Vlaanderen Leuven Transit)
Tijd en plaats van het gebeuren :

Arne Deforce & Aquarius : Intercomunicazione
Woensdag 8 april 2009 om 20.00 u
(Inleiding door Maarten Beirens om 19.15 u )
Concertgebouw Brugge
't Zand 34
8000 Brugge

Meer info : www.concertgebouw.be, www.arsmusica.be, www.gc-aquarius.be en www.arnedeforce.be

(*) Bron : toelichting www.arsmusica.be

Extra :
Review : Een cellosonate voor de 21ste eeuw, Maarten Beirens in De Standaard, Maarten Beirens
Wolfgang Rihm op www.arsmusica.be
Wolfgang Rihm in conversation with Kirk Noreen and Joshua Cody, sospeso.com
Dossier Wolfgang Rihm op beckmesser.de
Wolfgang Rihm (1951 - ): Wars van minimalisme en neosensibiliteit op www.musicalifeiten.nl
Bernd Alois Zimmermann op www.arsmusica.be, www.schott-music.com en brahms.ircam.fr
Richard Barrett op www.arsmusica.be en www.ump.co.uk
Bernd Alois Zimmermann, Wolfgang Rihm op YouTube

Elders op Oorgetuige :
Ars Musica viert twintigste verjaardag, 7/03/2009
Arne Deforce, Yutaka Oya en Richard Barrett stellen (on)mogelijkheid tot communicatie centraal, 24/10/2008
Goeyvaerts Strijktrio met Wolfgang Rihms 'Muziek voor drie strijkers' in Sint-Niklaas, 16/10/2008
Muziek is een levensproces : interview met Wolfgang Rihm, 7/12/2007

07:00 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

03/04/2009

De dood en het Meisje : omtrent de broosheid van fysieke schoonheid en de duivelse macht van het kwaad

György Ligeti Le Grand Macabre is geen alledaagse gebeurtenis. Ligeti's opera naar het stuk van de zeer Belgische auteur Michel de Ghelderode (Franstalige Brusselaar met Vlaamse roots) wordt voor het eerst opgevoerd in De Munt en zondag is de laatste vorstelling. Reden genoeg voor Ars Musica en De Munt om er meteen een hele dag van te maken. Onder de vlag 'De dood en het Meisje' spelen eersterangs vertolkers een reeks werken die alle verband houden met de broosheid van fysieke schoonheid en de duivelse macht van het kwaad. Vervolgens stuurt Het Collectief de concertgangers met onwerelds mooie klanken de nacht in.



Programma :

10.00 u - Onthaal van het publiek met koffie en croissants (Ingang De Munt en MM Bar)

10.30 u - Beeld- en geluidsinstallatie Ka Chaos of 'De Dood en het Meisje'

11.00 u - Jan Michiels
   - Hugues Dufourt, Erlkönig (2006)
   - Schubert / Liszt, Erlkönig (1815/1838)

            Thierry Miroglio
   - Hugues Dufourt, Plus Oultre (1990)

Musicologisch café rond Hugues Dufourt : Thierry Miroglio
   - Clara Maïda, Al Aknawakht (Belgische creatie)
   - Chengbi An, Huanri (Parhelion) (2008, Belgische creatie)

13.30 u - Brunch

14.30 u - Inleiding op de opera Le Grand Macabre

15.00 u - Le Grand Macabre

18.00 u -Drink

Bl!ndman [Strings]
   - George Crumb, Black Angels, Thirteen images from the dark land (1970)

 Het Collectief olv Ivo Venkov            
   - Kee Yong Chong, Mourning the murder of an old Banyan Tree (2002)
   - Bart Vanhecke, Dans l'eau du songe (2005)
   - Kaaija Saariaho, Cendres (1998)
   - Kee Yong Chong, Epitaphe sans mots (2003)

Tijd en plaats van het gebeuren :

Happening De dood en het Meisje
Zondag 5 april 2009 vanaf 11.00 u

De Munt
Muntplein
1000 Brussel

Meer info : www.demunt.be en www.arsmusica.be

Elders op Oorgetuige :
Het orkest blijft de beste synthesizer : OPL brengt Mochizuki, Verrando en Dufourt in Flagey, 2/04/009
Over humor en angst voor de dood : Ligeti's Le Grand Macabre voor het eerst in De Munt, 20/03/2009
Hugues Dufourt & Mark Andre : akoestische bliksemschichten en luchtspiegelingen, 12/03/2009
Jan Michiels brengt Dufourt, Schubert, Liszt en Ligeti in Flagey, 9/03/2009
Erewhon : dromerige, duistere symfonie voor 150 slagwerkers, 7/03/2009
Ars Musica viert twintigste verjaardag, 7/03/2009
Het Collectief in trioverband in Logos, 25/05/2008
Interview met Kaija Saariaho en Jean-Baptiste Barrière, 22/02/2007
Ghost Opera voor strijkkwartet en pipa en wereldcreatie Kee-Yong Chongs Inner Mirror, 5/02/2007
Thierry Miroglio slaat bruggen tussen Azië en Europa, 22/01/2007
Wereldcreatie Hidden Eternity van Kee-Yong Chong, 22/09/2006
Black Angels en The Gate of Hell, 14/09/2006

13:36 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

02/04/2009

Het orkest blijft de beste synthesizer : OPL brengt Mochizuki, Verrando en Dufourt in Flagey

Misato Mochizuki Mochizuki, de lieveling van het Ars Musica-publiek, het vervolg van het Dufourt-traject en Verrando's experiment met elektro-orkest. Kan het symfonische de kinderen van het digitale tijdperk nog bekoren? De drie werken van zaterdagavond geven Hugues Dufourt gelijk wanneer hij stelt dat het orkest 'de beste synthesizer blijft'.

Het vervolg van ons Dufourt-traject, met Le Cyprès Blanc voor altviool en groot orkest. "Een vreemde en verfijnde legering", zo noemt Martin Kaltenecker dit orkest dat een octaaf lager stemt dan gebruikelijk. Zoals vroeger de betreurde Fausto Romitelli zet Giovanni Verrando zijn experimenten voort met een orkest dat hij losweekt uit zijn natuurlijke klankwereld en vervolgens ruwweg in een technologisch bad werpt. Misato Mochizuki blijft naarstig zoeken naar een perpetuum mobile, een ononderbroken instrumentaal geruis dat opeens verandert in een lentewolk. Een interval van twee noten, een synthetische infrabas, slagwerkgeritsel, … al die hersenspinsels zijn het product van haar veeleisende en verfijnde gehoor.

Misato Mochizuki (1969) begon reeds op vierjarige leeftijd aan haar muziekstudies. Tien jaar later speelde ze als tiener haar eigen werken voor piano solo en orkest. Na haar studies in Tokyo trok ze naar Parijs waar ze bij Paul Méfano en Emmanuel Nunes verder studeerde. Ze volgde ook kursussen in Darmstadt en aan het IRCAM (Parijs) bij Brian Ferneyhough en Tristan Murail.
Deze Japanse componiste heeft al voor tal van gerenommeerde ensembles en orkesten werk geschreven en zag het gespeeld worden door o.a. het Washington National Orchestra, Ensemble Intercontemporain, Contrechamps, 2e2m, Klangforum Wien, Nieuw Ensemble en MusikFabrik.
Misato Mochizuki geeft graag toe dat haar stukken nauwelijks op elkaar lijken: de luisteraar zal er wellicht een eenheid van stijl, een bepaalde smaak, een eigen oor in ontdekken, maar dat is niet zo gewild, want zij wil elk stuk als het werk van een debutante beschouwen.

Hugues Dufourt, Le Cyprès blanc (2003-2004) voor soliste altviool en groot orkest
In Le Cyprès blanc ligt de klank van het orkest in het verlengde van de klank van de altviool, als was het orkest zijn klankkast. Mijn keuze voor de altviool is te vergelijken met die van Wagner, toen deze de zwaartekracht van het orkest verlegde door de tessituur met een octaaf te verlagen. De generator moest niet langer de do van de dosleutel zijn, maar wel die van de lage snaar van de altviool. Ik wilde de verhouding tussen orkest en solist een nieuwe invulling geven. Ik liet hen van een gemeenschappelijk uitgangspunt vertrekken, namelijk het octaaf waaruit de orkestratie geboren wordt, het "genetische octaaf". De altviool draagt pas na een hele tijd bij tot het discours. Dat is een bewuste keuze, een soort referentie aan de lange inleiding van het Eerste pianoconcerto van Brahms. De altviool komt niet naar voor als een eenzame stem, maar als een gloeidraad die zich gaandeweg emancipeert en greep krijgt op zijn bestaan. In het tweede deel vindt een soort ontdubbeling plaats. Orkest en altviool komen dicht in elkaars buurt doordat ze qua harmonie en timbre gelijkaardig evolueren, maar ze blijven elkaar negeren. Is dit werk dan een non-concerto? Ik denk van niet. De bedoeling van muziek en van muziekgenres is om de essentie weer te geven van de sociale en intersubjectieve verhoudingen die een maatschappij typeren. Aangezien onze maatschappij er één is van personen die niet communiceren, heb ik een concerto van de non-communicatie geschreven! We leven in de grootst mogelijk discontinuïteit, gehaast, bang en paniekerig… De meest radicale manier om dit te verwerpen, is te kiezen voor een alternatief dat bemiddeling mogelijk maakt: de trage voortgang, de inname van een klanklandschap waar sociale regels niet langer van tel zijn. Non-communicatie valt ook samen met wat filosofen speculatie plegen te noemen. De term "speculatie" staat voor een visie boven het feitelijk of logisch bewijsbare. In de filosofische traditie zijn speculatieve werelden dan ook per definitie werelden van niet-communicerenden. Eigenlijk heb ik dus een filosofische traditie, de speculatie, toegepast op een muzikaal genre, het concerto.

Programma :
  • Misato Mochizuki, Ima Koko (2004)
  • Giovanni Verrando, Triptych (2005-06)
  • Hugues Dufourt, le Cyprès Blanc (2003-2004) voor altviool en groot orkest (Belgische creatie)
Tijd en plaats van het gebeuren :

Orchestre Philharmonique du Luxembourg : Misato Mochizuki, Giovanni Verrando, Hugues Dufourt
Zaterdag 4 april 2009 om 20.15 u

Flagey - Studio 4

H.-Kruisplein
1050 Elsene (Brussel)

Meer info : www.arsmusica.be, www.flagey.be en www.opl.be

(*) Bron : Interview door Laurent Feneyrou, musicoloog Parijs, mei 2004

Extra :
De musicus volgens de filosoof - een ontmoeting met Hugues Dufourt, Pierre Goldé op www.arsmusica.be, 1992
Gesprek met Hugues Dufourt, Bastien Gallet op www.arsmusica.be, 2002
Portret Hugues Dufourt op www.arsmusica.be
Hugues Dufourt op brahms.ircam.fr en www.henry-lemoine.com
Hugues Dufourt, 'The Watery Star' op Kwadratuur.be (met tijdelijke audio)
Misato Mochizuki : www.misato-mochizuki.com en www.arsmusica.be
Review : Misato Mochizuki, 'Si bleu, si calme', Bert Van Herck op Kwadratuur.be, 07/10/2003
Giovanni Verrandio : www.giovanniverrando.net

Elders op Oorgetuige :
Hugues Dufourt & Mark Andre : akoestische bliksemschichten en luchtspiegelingen, 12/03/2009
Jan Michiels brengt Dufourt, Schubert, Liszt en Ligeti in Flagey, 9/03/2009
Erewhon : dromerige, duistere symfonie voor 150 slagwerkers, 7/03/2009
Ars Musica viert twintigste verjaardag, 7/03/2009

13:00 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

Helix Duo brengt programma rond Arvo Pärt in Bever

Wouter Vercruysse & Alexander Besant Zaterdag brengt het Helix Duo een verstillend programma met centraal de muziek van Arvo Pärt, de Estse componist, die het duoontmoetten afgelopen zomer tijdens het festival Musica Sacra in Rosario, Bever. Alexander Besant geeft de wereldpremière van Heinz Churs 7de pianosonate en cellist Wouter Vercruysse soleert in Nightbird (Ave Nocturna) van Armand Coeck. Dit op één avond samen met de cellosonate van Mark Gresham, legt een "Aha erlebnis" in het verschiet.

Alexander Besant en Wouter Vercruysse vonden elkaar in de kamermuziekklas van Marcel Lequeux aan het Stedelijk Conservatorium Kortrijk. Ze behaalden er samen een grootste onderscheiding. Onder de artistieke begeleiding van Filip Rathé (Koninklijk Conservatorium Gent) en Muhiddin D. Demiriz (Conservatoire Royale de Bruxelles) studeerden ze verder. Ze volgden masterclasses kamermuziek bij o.a. Claus-Christian Schuster (het Altenberg Trio Wien). Het duo behaalde zowel in het Brusselse als in het Gentse Conservatorium grote onderscheidingen voor kamermuziek. Het Helix Duo speelde o.a. concerten voor de Handelsbeurs Gent in het kader van het Festival van Vlaanderen, de Rode Pomp en Rosario tijdens het festival Musica Sacra.

Arvo Pärt (Paide, Estland 1935) is aanvankelijk een neoclassicist en begint pas later te experimenteren met modernistische technieken als serialiteit. Na een lange crisis waarin hij zich verdiepte in Russisch-orthodoxe kerkmuziek, in het Gregoriaans en in de Vlaamse polyfonie komt hij tot een 'nieuwe eenvoud', de tintinnabuli-stijl, genoemd naar het klokachtige geluid van drieklanken. Deze gaat uit van het grondprincipe van de westerse klassieke muziek: de drie noten van de drieklank, die klinken als bellen. In zijn instrumentale werken komt dit het duidelijks tot uiting: 'Tabula rasa', en 'Fratres'.
Sinds het pianowerk 'Für Alina' heeft Pärt zijn muziekmateriaal tot het uiterste beperkt .
Hoewel Pärts stijl zeker wel als minimalistisch kan worden omschreven, valt niet te ontkennen dat er grote verschillen zij met het traditionele minimalisme. De kenmerken van Pärts muziek liggen niet zo zeer in de herhaling maar in de spaarzame noten en het concept van de 'verlengde tijd'. In de jaren negentig bereikt hij een ware cultstatus, mogelijk in samenhang met de opkomst van new age en de algemene hang naar spiritualiteit, met werken als 'Miserere', 'Stabat Mater' en 'Kanon Pokajanen'.

Spiegel im Spiegel is een kamermuziekwerk geschreven door Arvo Pärt in 1978, juist voor hij Estland verliet en zich in in het Westen vestigde. Het stuk is geschreven in de 'tintinnabular' compositiestijl, waarbij een melodische lijn (die over diatonische toonschalen glijdt), en een  tintinnabulaire stem (die zich beweegt binnenin een toon-triade) naast mekaar evolueren. Het stuk was oorspronkelijk geschreven voor piano en vool, maar vaak wordt de viool vervangen door altviool of cello. Het is een minimamusic stuk, wereldberoemd en overal gespeeld, omdat het een serene rust produceert.

Programma :
  • Arvo Pärt, Spiegel im Spiegel (1978)
  • Heinz Chur (Essen, Duitsland 1948), Piano Sonata N° 7 (1985) - Wereldcratie
  • Arvo Pärt, Fratres (1977)
  • Armand Coeck (Menen 1941), Ave Nocturna (Nightbird) voor cello solo (2005)
  • Arvo Pärt, Für Alina (1976)
  • Mark Gresham (Atlanta 1957), Sonata for cello and piano (1993) ( I. Urgently - II. Brooding - III. Giocoso )
  • Arvo Pärt, Spiegel im Spiegel (1978)
Tijd en plaats van het gebeuren :

Helix Duo : Rond Arvo Pärt
Zaterdag 4 april 2009 om 20.00 u

Rosario
Poreel 10a
1547 Bever

Meer info : www.rosario.be

Extra:
Mark Gresham : www.markgresham.com
Arvo Pärt op www.musicolog.com en YouTube
Ontmoeting met Arvo Pärt, Wouter Vercruysse op woutervercruysse.spaces.live.com
Heinz Chur : www.h-chur.de
Armand Coeck op www.muziekcentrum.be

E lders op Oorgetuige :
Duo Helix met boeiend programma in KANTL, 15/10/2008
Front Line : reflectie over de gruwelen van de oorlog, 19/09/2008
Arvo Pärt komt naar Vlaanderen tijdens Musica Sacra, 8/08/2008

07:00 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

01/04/2009

Heleen Van Haegenborgh & Voodoo Trance Sound System

Heleen Van Haegenborgh Pianiste Heleen Van Haegenborgh specialiseert zich in het uitvoeren van experimentele hedendaagse muziek. Ze maakte voorstellingen op basis van het werk van John Cage en werkte o.a. samen met Esther Venrooy, Katrien Vermeire, Tape Tum, Kelly Schacht en Guy de Bièvre. Voor Netwerk verdiept ze zich zaterdagavond in de encyclopedische compositie Rrrrrr… van de Argentijns/Duitse componist Mauricio Kagel.

Nadien bundelt drummer Eric Thielemans de krachten in Voodoo Trance Sound System met twee bijzondere en veelzijdige drummers voor een partijtje overdonderende beats, spirituele drones en folky breaks : de Amerikaan Chris Corsano (Björk, Evan Parker, Paul Flaherty, ...) en Jeroen Stevens (I Love Sara, Mauro, ...). Het drietal mag zondag ook het vijfdaagse Trance Festival in het Zuiderpershuis in Antwerpen afsluiten.

Heleen Van Haegenborgh / Voodoo Trance Sound System
Zaterdag 4 april 2009 om 20.30 u
Netwerk / centrum voor hedendaagse kunst
Houtkaai
9300 Aalst

Meer info : www.netwerk-art.be, www.heleenvanhaegenborgh.be, www.myspace.com/ericthielemans en www.myspace.com/chriscorsano
-------------------------
Voodoo Trance Sound System
Zondag 5 april 2009 om 20.30 u
Zuiderpershuis
Waalse Kaai 14
2000 Antwerpen

Meer info : www.zuiderpershuis.be, www.myspace.com/ericthielemans en www.myspace.com/chriscorsano

Extra :
Mauricio Kagel op www.edition-peters.de, brahms.ircam.fr en www.arsmusica.be
Mauricio Kagel : De vernieuwer, gesprek met Martine Cadieu, Ars Musica 99 op www.arsmusica.be
Mauricio Kagel, een inleiding..., Godfried-Willem Raes op www.logosfoundation.org
There Will Always Be Questions Enough. Mauricio Kagel in conversation with Max Nyffeler op www.beckmesser.de, 23/03/2000
'Lachen om de Dood', Jacques Kruithof, verschenen in Nieuw Wereld Tijdschrift, 1989, nummer 3, fragment opgenomen in programmaboekje deSingel, december 2000

Video :
Mauricio Kagel op UbuWeb Film (met o.a. fragmenten uit Antithese, Match, Hallelujah, Solo, Duo, MM51 / Nosferatu en Ludwig Van)
Mauricio Kagel op YouTube

Elders op Oorgetuige :
In memoriam Mauricio Kagel: 1931 - 2008, 23/09/2008

16:00 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

Carte blanche voor M_Office & Tape That in Flagey

Koen Nutters M_OFFICE, vrijdag vertegenwoordigd door fluitist Michael Schmid (van Ictus), kan gelden als de Brusselse tak van het Amsterdamse n-collective: een netwerk van muzikanten en componisten dat zich situeert tussen improvisatie, elektronica, jazz, noise en hedendaagse muziek. Sparringpartner TAPE THAT is een duo dat bestaat uit de kunstenaars Christophe Meierhans en Koen Nutters, die het potentieel van de geluidsopname ten volle benutten. In Flagey staan ze voor het eerst samen op een podium in een Carte Blanche waarin ze livemuziek, opname en remix manipuleren.

Tijd en plaats van het gebeuren :

Piknikmusik : M_Office / Tape That
Vrijdag 3 april 2009 om 12.30 u

Flagey - Studio 1

H.-Kruisplein
1050 Elsene (Brussel)

Meer info : www.arsmusica.be, www.flagey.be, www.n-collective.com

Elders op Oorgetuige :
Ars Musica viert twintigste verjaardag, 7/03/2009
Catalogue of Flat Hits : interactieve geluidsinstallatie van Christophe Meierhans & Koen Nutters, 8/11/2007
N-Collective : Music Performs, 28/02/2007

12:00 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook