04/06/2009

Arriaga Kwartet brengt Amerikaanse kamermuziek in Fort 4

Arriaga Kwartet Ook de Amerikaanse 'klassieke' muziek was een onderwerp van verhitte discussies over etiquette, esthetiek en emigratie. Nooit was de tegenstelling tussen de Europese 'oude wereld' en het Amerikaanse 'nieuwe wereldbeeld' zo prikkelend als in de negentiende eeuw. De illusie dat alleen Europa artistieke knowhow bezat, bleef lange tijd overeind. Wilde je het als Amerikaanse kunstenaar maken, dan was een trip naar Europa bijna verplicht. Voor Amerikaanse componisten en muzikanten opende een opleiding aan de conservatoria van Leipzig of Parijs vele deuren. Niet veel later zou deze Europese scholing zich concentreren rond één persoon : de Franse componiste Nadia Boulanger.Vrijwel de hele Amerikaanse componistenwereld, van Aaron Copland, over Gershwin tot Philip Glass, kreeg van Nadia Boulanger les in contrapunt en harmonie.

Wellicht de belangrijkste spilfiguur in de Amerikaanse 'klassieke' muziek  was Charles Ives. Merkwaardig, want tijdens zijn leven was Ives één van Amerika's meest onbegrepen componisten. Nog voor de avant-gardistische ideetjes van zijn Europese tijdgenoten experimenteerde Ives met polytonaliteit, toonclusters, atonaliteit en polyritmiek, maar ook met collage-technieken en citaten van populaire deuntjes. Aaron Copland is een van de meest gezaghebbende figuren van U.S.A. Hij vermengde jazz en  exotisme met de Europese waarden. Ernest Bloch, de meest Europese uit dit gezelschap,  zocht in  zijn "deux pièces" voor strijkkwartet zijn inspiratie in de Indiaanse wijzen en ritmes. Samuel Barber heeft het gemakkelijker gehad een plaats in het Europees concertleven te bemachtigen, dankzij zijn romantische uitdrukkingskracht  zoals in het adagio uit zijn strijkkwartet dat hij later bewerkte onder impuls van Toscanini voor strijkorkest.
Het "Lullaby" is Gershwins enige werk voor strijkkwartet en toont welk een carrière hij als 'klassieke' componist  had kunnen maken  indien hij niet de triomfen  had gekend in de Amerikaanse filmmuziek.

Programma :
  • Philip Glass, String Quartet n°3
  • Aaron Copland, Two pieces Lento molto en Rondino
  • Samuel Barber, Strijkkwartet opus 11 ( Molto allegro e appassionato - Molto adagio - Molto allegro)
  • Ernest Bloch, Deux pieces ( Andante moderato- Allegro molto
  • George Gershwin, Lullaby
  • Charles Ives, Scherzo for strings  
  • Scott Joplin, The Strenuous life
Tijd en plaats van het gebeuren :

Arriaga Kwartet : American Chamber Music
Dinsdag 9 juni 2009 om 20.30 u

FORT 4
Fortstraat 100
2640 Mortsel

Meer info : www.mortsel.be, www.orfeo.be en users.telenet.be/arriaga

Extra :
Philipp Glass : www.philipglass.com, www.glasspages.org (fansite) en www.chesternovello.com
George Gershwin : www.gershwin.com
Charles Ives : www.charlesives.org
Scott Joplin : www.scottjoplin.org
Ernest Bloch : www.ernestbloch.org
Ernest Bloch, Samuel Barber , Charles Ives op www.schirmer.com
Aaron Copland, Samuel Barber, George Gershwin, Charles Ives, Scott Joplin, Philipp Glass en Ernest Bloch op en.wikipedia.org

Elders op Oorgetuige :
100% Amerikaans programma op Fort 4 Klassiek, 3/06/2009
Vlaams Radio Koor serveert Amerikaanse cocktail, 15/05/2007

07:00 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

03/06/2009

100% Amerikaans programma op Fort 4 Klassiek

Fort 4 Klassiek Fort 4 Klassiek wil een goed uitgebalanceerd programma van klassieke concerten brengen in het architecturale en akoestisch unieke kader van FORT 4 te Mortsel. Maar Fort 4 Klassiek 2009 biedt meer dan de perfecte uitvoering van een sprankelend programma: er is ook de prachtige overdekte openluchtlocatie en de mondelinge toelichting van de artiesten, die elke voorstelling weer tot een feest maken.

Voor de zesde jaargang van deze concertreeks werd opnieuw geopteerd voor een ambitieus thema, nl. 'Klassieke Muziek uit Amerika'. De klassieke muziek in de Verenigde Staten is een nog maar goed honderd jaar oud, maar ondertussen heeft het land een zestigtal grote orkesten, honderden ensembles en circa 500 conservatoria. De grote orkesten en de operahuizen behoren tot de belangrijkste van deze tijd. Dit continent bruist van muzikale productiviteit. Het werd dus hoog tijd om het Amerikaanse klassieke repertoire voor te stellen aan ons publiek. De drie concerten geven dan ook een mooie selectie uit drie disciplines waarin de Amerikaanse componisten uitblinken: Amerikaanse kamermuziek, Amerikaanse vocale muziek en de 'minimal music', een muziekrichting, die in de Verenigde Staten is ontstaan.

American Chamber Music: Arriaga Kwartet - dinsdag 9 juni 2009 om 20.30 u
Dit internationaal befaamd strijkkwartet brengt een schitterende selectie uit 20ste- eeuwse Amerikaanse kamermuziek. De muziek voor strijkkwartet van Copland, Gershwin en Barber zal je zeker weten te beroeren. Vooral als je weet dat het strijkkwartet het overbekende 'Adagio voor strijkers' zal uitvoeren.
Het Arriaga kwartet, opgericht in 1980, bestaat uit musici die een opleiding volgden aan de Koninklijke Conservatoria van België en aan de Juilliard School in New-York. Al snel verwierf het ensemble een grote nationale bekendheid, ze speelden met succes op de Festivals van Vlaanderen en Wallonië, werden uitgenodigd door de Filharmonische Vereniging van Brussel en verzorgden concerten voor de Koninklijke familie.
Website : users.telenet.be/arriaga

Some Fine American Choral Music : Vocaal Ensemble Aquarius o.l.v. Marc Michael De Smet - dinsdag 16 juni 2009 om 20.30 u
De USA - Verenigde Staten van Amerika - zijn een relatief jonge lappendeken van culturen, rassen, religies en naturen. De intellectuele, spirituele en artistieke injectie vanuit het 'oude' Europa, heeft zich zeer, zeer langzaam vermengd met de weerbarstige culturele resten van de vernietigde indianenpopulaties en met de met geweld uit Afrika geïmporteerde culturen: een kolkende cocktail.
'Some Fine American Choral Music' biedt een staalkaart van 100 jaar koormuziek. Het eerste woord van de titel beklemtoont de realistische, bescheiden opzet. Men kan niet dè Amerikaanse koormuziek leren kennen in één concert. Het tweede woord van de titel beklemtoont de selectie van hoogstaande muziek. Het aanbod is verbluffend en keuzes maken is moeilijk, haast onmogelijk, maar wat Aquarius te horen biedt, mag er best zijn. Natuurlijk ontbreken de bekende namen niet, maar daarnaast zijn er ook heel wat ontdekkingen. En dan bedoelen we niet de talloze gospel- en spiritualcomposities of de bloeiende close harmony-cultuur, maar de productie van ernstige klassieke koormuziek.
Website : www.gc-aquarius.be

American Minimal Music : Ictus Ensemble - dinsdag 23 juni 2009 om 20.30 u
In dit programma brengt Ictus vier werken die bij het radicaalste horen van wat de Amerikaanse 'minimal music' heeft voortgebracht. Aan de ene kant van het spectrum zijn twee vroege werken van Philip Glass (Baltimore, 1937) die naast Steve Reich en Terry Riley een van de boegbeelden van deze stroming is. Aan de andere kant is er recent werk van de in Parijs wonende Amerikaanse componist Tom Johnson (Greeley, Colorado, 1939).
Een coproductie van Orfeoproducties en het Ictus Ensemble
Website : www.ictus.be

Tijd en plaats van het gebeuren :

Arriaga Kwartet : American Chamber Music
Dinsdag 9 juni 2009 om 20.30 u

---------------------------
Aquarius : Some Fine American Choral Music
Dinsdag 16 juni 2009 om 20.30 u

---------------------------
Ictus Ensemble : American Minimal Music
Dinsdag 23 juni 2009 om 20.30 u

FORT 4
Fortstraat 100
2640 Mortsel

Meer info : www.mortsel.be en www.orfeo.be

07:00 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

02/06/2009

Beiaard anno 2009 : verrassend en boeiend

Jorrit & Sjoerd Tamminga Onder de noemer Visioenen presenteert het Festival van Vlaanderen - Mechelen een reeks concerten met visionaire muziek. Gezeten achter zijn laptop haalt Jorrit Tamminga het klankspectrum van het beiaardspel door de mangel. Ruimtelijk opgestelde speakers plaatsen het publiek midden in het geluid. Samen met zijn vader, beiaardier Sjoerd Tamminga, brengt Jorrit een beiaardconcert anno 2009, dat gegarandeerd verrast en boeit.

Jorrit Tamminga (1973) studeerde Muziektechnologie en Sonologie. Momenteel is hij docent klankontwerp aan de opleiding Muziek & Technologie Hogeschool voor de Kunsten Utrecht en docent elektronische muziek aan het Conservatorium van Amsterdam. Sjoerd Tamminga (1947) studeerde aan de beiaardschool in Mechelen. Sinds 1977 is hij stadsbeiaardier van Goes en onderzoekt samen met zijn zoon Jorrit de mogelijkheden van samenspel van beiaard en elektronica op allerlei manieren. Frits Reynaert (1951) studeerde achtereenvolgens orgel aan het Sweelinck Conservatorium te Amsterdam en beiaard aan de Nederlandse Beiaardschool te Amersfoort. 2005 is het jaar van zijn 25-jarig jubileum als stadbeiaardier van Enkhuizen en als een van de vaste bespelers van de beiaard van het Koninklijk Paleis op de Dam te Amsterdam. Daarnaast is hij stadsbeiaardier van Hoorn, Almere en Edam.

Tijd en plaats van het gebeuren :

Jorrit & Sjoerd Tamminga : beiaardconcert
Maandag 8 juni 2009 om om 20.30u 
Cultuursite Plein
(Openlucht)
Minderbroedersgang 5
Mechelen

Meer info : www.festival.be en www.stadsvisioenen.be

Jorrit Tamminga : www.jorrittamminga.nl

Elders op Oorgetuige :
Lente brengt nieuw leven in het muzikale landschap in Mechelen, 14/04/2009

Bekijk alvast Vierkant van Jorrit Tamminga, een stuk voor beiaard en live elektronica (2005). Sjoerd Tamminga bespeelt de beiaard, Jorrit Tamminga verzorgt de elektronica.



Meer van Sjoerd en Jorrit Tamminga op Youtube

07:00 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

01/06/2009

Goeyvaerts' Aquarius : een betoverend mooie utopie als testament

Karel Goeyvaerts, Aquarius Met een volwaardige scenische realisatie van Aquarius wordt eindelijk recht gedaan aan het opus magnum van Karel Goeyvaerts, één van de boegbeelden van de nieuwe muziek in Vlaanderen. Goeyvaerts stond aan de wieg van het serialisme en de elektronische muziek en hij oefende een rechtstreekse invloed uit op Karlheinz Stockhausen. Aquarius - een opera met symfonisch orkest en zestien vocale solisten, waaraan hij werkte sinds 1983 - betekende een koerswijziging in zijn muziek. Daarbij stond communicatie met een breed publiek voorop.

Zestien jaar na de dood van de Vlaamse componist Karel Goeyvaerts (1923-1993) beleeft de opera Aquarius (1993) alsnog zijn scenische wereldpremière. Goeyvaerts begon na zijn studie bij Messiaen als streng serialist maar hechtte later meer aan de communicatieve waarde van zijn werk, dat een repetitief en neotonaal karakter kreeg. In de 'scenische cantate' Aquarius schetst Goeyvaerts de collectieve zoektocht naar een ideale samenleving waarin ieder individu in volledige harmonie zijn positie vindt. Er is geen verhaal; de zestien solostemmen zingen en spreken voornamelijk in onomatopeeën (klanknabootsingen). Gaandeweg worden de woorden herkenbaarder en horen we citaten in acht talen uit het laatste Bijbelboek Openbaringen, waarin de mensheid wordt toegeleid naar Nieuw Jeruzalem: een betoverend mooie utopie.

'Aquarius is het drama van de maatschappij, niet van de enkeling', verduidelijkt de componist. Tussen de zestien solisten bestaat er geen hiërarchie. Samen met de dansers vertolken ze een collectieve zoektocht naar een ideale samenleving. Goeyvaerts baseerde zich op verschillende bronnen: Marilyn Fergusons The Aquarian Conspiracy – een essay over persoonlijke en sociale transformatie in de jaren 1980 -, de astrologische theorie van de tijdperken met het vooruitzicht van het Aquarius- of Watermantijdperk en de Apocalyps van Johannes.

Johannes' visie van het nieuwe Jeruzalem is het eindpunt van de opera – een einde dat baadt in ‘volkomen rust en stralende harmonie’ (Goeyvaerts). Aan deze harmonische wereld gaat een leer- en zoekproces vooraf dat vertaald wordt in een afwisselend dynamisch en introspectief muzikaal verloop dat bepaald wordt door repetitieve procédés en een vernieuwende behandeling van consonantie.

Met indrukwekkende theatrale realisaties van werk van Claude Vivier en John Taverner bewees regisseur Pierre Audi al een bijzondere affiniteit te hebben met muziek die verder reikt dan het wereldlijke en alledaagse - muziek met kosmische aspiraties. In navolging van Goeyvaerts eigen indicaties krijgt dans een centrale plaats. Hiervoor wordt in deze productie beroep gedaan op de befaamde Israëlische choreografe Inbal Pinto.

De Britse dirigente Sian Edwards, die al verschillende hedendaagse werken creëerde, staat garant voor een indringende lezing van de partituur.

Karel Goeyvaerts
Karel Goeyvaerts werd geboren op 8 juni 1923 te Antwerpen, en overleed er op 3 februari 1993. Van 1943 tot 1947 studeerde hij piano, harmonie, contrapunt, fuga, compositie en muziekgeschiedenis aan het Koninklijk Vlaams Muziekconservatorium van Antwerpen. Daarna studeerde hij tot 1950 aan het Conservatoire National te Parijs, waar hij compositie volgde bij Darius Milhaud en analyse bij Olivier Messiaen, en waar hij zich bekwaamde in het bespelen van de Ondes Martenot bij de uitvinder van dit instrument, Maurice Martenot. Vooral Messiaen liet een grote indruk na op de jonge Goeyvaerts.

In de analyseklas van Olivier Messiaen had Goeyvaerts in sneltempo de verwezenlijkingen van de nieuwe muziek sinds 1910 in de vingers. Voor zijn eigen werk zag Goeyvaerts vooral mogelijkheden in Messiaens ritmische innovaties en in Anton Weberns structurele toepassing van de dodecafonie. In deze compositietechniek worden de twaalf tonen van het octaaf in een .reeks geordend die dan de structurele basis (zeg maar: de grammatica) van een compositie gaat vormen. Webern had dit reeksprincipe nu zodanig geperfectioneerd dat zowel de muzikale inhoud als de muzikale vorm rechtstreeks uit de oorspronkelijke reeks of serie voortvloeiden. Karel Goeyvaerts zou er als eerste in de muziekgeschiedenis in slagen om dit reeksprincipe niet alleen op toonhoogte toe te passen, maar ook op ritme, klanksterkte en articulatie.

Goeyvaerts zette ook als één van de eersten de stap naar de elektronische muziek, waardoor hij zowel de compositie als de uitvoering (via toonband) nog sterker kon disciplineren. Hij werkte ook regelmatig samen met Karlheinz Stockhausen.
Vanaf de jaren '60 zou Goeyvaerts niet meer in dezelfde mate aan de basis liggen van de ingrijpende veranderingen in de nieuwe muziek, maar hij zou die veranderingen wel op de voet blijven volgen.

In zijn opus ultimum, de grootschalige opera Aquarius (1983-93), vloeit dit allemaal samen. Goeyvaerts heeft echter nooit de volledige uitvoering van het werk tijdens Antwerpen ’93 in deSingel kunnen meemaken.

Naast componist was Goeyvaerts ook nog producent nieuwe muziek bij Radio 3, voorzitter van de Internationale Componisten Tribune, lid van de Koninklijke Academie voor Wetenschappen, Letteren en Schone Kunsten van België en eerste titularis van de KBC-leerstoel Nieuwe Muziek van de afdeling Musicologie aan de KU Leuven.

Pierre Audi
De Frans-Libanese opera-, toneel- en filmregisseur Pierre Audi heeft een bijzonder affiniteit met hedendaagse muziek. Hij richtte in 1979 het Almeida Theatre in Londen op dat nog steeds een referentie is voor hedendaags muziektheater. Wanneer hij in 1988 intendant werd van de Nederlandse Opera in Amsterdam veroverde hij als regisseur ook de grote scène. Vooral zijn Monteverdi-cyclus en zijn productie van Der Ring des Nibelungen gooiden hoge ogen. Ondertussen liet hij zich niet onbetuigd in hedendaagse opera en muziektheater met esthetisch uitgepuurde en indringende producties van werk van onder meer Olivier Messiaen, Claude Vivier en Tan Dun.

Sian Edwards
Sian Edwards is geen onbekende in dit land. Deze Britse dirigente was hier al regelmatig te horen in hedendaagse muziek, recent nog met de creatie van de Eerste Symfonie van Annelies Van Parys. Sian Edwards is een van de weinige vrouwen vandaag die voor de allergrootste orkesten van de wereld staat, zoals: de London Philharmonic, het City of Birmingham Orchestra, de Los Angeles Philharmonic en het Philharmonisch Orkest van Sint-Petersburg. Sian was een tijdlang muziekdirecteur van de English National Oper. Bij de ENO omvatte haar repertoire Khovanschina, Jenufa en Pikovaja Dama. Haar debuut bij the Royal Opera House maakte ze met Sir Michael Tippett's The Knot Garden.

Tijd en plaats van het gebeuren :

Karel Goeyvaerts, Aquarius - Wereldcreatie van de scenische versie
Van dinsdag 9 tot en met zaterdag 13 juni 2009, telkens om 20.00 u
Zondag 14 juni 2009 om 15.00 u
Vlaamse Opera Antwerpen
Van Ertbornstraat 8
2018 Antwerpen

Meer info : www.operaxxi.be en www.vlaamseopera.be
---------------------------
Zondag 21 juni 2009 om 20.30 u
Muziekgebouw aan 't IJ - Amsterdam


Meer info : www.operaxxi.be en www.hollandfestival.nl

Extra :
Karel Goeyvaerts op www.matrix-new-music.be
Aankondiging : Aquarius van Karel Goeyvaerts, Emilie De Voght op Kwadratuur.be, 14/05/2009
Karel Goeyvaerts, 'II.5 Finale (slot)' door Koninklijk Filharmonisch Orkest van Vlaanderen op Kwadratuur.be (met tijdelijke audio)
Dromen van een nieuwe tijd, Maarten Beirens in De Standaard, 11/06/2009

Elders op Oorgetuige :
Champ d'Action brengt hulde aan Karel Goeyvaerts, 31/05/2009
Opera XXI : nieuw festival voor hedendaagse opera, muziektheater en musical, 28/05/2009
Kagel, Goeyvaerts & Abrahamsen : een bonte muzikale mix met een flinke portie humor, 28/01/2008

07:00 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

31/05/2009

Champ d'Action brengt hulde aan Karel Goeyvaerts

Karel Goeyvaerts Als discipel van Darius Milhaud en Olivier Messiaen en als 'compagnon de route' van Karlheinz Stockhausen bepaalde Karel Goeyvaerts (1923-1993) reeds op jonge leeftijdde koers die de nieuwe muziek internationaal zou varen. Na enige jaren stilte vond Goeyvaerts in de jaren 1970 aansluiting bij de Amerikaanse minimal music. Het ensemble Champ d'Action -één van de belangrijkste ambassadeurs van Goeyvaerts' muziek- focust onder leiding van James Wood op Goeyvaerts persoonlijke verwerking van minimal music, in dialoog met werk van de Amerikaanse componist James Tenney.  De ideale gelegenheid om Goeyvaerts' intrigerende oeuvre in een bredere artistieke context te plaatsen.

Karel Goeyvaerts mag zonder meer één van de belangrijkste componisten van de vorige generatie genoemd worden.  Begin jaren vijftig was hij met zijn seriële werken zijn tijd ver vooruit.  Ook gebruikte hij als één van de eersten de elektronische klankgeneratoren uit de laboratoria van de universiteit, om zo zijn klankideaal nog verder uit te puren.  Na enige jaren stilte vond hij in de jaren '70 terug aansluiting bij de Amerikaanse Minimal Music die hij op een persoonlijke manier interpreteerde.  Eén van de hoogtepunten hiervan is zeker Litanie IV

Vreemd genoeg werd zijn werk zelden gespeeld en dat was ook de reden waarom bij de oprichting van Champ d'Action zijn composities een belangrijke plaats innamen, wat resulteerde in talrijke concerten en cd opnames. 

De ritmische taal van Goeyvaerts wordt afgewisseld met de bijna onmerkbare veranderende klankstromen van James Tenney.  Het minimal statement 'Less is more' wordt in Tenney's werk voelbaar en dwingt je om je oren te scherpen en binnen te dringen in zijn intrigerende, bijna sensuele, klankwereld.  Stilaan krijgt zijn werk de verdiende aandacht naast de meer bekendere Amerikaanse minimal componisten zoals Steve Reich en Phil Glass.  

James Tenney (1934 - 2006) is een van de ietwat vergeten figuren die een belangrijke bijdrage aan het ontstaan van de minimal music heeft gegeven, maar die nadien wat naar de achtergrond is verdwenen. Als muzikant speelde hij in de ensembles van Reich en Glass, maar zijn compositorische wortels gaan veel breder dan het minimalisme. Tenney absorbeerde zowat alle invloeden van de Amerikaanse nieuwe muziek uit de twintigste eeuw, met naast minimal music vooral veel affiniteit met excentrieke componisten als Charles Ives, Conlon Nancarrow of Harry Partch. Tenney benadrukt in zijn muziek vaak het conceptuele karakter, wat één van de grondslagen van de minimal music is. De belangstelling van James Tenney gaat in de eerste plaats uit naar geluid. Ooit zei hij "Ik ben niet geïnteresseerd in muzikale emotie, en ik heb geen enkele interesse in drama, in feite doe ik alles om het te vermijden". De bedoeling van Tenney met zijn muziek is om inzicht te verschaffen in de perceptie van geluid.

Programma :
  • James Tenney, A Rose Is A Rose Is Around
  • Karel Goeyvaerts, Pas à Pas
  • Karel Goeyvaerts, Das Haar
  • James Tenney, Critical Band,
  • Karel Goeyvaerts, Litanie 4
Tijd en plaats van het gebeuren :

Champ d'Action : Hommage aan Karel Goeyvaerts
Vrijdag 5 juni 2009 om 20.00 u (Geannuleerd !)
Vlaamse Opera Gent
Schouwburgstraat 3
9000 Gent


Meer info : www.vlaamseopera.be, www.operaxxi.be en www.champdaction.be
---------------------------
Zaterdag 6 juni 2009 om 20.00 u
deSingel - Blauwe zaal

Desguinlei 25
2018 Antwerpen

Meer info : www.operaxxi.be en www.champdaction.be
---------------------------
Vrijdag 12 juni 2009 om 20.30 u
Muziekgebouw aan 't IJ - Amsterdam


Meer info : www.hollandfestival.nl en www.champdaction.be

Extra :
Karel Goeyvaerts op www.matrix-new-music.be
Larry Polansky on James Tenney' , op pjoris.blogspot.com, 11/10/2006
'James Tenney, 1934-2006' , Kyle Gann op www.artsjournal.com, 26/08/2006
James Tenney op newmusicbox.org (met video 'Postcards from the Edge: James Tenney in his own words')

Elders op Oorgetuige :
Opera XXI : nieuw festival voor hedendaagse opera, muziektheater en musical, 28/05/2009
Spectra brengt hulde aan Elliot Carter en Karel Goeyvaerts, 4/12/2008
Critical Band : Blindman en Champ d'Action brengen gezamenlijk hommage aan James Tenney, 15/09/2008
Spectra herdenkt Goeyvaerts en creëert nieuw werk van Bert van Herck,  5/03/2008
Kagel, Goeyvaerts & Abrahamsen : een bonte muzikale mix met een flinke portie humor, 28/01/2008

08:00 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

30/05/2009

Rust en onrust op de 62ste editie van het Holland Festival

Holland Festival 2009 De 62ste editie van het Holland Festival, van 4 t.e.m 28 juni, heeft als thema Serenity & Anxiety. In het oog springende producties dit jaar zijn Varèse 360˚, de integrale uitvoering van het complete werk van de Frans-Amerikaanse componist Edgard Varèse, omlijst met werk van de videokunstenaar Gary Hill en Eine Kirche der Angst vor dem Fremden in mir, van de Duitse regisseur Christoph Schlingensief. Varèse 360˚ kenschetst de ambitie van het Holland Festival om de komende vier jaar zijn rol als internationaal (co)producent te verstevigen.

Varèse 360˚, de eerste eigen Holland Festival productie sinds lange tijd, wordt na Amsterdam opgevoerd in South Bank Centre in Londen en op het Festival d'Automne in Parijs. Daarnaast treedt het Holland Festival op als coproducent in een aantal producties waaronder de opera Aquarius van Goeyvaerts met de Vlaamse Opera, en de opera Adam in Ballingschap met De Nederlandse Opera. In samenwerking met het Filmmuseum wordt de gerestaureerde film J'Accuse getoond, begeleid met live muziek. Toneelgroep Amsterdam brengt in coproductie met het festival het Antonioni project, in regie van Ivo van Hove. Ook worden tradities voortgezet zoals betrokkenheid bij hedendaagse en niet-klassieke muziek en het presenteren van het werk van grote meesters en belangwekkend internationaal theater.

Serenity & Anxiety
Anxiety heeft veel verschillende betekenissen. Bij de meest extreme invulling gaat het over leven en dood. In Eine Kirche der Angst … wordt de angst voor de dood bezworen in een rituele performance. De innerlijke onrust die zowel van binnenuit als van buitenaf op Woyzeck inwerkt culmineert in de moord op zijn Marie. Anxiety in de betekenis van verlangen naar een beter leven wordt in meerdere voorstellingen uitgewerkt. In de muziek geeft onder andere het serene geluid van het Hilliard Ensemble rust.

Hoogtepunten
Het festival opent dit jaar met het programma Three solos and a duet, door de wereldberoemde danser Mikhail Baryshnikov samen met danseres Ana Laguna. Het festival bevat veel multidisciplinaire voorstellingen waaronder I went to the house but did not enter van Heiner Goebbels, met drie tableaus gezongen door het Hilliard Ensemble en het Bunraku-Za theater uit Osaka, dat zelden buiten Japan te zien is. Met Bunraku zet het Holland Festival zijn Japanse lijn voort, die werd ingezet in 2005 met het Reigakusha Gagaku Ensemble en de Kabuki in 2006. In de muziek en muziektheaterprogrammering ligt de focus op de Franse componist Pascal Dusapin met onder andere de opera Passion, de dansopera Medea van Sasha Waltz & Guests en De anatomie van de melancholie. In de theaterprogrammering komen de twee toekomstige Münchener intendanten aan bod. Johan Simons brengt met de Münchner Kammerspiele Hiob, naar het boek van Joseph Roth. Martin Kušej komt met Woyzeck van Georg Büchner, door het Bayerisches Staatsschauspiel. Andere hoogtepunten binnen het festival zijn Orfeus van de Zuid-Afrikaanse theatermaker Brett Bailey op een geheime buitenlocatie, het muziekspektakel The Manganiyar Seduction van de Indiase theatermaker Roysten Abel en in het Oosterpark zendt de NPS live de opera Carmen uit vanuit Het Muziektheater.

Vlamingen op het Holland Festival

Alain Platel - pitié!
Regisseur Alain Platel en componist Fabrizio Cassol 'ontwesterden' en 'ontprotestantiseerden' Bachs muziek om te komen tot een universele Matthäus Passion. Christus wordt gezongen door een jonge Congolese contratenor; de twee Maria's, die in het origineel niet voorkomen, door drie vrouwen. De beroemde aria Erbarme dich vormt het muzikale middelpunt. Want dat is volgens Platel de boodschap van het passieverhaal: het smeken om mededogen, erbarmen, 'pitié'. Tien dansers geven in dertien tableaus uitdrukking aan de toestand van de mens die worstelt met het waardevolle, maar bijkans onmogelijke morele gebod je naaste lief te hebben als jezelf. 'Een prachtige voorstelling. Zo eentje die lang en langzaam na-ijlt', schreef NRC Handelsblad

Champ d'Action - Hommage aan Goeyvaerts
De Vlaamse componist Karel Goeyvaerts (1923-1993) stond in nauw contact met zijn Amerikaanse collega James Tenney (1934-2006). Van beiden voert het Antwerpse ensemble Champ d'Action nu enkele sleutelwerken uit. Zo klinkt van Tenney Critical Band - een hommage aan John Cage, mede vanwege de vrijheid die hij de uitvoerende muzikanten laat - en de bedrieglijk eenvoudige canon A rose is a rose is a round. Van Goeyvaerts horen we Das Haar, dat hij schreef naar aanleiding van de ziekenhuisgeluiden die hij hoorde vlak na een bijna-fataal hartinfarct. En in Litanie IV blikt hij al vooruit op zijn opera Aquarius waaraan hij de laatste tien jaar van zijn leven werkte. Aquarius krijgt overigens in dit Holland Festival, ruim 15 jaar na de dood van de componist, eindelijk een scenische wereldpremière.

Karel Goeyvaerts - Aquarius
Zestien jaar na de dood van de Vlaamse componist Karel Goeyvaerts (1923-1993) beleeft de opera Aquarius (1993) alsnog zijn scenische wereldpremière. Goeyvaerts begon na zijn studie bij Messiaen als streng serialist maar hechtte later meer aan de communicatieve waarde van zijn werk, dat een repetitief en neotonaal karakter kreeg. In de 'scenische cantate' Aquarius schetst Goeyvaerts de collectieve zoektocht naar een ideale samenleving waarin ieder individu in volledige harmonie zijn positie vindt. Er is geen verhaal; de zestien solostemmen zingen en spreken voornamelijk in onomatopeeën (klanknabootsingen). Gaandeweg worden de woorden herkenbaarder en horen we citaten in acht talen uit het laatste Bijbelboek Openbaringen, waarin de mensheid wordt toegeleid naar Nieuw Jeruzalem: een betoverend mooie utopie.

Tijd en plaats van het gebeuren :

Holland Festival 2009
Van donderdag 4 tot en met zondag 28 juni 2009

Op verschillende locaties in Amsterdam

Het volledige programma en alle verdere info vind je op www.hollandfestival.nl

Elders op Oorgetuige :
Goeyvaerts' Aquarius : een betoverend mooie utopie als testament, 1/06/2009
Champ d'Action brengt hulde aan Karel Goeyvaerts, 31/05/2009
Pitié ! Het ultieme offer van Les Ballets C. de la B., 29/01/2009

08:00 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

29/05/2009

Momentum #4: performances op het scherp van de snee

Roi Vaara Vrijdag gaat de vierde editie van Momentum - Platform for Performance Art, van start. Momentum is een jaarlijks internationaal festival dat zich richt op Performance-Art als beeldende kunstvorm. Voor het vierde jaar op rij biedt Momentum een platform aan internationaal gerenommeerde kunstenaars en jonge artiesten die Performance-Art als hun belangrijkste medium beschouwen.

Momentum geeft het publiek de kans om Performance-Art in al zijn facetten te ontdekken en is een plek waar publiek, kunstenaars, curators en andere geïnteresseerden elkaar kunnen ontmoeten. Via publieke artist talks en lezingen door kunstenaars wil Momentum publiek en artiesten dichter bij elkaar brengen.

Een Performance-Art workshop met Roi Vaara en Jamie McMurry biedt de mogelijkheid Performance-Art in de praktijk te leren kennen en te onderzoeken.

Momentum - Platform for Performance-Art maakt deel uit van een internationaal netwerk van Performance-Art festivals, voor deze editie wordt er nauw samengewerkt met Infr'Action (Frankrijk) en Live Action Göteborg (Denemarken).

De vierde editie van Momentum zal plaatsvinden op 5, 6 en 7 juni 2009 in Bains::Connective, Q-O2, La Bellone en Charleroi/Danses - La Raffinerie (workshop).
Deelnemende kunstenaars zijn Danny Devos (BE), Bernd Lohaus (BE/DE), Béatrice Didier (BE), het trio Jamie McMurry (US), Helge Meyer (DE) en Julie Andrée T. (CA), Melati Suryodarmo (DE/ID), Roi Vaara (FI), Boedi S. Otong (ID/CH), het duo Amel en Elisa Andessner (AT), Jason Lim (SG), Lee Wen (SG) en Chu Yia Chia (SG).

Tijd en plaats van het gebeuren :

Momentum #4 - Performance Art Festival
Van vrijdag 5 tot en met zondag 7 juni 2009

Bains::Connective, La Bellone, La Raffinerie en Q-O2
Brussel

Meer info : www.momentum-festival.org, www.bains.be, www.bellone.be, www.charleroi-danses.be en www.q-o2.be

15:00 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

FLICKR : tussen pulserende ambient en een percussieve tekstuur van geluid en licht

Michael Vorfeld FLICKR is een duo dat bestaat uit klankknutselaar Michael Vorfeld en live sampling - specialist Uli Boettcher. Geluid en licht vormen in dit koncert de twee komponenten van een fascinerend samenspel waarin het een het ander beïnvloedt. FLICKR is de groepsnaam waaronder Michael Vorfeld en Uli Boettcher al geruime tijd als elektronicaduo opereren. Hun samenwerking is geïnspireerd op Vorfeld's Light Bulb Music, een audiovisuele installatie waarin gloeilampen klanken activeren en waarmee hij enige jaren terug bij Logos optrad. De schakeringen van lichtintensiteit, het ritmisch flikkeren van de gloeilampen, het boventoonsspel dat dit met zich meebrengt en dergelijke worden rechtstreeks getransformeerd tot een rijke sonore microkosmos.

Op dit concert krijgt hij hulp van Uli Boettcher, die zijn opname - apparatuur (incluis zelfontworpen controllers en lichtsensoren) op de installatie aansluit om zo aan een vorm van ambachtelijke live - sampling te doen. Het geluid van de aan - en uitfloepende gloeilampen wordt opgenomen en gegranuleerd. Om de cirkel rond te maken, beïnvloeden de gegranuleerde samples op hun beurt Vorfelds lichtinstallatie. FLICKR staat garant voor een performance die het midden houdt tussen pulserende ambient en een percussieve tekstuur van geluid en licht.

Op de Berlijner Michael Vorfeld zijn vele benamingen van toepassing: hij is slagwerker, improvisator, instrumentenbouwer, componist en geluids- en visueel kunstenaar. De symbiose van al deze rollen uit zich onder meer in zijn inmiddels behoorlijk omvangrijke zelfbouwinstrumentarium. Nadat hij op zijn veertiende uit eigen zak een set bongo's bekostigde, groeide de behoefte om stelselmatig zijn persoonlijke arsenaal aan expressiemogelijkheden te vervaardigen. Daarin steken, naast gloeilampinstallaties, tegenwoordig ook een heel pak slag - en strijkinstrumenten van eigen design. In de loop der jaren raakt hij meer en meer verslingerd aan het combineren van zijn ontwerpen met de mogelijkheden die elektronica hem biedt. Zo laat hij begin jaren '80 zijn eerste soundscapes op een nietsvermoedend publiek los.

Ook samenspel en improvisatie lonken en hij richt in die tijd met enkele zielsverwanten de groep Heinrich Mücken op. Hun optredens zijn van meet af aan erg site - specifiek, dwz. dat de aard van de performance bewust in het kader staat van de omgeving waarin wordt opgetreden. Tezelfdertijd studeert hij in Keulen fotografie en in Kassel visuele communikatie. Zijn interesse gaat in deze kunsttakken voornamelijk uit naar het gebruik van licht en geluid in relatie tot hun omgeving. Vorfeld werd reeds meermaals op toonaangevende plekken gesignaleerd zoals de Dokumenta in Kassel, Het Apollohuis en De Melkweg in Amsterdam, Stichting Logos in Gent, PSK in Brussel, het Goethe - instituut in Hanoi, Experimental Intermedia in New York en Plan B in Tokio.

Uli Boettcher heeft een min of meer gelijkaardige levenswandel: ook hij speelde slagwerk in verscheidene groepen voor hij in 1993 in contact kwam met de Duitse improvisatiescene. Hij ging zich toeleggen op drums en amplified objects en evolueerde zo stilaan naar pure elektronica. De beginselen van zijn vak leerde hij bij STEIM (Studio for Electro - Instrumental Music) in Amsterdam. Zijn techniek bestaat voornamelijk uit spelen, opnemen, in real time bewerken en mixen van eigen en andermans klankmateriaal (een deel van zijn apparatuur heeft hij trouwens zelf ontworpen). Hoewel hij als lid van verschillende improvisatiegroepen inmiddels menig concertpodium in Europa onveilig maakte, verkiest hij de laatste jaren de elektroakoestische duo - aanpak, met bijvoorbeeld trombonist Paul Hubweber, drummer Roger Turner, of zoals tijdens dit concert met Michael Vorfeld.

Tijd en plaats van het gebeuren :

FLICKR : Uli Boettcher & Michael Vorfeld
Maandag 1 juni 2009 om 20.00 u

Logos Tetraëder
Bomastraat 26-28
9000 Gent

Meer info : www.logosfoundation.org en www.vorfeld.org

Elders op Oorgetuige :
Klank- en lichtperformance met gloeilampen en stofzuigers, 12/02/2009

13:00 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

Experimentele improvisatiemuziek in Brussel en Laken

Timo Van Luijk De Japanse percussionist Seijiro Murayama is sinds 1982 actief op de scène van de geïmproviseerde muziek. Hij concerteert aan de zijde van figuren als Keiji Haino en Fred Frith. Jean-Luc Guionnet combineert de meest verscheiden muzikale hoedanigheden: altsaxofonist, plastisch kunstenaar, performer en componist van elektro-akoestische muziek. Hij is dan ook op vele manieren aanwezig in de wereld van de hedendaagse creatie. Nu Blowin' van Catherine Diverrès beide musici heeft samengebracht, verlengen ze hun samenwerking met een zuiver muzikaal improvisatieproject.

"De aparte kwaliteit en kwantiteit van de locatie bepaalt onze muziek. Van de ene improvisatie tot de andere kunnen onze concerten dan ook erg van elkaar verschillen. Ons humeur, de architecturale en akoestische kenmerken van de ruimte, de sfeer die van het publiek uitgaat, de achtergrondgeluiden… Al deze momentane en ruimtelijke elementen filteren onze drang om een bepaalde frase al dan niet te spelen. We willen absoluut geen toevlucht nemen tot de algemeen ingeburgerde term 'inspiratie'... zeker niet als men het heeft over de 'inspiratie van het moment'. Nochtans willen we - door een omweg te maken langs de objectieve ruimtelijke kenmerken - juist geïnspireerde muziek brengen. Maar in de omweg schuilt de essentie van onze aanpak: we willen ons radicaal openstellen voor wat de ruimte ons te bieden heeft, in al zijn onaangeboorde mogelijkheden."

Timo Van Luijk is autodidact in het maken van experimentele- en improvisatie muziek. Sinds de jaren 80 werkt hij voornamelijk met de combinatie van allerlei akoestische instrumenten en analoge elektronica. Hij treedt voornamelijk solo (Af Ursin) op, hoewel, occasioneel speelde hij in grotere formaties, o.a. Noise Maker's Fives, Astra, In Camera en percussionist Kris Vanderstraeten...

Tijd en plaats van het gebeuren :

Seijiro Murayama & Jean-Luc Guionnet
Woensdag 3 juni 2009 om 20.30 u
Q-O2 werkplaats

Washuisstraat 28
1000 Brussel

Meer info : www.q-o2.be
------------------------------
Seijiro Murayama & Jean-Luc Guionnet / Timo Van Luijk & Kris Vanderstraeten
Donderdag 4 juni 2009 om 20.00 u
RTT Zaal Laken

Molenbeekstraat 196
1020  Laken

Meer info : lecurie.org

Seijiro Murayama : seijiro.murayama.free.fr
Jean-Luc Guionnet : www.jeanlucguionnet.eu
Timo Van Luijk op www.discogs.com

07:00 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

28/05/2009

Opera XXI : nieuw festival voor hedendaagse opera, muziektheater en musical

Opera XXI Vier Vlaamse cultuurinstellingen - de Vlaamse Opera, De Singel, het productiehuis Lod en Muziektheater Transparant - organiseren van 3 tot 23 juni een nieuw festival voor hedendaagse opera, muziektheater en musical. Het project kreeg de titel Opera XXI en moet uitgroeien tot een tweejaarlijks evenement. De eerste editie brengt onder meer werk van Kris Defoort, Karel Goeyvaerts, Dominique Pauwels en Joachim Brackx. Het festival wil de vinger aan de pols houden van nieuwe ontwikkelingen in het hedendaagse muziektheater.

De geboorte van een nieuw festival.
Exact zestien jaar na het eenmalige festival DE OPERA, waarin een maand hedendaagse creaties centraal stonden, ziet een nieuw festival voor hedendaags muziektheater het licht. Een initiatief van de Vlaamse Opera en deSingel, met directe betrokkenheid van Muziektheater Transparant en LOD. Is het een toeval dat de data voor de verschillende producties zo kort na elkaar werden gepland nog voor er sprake was van een festival? Ja en neen. Noem het liever een gelukkige samenloop van omstandigheden waarbij verschillende actoren die hedendaagse muziektheatercreatie in Vlaanderen een warm hart toedragen elkaar vanzelf vinden.
Het réveil van operakunst prikkelt immers steeds opnieuw de verbeeldingskracht van een nieuwe generatie kunstenaars. Met niet alleen nieuwe composities, nieuwe libretti. Maar ook met een grootschalige meesterwerk van eigen bodem, Aquarius van Karel Goeyvaerts, dat ook al zestien jaar op een scenische versie lag te wachten en nu eindelijk een podium krijgt als internationale coproductie met het Holland Festival.

Dat de tweede opera van Kris Defoort, The House of the Sleeping Beauties, in dit festival een forum krijgt, klinkt als de logica zelve. Defoorts eerste opera werd in 2001 in deSingel door LOD gecreëerd en kende daarna een jarenlang succes op verschillende grote Europese festivals. In de voorbije jaren brachten zowel Muziektheater Transparant als LOD met de regelmaat van de klok hedendaagse producties naar deSingel en de Vlaamse Opera. Dikwijls kenden die ook heel wat succes tot in verre buitenlanden toe. Ook hun nieuwste producties mogen niet op dit festival ontbreken.

Noem dit nieuwe festival gerust een tweejaarlijks orgelpunt dat de constante zoektocht naar het onbekende, het nieuwe en het risico bezegelt. Want de toekomst van opera is niet alleen recreatie van het gekende repertoire. Pas wanneer wij een stevige extra aanzet geven tot nieuwe creatie op ruime schaal zullen wij de toekomst van opera echt verzekeren

Een nieuwe biënnale in vogelvlucht:
Voor het eerst bundelen vier Vlaamse culturele instellingen - Vlaamse Opera, deSingel, LOD, Muziektheater Transparant – de krachten voor een biënnale rond hedendaagse opera, muziektheater en musical. Voor deze eerste editie staan drie generaties componisten centraal: Karel Goeyvaerts (1923-1993), Kris Defoort (1959), Dominique Pauwels en Joachim Brackx (1975).
OPERA XXI zal zich richten op muzikale podiumkunsten als hedendaagse opera, muziektheater, musical. Aan de hand van voorstellingen, internationale ontmoetingen, publicaties en uitwisselingen zal OPERA XXI een staalkaart bieden van de sector en de vinger aan de pols van het veld houden.
Voor deze eerste editie van OPERA XXI staan er drie wereldcreaties op het programma - House of the Sleeping Beauties, Adams Appels en Die Entführung aus dem Paradies - en de allereerste scenische uitvoering van Aquarius.
OPERA XXI begint op 3 juni met House of the Sleeping Beauties in deSingel, gaat verder met Aquarius en Adams Appels en wordt afgesloten op 23 juni met de wereldpremière van Die Enftführung aus dem Paradies. Ondertussen brengt Champ d'Action nog een hommageconcert aan Goeyvaerts.
Daarnaast wordt er in het slotweekend van 20-22 juni in samenwerking met het Muziekcentrum Vlaanderen en het Vlaams TheaterInstituut een internationaal congres en een symposium georganiseerd. De publicaties Matrix en Courant zullen volledig in het teken staan van OPERA XXI.

Drie generaties componisten
Tijdens deze eerste editie van OPERA XXI staan er naast Karel Goeyvaerts nog drie componisten centraal die drie generaties omvatten.

Kris Defoort
De muziek van Kris Defoort (1959), huiscomponist bij LOD, laat zich kenmerken door een ontmoeting tussen het klassieke en het jazzidioom, tussen uitgeschreven en geïmproviseerde passages. Met zijn ensemble Dreamtime creëert hij een eigen muzikale taal die op een originele manier de traditionele jazzband herdefinieert.

Defoort studeerde blokfluit en oude muziek aan het Conservatorium van Antwerpen en volgde jazzpiano, hedendaagse compositie en vrije improvisatie in Luik. Tussen 1987 en 1990 woonde hij in New York. Daar volgde hij masterclasses maar was vooral actief als jazzpianist. Hij speelde op die manier mee met grote namen als Lionel Hampton, Tito Puente en vele anderen.

Na zijn terugkeer in België zette hij zijn muzikale pad verder: als componist, improviserend pianisten groepsleider van het sextet KD‟s Basement Party, zijn trio KD's Decade, Octurn en Dreamtime. Naast zijn activiteiten als componist bleef hij actief als pianist/improvisator met artiesten en ensembles uit de hedendaagse jazzscene zoals bijvoorbeeld Garret List of AKA Moon, met wie hij regelmatig opnames maakte en in binnen- en buitenland op tournee ging.

Sinds 1998 is Kris Defoort componist in residentie bij LOD. Samen met Fatou Traoré creëerde hij er ondermeer de dansvoorstelling Passages.
Eind 2001 voltooide hij in opdracht van LOD en rotheater (Rotterdam), en in coproductie met De Munt/La Monnaie, deSingel, de Beethoven Academie en de Rotterdamse Schouwburg, de muziek voor de opera The Woman Who Walked into Doors, gebaseerd op het gelijknamige boek van Roddy Doyle. Deze "opera for soprano, actress and videoscreen" in regie van Guy Cassiers maakte een indrukwekkende tournee doorheen Europa (Ruhrtriennale, Paris, Strasbourg, Brussel, Dublin, Zürich, Amsterdam, Rotterdam, Antwerpen, ) en werd zowel door pers als publiek enthousiast onthaald.

In 2004 ontving Kris Defoort de Prijs van de Vlaamse Gemeenschap voor Muziek. De jury waardeerde het werk van Kris Defoort in het bijzonder om zijn hoge mate van professionaliteit en durf.
Sinds 2005 werkt Kris Defoort aan diverse projecten, waaronder Dedicatio, een pianocyclus bestaande uit negen muzikale brieven, dat eind 2006 door pianist Jan Michiels gecreëerd werd (productie LOD, coproductie BOZAR MUSIC en deSingel). Tijdens het seizoen 2006-2007 was Kris Defoort centrale gast in Bozar. Hij werd er als musicus in al zijn facetten getoond: als componist, jazzpianist en improvisator.

In opdracht van de Koningin Elisabeth wedstrijd 2007 schreef hij het opgelegde werk voor pianosolo voor de halve finales.
Kris Defoort is docent compositie/arrangement & vrije improvisatie aan het Koninklijk Vlaams Muziekconservatorium Brussel.

Joachim Brackx
Oostendenaar Joachim Brackx volgde eerst een humanioraopleiding in de exacte wetenschappen om daarna compositie te studeren aan het Conservatorium van Gent in de klas van Godfried-Willem Raes. Hij concentreerde zich daar op experimentele muziek, vokale muziek en electronica.

Hij realiseerde compositieoprachten voor diverse ensembles en verenigingen zoals v.z.w. De Verenigde Concertfabrieken, Champ d'Action, het Spectra Ensemble, het Goeyvaerts Consort, Ex Tempore, de K.U.Leuven en het STUK. Hij staat als een van de acht toonaangevende Vlaamse componisten vermeld in het boek Contemporary Music in the Low Countries van Emile Wennekes en Mark Delaere.

Naast componist is hij ook zanger. Hij is actief in verschillende professionele ensembles zoals Currende (E. Van Nevel) en het Collegium Vocale (P. Herreweghe) en zong in diverse muziektheaterproducties van o.a. Walpurgis, Happy New Ears en het Onafhankelijk Toneel (Rotterdam).

Van 1998, het jaar waarin hij afstudeerde als Meester in de Compositie, tot 2003 was hij docent compositie aan de Hogeschool Gent, departement muziek en dramatische kunst. Van 2001 tot 2003 was hij ook houder van de junior leerstoel nieuwe muziek aan de K.U.Leuven.

Hij werkte een aantal jaar bij Stichting Logos, organisatie voor hedendaagse en experimentele muziek in Gent, werkte van 2002 tot 2007 bij VRT-zender Klara en was stichtend bestuurslid van ComAv, de Vlaamse componistenvereniging.

Op dit moment heeft Joachim ervoor gekozen voltijds met componeren en zingen bezig te zijn en is hij in residentie bij Muziektheater Transparant. Er staan ook producties op stapel met het Koninklijk Filmarchief & de Beursschouwburg, filmproductiehuis Potemkino, het Symfonieorkest van Vlaanderen en een aantal oude muziekensembles die een uitdaging met een levende componist niet uit de weg gaan. Een excursie in de wereld van de experimentele popmuziek is gepland.

Dominique Pauwels
Dominique Pauwels studeerde aan het conservatorium van Gent, het Sweelinck Conservatorium van Amsterdam en het IRCAM te Parijs. In 1991 behaalde hij aan het Berklee College of Music te Boston, Massachusetts het einddiploma compositie en filmcompositie. Vanaf toen begon hij zich steeds meer toe te leggen op computertechnologieën en software voor composities.

Sinds 1991 componeert hij regelmatig voor tv, zoals voor Het huis van wantrouwen, Morgen maandag, Alles kan beter, De Mol, Het eiland, De Parelvissers, De Slimste Mens, De pappenheimers en verzorgde hij de aankleding van verschillende nieuwsprogramma's voor 'één'.

Dominique Pauwels nam verschillende platen en cd's op (o.a. Chris Whitley New York en Onegin), en krijgt regelmatig compositieopdrachten voor (muziek)theater, film en publiciteit. Zo verzorgde hij onder meer de muziek voor Lifestyle (1998, Victoria), Niet alle Marokkanen zijn dieven (2001, Arne Sierens), Royal Madness (2001, Gonnie Heggen), No Comment (2003, Jan Lauwers), Het oor (Apsara blokfluitenkwartet), en DeadDogsDon’tDance/DjamesDjoyceDeaD (2003, Jan Lauwers)
Voor Quatuor Diotima schreef hij zijn eerste strijkkwartet (2004) en in 2006 verzorgde hij de filmmuziek van Looking for Alfred, een kortfilm van Johan Grimonprez, die de European Media Award in de wacht sleepte.

Sinds 2004 is Dominique Pauwels componist in residentie bij LOD. Hij werkte er nauw samen met choreografe en danseres Karine Ponties aan producties als Le chant d'amour du grand singe (2003), Brutalis (2003), Holeulone (2006), Boreas (2007). In 2004 maakte hij voor haar, los van LOD, de soundtrack voor I am not a sweet little girl en Desirabilis. Met Guy Cassiers creëerde hij voor LOD en Toneelhuis Onegin (2006) en Wolfskers (2007).
In 2008 werkte hij samen met Peter Verhelst aan LEX en met An De Donder aan Twee oude vrouwtjes, gebaseerd op de gelijknamige tekst van Toon Tellegen.
Eerder dit seizoen werkte hij samen met Pieter De Buysser en Inne Goris aan Judaspassie (met onder andere Collegium Vocale en B'Rock).
De komende seizoenen zijn nieuwe creaties (opera, musical en ander muziektheater) met Guy Cassiers, An De Donder, Stef Lernous en Erik De Volder voorzien.

Tijd en plaats van het gebeuren :

Opera XXI - Biënnale hedendaags muziektheater
Van woendag 3 tot en met dinsdag 23 juni 2009

Voorstellingen, concerten, ontmoetingen en debatten rond hedendaags muziektheater, opera en musical in de Vlaamse Opera Antwerpen/Gent - deSingel - Bourlaschouwburg - NTGent

Meer info : www.operaxxi.be, www.desingel.be, www.vlaamseopera.be, www.lod.be, www.transparant.be, www.muziekcentrum.be en www.vti.be

Elders op Oorgetuige :
Adams appels : een krankzinnige trip door de wereld van goed en kwaad, 26/05/2009
House of the Sleeping Beauties : een opera over afscheid nemen, ouderdom en dood, 3/05/2009

07:00 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook