16/09/2009

Komedies voor koor in de Gentse Sint-Michielskerk

Peter Eötvös Binnen het thema La Gioia van het Festival van Vlaanderen Gent mogen de madrigaalkomedies van Peter Eötvös niet ontbreken. Het gerenommeerde Schola Heidelberg vertolkt deze parels op een gewoonweg verbluffende manier. Kom deze komedies voor koor ontdekken. Ze worden gespekt met onder andere drie van de altijd boeiende en verrassende madrigalen van Carlo Gesualdo.

Carola Bauckholt werd geboren in 1959 in Krefeld, Duitsland. Momenteel leeft en werkt zij in Keulen. Van 1976-84 werkte ze aan het Theater am Marienplatz in Krefeld. Van 1978-84 studeerde ze aan de Musikhochschule Keulen bij Mauricio Kagel. In 1985 was ze mede-oprichter van uitgeverij Thürmchen Verlag Köln en in 1991 van het Thürmchen Ensemble Köln. Zij ontving verscheidene beurzen, zoals de Villa Massimo Beurs in Rome (1997), en internationale compositieprijzen.
Haar oeuvre omvat meer dan zestig werken met speciale aandacht voor muziektheater. Carola Bauckholt houdt zich in haar muziek vooral bezig met het fenomeen perceptie en begrip.

Peter Eötvös (1944) geldt als een van de belangrijkste Hongaarse componisten, samen met Ligeti (1923) en Kurtag (1926). Maar hij is ook een uitstekend dirigent. Eötvös werd vooral door zijn opera's bekend: Le Balcon (96-97, naar Genet), De drie zusters (01-02, naar Tsjechov), Angels in America (02-04, naar Tony Kushner)… Maar hij is niet alleen in zijn lyrische werken theatraal. In al zijn composities, tot in zijn kamermuziek toe, laat hij, naar eigen zeggen, een theatrale intuïtie en extra-muzikale 'situaties' meespelen.

Peter Eötvös studeerde vanaf zijn veertiende jaar compositie aan de Muziekacademie van Boedapest en vanaf 1966 met een beurs orkestdirectie aan de Musikhochschule in Keulen. Tussen 1968 en 1976 speelde hij regelmatig met het Stockhausen Ensemble en van 1971 tot 1979 werkte hij in de studio voor elektronische muziek van de Westdeutsche Rundfunk te Keulen. In 1978 dirigeerde hij op uitnodiging van Pierre Boulez het inwijdingsconcert van het Ensemble InterContemporain. Van dit ensemble was hij tot 1991 muzikaal leider, als opvolger van Boulez.
Van 1985 tot 1988 was Eötvös eerste gastdirigent van het BBC Symphony Orchestra te Londen. Daar trad hij ook op in de bekende Proms concerten. In 1991 richtte hij het International Eötvös Institute waar jonge dirigenten worden opgeleid. Van 1992 tot 1995 was hij eerste gastdirigent van het Budapest Festival Orchestra, vervolgens van 1988 tot 2001 dirigent van het National Philharmonic Orchestra in Budapest. Daarnaast dirigeert hij regelmatig de belangrijkste Europese orkesten. Sinds 1994 leidt Eötvös het Radio Kamer Orkest in Hilversum.

In Frankrijk werd zijn opera '3 soeurs' bekroond met de Claude Rostand-prijs (1998) en de Victoires de la musique classique (1999). De cd van deze opera won de Grand Prix de l’Académie Charles Cros (1999) en de Diaspon d’Or (2000). Peter Eötvös ontving in 1988 de Ordre des Arts et des Lettres van het Ministerie van Cultuur van Frankrijk) en in 1998 de Bartok Prize in Hongarije. Zijn composities worden over de gehele wereld gespeeld en hij heeft cd's gemaakt voor een groot aantal platenmaatschappijen.
Als componist behoort Eötvös tot de meer experimentele componisten. Zijn hoofdthema is hoe een optimale combinatie van geschreven muziek en improvisatie tot stand komt. Hij verwacht van musici dat zij op elkaar reageren. De dirigent is alleen aanwezig als coördinator, en wordt beschouwd als één van de musici.

Programma :
  • Michelangelo Rossi, Cura gelata e ria/ Come sian dolorose
  • Carola Bauckholt, Nein allein
  • Michelangelo Rossi, Per non mi dir
  • Carola Bauckholt, Instinkt
  • Carlo Gesualdo, O dolce mio tesoro/ Ardita Zanzaretta/ Moro, lasso
  • Peter Eötvös, Insetti galanti/ Hochzeitsmadrigal/ Moro, lasso
Tijd en plaats van het gebeuren :

Schola Heidelberg : Komedies voor koor
Zaterdag 19 september 2009 om 20.00 u
Sint-Michielskerk

9000 Gent

Meer info : www.festivalgent.be en www.klanghd.de

Extra :
Carola Bauckholt op de.wikipedia.org
Peter Eötvös : www.eotvospeter.com , www.schott-music.com en Youtube

Elders op Oorgetuige :
Vreugde in crisistijden : Festival van Vlaanderen Gent op zoek naar vreugde en humor in de muziek, 9/09/2009
Peter Eötvös : een gesprek uit de archieven, 16/01/2007

13:00 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

Blokfluitensemble B-Five laat historische en hedendaagse muziek samensmelten

Hans-Jürg Meier Het blokfluitensemble B-Five laat zaterdag historische en hedendaagse muziek samengroeien in een concert dat uitnodigt om stil te staan en zich voor nieuwe klankervaringen open te stellen. Centraal staat de compositie Volta Bianca van de Zwitserse componist Hans-Jürg Meier. De verschillende delen van dit werk worden afgewisseld met werk van de Engelse renaissancemeesters William Byrd en Christopher Tye.

Hans-Jürg Meier (1964) Groeide op in Rüschlikon (Zwitserland) en woont momenteel in Basel. Hij studeerde blokfluit bij Conrad Steinman en compositie bij Roland Moser aan de Musikhochschule Basel. Hij componeert sedert 1991. Vanaf 1995 maakt hij ook klankinstallaties en vanaf 1998 vrij geïmproviseerde muziek.
In de composities van Hans-Jürg Meier nemen de 'vertalingen' van architectuur een steeds grotere plaats in. Een krachtige voorstelling is kenmerkend, zowel voor de muziek als voor de architectuur, en beiden hanteren een vormentaal die zich in tijd en in ruimte ontplooit.
Hans-Jürg Meier streeft er naar de zinnelijke kwaliteiten van de muzikale bouwstenen (tonen, intervallen, klankeigenschappen) grijpbaar en voelbaar te maken. Zijn werk is een samengaan van Natuur, Vorm en Schoonheid.

Tijd en plaats van het gebeuren :

B-Five : Volta Bianca
Zaterdag 19 september 2009 om 20.00 u
CC Mechelen
Minderbroedersgang 5
2800 Mechelen

Meer info : www.cultuurcentrummechelen.be en www.b-five.be

Hans-Jürg Meier op www.musinfo.ch

07:00 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

15/09/2009

House of the Sleeping Beauties in Concertgebouw Brugge

House of the Sleeping Beauties Na het succesvolle The Woman Who Walked Into Doors (2001) werken componist Kris Defoort en regisseur Guy Cassiers opnieuw samen aan een operaproject. Hun vertrekpunt is het boek The House of the Sleeping Beauties (1961) van de Japanse auteur en Nobelprijswinnaar Yasunari Kawabata. Het boek vertelt de opeenvolgende bezoeken van de oude heer Eguchi aan een vreemd en teder bordeel waar oudere mannen de nacht kunnen doorbrengen en zich in bed kunnen vlijen tegen de warme lichamen van door slaapmiddelen verdoofde, jonge meisjes: een verhaal over afscheid nemen, ouderdom en dood. Maar ook een verhaal over dualiteiten van binnen en buiten, gezongen en gesproken: twee werelden van weemoed, maar verschillend in kleur, in intensiteit, in emotionaliteit.

Bij het lezen van deze verstilde elegie ontstonden bij componist Kris Defoort spontaan muzikale ideeën. De stem staat als instrument centraal in zijn opera. Terwijl een koor van vier vrouwenstemmen vooral de lichamen van de slapende meisjes beschrijft, bezingt een sopraan de bedenkingen en handelingen van Eguchi en leent ze ook haar stem aan de in het verhaal zo belangrijke beschrijvingen van de natuur. De rol van de oude heer Eguchi wordt gezongen door een bariton: hij geeft uiting aan Eguchi’s onmiddellijke gewaarwordingen bij het zien van de meisjes en aan de herinneringen die deze oproepen aan andere vrouwen uit zijn verleden. De slaapkamer wordt in die zin de ruimte van de stem, de ruimte van de lyriek. Vooraleer Eguchi de deur van die kamer opendoet, voert hij echter daarbuiten bij elk bezoek een gesprek met de bordeelhoudster: deze dialogen over dagelijkse en concrete onderwerpen zullen gesproken worden door een actrice en een acteur. Binnen en buiten, gezongen en gesproken: twee werelden van weemoed, maar verschillend in kleur, in intensiteit, in emotionaliteit.

Tijd en plaats van het gebeuren :

House of the Sleeping Beauties
Zaterdag 19 september 2009 om 20.00 u
( Inleiding door Lieven Van Ael op 19.15 u )
Concertgebouw Brugge

't Zand 34
8000 Brugge

Meer info : www.concertgebouw.be en www.lod.be

Extra :
Kris Defoort : www.matrix-new-music.be en www.lod.be
Interview met Krist Defoort, Koen Buyens in KBC Maandblad April 2009, p. 14 - 16

Elders op Oorgetuige :
House of the Sleeping Beauties : een opera over afscheid nemen, ouderdom en dood, 3/05/2009
Muziek voor schone slaapsters uit het land van de rijzende zon, 7/04/2008

14:01 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

4 Faces / 4 Boxes : een muzikale vertelling over extreme keuzes en verlies in een digitale realiteit

Tribe Ken je ze nog, de muziekbox met dansende poppetjes uit grootmoeders tijd? '4 Faces / 4 Boxes' alludeert erop in een performanceconcert dat meer is dan muziek of dans alleen. Tribe staat voor rock, noise, elektro en akoestisch, oftewel grensoverschrijdende muziek. Het ensemble verzamelde een internationaal collectief van jonge kunstenaars uit diverse disciplines om zich heen. Jonge mensen én ervaren artiesten die gretig samen in een performance vliegen. Katalysator is regisseur Bjorn Geldhof. Hij brengt muziek, dans en beeld samen in één verhaal, één voorstelling. Rein Vanvinckenroye heeft de muzikale leiding. Samen met Simon Williams bewerkt hij verschillende composities tot een muzikaal sprookje, gebracht door Esrah. '4 Faces / 4 Boxes' heeft verschillende gezichten, maar slechts een verhaal. Waarin een man en een vrouw verscheurd worden door een onvermijdelijk dilemma. Een muzikale vertelling over extreme keuzes en verlies in een digitale realiteit.

Tijd en plaats van het gebeuren :

Tribe: 4 Faces/ 4 Boxes
Vrijdag 18 en zaterdag 19 september 2009, telkens om 20.00 u
deSingel
- Rode Zaal
Desguinlei 25
2018 Antwerpen

Meer info : www.desingel.be

07:00 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

14/09/2009

I Solisti del Vento creëert nieuwste werk Luc Van Hove tijdens Festivaltour 2009

Luc Van Hove De ouverture tot Mozarts Die Entführung aus dem Serail baadt in Turkse sferen. Het vervolg is niet de opera zelf maar wel een nieuw werk voor houtblazers van de Vlaamse componist Luc Van Hove. Sluitstuk van de avond is de bekende serenade Gran Partita van Mozart. Met hobo en klarinet op kop doet Mozart de instrumenten klinken als zangstemmen. I Solisti del Vento verzamelt het knapste blaastalent uit Vlaanderen en legt de lat op wereldniveau. De combinatie van gedrevenheid, artistiek inzicht en een perfecte techniek is opmerkelijk.

Luc Van Hove (1957) studeerde aan het Antwerpse conservatorium. Zijn belangrijkste leraar voor compositie was Willem Kersters. Hij volgde vervolmakingscursussen aan het Mozarteum in Salzburg en aan de University of Surrey (Guilford - UK). Hij is gewezen buitengewoon leraar aan de muziekkapel Koningin Elisabeth en doceert momenteel compositie aan het conservatorium van Antwerpen en compositie en analyse aan het Lemmensinstituut in Leuven. Daarnaast is hij ook promotor en artistiek adviseur aan het Orpheusinstituut en is hij lid van de Koninklijke Vlaamse Academie van België voor Wetenschappen en Kunsten.
Van Hove is ook een van de meest vooraanstaande compositieleraars in Vlaanderen, en dat niet alleen omwille van het feit dat hij doceert aan twee belangrijke instellingen, maar vooral omwille van zijn grondige kennis van het repertoire, zijn interesse voor muziektheoretische problemen, de compositietechnische gaafheid van zijn eigen werk en zijn oprechte belangstelling voor de vele tendensen binnen de hedendaagse muziek.
Niet alleen in België, maar ook in het buitenland geniet Luc Van Hove grote faam. Zo werd werk van hem gespeeld op het Midem Festival in Cannes, tijdens de promenadeconcerten in de Doelen in Rotterdam en op het festival November Music in 's-Hertogenbosch. Bovendien vertolken befaamde buitenlandse ensembles en musici regelmatig werk van Luc Van Hove: het Rotterdams Philharmonisch Orkest, het Brodsky Quartet, het Arditti Quartet, het Xenakis Ensemble en cellist Pieter Wispelwey.
Voor Van Hove staat de absolute muziek, het klankbeeld, het zuivere muzikale aspect centraal. Hij paart een zintuiglijke fascinatie voor het klankbeeld met een vaak analytische benadering van de partituur. De confrontatie of combinatie van tonaliteit en atonaliteit blijft dus een constante in het werk van Van Hove.

Luc Van Hove over 'Octet opus 46' : "Dit Octet heeft een lange voorgeschiedenis. Enkele jaren geleden vroeg Francis Pollet, artistiek leider van I Solisti del Vento, me om een stuk voor blazers te schrijven. Ik was onmiddellijk en graag bereid zulks te doen, maar toen kwam daar plots de opdracht voor mijn eerste opera, La strada, tussengewalst. Ik heb het werk aan de blazerscompositie voor me uit geschoven, omdat ik nooit aan twee stukken tegelijkertijd werk. Toch had ik me voorgenomen dat het eerste werk na mijn opera deze compositie zou worden.

De oorspronkelijke idee was om te knipogen naar de achttiende-eeuwse 'harmoniemuziek'. Die dialoog met het verleden was geen inhoudelijk, maar een formeel uitgangspunt. We zouden vertrekken van een basisbezetting van twee hobo's, twee klarinetten, twee hoorns en twee fagotten, aangevuld met een contrabas om meer 'fond' te genereren. Maar daar knelde het schoentje. Met die contrabas kon ik werkelijk niet uit de voeten. In de originele harmoniemuziek diende zo'n contrabas als 'dubbelaar', vanwege de weinig dragende basnoten. Dus heb ik de bas weggesneden, en hield zo een octetbezetting over.

Ook inhoudelijk ben ik afgeweken van de opdracht. Er werd me eerst gevraagd om - opnieuw in de lijn der traditie - een 'serenade' te schrijven. Serenades voor blazers werden inderdaad meestal 's avonds in openlucht uitgevoerd, al dan niet onder een balkon. Ik heb me afgevraagd wat de betekenis van een 'serenade' voor onze actuele wereld nog kon zijn, en heb besloten dat die idyllische component niet langer stand kan houden. Daarom is mijn Octet bewust géén serenade. Vanuit die hoek bekeken levert ze dus ook een soort commentaar op de traditie.

Toch staat het resultaat niet helemaal haaks op het verleden. Van de achttiende-eeuwse serenades heb ik geleerd dat ze bijzonder monter en speels zijn. Ik heb dan ook getracht iets van die zorgeloosheid te integreren in mijn Octet. De vijf delen van deze compositie dragen alle Italiaanse titels (Introduzione, Scherzo, Lamento, Danza en Epilogo) en wentelen zich in Italiaanse lichtvoetigheid.

Ik wilde bewust muziek schrijven die niet zwaar op de hand ligt. Met net een erg dramatische opera achter de rug, die het extreem dramatische (een ander facet van het Italiaans) opzoekt, was ik toe aan een contrast. Dit Octet was een oefening in versobering na mijn opera. Achteraf bekeken kan je zelfs zeggen dat die pendelbeweging een constante is in mijn compositieloopbaan. Grotere composities wisselen af met meer kleinschalig werk, dramatiek of epiek kiepen om in speelsere vormen. Toch is er ook in mijn Octet plaats voor weemoed: het hart van de compositie bijvoorbeeld is een Lamento.

Mijn Octet staat in de lijn van mijn overige werk voor groot ensemble. Ik had reeds een Septet geschreven, een compositie die zich bedient van een suite-achtige, zesdelige structuur. Daarnaast heb ik ook reeds een vierdelig Nonet gecomponeerd. Het gat daartussen wordt nu dus opgevuld door dit Octet, dat overigens het eerste werk is dat integraal voor blaasinstrumenten gecomponeerd werd.

Ik hou van lange klanken en lijnen, van resonantie. Dus moest ik creatief omspringen met het gegeven dat ik enkel voor blazers schreef. Blazers moeten zo nu en dan eens kunnen ademen. Elke toon wordt er immers gedragen door een adem. Mijn klankbeeld moest zich aan die 'beperking' aanpassen. Een uitdaging dus op kwalitatief en expressief vlak, die ik - met de uitstekende instrumentalisten van I Solisti in het achterhoofd - graag opgenomen heb.

Stilistisch ben ik alsmaar opgeschoven naar klaarheid. Ik hou enorm van de verdeling van tijd en ruimte, en probeer die fascinatie ook in de constructie van mijn muzikaal materiaal door te voeren. Ik merk dan ook dat ik dat soort constructivisme nodig heb om optimaal te kunnen functioneren. Het is een paradox: de strakheid die ik opzoek, nodigt uit tot verbeelding. De afzonderlijke bewegingen, alsook de organisatie van het materiaal is – hoewel niet serieel – erg doordacht. Vanuit die organisatie zie je de verbeelding ontstaan. Het is een beetje als componeren met de handrem op." (*)

I Solisti del Vento moet, wegens ziekte van de eerste hoornist, de première van het octet van Luc Van Hove uitstellen. Het werk zal gecreëerd worden op 26 september in Maarkedal, Kerk Maarke-Kerkem, om 20.00u.
De concerten van 17 en 20 september in resp. Wemmel en Maldegem gaan gewoon door met een verkort programma
.

Programma :
  • Wolfgang Amadeus Mozart, Ouverture uit Die Entführung aus dem Serail K. 384, Serenade Gran Partita K. 361 (370a)
  • Luc Van Hove: Octet opus 46 (creatie)
Tijd en plaats van het gebeuren :

I Solisti del Vento : Mozart, Luc Van Hove
Do 17 september 2009 om 20.00 u
Wemmel , GC De Zandloper

-----------------
Zo 20 september 2009 om 20.30 u
Maldegem , Sint Barbarakerk

-----------------
Za 26 september 2009 om 20.00 u
Maarkedal , Kerk Maarke-Kerkem

-----------------
Do 1 oktober 2009 om 20.30 u
Herzele , Sint Martinuskerk

-----------------
Za 3 oktober 2009 om 20.00 u
De Pinte , OC Polderbos

-----------------
Do 15 oktober 2009 om 20.15 u
Tienen , CC De Kruisboog

-----------------
Vr 16 oktober 2009 om 20.15 u
Lokeren , Sint Laurentiuskerk

-----------------
Za 17 oktober 2009 om 20.30 u
Vilvoorde , CC Het Bolwerk

-----------------
Zo 2 mei 2010 om 20.15u
Lier , Jezuïetenkerk


Meer info :www.isolistidelvento.be

Extra :
Luc Van Hove op www.matrix-new-music.be en www.muziekcentrum.be
(*) Luc Van Hove - Octet opus 46. Componeren met de handrem op, interview Tom Janssens op www.isolistidelvento.be

Elders op Oorgetuige :
La Strada : Luc Van Hove gaat Fellini achterna, 26/01/2008
Luc Van Hove 50 : een gesprek, 23/01/2007

14:00 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

Jukebox Bernstein in Brugge en Antwerpen

Leonard Bernstein In november 1943 maakte de piepjonge assistent van de zieke topdirigent Bruno Walter een sensationeel debuut aan de New York Philharmonic. Een vijftiental jaar later was de succesrijke invaller uitgegroeid tot hét icoon van de klassieke muziek. Met zijn composities en zijn uitvoeringen wist Leonard Bernstein zijn passie voor klassiek uit te dragen over de hele wereld. De Focus Bernstein van het Concertgebouw Brugge en de reeks Bernstein Symfonisch van deSingel in Antwerpen zijn dan ook klinkendes hommage aan de meest charismatische dirigent-componist uit de muziekgeschiedenis. Starten doen ze met Jukebox Bernstein. Gastheer Fred Brouwers is dj en nodigt Bernsteins rechterhand Craig Urquhart en filosoof Ludo Abicht uit om hun favoriete Bernsteinplaten op te leggen. Tussendoor peilt hij hun persoonlijke band met deze grootmeester van de 20ste eeuw.

Tijd en plaats van het gebeuren :

Jukebox Bernstein
Donderdag 17 september 2009 om 20.00 u
Concertgebouw Brugge

't Zand 34
8000 Brugge

Meer info : www.concertgebouw.be
------------------
Vrijdag 18 september 2009 om 20.00 u
deSingel

Desguinlei 25
2018 Antwerpen

Meer info : www.desingel.be

Leonard Bernstein : www.leonardbernstein.com

07:00 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

13/09/2009

Signs, Games and Messages : muzikaal dagboek overbrugt twee eeuwen westerse muziekgeschiedenis

György Kurtág Signs, Games and Messages is een soort muzikaal dagboek waaraan György Kurtág in 1989 begon. Die muzikale dagboekminiaturen voor verschillende instrumentale combinaties wisselen af met de al even gebalde muziek van Haydn. Signs, Games and Messages balanceert tussen heden en verleden en overbrugt twee eeuwen westerse muziekgeschiedenis. Het Prometheus Ensemble meet zich voor dit poëtisch programma een intiemere bezetting aan met viool, altviool, cello, fluit en piano. Ze geven je zonder twijfel een subtiel en zinnenstrelend concert.

De Hongaarse componist György Kurtág (Lugoj, Transsylvanië,1926) studeerde vanaf 1940 piano bij Magda Kardos en compositie bij Max Eisikovits in Timisoara. Vanaf 1946 studeerde hij in Boedapest aan de Franz-liszt Academie: compositie bij Sándor Veress en Ferenc Farkas, piano bij Pál Kadosa en kamermuziek bij Leó Weiner. In 1957-58 volgde hij in Parijs lessen bij Marianne Stein, Olivier Messiaen en Darius Milhaud. Daarna werkte hij in Boedapest als muziekpedagoog; hij bleef lesgeven tot 1993, onder meer aan de Liszt Academie.
In de jaren 80 en 90 brak Kurtág internationaal door en ging hij steeds meer buiten Hongarije werken: als muziekpedagoog (hij was leraar van Zoltán Kocsis) en later ook als componist. Hij was composer in residence bij het Berliner Philharmoniker (1993-1994) en bij het Vienna Konzerthaus (1995). In 1996 - 1998 werkte hij ook in Nederland (1996-98), Sinds 2001 woont hij het Franse Saint-André-de-Cubzac.
Globaal gezien refereert Kurtágs muzikale taal aan twee grote en ook algemeen heel invloedrijke componisten. Enerzijds bouwt zij verder op de kinderlijke spontaniteit en primitieve oerkracht die vaak terug te vinden is in het werk van Béla Bartók. Anderzijds bedient ze zich van een extreme concentratie van de compositorische arbeid, eigen aan het oeuvre van Anton Webern. Dit vertaalt zich in een intensivering van expressie en schrijfwijze, gekoppeld aan een reductie van middelen zoals bezetting en vorm..
Kurtágs inspanningen werden bekroond met verschillende internationale opdrachten en prijzen. In 2006 won György Kurtág de prestigieuze Grawemeyer Award for Music Composition voor zijn werk Concertante Op. 42.

Programma :
  • György Kurtág: Signs, Games and Messages
  • Jozef Haydn: Trio HobXV16, Trio HobXV17, Trio HobXV15
Tijd en plaats van het gebeuren :

Prometheus Ensemble : Kurtag, Haydn
Vrijdag 18 september 2009 om 20.00 u
Museum D'hondt-Dhaenens

Museumlaan 14
9831 Deurle

Meer info : www.festivalgent.be en www.prometheusensemble.be
-----------------------
Zondag 20 september 2009 om 20.00 u (Inleiding door Simon van Thienen om 19.00 u )
GC De Muze van Meise

Brusselsesteenweg 69
1830 Meise

Meer info : www.festival.be en www.prometheusensemble.be

Extra :
György Kurtág op www.arsmusica.be en www.boosey.com
The Mind is a Free Creature. The music of György Kurtág , Rachel Beckles Willson op www.ce-review.org, 24/03/2000
Portret van György Kurtág, Yves Knockaert op www.arsmusica.be
György Kurtág op Youtube

14:00 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

Junge Deutsche Philharmonie in deSingel : een spannende cocktail van herkenning én vernieuwing

Enno Poppe Wanneer je luistert naar Haydns allerlaatste symfonie, de 'Londense', hoor je tot in de finale maat niets anders dan harmonische en ritmische inventiviteit. 'Papa' Joseph Haydn bewijst nog maar eens dat oud geen synoniem moet zijn voor conservatief. Net zo min trappen jonge componisten altijd tegen de schenen van de traditie. Geen van de drie 'moderne' componisten op dit programma heeft radicaal gebroken met het muzikale verleden.

Paul Hindemith stond bekend als onvoorspelbaar musicus. In de jaren twintig schreef hij atonaal werk en maakte hij naam met avant-gardemuziektheater. Maar evengoed richtte hij zijn blik op het verleden. Bij de Berlijnse première op 12 maart 1934 van zijn laatromantische symfonie 'Mathis der Maler' oogstte hij niets dan lof, ook al ging het om joodse muziek.
Bernd Aloïs Zimmermann en Enno Poppe verschuiven hun muzikale horizonten een heel eind verder. Zij leggen hun oor te luisteren bij pop- en niet-westerse muziek. Goed voor een spannende cocktail van herkenning én vernieuwing.
De Finse dirigente Susanna Mälkki houdt met haar flamboyante flair niet alleen de complexe muziek maar ook de ambitieuze jonge snaken van dit orkest in het gareel.

Enno Poppe (1969) kreeg in Duitsland reeds een achttal prijzen voor zijn composities (o.a. Boris-Blacher-Preis in 1998). Poppe studeerde compositie bij o.a. Friedrich Goldmann, Gösta Neuwirth en directie aan de Hochschule der Künste in Berlijn. Hij studeerde ook klanksynthese aan de Technische Universiteit van diezelfde stad, algoritmische compositie aan ZKM Karlsruhe en verbleef aan de Cité Internationale des Arts in Paris in 1996. Zijn werken werden door ensembles als Ensemble Modern en Klangforum Wien gespeeld in Spanje, Frankrijk, Rusland en Oostenrijk. Sind 1998 is Poppe de artistiek direkteur en dirigent van het Ensemble Mosaik dat zich specialiseert in hedendaagse muziek. Momenteel doceert hij ook compositie aan de Hanns Eisler Hochschule für Musik in Berlijn.

Hoewel Bernd Alois Zimmermann (1918 - 1970) geen uitgebreid repertorium naliet, drukte hij een onuitwisbare stempel op de naoorlogse muziekgeschiedenis van Duitsland. Als jonge componist creëerde hij aanvankelijk in de lijn van Mahler en Stravinsky, maar na de Tweede Wereldoorlog liet hij zich vooral door de strikte componeerstijl van Webern inspireren. Dankzij de Darmstadt School legde de componist zich toe op het serialisme, dat uiteindelijk als springbord diende voor de Klangkomposition (vanaf 1956), een componeerstijl die focust op klankruimten en toonkleuren. In tegenstelling tot de Darmstadt-school, brak Zimmermann nooit radicaal met de traditie. Op een bijzonder expressionistische manier combineert hij muzikaal materiaal uit verschillende periodes en stijlen, waarbij hij zijn voorkeur voor barok, jazz en het theatrale niet onder stoelen of banken steekt. Een postmodernist avant-la-lettre, zeg maar.

Programma :
  • Joseph Haydn, Symfonie in D, HOBI:104 'Londense'
  • Bernd Alois Zimmermann, 'Nobody knows the trouble I see', Concerto voor trompet en orkest
  • Enno Poppe, Markt (2009, Wereldcreatie), i.o.v. Junge Deutsche Philharmonie en KölnMusik
  • Paul Hindemith, Mathis der Maler
Tijd en plaats van het gebeuren :

Junge Deutsche Philharmonie : Haydn, Zimmermann, Poppe, Hindemith
Woensdag 16 september 2009 om 20.00 u
( Inleiding Rudy Tambuyser om 19.15 u )
deSingel
- Blauwe zaal
Desguinlei 25
2018 Antwerpen

Meer info : www.desingel.be en www.jdph.de

Enno Poppe op www.ricordi.de, www.arsmusica.be en Youtube
Bernd Alois Zimmermann op www.arsmusica.be, www.schott-music.com, brahms.ircam.fr en Youtube

Elders op Oorgetuige :
Frederik Croene brengt componistenportret Enno Poppe in deSingel, 12/09/2009
Dansations : dans centraal in programma rond Bernd Alois Zimmermann , 17/05/2009

07:00 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

12/09/2009

Frederik Croene brengt componistenportret Enno Poppe in deSingel

Enno Poppe Op woensdag 16 september 2009 creëert de Junge Deutsche Philharmonie nieuw werk van Enno Poppe. Deze Duitse nieuwlichter legt graag zijn oor te luisteren bij pop- en niet-westerse muziek. Naar aanleiding van Poppes wereldcreatie maakt pianist Frederik Croene de dag voordien een componistenportret, aan de hand van een verhaal, beeldmateriaal en een piano.

Enno Poppe (1969) kreeg in Duitsland reeds een achttal prijzen voor zijn composities (o.a. Boris-Blacher-Preis in 1998). Poppe studeerde compositie bij o.a. Friedrich Goldmann, Gösta Neuwirth en directie aan de Hochschule der Künste in Berlijn. Hij studeerde ook klanksynthese aan de Technische Universiteit van diezelfde stad, algoritmische compositie aan ZKM Karlsruhe en verbleef aan de Cité Internationale des Arts in Paris in 1996. Zijn werken werden door ensembles als Ensemble Modern en Klangforum Wien gespeeld in Spanje, Frankrijk, Rusland en Oostenrijk. Sind 1998 is Poppe de artistiek direkteur en dirigent van het Ensemble Mosaik dat zich specialiseert in hedendaagse muziek. Momenteel doceert hij ook compositie aan de Hanns Eisler Hochschule für Musik in Berlijn.

Tijd en plaats van het gebeuren :

Frederik Croene : Componistenportret Enno Poppe
Dinsdag 15 september 2009 om 20.00 u
deSingel

Desguinlei 25
2018 Antwerpen

Meer info : www.desingel.be en www.frederikcroene.com

Enno Poppe op www.ricordi.de en www.arsmusica.be

07:00 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

11/09/2009

Multidisciplinaire improvisatiegroep Antarctica te gast in Logos

Antarctica Improvisation Quartet De multidisciplinaire improvisatiegroep Antarctica (NL) brengt artiesten uit vier verschillende artistieke disciplines bijeen. Mark Dijkstra, Petra Dubach, Mario van Horrik en Tom Veeger fuseren performance, beweging, geluid en licht in sessies waarin Onvoorziene Omstandigheden een beslissende rol kunnen spelen.

Reeds in 1987 staken vier artiesten uit verschillende artistieke disciplines de hoofden bijeen om tot een  improvisatiestijl te komen die erg plaats- en situatiegebonden was. Sedertdien vormen Mark Dijkstra (beeldend kunstenaar, performer en media - artiest), Petra Dubach (beweging), Mario van Horrik (geluid) en Tom Veeger (architekt en lichtontwerper) tesamen Antarctica.

Nadat ze aanvankelijk allerlei mogelijke combinaties van de disciplines onderzochten en uitvoerden in de vorm van performances, locatiegebonden projekten, tentoonstellingen, installaties en concerten, volgde een periode waarin werk gerealiseerd werd op basis van vooral afspraken met betrekking tot strukturen en tijdsindelingen, die simultaan verbeeld werden.

Bij Logos wil de groep een nieuw experiment aangaan: een simultane improvisatie zonder strukturele afspraken. Een opzet zoals gebruikelijk is in de geïmproviseerde muziek, maar dan met inzet van alle door de groep gebruikte media: beeld, video, geluid, performance, beweging, objekten, enzovoort. Gezien de lange samenwerking van de leden belooft het een spannende gebeurtenis te worden: uitdagend voor de leden van dit merkwaardige kwartet en niet in het minst voor het publiek...

Tijd en plaats van het gebeuren :

Antarctica Improvisation Quartet
Maandag 14 September 2009 om 20.00 u

Logos Tetraëder
Bomastraat 26-28
9000 Gent

Meer info : www.logosfoundation.org

Op deze video zie je Antarctica aan het werk in Eindhoven (16 maart 2007)

07:00 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook