17/10/2009

Timur und seine Mannschaft tvv vzw See and Smile in Parnassus Gent

Timur und seine Mannschaft Op woensdag 21 oktober is er in de Parnassus Concertzaal in Gent een Hefboomconcert ten voordele van vzw See and Smile, een organisatie die gratis plastische chirurgie en oogoperaties aanbiedt in ontwikkelingsgebieden. Van de partij zijn Timur und seine Mannschaft (piano met het strijkorkest olv pianist Timur Sergeyenia) met op het programma werk van Boudewijn Buckinx, Dmitri Sjostakovitsj en César Franck.

Boudewijn Buckinx (1945) zet zich vanaf zijn jonge jaren in voor de levende muziek: publiceert vanaf 1963 en introduceert veel nieuwe muziek in Vlaanderen met zijn groep WHAM (Werkgroep voor Hedendaagse en Actuele Muziek). Hij was gedurende meer dan 20 jaar werkzaam als producer Nieuwe Muziek aan de VRT Radio 3 en doceerde compositie aan het conservatorium in Luik en muziekgeschiedenis aan de Hogeschool in Antwerpen. Als componist is hij een typisch exponent van het postmodernisme (1001 sonates, 9 onvoltooide symfonieën). Er werden portretconcerten aan hem gewijd in Gent, Brussel en Kiel, en zijn werk werd op belangrijke festivals uitgevoerd. In 1993 was er in De Rode Pomp in Gent een negendaags Buckinx-Festival, wat in feite de start van de Rode Pomp was.

Boudewijn schreef 'Good Company' in 1999 speciaal voor de eerste en laatste Musical Days of Flanders at Bratislava van de Rode Pomp, en droeg het op aan de pianiste die het zou premieren met het Strijkorkest van Bratislava, Elena Letnanova. Elena is de pianiste die Guido De Leeuw 16 jaar geleden benaderde om te spelen in Trefpunt. Guido stuurde de dame naar De Rode Pomp. Daar speelde zij tussen 1993 en 2006 een 12 prachtige concerten, van een hoog technisch en inhoudelijk niveau.

Boudewijn over 'Good Company' : " Het werk is opgedragen aan Elena Letnanova, die mij een concertant stuk van 9 minuten gevraagd had. Zij is een bijzondere artiest vol energie en geestigheid, erudiet en gedreven. Omdat zij goed gezelschap is, wou ik de begeleidende strijkers ook goed gezelschap voor haar maken. Het is een stuk waar de geest van Milhaud doorheen waait. Het ideaal van muziek waarin gemusiceerd wordt temidden van expressionisten en componisten die een jaar op een noot zaten te broeden, voor een muziekwereld waar men zijn voorhoofd fronste en diep nadacht in de plaats van te luisteren, van een artiest in een rolstoel die op de vlucht moet uit Europa en op het vliegtuig aan zijn memoires werkt "Ma vie heureuse" - zo iemand vind ik goed gezelschap."

Programma :
  • Boudewijn Buckinx, 'Good Company', voor piano en strijkorkest.
  • Dmitri Sjostakovitsj, Pianokwintet op 58 (Bewerking voor piano en strijkorkest Timur Sergeynia)
  • César Franck, Pianokwintet (Bewerking voor piano en strijkorkest door Timur Sergeyenia)
Tijd en plaats van het gebeuren :

Timur und seine Mannschaft : Buckinx, Sjostakovitsj, Franck
Woensdag 21 oktober 2009 om 20.00 u
Zaal Parnassus

Oude Houtlei 124
9000 Gent

Meer info : www.rodepomp.be

Extra :
Boudewijn Buckinx : www.matrix-new-music.be en www.boudewijnbuckinx.com

15:00 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

Displaced Sounds : Eliane Radigue

Eliane Radigue Eliane Radigue begon in de jaren '50 haar belangwekkende onderzoek binnen de electronische geluidswereld. Haar minimale composities balanceren op de grens van het waarneembare en geven hun prachtige geheimen pas na een tijd luisteren prijs. Michel Chion beschrijft haar muziek als "infinitely discrete... next to which all other music seems to be tugging at one's sleeve for attention." Pas in 2005 creëerde ze in nauw overleg met de geniale cellist Charles Curtis haar eerste volledig akoestisch werk, Naldjorlak. Later werkten ze verder aan deel II en III met Carole Robinson en Bruno Martinez. Intense concentratie, focus en intimiteit vormen Radigue's indrukwekkende en spirituele werk.

De Franse componiste Eliane Radigue (1932) is een pionier op het gebied van elektroakoestische muziek. Deze oud-leerlinge van Pierre Henry en Pierre Shaeffer heeft een klein maar uitzonderlijk oeuvre opgebouwd. Haar grote muze is de Arp synthesizer waarmee ze al jaren traag evoluerende en weidse klankschappen componeert - subtiele en pure muziek die de opperste concentratie van de luisteraar vraagt. Vanuit een intens beleven van het Tibetaanse boeddhisme, componeert Radigue de laatste 20 jaar gemiddeld één werk elke drie jaar. Zo schrijft ze sinds kort werk op vraag van welbepaalde muzikanten. De compositie 'Naldjorlak' voor cellist Charles Curtis, die wordt opgevoerd bij Argos, is in deze reeks het meest recente werk. Dankzij een reeks van recente heruitgaves op CD wordt haar werk nu ontdekt door een nieuwe generatie componisten, muzikanten en muziekliefhebbers. Zo werd ze in 2006 bekroond op het Ars Electronica festival.

Tijd en plaats van het gebeuren :

Displaced Sounds : Eliane Radigue, Naldjorlak I-II-III
Dinsdag 20 oktober 2009 om 20.30 u

Kunstencentrum STUK
Naamsestraat 96
Leuven

Meer info : www.stuk.be, www.displacedsounds.com, www.kraak.net en www.q-o2.be

Extra :
Eliane Radigue op www.kalvos.org

14:00 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

De Munt herneemst Stravinsky's 'The Rake's Progress'

The Rake's Progress Een reeks moraliserende schilderijen van de 18de-eeuwse schilder William Hogarth diende Igor Stravinsky tot inspiratie. Ze beschrijven de hersenschimmen die een losbol najaagt, de lotgevallen die hem ertoe brengen zijn fortuin te verbrassen in een losbandig leven waarin hij zijn trouwe geliefde uit het oog verliest. Op een libretto van de dichter Wystan Hugh Auden knoopt Stravinsky aan bij een 18de-eeuws idioom en maakt hij van dit werk een van de toonaangevende neoklassieke composities, een nummeropera met recitatieven, aria’s en ensembles, en met een orkestbezetting als in Mozarts Così fan tutte. Door het werk te situeren in het Hollywood van 1951, waar Stravinsky, die gefascineerd was door film en televisie, het componeerde, maakt Robert Lepage The Rake's Progress tot een erg actuele parabel van de moderne mediamaatschappij.

Kan een componist het verleden gebruiken en tegelijkertijd een vernieuwing doorvoeren, zo vroeg Igor Stravinski zich af in zijn Poétique musicale. Met The Rake's Progress (1951), zijn enige avondvullende opera, is Stravinsky ongetwijfeld in dit opzet geslaagd door terug te grijpen naar de achttiende-eeuwse opera en afstand te nemen van de operatraditie van zijn tijd. William Hogarths gelijknamige satirische en moraliserende reeks van acht kopergravures leverde hem de basisinspiratie voor het verhaal van de losbol Tom Rakewell die toegeeft aan de verlokkingen van het leven. Met zijn librettisten Auden en Kallman koppelde hij deze scènes aan het aloude idee van een pact met de duivel, belichaamd door Nick Shadow. Onvermijdelijk zal dit pact tot Toms ondergang leiden - zelfs zijn oprechte liefde voor Anne Trulove kan hem daar niet voor behoeden.

Verstoord geluk en verspeelde kansen van een door het toeval plotseling rijk geworden jongeman waren in de Engelse kunst van de achttiende eeuw geliefde onderwerpen. De schrijvers van The Rake's Progress, de Anglo-Amerikaanse dichter Wystan Hugh Auden en de Amerikaanse essayist Chester Kallman schreven in nauwe samenwerking met componist Igor Stravinski het libretto voor een opera over 'de levensloop van een losbol'. In dit verhaal komen lyrische, parodistische, sprookjesachtige en tragische elementen samen. De inspiratie voor de opera kwam toen Stravinski in 1947 in het Chicago Art Institute stuitte op William Hogarths gelijknamige satirische en didactische reeks van acht kopergravures. Het verhaal werd aangevuld met een al sinds de middeleeuwen populair gegeven: dat van het pact met de duivel en de hierdoor onvermijdelijke ondergang van de held.

The Rake's Progress, Stravinski's enige avondvullende opera, kan gezien worden als een reactie op het romantische muziekdrama van de late negentiendeen vroege twintigste eeuw. De componist valt bewust terug op stilistische elementen van de opera buffa van de tweede helft van de achttiende eeuw. Geraffineerd knoopt hij de zelfstandige nummers, die opmerkelijk geconstrueerde aria's, ariosi, duetten, terzetten en ensembles blijken te zijn, aan elkaar met behulp van expressieve recitatieven die hij voorzag van klavecimbelbegeleiding. Stravinski ging hierbij uit van het tonale schema en de muzikale taal van de galante en ‘empfindsame' stijl die rond 1780 in zwang was. Het verhaal van de vlegel wordt verteld als een meeslepende revue van driehonderd jaar Europese operageschiedenis waarbij geciteerd wordt uit werk van Händel, Mozart, Rossini, Donizetti en Glinka.

De omvangrijkste partituur uit het oeuvre van Stravinski kan gezien worden als een klinkend commentaar op zijn eigen muziektheoretische opvatting zoals hij die in zijn Poétique musicale uiteenzette: de melodie neemt de belangrijkste plaats in onder de muzikale bouwstenen. "Kan een componist het verleden gebruiken en tegelijkertijd een stap voorwaarts zetten? Hoe het antwoord ook zal luiden ­ met deze academische vraag heb ik mij gedurende de compositie niet bezig gehouden en ik zal haar ook nu niet ter discussie stellen hoewel mijn zogenaamde 'achteruitlopen' op mij de indruk maakt een radicale stap voorwaarts te zijn wanneer ik hem vandaag de dag vergelijk met vele zogenaamde progressieve opera's."

Tijd en plaats van het gebeuren :

Igor Stravinski, The Rake's Progress
Di 20, wo 21, vrij 23, za 24, di 27, wo 28, vrij 30, za 31 oktober en di 3 november 2009, telkens om 20.00 u
Zondag 25 oktober 2009 om 15.00 u
De Munt

Muntplein
1000 Brussel

Meer info : www.demunt.be

07:00 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

16/10/2009

Brown, Winant & Gratkowski in de schemerzone tussen experimentele improvisatie en avant-garde jazz

William Winant, Frank Gratkowski, Chris Brown Pianist Chris Brown, percussionist William Winant en klarinettist Frank Gratkowski vormen al geruime tijd een felbesproken improvisatietrio. Felbesproken, omwille van hun credits in de (free)jazz en de experimentele improvisatie en hun samenwerkingen met ettelijke Groten Der Aarde zoals John Zorn. Onlangs werden ze uitgenodigd om een concert te verzorgen op de Donaueschinger Musiktage en op hun doorreis passeren ze ook even bij Logos. Niet te missen, deze heerschappen...

Intuitie en een sterke feeling voor klankkleur zijn de kernwoorden van de optredens van Frank Gratkowski, Chris Brown en William Winant. Van nature allergisch zijnde aan platgetreden paden, verkennen ze vrijelijk de schemerzone tussen experimentele improvisatie en avant-garde jazz. Zonder in al te opzichtige spelacrobatiek te verzanden, bouwen ze consequent hun klankwereld uit. Hun optredens worden dan ook vaak omschreven als 'on-the-spot  compositions'. In 2007 verscheen hun eerste studio-album Wake, met daarop het nummer Scrabble, een uit louter toonloze klanken ('pops', 'cracks' en 'hisses') opgetrokken, naar een frenetisch hoogtepunt opbouwende trialoog. Het aandeel electronics wordt door hen meestal beschouwd als een noodzakelijke vierde stem. In tegenstelling tot veel zelfbenoemde 'eigenzinnige' avant-jazz musici die de rijkdom van hun klankkleur laten verloren gaan in al te overdadige effekten, vormt de elektronica bij hen een autonome muzikale laag.

De Duitser Frank Gratkowski is docent saxofoon en samenspel en geeft wereldwijd workshops en materclasses. Hij speelde op tal van jazzpodia in New York, Parijs, Praag, Toronto en Barcelona en dat deed hij meermaals aan de zijde van onder andere Phil Minton, John Zorn, Misha Mengelberg, Han Bennink en Fred van Hove.

Chris Brown is begonnen als componist-producer. In een ietwat 'omgekeerde' muzikale evolutie ging hij zich pas later als jazzpianist profileren. Hij maakte reeds dertig cd - opnames van eigen en andermans werk en publiceerde artikels voor onder meer Computer Music Journal en Leonardo. Hij was artist in residence aan het Amsterdamse STEIM en aan het Headlands Center for the Arts in Sausalito (Californië). Sedert 1990 doceert Brown elektronische muziekcompositie, etnische muziek en hedendaagse uitvoeringspraktijk aan Mills College in Oakland. Hij was eertijds ook al te gast bij Stichting Logos.

Ook William Winant (door Mark Swed in The Los Angeles Times omschreven als "one of the best avant-garde percussionists working today") heeft er een rist samenwerkingen opzitten om jaloers op te zijn: met John Cage, Iannis Xenakis, Keith Jarrett, Anthony Braxton, James Tenney, Cecil Taylor, Steve Reich and Musicians, Frederic Rzewski, Joan LaBarbara en het Kronos Quartet, om er maar enkele te vermelden. Vandaag de dag speelt hij bij de San Francisco Contemporary Music Players en bij het John Zorn Chamber Ensemble. Als producer en instrumentalist lag hij mee aan de basis van Sonic Youth's toonaangevende cd Goodbye 20th Century.

Tijd en plaats van het gebeuren :

Gratkowski/Brown/Winant
Maandag 19 oktober 2009 om 20.00 u
Logos Tetraëder

Bomastraat 26-28
9000 Gent

Meer info : www.logosfoundation.org

Extra :
Frank Gratkowski : www.gratkowski.com
William Winant : williamwinant.com

14:11 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

Transit festival viert tiende verjaardag

Transit In het weekend van 23 tot 25 oktober heeft in het kunstencentrum Stuk in Leuven de tiende editie plaats van het Transit, een van die festivals met een expliciet profiel. Sedert 2004 richt Transit zich immers nadrukkelijk op creaties, waardoor ook dit jaar weer het grootste deel van de gespeelde werken in première te horen zijn. In 2000 startte het Festival van Vlaanderen Vlaams-Brabant in Leuven een driedaagse voor hedendaagse muziek. Tien jaar en een honderdtal creaties later staat Transit op de internationale kaart van de nieuwe muziek. Waar de eerste edities nog werk uit de vorige  eeuw programmeerden (seriële muziek uit de jaren 1950, Xenakis, minimal music...), werd in 2004 resoluut gekozen voor de kunstmuziek van de 21ste eeuw. Dit jaar staat er maar liefst 14 wereldcreaties op het programma.

Deze nadruk op creaties betekent echter niet dat er artistiek bezuinigd wordt op uitvoerders. In het verleden waren tijdens het festival onder andere het Ensemble Modern, musikFabrik, Arditti Quartet, New York New Music Ensemble of Trio Fibonacci te horen. Dit jaar wordt er minder ingezet op buitenlandse ensembles, maar nemen kleine bezettingen en Belgische uitvoerders het heft in handen.

Dit laatste gebeurt meteen op het openingsconcert van vrijdag 23 oktober, waar het Ictus Ensemble aantreedt in een voor deze groep opvallend akoestische bezetting. Hoewel het concert uitsluitend bestaat uit creaties, laat Transit hier horen dat nieuwe muziek niet los moet staan van de traditie. Zowel Brice Pauset als James Dillon grijpen in hun werken terug naar technieken uit de middeleeuwen en de renaissance. Beide componisten kregen van Transit de opdracht om de beeldende esthetiek van de schilder Rogier Van der Weyden (niet toevallig de centrale figuur in het pas geopende museum M in Leuven) om te zetten naar een modern muzikaal idioom onder de noemer: De Passie van de Meester.
Voor het concert van saxofonist Marcus Weiss en pianist Yujijo Sugawara (die elkaar kennen uit het Trio Accento) op 24 september 's namiddags wordt wel elektronische versterking aangeleverd door Studio Champ d'Action. Deze hulp kan de vorm aannemen van een afgespeelde tape ('Verfremdung/Entfremdung' van Olga Neuwirth), maar ook verder gaan, zoals in 'Desafinado' van Wolfgang Heiniger, waarbij een speaker op een kleine trommel voor een selfplaying snare drum zorgt. Naast deze inbreng is Weiss (voor wie componisten als John Cage, Elliott Sharp en Helmut Lachenmann werken schreven) op dit concert ook te horen met speciale speeltechnieken, waardoor het klankpalet nog verder uitgebreid wordt. Opvallend aan dit concert is dat van de vijf gespeelde werken er slechts één creatie is: : 'Unter die Hammers' waarvoor componist Eric Sleichim teruggrijpt naar de Pythagoreïsche stemmen en de voor "klassieke" muziek vertrouwde toonafstanden opgeeft.

Voor het avondconcert van 24 oktober ligt de balans tussen premières en reeds eerder gespeelde werken net omgekeerd, waarbij de voor het eerst gespeelde werken allemaal van Belgische oorsprong zijn. Opvallend voor het programma van pianist-componist Frederic Croene hierbij is bovendien dat vier van de zes gespeelde componisten de veertig nog niet bereikt hebben. Croene staat bekend als een pianist die het experiment niet schuwt, getuige daarvan onder andere zijn samenwerking met de elektronicamuzikante Esther Venrooy. Het mag dan ook niet verwonderen dat hij op dit concert de pianomuziek en de bijbehorende klank vanuit verschillende hoeken belicht. In Paul Craenens 'Das Wohlpreparierte Klavier' staat voor elk deel van het werk een andere elektronische preparatie centraal, terwijl voor 'Étude Intérieure #1' van Stefan Prins (met zijn dertig jaar de benjamin-componist van Transit) de piano niet bespeeld wordt via het klavier, maar wel door knikkers, rechtstreeks op de snaren. Voor zijn eigen 'Poil Palliatif' gaat Croene nog een stapje verder en gebruikt hij een gedemonteerde buffetpiano voor zijn klankonderzoek.
Een dag later biedt Transit nog meer "componist speelt eigen werk", maar dan met een geheel andere invulling door Steve Kazuo Takasugi. Voor zijn creatie op zondag 25 september moeten bezoekers om 11u in Leuven zijn, waar ze zich kunnen laten onderdompelen in een elektronisch werk dat gebaseerd is op pianosamples. Zonder enige vorm van live-manipulatie is het publiek overgeleverd aan de luidsprekers waarbij de opstelling en de balans voor een sensatie moeten zorgen die niet zomaar in de gemiddelde huiskamer te realiseren is.
Enkele uren na het speakerconcert van Takasugi is de creatie van Thomas Smetryns' 'A Romantic Environment' te horen, een werk dat geschreven werd voor jongeren tussen zeven en vijftien jaar, waarmee ook Smetryns voor een uitvoerderconcept zorgt dat zich buiten de grenzen van de gangbare concertpraktijk bevindt.

Voor de laatste concerten op zondag keert Transit grotendeels richting de akoestische geluidswereld van de duo's. Violiste Julie-Anne Derome en cellist Gabriel Prynn (beiden uit het Trio Fibonacci) spelen een programma waarbij muziek gekoppeld wordt aan of gedacht werd vanuit buitenmuzikale gegevens. Voor 'Study I for Treatise on the Veil' van Matthias Pintscher was dit de gelijknamige schilderijencyclus van Cy Twombly en voor Philippe Maintz lag literatuur van Pablo Neruda en Thomas Hetssche aan de basis van zijn 'Nath'. Het Belgische luik van het concert kleurt eerder wiskundig. 'Double Dotted' van Pieter Schuermans is gebouwd rond het getal zeven (niet toevallig de ritmische waarde van een dubbel gepunteerde noot) en voor zijn '3 Miniatures' kreeg Luc Brewaeys (die in augustus vijftig werd) van de opdrachtgevers de beperking dat de verschillende delen afzonderlijk niet meer dan honderd noten mochten bevatten.

Voor het slotconcert van Transit tekent een liedduo van zang en piano, een combinatie die in de 19de eeuw tot grote bloei kwam, maar in de jongste decennia naar de achtergrond verdween in het hedendaagse repertoire. Bas Andreas Fischer en pianist Ian Pace brengen creaties van Claude Coppens' 'Tussen de Vodden' (op teksten van Pjeroo Roobjee) en 'Algae' van Chaya Czernowin die tekst aangeleverd kreeg door Wieland Hoban. Dit laatste werk ontstond, in tegenstelling tot de meeste liedcycli, heel organisch, waarbij Hoban stukken (meertalige) tekst aandroeg, Czernowin die van muziek voorzag en het resultaat door de twee besproken, geëvalueerd en verder uitgebreid werd. Deze werkwijze was niet alleen mogelijk omdat beide actieve kunstenaars letterlijk konden samenwerken, maar ook omdat Hoban zelf eveneens componeert. Getuige daarvan op het slotconcert van Transit is 'When the Painting STARTS', een stuk voor pianosolo. Zo krijgt ook dit concert een heel eigen karakter, zonder de inbreng van elektronica, opmerkelijke speeltechnieken, uitzonderlijke uitvoerders of speciale inhoudelijke achtergronden. Bovendien is het leeftijdsverschil tussen de gespeelde componisten hier sprekend voor de breedte waarin Transit denkt: tussen de geboorte van Claude Coppens en die van Wieland Hoban liggen ruim veertig jaar en zo ook meerdere generaties componisten.

Naast het reguliere concertaanbod en het educatief project van Thomas Smetryns biedt Transit ook inleidingen op de verschillende concerten die beginnen een half uur (namiddagconcerten) of drie kwartier (avondconcerten) voor aanvang van het eigenlijke optreden. Wie meer wil weten over de achtergronden, het verleden en de toekomst van het festival kan op 24 oktober in Cinema Zed terecht voor een debat rond 10 jaar Transit.

Tijd en plaats van het gebeuren :

Transit Festival voor Nieuwe Muziek
Van vrijdag 23 t.e.m. zondag 25 oktober 2009
Kunstencentrum STUK

Naamsestraat 96
3000 Leuven

Het volledige programma en alle verdere info vind je op www.festival-van-vlaanderen.be

Bron : Artikel grotendeels overgenomen van Kwadratuur.be

Extra :
Aankondiging Transit, Koen Van Meel op Kwadratuur.be, 1/10/2009

07:01 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

15/10/2009

Gradus ad Parnassum : Chrissy Dimitriou

Salvatore Sciarrino In het kader van de concertreeks Gradus ad Parnassum brengt studente Master na Master Solist Hedendaagse Muziek Chrissy Dimitriou een recital met 20ste eeuwse fluitmuziek. Op het programma staat werk van Joji Yuasa, Salvatore Sciarrino, Doina Rotaru en Franco Donatoni. Het via verschillende kanalen aangekondigde harprecital van Hannah Van Den Borne gaat niet door omwille van een blessure van deze muzikante.

Programma :
  • Joji Yuasa (*1929), "Terms of Temporal Detailing" for solo bass flute, 1989
  • Salvatore Sciarrino (*1947), "Morte Tamburo" for solo flute, 1999
  • Doina Rotaru (*1951), "Tempio di Fumo" for solo flute, 1997
  • Franco Donatoni (1927-2000), "Nidi - Due Pezzi per ottavino" for solo piccolo, 1979
  • Joji Yuasa, "Mai Bataraki II" for solo alto flute, 1987
Tijd en plaats van het gebeuren :

Gradus ad Parnassum : Chrissy Dimitriou
Zondag 18 oktober 2009 om 11.00 u
Conservatorium Gent
- Concertzaal Joseph Mengal
Hoogpoort 64
9000 Gent

Meer info : cons.hogent.be

Extra :
Joji Yuasa op en.wikipedia.org
Salvatore Sciarrino op brahms.ircam.fr en www.arsmusica.be
Doina Rotaru op www.composers21.com en www.myspace.com/doinarotaru
Franco Donatoni : brahms.ircam.fr en en.wikipedia.org

Elders op Oorgetuige :
De schaduwklanken van Salvatore Sciarrino, 15/02/2008

07:30 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

14/10/2009

9de editie van de World Soundtrack Awards in Gent

Marvin Hamlisch De componisten Alexandre Desplat en Marvin Hamlisch zijn de hoofdgasten van de 9de editie van de World Soundtrack Awards, het slotevenement van het 36ste Filmfestival Gent op zaterdag 17 oktober in Muziekcentrum De Bijloke Gent. Het Brussels Philharmonic speelt er onder andere muziek uit The Girl with the Pearl Earring, The Queen, The Painted Veil en Lust Caution. De Amerikaanse componist Marvin Hamlish, die films als The Way We Were en The Sting van onvergetelijke muziek voorzag, ontvangt de World Soundtrack Lifetime Achievement Award.

Alexandre Desplat behoort tot de nieuwe lichting Franse filmmuziekcomponisten en maakte in 2003 internationale naam en faam met zijn soundtrack voor The Girl with the Pearl Earring. Daarna volgden opmerkelijke scores voor o.a. Birth, Syriana, The Queen en The Painted Veil. Voor deze laatste soundtrack won hij in 2007 een Golden Globe. Datzelfde jaar werd hij uitgeroepen tot Film Composer of the Year op de 7de editie van de World Soundtrack Awards. Het Brussels Philharmonic, onder leiding van Alexandre Desplat zelf, zal op zaterdag 17 oktober muziek uitvoeren uit The Girl with the Pearl Earring, The Queen, The Painted Veil, Lust Caution, Birth, The Golden Compass en Benjamin Button.

Naast Alexandre Desplat staat ook de Amerikaanse componist Marvin Hamlisch in de schijnwerpers. Hij ontvangt een World Soundtrack Lifetime Achievement Award voor zijn rijk gevulde carrière. Hamlisch is een veelgelauwerde componist en arrangeur die zowel voor films, musicals als televisie componeerde. Hij won drie Oscars, twee voor The Way We Were van Sydney Pollack met Barbra Streisand en een voor de muziek bij The Sting van George Roy Hill met Paul Newman. Hamlisch schreef ook de muziek voor de James Bond-film The Spy Who Loved Me en voor de beroemde musical A Chorus Line. Samen met componist Richard Rodgers is hij de enige artiest die ooit zowel een Emmy, een Grammy, een Oscar, een Tony als een Pulitzer Prize won. De World Soundtrack Lifetime Achievement Award ging eerder naar Angelo Badalamenti, Mikis Theodorakis, Peer Raben, Maurice Jarre, Jerry Leiber and Mike Stoller, Alan & Marilyn Bergman, Sir George Martin en Elmer Bernstein.

Jong filmmuziektalent komt aan bod met de componist Marc Streitenfeld die vorig jaar de World Soundtrack Discovery Award in de wacht wist te slepen met zijn soundtrack voor American Gangster van Ridley Scott. Het Brussels Philharmonic onder leiding van Dirk Brossé zal muziek van hem uitvoeren uit American Gangster en Body of Lies. Daarnaast zal ook de muziek te horen zijn van de laureaat van de eerste compositiewedstrijd voor jonge Europese componisten die de World Soundtrack Academy organiseert met de steun van Sabam.

Tijd en plaats van het gebeuren :

World Soundtrack Awards 2009
Zaterdag 17 oktober 2009 om 20.00 u
Muziekcentrum de Bijloke

Jozef Kluyskensstraat 2
9000 Gent

Meer info : www.filmfestival.be en www.brusselsphilharmonic.be

Extra :
Alexandre Desplat : www.alexandredesplat.net en Youtube
Marvin Hamlisch : www.marvinhamlisch.com en Youtube
Marc Streitenfeld op www.imdb.com en Youtube

Bekijke het interview met Marvin Hamlisch op Youtube

07:01 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

13/10/2009

Muziek voor 4 vleugelpiano’s, 13 slagwerkers en 2 vliegtuigpropellers

Vladimir Martynov De 20ste eeuw was er een van emancipatie voor het slagwerk en het ritme. Tegenover de romantiek, met haar warm vibrerende strijkers en nostalgische hoornklanken, plaatsten de Duitse Amerikaan George Antheil en de Franse Amerikaan Edgard Varèse de klank, het ritme en de dynamiek van de hedendaagse grootstad. Ionisation en het massieve Ballet Mécanique zijn mijlpalen in de literatuur voor percussie-ensemble, waarin abstracte muzikale blokken naast elkaar in de tijd geplaatst worden, zoals objecten en vormen in een kubistisch schilderij of in het late werk van Mondriaan. Ook Bartók ontsloot, voor zijn vertrek naar Amerika, nieuwe ritmische werelden in zijn grandioze sonate voor twee piano's en slagwerk, terwijl Vladimir Martynov op de verworvenheden van zijn drie voorgangers kon teren bij de compositie van het gloednieuwe Albumblatt: een wereldcreatie.

Programma :
  • Edgard Varèse (1883-1965), Ionisation
  • Morton Feldman (1926-1987), Piece for four pianos
  • Béla Bartók (1881-1945), Sonate voor twee piano's en slagwerk
  • Vladimir Martynov (1946), Albumblatt (creatie in opdracht van het Concertgebouw)
  • George Antheil (1900-1959), Ballet Mécanique
Tijd en plaats van het gebeuren :

Alexei Lubimov Pianokwartet & Slagwerkgroep Den Haag : Varèse, Feldman, Bartók, Martynov, Antheil
Zaterdag 17 oktober 2009 om 20.00 u
(Inleiding door Maarten Beirens om 19.15 u )
Concertgebouw Brugge
't Zand 34
8000 Brugge

Meer info : www.concertgebouw.be en www.slagwerkgroepdenhaag.nl
--------------------------
Dinsdag 20 oktober 2009 om 20.30 u (Inleiding door Elise Simoens om 19.45u) - Uitverkocht
Vliegtuigloods Luchtmachtbasis Bevekom

Meer info : www.festival.be en www.slagwerkgroepdenhaag.nl

Extra :
Vladimir Martynov op en.wikipedia.org en Youtube
Morton Feldman's mysterious musical landscapes, Alex Ross op www.newyorker.com, 19/06/2006
Morton Feldman Texts: Essays and Articles on MF and his music
'Morton Feldman, The Feldman fragments', Eric De Visscher op www.arsmusica.be (Fr), 1995
Morton Feldman : fijnzinnig klankschilder op www.musicalifeiten.nl
Morton Feldman op UbuWeb Sound
Edgar Varèse op brahms.ircam.fr en www.arsmusica.be
Béla Bartók: veel meer dan een folklorist op www.musicalifeiten.nl
George Antheil : www.antheil.org, www.classical.net, www.schirmer.com en www.imdb.com
George Antheil op Youtube

Elders op Oorgetuige :
Het wonderlijke universum van 'bad boy of music' George Antheil, 7/09/2009
Novecento : dynamisch festival met muziek van de 20ste eeuw in Leuven, 19/09/2009
De kunst van Morton Feldman, 11/02/2008

14:00 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

Franz Schubert vs Karel Goeyvaerts in de Sint-Martinuskerk Zaventem

Karel Goeyvaerts Karel Goeyvaerts en Franz Schubert zetten allebei hun stempel op de muziekgeschiedenis. Goeyvaerts speelde een belangrijke rol in de internationale avant-garde van de jaren 1950. Schubert tilde de liedkunst op tot een ongezien niveau. In De Zeven Zegels maakt Goeyvaerts opnieuw gebruik van traditionele akkoorden, zonder traditioneel te klinken. In het Strijkkwintet en de Quartettsatz is het duidelijk dat Schubert in de eerste plaats vanuit de menselijke stem denkt en componeert. Het Kryptos Quartet wordt tijdens dit concert vervoegd door Veerle Simoens, de celliste van het frisse SimoensTrio. De typische eigen sound van dit vijftal en het musiceerplezier werken aanstekelijk.

Vanaf de jaren '60 zou Goeyvaerts niet meer in dezelfde mate aan de basis liggen van de ingrijpende veranderingen in de nieuwe muziek, maar hij zou die veranderingen wel op de voet blijven volgen. Goeyvaerts' experimentele, aleatorische, repetitieve en neo-tonale werken uit de jaren 1960-1993 kunnen dan ook begrepen worden als pogingen om de internationale ontwikkelingen in de nieuwe muziek op hun bruikbaarheid voor de persoonlijke compositorische intenties te onderzoeken. Vanaf de jaren '60 zou Goeyvaerts niet meer in dezelfde mate aan de basis liggen van de ingrijpende veranderingen in de nieuwe muziek, maar hij zou die veranderingen wel op de voet blijven volgen. Goeyvaerts' experimentele, aleatorische, repetitieve en neo-tonale werken uit de jaren 1960-1993 kunnen dan ook begrepen worden als pogingen om de internationale ontwikkelingen in de nieuwe muziek op hun bruikbaarheid voor de persoonlijke compositorische intenties te onderzoeken.

Ook de repetitieve muziek ontsnapte niet aan Goeyvaerts' aandacht. De versobering en reductie van de middelen die eigen zijn aan deze "minimal music" zette zich bij Goeyvaerts ook op esthetisch vlak door. Zo recupereerde hij bijvoorbeeld vanaf de jaren '80 de expressieve intenties en tonale technieken die kenmerkend zijn voor de neo-romantiek.

Goeyvaerts' specifieke toepassing van de neo-tonaliteit, een techniek die in principe diametraal tegenover het serialisme staat, is bijvoorbeeld ondenkbaar zonder de seriële loutering van de jaren '50. Het strijkkwartet De Zeven Zegels (1986), dat tegelijkertijd de basismuziek levert voor de finale van opera Aquarius (1983-93), vormt hiervan een sprekend bewijs. Er zijn weliswaar zeven tooncentra die door een grote drieklank gestabiliseerd worden, maar voor de rest wordt het toonhoogtemateriaal distributief behandeld. Dit betekent dat de tonen uitwisselbaar in horizontale combinatie (als opeenvolging) en in verticale combinatie (als samenklank) kunnen benut worden. Deze bij uitstek seriële procedure staat mijlenver af van de tonale praktijk. Verder vallen micro- en macrostructuur samen in De Zeven Zegels: de vorm is uniek en vloeit voort uit keuze en samenstelling van het toonmateriaal. Cirkelstructuur, symmetrische opbouw rond een centrale as en getalsymboliek zorgen er tenslotte voor dat ook dit werk -als pars pro toto- het "zijn van de tijd" verbeeldt, een compositorische fetisj die Goeyvaerts sinds de vroege jaren '50 obsedeert.

Programma :
  • Karel Goeyvaerts, De Zeven Zegels
  • Franz Schubert,Quartettsatz D. 703 - Strijkkwintet D. 956
Tijd en plaats van het gebeuren :

Kryptos Quartet & Veerle Simoens : Schubert, Goeyvaerts
Zaterdag 17 oktober 2009 om 20.30 u
Sint-Martinuskerk Zaventem

Kerkplein 18
1930
Zaventem

Meer info : www.festival.be en www.kryptosquartet.be

Bron : Tekst Mark Delaere voor Matrix

Extra :
Karel Goeyvaerts op www.matrix-new-music.be

Elders op Oorgetuige :
Goeyvaerts' Aquarius : een betoverend mooie utopie als testament, 1/06/2009
Spectra brengt hulde aan Elliot Carter en Karel Goeyvaerts, 4/12/2008
Spectra herdenkt Goeyvaerts en creëert nieuw werk van Bert van Herck,  5/03/2008
Kagel, Goeyvaerts & Abrahamsen : een bonte muzikale mix met een flinke portie humor, 28/01/2008

07:00 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook

12/10/2009

Holeulone : Karine Ponties verkent het lichaam in al zijn rijkdom

Holeulone Holeulone is een creatie van choreografe Karine Ponties (Boreas, Le chant d'amour du grand singe, Brutalis) en beeldend kunstenaar Thierry Van Hasselt (Stories of Europe) met muziek van Dominique Pauwels. Het is een productie van Dame de Pic ASBL in coproductie met, onder andere, LOD.

Met haar aangrijpende, precieze en precieuze dans verkent de Belgische choreografe Karine Ponties het lichaam in al zijn rijkdom. In haar voorstelling 'Holeulone' wordt de toeschouwer ondergedompeld in het brein van een man wiens gedachten we 'live' kunnen volgen: de versnellingen en vertragingen, zijn reële en ingebeelde herinneringen, intense en verwarde waarnemingen. Maar dan duikt plots zijn 'tweelingbroer' op, een soort innerlijke nar die zo sterk op hem lijkt dat het ondraaglijk wordt. De twee dansers bevechten elkaar, omhelzen en verlaten elkaar, zoeken een manier om met hun tweeling-zijn om te gaan.

Karine Ponties stelt ons vragen over de werkelijkheid en het denkbeeldige door levende lichamen te vermengen met wonderlijk geanimeerde beelden. De relatie tussen beweging en beeld ontwikkelt zich aan de hand van de geprojecteerde animatiefilm van tekenaar Thierry Van Hasselt. Met deze magische fusie van beelden en levende lichamen, van bewegingen, kleuren en klanken, lokt Karine Ponties ons mee in een duizelingwekkende dans naar de diepste spelonken van de droom.

'Holeulone' werd door de Franse Gemeenschap bekroond als beste dansvoorstelling van 2007. Het ontving de prijs "voor zijn esthetische kwaliteiten, het originele concept, het theatergevoel van de dansers en de technische beheersing van hun lichaamsbewegingen".

Tijd en plaats van het gebeuren :

Karine Ponties & Thierry Van Hasselt : Holeulone
Vrijdag 16 oktober 2009 om 20.00 u
(Inleiding door Gloria Carlier (vzw Stella Rossa) om 19.15 u)
MaZ
Magdalenastraat 27
8000 Brugge

Meer info : www.cultuurcentrumbrugge.be, www.lod.be en www.damedepic.be

Dominique Pauwels op www.matrix-new-music.be en www.lod.be

Elders op Oorgetuige :
Boreas : over onzichtbare krachten en hun zichtbare sporen, 1/10/2007

14:00 Gepost in Concert | Permalink |  Facebook