23/09/2010

Angela Hewitt & de Junge Deutsche Philharmonie in Muziekcentrum De Bijloke in Gent

beat_furrer.jpg De Junge Deutsche Philharmonie is - in tegenstelling tot wat de naam laat vermoeden - een oude bekende van Festival van Vlaanderen Gent. Deze crème de la crème van de jonge Duitse muziekscène gaat er prat op enkel met de beste solisten en dirigenten te toeren. Ook nu is dat weer het geval. De Canadese ster Angela Hewitt aan het klavier voegt nog extra speelplezier aan dit concert toe.

Onder  leiding  van  Peter  Rundel  vertolken  ze  onder meer Schönbergs Verklärte Nacht. Dit  laat-romantisch stuk naar werk van dichter Richard Dehmel werd geschreven in de zomer waarin Schönberg verliefd werd op de zus van Zemlinsky. Van zijn latere schoonvader staat de Sinfonietta op het programma. Het  is één van zijn meest virtuoze composities, maar het werk voelt toch erg intiem aan. Zemlinsky maakt er tegelijkertijd een ode aan het leven en een dodendans van. De  tijd, we schrijven het Wenen van 1934, was er dan ook naar. Het 24ste  concerto voor piano van Mozart brengt ons echter terug naar een speelser Wenen. Het programma wordt aangevuld met Phaos für Orchester (2006) van de Zwitsers-Oostenrijkse componist Beat Furrer (foto).

Beat Furrer (1954) studeerde compositie bij Roman Haubenstock-Ramati aan de Musikhochschule in Wenen. Hij is de oprichter van het ensemble Klangforum Wien. Sinds zijn allereerste composities tast Beat Furrer de mogelijkheden van het onconventionele geluid af. In ganse stukken of in grote passages is soms nagenoeg geen traditioneel klankmateriaal aanwezig. Het onderzoeken van de ruis in al zijn verscheidenheid staat aan de ene kant; aan de andere kant staat de bijzonder genuanceerde wijze waarop Furrer de ruis uitcomponeert, in de zin van de plaatsing ervan in de compositie en de detaillistische uitwerking met aandacht voor alle variabele aspecten zoals ritme, continuïteit, dynamiek, kleur en enveloppeschakeringen. Daardoor kan van de schoonheid van de ruis gesproken worden, in kleurschakeringen van metaalachtig naar dof, van geajoureerd naar opaak, enzovoort.

Programma :

  • A. Von Zemlinsky, Sinfonietta, op. 23
  • W.A. Mozart, Pianoconcerto nr. 24 in c-mol, KV 491
  • B. Furrer, Phaos für Orchester
  • A. Schönberg, Verklärte Nacht, op. 4

Tijd en plaats van het gebeuren :

Angela Hewitt & Junge Deutsche Philharmonie : Von Zemlinsky, Mozart, Schönberg, Furrer
Vrijdag 1 oktober 2010 om 20.00 u
Muziekcentrum De Bijloke

Bijlokekaai 7
9000 Gent

Meer info : www.festivalgent.be en www.jdph.de

Bron : Tekst Yves Knockaert voor deSingel (23/10/2002)

Extra :
Beat Furrer : www.baerenreiter.com, brahms.ircam.fr, www.arsmusica.be en youtube
Horchen in eine ferne Welt. Zu Beat Furrers Orchesterstück PHAOS, Marie Luise Maintz op www.baerenreiter.com

Elders op Oorgetuige :
Festival Van Vlaanderen Gent neemt je mee naar hogere sferen, 12/09/2010
Gesprek met Beat Furrer, 24/03/2007
Beat Furrer en Klangforum Wien in Flagey, 8/03/2007

15:00 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

Een brug naar de muziek van de toekomst

Philippe Boesmans Als de 20ste eeuw op muzikaal vlak een van de boeiendste is, dan is dit in hoge mate te danken aan de uitermate sterke impuls die uitging van het Weense muziekleven rond 1900 in het algemeen en van Gustav Mahler in het bijzonder. Mahler sloot een tijdperk af, maar legde ook de kiem voor een volgende: met zijn onafgewerkte Symfonie nr.10 ging hij tot het uiterste van de tonaliteit en werd daarmee een wegbereider voor de nieuwe muziek. Een kleine eeuw later moeten we erkennen dat de atonale muziek van de Tweede Weense School, zoals Bergs Orchesterstücke, logisch en haast naadloos bij Mahler aansluit. Echo's daarvan klinken nog steeds door op het einde van de eeuw in het oeuvre van Philippe Boesmans, tot in zijn Trakl-Lieder (1987), waarbij ook de poëzie van de Oostenrijkse dichter Georg Trakl die band versterkt. "Mahler bouwde bruggen naar de muziek van de toekomst", om het met Alma Mahler te zeggen.

Programma :

  • Gustav Mahler, Blumine, Symfonie nr. 10 (Adagio)
  • Philippe Boesmans, Trakl-Lieder
  • Alban Berg, 3 Orchesterstücke, op. 6

Tijd en plaats van het gebeuren :

Symfonieorkest van de Munt : Mahler, Boesmans, Berg
Woensdag 29 september 2010 om 20.00 u
Bozar
- Henry Le Boeufzaal
Ravensteinstraat 23
1000 Brussel

Meer info : www.bozar.be en www.demunt.be

Extra :
Philippe Boesmans op www.arsmusica.be en youtube
Een expresinterview met Philippe Boesmans op www.ictus.be

Elders op Oorgetuige :
Nieuwe muziek van eigen bodem op het KlaraFestival, 8/09/2010
Philippe Boesmans en de prinses van Bourgondië, 6/09/2010
Philippe Boesmans 'Julie' in het Théâtre Royal de Mons, 22/03/2010

07:00 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

22/09/2010

Sport en muziek in een perfecte symbiose in PISTE van Pieterjan Ginckels

Pieterjan Ginckels, Piste Voor het project PISTE Netwerk Aalst bouwt de jonge kunstenaar Pieterjan Ginckels een wielerpiste na. Tegelijk bereidt hij een wielerteam voor dat de structuur zal animeren tijdens een zesdaags event. De zesdaagse is tegelijkertijd een sportief en artistiek gebeuren met concerten, performances, films, een pastalunch, ... De piste dient als gangmaker voor een alternatief tentoonstellingsmodel dat vertakkingen krijgt in Galerie de Expeditie (Amsterdam) en in Design Vlaanderen (Brussel).

Op woensdag 29 september gaan de pistiers de confrontatie aan met Pieterjan Ginckels' interactieve installatie 1000 beats en zijn performancecollectief/levend sculptuur Nononoise. 1000 Beats is een orkest van uitgeleende audioapparatuur, platenspelers, versterkers, hifiketens en mengpanelen. Elke platendraaier speelt One Beat, een vinylsingle waarop een eindeloze loop van één seconde geperst werd.
Nononoise is een levend sculptuur annex collectief dat muziek, performance en improvisatie mixt tot wat Ginckels een 'placeboconcert' noemt : een performance waarin een structureel spel wordt gespeeld met de definitie van een muziekconcert.

Op vrijdag 1 oktober is er een concert van Elektro Guzzi en Frank Bretschneider. Pisterenners zullen tijdens de concerten van Elektro Guzzi en Frank Bretscheider evenzeer integraal deel uitmaken van de muziek. Terwijl ze op Pieterjan Ginkels PISTE rijden, duiken ze op in de visuals tijdens de concerten. Tegelijkertijd valt op de piste de muziek te horen. Sport en muziek in een perfecte symbiose.

Het Weense Elektro Guzzi is een van de meest spannende dansacts van het jaar. Het trio maakt 100% live techno: zonder computers, synths of drummachines. Door hun ongeëvenaarde precisie overstijgt Elektro Guzzi bovendien het niveau van eender welke liveact of dj-set.

Frank Bretschneider
werkt als muzikant, componist en videokunstenaar in Berlijn en is medeoprichter van het befaamde Duitse experimentele elektronicalabel Raster-Noton. In zijn werk vertaalt hij met een architectonische precisie muzikale ideeën naar beeld en geluid. Zijn minimalistische glitchfunk en sinusdub wordt wel eens omschreven als 'ambience for spaceports'. Live begeleidt hij zichzelf met abstracte, intense visuals.

Pieterjan Ginckels (1982) is een kunstenaar van de jongste generatie die met zijn werk de grenzen van alle media overschrijdt en consistent een tastbare communicatievorm hanteert. Dat de keuze van een medium geen theoretische keuze is, maar ingegeven wordt door subjectieve en nogal banale redenen, is een thema dat Ginckels op humoristische wijze belicht in zijn werk "why I don't like to paint" uit 2005, waarbij hij die redenen op een canvas neerschrijft. Terwijl Walter Benjamin spreekt over het verloren gaande aura door de opkomst van de reproductie, ligt ook het antwoord op een digitaal-doordrongen wereld in het zichtbaar maken van de sporen die door menselijk gebruik worden achtergelaten op de oppervlakken van alledaagse voorwerpen. De grenzen tussen performance-, installatie- en conceptuele kunst vervagen en leggen een artistiek idee bloot dat verspreid wordt in een omgeving die echt ervaren kan worden.

Tijd en plaats van het gebeuren :

Expo PISTE Netwerk Aalst
Van dinsdag 28 september t.e.m. zondag 3 oktober 2010
Performance 1000 beats vs. PISTE (met Nononoise)
Woensdag 29 september 2010 om 20.30 u
Concert Elektro Guzzi / Frank Bretschneider
Vrijdag 1 oktober 2010 om 20.30 u
Netwerk / centrum voor hedendaagse kunst

Houtkaai
B-9300 Aalst

Meer info : www.netwerk-art.be

Extra :
Pieterjan Ginckels : www.pieterjanginckels.be en www.bamart.be

17:00 Gepost in Concert, expositie, Muziek | Permalink |  Facebook

Dominica Eyckmans op nocturne Arpia in Herzele

Dominica Eyckmans Zaterdag komt de Canadese kunstcriticus John Grande naar Herzele voor een lezing naar aanleiding van de tentoonstelling Arpia 2010 - kunst met landschap. Grande, o.a. ook curator van Earth Art in de Royal Botanical Gardens in Burlington (Ontario), presenteert er voorbeelden van nieuwe landschapskunst. De lezing wordt voorafgegaan door een buffet en een altvioolconcert door Dominica Eyckmans. Op het programma staat naast werk van Eyckmans zelf ook een werk van Jean-Pierre Waelbroeck en een creatie van Kris Oelbrandt.

Arpia is een kunstproject in Herzele met een verregaand engagement ten aanzien van het landschap en haar waarde(n). De kunstwerken nestelen zich in de open ruimte. Het permanent toegankelijk en evoluerend traject met beeldende kunst en klankkunst wordt jaar na jaar verrijkt met nieuwe kunstwerken. Arpia daagt de kunstenaars uit om met het natuur- en cultuurlandschap zowel creatief, kritisch als respectvol en met de nodige aandacht voor de identiteit van het gebied aan de slag te gaan. Het epicentrum van het kunst met landschap-project is een oude steenbakkerij aan de rand van landschappelijk waardevol gebied in het zuiden van de Oost-Vlaamse gemeente Herzele.

Na een basisvorming piano, viool en altviool behaalde Kris Oelbrandt (1972) in 1996 de meestergraad in de muziekschriftuur onder Rafaël D'Haene aan het Koninklijk Conservatorium van Brussel. In die jaren van oriëntatie waarin hij onder andere een eerste kandidatuur musicologie (K.U.Leuven), een eerste kandidatuur wiskunde-informatica (R.U.C.A.) en een eerste kandidatuur piano bij Jan Michiels begon, belandde hij uiteindelijk bij Luc Van Hove.
In 2001 werd hij gegradueerde in de compositie (met onderscheiding) aan de Muziekkapel Koningin Elisabeth. Behalve van D'Haene en Van Hove heeft hij ook nog compositieles gehad van Willem Kersters en André Laporte. Daarbij volgde hij in 2001 ook meestercursussen bij Pierre Bartholomée en Frédéric van Rossum.
Alleen het opus 4 Movements voor symfonieorkest werd tot nu toe niet gecreëerd, maar verder schrijft Oelbrandt sinds 2000 voornamelijk in opdracht, zodat uitvoering verzekerd is.
Op 15 mei 2002 is Kris Oelbrandt ingetreden bij de cisterciënzers van de strikte observantie in de abdij Maria Toevlucht in Zundert (Nl), waar hij sind 2007 zijn compositorische activiteiten onverminderd voortzet.
In februari 2010 won hij de XI. Weimarer Frühjahrstage für zeitgenössische Musik 2010, met zijn werk Concert Rhapsody, voor viool en orkest uit 2000.

Jean Pierre Waelbroeck werd geboren in Brussel (1954) in een Belgisch-Deens gezin, met een stevige artistieke traditie. (Zijn overgrootvader was de Deense componist JPE Hartmann ) Hij studeerde rechten maar is muzikant in hart en nieren. In zijn muziektaal staat de melodie centraal. In vele van zijn werken gaat het om melodieën die zich als het ware organisch ontwikkelen, de ene voortspruitend uit de andere in een continu proces, waarbij de voorkeur wordt gegeven aan een permanente ontwikkeling van de muzikale materie boven de herhaling van thema's. Recent componeerde hij ook werken waarin de geldigheid van de van oude vormen voor de componist van vandaag wordt onderzocht. Waelbroeck schreef tot nog toe een honderdtal werken voor piano, bijna evenveel liederen en heel wat kamermuziekwerken.

Programma concert Dominica Eyckmans :

  • D. Eyckmans, 'Incarnation' voor altviool solo
  • Dowland/Eyckmans, 'If my Complaints' voor stem en altviool
  • K.Oelbrandt, 'Micrologica 2', versie voor altviool solo, creatie
  • JP Waelbroeck, 'Reiselied' voor stem en altviool, tekst H. von Hoffmanstahl

Tijd en plaats van het gebeuren :

Nocturne Arpia : concert Dominica Eyckmans / lezing John Grande
Zaterdag 25 september 2010 om 17.00 u
Oude steenbakkerij

Kauwstraat 103
9550 Sint-Lievens-Esse

Meer info : www.arpia-art.be

Extra :
Dominica Eyckmans op www.muziekcentrum.be
Kris Oelbrandt op www.muziekcentrum.be, www.cebedem.be en www.matrix-new-music.be

Elders op Oorgetuige :
Dominica Eyckmans & Erwin Van Bogaerts in Orgel op Maandag, 16/09/2010
Dominica Eyckmans & Frederik Croene stellen nieuwste cd voor in Kasteel d'Ursel, 21/06/2010

14:27 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

The Blinman Project : multimediaal projekt rond de Zuid-Australische outback voor cello solo, live electronics en videoprojekties

sistermann.jpg Blinman is een projekt van het Duitse duo Friedrich Gauwerky (cello) en Johannes S. Sistermanns (compositie & live-electronics). De woeste omgeving van Blinman, het hoogst gelegen dorp van Australië, inspireerde hen tot dit multimediale concept. Samen transformeren ze beeldmateriaal van de Zuid-Australische outback om tot een ongehoorde luisterervaring.

The Blinman Project werd vernoemd naar het gelijknamige, hoogst gelegen dorpje in Zuid-Australië. Het is gebouwd tegen een steile, eenzame bergtop en biedt de toeschouwer een adembenemend panorama. Cellist Friedrich Gauwerky en componist Johannes S. Sistermanns waren er anno 2009 alvast voldoende door gefascineerd om er een heus projekt aan te wijden: een met transducers en contactmicrofoons beladen cello reconstrueert met behulp van de electronics een akoestische omgeving. Gauwerky wordt tijdens het spelen geflankeerd door drie beeldschermen (die samen een soort video-partituur vormen) waarop infraroodopnames te zien zijn van bergtoppen, wolkenformaties, horizonten en verschuivende tektonische aardplaten van de Zuid-Australische outback. Het publiek wordt zowel oog- als oorgetuige van dit uitgestrekte, woeste landschap. Het resultaat is muziek die ieders inwendige horizon aanspreekt om die tot op de rand (en soms ver daarover) te verkennen.

Johannes S. Sistermanns (Keulen, 1955) doet aan sound performances in de breedste zin van het woord, of het nu gaat om installaties, radiofonie, live-electronics, klankskulpturen of soundscapes. Tijdens zijn studietijd aan de Kölnische Musikhochschule (1976-84) liet hij zich begeesteren door de cursus muziekteater van Mauricio Kagel en onderging hij de pianotraining van Klaus Runze. Daarna besloot hij zich te profileren als installatie- en performance-kunstenaar, zich echter altijd bedienend van de elektronica als belangrijkste medium. Zowel zijn optredens als zijn lesopdrachten hebben hem in de daaropvolgende jaren tot in Japan, China, Australië, de VS en verscheidene plekken in Europa geleid. Vandaag de dag is hij regelmatig gastdocent op de zomerstages voor Nieuwe Muziek in Darmstadt. Sistermanns is tevens een begenadigd zanger die, naast Tao chanting, ook de klassieke Indiase hofzang beheerst.

De Duitse cellist Friedrich Gauwerky (1951) studeerde cello bij Wilfried Boettcher, Arthur Troester, Siegfried Palm en Enrico Mainardi. In 1976 was hij assistent van prof. Siegfried Palm aan de Musikhochschule Rheinland te Keulen. In 1982 werd hij eerste cellist in het Ensemble Koln en sinds 1990 doceert hij aan het Elder Conservatorium van de universiteit van Adelaide in Australie. Hij gaf masterclasses tijdens de zomerstages van Darmstadt en was ook cellist
bij het Ensemble Modern. Momenteel speelt hij bij het Elisionensemble, het Australische ensemble voor nieuwe muziek.

Deze produktie is een initiatief van en vindt plaats dankzij ZKM | Zentrum für Kunst und Medientechnologie, Karlsruhe, in samenwerking met hr2, Hessischer Rundfunk, Frankfurt. Wie al een voorproefje wil bekijken, surft alvast best eens naar www.youtube.com.

Tijd en plaats van het gebeuren :

New Media VIII: Blinman
Dinsdag 28 september 2010 om 20.00 u
Logos Tetraëder

Bomastraat 26-28
9000 Gent

Meer info : www.logosfoundation.org

Extra :
Johannes S. Sistermanns : www.sistermanns.eu
Friedrich Gauwerky : www.gauwerky.de en www.schott-music.com

07:00 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

21/09/2010

Frederik van Rossum in de kijker in Espace Senghor

frederik_van_rossum.jpg Zondagochtend wordt in Espace Senghor in Etterbeek de aftrap gegeven van de concertreeks 'Focus sur nos compositeurs'. De Brusselse pianiste Thérese Malengreau speelt er een recital met werk van Frederik van Rossum (foto). Op het programma o.a. de wereldcreatie van 'Impulses' (1977).

Frederik Van Rossum (1939) volgde zijn muziekopleiding aan het Koninklijk Conservatorium van Brussel. In 1965 behaalde hij de Eerste Grote Prijs van Rome. Hij kende een groot succes in zijn carrière als pedagoog en componist. Aan de Koninklijke Conservatoria van Brussel en Luik was hij tewerkgesteld als docent piano, muziekanalyse en contrapunt. Hij werd tevens directeur van de Muziekacademie van Watermaal-Bosvoorde. Sinds enkele jaren is hij freelance componist. Zijn stijl is in de grond tradioneel, maar hij maakt goed gebruik van een aantal expressionistische elementen die kenmerkend zijn voor de avant-gardistische beweging.

Zijn muziek - bewust hyperdramatisch van aard - openbaart een eigentijds romantisch temperament. Treffend zijn de eloquentie en de intensiteit van zijn krachtige, uitermate geïnspireerde taal, beurtelings lyrisch en dramatisch. Deze muziek, die vaak evolueert in een paroxystisch klimaat, spreekt een ruim publiek aan. Ongetwijfeld is dit een verklaring voor de steeds groeiende internationale bekendheid van Frederik van Rossum, die vandaag de dag trouwens erkend wordt als één van de meest boeiende componisten van zijn generatie.

Van Rossum geeft blijk van een uitzonderlijk orkestratietalent. Behalve heel wat werken voor orkest - met of zonder solist - heeft hij ook kamermuziek, scènemuziek en een opera geschreven. Zijn oeuvre voor piano is uiterst rijk en gevarieerd. Voor dit instrument, dat het zijne is en dat hij op uitmuntende wijze bespeelt, heeft hij werken geschreven waarvan enkele een ereplaats innemen in het geheel van zijn oeuvre.

Tijd en plaats van het gebeuren :

Focus sur nos compositeurs: Frederik Van Rossum
Zondag 26 september 2010 om 11.30 u
CC Etterbeek - Espace Senghor

Waversesteenweg 366
1040 Etterbeek

Meer info : www.senghor.be

Extra :
Frederik Van Rossum op www.muziekcentrum.be, www.cebedem.be en fr.wikipedia.org

15:04 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

The Dark Night of the Soul : Qntal en Estampie in één show in de Gentse Handelsbeurs

Qntal Het Festival van Vlaanderen Gent blinkt uit in het verleggen van grenzen. Dat bewijst het al 52 jaar. Ook in 2010 wordt verder gezocht en gedacht dan het evidente. De roots van de gothic worden letterlijk met de nazaat geconfronteerd in het wel erg grensverleggend concert 'The Dark Night of the Soul'. Tijdens het eerste deel van deze bijzondere voorstelling brengt de befaamde band Qntal traditionele middeleeuwse muziek. Na de pauze keert Qntal terug onder het alter ego Estampie en komt het publiek terecht in een heuse gothicscène waarin heden en verleden elkaar de hand reiken. Een aparte belevenis !

De befaamde band Qntal en diens alter ego Estampie werden opgericht door de klassiek getrainde muzikanten Michael Popp en zangeres Syrah (Sigrid Hausen). Begin jaren 1990 verraste Qntal de gothic scene met het album Qntal I en vooral met de club hit 'Ad Mortem Festinamus'. Estampie wordt qua genre tot de middeleeuwse muziek gerekend, maar is ook beïnvloed door de moderne muziek als pop en wereldmuziek. Er worden hoofdzakelijk middeleeuwse muziekinstrumenten gebruikt zonder elektronische versterking.

Michael Popp : "Estampie is een akoestisch project dat gebaseerd is op het authentiek geluid van origineel gecomponeerde muziek. Qntal kun je als een crossoverproject van electronische, zeg maar donkere muziek en bestaande originele melodiën zien. De muziek van Estampie ontstaat in de repeteerkamer, die van Qntal is op de computer gemaakt."

Artistiek coördinator Jelle Dierickx : "Gent Festival van Vlaanderen heeft in 2010 als thema 'Beyond dreams'. Het project met Qntal en Estampie past perfect in deze optiek. Gent Festival van Vlaanderen staat gekend om de vele avontuurlijke ideeën, maar deze muzikale belevenis gaat nog een stap verder. Bedoeling is om de vorm van een concert veranderen terwijl het concert bezig is. Dit om het 19de eeuwse concept van een concert nog eens op een andere manier in vraag te stellen. Wat start aLs een muzikale avond in klassieke zin verandert uiteindelijk in een gothic party. Net zoals Tarantino's fiLm 'From dusk till dawn' verandert van een road movie in een horrorfilm. Veel musici uit de gothicscène zijn klassek geschoold dus duurde de zoektocht naarde perfecte match niet Lang. Qntal, bij het grote publiek bekend om hun clubhit 'Ad Mortem Festinamus', was direct enthousiast om dit project te realiseren. Twee kernleden van de groep, Syrah (alter ego van Sigi Hausen) en Michael Popp, maken tevens deel uit van Estampie. Zij zijn alvast niet in een hokje te vangen. Ze studeerden beiden onder meer in SaLzburg. Hausen werd specialiste in vocale muziek uit de Middeleeuwen en Popp studeerde historische uitvoeringspraktijk bij onder andere Nikolaus Harnoncourt. Beiden verdienden ze hun sporen in zowel muziek- als theaterwereld. Ze verkennen daarbij vlotjes de werelden van klassiek, experimenteel en pop.

Tijdens het eerste deel brengt Estampie de première van hun Al Andaluz project. Daarin brengen ze liederen uit zowel christelijke, sefardische als arabische traditie. Centraal staat het Palestinalied van Walther von der Vogelweide, wellicht het bekendste lied in de context van de kruistochten. Dat liedvormt tevens de verbindende schakel met het tweede deel waarin QntaL het beste van zichzelf geeft. De zangeressen in het eerste deeL zijn Mara Aranda, Iman Kandoussi en Sigi Hausen. Zij worden bijgestaan door MichaeL Popp, Ernst Schwindl, Aziz Samsaoui, Chota Martinez en Sascha Gotowtschikow. Daarna nemen de vaste bandleden van Qntal het over zijnde Syrah, Michael Popp, Fil en Markus Köstner." (*)

Tijd en plaats van het gebeuren :

Qntal/ Estampie : The Dark Night of the Soul
Zaterdag 25 september om 20.15 u
Handelsbeurs

Kouter 29
9000 Gent

Meer info : www.festivalgent.be, www.handelsbeurs.be, www.qntal.de en www.estampie.de

Extra :
Qntal op youtube en www.myspace.com/qntal
Interview Qntal. Ons doel is de mensheid aantonen wat voor een breed spectrum die middeleeuwse muziek eigenlijk wel had, Didier Becu op www.darkentries.be, 08/09/2010
(*) Artistiek coördinator Jelle Dierickx geeft meer uitleg over de geschiedenis van gothic op www.festivalgent.be

Elders op Oorgetuige :
Festival Van Vlaanderen Gent neemt je mee naar hogere sferen, 12/09/2010

Berkijk alvast Qntals Palestinalied op tekst van Walter von der Vogelweide (1170 - 1230) - live in Leipzig, 2003

07:00 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

20/09/2010

De Tragedie van het Applaus op het raakvlak van beeldende kunst en muziek

Eric Sleichim De groepstentoonstelling 'De Tragedie van het Applaus', samengebracht door OHNO COOPERATION (Jan Lauwers & Maarten Seghers), toont werk van Nicolas Field, Rombout Willems, Jan Lauwers, Maarten Seghers en OHNO COOPERATION, een splintergroep van Needcompany. Deze expo kadert in het grote najaarsproject over 'schoonheid', 'the Good, the Bad & the Ugly' in CC Strombeek. De vernissage op zaterdag 25 september wordt een bruisende avond met o.a. een concert met alle betrokken kunstenaars en met Eric Sleichim als special guest.

Tijdens de opening van de groepstentoonstelling 'De Tragedie van het Applaus' vindt er in de schouwburg van CC Strombeek een gratis concert plaats met de deelnemende kunstenaars. OHNO COOPERATION speelde recentelijk verschillende gigs met o.m. Jean-Marc Montera, Fritz Welch en Egill Saebjörnsson. In Strombeek confronteren Maarten Seghers en Jan Lauwers zich met Rombout Willems, Nicolas Field en Eric Sleichim (foto), die als special guest wordt uitgenodigd. Eric Sleichim zal deze keer geen saxofoon spelen, maar gitaar. Naast eigen werk en improvisaties zullen er fragmenten te horen zijn van o.a. Domenico Scarlatti, J.S. Bach, Alonso Mudarra, John Cage, James Tenney en Tristan Murail.

Eric Sleichim, bezieler van BL!NDMAN, verwerkt theatraliteit en ruimtegebruik in zijn manier van componeren. Sleichim stelt zich tot doel artistieke concepten die aan de basis liggen van het werk van beeldende kunstenaars als Duchamp of Beuys te vertalen naar een muzikale taal. Met de klassieke saxofoonkwartet-bezetting als uitgangspunt legt de voormalige mede-oprichter van Maximalist! zich toe op de de ontwikkeling van onconventionele speeltechnieken, waarbij hij verschillende kunstdisciplines doorkruist en het repertoire voor het instrument op eigenzinnige wijze uitbreidt. Met BL!NDMAN verkent hij voortdurend nieuwe technieken in compositie en uitvoeringspraktijk, zowel met nieuwe als oude muziek. Zijn bewerkingen van Bach en Mozart, zijn eigen composities en zijn langdurige ervaringen binnen het hedendaagse (muziek)theater, maken hem één van de meest veelzijdige Vlaamse componisten van het moment. Sleichim werkt, solo of met BL!NDMAN, vaak samen met kunstenaars uit andere disciplines (dansers, performers, theatermakers, schrijvers en beeldende kunstenaars).

OHNO COOPERATION (Brussel) is een splintergroep binnen Needcompany. Maarten Seghers en Jan Lauwers nemen de functie van nar ernstig. De nar die alles mocht zeggen tegen de koning, zonder gestraft te kunnen worden. Hun samenwerking uit zich in audiovisuele beelden, objecten en performances die reeds te zien waren in Frankfurt, Gent, Roubaix, Marseille, München, Marne-la-Vallée, ... Voor de tentoonstelling/ happening 'De Tragedie Van Het Applaus' treedt OHNO COOPERATION op als curatoren- en kunstenaarsduo.

De Tragedie Van Het Applaus
Voor de groepstentoonstelling De Tragedie Van Het Applaus-Strombeek treedt OHNO COOPERATION op als curator- en kunstenaarsduo. Ze nodigen muzikanten/kunstenaars Rombout Willems (NL) en Nicolas Field (CH) uit met werk dat zich situeert op het raakvlak van beeldende kunst en muziek. Met elementen uit de popmuziekcultuur (gitaar, headphones, feedback) gaan zij aan de slag. Een eerste aanzet van deze tentoonstelling was reeds te zien in La Condition Publique, Roubaix (2009). In Strombeek wordt het concept verder uitgewerkt en tonen zowel Maarten Seghers als Jan Lauwers nieuw beeldend werk.

In de tentoonstelling worden o.m. een landschap van iPod-headphones die met elkaar dialogeren (Nicolas Field - Think Thrice), een Gibson die op en neer wipt op een losgeslagen ezel, op zoek naar haar laatste song (Jan Lauwers - Last Guitar Monster), een lege kamer gevuld met een steeds nieuwe compositie van feedbackende luidsprekers, ontlokt door de warmte van een dansend componist of het voorbijgaan van de toeschouwer (Rombout Willems - receive-send-receive) en een kurkdroge, licht irriterende brombeer van Maarten Seghers geconfronteerd met The Guitarist (1987) van Jeff Wall.

OHNO COOPERATION hanteert voor deze happening/tentoonstelling een Adorniaanse visie op kunst: "kunst als onderzoek naar de materie". Meer specifiek naar de materie van popmuziek. Het woord 'tragedie' in de titel leidt naar de volgende vraagstellingen: de volgende vraagstellingen: "Is het applaus een waardemeter? Hoe groter het applaus, des te groter de kunst?" Het applaus op zich is een demagogisch gegeven dat in verbinding staat met het moment an sich, en dat ontstaat zonder enig interessant criterium. Sterker nog: het applaus zorgt er voor dat er van evolutie nauwelijks sprake is. Wanneer Keith Richard en Mick Jagger (I Can't Get No) Satisfaction componeren op achttienjarige leeftijd, bepaalt enkel en alleen het applaus dat ze diezelfde song quasi onveranderd blijven performen op hun zestigste. De tragedie van het applaus is de kracht van het succes dat de geest van de kunstenaar onverwijld corrumpeert.

Jan Lauwers (57) en Maarten Seghers (82) zijn twee kunstenaars van een verschillende generatie, die door het bestaan van popmuziek in dialoog zijn getreden. De kracht van popmuziek en het oerconservatieve iconische gedrag van popmuzikanten heeft dan ook een ontroerende kracht. Rond deze 'pop'-iconografie ontwikkelt OHNO COOPERATION sinds 2006 de installatie O.H.N.O.P.O.P.I.C.O.N.O. die ook voor "De Tragedie Van Het Applaus - Strombeek" als blijvende inspiratie geldt: een legertent (bedekt met krijttekeningen van Jan Lauwers), als huis van de popmuzikant, wordt omringd door videoprojecties (in samenwerking met Nico Leunen/Cobblersson Incorporated) van een starend en met regelmaat herhaaldelijk applaudisserend publiek. Dit beeld zorgt voor een ritualisering van de verhouding toeschouwer en entertainer en zet de live-toeschouwer en zijn appreciatie op een zijspoor. In de vorm van een concert maken zij hun muziek onderhevig aan de willekeurige dictatuur van het zich steeds opdringende, kunstmatig applaus.

De 'gast'-kunstenaars worden vanuit een (h)erkenning van een inspiratie en een onderzoeksrichting door OHNO COOPERATION samengebracht in "De Tragedie Van Het Applaus - Strombeek". Wat de deelnemende kunstenaars met elkaar delen is het 'kijken' naar popmuziek. De vragen die zij wel stellen, de vragen die echte popmuzikanten niet stellen: "Wat betekent een microfoon? Wat betekent feedback? Waarom gebruiken popmuzikanten allemaal hetzelfde licht? Wat is het verschil tussen Frank Sinatra's vlinderdas en de gepelde banaan in het achterwerk van GG Allen? Waarom kennen we allemaal de eerste drie woorden van een popsong maar nooit het vervolg?"

Nicolas Field (UK/CH, 1975) is geluidskunstenaar en drummer. Hij werkte mee aan diverse projecten van hedendaagse muziek tot jazz, van improvisatie tot elektronica voor dans- en theaterperformances. Daarnaast bouwt hij geluidsinstallaties. Recente samenwerking was er o.m. Buttercup Metal Polish met Alexandre Babel, Phô met Morten J. Olsen & Bjornar Habbestad, Le doigt de Galilee met Jaime Fenelly, The Same Girl met Gilles Aubry. Nicolas was mede-oprichter van N-Collective. Hij werkte samen met o.m. Peeesseye, Damo Suzuki, Otomo Yoshihide Jazz ensemble, Keiji Haino, Antoine Chessex, Æthenor, Jacques Demierre, Michel Doneda, Seijiro Murayama, Rova 4tet, Tom Tlalim, Robert van Heumen en Anthony Pateras en speelde concerten in Europa, Japan, Korea, Australië en USA. Think Thrice (2008) is een semi-interactieve installatie die als filter werkt, en zo visuele en sonore denkprocessen onthult waar men niet noodzakelijk controle over heeft, of die door anderen gecontroleerd worden.

Rombout Willems (NL, 1953) is muzikant en componist. Hij leeft en werkt in Haarlem. In De Service Garage (Amsterdam) stelde hij onlangs werk tentoon in de groepstentoonstelling Censored Pornography. Hij componeerde o.m. muziek voor verschillende Needcompany producties van Grace Ellen Barkey & Jan Lauwers. Daarnaast doceert hij aan de Gerrit Rietveld Academie en de Amsterdamse Hogeschool voor de Kunsten, afdeling Moderne Dans. Met de geluidsinstallatie receive-send-receive (2009) creëert Rombout Willems een auditief beeld met feedback, gegenereerd door de aanwezigheid van de toeschouwer.

Maarten Seghers (BE, 1982) is kunstenaar, muzikant en performer. Needcompany's Images of Affection (2002) was zijn eerste samenwerking met Jan Lauwers. Daarna componeerde hij muziek voor alle theater- en dansproducties van Lauwers en van Grace Ellen Barkey. Voor De Tragedie Van Het Applaus - Strombeek maakt hij nieuw werk. Fontein (Laat-Pornografisch Evenwicht) is een sculptuur uit hout en elektronica. Het werk tast het uitdrukkingsvermogen van het niets af. Het resultaat is een egocentrisch en onvermijdbaar ruimtelijk feit. Een ongeïnspireerde bak die onophoudelijk aandacht vraagt en zo het zijn laat winnen van het niet zijn. Een volgende stap in een werkproces rond intensiteit zonder intenties.

Jan Lauwers (BE, 1957) is een kunstenaar die zowat elk medium hanteert. De afgelopen twintig jaar werd hij wereldwijd bekend met zijn baanbrekend theaterwerk en zijn legendarische gezelschap Needcompany, opgericht in Brussel in 1986. Ondertussen bouwde hij aan een aanzienlijk oeuvre beeldend werk dat o.m. in een overzichtstentoonstelling in BOZAR (Brussel, 2007) te zien was. Voor De Tragedie Van Het Applaus creëerde hij Last Guitar Monster.

Tijd en plaats van het gebeuren :

De Tragedie van het Applaus
Van zaterdag 25 september 2010 tot en met do 21 oktober 2010, dagelijks van 10.00 u tot 22.00 u
Openingsconcert op zaterdag 25 september 2010 om 20.00 u
CC Strombeek

Gemeenteplein
1853 Grimbergen (Strombeek-Bever)

Meer info : www.ccstrombeek.be en www.needcompany.org

Extra :
Eric Sleichim op www.blindman.be en www.matrix-new-music.be

15:00 Gepost in Concert, expositie, Muziek | Permalink |  Facebook

Super-8 films Paul Clipson met live geïmproviseerde soundtrack in Bozar

Paul Clipson De ravissante en elegante Super-8 films van Paul Clipson (VS) zijn lyrische exploraties van licht en beweging. Zijn beelden, grotendeels à l'improviste gemonteerd in de camera, onthullen de energie, sensualiteit en ritmes waar we in het alledaagse leven al te vaak blind voor blijven. In zijn gelaagde studies schemert de invloed door van experimentele filmmakers zoals Stan Brakhage, Marie Menken, Bruce Conner en Bruce Baillie, maar ook van de talloze klankkunstenaars en muzikanten met wie hij geregeld samenwerkt, zoals Jefre Cantu-Ledesma, Gregg Kowalsky en William Fowler Collins.

Voor de gelegenheid wordt een selectie van zijn recent filmwerk voor het eerst begeleid door een live geïmproviseerde soundtrack van Bram Devens (alias Ignatz, BE) en Paul Labrecque (alias Head of Wantastiquet, ook lid van Sunburned Hand of the Man, US). Beide muzikanten bouwen met hun bezwerende klankexploraties eigengereid voort op de 'American Primitivism' traditie, waar vooral de geduchte, nietsontziende geest van John Fahey in rondwaart.

Bram Devens, experimenteel striptekenaar en nog experimentelere muzikant, heeft drie lp's uitgebracht bij KRAAK³. Devens martelde al op zijn vijftiende cassettes door de spoel te verfrommelen of buiten te laten liggen in een regenbui. Onder de naam Ignatz (geleend van een personage uit George Herriman's Krazy kat, een bevreemdende stripreeks uit 1910) maakt Devens akoestische songs die omwikkeld zijn met effecten en drijven op improvisatie en spontaniteit.

Paul Labrecque is een gitarist uit Vermont die sinds zeven jaar deel uit maakt van het impro rock collectief Sunburned Hand Of The Man. Daarnaast maakt hij al ruim tien jaar solo muziek, al is het pas sinds een jaar of vijf dat er van hem spaarzaam en gelimiteerd een drietal albums verschenen. Met het gebruik van banjo, gitaar en veldopnamen maakt Paul Labrecque muziek als Head Of Wantastiquet die instrumentaal, sferisch en vooral melancholiek van toon is. Muziek die doet denken aan klanken die als het ware naar je toegewaaid worden vanaf een eenzaam in de bossen gelegen boerderij. Dit is niet al te vreemd want Paul Labrecque vindt zijn inspiratie voornamelijk in de rust en eenzaamheid van de natuur.

Tijd en plaats van het gebeuren :

Paul Clipson, live soundtrack Ignatz & Paul Labrecque
Zaterdag 25 september 2010 om 20.00 u
Bozar Studio

Ravensteinstraat 23
1000 Brussel

Meer info : www.bozar.be en www.courtisane.be

Extra :
Paul Clipson op youtube
Ignatz : www.myspace.com/ignazt
Ignatz. Zoeken en aftasten, Joeri Bruyninckx op www.urbanmag.be, 14/04/2007

07:00 Gepost in Concert, Film, Muziek | Permalink |  Facebook

19/09/2010

Concertgebouw Brugge ontvangt muzikale vrijheidsstrijder Frederic Rzewski

Frederic Rzewski Vrijheid. Een begrip waarmee je de Amerikaanse componist Frederic Rzewski het best kunt beschrijven. Zowel in zijn sociaal engagement als in zijn muziek die vaak groeit uit improvisatie, is vrijheid een constante. Met het 'Domein Frederic Rzewski' wijdt Concertgebouw Brugge op 25 en 26 september een weekend aan deze bevlogen componist én pianist. Een interview met Rzewski, een filminstallatie en natuurlijk verschillende concerten met de bekendste muziek en een wereldcreatie van de componist gunnen kenner en leek een intense blik op de virtuoze geest van deze kunstenaar.

Frederic Rzewski (1938) is een Amerikaan die al het grootste deel van zijn leven in Europa woont en een bijzondere band met ons land heeft: hij doceerde jarenlang compositie aan het Conservatorium van Luik. Zijn gloednieuwe werk Brussels Diary toont hoe sterk de artiest en zijn werk nog steeds met ons land verweven zijn. Critici beschouwen hem vandaag bovendien als een van de meest persoonlijke stemmen van de hedendaagse muziek.

Als artiest is Rzewski moeilijk onder één noemer te plaatsen. In de jaren zestig maakte hij furore als mede-oprichter van het experimentele collectief Musica Elettronica Viva. Sindsdien is zijn oeuvre heel divers, met bovenal een weelde aan muziek voor zijn eigen instrument, de piano. De variatiereeks The People United Will Never Be Defeated is uitgegroeid tot een echte klassieker. Het monumentale en uiterst virtuoze pianowerk is gebaseerd op het strijdlied 'El pueblo unido', symbool voor het protest tegen de Chileense dictator Pinochet. Als componist wordt hij vooral geassocieerd met grote politiek geëngageerde meesterwerken als "Coming Together" en "Attica". Rzewski's invloed op de jongere generaties componisten en uitvoerders is niet te onderschatten. Zijn samenwerkingen met namen als Steve Lacy, Anthony Braxton, Dave Holland, John Cage en Christian Wolf golden als ware impulsen voor generaties van artiesten, zoals de Velvet Underground en Living Theatre. Sinds de jaren zestig speelt hij een voortrekkersrol door onophoudelijk de muzikale normen en verwachtingspatronen te ondergraven.

Voor zijn muziek put Rzewski uit talrijke invloeden, waaronder avant-gardemuziek, klassieke repertoire, minimalisme en jazz. Dit rijke palet aan invloeden illustreert de essentie van zijn politiek beladen werk: vrijheid en gelijkheid, zowel tussen mensen als in de kunst. Zijn aandacht voor sociale thema's en politieke onderwerpen hebben de laatste jaren ruimte gemaakt voor werken die drijven op de spontaneïteit en vrijheid in de muziek zelf.

Tijdens dit Domein staat Frederic Rzewski niet enkel centraal als componist -met een ruime greep uit zijn oeuvre van de jaren 1970 tot nu- maar ook als pianist en als persoonlijkheid. Zijn werk wordt gedurende dit weekend door diverse gerenommeerde musici én door hemzelf gebracht. Met een lezing en een filminstallatie krijgt het publiek een inzicht in de politieke situatie van Chili en de ideeën van deze componist.

Champ d'Action : Spoor Rzewski - za 25/09 om 20.00 u
Het pionierswerk van Frederic Rzewski op het gebied van improvisatie en elektronische muziek blijft inspireren. Champ d'Action treedt in zijn spoor en brengt een overzicht van zijn omvangrijke oeuvre. Het bekende Winnsboro Cotton Mill Blues voor piano is gebaseerd op een arbeidersprotestlied en maakt deel uit van de North American Ballads. Pianist Yutaka Oya brengt de blues zoals je ze nog nooit gehoord hebt. In To The Earth voor percussie en stem brengt percussionist Marcel Andriessen een ode aan de aarde met behulp van 'gestemde bloempotten'. Ook in het werk Main Drag, een roadstory voor negen musici, vormt de percussiepartij de stuwende kracht. Voor Les Moutons de Panurge, een haast legendarische brok minimal music uit 1969, liet Rzewski zich inspireren door het kuddegedrag van schapen. De ogenschijnlijk eenvoudige partituur is een ware uitputtingsslag voor de muzikanten.

Interview met Frederic Rzewski door Maarten Beirens - za 25/09 om 22.00 u
Frederic Rzewski, Night Crossing with Fisherman door Daan Vandewalle en Keiko Shichijo

Rzewski plays Rzewski - zo 26/09 om 11.00 u
Een Domein Rzewski zou niet volledig zijn zonder de unieke pianist Frederic Rzewski zélf een concert te laten geven, en uiteraard volledig met eigen werk. In de jaren zestig stond Rzewski vooral bekend als vertolker en vurig pleitbezorger van een hele generatie vernieuwende componisten. Als componist heeft hij de intieme band met 'zijn' instrument nooit losgelaten. Rzewski speelt drie bundels (Boeken 5, 6 en 7) uit zijn recentste pianocyclus, de Nano Sonatas. Dit zijn reeksen van zeer gebalde pianowerkjes, waarin hij - in zijn kenmerkende eclectische stijl - zowel een brede waaier van expressieve schakeringen uit de piano haalt, als zeer diverse muzikale ideeën laat opborrelen. Zo gebald als de individuele sonates zijn, zo alomvattend is de cyclus waarvan ze allemaal deeltjes zijn. Als afsluiter brengt Rzewski een pianoduet met Daan Vandewalle.

Lezing door Liesbeth Walkiers over de politieke situatie in Chili in de jaren 1970 - zo 26/09 om 14.00 u

Daan Vandewalle : The People United Will Never Be Defeated - zo 26/09 om 15.00 u
Op 11 september 1973 maakte een staatsgreep in Chili een bruusk einde aan het linkse bewind van president Salvador Allende en werd de basis gelegd voor de dictatuur van Augusto Pinochet. Door de grootschalige vervolging, folteringen en moorden op oppositieleden kreeg dit regime een zeer kwalijke reputatie, wat een hevige internationale respons opwekte. Een van de symbolen van dat protest was het strijdlied El pueblo unido jamas sera vencido van de Chileense componist Sergio Ortega. In 1975 nam Frederic Rzewski deze melodie als uitgangspunt voor een monumentaal pianowerk: een reeks van 36 variaties, in het verlengde van Beethovens Diabellivariaties, die evenzeer overweldigen door hun muzikale vindingrijkheid als door hun politieke zeggingskracht. Pianist Daan Vandewalle gaat de confrontatie aan met Rzewski's meest emblematische pianowerk.

Het Collectief : Coming together - zo 26/09 om 17.00 u
In dit concert staat een première centraal, met name die van Frederic Rzewski's nieuwste compositie voor de kwintetbezetting van Het Collectief. Daarnaast horen we van hem Mary's Dream uit 1984 en Coming together uit 1971. Dit laatste werk combineert sociaal engagement met een sterke, autonome muzikale structuur. De inspiratie voor Coming Together (en voor het verwante werk Attica) haalde Rzewski uit de gevangenisopstand in Attica in de staat New York, die bijzonder bloederig neergeslagen werd. Het werk gebruikt een tekst uit een brief van Sam Melville, een van de leiders van de opstand, die daarbij om het leven kwam. In die brief beschrijft hij de ervaring van het verstrijken van de tijd achter de gevangenismuren. Gedreven door een stuwende baslijn en hoekige minimalistische motieven, maakte Frederic Rzewski er een pakkende meditatie over tijd en vergankelijkheid van. Het concert wordt aangevuld met enkele composities van geestesgenoten Henri Pousseur en Louis Andriessen.

Doorlopend is er de filminstallatie 'Attica' van Manon De Boer. Het werk is gebaseerd op de gelijknamige compositie uit 1971 van Frederic Rzewski, alsook op diens partituur Coming Together. Beide composities werden geschreven naar aanleiding van revoltes in de New Yorkse staatsgevangenis Attica, waarbij verschillende mannen omkwamen. De compositie Attica gaat over het moment van vrijlating van één van die gevangenen, een halfjaar na de opstand.

Tijd en plaats van het gebeuren :

Domein Frederic Rzewski
Zaterdag 25 en zondag 26 september 2010
Concertgebouw Brugge

't Zand 34
8000 Brugge

Meer info : www.concertgebouw.be
-----------------------
Champ d'Action & Zwerm : Spoor Rzewski
Woensdag 24 november 2010 om 20.00 u
deSingel Muziekstudio

Desguinlei 25
2018 Antwerpen

Meer info : www.desingel.be, www.champdaction.be en www.zwerm.be

Extra :
Frederic Rzewski op www.composers21.com en youtube
Perfect Sound Forever: Interview with Frederic Rzweski , Daniel Varela op www.furious.com, maart 2003
Composer/Pianist Frederic Rzewski. A Conversation with Bruce Duffie op www.kcstudio.com, januari 1995
Op www.dekreun.be kun je 7 van de 36 variaties uit Rzewski's 'The people united will never be defeated' integraal beluisteren
Attica, filminstallatie van Manon de Boer, Ive Stevenheydens op www.brusselnieuws.be, 23/01/2008
Henri Pousseur : www.henripousseur.net en www.arsmusica.be
Louis Andriessen op www.donemus.nl en www.boosey.com
Louis Andriessen (1939-) Beeldenstormer op www.musicalifeiten.nl

Elders op Oorgetuige :
Daan Vandewalle brengt monumentale meesterwerk van Rzweski op Gentse Vleugels, 17/07/2010
Coming Together : An evening with political inspired art, 4/06/2008

Bekijk alvast Frederic Rzewski's Winnsboro Cotton Mill Blues, uitgevoerd door pianist Roger Wright

07:00 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook