11/10/2010

Merkwaardige confrontaties op derde festivaldag Follow the Sound

Jacques Coursil Het is opvallend hoeveel gevallen of gewoonweg vergeten (free)jazzhelden de laatste jaren een al dan niet succesvolle comeback maken. Midden jaren zestig behoorde trompettist Jacques Coursil (foto) tot het select groepje trompettisten dat de creatieve jazz in de VS nieuwe richtingen uitstuurde. Maar na enkele succesvolle jaren gaf hij de muziek op om zich op het lesgeven te kunnen concentreren. John Zorn (die nota bene ooit Franse les van hem kreeg) overtuigde hem in 2005 tot een comeback met het album 'Minimal Brass' en sindsdien staat Coursil opnieuw op de muzikale kaart. Het Jacques Coursil Quartet mag de derde festivaldag van Follow the Sound op gang trappen. Vervolgens mogen van saxofonist Håkon Kornstad en de zoetgevooisde zangeres Sidsel Endresen, beiden uit Noorwegen, hun ding doen. Ivar Grydeland, Tonny Kluften en Ingar Zach, oftewel Huntsville, ook al afkomstig uit Noorwegen, krijgen voor de gelegenheid het gezelschap van de Franse klarinettist en percussionist Xavier Charles, een specialist in solowerk én open confrontaties. Een permanente projectie van Tony Oxley's schilderijen tegen de achtergrond van 's mans elektronische muziek is vrijdag en zaterdag de kers op de taart van deze veelbelovende editie van Follow the Sound.

In 2005 maakte de Franse trompettist Jacques Coursil (geboren in Parijs in 1938 uit ouders van Fort de France, Martinique) tot ieders verbazing opnieuw een plaat. Coursil was in de jaren zestig actief in de New-Yorkse avant-garde waar hij speelde met onder anderen Bill Dixon, Alan Silva, Marion Brown, Sunny Murray, Frank Wright en Arthur Jones. Hij maakte toen ook enkele plaatopnamen, waaronder het opmerkelijke 'Black Suite'. Maar daarna koos hij resoluut voor een academische loopbaan in de logica en de linguïstiek.
'Minimal Brass' bewees dat Coursil al die tijd muzikaal niet had stilgezeten. Zo had hij onder meer circular breathing geleerd (van Jimmy Owens) en is zijn stijl geëvolueerd naar een uiterst minimalisme. Op de cd's 'Clameurs' en 'On a Trail of Tears' (met onder anderen Bobby Few en de oude strijdmakkers Alan Silva en Sunny Murray) gebruikt hij zijn trompet bijna als een percussie-instrument. Op Follow The Sound wordt hij uitgedaagd door drie jonge Fransen.

Toen Håkon Kornstad (1977) studeerde aan het jazzconservatorium van Trondheim (Noorwegen), was hij weg van Stan Getz. Coltrane was nog een etappe te ver, hij begreep dat niet zo goed. Intussen is er veel water naar de zee gevloeid en is Kornstad uitgegroeid tot een van de spilfiguren van de hedendaagse jazz in Noorwegen. We kennen die scene vooral van toetsenist Bugge Wesseltoft, maar ze herbergt ook minder bekende interessante persoonlijkheden.
Kornstad heeft zijn sporen verdiend in verschillende ensembles, maar zijn interesse lijkt steeds meer te gaan in de richting van solowerk en duo's. Als solist is hij enorm veelzijdig: op zijn recentste cd 'Dwell Time' speelt hij tenorsax, bassax, flutonette en fluit, vaak in combinatie met live looping, allemaal vrij geïmproviseerd. Ook in duo gebruikt hij vaak live looping, bijvoorbeeld in zijn performances met zangeres Sidsel Endresen (1952). In die performances hangt een merkwaardige gespannen sfeer, bijna alsof beide muzikanten zich comfortabeler voelen als ze alleen op het podium staan, maar toch weten dat de muziek sterker uit de confrontatie komt.

De Noren Ivar Grydeland, Tonny Kluften en Ingar Zach spelen al sinds eind jaren negentig samen in diverse combinaties zoals het kwartet HISS en het wisselend gezelschap No Spaghetti Edition. De focus lag toen bijna uitsluitend op vrije improvisatie, maar dat veranderde drastisch toen ze in 2005 Huntsville oprichtten. In dit trio is improvisatie slechts een van de vele ingrediënten. Compositie is even belangrijk, net zoals cross-referenties aan de meest uiteenlopende muzikale (en extra-muzikale) tradities. Huntsville confronteert aleatorische muziek met folk, traditionele jazz met drones, bruitages en noise. Akoestische instrumenten nemen het op tegen elektronica. De contrasten zijn scherp, de botsingen minutieus voorbereid.
Op Follow The Sound worden hun demarches in goede banen geleid door klankingenieur Anders Aasebøe. Bovendien krijgen ze het gezelschap van de Franse klarinettist en percussionist Xavier Charles, een specialist in solowerk én open confrontaties. Hij is ook medestichter van het kunstenaarscollectief Vu d'Un Oeuf.

De Brit Tony Oxley is vooral bekend als toonaangevend percussionist. Hij was een van de eersten om elektronica in zijn percussiemateriaal te integreren en is onder meer de vaste sparringpartner van pianist Cecil Taylor. Daarnaast is hij echter ook schilder, zoals nogal wat van zijn collega-percussionisten (bijvoorbeeld Han Bennink). Oxley schildert graag bizarre, ietwat naïef aandoende taferelen ergens op de grens tussen droom en werkelijkheid. Ze dragen titels zoals 'Floating phantoms at the art gallery', 'Play room' of 'Erotic workshop'. Hij gebruikt felle, vrolijke kleuren maar schildert ook duistere, donkere hoekjes. Op Follow the Sound wordt zijn werk doorlopend geprojecteerd tegen de achtergrond van Oxleys elektronische muziek.

Tijd en plaats van het gebeuren :

Jacques Coursil Quartet
Vrijdag 15 oktober 2010 om 20.00 u
Sidsel Endresen & Håkon Kornstad
Vrijdag 15 oktober 2010 om 21.30 u
Huntsville & Xavier Charles
Vrijdag 15 oktober 2010 om 23.00 u
Tony Oxley : Paintings & electronic music
Permanente projectie in de foyer op vrijdag 15 en zaterdag 16 oktober
deSingel
- Theaterstudio
Desguinlei 25
2018 Antwerpen

Meer info : www.followthesound.be en www.desingel.be

Extra :
Jacques Coursil : www.coursil.com en youtube
Håkon Kornstad : www.kornstad.com en youtube
Sidsel Endresen : www.sidselendresen.com en youtube
Huntsville : www.huntsville.no
Xavier Charles : www.vudunoeuf.asso.fr/xavier en youtube
Tony Oxley op www.efi.group.shef.ac.uk en youtube

Elders op Oorgetuige :
Follow the Sound : vier hoogdagen voor improvisatiemuziek in Antwerpen, 7/10/2010

Bekijk alvast Håkon Kornstad aan het werk met bas & tenorsaxofoon, melodica, fluit en Electrix Repeater

16:00 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

Muzikale blind date met Ictus en Peter Vermeersch in de Handelsbeurs

Peter Vermeersch 'Blind Date' is een nieuwe concertvorm van Ictus en de Handelsbeurs waarbij het publiek op voorhand niet weet wat er gespeeld zal worden. Zonder voorkennis over uitvoerders, componisten en stijlperiodes wordt een onbevangen luisteren gestimuleerd. Het verrassingselement prikkelt de nieuwsgierigheid van het publiek, dat zich zo ten volle kan overleveren aan de muziek op het moment zelf. Voor de eerste editie van dit luisterexperiment stelden Ictus en de Handelsbeurs een compilatie van bekende en minder bekende werken samen. Geheel volgens de filosofie van het concert, werden deze werken zonder vermelding van titel en componist aan de Gentse componist en muzikale veelvraat Peter Vermeersch voorgelegd met de vraag er een selectie uit te maken. Een dubbele 'blind date' dus. Door de avond heen zal de identiteit van de gespeelde werken, zowel voor het publiek als voor de curator, op een originele manier onthuld worden. Een aanrader voor wie zich graag laat verrassen en van uitdagingen houdt !

Peter Vermeersch (1959) is in eerste instantie componist; maar hij is tevens architect, en speelt daarnaast klarinet, sax en keyboards. Hij speelde onder meer bij Maximalist!, richtte X-Legged Sally op (nadien opgesplitst in A Group en Flat Earth Society), werkte samen met choreograaf Wim Vandekeybus, en met de dansgroep Rosas. Compositorisch beweegt hij zich tussen klassiek, rock en improvisatie: hij schreef zowel voor het Arditti kwartet, als voor de Zappa Memorial
(1995), Prima La Musica en Arno.

Belgische creatie
Er staat echter meer op het programma van Blind Date dan de top drie van Peter Vermeersch alleen. Tom Pauwels (Ictus) : " We hebben gekeken welke bezetting nodig is voor de uitvoering van zijn top drie. Op basis van deze bezetting - cello, klarinet, harp, zang, piano en Fender Rhodes - hebben we nog drie andere stukken gezocht die we die avond gaan brengen. Peter zal dus live nog een bijkomende blind date hebben met enkele composities. Over die drie stukken ben ik trouwens erg gelukkig. Ik mag nu nog geen namen onthullen, maar kan wel al zeggen dat we tijdens Blind Date een Belgische creatie gaan doen van een waanzinnig goed stuk voor pianosolo. Eigenlijk erg spectaculair, maar we mogen hierover, trouw aan ons concept, geen reclame maken."

Communicatie centraal
Blind Date past in een zoektocht van Ictus naar andere concertvormen. In de reeks One-Only-One speelden ze op één avond tweemaal hetzelfde stuk en gaven tussen beide uitvoeringen in toelichting bij de compositie en de uitvoering. Ook voor Blind Date staat communicatie met het publiek centraal. Tom
Pauwels: "Blind Date past inderdaad binnen ons engagement om niet alleen de stukken uit te voeren, maar ook de muziek zo integraal mogelijk te communiceren. Er is niets mis mee om nieuwe muziek op die manier ingang te doen vinden bij een groter publiek. Misschien is dit ons antwoord op het verwijt van intellectualisme: niet slechts de muziek spelen, maar er ook over spreken. Nieuwe muziek zo brengen dat je het kan aanraken, kan vatten. Zelfs als professional kan je je ongelofelijk lost voelen tijdens een eerste beluistering van nieuwe muziek. Eén kapstok kan het verschil maken, om bij de muziek te kunnen aanhaken. Die gaan we ook tijdens Blind Date proberen aan te reiken. De aanwezigheid van muzikanten tijdens het gesprek met Peter heeft zo zijn voordelen. Je kan dingen erg direct tonen: even fast forwarden of rewinden, enkele maten opnieuw laten horen, meteen illustreren waar we het over hebben. Door de mensen te laten zien hoe de muziek werkt, door het voor hun ogen uiteen te rafelen, krijg je een veel interessantere en leukere luisterervaring. Dat is ons engagement ten opzichte van ons publiek: we willen iets meegeven, niet zomaar een concert spelen en dan snel naar huis."

In welke mate gaan mensen anders luisteren als ze niet weten wat ze horen? Tom Pauwels: "Het publiek van het klassieke repertoire komt naar stukken die het vaak al van binnen en van buiten kent. Men beoordeelt niet de compositie maar de uitvoering. Het publiek van nieuwe muziek wordt veel vaker geconfronteerd met stukken die 'nieuw' zijn, bijvoorbeeld bij creaties. Je kan niet anders dan ook de compositie zelf te gaan beoordelen. Eigenlijk vind ik het jammer dat dit niet vaker gedaan wordt bij het klassieke repertoire. Waarom zo kritiekloos luisteren naar de canon? Eens gecanoniseerd kan een componist niets meer fout doen, zo lijkt het. Veel muziek van Brahms bijvoorbeeld klinkt in mijn oren vaak te gefragmenteerd. In zijn vioolsonates is er volgens mij echt een instrumentaal probleem. Nu goed, het is mijn specialiteit niet, ik luister daar naar met meer naïeve oren, een beetje zoals ik naar nieuwe muziek luister. Tijdens Blind Date gaat het publiek zowel het stuk als de uitvoering heel onbevangen kunnen tegemoet treden, zonder taboes." ( *)

Tijd en plaats van het gebeuren :

Blind date : Ictus & Peter Vermeersch
Vrijdag 15 oktober 2010 om 20.15 u
Handelsbeurs

Kouter 29
9000 Gent

Meer info : www.handelsbeurs.be, www.ictus.be en www.fes.be

Extra :
Peter Vermeersch : www.fes.be en www.matrix-new-music.be
( *) Een muzikale blind date met Ictus en Peter Vermeersch in de Handelsbeurs. Een gesprek met Tom Pauwels, gitarist en artistiek adviseur bij Ictus, door Wannes Gyselinck op ictusensemble.blogspot.com, 1/10/2010
Een gesprek met Peter Vermeersch, Liesbeth De Voogdt en Wannes Gyselinck op ictusensemble.blogspot.com, 24/08/2010

Bekijk hier een korte samenvatting van het concert (film Bruno Hardt)

12:00 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

Muzikale verhalen vol lyriek, passie en bravoure met het NOB

Frederik Van Rossum Midden oktober verwelkomt het NOB de Amerikaanse dirigent James Gaffigan. Hij ontplooide zich als assistent bij het San Francisco Symphony Orchestra en het Cleveland Orchestra en als gastdirigent bij vooraanstaande Amerikaanse en Europese orkesten. Hij werd ook chef-dirigent van het Symfonieorkest van Luzern en eerste gastdirigent bij het Radio Filharmonisch Orkest in Nederland. Onder zijn leiding vertolkt het NOB zowel in het cultuurcentrum Hasselt als in het Paleis voor Schone Kunsten in Brussel beklijvende muzikale verhalen vol lyriek, passie en bravoure. Stravinsky's Vuurvogel, "met zijn ogen van edelstenen en zijn vlammende veren", wordt opnieuw tot leven gewekt. En na de lyrical story van Frederik Van Rossum (foto) brengt Sergei Khachatryan zijn lezing van Beethovens meesterlijke vioolconcerto. Deze Armeense violist werd vijf jaar geleden, op zijn 20ste, de winnaar van de Koningin Elisabethwedstrijd en werkte ondertussen met succes aan een mooie internationale carrière.

Frederik Van Rossum is een eigentijds componist met een romantisch temperament. Zijn muziek spreekt een ruim publiek aan, zeker nadat zijn eerste vioolconcerto het opgelegd werk werd voor de finale van de Koningin Elisabeth Wedstrijd in 1980. Gelijkaardige eigenschappen vinden we ook in Vuurvogel van Igor Stravinsky. Het is een mijlpaal in het oeuvre van de Russische meester en vormde de start van een lange samenwerking tussen de componist en Sergei Diaghilev van Les Ballets Russes. Sergey Khachatryan, eerste laureaat van de Koningin Elisabeth Wedstrijd Viool 2005, speelt met zijn ongeëvenaarde virtuositeit en muzikaliteit het ontroerend mooie vioolconcerto van Ludwig van Beethoven. De stem van zijn Huggins-Stradivarius uit 1708 zal de betovering nog vergroten.

Frederik Van Rossum (1939) volgde zijn muziekopleiding aan het Koninklijk Conservatorium van Brussel. In 1965 behaalde hij de Eerste Grote Prijs van Rome. Hij kende een groot succes in zijn carrière als pedagoog en componist. Aan de Koninklijke Conservatoria van Brussel en Luik was hij tewerkgesteld als docent piano, muziekanalyse en contrapunt. Hij werd tevens directeur van de Muziekacademie van Watermaal-Bosvoorde. Sinds enkele jaren is hij freelance componist. Zijn stijl is in de grond tradioneel, maar hij maakt goed gebruik van een aantal expressionistische elementen die kenmerkend zijn voor de avant-gardistische beweging.

Zijn muziek - bewust hyperdramatisch van aard - openbaart een eigentijds romantisch temperament. Treffend zijn de eloquentie en de intensiteit van zijn krachtige, uitermate geïnspireerde taal, beurtelings lyrisch en dramatisch. Deze muziek, die vaak evolueert in een paroxystisch klimaat, spreekt een ruim publiek aan. Ongetwijfeld is dit een verklaring voor de steeds groeiende internationale bekendheid van Frederik van Rossum, die vandaag de dag trouwens erkend wordt als één van de meest boeiende componisten van zijn generatie.

Van Rossum geeft blijk van een uitzonderlijk orkestratietalent. Behalve heel wat werken voor orkest - met of zonder solist - heeft hij ook kamermuziek, scènemuziek en een opera geschreven. Zijn oeuvre voor piano is uiterst rijk en gevarieerd. Voor dit instrument, dat het zijne is en dat hij op uitmuntende wijze bespeelt, heeft hij werken geschreven waarvan enkele een ereplaats innemen in het geheel van zijn oeuvre.

Programma :

  • Frederik Van Rossum, Lyrical story, opus 50
  • Ludwig van Beethoven, Konzert für Violine und Orchester in D, opus 61
  • Igor Stravinsky, De Vuurvogel, suite (1945)

Tijd en plaats van het gebeuren :

NOB & Sergei Khachatryan : Frederik Van Rossum, Beethoven, Stravinsky
Donderdag 14 oktober 2010 om 20.00 u
(Inleiding om 19.15 u )
CC Hasselt
Kunstlaan 5
3500 Hasselt

Meer info : www.ccha.be en www.nob-onb.be
--------------------------
Vrijdag 15 oktober 2010 om 20.00 u (Inleiding door Katleen Van Bavel om 19.30 u )
Bozar - Henry Le Boeufzaal
Ravensteinstraat 23
1000 Brussel

Meer info : www.bozar.be en www.nob-onb.be

Extra :
Frederik Van Rossum op www.muziekcentrum.be, www.cebedem.be en fr.wikipedia.org
James Gaffigan : www.jamesgaffigan.com
Sergei Khachatryan : www.sergeykhachatryan.net

Elders op Oorgetuige :
Frederik van Rossum in de kijker in Espace Senghor, 21/09/2010

07:00 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

10/10/2010

Verrassende en intrigerende klanken op de tweede festivaldag van Follow the Sound

Vincent Courtois Ook op de tweede festivaldag presenteert Follow the Sound een opmerkelijk trio, want die dag mogen Kris Defoort, Wolter Wierbos en Vincent Courtois (foto) de avond openen. Daarna volgt het project ex Machina van contrabassist Ernst Glerum. Alleen met zijn instrument brengt Glerum een ode aan de klassieke ritmesectie van bas en drums, waarbij hij af en toe geholpen wordt door een kleine drumsample links of rechts. Daarnaast worden er beelden geprojecteerd van kunstenares Annegien Haselager, die de achtergrond vormen van dit improvisatieconcert. Als afsluiter trekst trompettist Axel Dörner alle registers open. Deze Berlijner geniet vooralsnog weinig bekendheid maar is zonder twijfel een van de interessantste figuren van de Europese jazz- en improvisatiemuziek. Met het kwartet Die Enttäuschung liet hij zich al opmerken met Monk-interpretaties en ouderwetse freejazz, maar in het gezelschap van John Schröder (piano), Clayton Thomas (contrabas) en Oliver Steidle (drums) gaat hij nog enkele stapjes verder. Het kwartet opereert onder de naam Dörner / Schröder / Thomas / Steidle en verraste onlangs met het live opgenomen 'Das Treffen', waarop vrije improvisatie hand in hand gaat met gemanipuleerde effecten, samples en loops. Het resultaat klinkt als een op hol geslagen carrousel van indrukken die tijdens Follow the Sound opnieuw op volle toeren mag draaien.

Vincent Courtois woont in Parijs, Kris Defoort in Brussel, Wolter Wierbos in Amsterdam. Met een beetje mercantilisme had dit trio ook het Thalys Trio kunnen heten. Maar zo zitten ze niet in elkaar: deze ontmoeting is niet gegroeid uit opportunisme maar uit nieuwsgierigheid en muzikale honger.
Voor Kris Defoort is het een van de vele jazzprojecten die hij in 2010 wil realiseren. Hij heeft zich jarenlang in zijn werkkamer opgesloten om zijn tweede opera 'House of the Sleeping Beauties' te voltooien. Dat was een eenzaam werk: componeren is meten, passen, regelen, heel geduldig sleutelen. Soms duurt het dagen om een minuut muziek te maken. Daarom wil Defoort nu op adem komen in zijn tweede habitat, de jazz. Het soort jazz waarin een minuut ook echt een minuut is, met veel improvisatie, directe interactie, luisteren en spelen tegelijk. Vincent Courtois kennen we vooral als de wendbare cellist in verschillende projecten van Louis Sclavis. Soepelheid en speelsheid voeren ook de boventoon in het werk van Wolter Wierbos, onder meer een vaste waarde in het ICP-orkest van Misha Mengelberg.

Al enkele jaren werkt contrabassist Ernst Glerum aan zijn ietwat bevreemdende hommage aan de klassieke ritmesectie. Bevreemdend omdat er geen drummer aan te pas komt. Wel drumgeluiden, of samples ervan: geborstel, een kleine roffel, een shuffle. Daarbovenop worden beelden geprojecteerd van kunstenares Annegien Haselager. Beelden heel dicht op de huid. Snaren, holle ruimtes, houten welvingen. Erotiserend voor wie het zo wil zien. In elk geval nabij, heel nabij. En tegen die achtergrond improviseert Glerum op zijn contrabas. Bas en drums. Het is alsof we even op ontdekkingsreis gaan in die mysterieuze wereld, dat magische verbond tussen ritme en harmonie. We kijken endoscopisch. Maar we luisteren empirisch en empathisch.
Soms brengt Glerum dit project met een ruimer gezelschap, maar voor Follow The Sound is het hij alleen: zijn contrabas, wat samples, wat beelden.

Op papier lijkt het kwartet Dörner - Schröder - Thomas - Steidle er een van tamelijk traditionele snit: een ritmesectie (piano, bas en drums) plus trompet. Maar zo klinken ze helemaal niet. En dat komt niet alleen door de toevoeging van elektronica en een toverplankje genaamd 'chaospad' (ook bekend onder de merknaam Korg Kaoss Pad). Werkelijk alles is hier anders. Er is geen duidelijk ritme, er zijn geen thema's, er is zelfs geen leesbare spanningsboog. En toch is het spannend, heel spannend zelfs.
Dat is lang niet vanzelfsprekend. Tabula rasa staat chique, maar het is niet eenvoudig om op het achterblijvend puin iets aantrekkelijks te bouwen. Axel Dörner, John Schröder, Clayton Thomas en Oliver Steidle hebben een nieuw soort logica geconstrueerd. Een verhaal van klanken. Vreemde klanken en vertrouwde klanken, futuristische geluiden en oergeluiden. Ze stapelen niet lukraak, maar gaan heel zorgvuldig te werk, ze werken met scherpe contrasten in kleur en textuur. Kurkdroge percussieklanken worden gecounterd met lyrische ontboezemingen. Verrassend en intrigerend.

Tijd en plaats van het gebeuren :

Courtois - Defoort - Wierbos
Donderdag 14 oktober 2010 om 20.00 u
Ernst Glerum 'ex Machina'
Donderdag 14 oktober 2010 om 21.30 u
Dörner - Schröder - Thomas - Steidle
Donderdag 14 oktober 2010 om 23.00 u
deSingel
- Theaterstudio
Desguinlei 25
2018 Antwerpen

Meer info : www.followthesound.be en www.desingel.be

Extra :
Kris Defoort : www.krisdefoort.com, www.matrix-new-music.be, www.lod.be en youtube
Vincent Courtois : violoncelle.free.fr en youtube
Wolter Wierbos : www.wolterwierbos.nl en youtube
Ernst Glerum : www.ernstglerum.nl en youtube
Axel Dörner op de.wikipedia.org, www.efi.group.shef.ac.uk en youtube
John Schröder : www.john-schroeder.de en youtube
Clayton Thomas : www.myspace.com/doubleclayton
Oliver Steidle : www.myspace.com/oliversteidle

Elders op Oorgetuige :
Follow the Sound : vier hoogdagen voor improvisatiemuziek in Antwerpen, 7/10/2010
Hommage aan Nobelprijswinnaar Joseph Brodsky en zijn intense poëzie over de zin van het leven, de dood en de liefde, 26/09/2010
House of the Sleeping Beauties : een opera over afscheid nemen, ouderdom en dood, 3/05/2009

16:00 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

RE:NEW concert Champ d'Action & Spectra in het Conservatorium van Brussel

Gilles Gobert In het kader van RE:NEW MUSIC speelt SPECTRA i.s.m. Champ d'Action en studenten van het Koninklijk Conservatorium Brussel vijf werken van hedendaagse Europese componisten. RE:NEW MUSIC is een Europees netwerkproject waarbij ensembles van verschillende landen zich engageren om jaarlijks minstens vier stukken van componisten uit andere landen te spelen. RE:NEW MUSIC wil zo de circulatie en uitvoering van bestaande kwaliteitsvolle hedendaagse composities ondersteunen.

RE:NEW MUSIC is een Europees netwerkproject, waarbij tweeëntwintig ensembles voor hedendaagse muziek uit elf landen - waaronder België - zich engageren om jaarlijks minstens vier stukken van componisten uit het netwerk, die niet uit hun eigen land afkomstig zijn, te vertolken. De ensembles zelf bepalen jaarlijks welke acht werken voor hun eigen land worden toegevoegd aan een centrale database. Zo ondersteunt RE:NEW MUSIC de circulatie en uitvoering van bestaande kwaliteitsvolle hedendaagse composities in deze landen. Voor Vlaanderen nemen Champ d'Action en Spectra Ensemble deel aan RE:NEW MUSIC en zullen zij in 2010 negen werken uit het netwerk uitvoeren. Naast twee stukken van de Deense componist Simon Steen Andersen on het Transit Festival, brengt Champ d'Action in een gezamenlijk concert met het Spectra Ensemble in het Koninklijk Conservatorium Brussel werk van Joakim Sandgren (Zweden) en Gilles Gobert (België - Wallonie). Het Spectra Ensemble vertolkt er stukken van Bruno Mantovani (Frankrijk) en Daniel D'Adamo (Frankrijk). Musici van Champ d'Action, van het Spectra Ensemble en studenten van het Conservatorium Brussel spelen samen het stuk 'Vagues se brisant dans le vent' van de Franse componiste Edith Canat de Chizy.

Het RE:NEW MUSIC project is een initiatief van de Noorse componistenvereniging. Het wordt gecoördineerd door de Deense componistenvereniging in Kopenhagen en werkt met Europese subsidies. In Vlaanderen wordt het project ondersteund via Muziekcentrum Vlaanderen.

Gilles Gobert (foto) studeerde analyse, harmonie, contrapunt en koordirectie aan het conser vatorium van Bergen en compositie en orkestratie bij Claude Ledoux. Hij liep bovendien stage voor analyse en schrif tuur bij Jean-Claude Baertsoen, Jean-Pierre Deleuze en Jean-Marie Rens, voor compositie bij Helmut Lachenmann, Tristan Murail, Magnus Lindberg en Jonathan Harvey. Muziekinformatica volgde hij aan het Ircam. Momenteel onderwijst hij 'gewone' en computergestuurde compositie aan de conservatoria van Luik en Bergen. Hij is artistiek directeur van het ensemble voor hedendaagse muziek OII en van het vocaal ensemble Alternances.

Bruno Mantovani studeerde aan het conservatorium van Parijs (CNSM). Hij behaalde er de eerste prijs voor analyse, esthetica, orkestratie, compositie, muziekgeschiedenis en volgde bijkomende opleidingen aan de universiteit van Rouen (licentie muziekwetenschappen), de abdij van Royaumont (1995) en het Ircam (1998-1999). Hij werkte samen met beroemde dirigenten als Pierre Boulez, Emmanuel Krivine, Peter Eötvös Jonathan Nott, Laurence Equilbey … Hij werkt ook op regelmatige basis met ensembles als TM+, Alternance, Accentus, het Ensemble Intercontemporain, Quatuor Danel en verschillende orkesten. Ondanks zijn jeugdige leeftijd omvat Mantovani's oeuvre al een vijftigtal werken in heel wat verschillende genres, van solo tot opera. Mantovani won tal van prijzen op internationale wedstrijden en heel wat onderscheidingen voor zijn cd-opnames.

Edith Canat de Chizy over Vagues se brisant contre le vent (2006) : "Cette pièce pour flûte et ensemble s'inscrit dans le prolongement de mon travail sur les rapports peinture / musique, après Nicolas de Staël et Whistler. Ce titre est en effet celui d'une toile de Turner, impressionnant instantané de cette lutte entre les éléments. La flûte m'a paru particulièrement indiquée pour évoquer la tourbillonnante énergie qui se dégage de cette peinture. A l'inverse, cette oeuvre me permet de continuer aussi ma recherche sur une écriture essentiellement basée sur le geste instrumental, traduisant ainsi l'idée de mouvement que je poursuis à travers l'écriture pour cordes d'abord, étendue à présent à d'autres formations."

Programma :

  • Joakim Sandgren (°1965), Instrument Contondant (2006-2007) (Champ d'Action)
  • Gilles Gobert (°1971), Pièce pour piano, percussions et support audio (2009) (Champ d'Action) 
  • Daniel D'Adamo (°1966), Lames (2004) (SPECTRA)
  • Bruno Mantovani (°1974), D'Un Rêve Parti (1999) (SPECTRA)
  • Edith Canat de Chizy (°1950), Vagues se brisant dans le vent (2006) (Champ d'Action, SPECTRA, studenten)

Tijd en plaats van het gebeuren :

Champ d'Action & Spectra : RE:NEW MUSIC
Donderdag 14 oktober 2010 om 20.00 u
Koninklijk Conservatorium Brussel
- Kleine Concertzaal
Kleine Zavel 5
1000 Brussel

Meer info : www.spectraensemble.com, www.champdaction.be, www.renewmusic.org en www.kcb.be

Extra :
Joakim Sandgren : www.joakimsandgren.com
Gilles Gobert op www.arsmusica.be en www.compositeurs.be
Daniel D'Adamo op brahms.ircam.fr en youtube
Bruno Mantovani : www.brunomantovani.com, www.arsmusica.be, brahms.ircam.fr en youtube
Review : Bruno Mantovani, 'Troisième Round', Bert Van Herck op Kwadratuur.be, 23/09/2004
Edith Canat de Chizy : www.edithcanatdechizy.com, brahms.ircam.fr, www.henry-lemoine.com en youtube

07:00 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

09/10/2010

Ricky Seabra en Dirk Verstockt maken performance op basis van cultfilm Koyaanisqatsi

Koyaanisqatsi In 1982 liet Godfrey Reggio zijn film Koyaanisqatsi los op de mensheid, een apocalyptisch visioen van een doldraaiende wereld, op bezwerende muziek van Philip Glass. Dertig jaar later is de wereld er slechter aan toe dan toen, is Koyaanisqatsi verzopen in de visuele indigestie van de massamedia en worstelt Ricky Seabra ermee om deze eco-cultklassieker op het toneel te brengen. Wordt het een 're-enactment' of een herinterpretatie van de boodschap van de film, nl. dat we veel te snel en 'uit balans' leven ?

De Braziliaans-Amerikaanse kunstenaar Ricky Seabra creëert op het toneel een soort live cinema. Hij gebruikt geen special effects, integendeel, hij probeert de 'visuele integriteit' van de beelden te vrijwaren en geeft ze een nieuwe context in een mix van live animatie, muziek en vertelling. Seabra wil in zijn werk altijd oplossingen aanreiken, je mag dus een uniek recept verwachten om de wereld te redden. Voor Koyaanisqatsi - The Performance werkt hij opnieuw samen met de Brusselse theaterregisseur Dirk Verstockt.

'Koyaanisqatsi - Life out of balance' is een cultklassieker uit de jaren '80 met een hypnotiserende soundtrack van componist Philip Glass. Met versnelde en vertraagde beelden van o.a. drukke straten, gehaaste mensen, instortende gebouwen, voorbijrazende auto's, skylines met wolkenkrabbers en dreigende donderwolken, stelde Koyaanisqatsi de relatie tussen mens, natuur en technologie in vraag. De film zorgde destijds voor nogal wat ophef en vormt nu nog steeds een inspiratiebron voor hedendaagse artiesten: muzikant Sufjan Stevens haalde er de mosterd voor zijn film 'The BQE', maar ook videoclips van Madonna en zelfs The Spice Girls verwijzen naar de film. Maar hoe breng je als theatermaker een woordenloze film op scène ? En kan je in deze tijden nog om de ecologische boodschap van de film heen ? Seabra en Verstockt brouwen een origineel antwoord op de vragen die de film bij hen oproept...

Ze leggen ze inhoud, techniek en esthetiek van de film bloot op het podium aan de hand van nieuwe beelden, spoken word en live muziek op typisch Braziliaanse instrumenten als de viola caipira en violão de choro. Zo creëren ze een nieuwe theatraal universum waar moda (Braziliaans blues), palmbomen en koeien samenkomen op een manier die enkel kan ontspruiten aan de visuele vernuften van Seabra en Verstockt.

Ricky Seabra is een Braziliaans acteur die vaak in België werkt. Zijn voorstellingen zijn lecture-performances waaruit veel engagement spreekt zonder zwaar op de hand te worden. Ook in 'Koyaanisqatsi - The Performance' plukt Seabra gretig uit de moderne cultuur waarin reality tv, videoclips, photoshop en youtube alomtegenwoordig zijn. Zoals steeds is zijn voorstelling komisch en confronterend tegelijk.

Tijd en plaats van het gebeuren :

Ricky Seabra & Dirk Verstockt : Koyaanisqatsi - The Performance
Donderdag 14, vrijdag 15 en zaterdag 16 oktober 2010, telkens om 20.30 u
Kaaistudio's

Onze-Lieve-Vrouw van Vaakstraat 81
1000 Brussel

Meer info : www.kaaitheater.be

De originele versie van Koyaanisqatsi zal voor en na de voorstellingen te bekijken zijn. Op 15 en 16/10 zijn er nagesprekken na de voorstelling.
----------------------------
Vrijdag 22 en zaterdag 23 oktober 2010, telkens om 20.00 u
Minardschouwburg Gent

Walpoortstraat 15
9000 Gent

Meer info : www.vooruit.be en www.minard.be

Extra :
Ricky Seabra : www.rickyseabra.com
Koyaanisqatsi op IMDB, Wikipedia (en) en youtube

Elders op Oorgetuige :
Almost Cinema 2010 : een alternatieve visie op cinema, 6/10/2010

13:00 Gepost in Concert, Film, Muziek | Permalink |  Facebook

Filmconcert en opmerkelijk trio op openingsavond Follow the Sound

Matt Darriau's Paradox Trio, Battleship Potemkin Het festival Follow the Sound presenteert tijdens de eerste twee dagen telkens een opmerkelijk trio. Woensdag 13 oktober is het de beurt aan het Britse drietal Bourne-Kane-Davis, voor deze gelegenheid gekoppeld aan trompettist Laurent Blondiau (bekend van Mäâk's Spirit) en de Nederlandse ICP-apostel Ab Baars. De openingsavond begint met een concert van Matt Dariau's Paradox Trio (foto) dat een tijdje geleden muziek schreef bij Eisensteins klassieker 'Battleship Potemkin'. De dramatische (en soms vrij gruwelijke) gebeurtenissen van de film worden door de aangrijpende klezmermelodieën en de ruwe, geïmproviseerde passages extra beklemtoond zodat niemand door deze voorstelling onbewogen zal blijven.

Sergei Eisenstein (1898 - 1948) wilde dat er voor zijn 'Pantserkruiser Potemkin' (1925) zowat elke twintig jaar een nieuwe soundtrack zou worden gemaakt. Dat zou zijn propagandafilm, een vlijmscherpe aanklacht tegen het tsaristische regime, telkens nieuw leven moeten inblazen. De film zelf is een meesterwerk, vooral door de fijnzinnige ritmische beeldmontage, maar met de soundtrack liep het in het begin wat fout. Componist Edmund Meisel moest de klus in twaalf dagen klaren. Dat lukte alleen met kunstgrepen en snel knip- en plakwerk. Ter vervanging werd vaak muziek van Dmitri Shostakovich gebruikt, maar pas recent werden echt nieuwe soundtracks gemaakt, onder meer door de Pet Shop Boys en Del Rey & The Sun Kings.
New-Yorker Matt Darriau schreef een partituur met een sterk ritmische inslag, in lijn met Eisensteins visie. Ze ondersteunt de film schitterend en is tegelijk heel eigenzinnig. Darriau combineert balkan- en klezmermelodieën met jazzimprovisatie in een vaak erg merkwaardige mix. Voor de trappenscène in Odessa - het hoogtepunt van de film - gebruikt hij bijvoorbeeld stukken uit De Internationale, gespeeld als een dronkemanslied.

Dat Matthew Bourne nogal controversieel is, lijdt geen twijfel. Zijn pianospel is meestal erg fysiek en toch ook lyrisch. Wellicht daarom wordt hij vaak vergeleken met Cecil Taylor. Luister naar 'America' en 'Random' op zijn cd The Molde Concert: de gelijkenis is treffend. Maar Bourne werkt ook veel met samples, zoals in tape-loops gedraaide fragmenten van The Simpsons. Het trio met Dave Kane en Steven Davis kiest voor een combinatie van vrije improvisatie en repertoirewerk van Monk, Annette Peacock en Carla Bley. Scherp en hevig, maar ook met een vleugje swing, zij het vaak slechts tussen de plooien. Voor de gelegenheid kruisen ze de degens met de Belgische trompettist Laurent Blondiau (stuurman van Mâäk's Spirit) en de Nederlandse rietblazer Ab Baars (de man die met één noot soms het hele ICP-orkest doet wankelen).

Tijd en plaats van het gebeuren :

Filmconcert: Battleship Potemkin
Woensdag 13 oktober 2010 om 20.00 u
( Inleiding door Hugo De Craen om 19.15 u )
Bourne - Kane - Davis meet Laurent Blondiau & Ab Baars
Woensdag 13 oktober 2010 om 22.00 u

deSingel - Theaterstudio
Desguinlei 25
2018 Antwerpen

Meer info : www.followthesound.be en www.desingel.be

Extra :
Matt Darriau : www.mattdarriau.com en www.myspace.com/mattdarriau
Matt Darriau Paradox Trio op youtube
Sergei Eisenstein op www.imdb.com
Matthew Bourne : www.matthewbourne.com
Laurent Blondiau op www.muziekcentrum.be
Ab Baars : www.myspace.com/abbaars

Elders op Oorgetuige :
Follow the Sound : vier hoogdagen voor improvisatiemuziek in Antwerpen, 7/10/2010

Hier zie je Matt Darriau's Paradox Trio aan het werk in het Bimhuis in Amsterdam (februari 2010)



De 'trappenscène in Odessa' uit Eisensteins 'Battleship Potemkin'



en het trio Bourne - Kane - Davis feat. Paul Dunmall in de Vortex Jazz Club in Londen( augustus 2009)

07:00 Gepost in Concert, Film, Muziek | Permalink |  Facebook

08/10/2010

Uniek componistenportret Karel Goeyvaerts in Leuven

Karel Goeyvaerts Karel Goeyvaerts (foto) was de belangrijkste Vlaamse componist uit de vorige eeuw. Passie voor deze bijzondere figuur brengt Champ d'Action, Danel Kwartet, Jan Michiels en Inge Spinette op woensdag 20 oktober samen op het podium van het Iers College in Leuven. Goeyvaerts' ophefmakende 'Sonate voor 2 piano's' luidt de geboorte in van het serialisme. 'Escale à Bahia' toont dan weer de frivole Goeyvaerts. De tekst van Blaise Cendrars 'Je ris, tu ris, nous rions; plus rien ne compte sauf ce rire que nous aimons... ' inspireert hem tot een pareltje vol Franse esprit. In de bezwerende 'Litanieën' sluit Goeyvaerts met succes aan bij de repetitieve muziek, terwijl het strijkkwartet 'De Zeven Zegels' intrigeert door klankschoonheid en expressie in de melodieën. Dit unieke componistenportret in deze uitzonderlijke bezetting is slechts eenmalig te horen in Leuven. Het concert wordt voorafgegaan door de presentatie van een nieuw boek met de verzamelde geschriften van  Karel Goeyvaerts door Prof. Mark Delaere.

Het belang van Karel Goeyvaerts voor de muziekgeschiedenis van de voorbije eeuw kan moeilijk overschat worden. Als aanloop naar het portretconcert in het Iers College schetst musicoloog Jan Christiaens op woensdag 13 oktober leven en werk van deze bijzondere componist.

Karel Goeyvaerts werd geboren op 8 juni 1923 te Antwerpen, en overleed er op 3 februari 1993. Van 1943 tot 1947 studeerde hij piano, harmonie, contrapunt, fuga, compositie en muziekgeschiedenis aan het Koninklijk Vlaams Muziekconservatorium van Antwerpen. Daarna studeerde hij tot 1950 aan het Conservatoire National te Parijs, waar hij compositie volgde bij Darius Milhaud en analyse bij Olivier Messiaen, en waar hij zich bekwaamde in het bespelen van de Ondes Martenot bij de uitvinder van dit instrument, Maurice Martenot. Vooral Messiaen liet een grote indruk na op de jonge Goeyvaerts.

In de analyseklas van Olivier Messiaen had Goeyvaerts in sneltempo de verwezenlijkingen van de nieuwe muziek sinds 1910 in de vingers. Voor zijn eigen werk zag Goeyvaerts vooral mogelijkheden in Messiaens ritmische innovaties en in Anton Weberns structurele toepassing van de dodecafonie. In deze compositietechniek worden de twaalf tonen van het octaaf in een .reeks geordend die dan de structurele basis (zeg maar: de grammatica) van een compositie gaat vormen. Webern had dit reeksprincipe nu zodanig geperfectioneerd dat zowel de muzikale inhoud als de muzikale vorm rechtstreeks uit de oorspronkelijke reeks of serie voortvloeiden. Karel Goeyvaerts zou er als eerste in de muziekgeschiedenis in slagen om dit reeksprincipe niet alleen op toonhoogte toe te passen, maar ook op ritme, klanksterkte en articulatie.

Goeyvaerts zette ook als één van de eersten de stap naar de elektronische muziek, waardoor hij zowel de compositie als de uitvoering (via toonband) nog sterker kon disciplineren. Hij werkte ook regelmatig samen met Karlheinz Stockhausen.
Vanaf de jaren '60 zou Goeyvaerts niet meer in dezelfde mate aan de basis liggen van de ingrijpende veranderingen in de nieuwe muziek, maar hij zou die veranderingen wel op de voet blijven volgen.

In zijn opus ultimum, de grootschalige opera Aquarius (1983-93), vloeit dit allemaal samen. Goeyvaerts heeft echter nooit de volledige uitvoering van het werk tijdens Antwerpen '93 in deSingel kunnen meemaken.

Naast componist was Goeyvaerts ook nog producent nieuwe muziek bij Radio 3, voorzitter van de Internationale Componisten Tribune, lid van de Koninklijke Academie voor Wetenschappen, Letteren en Schone Kunsten van België en eerste titularis van de KBC-leerstoel Nieuwe Muziek van de afdeling Musicologie aan de KU Leuven.

Programma :

  • Karel Goeyvaerts, Sonate voor 2 piano's
  • Karel Goeyvaerts, Escale à Bahia
  • Karel Goeyvaerts, Stuk voor piano en magnetofoon
  • Karel Goeyvaerts, Litanie I
  • Karel Goeyvaerts, De Zeven Zegels
  • Karel Goeyvaerts, Litanie IV

Tijd en plaats van het gebeuren :

Jan Christiaens : componistenportret Karel Goeyvaerts
Woensdag 13 oktober 2010 om 20.00 u
Stedelijk Conservatorium Leuven

Dirk Boutslaan 60-62
3000 Leuven

Meer info : www.matrix-new-music.be
---------------------------
Champ d'Action, Danel Kwartet, Jan Michiels & Inge Spinette : Componistenportret Karel Goeyvaerts
Woensdag 20 oktober 2010 om 20.00 u
(Inleiding door Jan Christiaens om 20.15 u - boekpresentatie Mark Delaere om 19.30 u)
Iers College Leuven
Janseniusstraat 1
3000 Leuven

Meer info : www.festivalvlaamsbrabant.be, www.champdaction.be, www.quatuordanel.com en www.michielsjan.be

Extra :
Karel Goeyvaerts op www.matrix-new-music.be, www.cebedem.be en youtube

Elders op Oorgetuige :
Novecento : van Berlijns cabaret tot Cubaanse pianomuziek in Leuven, 17/09/2010
Goeyvaerts' Aquarius : een betoverend mooie utopie als testament, 1/06/2009
Champ d'Action brengt hulde aan Karel Goeyvaerts, 31/05/2009
Kagel, Goeyvaerts & Abrahamsen : een bonte muzikale mix met een flinke portie humor, 28/01/2008

Beluister alvast Karel Goeyvaerts Sonate nr 1 voor 2 piano's, uitgevoerd door Champ d'Action

07:00 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

07/10/2010

Lithophiola : snaren versus stenen balancerend op het scherp van de snee

Dominica Eyckmans De muzikale duizendpoot Dominica Eyckmans levert al lang substantiële bijdragen aan de concerten in Logos : soms als altvioliste, maar ook als zangeres, danseres of performer. Op dit concert out ze zich voor de gelegenheid als tegenspeler van litofonist Tony Di Napoli, en dat doet ze aan de hand van improvisaties en muziek van Nadia Dewez, Jean-Luc Boevé en John Dowland. Een avondvullende voorstelling met in de hoofdrollen snaren versus stenen, balancerend op het scherp van de snee.

Lithophiola, zoals deze voorstelling werd betiteld, draait om de originele en betoverende combinatie van een klassiek instrument bij uitstek (altviool) en een onorthodoks en origineel instrument ('origineel' in beide betekenissen van het woord): de door Tony Di Napoli geconstrueerde litofoon. Een litofoon ? (Grieks: lithos = steen; phonos = klank) is een percussieinstrument dat bestaat uit één of meer stukken steen die klinken als men erop slaat. De stenen kunnen ophangen zijn of, zoals bij de xylofoon, op een klanktafel liggen).

De samenwerking tussen Dominica en Tony ontstond in 2009 naar aanleiding van LABO#7, een initiatief dat mensen - al dan niet met een muzikale achtergrond - wil aanzetten om hun eigen innerlijke klankwereld te ontdekken en te verklanken. Dat doen ze in samenwerking met een professionele componist en met steeds andere combinaties van twee instrumenten als vertrekpunt. Voor de zevende editie - onder supervisie van de Luikse componiste Paula Defresne - tekenden Dominica en Tony volmondig. Hun combinatie sloeg erg aan en ze besloten dan ook als duo verder te evolueren. Naast het al improviserend ontginnen van hun klankpotentieel spelen ze op dit concert ook twee composities die uit LABO#7 voortkwamen: Le souffle de lame van Nadia Dewez ('lame' dat ook als 'l'âme' kan geïnterpreteerd worden en dus zowel naar de ziel als naar de stenen toetsen van de litofoon verwijst) en het ecologisch geïnspireerde Bornéo van Jean-Luc Boevé.

Dominica Eyckmans is aktief in een behoorlijk breed muzikaal spectrum: zowel in de klassieke wereld (ze is onder meer chambriste met Frederik Croene en laureate van de Stichting 'Roeping') als in jazz (o.a. met Charles Loos, Steve Houben, ...), improvisatie en variété (An Pierlé) voelt ze zich thuis. De laatste jaren legt ze zich voornamelijk toe op hedendaagse en experimentele muziek.

De Fransman Tony Di Napoli (1967) noemt zichzelf 'Sculpteur Musicien'. Hij studeerde beeldhouwkunst aan de Sint-Lukasakademie voor Schone Kunsten in Luik en trok nadien naar Patan (Nepal) en Pietrassanta (Italië) om zich verder te specialiseren in allerlei vormen van steenbewerking. Zijn output evolueert al snel naar het conflict tussen onvergankelijkheid (gesymboliseerd door de steen) en vergankelijkheid (in de gedaante van zachtere, tijdsgebonden materie zoals groenten, boombladeren of zand-korrels). Sedert 1989 organiseert hij daar tentoonstellingen mee, die reeds plaatsvonden in België, Nederland, Luxemburg, Frankrijk, Italië en Duitsland.

In 1994 creëerde hij zijn eerste zelfbouwinstrumenten: een set stenen gongs van uiteenlopende vormen en afmetingen en grote plaatvormige stenen die hij op resonatoren monteert. Hij deed diepgaand onderzoek naar en inventariseerde nagenoeg alles wat als muziekinstrument op bazis van steen berust. Dat culmineerde in zijn tot nog toe belangrijkste verwezenlijking, Un Rêve De Pierre (2003) waarin hij zijn ideeënwereld ten volle uiteenzette. Sedert 2008 is Di Napoli vastbenoemd als professor aan de Académie Internationale d'Eté de Libramont. Hij werkt vaak samen met artiesten uit andere diciplines: theater, dans, improvisatie, beeldende kunsten en - in dit geval - met een muzikale duizendpoot zoals Dominica Eyckmans.

Programma :

  • Nadia Dewez, Le Souffle de Lame
  • Improvisation in Modus 1
  • Dowland / Eyckmans, If my Complaints for voice, viola and lithophone
  • Jean-Luc Boevé, Bornéo
  • Improvisation in Modus 2

Tijd en plaats van het gebeuren :

Dominica Eyckmans & Toni Di Napoli : Lithophiola
Zaterdag 9 oktober 2010 om 20.30 u
L'An Vert
Rue Mathieu Polain 4
4020 Liège
Meer info : www.lanvert.be
-----------------------
Dinsdag 12 oktober 2010 om 20.00 u
Logos Tetraëder
Bomastraat 26-28
9000 Gent

Meer info : www.logosfoundation.org

Extra :
Dominica Eyckmans op www.muziekcentrum.be

Elders op Oorgetuige :
Dominica Eyckmans op nocturne Arpia in Herzele, 22/09/2010
Dominica Eyckmans & Erwin Van Bogaerts in Orgel op Maandag, 16/09/2010
Dominica Eyckmans & Frederik Croene stellen nieuwste cd voor in Kasteel d'Ursel, 21/06/2010

15:00 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

Follow the Sound : vier hoogdagen voor improvisatiemuziek in Antwerpen

Jacques Coursil De jaarlijkse hoogdagen voor improvisatiemuziek in Antwerpen vinden al sinds 2008 plaats onder het motto Follow the Sound. De inspiratie voor deze nieuwe naam komt van niemand minder dan Ornette Coleman, die zijn concert op Jazz Middelheim 2007 aanvatte met de woorden: "Follow the sound, and we'll all be in the same room." Met Follow the Sound wordt deSingel ook dit najaar weer enkele dagen omgetoverd tot dé ontmoetingsplaats voor muzikale vrijbuiters uit alle windstreken.

Follow the Sound is het belangrijkste internationale evenement voor geïmproviseerde muziek in Vlaanderen. Het is de voortzetting van het in 1973 opgerichte Free Music festival, dat ontstond in de schoot van de Werkgroep Improviserende Musici (W.I.M.) als protest tegen de toen door Jazz Middelheim gehanteerde gagenormen. Ver verwijderd van het oorspronkelijke anti-festival, is Follow the Sound in 2010 enkel en alleen gebaseerd op muzikale motieven. Voor deze editie wordt het zwaartepunt niet bij een individu of een ensemble gelegd, maar gaat het programma breder en dieper dan ooit met naast een brede kijk op hedendaagse improvisatiemuziek ook ruimte voor bijvoorbeeld vernieuwende klezmer en avontuurlijk kamermuziek.

Vier avonden lang klinkt in de Theaterstudio van deSingel avontuurlijke muziek uit eigen land, Europa en de USA. Met grote namen en legendes, waaronder de herrezen trompettist Jacques Coursil (foto). Of het kransje virtuozen verzameld rond monument Fred Van Hove, pianist, pionier en medegrondlegger van Follow The Sound. Met natuurlijk ook ontdekkingen en boeiende nieuwkomers: de verbluffende Matthew Bourne en de zijnen, de Scandinavische cowboys van Huntsville of de jonge Franse leeuwen rond Jacques Coursil.

Hun creaties kleuren buiten de lijntjes en voorbij de genres. Ze worden getekend door echo's uit jazz, klassiek, rock en meer. Virtuoos bespelen ze het hele terrein tussen eenvoudig en complex, tussen melodische inventies en verschroeiende noise, tussen herkenning en verrassing. Maar steeds doen ze beroep op een sterk persoonlijke muziektaal. Gedreven door nieuwsgierigheid en door het plezier van de improvisatie. In een geest van intense samenwerking en vaak ook van heerlijke tegenspraak.

Hommage aan Bill Dixon en herrezen trompetlegende Jacques Coursil
De 37e editie van het Follow The Sound festival brengt veel premières, projecties en creaties. O.a. van het nieuwe kwartet van de legendarische trompettist Jacques Coursil. Na een universitaire carrière als professor in de linguïstiek, keerde deze intrigerende figuur uit de nieuwe jazz van de sixties in 2005 terug naar de muziek met een verbluffende soloplaat voor het Tzadik label van John Zorn. Deze maand brengt Universal van hem 'Trails of Tears' uit. Op Follow The Sound stelt Coursil zijn nieuwe kwartet voor.

Aan het festivalprogramma werd op de valreep nog een bijzonder concert toegevoegd in herinnering aan Bill Dixon, de op 16 juni overleden pionier van de Amerikaanse avant garde. Onderhandelingen om Dixon en zijn ensemble in 2011 naar Follow The Sound, en voor het eerst, naar ons land te brengen waren reeds in een ver gevorderd stadium. Het hommageconcert kwam er nu in overleg tussen artistiek directeur Rob Leurentop en een aantal musici die elk op hun manier inspiratie vonden in de muziek en radicale levenshouding van Dixon. De trompettisten Stephen Haynes, Franz Koglmann, opnieuw Jacques Coursil, en bassist Barry Guy verenigen zich op Follow The Sound in diverse onuitgegeven combinaties. Bill Dixon (1925-2010) was trompettist, componist, docent en aanstichter van de beruchte October Revolution die in 1964 de free jazz en avant garde muziek in New York wilde promoten en de artiesten aanzette om zich te verenigen en de productie in eigen handen te nemen.

Festivalcreatie
I.s.m. Bimhuis Amsterdam presenteert het festival op de openingsdag een eigen Brits-Belgisch-Nederlandse creatie. Het spraakmakende trio Bourne-Kane-Davis vormt met hun gasten trompettist Laurent Blondiau (Maak's Spirit) en saxofonist Ab Baars (ICP) een onuitgegeven formatie waarvoor ze ook samen het repertoire creëren. Na de première op Follow The Sound spelen ze op 17 oktober nog in Amsterdam.

Ook film & video
Eigentijdse geluiden met invloeden uit de jazz, elektronica, avant rock en nieuwe muziek voeren de boventoon op Follow The Sound, met zoals steeds, veel aandacht voor improvisatie. Naar de gevleugelde woorden van saxofonist Ornette Coleman: "Follow The Sound and we'll all be in the same room". Ook film en video spelen een rol op dit festival. Zo is er o.m. een filmconcert met live muziek van het Matt Darriau Trio bij 'Battleship Potemkin' van Eisenstein, en gaan drummer Gerry Hemingway en bassist Ernst Glerum elk aan de slag met beeldmateriaal. Hemingway werkt daarbij live samen met videokunstenares Beth Warshafsky. Van het duo worden ook projecties getoond van hun verzamelde producties sinds 1989. Een bonus is de visionering van een eerste fragment uit Hemingway's eigen film over muziekbeleving.

Méér happening door nieuwe deSingel
Nieuw is dat het 4-daagse muziekfestival neerstrijkt in de pas geopende studioruimtes van deSingel. Het nieuwe gebouw staat volop in de belangstelling en werd in een overrompelend openingweekend door meer dan 15.000 nieuwsgierigen bezocht. De compacte en gezellige ruimte van de Theaterstudio is ideaal om de muziek die Follow The Sound brengt van dichtbij en in de beste omstandigheden te beleven. De aansluitende bar en publieke ruimtes geven volop gelegenheid om elkaar te ontmoeten in de echte festivalsfeer: platenstands, projecties, hapjes, drankjes. In de late uurtjes draaien festivalmuzikanten er hun favoriete platen.

Geluiden van nu
Opmerkelijk is de aanwezigheid van twee Scandinavische bands uit de stal van de labels Rune Grammofon en Jazzland: zangeres Sidsel Endresen met saxofonist Hakon Kornstadt en de muzikale cowboys van Huntsville. Op uitnodiging van de Antwerpse pianist en laureaat 2010 van de Sabamprijs voor de Gevestige Waarde Fred Van Hove wordt het festival besloten met de schok der improvisatoren: een eenmalige ontmoeting tussen de toonaangevende trio's B3B en Tarfala met basvirtuoos Barry Guy als spilfiguur. Voorts staan op het programma: de Duitse chaosgroep Dörner-Schröder-Thomas-Steidle, auteurs van 'Das Treffen'; en een aflevering in de reeks 'realtime encounters' van Kris Defoort. Tegenwoordig vooral bekend als operacomponist ('The woman who walked into doors', 'House of sleeping beauties') toont Defoort zich hier opnieuw als pianist, in een totaal geïmproviseerde ontmoeting met cellist Vincent Courtois en trombonist Wolter Wierbos.

Tijd en plaats van het gebeuren :

Follow the Sound 2010
Van woensdag 13 t.e.m. zaterdag 16 oktober 2010
deSingel

Desguinlei 25
2018 Antwerpen

Het volledige programma en alle verdere info vind je op www.followthesound.be en www.desingel.be

Extra :
Follow the Sound 2010. De staalkaart van improvisatie, Joachim Ceulemans op Kwadratuur.be, 17/09/2010
Follow The Sound Festival 2010:: Eén en al improvisatie, Guy Peters op www.goddeau.com, 6/10/2010

07:00 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook