13/11/2010

Percussief vuurwerk tijdens de Gent Tilburgse Slagwerkdagen

Edgar Varèse Van 17 t.e.m. 20 november slaan het Fontys Conservatorium Tilburg en het Gentse Conservatorium de handen in elkaar voor de Gent Tilburgse Slagwerkdagen. De eerste twee dagen worden gevuld met workshops. Op vrijdag en zaterdag zorgen de slagwerkstudenten van beide conservatoria voor een slotevenement van formaat. 13 slagwerkers bespelen maar liefst 200 percussie-instrumenten. Op het programma : vijf meesterwerken uit de twintigste eeuw. Ionisation (1929-1931) van Edgar Varèse (foto) is het allereerste stuk ooit voor alleen slagwerk geschreven en is hier tevens de aanleiding om beide slagwerkklassen bij elkaar te voegen voor twee indrukwekkende concerten.

Minoru Miki (1930) is een gevierd Japanse componist die een hele lijst composities, gaande van kamermuziek tot opera's, op zijn actief heeft staan. Hij is in binnen- en buitenland een groot bezieler van de traditionele Japanse instrumenten, en het is dan ook niet te verwonderen dat hij voor dat instrumentarium heel wat werken schreef. Minoru Miki is ook directeur van de Japan Federation of Composers, stichtte een eigen ensemble en zelfs een operahuis. Marimba Spiritual (1983) is geschreven ter nagedachtenis van de grote hongersnood in Ethiopië in hetzelfde jaar en behoort sindsdien tot het standaardrepertoire voor marimba.

Trommelen op bijzettafeltjes, krassen op de parketvloer en zwiepen met damesblaadjes, het kan allemaal in John Cage's "Living Room Music", een radicaal muziekstuk uit 1940 waarbij de mooiste klanken uit huishoudelijke objecten worden getoverd. Een ware happening in de aloude Cage-traditie: naast experimentele slagwerkstukken klinkt er ook poëzie van Gertrude Stein.

Louis Andriessen schreef 'Workers union' in 1975 voor orkest De Volharding. In die tijd speelde hij zelf nog piano in het orkest. Het stuk is een combinatie van individuele vrijheid en strenge discipline: het ritme is precies vastgelegd, maar de toonhoogte is slechts bij benadering aangegeven, op een éénlijnige notenbalk. Het is moeilijk om binnen die tegenstelling samen te spelen en gelijk te blijven, ongeveer zoals bij het organiseren en uitvoeren van politieke acties. Workers Union is een "symphonic movement for any loud sounding group of instruments". Toonhoogtes zijn niet traditioneel genoteerd, maar weergegeven ten opzichte van een centrale horizontale lijn, die overeenkomt met het middenregister van elk instrument. Andriessen stelt dat het werk alleen tot zijn recht komt als elke musicus speelt met de intentie dat zijn/haar partij essentieel is, net zoals in de politiek. Workers Union kan volgens de componist alleen slagen als elke uitvoerder zijn eigen partij belangrijk maakt. Daarbij vraagt Andriessen wel dat het werk dissonant, chromatisch en agressief zou klinken. Niet voor niets is het geschreven voor eender welke bezetting van luid klinkende instrumenten. Het resultaat is vaak energiek, ritmisch en spectaculair, wat van 'Workers Union' al decennia lang een publiekslieveling maakt.

De Amerikaanse avant-garde-componist Lou Harrison (1917 - 2003) was een van de eerste componisten die Aziatische instrumenten en westerse muziekstijlen bij elkaar heeft gebracht. Hij schreef opera's, symfonieën, concerten, balletmuziek en kamermuziek. Hij werkte in Los Angeles samen met Arnold Schönberg en hij schreef percussiestukken voor John Cage. Hij schreef ook voor choreografen en filmregisseurs. In zijn jonge jaren werkte hij als danser en dansbegeleider.
Harrison integreerde middeleeuwse dansen, baroksonates, rituelen van de Navajo-indianen, Indonesische orkestwerken en Koreaanse hofmuziek in zijn werken. Veel van zijn stukken hebben titels in de kunstmatige taal Esperanto. Harrison was vooral bekend door het gebruik van exotische (niet-westerse) instrumenten zoals de gamelan, maar ook eenvoudige conservenblikjes.

Programma :

  • Minoru Miki, Marimba Spritual
  • John Cage, Living Room Music
  • Louis Andriessen, Workers Union
  • Lou Harrison, The drums of Orpheus
  • Edgar Varèse, Ionisation

Tijd en plaats van het gebeuren :

Slotconcert Gent Tilburgse Slagwerkdagen
Vrijdag 19 november 2010 om 20.00 u
Koninklijk Conservatorium Gent
- Miryzaal
Hoogpoort 64
9000 Gent

Meer info : cons.hogent.be
------------------------------
Zaterdag 20 novemer 2010 om 15.00 u
Factorium Tilburg

Koningsplein 11a - Tilburg

Gratis toegang voor beide concerten

Extra :
Minoru Miki op en.wikipedia.org en youtube
John Cage : www.johncage.info en youtube
John Cage at Seventy: An Interview, Stephen Montague (1985) op UbuWeb Papers
John Cage Online : links compiled by Josh Ronsen
John Cage (1912 - 1992) : Goeroe of charlatan ?, Jan De Kruijff op www.musicalifeiten.nl
Louis Andriessen op www.muziekencyclopedie.nl en www.boosey.com
Louis Andriessen (1939-) Beeldenstormer op www.musicalifeiten.nl
Lou Harrison op en.wikipedia.org en youtube
Edgar Varèse op brahms.ircam.fr en youtube

Bekijk alvast Minoru Miki's Marimba Spritual



en John Cage's Living Room Music

00:16 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

12/11/2010

Stilistische knipogen naar het Witte Doek in Logos

Movies 'Movies' is meer dan film alleen. Het robotorkest van Stichting Logos belicht deze maand tal van aspekten van dit begrip, en op het programma krijg je dan ook een verscheidenheid aan arrangementen en nieuwe (film)muziekjes. Maar daarnaast kan 'movies' ook ruimer worden geïnterpreteerd als 'beweginkjes', en daar komt het interaktieve gedeelte aan te pas. Het wordt een spannende avond, waarin je meer dan één stilistische knipoog naar het Witte Doek zal ondergaan.

Na de doortocht van het jaarlijkse Filmfestival Gent is het de beurt aan de iets alternatievere benadering van het medium 'movies'. Het thema van deze novemberspecial draait rond allerhande muziekjes die iets met film of beweging te maken hebben. En de bij Logos werkzame componisten hebben nagenoeg allemaal, elk op zijn/haar terrein, hun stappen gezet in die wondere wereld waarin klank en beeld verenigd werden.

Zo zijn er uit de oude doos nog de 16mm films Pietje Rood, Die Geisterbahn en Sonomobilofonie die Godfried-Willem Raes indertijd componeerde in samenwerking met respektievelijk Gerda Verheecke, Raimund Krumme en Lieve De Pelsmaecker. Kristof Lauwers schreef in 2009 de ouverture voor een videoclip van het KASK die moest dienen voor de Erfgoeddag '09.

In 2006 werd het <M&M> ensemble aangeschreven door de Vlaams-Duitse 3D-videaste Lieve Vanderschaeve. Zij was geïntrigeerd door de klanken van het robotorkest en had met haar projekt BurdenBirds een videoloop gemaakt die ze door de robots wou laten ondersteunen. Kris De Baerdemacker, Kristof Lauwers en Sebastian Bradt gingen erop in om elk een stukje van 2 minuten te schrijven voor een beeldsequens die zichzelf herhaalde. Sedertdien is BurdenBirds wellicht een van de meest gespeelde demonstratiestukken voor de geleide bezoeken geworden. Niet lang nadien tekende Sebastian Bradt voor de volledige soundtrack van Haar Haar, eindprojekt van de stop motion-animator Bart Van De Plas.

Er zijn dus sporen, en of die verdiend zijn, dat kun jij als trouwe bezoeker nog steeds het best beoordelen. De Logos crew brengt je ook ditmaal een keur aan creaties en frisse arrangementen.

Tijd en plaats van het gebeuren :

<M&M> Movies
Woensdag 17 november 2010 om 20.00 u
Logos Tetraëder
Bomastraat 26-28
9000 Gent

Meer info : www.logosfoundation.org

07:30 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

11/11/2010

Totem : BL!NDMAN gaat aan de slag met platendraaiers

Totem De goeie ouwe pick-up of turntable beleeft een tweede jeugd als instrument. Voor Totem werkt opper- BL!NDMAN Eric Sleichim samen met de Britse componist en turntable-virtuoos Matt Wright. Met hun acht platendraaiers creëren de musici van BL!NDMAN een bevreemdende wereld die het instrument, dat vooral gebruikt wordt in het 'clubcircuit', in de sfeer van de nieuwe muziek brengt. De Nederlandse videokunstenares Olga Mink maakt voor dit programma een video-environment op maat.

Eric Sleichim heeft met zijn saxofoonkwartet BL!NDMAN altijd al nieuwe speeltechnieken en nieuw repertoire verkend. In 2008 riep hij drie nieuwe kwartetten in het leven: BL!NDMAN [drums], [strings] en [vox]. Vier kwartetten, twee generaties, ontelbare mogelijkheden voor unieke kruisbestuivingen. In het werk van componist Matt Wright vervaagt de grens tussen concert- en clubcultuur. Zijn oeuvre reikt van partituren voor oudemuziekensembles tot grote events waarvoor dj's, musici en digitale media worden ingezet.

In 'Totem' werken twee Blindmankwartetten aan een programma waarvan het instrumentarium hoofdzakelijk uit turntables bestaat. Artistiek leider Eric Sleichim werkt voor de gelegenheid intensief samen met de jonge Britse componist/turntablist Matthew Wright en met de Nederlandse videaste Olga Mink.Wright doet in zijn werk onderzoek naar de al dan niet ruimtelijke transformatie van klank. Zo maakt 'Contact theatre', een werk voor zes platenspelers, gebruik van tevoren opgenomen grammofoonplaten. De doelgerichte vernieling van de platen maakt al het gehoorde geleidelijk onderhevig aan erosie. Sleichim schreef voor dit concert een werk voor acht platendraaiers. De uitvoerende musici zullen een bevreemdende wereld creëren die het instrument, vooral aanwezig in het clubcircuit, introduceert in de hedendaagse klassieke muziek.

Eric Sleichim over het programma : "We zijn vertrokken vanuit bestaande werken van Matthew Wright en van mij. Uiteindelijk zijn er maar twee volledig nieuwe werken in dit programma: 'Totem for Brussels' van Matt en 'Melting Wax', een werk dat hij en ik samen maken.

We beginnen met 'Mass for Turntables'. Een symbolische keuze in de zin dat dit het eerste stuk was dat ik ooit voor turntables heb geschreven. Enerzijds gaat het hierbij om verregaande abstractie: het is gebouwd op pure sinustonen van test-LP's, heel strak. Luisteren naar sinustonen blijft een vreemde ervaring, bijna ondraagijk. Maar anderzijds speelt ook de onvolmaaktheid van het medium. Na een paar keer spelen, gaan LP's immers kraken. De gebreken, de ruis en zelfs de krassen zijn allemaal dingen die meespelen en die hebben een poëtische waarde. Ik heb met drie verschillende testplaten gewerkt en door de draaisnelheid op minimum of maximum te zetten, kan je meerdere toonhoogtes maken uit een heel beperkt aantal sinustonen.

'Mixtape Zen' is voor percussiekwartet geschreven. Wright gebruikt de platendraaiers als metronomen (door merktekens op een LP aan te brengen en die aan een bepaalde snelheid rond te laten draaien, geven die het tempo aan). Hij combineert dat met loops van klassieke muziek-LP's en percussie op allerlei objecten. Het is echt een percussiestuk in de zin dat het heel virtuoos van tempo- en ritmecombinaties is, waar percussionisten doorgaans sterk in zijn. Het begint met verspreide ritmische ideeën en mondt uit in statische 'drones': aangehouden tonen op Tibetaanse klankschalen die op de draaitafels ronddraaien.

'Contact Theatre' componeerde Matt Wright aanvankelijk voor 6 muzikanten. Voor deze versie bewerkte hij het voor 8 muzikanten. Dit stuk plaatst een extreem omgaan met vinyl centraal, met extreme DJ-handelingen als rewind (het manueel heel snel terugdraaien van de vinyl) of het werpen van de naald tegen de vinyl. Het is niet bepaald zachtaardig voor de LP's en de naalden. Alles gebeurt hier in een hyperactieve canon: het is een echt polyfoon concept en net als bij 'Mixtape Zen' mondt dat uit in lange tonen – in dit geval synthesizer-klanken.

'Strange Attractors' is een werk dat ik al geschreven had voor 'Transfo', maar dat ik hier verder uitwerk voor slechts 8 musici (in plaats van 16), die nu ook de taken van de 'ontbrekende' muzikanten erbij nemen: de strijkers gebruiken dus ook hun stem en de percussionisten manipuleren niet enkel de turntables, maar ook infrarood-sensoren die de klank live vervormen. We gebruiken hier oude demonstratie-LP's, waarop geluidstechnici uitleggen hoe je een platendraaier moet afstellen enzovoort. Daar speelt een greintje nostalgie mee naar het LP-tijdperk. De andere platen die we gebruiken zijn 'pinky-records': dat zijn vinylplaten met digitale code, waardoor je via computer aan die LP's het audiomateriaal kan toewijzen wat je wil en dan daarmee kan gaan scratchen. Normaal worden die afgespeeld via een computer die dat digitale signaal weer omzet in audio, maar wij gebruiken ze rechtstreeks. Dan hoor je digitale piepjes, een beetje zoals bij een modem en als je dat door elkaar begint te gebruiken, klinkt het wat als een mierenkolonie. Naast de stemmen die van de demonstratie-LP's komen, zijn de opgenomen stemmen van BLINDMAN [vox], ons zangkwartet dat hier dus virtueel aanwezig is, de enige menselijke elementen in dit voor de rest heel 'technologisch' aandoend stuk.

De 'Totem for Brussels' is het derde stuk in een cyclus van 'totems' waar Matthew Wright aan werkt. De turntable als metronoom blijft gehandhaafd in al Wrights totem-stukken, maar voor de rest legt hij telkens andere accenten. In dit geval is dit dat er letterlijk een totem wordt opgebouwd.
Ik heb tot nu toe niets over het visuele aspect gezegd, maar het is belangrijk te weten dat heel deze voorstelling eigenlijk is opgevat als een installatie. De turntables zijn over de ruimte verdeeld en het publiek kan daartussen wandelen. In het midden van de zaal wordt een echte totem gebouwd met stellagemateriaal waar ook percussie-instrumenten deel van uitmaken. Dit is enige stuk op het programma waar het strijkkwartet op hun eigen instrumenten speelt, maar dan met een volledig gesatureerde klank doordat de snaren met zilverpapier zijn omwikkeld, wat alles vervormt.

Het laatste stuk heeft wellicht de meest menselijke textuur. 'Melting Wax' is een echt afsluitend tutti, met naast de acht musici die tot dan toe aan het werk waren ook ikzelf op baritonsax en Matthew Wright eerst op computer en daarna op tuba. Uiteindelijk komen we ook hier tot één grote lang aangehouden 'drone' , waarbij de ademhaling van sax en tuba heel belangrijk wordt. "

En over de functie van de videobeelden : "De keuze voor video is ingegeven door de club-associaties van de turntables: het principe van de VJ in combinatie met DJ. Ik ben op zoek gegaan naar een videokunstenaar met een voet in beide werelden en heb die gevonden in de Nederlandse Olga Mink. Zij is een jonge kunstenares die zelf ook werkt als VJ maar ook zeer conceptuele ideeën heeft en in haar werk vaak echt redeneert als een plastisch kunstenaar. We hebben haar gevraagd aan het werk te gaan met de materie waar wij op auditief vlak mee werken en wat mij verraste, was dat dat voor haar heel moeilijk bleek. Zij is erg bekommerd om hoe ze met haar beelden in een juiste, grondige dialoog kan treden met wat er klankmatig gebeurt: het volstaat niet om gewoon wat leuke beelden te tonen terwijl de muziek bezig is.
Ook de video zoekt een archaïsch contact met de materie op. Bij de muziek is dat het directe contact met de vinyl, de naald die je tactiel door de groef laat gaan. Voor de video zal er in real-time met de projectoren zelf gewerkt worden. Door die te verplaatsen, kan je bijvoorbeeld de ruimte letterlijk met beelden aftasten en als het ware laten metamorfoseren. " (*)

Programma :

  • Matthew Wright/Eric Sleichim, Melting Wax
  • Matthew Wright, Contact Theater
  • Matthew Wright, Mixtape Zen
  • Matthew Wright, Totem for Brussels (creatie)
  • Eric Sleichim, New Work for 8 turntables (creatie)

Tijd en plaats van het gebeuren :

BL!NDMAN [drums] + [strings] : Totem
Woensdag 17 november 2010 om 20.00 u
(inleiding door Maarten Beirens om 19.15 u )
deSingel - Muziekstudio
Desguinlei 25
2018 Antwerpen

Meer info : www.desingel.be en www.blindman.be
--------------------------
Vrijdag 19 november 2010 om 20.15 u
CC Mechelen

Minderbroedersgang 5
2800 Mechelen

Meer info : www.cultuurcentrummechelen.be en www.blindman.be
--------------------------
Dinsdag 23 november 2010 om 20.30 u
Kaaitheater

Sainctelettesquare 20
1000 Brussel

Meer info : www.kaaitheater.be en www.blindman.be

Extra :
Eric Sleichim op www.blindman.be, www.matrix-new-music.be en youtube
Matthew Wright : www.matt-wright.co.uk
(*) De schoonheid van het machinale. Een interview met Eric Sleichim, Maarten Beirens op www.blindman.be, november 2010
'Ik zoek klanken die ik niet ken'. Interview met Eric Sleichim, Geert Van der Speeten in De Standaard, 13/11/2010

Elders op Oorgetuige :
Turntables 4 voices: uniek project voor stem en draaitafel, 27/10/2010
Secret Masses : William Byrd vs. Eric Sleichim, 30/07/2008

Bekijk alvast dit fragment uit Matthew Wright's Mixtape Zen

22:54 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

Odysseia Ensemble brengt nieuw werk van jonge, talentvolle componisten in Brussel en Antwerpen

Jelle Tassyns Het Odysseia Ensemble, in residentie aan het Koninklijk Conservatorium Brussel, maakt muzikale omzwervingen door het imposante landschap van de 20ste eeuw. Deze eeuw, met zijn schat aan meesterwerken en onontgonnen repertoire, is getekend door snel opeenvolgende maatschappelijke omwentelingen. Het ensemble wil daarvan een muzikale weerklank bieden en boetseert sprankelende, coherente en vaak verrassende programma's. Maandag brengen ze in de kamermuziekzaal van het Brusselse Conservatorium werk van Benjamin Britten, Frank Bridge, Frederik Neyrinck en een creatie van Jelle Tassyns (foto).

Veelal hebben moderne werken wortels die tot ver in de Europese muziektraditie verankerd zijn. Het ensemble probeert deze draden doorheen de geschiedenis bloot te leggen. Nieuwe composities worden dan ook omkaderd met werken uit het grote repertoire. Omdat de programma's hecht geconstrueerd zijn, hoeven ze verder geen betoog en zijn het de musici die het verhaal tot leven brengen.

Het Odysseia Ensemble popelt om nieuw werk van jonge, talentvolle componisten voor te stellen aan een groter publiek. Daarvoor is Brussel - smeltkroes van lokale, Vlaamse, Waalse en buitenlandse invloeden - ideaal als thuisbasis. Met Frederik Neyrinck als huiscomponist worden er geregeld creaties opgevoerd, waaronder uiteraard ook Odysseia van Frederik Neyrinck, het lijfstuk van het ensemble.

Aan aanstormend compositorisch talent geen gebrek in dit programma. Jelle Tassyns en Frederik Neyrinck, beiden twintigers, schreven een hoogst persoonlijk en fascinerend werk voor de voltallige bezetting van het Odysseia Ensemble. Ook Benjamin Britten was ooit nog geen gevestigde waarde en hij gooide dan ook hoge ogen op met zijn opus 1, de Sinfonietta. Dit werk schreef hij op 18-jarige leeftijd, toen hij nog studeerde aan het Royal College of Music in Londen. De Britse componist Frank Bridge is een minder bekende collega van Britten die een een hoogst bijzonder oeuvre naliet.

Jelle Tassyns (1979)studeerde compositie (Luc Van Hove) en dwarsfluit aan het Conservatorium van Antwerpen. Hij volgde masterclasses bij Mathias Pintscher, Wolfgang Rihm, Marco Stroppa, Toru Korvits en Erik-Sven Tuur. Verschillende van zijn werken werden bekroond in binnen en buitenland. De partituren van Jelle tassyns worden gekenmerkt door een voortdurend zoeken naar de expressieve mogelijkheden van de muziek. In zijn muziek tracht hij een symbiose te bekomen tussen de structurele en de emotionele werelden. Het spanningsveld tussen deze twee werelden is zijn voornaamste actieterrein.

Jelle Tassyns beweegt zich even vlot in klassiek als rock. Hij is fan van Zappa en Jethro Tul en tegelijk ook wild van Brahms, zijn favoriete 'oude meester'. Brahms is voor Tassyns een van de allergrootste componisten ooit. "Hij is geen vernieuwer, bouwt voort op Beethoven en de traditie, maar ontwikkelt toch een heel eigen idioom. De combinatie van intellect en emotie fascineert me. Brahms structureert zijn muziek op een heel ingenieuze manier. Hij voegt daar een emotionele component aan toe die zijn muziek meeslepend maakt."

Jelle Tassyns combineert zijn componistenambitie met een job als geluidstechnicus. Als geluidstechnicus doet hij enorm uiteenlopende zaken. Dit gaat van Belle Perez in het sportpaleis tot een heuse broadway-achtige toernee met Liza Minelli. "Als componist overleven is vrij moeilijk in dit Belgenland. Daarbij geeft mijn job als geluidstechnicus mij een zekere luxe zodat ik niet elke compositieopdracht zomaar moet aanvaarden."

Frederik Neyrinck werd geboren in 1985 in Kortrijk. Na pianolessen aan de Stedelijke Academie voor Muziek en Woord te Menen, schreef hij zich in aan het Koninklijk Conservatorium van Brussel. Daar volgde hij compositie bij Jan Van Landeghem en piano bij Piet Kuijken. Sinds oktober 2008 studeert Neyrinck aan de Hochschule für Musik und Darstellende Kunst in Stuttgart, waar hij een leerling is van Marco Stroppa. Daarnaast volgde hij reeds meerdere stages en masterclasses, onder meer bij Andras Schiff, André de Groote, Boyan Vodenitcharov, Peter Swinnen, en de leden van het Oxalys-ensemble alsook de leden van MP21. Neyrinck was laureaat van verschillende compositiewedstrijden, waaronder twee maal het KBC Aquariusproject, de compositiewedstrijd van de provincie West-Vlaanderen, de Emanon Compositiewedstrijd en de Prijs Agniez.

Programma :

  • Benjamin Britten (1913-1976), On this Island
  • Frank Bridge (1879-1941), Divertimenti
  • Jelle Tassyns (°1979), Licu (onder leiding van Bart Bouckaert - wereldcreatie)
  • Frank Bridge (1879-1941), Miniatures
  • Benjamin Britten (1913-1976), Sinfonietta
  • Frederik Neyrinck (°1985), Odysseia (onder leiding van Bart Bouckaert)

Tijd en plaats van het gebeuren :

Odysseia Ensemble & Joyce Kuipers: Eurostars
Maandag 15 november 2010 om 20.00 u
Conservatorium Brussel
- Kamermuziekzaal
Kleine Zavel 5
1000 Brussel

Meer info : www.kcb.be en www.myspace.com/odysseiaensemble
------------------------
Maandag 22 november 2010 om 20.00 u
deSingel - Zwarte zaal
Desguinlei 25
2018 Antwerpen

Meer info : www.desingel.be en www.myspace.com/odysseiaensemble

Extra :
Frederik Neyrinck op www.muziekcentrum.be en youtube
Jelle Tassyns : www.jelletassyns.be en www.muziekcentrum.be
Jelle Tassyns - Een Dendermonds componist, Davy De Decker op www.denderend.be, 22/05/2007

20:11 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

Huldeconcert Piet Swerts in Kasteel Cortewalle in Beveren

Piet Swerts Ongetwijfeld behoort Piet Swerts tot het kruim van de Vlaamse componisten, die ook internationaal reeds een benijdenswaardige bekendheid genieten. Op een fraaie manier bouwt de muziek van Piet Swerts een brug tussen heden en traditie. Zijn warme, hartstochtelijke en zeer lyrische taal sleept iedereen mee in een intense beleving van alle menselijke gevoelens. Het Klarinetkwintet én het Tweede Strijkkwartet behoren tot de meest geliefde werken van de componist en liggen hem nauw aan het hart. Wie deze twee prachtige werken, samen met het kleurrijke 'Zortzico voor strijkkwartet', wil ontdekken, moet zondag beslist naar het huldeconcert aan Piet Swerts, die diezelfde dag vijftig wordt, in het kasteel Cortewalle in Beveren-Waas. Uitvoerders zijn het Spiegel Strijkkwartet en de klarinettist Roeland Hendrikx, solist bij het Nationaal Orkest van België en Professor aan het Muziekconservatorium van Maastricht.

Piet Swerts werd op 14 november 1960 in Tongeren geboren. Hij studeerde van 1974 tot 1989 aan het Lemmensinstituut te Leuven, waar hij tien eerste prijzen behaalde. Hij volgde onder andere piano bij Robert Groslot en Alan Weiss. Hij verkreeg er ook voor het eerst in de geschiedenis van het Lemmensinstituut de prijs Lemmens Tinel voor compositie en piano met grote onderscheiding. Aan hetzelfde Lemmensinstituut is Piet Swerts nu docent piano, analyse en compositie, en dit sinds 1982. Van 1985 tot 2005 was hij ook dirigent van het Ensemble Nieuwe Muziek van het Lemmensinstituut. Hij wordt ook veel gevraagd als jurylid bij compositiewedstrijden.

Als componist won Piet Swerts al meerdere prijzen, waaronder de Camille Huysmans Compositieprijs voor zijn Droombeelden in 1986 en in datzelfde jaar de Compositieprijs van de Provincie Limburg voor zijn Capriccio voor gitaar en kamerorkest. De Baron Flor Peeters Prijs kreeg Piet Swerts voor zijn Apocalyps I voor orgel in 1983 en in 1985 verwierf hij de prijs van de Belgische artistieke promotie voor zijn lied Ardennes voor sopraan en piano. De Sabamprijs kreeg hij voor zijn Rotations voor piano en orkest, het werk dat werd gekozen als verplicht concerto voor de finales van de Internationale Koningin Elisabethwedstrijd van 1987. De Gazet van Antwerpen zou hem in 1989 hun prijs toekennen voor zijn Symfonie nr. 1. In 1993 kreeg hij de Compositieprijs van de provincie Brabant voor een koorwerk. In 1993 werd zijn vioolconcerto Zodiac geselecteerd als plichtwerk voor de finales van de Internationale Koningin Elisabethwedstrijd van 1993. Voor dit stuk kreeg hij de Grote Prijs in de Internationale Koningin Elisabethwedstrijd voor Compositie (met ondermeer Górecki in de jury). Een belangrijk moment in zijn carrière was de creatie van zijn grootschalige opera Les liaisons dangereuses in 1996 in de Vlaamse Opera. In 2001 creëerde het Vlaams Radio-orkest zijn tweede symfonie (Morgenrot). In 2002 schreef hij Wings, een concerto voor piano en harmonieorkest dat in binnen- en buitenland een grote waardering geniet. In december 2005 wordt het werk door de componist zelf gecreëerd in de Verenigde Staten van Amerika, na succesvolle uitvoeringen in Europa en Azië. Voor de tentoonstelling Leven in Steen (10 september 2005 - 29 januari 2006 in Museumsite Leuven) schreef hij een grootschalig werk voor koor en symfonieorkest.

Doorheen het werk van Piet Swerts zien we regelmatig dezelfde kenmerken terugkomen. Piet Swerts schrijft voor het overgrote deel in opdracht. Hij is een pragmatisch componist, die stilistisch alle middelen aanwendt om het vooropgestelde doel te bereiken. Hij slaagt er in verscheidene uiteenlopende stilistische kenmerken samen te brengen door zijn uitstekende "métier", een soepele schrijfstijl die hij aanpast aan de te volbrengen opdracht. Piet Swerts hecht veel belang aan de vormconstructie. De vorm groeit met en vanuit de muziek en meestal zien we bij de werken dat de verschillende delen nauw bij elkaar aanleunen en vaak organisch in mekaar vloeien. In de verwerking van het materiaal zien we bij de componist een grote beheersing. De verwerkingswijzen zijn nooit gezocht complex. Hij integreert imitatie, polyfone verweving en schuivende panchromatische gehelen. Swerts gaat vaak erg ver in de motiefverwerking, met werken waarvan de muzikale kern van de volledige compositie kan worden herleid tot één kiemcel. Deze concentratie op de kleine cel leidt ofwel tot korte gebalde periodes, ofwel houdt hij deze concentratie langer vol. Er is ofwel een afwisseling tussen mooi opgebouwde climaxen ofwel een stilstand in de muzikale beweging.
Voor omvangrijke composities hanteert Swerts vaak het procédé van de 'finale-compositie', waarbij hij vertrekt van het einde van de compositie, wat in die gevallen het substantiële deel van de compositie is, om dan van achter naar voor de compositie af te werken. Deze werkwijze paste hij onder meer toe in het Tweede Strijkkwartet, in Magma en in het klarinetkwintet.

Tijd en plaats van het gebeuren :

Spiegel Strijkkwartet & Roeland Hendrikx : Huldeconcert Piet Swerts 50
Zondag 14 november 2010 om 20.00 u
Kasteel Cortewalle

Zwarte Dreef 1
9120 Beveren-Waas

Meer info : tervesten.beveren.be, www.spiegelstringquartet.com, www.spiegelstringquartet.com en www.kpsk.net

Extra :
Piet Swerts : www.pietswerts.be, www.cebedem.be, www.matrix-new-music.be en youtube

08:02 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

10/11/2010

Tweede editie van dans- en performancefestival BITS(&pieces) in de Beursschouwburg

Time is a harder master BITS(&pieces) is een wilde, dertien dagen durende mix van performance, theater, dans, film, video, beeldende kunst en muziek, met tal van internationale en Belgische premières, en een uitgebreid gratis randprogramma. De tweede editie van dit bruisende festival loopt van 11 t.e.m. woensdag 24 november in de Beursschouwburg in Brussel. BITS(&pieces) wil aanzetten tot reflectie en dialoog. In plaats van een eigen visie op te leggen, nodigt BITS(&pieces) de toeschouwers uit om zelf in gesprek te gaan met de kunstenaars en hun kunst om zo de stukjes van deze nieuwe puzzel in elkaar te laten passen. De voorstellingen worden gekenmerkt door studie en onderzoek die tot verrassende voorstellingen leiden. Het festival start met de nieuwe creatie van Busy Rocks, een jong collectief en artiest-in-residentie in de Beursschouwburg. Een verdere greep uit het programma :

7 Libanese Kortfilms
De Libanese filmmaker Simon El Habre was eerder al in de Beursschouwburg te gast met zijn ontroerende documentaire 'The One Man Village'. Tevens is hij een actief medewerker van Beirut BC, een steunpunt voor Arabische onafhankelijke cineasten. Voor BITS(pieces) selecteerde hij zeven recente Libanese kortfilms. Bij wijze van prelude zal voor elke BITS(pieces) avondvoorstelling één film getoond worden. Op de laatste dag van het festival worden de zeven films gezamenlijk geprojecteerd in de Shadowbox.

Busy Rocks - Studium (Internationale Première)
Deze nieuwe danscreatie van het jonge collectief Busy Rocks speelt met de vermenging van de notie van 'de dansstudio' (de architecturale ruimte) en de notie van 'de dansstudie' (de fysieke en mentale activiteit). Het resultaat is een ingenieuze voorstelling rond de dagdagelijkse praktijk van de danser. In deze creatie rond de dagelijkse praktijk van de danser wordt inventief gebruik gemaakt van film, sterke dans en wat lichtvoetige humor.

Maurice Doherty - Waiting
In deze ingenieus gemonteerde video van de Ierse kunstenaar Maurice Doherty zien we hoe vijf dienstertjes genodigden?/ons? opwachten met een rijkelijk gevuld dienblad champagneglazen. En ze blijven wachten. De tijd is hier geen stille getuige, maar treedt resoluut op de voorgrond als een actieve dreiging. Opgenomen in één shot in reële tijd, manoeuvreert de film ons van neutrale verraste toeschouwer in de rol van een verwachtingsvolle, op destructie beluste voyeur.

Manor Grunewald - Time Is A Hard Master
De jonge Gentse kunstenaar Manor Grunewald maakt schilderijen en studies, tekeningen en collages. De reeks 'Time Is A Hard Master' bestaat uit verschillende collagetekeningen op papier. Door knipsels uit tijdschriften, reclamefolders, wetenschappelijke boeken, enz... te manipuleren en te confronteren met andere beelden, vervormt de originele betekenis.

Monika Gintersdorfer & Knut Klassen - Logobi 02 / Logobi 05 (Belgische première)
Het spraakmakende Duitse kunstenaarsduo Monika Gintersdorfer en Knut Klassen organiseert sinds 2005 theatrale 'Logobi'-ontmoetingen waarin ze Ivoriaanse dansers en choreografen in dialoog laten gaan met West-Europese en Amerikaanse vakgenoten. Zo koppelen ze voor 'Logobi 05' de Amerikaanse danser Richard Siegal, een van de vaste sterkhouders van William Forsythe, aan de Ivoriaanse choreograaf en danser Franck Edmond Yao. In 'Logobi 02' is het aan de choreografen-dansers Gotta Depri en Gudrun Lange om een stukje interculturele magie te laten plaats vinden.

Sanja Mitrovic - A short history of crying (Internationale Avant-première)
Een experimentele verkenning van allerlei verschijnselen rondom het huilen. Doorheen de geschiedenis is 'huilen' altijd verbonden geweest met culturele opvattingen over sekse, leeftijd en klasse, en werd steeds gezien als een gedeelde, non-verbale taal waarin we complexe en vaak tegenstrijdige emoties communiceren. In deze nieuwe voorstelling, legt Sanja Mitrovic de verbanden tussen het openbaar uiten van emoties en sociale en culturele mechanismen. Deze 'stand-up tragedie' onderzoekt hoe emoties zich manifesteren in verschillende situaties, en waarom we ze publiek uiten.

Katja Dreyer - Überflieger
Op 27 mei 1987 vloog de 19-jarige amateurpiloot Mathias Rust in zijn Cessna van Helsinki naar Moskou en landde dichtbij het Rode Plein. Deze individuele, illegale vredesmissie beroerde de wereld. ' Überflieger' is een hommage aan deze bizarre, idealistische daad van de 'Don Quichote van de lucht'.

Horses & Pretbederf DJ's
Horses is het speeltuintje van jongeling Bert Vliegen, wiens sobere spaarzame songs het grillige midden houden tussen fluisterliedjes, keukentafelanthems en folkpareltjes. De songs van Horses vinden hun oorsprong in de schaduwkantjes van de kleine levens, de eenzaamheid en de wanhoop. Het festival krijgt later die avond zijn hoogst passende afsluiter onder de vorm van het Pretbederf sound system, met DJ's Chillipoum en De Huisdokter, die uitpakken met een ruige vuige dansvloermix vol oude zwarte soul, Turkse beats en B-film soundtracks.

Tijd en plaats van het gebeuren :

BITS(&pieces)
Van donderdag 11 t.e.m. woensdag 24 november 2010

Beursschouwburg
A. Ortsstraat 20 - 28
1000 Brussel

Het volledige programma en alle verdere info vind je op www.beursschouwburg.be

Metal Transfigurations : een clash tussen sax en orgel

Metal Transfigurations Eén kerk. Eén orgel. Twaalf saxofonisten. Metal Transfigurations brengt de kracht van metaal in een clash tussen sax en orgel. Een uniek ensemble van saxofonisten gaat de confrontatie aan met de metalen pijpen van het eeuwenoude orgel. Wat volgt is een concert van metalen klanken in een grootse omgeving. Met zowel klassieke als moderne  werken  geeft het gerenomeerde Telos Ensemble een overzicht van de mogelijkheden van deze twee uitzonderlijke instrumenten. Op het programma : werk van Boudewijn Cox, Philip Glass, Walter S. Hartley, Martin Valcke, J.S.Bach en Gerard De Clerq.

Met twaalf professionele saxofoonmuzikanten is het Telos Ensemble uniek in België. "Een saxofoonkwartet samenstellen is heel wat makkelijker, maar ik wilde absoluut nieuwe muziek brengen", zegt oprichter en dirigent Gerard De Clercq. Een groot saxofoon-ensemble is vrij zeldzaam, maar niet nieuw, want reeds in 1850 was een gelijkaardig ensemble actief in de schoot van het Franse 'La musique de la Garde Républicaine'. Het ensemble bestaat uit 12 uitvoerders ( van sopranino- tot bassaxofoon) die hun opleiding genoten aan één van de Vlaamse conservatoria in België en het repertorium bestaat uit interessante klassieke en hedendaagse originele werken.

Gerard De Clercq speelde eerder al in grote ensembles. "En ik maakte ook deel uit van een kwartet. Dat was nogal conservatief. Ik wilde daar iets tegenover stellen. Maar meteen stuitten we op een probleem. Want voor ensembles is niet zoveel originele muziek geschreven. Bovendien zijn we geen evident ensemble. Er bestaan zeven saxofoons en wij gebruiken er daar maar zes van. Van een contrabassaxofoon zijn er maar enkele gemaakt en die hebben we gewoonweg niet." (*)

Het ensemble vond Boudewijn Cox, leraar in de muziekacademie van Wemmel (Gerard De Clercq is directeur van diezelfde academie), bereid muziek voor Telos te schrijven. Het resultaat is 'In Cantation', een soort bezwering, hekserij en tovenarij, omschrijft Gerard De Clercq. "Deze hedendaagse klassiek-moderne muziek wekt een geheimzinnige sfeer op."
Via het componeren van popmuziek en jazz, raakte Boudewijn Cox (1965) rond 1989 geïnteresseerd in het componeren van zogenaamde 'klassieke' muziek. Ravel, Bartok, Berg en Schönberg waren bij aanvang belangrijke inspiratiebronnen, vooral op gebied van orkestrale kleuren. Cox hecht veel belang aan een overzichtelijke vorm en toont daarin zijn grote affiniteit met de klassiek-romantische traditie: motieven worden hoorbaar verdicht, uitgebreid en hernomen en passen zich in in traditionele macrostructuren. Dat bevordert de communicatie met de luisteraar, hetgeen centraal staat in zijn esthetiek.

Voor Martin Valcke (1963) betekent 'muziek componeren' op zoek gaan naar mogelijkheden om in zijn muziek uitdrukking te geven aan een soort levenskracht of oerwil. Zijn grote voorbeeld daarbij is Beethoven, en de manier waarop hij, onder meer in zijn Vijfde Symfonie, de muziek een heel energetisch karakter weet te geven. Met deze abstracte idee van een levenskracht als essentie van zijn muziek, wil Martin Valcke zich vooral verzetten enerzijds tegen muziek waarin al te hevige emoties centraal staan, zoals bijvoorbeeld in de hoog-romantiek, en anderzijds tegen een te rationele benadering van muziek door onder meer de serialisten. De laatste jaren is op dit vlak een lichte evolutie merkbaar in zijn oeuvre. In plaats van het emotionele zo ver mogelijk af te houden, probeert hij in zijn recentste werken steeds meer de emotie toe te laten en te combineren met het energetische aspect van zijn muziek dat echter nog steeds centraal staat.
Voor de invulling van die abstracte gedachte in zijn muziek vertrekt Martin Valcke vaak vanuit één muzikale cel. Eerst onderzoekt hij de intrinsieke mogelijkheden van dat basismotief door het te onderwerpen aan heel diverse melodische, ritmische en harmonische processen. Dit leidt uiteindelijk tot een veelheid aan muzikaal materiaal waarmee hij daarna echt gaat componeren. De inspiratie voor zijn muzikaal basisgegeven haalt Martin Valcke uit de meest uiteenlopende muziekstijlen.
Martin Valcke streeft in zijn muziek steeds naar een vorm van melodische opbouw. De wijze waarop hij dit realiseert, is enigszins het resultaat van zijn compositietechniek. Hij hanteert voor de vorming van zijn melodieën namelijk een soort associatieve schrijfwijze: al variërend raakt hij steeds verder verwijderd van zijn uitgangspunt. De componist heeft dus in zijn streven naar melodie zeker niet de hoog-romantische, lyrische melodie voor ogen, maar staat ook hier enigszins onder invloed van Beethovens Vijfde Symfonie. Op harmonisch vlak staat voor Martin Valcke een zeker evenwicht tussen consonantie en dissonantie centraal.

Gerard De Clercq studeerde aan het Lemmensinstituut in Leuven waar hij naast Eerste Prijzen notenleer en harmonie, de diploma's 'Laureaat saxofoon' (Norbert Nozy) en 'Laureaat kamermuziek' (Ed Bogaard) behaalde. Hij volgde vervolmakingscursussen saxofoon aan de 'Academie d'été de Wallonie' bij o.a. François Daneels en Willy Demey. Aan het conservatorium te Brussel behaalde hij Eerste Prijzen contrapunt en fuga en de diploma's 'Meester in de muziekschriftuur' en 'Meester in de compositie' in de klas van Rafaël D'Haene. Hij volgde er orkestdirectie bij Robert Casteels, Lucas Vis en Antonio Pappano. Als uitvoerend musicus was hij lid van 'The European Saxophone Quartet', 'The Metropolitan Saxophone Orchestra' en 'Hommage à Sax Sextet' waarmee hij zowel in binnen- als buitenland optrad. Sinds 1991 is hij directeur van de Gemeentelijke Academie voor muziek, woord en dans te Wemmel.

Luc Ponet (1959) was gedurende 20 jaar docent orgel aan het Lemmensinstituut - te Leuven. Als organist geniet hij een wereldwijde faam in programma's met muziek uit de middeleeuwen tot creaties van hedendaags werk. In 1988 werd hij aangesteld als organist-titularis van het monumentale Le Picard-orgel in de Basiliek van Tongeren, en in 1996 was hij gastprofessor aan de Concordia-universiteit van River Forest (Chicago). Sedert 1999 is hij 'organist in residence' van de landcommanderij Alden Biesen, het Europees Cultuurcentrum van de Vlaamse Gemeenschap te Rijkhoven - Bilzen. Momenteel combineert Luc Ponet zijn activiteiten als organist en gastprofessor (Lemmensinstituut) met de functie van Inspecteur Deeltijds Kunstonderwijs (muziek) bij het Ministerie van de Vlaamse Gemeenschap. Het is dan ook net die brede oriëntatie in combinatie met zijn begeesterende gedrevenheid die Luc Ponet een wereldwijde faam bezorgen als uitvoerend musicus en gastdocent.

Tijd en plaats van het gebeuren :

Telos Ensemble & Luc Ponet : Metal Transfigurations
Dinsdag 16 november 2010 om 20.00 u
Kapel Lemmensinstituut Leuven

Herestraat 53
3000 Leuven

Meer info : www.lemmens.wenk.be, www.leuven.be/orgelsymposium en www.telos-ensemble.be

Extra :
(*) Twaalf saxofoons en de directeur van de muziekschool. Gerard De Clercq, directeur van de Wemmelse muziekschool, over het Telos Ensemble en het aanleren van muziek en dans, De Zandloper, jaargang 5 nr 5 - mei 2004
Boudewijn Cox : www.boudewijncox.eu, www.muziekcentrum.be, www.matrix-new-music.be, www.cebedem.be en youtube
Philipp Glass : www.philipglass.com, www.glasspages.org (fansite), en.wikipedia.org en youtube
Philip Glass, succesvolle minimalist op www.musicalifeiten.nl
Walter S. Hartley : www.walterhartley.com, en.wikipedia.org en youtube
Martin Valcke op www.muziekcentrum.be en www.matrix-new-music.be
Luc Ponnet op www.muziekcentrum.be

Elders op Oorgetuige :
Orgels in de stad : stedelijke orgelcultuur in Leuven, 9/11/2010

07:00 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

09/11/2010

Orgels in de stad : stedelijke orgelcultuur in Leuven

Orgel Van 16 tot 18 november organiseert het Lemmensinstituut i.s.m. de stad Leuven een orgelsymposium met als thema 'Orgels in de stad - Leuven, vandaag en morgen'. Tijdens lezingen, forumgesprekken, concerten en workshops worden diverse onderwerpen belicht die de positie van het orgel en de organist in een actuele stedelijke context in vraag stellen. Bijzondere aandacht gaat naar het recent ontdekte laat-18de eeuwse 'Gautiermanuscript' dat als een merkwaardige  historische bron van stedelijke orgelcultuur wordt voorgesteld.


Dinsdag 16 november
Concert 'Metal Transfigurations' - 20.00 u
Werken van B.Cox, Ph. Glass, W.S. Hartley, M.Valcke, J.S.Bach, G.De Clerq
Telos Ensemble o.l.v. Gerard De Clerq - Luc Ponet, orgel

Woensdag 17 november

09.30-10.00 uur: ontvangst  
10.00-12.45 uur: Orgels in de stad
  • Verwelkoming  : Denise Vandevoort, schepen van cultuur Stad Leuven - Marc Erkens, departementshoofd Lemmensinstituut
  • Keynote-lezing stedelijke orgelcultuur/stadsorganisten  Jetty Podt
  • (Good) Practices : Marcel Verheggen, Cor Ardesch, Peter Breugelmans
  • Jetty Podt, Cor Ardesh, Peter Breugelmans, Peter Van de Velde, Steven Dusoleil (moderator: Jean Ferrard) 
12.45-14.00 uur: lunch  
14.00-17:00 uur: Oud en Nieuw
  • Oud en Nieuw - (Good) Practices : Luc Ponet, Kris Wittevrongel, Wim Winters
  • Forumgesprek Luc Ponet, Kris Wittevrongel, Pieter Vanhaecke, Wim Winters (moderator: Jean Ferrard)
20.00 uur: orgelconcert op Formentelli door Pascale Rouet (Parijs)
werk van P. Du Mage, J.-P. Leguay, M. Corrette, B. Mather, L. Marchand, J.-L. Etienne, J.-Fr. Dandrieu

Donderdag 18 november

09.00-09.30 uur: ontvangst  
09.30-10.30 uur: lecture-performance door Stijn Hanssens
Onderzoek naar invloeden en evoluties binnen de Belgische orgelmuziek uit het interbellum (doctoraatsonderzoek)  
10.30-12.00 uur: het Formentelli-orgel
  • De restauratie van het Formentelli-orgel: 'oud en niew' door Pieter Vanhaecke (orgelbouwer)
  • Lecture Performance door Pascale Rouet : Formentelli en repertoire: oud en nieuw
12.00 uur: walk & lunch (in de stad)
14.00-16.00 uur: Leuven orgelstad: vandaag en morgen
  • Eugeen Schreurs : Het Gautiermanuscript als bron van stedelijke orgelcultuur?
  • Stedelijke beiaardcultuur in Leuven: oud en nieuw - Luc Rombouts (universiteitsbeiaardier)
  • Concert rond het Gautiermanuscript : Bart Naessens (klavecimbel), Jan Vermeulen (pianoforte), Peter Breugelmans (orgel)
16.00-16.30 uur: Carl Van Eyndhoven : beiaardconcert met werken uit het Gautiermanuscript
16.30-18.00 uur: ontvangst en receptie op stadhuis
Overhandiging digitale versie van Gautiermanuscript
20.00 uur: concert: Requiem van Maurice Duruflé
Kamerkoor Terpander o.l.v. Johan Van Bouwelen - Griet De Volder, sopraan - Peter Jeurissen, orgel  

Alle verdere info vind je op www.leuven.be/orgelsymposium en www.lemmens.wenk.be

15:00 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

08/11/2010

Peter Sellars ensceneert Kafka-Fragmenten van Kurtag in de KVS

Kafka Fragments De Kafka-fragmenten van de Hongaarse componist György Kurtag behoren tot de meest spannende muziekstukken van de 20ste-eeuwse klassieke muziek. Kurtag baseerde zich op 40 korte en uiteenlopende fragmenten uit de brieven en dagboeken van Kafka en schreef een fascinerend werk voor sopraan en solo-viool. De Amerikaanse theatermaker Peter Sellars, voor het eerst sinds lang weer te gast in Brussel, maakte in 2005 een zeer persoonlijke versie van de Kafka-Fragmenten voor de Carnegie Hall in New York. De nu al legendarische sopraan Dawn Upshaw en violist Geoff Nutall van het bekende St-Lawrence String Quartett zijn zijn kompanen. Deze week te zien in de KVS in Brussel, op 14 en 16 november.

De Kafka-Fragmenten van György Kurtág worden soms wel omschreven als de Winterreise van Schubert, maar dan 150 jaar later. En in die 150 jaar is er heel wat gebeurd. De Winterreise is een spiegel. De Kafka-Fragmenten ook, maar die spiegel is inmiddels gebarsten. En wie er in kijkt, ziet alleen nog maar fragmenten. Die fragmenten stammen uit het werk van Kafka (1883-1924). Losse stukjes tekst, soms maar één zin lang, afkomstig uit dagboeken en brieven Milená Jesenská. De Hongaarse componist György Kurtág (1926) was al lang geboeid door dit werk, en toen hij er in 1985 zonder vooropgezet plan wat muzikale schetsen bij begon te maken, kon hij niet meer ophouden, en na een jaar waren het er veertig. Deze veertig fragmenten krijg je nu te horen. Het langste iets meer dan zeven minuten, het kortste veertien seconden. De fragmenten zijn gegroepeerd in vier delen, en alles samen nemen de fragmenten ongeveer zeventig minuten in beslag, waarmee het voor Kurtág een uitzonderlijk lange compositie is. Kurtág vraagt enorm veel van de twee solisten, niet alleen technisch, maar vooral emotioneel.

Tijd en plaats van het gebeuren :

György Kurtag / Peter Sellars : Kafka Fragments
Zondag 14 en dinsdag 16 november 2010, telkens om 20.00 u
KVS BOL

Lakensestraat 146
1000 Brussel

Meer info : www.kvs.be

Extra :
György Kurtág op www.arsmusica.be, www.boosey.com en youtube
The Mind is a Free Creature. The music of György Kurtág , Rachel Beckles Willson op www.ce-review.org, 24/03/2000
Portret van György Kurtág, Yves Knockaert op www.arsmusica.be
Interviews Peter Sellars & Dawn Upshaw op www.barbican.org.uk
Kafka Fragments. When Everyday Actions Become Existential Events, Allan Kozinn in The New York Times, 13/11/2008

Bekijk alvast de 'Szene in Der Elekrischen' uit Kurtag's "Kafka Fragments", uitgevoerd door Shie Shoji (stem) en Stelios Chatziiosifidis (viool) in een regie van Sarah Fahie

15:00 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

Spark of Being : de Frankensteinmythe volgens Bill Morrison

Dave Douglas In 'Spark of Being' herinterpreteert filmmaker Bill Morrison de Frankensteinmythe. Morrison, laureaat van heel wat Bessie's en Obie's, maakt hypnotische collages van halfvergaan filmmateriaal uit de vroege twintigste eeuw. Dat resulteert in bloedstollende visuele effecten, zoals bv. in 'Decasia'. Morrison werkte al met componisten als John Adams, Bill Frisell, Henryk Gorecki, Steve Reich en Michael Gordon voor wat hij omschrijft als: "... cinematografische symfoniefilms, vol lyriek". Met 'Spark of being' creëren Morrison en Dave Douglas een filmconcert dat de relatie tussen mens en technologie onderzoekt. De muzikale spanningsboog omvat genoteerde composities, niet-idiomatische improvisaties en computer-gegenereerde klanken. Het geheel zou men kunnen omschrijven als 'jazz-ambient-groove' met film.

Dave Douglas (foto) is 'DownBeat Artist of the Year', artistiek directeur van de workshop 'jazz & creative music' in Banff (Canada) en lid van John Zorns Masada. Keystone combineert jazz met elektronica en diverse hedendaagse muziekstijlen. De groep werd speciaal opgericht om zowel klassiekers als experimentele films live van nieuwe muziek te voorzien.

De Amerikaanse trompettist Dave Douglas is een gevestigde waarde op de internationale jazzpodia. Hij is een ontzettend begaafde muzikant, die zowel perfect binnen het idioom kan spelen en componeren, als de grenzen van de jazz steeds verder verkennen. Weinig musici bestrijken een zo breed terrein: van hardbop tot bewerkingen van Webern en Stravinsky tot klezmer en Oost-Europese volksmuziek.
Douglas speelde in John Zorns kwartet Masada, maar heeft verder vooral veel eigen bands opgericht, waaronder 'Dave Douglas & Brass Ecstasy', een blazersgroep van trompet, hoorn, tuba en trombone plus drums. De laatste jaren doet hij ook projecten met gesproken woord en film, zoals met DD & Keystone , een electrisch sextet met muziek voor zowel oude als nieuwe films.

Tijd en plaats van het gebeuren :

Dave Douglas, Keystone & Bill Morrison : Spark of Being
Zaterdag 13 november 2010 om 20.00 u
(Inleiding door Hugo De Craen om 19.15 u)
deSingel - Blauwe zaal
Desguinlei 25
2018 Antwerpen

Meer info : www.desingel.be

Extra :
Dave Douglas : www.davedouglas.com, en.wikipedia.org en youtube
Bill Morrison op en.wikipedia.org, www.imdb.com en youtube

Bekijk alvast dit fragment uit Bill Morrisons 'Decasia' (2002)

07:00 Gepost in Concert, Film, Muziek | Permalink |  Facebook