16/11/2010

Mieke Lambrigts met nieuwe installatie Background noise in Q-O2 werkplaats

Mieke Lambrigts Mieke Lambrigts werkt voor haar nieuwe installatie 'Background noise' met opnames van wat we als stilte ervaren of in een alledaagse context wegfilteren, bv. constante pitches van electriciteitkabines, energiecentrales, server farms. Met sinustonen maakt ze de brug tussen de verschillende opnames om zo een transpositie tussen verschillende 'ruimtes' teweeg te brengen, een soort architectuur die enkel uit klank bestaat. De luisteraar zit voor een scherm waarin de geluidsbron verborgen zit.

De jonge geluidskunstenaar Mieke Lambrigts werkt sinds geruime tijd aan een een reeks site-specific geluidsinterventies en composities. Ze studeerde aan het experimenteel atelier onder Esther Venrooy en verdiende haar sporen o.a. tijdens een festivalresidentie van de Sint Lucas kunstopleiding op Happy New Ears. Haar werken worden op maat van specifieke ruimtes gemaakt, waarvan ze de akoestische eigenschappen aanwendt als onderdeel van de compositie of installatie. Met weinig meer dan veldopnames en sinustonen creëert ze een subtiele soundtrack die haast volledig versmelt met het aanwezige omgevingsgeluid en de resonantie van de ruimte.

Tijd en plaats van het gebeuren :

Mieke Lambrigts : Background noise
Vrijdag 19 november 2010 om 18.00 u
Q-O2 werkplaats

Koolmijnenkaai 30-34
1080 Brussel

Meer info : www.q-o2.be en www.myspace.com/miekelambrigts

Extra :
Een potentiële geluidsband met Mieke Lambrigts, Steve Marreyt in Ruis, januari 2008

Elders op Oorgetuige :
Jonge geluidskunstenaar Mieke Lambrigts live in Q-O2, 26/03/2009

15:00 Gepost in Concert, expositie, Muziek | Permalink |  Facebook

Octopus Kamerkoor betovert in een onweerachtig programma vol vocale vonken

Cloudburst Op 19 en 20 november brengt het Octopus Kamerkoor met 'Cloudburst' een onweerachtig programma vol vocale vonken. Romantiekers als Brahms en Schumann worden verenigd met levende componisten als Eric Whitacre en Anne Boyd. Een must voor koorliefhebbers en onbevangen zielen om dit te ontdekken.

Het Octopus Kamerkoor is een jonge semi-professionele groep van 32 zangers, samengesteld uit conservatoriumstudenten zang, musicologen, en gedreven amateurstemmen uit heel Vlaanderen en Nederland.  Sinds de oprichting in 2000 door de jonge beloftevolle dirigent Bart Van Reyn werkt het kamerkoor op projectbasis, en wist op korte tijd een bevoorrechte positie in Vlaanderen te verwerven.  Het repertoire gaat van laat-barok tot de 21e eeuw, met een voorliefde voor oude muziek en het in ere herstellen van de vocale romantiek. Naast vele a capella programma's brengt het koor ook grote werken zoals Hohe Messe (Bach), Messiah (Handel), Requiem (Mozart), die Schöpfung (Haydn), Chorphantasie (Beethoven), Ein deutsches Requiem (Brahms), Daphnis et Chloé (Ravel), A Sea Symphony (Vaughan Williams) en El Niño (Adams).

De jonge Amerikaanse componist Eric Whitacre (1970) heeft een speciale belangstelling voor koormuziek. Hoewel de belangstelling voor muziek vanaf zijn jongste jaren aanwezig was, leek het er aanvankelijk niet op dat hij zou uitgroeien tot een succesvol componist; hij kon de discipline niet opbrengen omdat piano te leren spelen en hij werd uit een blaasband gezet wegens wangedrag. Tot zijn eigen verbazing werd hij toegelaten tot een muziekstudie en liet hij zich overhalen om in het koor mee te zingen (omdat er leuke meisjes meededen bij de sopranen). Maar bij de eerste repetitie van Mozarts Requiem sloeg hij om als een blad aan de boom: "Mijn leven veranderde drastisch op die dag en ik werd een koorfanaat van de eerste orde", aldus Whitacre.
Eric Whitacre studeerde aan de Juilliard School of Music in New York studeerde bij John Corigliano en David Diamond. Sinds zijn eerste compositie in 1991 wist hij een eigen stijl te creëren die door vakmensen als een fusie van klassieke en moderne muziek getypeerd wordt. 'Cloudburst' uit 1992 is een compositie voor gemengd koor, piano, hand bells en slagwerk

De Australische componiste Anne Boyd (1946) behaalde haar bachelorgraad in muziek aan de Universiteit van Sydney, en promoveerde in compositie aan de Universiteit van York in Engeland. Daarna heeft zij gedoceerd aan de universiteiten van Sussex, Hongkong en Sydney. Voor haar verdienste in muziek ontving zij een Orde van Australië. In vele composities van Boyd vindt men sterke Oost-Aziatische invloeden terug.

Tijd en plaats van het gebeuren :

Octopus Kamerkoor : Cloudburst
Vrijdag 19 en zaterdag 20 november 2010, telkens om 20.00 u
AMUZ

Kammenstraat 81
2000 Antwerpen

Meer info : www.amuz.be en www.octopus-kamerkoor.org

Extra :
Eric Whitacre op www.chesternovello.com en youtube
Anne Boyd op www.australianmusiccentre.com.au en en.wikipedia.org
A Becoming-Infinite-Cycle in Anne Boyd's Music: A Feminist-Deleuzian Exploration, Sally Macarthur, University of Western Sydney op www.radical-musicology.org.uk, 2008 (pdf)

07:00 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

15/11/2010

Jan Sciffer & Hans Ryckelynck brengen werk van Frits Celis en Louis Vierne in Leut

Frits Celis Frits Celis (foto) werd vorig jaar tachtig. Jan Sciffer, cellist van het Spiegel Strijkkwartet, heeft al jaren een goede band met deze Vlaamse meester en realiseerde samen met pianist Hans Ryckelynck voor het Phaedra-label een markante cd met zijn 2 cellosonates en met de sonate in si klein van Louis Vierne. Celis zelf was bij de opnames aanwezig en bleek zeer opgetogen over het resultaat. In de Sint-Pieterskerk vertolken Sciffer en Ryckelynck de sonate opus 6, een jeugdwerk van Frits Celis met een heerlijk romantisch elan. De compositie bestaat uit een prachtige langzame beweging en spannende dynamische hoekdelen, geschreven in een taal met veel harmonische en melodische rijkdom. Ook vertolken beide musici de sonate en si mineur van Louis Vierne, wellicht één der mooiste vergeten cellosonates, een zeer geïnspireerd werk, dat toentertijd werd opgedragen aan Pablo Casals. Ten slotte beëindigt Jan Sciffer op zijn nieuwe Italiaanse cello, een Ceruti, het recital met Celis' solosonate opus 71, een uitdagend en soms spectaculair werk met grote contrasten, maar veel wranger van toon dan het vroege opus 6.

Frits Celis (Antwerpen, 1929) is studeerde aan de Koninklijke Muziekconservatoria in Antwerpen en Brussel, de Universität für Musik und Darstellende Kunst "Mozarteum" Salzburg te Salzburg en de Hochschule für Musik in Keulen.
Celis begon als harpist, en werd daarna dirigent en muziekdirecteur aan de Koninklijke Muntschouwburg, de Koninklijke Vlaamse Opera en de Opera voor Vlaanderen. Hij was gastdirigent in Nederland, Frankrijk, Spanje, Duitsland en de Verenigde Staten.
Later legde hij zich hoofdzakelijk op compositie toe. Zijn stijl evolueerde via expressionisme en serialisme naar een vrij-atonale schriftuur met onmiskenbare voorkeur voor het lyrische aspect van de muziektaal.

Zijn eerste werken, ontstaan tussen 1949 en 1963, zijn nog uitgesproken tonaal en worden gekenmerkt door een eerder romantisch idioom. Na en periode van creatieve inactiviteit - te wijten aan tijdrovende opdrachten als dirigent - ontstond in 1966 de Elegie op. 7 voor symfonisch orkest. Het werd de eerste van een reeks atonale werken met uitgesproken expressionistische kenmerken.

In 1974 luidde de compositie voor kamerorkest Variazioni op.11 een nieuwe stijlperiode in die sterk aanleunt bij de principes van het serialisme. Deze schrijfwijze bleek uiteindelijk niet te beantwoorden aan Celis' artistieke geaardheid: in toenemende mate kwam het seriële scheppingsprocédé hem, omwille van de grote cerebrale beheersing die dergelijke manier van componeren behoeft, als creatief remmend over, zodat hij na enkele pogingen terugkeerde naar de vrije atonaliteit. Frits Celis laat zijn melodische vinding immers liever over aan zijn intuïtie, om ze daarna pas vanuit zijn vakkennis te censureren en in te passen in een coherent geheel.

Frits Celis componeert niet alleen voor zichzelf, maar wil vooral een gemotiveerd en gevormd publiek bereiken: "het doel is beluisterd worden". Hij is van mening dat niet alleen de toehoorder maar ook de hedendaagse componist zelf een zekere schuld treft voor het ontstaan van de beruchte kloof tussen hen beiden: hedendaagse muziek die vooral cerebraal is geconcipieerd, wordt immers vaak als wanklinkend en chaotisch ervaren, zelfs door de ernstige muziekliefhebber. Vanuit dit perspectief hanteert Frits Celis een toegankelijk lyrisme, en schuwt hij allerminst de consonant als expressief medium binnen zijn atonale klankwereld. Zijn artistieke integriteit valt echter nooit ten prooi aan enige vorm van commercialiteit. Daarnaast mijdt hij ook het experiment of het effect als uitgangspunt, omdat de oprechte en welwillende luisteraar daar volgens hem zelden een beklijvende boodschap aan heeft.

Tijd en plaats van het gebeuren :

Jan Sciffer & Hans Ryckelynck : Frits Celis, Louis Vierne
Vrijdag 19 november 2010 om 20.15 u
Sint-Pieterskerk
3630 Leut-Mmaasmechelen

Meer info : www.ccmaasmechelen.be

Extra :
Frits Celis op www.muziekcentrum.be, www.cebedem.be en www.matrix-new-music.be

Elders op Oorgetuige :
Guido De Neve & Jan Michiels zetten Frits Celis in de kijker, 7/02/2010

15:00 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

300 kinderen zingen het Brussels Requiem van Howard Moody in De Munt

The Brussels Requiem De Britse componist Howard Moody stelt in de Munt een onuitgegeven Requiem voor waarvan het literaire schema gebaseerd is op de rijkdom van culturen, overtuigingen en talen van de multiculturele realiteit van Brussel. Vanuit verschillende thema's van het Latijnse requiem verkent hij de vragen die de mens zich stelt over de vrede, de woede, de angst, de rituelen, de vrijheid en het paradijs. Begeleid door ervaren muzikanten vertolken het kinderkoor van de Munt en kinderen van zes Brusselse scholen een muzikale reis van de hel naar de hemel in het Sanskriet, Hebreeuws, Latijn Nederlands, Frans, Engels, Duits en Italiaans. Ze ontmoeten samen de griezelige veerman Charon, Gaia brengt ze naar optimistischer sferen van het menselijke lot, voor ze uiteindelijk in een betere wereld komen waar alle angst voorgoed verdwenen is.

Het Brussels Requiem project liep over 14 maanden. In augustus 2009 ging het van start met een driedaagse voor het Kinderkoor van de Munt. Vervolgens werd, gedurende 7 weken, één dag per week gewerkt in 6 Brusselse lagere scholen met kinderen van het vierde en vijfde leerjaar. Iedereen startte met 6 thema's uit het Latijnse Requiem. Thema's die emoties weergeven over sterfelijkheid: eeuwige rust, angst voor de woede, rituelen, droefheid, bevrijding en hoop op een paradijs.
De workshopvoorstelling in oktober 2009 bracht teksten en melodieën die door de kinderen werden gemaakt en door het educatieve team van de Munt in vorm gegoten. De kinderen leerden eveneens enkele delen uit het Requiem van Verdi en van Fauré - die speciaal voor hen werden georkestreerd - en ook enkele Gregoriaanse liederen.

Geïnspireerd door de verscheidenheid in culturen en reacties van de kinderen componeerde Howard Moody een volledig nieuw Brussels Requiem dat door dezelfde kinderen, samen met twee professionele zangers en orkest van het Koninklijk Conservatorium Brussel, in de Grote Zaal van de Munt zal uitgevoerd worden. In dit nieuwe requiem reizen ze in het Sanskriet, Hebreeuws, Latijn, Nederlands, Frans, Engels, Duits en Italiaans van de hel naar het paradijs. Samen ontmoeten ze de sinistere veerman Charon en worden ze door Gaia naar meer optimistische sferen geleid om, bevrijd van alle angst, aan te komen in een betere wereld.

Tijd en plaats van het gebeuren :

The Brussels Requiem
Vrijdag 19 november 2010 om 19.00 u
Zondag 21 november 2010 om 14.00 u en om 17.00 u
De Munt

Muntplein
1000 Brussel

Meer info : www.demunt.be

Extra :
Howard Moody : www.howardmoody.net

Bekijk alvast de video van één van de repetities

07:00 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

14/11/2010

Percussieconcert Encounters in het Conservatorium van Brussel

Lukas Ligeti Donderdag slagen de percussieklassen van de Conservatoria van Brussel en Amsterdam en de Hochschule für Musik in Detmold de handen in elkaar voor een concert onder de titel 'Encounters'. Op het programma staat werk van Arvo Pärt, Martin Christoph Redel, Lukas Ligeti (foto) , Michiel Heeneman en Johannes Fischer. Dirigent is Peter Prommel, aanvoerder slagwerk van de Radio Kamer Filharmonie in Hilversum.


Programma :

  • Arvo Pärt (°1935), Fratres, versie voor vier slagwerkers, door Vambola Krigul (2006)
  • Martin Christoph Redel (°1947), Peter's Percuzzle - Puzzle, 2002-2003, uit Übungs- und Vortragsstücke für Schlagzeug op. 56
  • Lukas Ligeti (°1965), Pattern Transformation, for 4 players on two marimbas (1988)
  • Michiel Heeneman (°1967), Conversations, for percussion ensemble
  • Johannes Fischer (°1981), Rivers and Tides, for 12 percussionists (2006)

Tijd en plaats van het gebeuren :

Percussieconcert 'Encounters'
Donderdag 18 november 2010 om 20.00 u
Koninklijk Conservatorium Brussel
- Kleine concertzaal
Kleine Zavel 5
1000 Brussel

Meer info : www.kcb.be

Extra :
Arvo Pärt op www.musicolog.com en youtube
Martin Christoph Redel : www.martin-redel.de, www.boosey.com en youtube
Lukas Ligeti : www.lukasligeti.com, www.myspace.com/lukasligeti en youtube
Johannes Fischer : www.johannes-fischer.com en youtube

Elders op Oorgetuige :
Muzikale duizendpoot Lukas Ligeti in Logos, 20/11/2009

Bekijk alvast Lukas Ligeti's Pattern Transformation, uitgevoerd door de Amadinda Percussion Group



en een fragment uit Johannes Fischer's Rivers and Tides, uitgevoerd door Steven Schick en het EnsembleXII

19:51 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

13/11/2010

Festival Images Sonores plaatst vitaliteit van de hedendaagse muziek in de spotlight

Stefan Prins Het Centre Henri Pousseur - voormalig Centre de Recherches et de Formation Musicales de Wallonie - organiseert van 19 tot 21 november de 12de editie van het festival IMAGES SONORES in het magische kader van de voormalige Saint-André kerk te Luik. Drie opeenvolgende concertavonden, met telkens drie andere aspecten van de vitaliteit van de hedendaagse creatie.

Het Centre de Recherches et de Formation Musicales de Wallonie (CRFMW) bestaat 40 jaar en heeft met Stephane Ginsburgh, specialist van de eigentijdse pianomuziek, een nieuwe artistiek directeur en een nieuwe missie die eer betuigt aan zijn stichter. Vandaar de naamsverandering tot Centre Henri Pousseur. Musique électronique / musique mixte (Centrum Henri Pousseur. Elektronische muziek / gemengde muziek) om aldus de dynamiek en het pionierswerk van dit centrum beter tot uiting te brengen. Het CRFMW werd in 1970 opgericht op initiatief van Henri Pousseur en Pierre Bartholomée en speelde een pioniersrol in de realisatie en de verspreiding van de elektronische muziek, en in het bijzonder van de gemengde muziek. Het centrum ontwikkelde deze specifieke traditie door lange tijd samen te werken met een reeks ensembles en vertolkers. Omdat het evolueert op het ritme van de technologische veranderingen, kan het centrum de meest recente uitrusting aanbieden, evenals de technische assistentie van zijn medewerkers Jean-Marc Sullon en Patrick Delges. In dit laboratorium voor experimenten en ontmoetingen ontluikt gemengde muziek en ontstaan samenwerkingen met artiesten of ensembles uit de Franse Gemeenschap, de Vlaamse Gemeenschap of het buitenland. Het centrum verleent ook zijn medewerking aan een reeks pedagogische initiatieven: de klassen compositie, gemengde muziek, analyse en kamermuziek van het conservatorium van Luik, de Société Belge d'Analyse Musicales, en de compositieklas van het conservatorium van Maastricht.

Sinds zijn oprichting in 1999 kiest het festival voor live elektronische muziek van het CRFMW ervoor om welbepaalde aspecten van de hedendaagse muziekcreatie te belichten: gemengde werken (waar akoestische instrumenten en elektronische klanken elkaar vinden) en werken waar klanksignalen live worden bewerkt. Het festival IMAGES SONORES geeft in de loop van drie avonden carte blanche aan het Conservatoire royale de Liège, laat composities horen die in de studio's van het CRFMW tot stand kwamen, en presenteert werken uit de internationale muziekscène.

De editie 2010 staat voor een uiterst verscheiden programma. Op vrijdag 19 november bijt Arne Deforce met zijn multi-cello de spits af. Hij concentreert zich op realisaties van het Centrum en biedt ons daarbij drie wereldcreaties, een Belgische creatie en een Luikse creatie: L’Aube assaillie, een werk van Hèctor Parra dat deel uitmaakt van het internationale repertoire, Black Rock Unfolding  van Luc Brewaeys, een werk van Claude Ledoux en Timeless echoes van Kee Yong Chong, beide gecomponeerd tijdens een verblijf in de studio in Luik, en de Prix Pousseur 2009, Second Life Symphony van de jonge componist Gilles Doneux.

Op zaterdag 20 november worden twee sleutelfiguren van de hedendaagse muziek in België in de spotlight geplaatst: Jean-Luc Fafchamps en Stefan Prins (foto), met een selectie van emblematische werken uit hun oeuvre: Street Music en Lettres soufies Z1 en Z3 voor wat Fafchamps betreft, Not I en Infiltrationen voor Prins, telkens vertolkt door de musici waarvoor deze composities geschreven werden: altviolist Vincent Royer, pianist Jean-Philippe Collard-Neven, trombonist Alain Pire en de leden van ZWERM, een kwartet van elektrische gitaren.

Tot slot is er op zondag 21 november een carte blanche voor het Conservatorium van Luik waarbij aankomend talent het woord neemt: twee jonge studenten uit de klassen van Muchel Fourgon en Gilles Gobert, namelijk Coralie Dubois en Bertrand de Lamalle, met twee elektroakoestische composities, de kamermuziekklas met het motorieke Related Rocks van Magnus Lindberg, en de slagwerkklas met gemengde werken van Jérôme Bertholon, Edmund Campion en Alejandro Viñao.

Tijd en plaats van het gebeuren :

Images Sonores XII
Van vrijdag 19 t.e. m zondag 21 november 2010, telkens om 20.30 u

Voormalige Saint-André kerk - Luik

Het volledige programma en alle verdere info vind je op www.crfmw.be en www.memm.be

16:37 Gepost in Concert, Festival, Muziek | Permalink |  Facebook

NEXT 003 houdt vinger aan de pols van de hedendaagse podiumkunsten

NEXT 003 Klaar voor een groot artistiek feest met Europese uitstraling? Dan is NEXT, hét kunstenfestival 'qui se moque des frontières', zeker iets voor jou. De derde editie van NEXT biedt een verrassend programma van concerten, exposities, dans- en theatervoorstellingen in Noord-Frankrijk en België.

NEXT is een jaarlijks internationaal kunstenfestival in de in 2008 opgerichte Eurometropool Lille, Kortrijk, Tournai en in Valenciennes. Vijf Vlaamse, Waalse en Franse kunst- en cultuurhuizen bundelen over de landsgrenzen heen hun expertise, middelen en know how in één straf, hedendaags programma van internationale podiumkunsten (theater, dans, performance), beeldcultuur (video, film, beeldende kunst en nieuwe media), muziek en alles daartussen. NEXT is zowel een productie- als een presentatiefestival met zowel premières van nieuwe creaties als presentaties van internationale producties. Naast het tonen van voorstellingen, biedt NEXT ondersteuning aan artiesten in hun creatieproces.

NEXT vestigt een permanente aandacht op nieuwe, artistieke (meng)vormen en presenteert zowel kleinere proefopstellingen als 'must see' referentievoorstellingen. Wat is 'hot' in de hedendaagse podiumkunsten, en vooral, wat wordt morgen de 'standaard' van artistieke creatie? Vinger aan de pols dus van de hedendaagse (podium)kunsten.

NEXT zet in op ontmoeting en kennismaking tussen verschillende culturen en nationaliteiten, dit ondermeer door publieken en artiesten door en naar de Eurometropool te laten reizen. Als interregionaal samenwerkingsproject wil NEXT bijdragen aan het nieuwe elan waarmee actoren, steden en regio's zich steeds sterker op internationaal niveau positioneren. Op deze schaal en vanuit de nieuwe Europese metropool fungeren als gangmaker van artistieke creatie en presentatie is dé ambitie van het festival. En feest natuurlijk, jaarlijks en voor een breed en avontuurlijk publiek!

NEXT 003 is goed voor een 50-tal voorstellingen. Het festival kiest voor spitse en gedurfde kunstvormen, voor producties die nieuwe tendensen lanceren en zo het podiumlandschap een nieuw elan geven. NEXT staat voor amusante en boeiende ontmoetingen in de podiumkunsten. Creaties die genres, talen en culturen vermengen. Een programma van diversiteit, ontmoetingen en dialoog tussen artiesten uit heel Europa, maar ook Chili, Siberië en Zuid-Afrika. Naast een internationaal aanbod van grote namen zoals Jan Fabre, Superamas, Sidi Larbi Cherkaoui, krijg je een frisse kijk op jonger werk dat vandaag de aandacht verdient.

Tijd en plaats van het gebeuren :

NEXT International Arts Festival
Van donderdag 18 november t.e.m. zaterdag 4 december 2010

Op verschillende locaties in Lille, Kortrijk, Tournai en Valenciennes

Het volledige programma en alle verdere info vind je op www.nextfestival.eu

Percussief vuurwerk tijdens de Gent Tilburgse Slagwerkdagen

Edgar Varèse Van 17 t.e.m. 20 november slaan het Fontys Conservatorium Tilburg en het Gentse Conservatorium de handen in elkaar voor de Gent Tilburgse Slagwerkdagen. De eerste twee dagen worden gevuld met workshops. Op vrijdag en zaterdag zorgen de slagwerkstudenten van beide conservatoria voor een slotevenement van formaat. 13 slagwerkers bespelen maar liefst 200 percussie-instrumenten. Op het programma : vijf meesterwerken uit de twintigste eeuw. Ionisation (1929-1931) van Edgar Varèse (foto) is het allereerste stuk ooit voor alleen slagwerk geschreven en is hier tevens de aanleiding om beide slagwerkklassen bij elkaar te voegen voor twee indrukwekkende concerten.

Minoru Miki (1930) is een gevierd Japanse componist die een hele lijst composities, gaande van kamermuziek tot opera's, op zijn actief heeft staan. Hij is in binnen- en buitenland een groot bezieler van de traditionele Japanse instrumenten, en het is dan ook niet te verwonderen dat hij voor dat instrumentarium heel wat werken schreef. Minoru Miki is ook directeur van de Japan Federation of Composers, stichtte een eigen ensemble en zelfs een operahuis. Marimba Spiritual (1983) is geschreven ter nagedachtenis van de grote hongersnood in Ethiopië in hetzelfde jaar en behoort sindsdien tot het standaardrepertoire voor marimba.

Trommelen op bijzettafeltjes, krassen op de parketvloer en zwiepen met damesblaadjes, het kan allemaal in John Cage's "Living Room Music", een radicaal muziekstuk uit 1940 waarbij de mooiste klanken uit huishoudelijke objecten worden getoverd. Een ware happening in de aloude Cage-traditie: naast experimentele slagwerkstukken klinkt er ook poëzie van Gertrude Stein.

Louis Andriessen schreef 'Workers union' in 1975 voor orkest De Volharding. In die tijd speelde hij zelf nog piano in het orkest. Het stuk is een combinatie van individuele vrijheid en strenge discipline: het ritme is precies vastgelegd, maar de toonhoogte is slechts bij benadering aangegeven, op een éénlijnige notenbalk. Het is moeilijk om binnen die tegenstelling samen te spelen en gelijk te blijven, ongeveer zoals bij het organiseren en uitvoeren van politieke acties. Workers Union is een "symphonic movement for any loud sounding group of instruments". Toonhoogtes zijn niet traditioneel genoteerd, maar weergegeven ten opzichte van een centrale horizontale lijn, die overeenkomt met het middenregister van elk instrument. Andriessen stelt dat het werk alleen tot zijn recht komt als elke musicus speelt met de intentie dat zijn/haar partij essentieel is, net zoals in de politiek. Workers Union kan volgens de componist alleen slagen als elke uitvoerder zijn eigen partij belangrijk maakt. Daarbij vraagt Andriessen wel dat het werk dissonant, chromatisch en agressief zou klinken. Niet voor niets is het geschreven voor eender welke bezetting van luid klinkende instrumenten. Het resultaat is vaak energiek, ritmisch en spectaculair, wat van 'Workers Union' al decennia lang een publiekslieveling maakt.

De Amerikaanse avant-garde-componist Lou Harrison (1917 - 2003) was een van de eerste componisten die Aziatische instrumenten en westerse muziekstijlen bij elkaar heeft gebracht. Hij schreef opera's, symfonieën, concerten, balletmuziek en kamermuziek. Hij werkte in Los Angeles samen met Arnold Schönberg en hij schreef percussiestukken voor John Cage. Hij schreef ook voor choreografen en filmregisseurs. In zijn jonge jaren werkte hij als danser en dansbegeleider.
Harrison integreerde middeleeuwse dansen, baroksonates, rituelen van de Navajo-indianen, Indonesische orkestwerken en Koreaanse hofmuziek in zijn werken. Veel van zijn stukken hebben titels in de kunstmatige taal Esperanto. Harrison was vooral bekend door het gebruik van exotische (niet-westerse) instrumenten zoals de gamelan, maar ook eenvoudige conservenblikjes.

Programma :

  • Minoru Miki, Marimba Spritual
  • John Cage, Living Room Music
  • Louis Andriessen, Workers Union
  • Lou Harrison, The drums of Orpheus
  • Edgar Varèse, Ionisation

Tijd en plaats van het gebeuren :

Slotconcert Gent Tilburgse Slagwerkdagen
Vrijdag 19 november 2010 om 20.00 u
Koninklijk Conservatorium Gent
- Miryzaal
Hoogpoort 64
9000 Gent

Meer info : cons.hogent.be
------------------------------
Zaterdag 20 novemer 2010 om 15.00 u
Factorium Tilburg

Koningsplein 11a - Tilburg

Gratis toegang voor beide concerten

Extra :
Minoru Miki op en.wikipedia.org en youtube
John Cage : www.johncage.info en youtube
John Cage at Seventy: An Interview, Stephen Montague (1985) op UbuWeb Papers
John Cage Online : links compiled by Josh Ronsen
John Cage (1912 - 1992) : Goeroe of charlatan ?, Jan De Kruijff op www.musicalifeiten.nl
Louis Andriessen op www.muziekencyclopedie.nl en www.boosey.com
Louis Andriessen (1939-) Beeldenstormer op www.musicalifeiten.nl
Lou Harrison op en.wikipedia.org en youtube
Edgar Varèse op brahms.ircam.fr en youtube

Bekijk alvast Minoru Miki's Marimba Spritual



en John Cage's Living Room Music

00:16 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

12/11/2010

Stilistische knipogen naar het Witte Doek in Logos

Movies 'Movies' is meer dan film alleen. Het robotorkest van Stichting Logos belicht deze maand tal van aspekten van dit begrip, en op het programma krijg je dan ook een verscheidenheid aan arrangementen en nieuwe (film)muziekjes. Maar daarnaast kan 'movies' ook ruimer worden geïnterpreteerd als 'beweginkjes', en daar komt het interaktieve gedeelte aan te pas. Het wordt een spannende avond, waarin je meer dan één stilistische knipoog naar het Witte Doek zal ondergaan.

Na de doortocht van het jaarlijkse Filmfestival Gent is het de beurt aan de iets alternatievere benadering van het medium 'movies'. Het thema van deze novemberspecial draait rond allerhande muziekjes die iets met film of beweging te maken hebben. En de bij Logos werkzame componisten hebben nagenoeg allemaal, elk op zijn/haar terrein, hun stappen gezet in die wondere wereld waarin klank en beeld verenigd werden.

Zo zijn er uit de oude doos nog de 16mm films Pietje Rood, Die Geisterbahn en Sonomobilofonie die Godfried-Willem Raes indertijd componeerde in samenwerking met respektievelijk Gerda Verheecke, Raimund Krumme en Lieve De Pelsmaecker. Kristof Lauwers schreef in 2009 de ouverture voor een videoclip van het KASK die moest dienen voor de Erfgoeddag '09.

In 2006 werd het <M&M> ensemble aangeschreven door de Vlaams-Duitse 3D-videaste Lieve Vanderschaeve. Zij was geïntrigeerd door de klanken van het robotorkest en had met haar projekt BurdenBirds een videoloop gemaakt die ze door de robots wou laten ondersteunen. Kris De Baerdemacker, Kristof Lauwers en Sebastian Bradt gingen erop in om elk een stukje van 2 minuten te schrijven voor een beeldsequens die zichzelf herhaalde. Sedertdien is BurdenBirds wellicht een van de meest gespeelde demonstratiestukken voor de geleide bezoeken geworden. Niet lang nadien tekende Sebastian Bradt voor de volledige soundtrack van Haar Haar, eindprojekt van de stop motion-animator Bart Van De Plas.

Er zijn dus sporen, en of die verdiend zijn, dat kun jij als trouwe bezoeker nog steeds het best beoordelen. De Logos crew brengt je ook ditmaal een keur aan creaties en frisse arrangementen.

Tijd en plaats van het gebeuren :

<M&M> Movies
Woensdag 17 november 2010 om 20.00 u
Logos Tetraëder
Bomastraat 26-28
9000 Gent

Meer info : www.logosfoundation.org

07:30 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

11/11/2010

Totem : BL!NDMAN gaat aan de slag met platendraaiers

Totem De goeie ouwe pick-up of turntable beleeft een tweede jeugd als instrument. Voor Totem werkt opper- BL!NDMAN Eric Sleichim samen met de Britse componist en turntable-virtuoos Matt Wright. Met hun acht platendraaiers creëren de musici van BL!NDMAN een bevreemdende wereld die het instrument, dat vooral gebruikt wordt in het 'clubcircuit', in de sfeer van de nieuwe muziek brengt. De Nederlandse videokunstenares Olga Mink maakt voor dit programma een video-environment op maat.

Eric Sleichim heeft met zijn saxofoonkwartet BL!NDMAN altijd al nieuwe speeltechnieken en nieuw repertoire verkend. In 2008 riep hij drie nieuwe kwartetten in het leven: BL!NDMAN [drums], [strings] en [vox]. Vier kwartetten, twee generaties, ontelbare mogelijkheden voor unieke kruisbestuivingen. In het werk van componist Matt Wright vervaagt de grens tussen concert- en clubcultuur. Zijn oeuvre reikt van partituren voor oudemuziekensembles tot grote events waarvoor dj's, musici en digitale media worden ingezet.

In 'Totem' werken twee Blindmankwartetten aan een programma waarvan het instrumentarium hoofdzakelijk uit turntables bestaat. Artistiek leider Eric Sleichim werkt voor de gelegenheid intensief samen met de jonge Britse componist/turntablist Matthew Wright en met de Nederlandse videaste Olga Mink.Wright doet in zijn werk onderzoek naar de al dan niet ruimtelijke transformatie van klank. Zo maakt 'Contact theatre', een werk voor zes platenspelers, gebruik van tevoren opgenomen grammofoonplaten. De doelgerichte vernieling van de platen maakt al het gehoorde geleidelijk onderhevig aan erosie. Sleichim schreef voor dit concert een werk voor acht platendraaiers. De uitvoerende musici zullen een bevreemdende wereld creëren die het instrument, vooral aanwezig in het clubcircuit, introduceert in de hedendaagse klassieke muziek.

Eric Sleichim over het programma : "We zijn vertrokken vanuit bestaande werken van Matthew Wright en van mij. Uiteindelijk zijn er maar twee volledig nieuwe werken in dit programma: 'Totem for Brussels' van Matt en 'Melting Wax', een werk dat hij en ik samen maken.

We beginnen met 'Mass for Turntables'. Een symbolische keuze in de zin dat dit het eerste stuk was dat ik ooit voor turntables heb geschreven. Enerzijds gaat het hierbij om verregaande abstractie: het is gebouwd op pure sinustonen van test-LP's, heel strak. Luisteren naar sinustonen blijft een vreemde ervaring, bijna ondraagijk. Maar anderzijds speelt ook de onvolmaaktheid van het medium. Na een paar keer spelen, gaan LP's immers kraken. De gebreken, de ruis en zelfs de krassen zijn allemaal dingen die meespelen en die hebben een poëtische waarde. Ik heb met drie verschillende testplaten gewerkt en door de draaisnelheid op minimum of maximum te zetten, kan je meerdere toonhoogtes maken uit een heel beperkt aantal sinustonen.

'Mixtape Zen' is voor percussiekwartet geschreven. Wright gebruikt de platendraaiers als metronomen (door merktekens op een LP aan te brengen en die aan een bepaalde snelheid rond te laten draaien, geven die het tempo aan). Hij combineert dat met loops van klassieke muziek-LP's en percussie op allerlei objecten. Het is echt een percussiestuk in de zin dat het heel virtuoos van tempo- en ritmecombinaties is, waar percussionisten doorgaans sterk in zijn. Het begint met verspreide ritmische ideeën en mondt uit in statische 'drones': aangehouden tonen op Tibetaanse klankschalen die op de draaitafels ronddraaien.

'Contact Theatre' componeerde Matt Wright aanvankelijk voor 6 muzikanten. Voor deze versie bewerkte hij het voor 8 muzikanten. Dit stuk plaatst een extreem omgaan met vinyl centraal, met extreme DJ-handelingen als rewind (het manueel heel snel terugdraaien van de vinyl) of het werpen van de naald tegen de vinyl. Het is niet bepaald zachtaardig voor de LP's en de naalden. Alles gebeurt hier in een hyperactieve canon: het is een echt polyfoon concept en net als bij 'Mixtape Zen' mondt dat uit in lange tonen – in dit geval synthesizer-klanken.

'Strange Attractors' is een werk dat ik al geschreven had voor 'Transfo', maar dat ik hier verder uitwerk voor slechts 8 musici (in plaats van 16), die nu ook de taken van de 'ontbrekende' muzikanten erbij nemen: de strijkers gebruiken dus ook hun stem en de percussionisten manipuleren niet enkel de turntables, maar ook infrarood-sensoren die de klank live vervormen. We gebruiken hier oude demonstratie-LP's, waarop geluidstechnici uitleggen hoe je een platendraaier moet afstellen enzovoort. Daar speelt een greintje nostalgie mee naar het LP-tijdperk. De andere platen die we gebruiken zijn 'pinky-records': dat zijn vinylplaten met digitale code, waardoor je via computer aan die LP's het audiomateriaal kan toewijzen wat je wil en dan daarmee kan gaan scratchen. Normaal worden die afgespeeld via een computer die dat digitale signaal weer omzet in audio, maar wij gebruiken ze rechtstreeks. Dan hoor je digitale piepjes, een beetje zoals bij een modem en als je dat door elkaar begint te gebruiken, klinkt het wat als een mierenkolonie. Naast de stemmen die van de demonstratie-LP's komen, zijn de opgenomen stemmen van BLINDMAN [vox], ons zangkwartet dat hier dus virtueel aanwezig is, de enige menselijke elementen in dit voor de rest heel 'technologisch' aandoend stuk.

De 'Totem for Brussels' is het derde stuk in een cyclus van 'totems' waar Matthew Wright aan werkt. De turntable als metronoom blijft gehandhaafd in al Wrights totem-stukken, maar voor de rest legt hij telkens andere accenten. In dit geval is dit dat er letterlijk een totem wordt opgebouwd.
Ik heb tot nu toe niets over het visuele aspect gezegd, maar het is belangrijk te weten dat heel deze voorstelling eigenlijk is opgevat als een installatie. De turntables zijn over de ruimte verdeeld en het publiek kan daartussen wandelen. In het midden van de zaal wordt een echte totem gebouwd met stellagemateriaal waar ook percussie-instrumenten deel van uitmaken. Dit is enige stuk op het programma waar het strijkkwartet op hun eigen instrumenten speelt, maar dan met een volledig gesatureerde klank doordat de snaren met zilverpapier zijn omwikkeld, wat alles vervormt.

Het laatste stuk heeft wellicht de meest menselijke textuur. 'Melting Wax' is een echt afsluitend tutti, met naast de acht musici die tot dan toe aan het werk waren ook ikzelf op baritonsax en Matthew Wright eerst op computer en daarna op tuba. Uiteindelijk komen we ook hier tot één grote lang aangehouden 'drone' , waarbij de ademhaling van sax en tuba heel belangrijk wordt. "

En over de functie van de videobeelden : "De keuze voor video is ingegeven door de club-associaties van de turntables: het principe van de VJ in combinatie met DJ. Ik ben op zoek gegaan naar een videokunstenaar met een voet in beide werelden en heb die gevonden in de Nederlandse Olga Mink. Zij is een jonge kunstenares die zelf ook werkt als VJ maar ook zeer conceptuele ideeën heeft en in haar werk vaak echt redeneert als een plastisch kunstenaar. We hebben haar gevraagd aan het werk te gaan met de materie waar wij op auditief vlak mee werken en wat mij verraste, was dat dat voor haar heel moeilijk bleek. Zij is erg bekommerd om hoe ze met haar beelden in een juiste, grondige dialoog kan treden met wat er klankmatig gebeurt: het volstaat niet om gewoon wat leuke beelden te tonen terwijl de muziek bezig is.
Ook de video zoekt een archaïsch contact met de materie op. Bij de muziek is dat het directe contact met de vinyl, de naald die je tactiel door de groef laat gaan. Voor de video zal er in real-time met de projectoren zelf gewerkt worden. Door die te verplaatsen, kan je bijvoorbeeld de ruimte letterlijk met beelden aftasten en als het ware laten metamorfoseren. " (*)

Programma :

  • Matthew Wright/Eric Sleichim, Melting Wax
  • Matthew Wright, Contact Theater
  • Matthew Wright, Mixtape Zen
  • Matthew Wright, Totem for Brussels (creatie)
  • Eric Sleichim, New Work for 8 turntables (creatie)

Tijd en plaats van het gebeuren :

BL!NDMAN [drums] + [strings] : Totem
Woensdag 17 november 2010 om 20.00 u
(inleiding door Maarten Beirens om 19.15 u )
deSingel - Muziekstudio
Desguinlei 25
2018 Antwerpen

Meer info : www.desingel.be en www.blindman.be
--------------------------
Vrijdag 19 november 2010 om 20.15 u
CC Mechelen

Minderbroedersgang 5
2800 Mechelen

Meer info : www.cultuurcentrummechelen.be en www.blindman.be
--------------------------
Dinsdag 23 november 2010 om 20.30 u
Kaaitheater

Sainctelettesquare 20
1000 Brussel

Meer info : www.kaaitheater.be en www.blindman.be

Extra :
Eric Sleichim op www.blindman.be, www.matrix-new-music.be en youtube
Matthew Wright : www.matt-wright.co.uk
(*) De schoonheid van het machinale. Een interview met Eric Sleichim, Maarten Beirens op www.blindman.be, november 2010
'Ik zoek klanken die ik niet ken'. Interview met Eric Sleichim, Geert Van der Speeten in De Standaard, 13/11/2010

Elders op Oorgetuige :
Turntables 4 voices: uniek project voor stem en draaitafel, 27/10/2010
Secret Masses : William Byrd vs. Eric Sleichim, 30/07/2008

Bekijk alvast dit fragment uit Matthew Wright's Mixtape Zen

22:54 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook