11/12/2010

Kerstconcert met internationale dimensie in Bozar

Philippe Boesmans Dankzij de samenwerking van het Koor van de Europese Unie met het Nationaal Orkest van België krijgt het jaarlijkse Kerstconcert, ditmaal onder leiding van Patrick Davin, opnieuw een internationale dimensie. Vanuit het hart van Europa weerklinkt muziek die de horizon verruimt en de harten sneller doet slaan.

Nu het Belgisch voorzitterschap van de Europese Unie naar zijn einde loopt en Hongarije weldra de fakkel zal overnemen, brengt het NOB onder leiding van Patrick Davin een feestelijk, en soms ook intiem, Kerstconcert met een Europese dimensie. Natuurlijk mag hét muzikale symbool voor de Europese eenheid, Beethovens zetting van Schillers 'Ode an die Freude' waarin de hoop uitgedrukt wordt dat alle mensen broeders worden, zeker niet in het programma ontbreken. Vanuit Brussel, het kloppende hart van Europa, laat het NOB verder nog meer muziek weerklinken die de juiste toon zet voor de feestdagen: Spaanse klanken wisselen af met Hongaarse muziek, Jacques Brel kruist het pad van Philippe Boesmans (foto) en misschien doet 'Amour sacré de la patrie'' uit 'de stomme van Portici' zelfs de Belgische harten weer wat sneller slaan ? Zo krijgt de Europese droom dankzij de samenwerking van het Koor van de Europese Unie, vier uitstekende vocale solisten, gitariste Raphaella Smits met het Nationaal Orkest van België alvast muzikaal gestalte.

Ondanks het feit dat Philippe Boesmans (1936) een eerste prijs piano behaalde aan het Koninklijk Muziekconservatorium van Luik, besliste hij kort nadien een mogelijke solocarrière op te geven en zich geheel aan het componeren te wijden. Aanvankelijk was hij sterk door het serialisme beïnvloed, maar al snel werd hij zich bewust van zijn drang de grenzen en beperkingen van die componeerstijl te willen overschrijden. In zijn erg persoonlijke muziektaal, staat de communicatie met de luisteraar centraal. Vanaf 1971 was Boesmans producer bij de RTBF. Sinds 1985 is hij in residentie bij De Munt in Brussel en componeerde in opdracht meerdere opera's.

Wintermärchen is Boesmans' derde opera na 'La Passion de Gilles' en 'Reigen'. Het libretto werd geschreven door de Zwitserse theatermaker en operaregisseur Luc Bondy, die zich baseerde op het toneelstuk 'A Winter's Tale' van William Shakespeare. Wintermärchen ging in december 1999 in première in de Munt en was een groot succes met elf uitverkochte voorstellingen in Brussel en Lyon. De redenen liggen voor de hand: een stevige handeling, handig bekort en aangepast door Luc Bondy die ook de regie voerde, een muziektaal die weliswaar 'modern' is in zijn hoekige expressionisme en met veel ruimte voor tonale referenties.

Programma :

  • Philippe Boesmans, Ouverture 'Wintermärchen'
  • Joaquin Rodrigo, Concierto de Aranjuez (2de beweging)
  • Bela Bartok, Hongaarse sketches
  • Daniel-François-Esprit Auber, Amour sacré de la patrie (La Muette de Portici)
  • Jacques Brel, Le plat pays - Bruxelles (bew. Ch. Larrieu)
  • Manuel de Falla, El sombrero de tres picos (3e beweging)
  • Ludwig van Beethoven, Symfonie nr. 9, op. 125 (4e beweging)

Tijd en plaats van het gebeuren :

NOB & Koor van de Europese Unie : kerstconcert
Donderdag 16 december 2010 om 20.00 u
( inleiding door Yves Knockaert om 19.30 u )
Bozar - Henry Le Boeufzaal
Ravensteinstraat 23
1000 Brussel

Meer info : www.bozar.be en www.onb.be

Extra :
Philippe Boesmans op www.arsmusica.be, brahms.ircam.fr en youtube
Een expresinterview met Philippe Boesmans op www.ictus.be
Philippe Boesmans : La musique doit exprimer la vie. Entretien Isabelle Françaix op www.musiquesnouvelles.com

Elders op Oorgetuige :
Philippe Boesmans en de prinses van Bourgondië, 6/09/2010
Philippe Boesmans 'Julie' in het Théâtre Royal de Mons, 22/03/2010
Vlaanderen internationaal : Philippe Boesmans, Luigi Dallapiccola en Luciano Berio, 26/02/2008

Bekijk alvast dit fragment uit Philippe Boesmans' Wintermärchen

07:04 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

10/12/2010

Feestelijke eindejaarsspecial rond sneeuw en ijs in Logos

Dominica Eyckmans In de donkere decemberdagen buigt het robotorkest van Logos zich over het thema 'Snow & Ice'. En dat betekent nieuwe muziek rond een voor deze tijd van het jaar nogal typische aggregatietoestand. Naar goede gewoonte wordt een vruchtbaar <m&m>-jaar afgesloten met werk van de Logos crew en enkele (feestelijke) eindejaarsarrangementen.

Het is Vlaanderens produktiefste centrum voor nieuwe muziek toch maar weer gelukt: twaalf professionele, veelzijdige produkties klaarstomen en inblikken, faut le faire. En daar houdt het alleszins niet mee op, want ook voor 2011 heeft de crew reeds twaalf verrassende thema's vastgelegd waarover ze nu al luidop aan het dagdromen zijn. Bovendien werd in 2010 de kaap van het 200ste <M&M>-concert overschreden, en lijkt er met <Ribby> en <Fa> vooralsnog geen einde te komen aan de rist nieuwe automaten. Ook de bestaande robots worden continu bijgestuurd: <Vibi> heeft een groot onderhoud gekregen en <Ob> en <Korn> werden zowaar voorzien van de mogelijkheid om zich in alle richtingen te bewegen. Reden te meer om het voor volgend jaar, technisch zowel als artistiek, even goed te doen.

Omdat er op het jaareinde toch wel iets te vieren valt, hebben ze bij Logos ook deze keer weer wat feestelijke muziekjes bijeengescharreld : een nieuwjaarsmedley, enkele salontango's, een assortiment kerst- en andere wintersferen, ... Uiteraard staat ook weer heel wat nieuw en interaktief werk op het programma van Kristof Lauwers, Sebastian Bradt, Xavier Verhelst en Helen White, dat alles onder leiding van Godfried-Willem Raes. Het dansaspect is voor rekening van Dominica Eyckmans en tijdens de pauze kan je je laven aan een -letterlijk- hartverwarmend glas Glühwein.

Tijd en plaats van het gebeuren :

M&M orchestra: Snow and Ice
Donderdag 16 december 2010 om 20.00 u
Logos Tetraëder

Bomastraat 26-28
9000 Gent

Meer info : www.logosfoundation.org

15:00 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

Studenten hedendaagse muziek van het Conservatorium van Brussel brengen werk van Tristan Murail en Peter McNamara

Peter McNamara Woensdag brengen de studenten hedendaagse muziek van het Conservatorium van Brussel een concert met als thema 'spectralisme'. Het concert kadert in het Trobadors-onderzoeksproject van Bart Bouckaert. Op het programma staat werk van de franse componist Tristan Murail en de jonge Australische componist Peter McNamara (foto). Het geheel staat o.l.v. dirigent Bart Bouckaert, artistiek assistent hedendaagse muziek aan het Conservatorium Brussel.

Trobadors is een werkgroep die binnen het Brusselse Conservatorium de 'academisering' van het hoger kunstonderwijs wil uitbouwen. Docenten kunnen binnen hun opdracht aan wetenschappelijk, pedagogisch of artistiek projectmatig onderzoek doen. Jaar na jaar groeit het aantal docenten dat daaraan meewerkt, op de meest diverse terreinen en in samenwerking met diverse instellingen. Het onderzoek is zowel wetenschappelijk, artistiek-wetenschappelijk als zuiver artistiek. Da kan allerlei vormen aannemen, zoals bv het ontwikkelen van een nieuw genre opera, onderzoek naar een nieuw metamodel voor muziekanalyse of het bestuderen van speeltechnieken op oude en authentieke instrumenten. De docenten van het Conservatorium leiden de onderzoeksprojecten en betrekken er zo veel mogelijk studenten bij.

De term 'spectralisme' of 'spectrale muziek' verwijst eerder naar een muzikale componeerhouding dan naar een specifieke techniek. Praten over spectrale muziek heeft pas zin wanneer we ons niet beperken tot alleen maar het gebruik van het spectrum, de boventoonstructuur waaruit alle klank bestaat. Dit gebruik van de analyse van de boventonen voor het construeren van melodie en harmonie, waarbij de grens tussen timbre en harmonie onherroeplijk vervaagt, maakt slechts een deel uit van de algehele attitude die deze muziek typeert. Voor Gérard Grisey, wiens naam onlosmakelijk is verbonden met deze esthetische stroming, was dit aspect paradoxaal genoeg niet prioritair. Wat hem intrigeerde was met neutrale en herkenbare muzikale archetypes  grenzen aftasten: wanneer wordt ritme als duur waargenomen en omgekeerd, wanneer gaat discontinuïteit over in continuïiteit, ritme in toonhoogte, ... ? Voor Grisey was het woord 'drempel' cruciaal in zijn 'liminale' muziek. Zijn muziek is er één van constante transformaties in subtiel gevarieerde cycli waar deze drempels ongemerkt verdwijnen.

In de uiterst kleurrijke en poëtische werken van Tristan Murail - samen met Grisey beschouwd als grondlegger van het spectralisme - wordt het klankspectrum, een entiteit die tegelijk klankkleur en harmonie integreert, verkend. Het gebruik van niet-getemperde toonhoogten (met kwarttonen en achtste tonen) is hierbij een noodzakelijke consequentie. Verdere verdelingen van één toon steeds kleinere stappen maakt ook daar dat de grenzen vervagen en nauwlijks waarneembaar worden. 

Tristan Murail
(1947) geldt samen met Gerard Grisey als een hoofdfiguur van de "spectrale" muziek. Deze muziekstijl legde de nadruk op de harmonie in de muziek en de relatie van die harmonie met de akoestiek. Murail studeerde bij Olivier Messiaen en won in 1971 de Prix de Rome. In 1973 stichtte hij het ensemble Itinéraire dat een internationale reputatie opbouwde door zijn uitvoeringen met elektronica. Vanaf 1980 gebruikte Murail ook de computertechnologie voor zijn onderzoek van akoestische fenomenen. Dat leidde tot een samenwerking met het IRCAM waar hij van 1991 tot 1997 verantwoordelijk was voor het compositieprogramma en waar hij ook meehielp aan de ontwikkeling van de Patchwork software. Tristan Murail gaf les aan het conservatorium van Parijs, het IRCAM, de Darmstadt Ferienkurse, en de Toho University in Tokio. Nu is hij professor compositie aan Columbia University.

Tristan Murail over La Barque Mystique : "La Barque mystique is het resultaat van een privé-opdracht gecomponeerd voor de herdenking van een verjaardag. De bark waarover het gaat, komt voor op een aantal pasteltekeningen van Odilon Redon. Buiten de anekdote die met de omstandigheden van de opdracht verband houdt, is de verwijzing naar deze 'symbolist' niet toevallig. De complexiteit en de evidentie in de relaties tussen de kleuren die ondanks hun verschillen toch samensmelten, evenals de ritmische vormen of de wazige stranden en nevelachtige kleuren die contrasteren met de scherpe lijnen en levendig gekleurde vlekken, vinden hun weerspiegeling in de opbouw en het harmonische palet van de muziek.

Overvloedige verscheurdheid, genoeglijke zwaarmoedigheid: de schilders en dichters van het einde van de negentiende eeuw wisten deze crisissen en onzekerheden te sublimeren in eeuwige artistieke waarden. Zonder twijfel houdt dit voor ons een les in, namelijk dat de zuivere omzetting - van de agressiviteit van het materiaal of van de complexiteit van de vormen - niet volstaat.

La Barque mystique is een echt 'georkestreerd' stuk maar dan een verkleinde orkestratie, die de functie vervult van een radertje in een uurwerk. De instrumenten veranderen voortdurend van rol, ook legeringen veranderen bestendig. Het geheel moet bijdragen tot de opbouw van globale vormen. Het uiteindelijke resultaat wordt pas bereikt wanneer, zoals bij de beweging van een klok, de uitvoering met een uiterste precisie wordt verricht in de toonhoogten, in de microtonen, in de ritmen en in de klankkleuren." (*)

Peter McNamara over Landscape of Diffracted Colours : " 'Landscape of Diffracted Colours' was written in 2005 and is scored for mixed ensemble and pre-recorded electronics. It was first performed at the 2007 Asia Pacific Festival in Wellington, New Zealand and was awarded second Prize the Asian Composers League Young Composers Award at the same event. The work's title refers to the many different colours found in the Australian landscape and how the light of these colours can be bent and diffracted. Some of this imagery includes shimmering, where light is bent by Australia's extreme heat and the rich and dark colours of sandstone, which is visible because of reflection and diffraction from elements of its composition.

The work's harmonic material is based on the harmonic series of four fundamentals. The ensemble and electronics work together to synthesise various tone colours and transform them over time. There is also interplay between the two parts where the colouristic resonance of the ensemble is morphed into a different colour by the electronic part.

Divided into three sections, Landscape of Diffracted Colours' first section is very intense and contrasts very dense, raw and almost primal sounding material with a light and very open sounding texture. Each fundamental is used separately and is subject to some kind of timbre transformation such as distortion etc. This changes towards the end of the first section as some fundamentals and textures are used simultaneously. The second section is calmer and very sostenuto with a sense of more metric freedom than the stricter first section. Lyrical material in the piano and winds appears as a contrast to the heavier first section. After a solo for the electronic part, the work returns to the material of the first section, but with further development. The textures and fundamentals progressively overlap more and more until the climax of the work, after which the work's colours gradually fade away. " (**)

Programma :

  • Tristan Murail (°1947), La Barque Mystique (1993)
  • Peter McNamara (°1980), Landscape of Diffracted Colours, for mixed ensemble and electronics ( 2005)

Tijd en plaats van het gebeuren :

Ensembles Hedendaagse Muziek Conservatorium Brussel : Tristan Murail, Peter McNamara
Woensdag 15 december 2010 om 20.00 u
Koninklijk Conservatorium Brussel
- Kleine concertzaal
Kleine Zavel 5
1000 Brussel

Meer info : www.kcb.be

Extra :
Tristan Murail : www.tristanmurail.com, brahms.ircam.fr, www.compositiontoday.com, www.arsmusica.be (*) en youtube
Peter McNamara op www.sibeliusmusic.com, www.australianmusiccentre.com.au (**) en www.australiancomposers.com.au

Bekijk alvast dit fragment uit Tristan Murails 'La Barque Mystique', uitgevoerd door het Quasars Ensemble (2008)

07:04 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

09/12/2010

Elektrisch gitaarkwartet ZWERM experimenteeert met live-electronics in het MHKA

ZWERM Op zondag 12 december is ZWERM (ism Champ d'Action) te gast in M HKA Antwerpen in het kader van de structurele samenwerking van Champ d'Action met het M HKA.  Jaarlijks organiseert  Champ d'Action in het museum voor hedendaagse kunst twee concerten en TIME CANVAS, een muzikale tentoonstelling waarbij een hele verdieping van het museum wordt ingenomen door musici en andere artiesten van Champ d'Action.  Het concert van ZWERM kadert eveneens in een structurele samenwerking die Champ d'Action en het gitaarkwartet een tweetal jaar geleden opstartten en die ook de volgende jaren verder zal worden geïntensifieerd. Champ d'Action profileert zich o.a. via deze samenwerking als productiehuis voor hedendaagse muziekprojecten van  verschillende generaties interessante musici/componisten/kunstenaars.

De elektrische gitaar is in de tweede helft van de 20e eeuw snel uitgegroeid tot hét instrument van low culture en underground music. Weinig instrumenten kregen zoveel symboliek toegekend, weinig instrumenten lopen tegelijkertijd zozeer het gevaar in deze symboliek verstrikt te raken en een karikatuur van zichzelf te worden. Modes of Interference is een programma waarin de icoonfunctie van de gitaar wordt ontleed en de karakteristieken van de elektrische gitaar het uitgangspunt vormen voor nieuwe experimenten met live-electronics.

Agostino di Scipio (1962) is een Italiaanse componist van electro-akoestische muziek, klankinstallaties en werken voor instrumenten en interaktieve electronica. In zijn recentste stukken, waaronder Modes Of Interference III, onderzoekt hij de "man-machine-environment feedback loop" (de interactie tussen uitvoerder, instrument, electronica en de omgevingsakoestiek).

Infiltrationen voor 4 elektrische gitaren en live-electronics van Stefan Prins, bouwt verder op de deconstructie van de "typische" gitaargestiek zoals die reeds te vinden is in "Not I", zijn werk voor elektrische gitaar en live-electronics (2007). De deconstructie wordt in dit nieuwe werk, in navolging van gitaar-pioniers als Keith Rowe en Fred Frith, nog verder doorgetrokken: de e-gitaren worden als een horizontaal liggend open circuit van 6 snaren beschouwd ("tabletop guitar"), dat een directe vertaling naar klank mogelijk maakt van de manipulaties door de muzikant, met (al dan niet ge-automatiseerd) huis-, tuin- en keukenmateriaal. De live-electronics hebben dan weer tot doel deze link tussen actie en klankresultaat in verschillende gradaties te verstoren. Vast staat dat dit stuk op zoek zal gaan naar een dynamische & veellagige klankwereld met duidelijke linken naar de "noise music" uit de jaren '70 - '80.

Als componist treedt Larry Polansky (1954) duidelijk in de voetsporen van diens leraar  James Tenney (1934-2006). Wat beide, in weze conceptualisten,  het meest bindt is hun gemeenschappelijke fascinatie voor structuur en proces. Ook andere componisten zoals Ben Johnston,  Lou Harrison, Ruth Crawford Seeger  en  -vriend aan huis- Christian Wolff hebben  hun invloed gehad op de muziek van  Larry Polansky. Polansky geniet een ruime bekendheid als muzikant in het New Yorkse underground-circuit, en vanwege zijn affiniteit met rock, noise en vrije improvisatie is zijn werk dan ook nauw verwant aan de doelstellingen van ZWERM.

De componist/gitarist Mario Del Nunzio (1983) afkomstig uit het bruisende underground circuit van Sao Paulo kent als geen ander de mogelijkheden van de elektrische gitaar. Het gebruik van elektronica en onconventionele speeltechnieken voor handen en voeten vormen de leidraad door het werk van deze jonge Braziliaanse componist. In zijn nieuwste werk 27s(pNM) daagt hij de muzikanten van ZWERM uit tot een ware uitputtingslag waarbij de verschillende ledematen totaal onafhanklijk van elkaar genoteerd zijn. Dit leidt tot momenten waarbij 16 (4x4) lagen vertolkt zullen worden.

Programma :

  • Agostino di Scipio, Modes of Interference III
  • Stefan Prins, Infiltrationen
  • Larry Polansky, toovvivfor
  • Mario Del Nunzio, 27s(pNM)
  • Agostino di Scipio, Modes of Interference III

Tijd en plaats van het gebeuren :

ZWERM /Champ d'Action : Modes of Interference
Zondag 12 december 2010 om 15.00 u
Museum van Hedendaagse Kunst Antwerpen

Leuvenstraat 32
2000 Antwerpen

Meer info : www.muhka.be, www.champdaction.be en www.zwerm.be

Extra :
Agostino di Scipio op www.arsmusica.be en youtube
Stefan Prins : www.stefanprins.be, www.matrix-new-music.be en youtube
Larry Polansky op www.dartmouth.edu en youtube
The World's Longest Melody. Who the f*** is Larry Polansky ?, Toon Callier op www.zwerm.be
Mario Del Nunzio : www.myspace.com/mariodelnunzio en youtube

Review :
ZWERM & Stefan Prins: Modes of Interference. Gitaar werpt imagoveren af, Koen Van Meel op Kwadratuur, 12/12/2010

Elders op Oorgetuige :
Modes of Interference : zoektocht naar de mogelijkheden van het hipste instrument op aarde, 17/11/2009
The World's Longest Melody : Zwerm & Larry Polansky lichten tip van de sluier op, 11/04/2009

Bekijk alvast Stefan Prins' Infiltrationen, uitgevoerd door ZWERM in het Concertgebouw Brugge (première, november 2009)



en Agostino di Scipio's Modes of Interference III en Mario Del Nunzio's 27s(pNM) op youtube

07:00 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

08/12/2010

Gradus ad Parnassum : Tine Allegaert en Lukas Huisman brengen Debussy, Ravel en Devreese

Frédéric Devreese In de concertreeks Gradus ad Parnassum van het Gentse Conservatorium brengen pianostudenten Tine Allegaert en Lukas Huisman een concert rond het thema 'Transcripties' : alle werken die hier door het pianoduo gespeeld worden, bestaan namelijk ook in een versie voor orkest. Op het programma : Prélude à l'après-midi d'un faune van Claude Debussy, Rapsodie Espagnole van Maurice Ravel en Gemini van Frédéric Devreese (foto).

Tine Allegaert (1988) startte op vierjarige leeftijd met viool en op zesjarige leeftijd met trompet, maar na vijf jaar maakte de viool plaats voor de piano. In 2006 studeerde ze af voor piano en trompet aan het deeltijds kunstonderwijs in Ninove. Daarna koos ze voor een opleiding aan het Gentse conservatorium, waar ze momenteel studeert bij docent Vitaly Samoshko. Door haar interesse voor verscheidene muziekgenres kreeg ze al kansen om te spelen in onder meer Frankrijk, Spanje en Zuid-Afrika en op grote podia zoals het Sportpaleis van Antwerpen, de Gulden Ontsporing in Brussel, e.a.. In de zomer van 2009 speelde ze een recital op de Gentse Vleugels. In duo met Lukas Huisman, medestudent en pianist, brengt ze een repertoire dat van barok tot hedendaagse muziek loopt.

Lukas Huisman (1987) volgde eerst twee jaar privéles bij Sofie Schietecatte. Daarna volgde hij negen jaar pianoles bij Rolande Spanoghe aan de Muziekacademie van Gent, waar hij afstudeerde met grootste onderscheiding. Momenteel volgt hij les bij Daan Vandewalle aan het Gentse Conservatorium. Hij is een voorvechter van hedendaagse muziek, en besteedt bijzondere aandacht aan de minder bekende componist K. S. Sorabji. In dat verband werkte hij mee aan verscheidene projecten, om manuscripten van deze weinig uitgevoerde componist te ontsluiten. Verder begeleidt hij geregeld zangers, vormt hij een pianoduo met Tine Allegaert en werkt hij samen met violiste Claudia Ibarra.

Frédéric Devreese (1929) is bij het grote publiek vooral bekend van zijn muziek voor film en televisie, bijvoorbeeld 'Het Sacrament' van Hugo Claus. Zijn vroege werk kent invloeden van jazz en de muziek van Gershwin. Zijn voorliefde voor dansritmes blijft, en hij gebruikt permanente variatie als techniek, wat logische maar verrassende evoluties oplevert.

In 1980 schreef Devreese het ballet Gemini voor twee piano's. Zes jaar later herwerkte hij het voor dubbel orkest. Een tweeling wordt geboren (Birth), de één leert de ander dansen (Dance of the Twins). Als ze de dames van de andere dierenriemtekens gaan verleiden (Seduction), worden ze uitgedaagd tot een gevecht (Fight). Eén van de twee sterft, de tweede kan echter niet leven zonder de andere en sterft eveneens (Death). De verschillende delen van de compositie worden aan elkaar gebonden door drie korte intermezzi. Vooral in de pianoversie komt het beeld van een tweeling duidelijk over. De piano's bootsen elkaar voortdurend na en worden contrapuntisch tegenover elkaar geplaatst. Een ander voorbeeld is het gebruik van symmetrie in de twee handen van één pianist: ze maken identieke bewegingen of zijn elkaars spiegelbeeld in tegenbeweging. In de orkestversie gaat Devreese uit van tegenstellingen tussen verschillende kleuren. Zo laat hij groepen uit dezelfde families tegen elkaar spelen, bijvoorbeeld kopers tegen kopers of strijkers tegen strijkers. Hoewel Devreese het gegeven van de tweeling in dit ballet duidelijk uitwerkt, componeert hij zijn balletten steeds los van een libretto, waardoor de muziek geen loutere illustratie wordt van een buitenmuzikale inhoud.

Programma :

  • Claude Debussy (1862-1918), Prélude à l'après-midi d'un faune (1894)
  • Maurice Ravel (1875-1937), Rapsodie Espagnole (1907)
  • Frédéric Devreese (1929), Gemini (1980)

Tijd en plaats van het gebeuren :

Gradus ad Parnassum : Tine Allegaert & Lukas Huisman
Zondag 12 december 2010 om 11.00 u
Koninklijk Conservatorium Gent
- Miryzaal
Hoogpoort 64
9000 Gent

Meer info : cons.hogent.be

Bron : teksten Aafje Hunink voor het programmaboekje voor het Conservatorium Gent (pdf)

Extra :
Frédéric Devreese : www.fdevreese.be, www.matrix-new-music.be en youtube
Frédéric Devreese wordt tachtig!, interview door Ronny De Schepper op ronnydeschepper.wordpress.com, 2/06/2009

15:00 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

Harpiste Anneleen Lenaerts en hoboïst Karel Schoofs grasduinen in de muziek van de 20ste en 21ste eeuw

Anneleen Lenaerts Harpiste Anneleen Lenaerts (foto) en hoboïst Karel Schoofs werken graag projectmatig. Ditmaal zijn ze gaan grasduinen in de muziek van de 20ste en 21ste eeuw. Naast werken die geschreven zijn in de jaren veertig door Benjamin Britten en William Alwyn spelen ze recente muziek van o.a. James Legg en Alec Templeton. De charmante Sonatine van Joseph Ryelandt is een ideale aanloop tot dit Anglo-Amerikaans programma. Verder is er de harpsolo van Raphaël D'Haene en Metamorphoseon van Wouter Lenaerts.

Anneleen Lenaerts is een uitzonderlijk getalenteerde harpiste die zich momenteel vervolmaakt bij Jana Bonskova aan het Koninklijk Conservatorium van Brussel en bij Isabelle Perrin in Parijs. Zij volgde master classes bij gerenommeerde harpisten als Suzanna Mildonian, Isabelle Moretti en David Watkins. Karel Schoofs studeerde aan het Koninklijk Vlaams Muziekconservatorium van Antwerpen bij Jan De Maeyer, Luk Nielandt en Louis Gilis. Hij volgde ook nog master classes bij o.a. Jean-Louis Cappezalli en Yvan Fisher. Anneleen Lenaerts en Karel Schoofs ontmoetten elkaar in Brussel en vormen sinds 2007 een kamermuziekduo.

Wouter Lenaerts (1981) studeerde aan het Koninklijk Conservatorium van Brussel waar hij 'Meester in de Muziek' werd: voor Piano bij Boyan Vodenitcharov en voor Muziekschriftuur (contrapunt en fuga) bij Raphaël D'Haene. Wouter volgde Master Classes piano bij Kum Sing Lee, M. Speidel, Pilar Valero en André De Groote. Hij studeerde hafabra-directie bij Norbert Nozy, symfonische directie bij Silveer Van den Broeck en compositie bij Raphaël D'Haene. Sinds 2004 doceert hij muziekschriftuur aan het Koninklijk Conservatorium van Brussel.

Ook als componist is hij bijzonder actief. Van zijn hand zijn creaties voor piano, kamermuziek: saxofoonkwartetten, harpkwartet en werken voor viool en piano. Zijn werken voor harmonie- en fanfareorkest werden op CD opgenomen en uitgegeven bij 'Beriato Music' en vinden reeds nationaal en internationaal erkenning.

Piet Swerts over Wouter Lenaerts :"Wat mij opviel was de aparte sound die hij in zijn composities creëerde. Hij heeft een perfect gevoel voor timing, en meer nog: hij brengt een heel frisse wind in de dikwijls toch conventionele klankwereld van de HaFaBra (Harmonie, Fanfare en Brassband, red.). Hij componeert ook werken in de andere genres die niet onopgemerkt blijven.(...) Wouter Lenaerts is een musicus om rekening mee te houden in de toekomst. Zoals men dikwijls zegt in de wereld van muziekjungle: men moet niet kijken naar wie voor je loopt, maar vooral naar wie achter je komt. Laat Wouter maar komen." (*)

Wouter Lenaerts over Metamorphoseon (2008) : "Dit werk voor harp en hobe werd geschreven in opdracht van 'Vlaanderen Morgen Rotselaer', als eerbetoon aan de 150ste verjaardsg van Frans Drijvers. Het is opgedragen aan Anneleen Lenaerts en Karel Schoofs die de première speelden op 5 april 2008 in Rotselaar.
Elk jaar wanneer de lente zichzelf vernieuwt, vindt er een ware metamorfose plaats... De donkere winter wordt verdreven en vervangen door een openbaring van het licht en de hoop. Hoewel het mag lijken als een natuurlijk en normaal fenomeen, toch weet deze gedaanteverwisseling steeds opnieuw te treffen met haar ùysterieuze kracht, frisheid en kleur! Terwijl 'Metamorphoseon' dus een eerbetoon is aan de magie van de lente, verwijst het ook naar het gelijknamige werk van de Romeinse schrijver Ovidius. Wanneer hij het ontstaan en de geschiedenis van de werled beschrijft, geeft hij ook een filosofische beschouwing over de eeuwige verandering en vernieuwing..." (**)

Rafaël D'Haene (1943) wil met zijn werk een rem zetten op de snelle evolutie van deze eeuw die de kunst volgens hem regelrecht naar een toren van Babel leidt waar niemand elkaar nog begrijpt. Hij sluit zich daarbij niet af voor deze eeuw, maar neemt zijn verantwoordelijkheid op: om een wereld van onverschilligheid en agressie te veranderen is een andere ethiek en esthetiek nodig. Die vindt hij niet in het experiment dat volgens hem enkel een gemakkelijkheidsoplossing is. De adequate tegenoplossing ligt voor D'Haene in het respecteren van de traditie.
Componeren betekent dan streven naar een klassiek schoonheidsideaal dat samenvalt met het ideaal van de 19de eeuw. D'Haene staat ook voor een uiterste consequentie in muziek. D'Haene ziet geen evolutie in zijn stijl en streeft niet naar iets grensverleggends. Hij koestert veeleer de intentie om zijn muziek klassiek te laten worden zodat die voor alle tijden een boodschap kan uitdragen.

Programma :

  • Joseph Ryelandt, Sonatine, opus 28
  • Wouter Lenaerts, Metamorphoseon
  • Raphaël D'Haene, Toccata fantasia
  • Alec Templeton, Siciliano & Scherzo Caprice
  • William Alwyn, Suite
  • Benjamin Britten, Metamorphoses after Ovid, opus 49
  • James Legg, Suite

Tijd en plaats van het gebeuren :

Karel Schoofs & Anneleen Lenaerts : Metamorphoses
Zondag 12 december 2010 om 11.00 u
Stadhuis Hasselt

Groenplein 1
3500 Hasselt

Meer info : www.ccha.be, www.karelschoofs.com en www.anneleenlenaerts.com
-------------------------
Zondag 17 april 2011 om 11.00 u
CC Belgica - Huis van Winckel

Kerkstraat 24
9200 Dendermonde

Meer info : www.ccbelgica.be, www.karelschoofs.com en www.anneleenlenaerts.com

Extra :
Wouter Lenaerts : www.wouterlenaerts.com (**), www.muziekcentrum.be en youtube
(*) Piet Swerts over Wouter Lenaerts in De Standaard, 25/08/2009
Een wit blad is angstaanjagend. Interview met Wouter Lenaerts, Stijn De Wolf in De Standaard, 25/08/2009
Raphaël D'Haene op www.matrix-new-music.be, www.cebedem.be en www.muziekcentrum.be
James Legg op www.newmusicbox.org

07:00 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

07/12/2010

Aki Onda en Lionel Marchetti in de Q-O2 werkplaats in Brussel

Aki Onda Aki Onda (foto) en Lionel Marchetti werken gedurende een week in de geluidwerkplaats in Extrapool in Nijmegen aan nieuwe muziek. Deze residentieweek wordt afgesloten met een concert, eerst te horen in Extrapool (9/12) en nadien in de Brusselse Q-O2 werkplaats (11/12).

Aki Onda is een Japanner die met cassettes werkt. Meerdere walkmans om geluiden van plaatsen op te nemen waar hij is - cassette memories - en die hij vervolgens bewerkt en afspeelt. In het verleden al goed voor samenwerkingen met Alan Licht, Loren Connors, Oren Ambarchi, Noël Akchoté en Jac Berrocal. Sony mag de walkman dan dood verklaard hebben, bij Onda leeft hij voort. Gedurende een week werkt hij in Extrapool met Lionel Marchetti uit Frankrijk. Oorspronkelijk autodidact, maar later geschoold in de technieken van de concrete muziek. Zijn focus ligt op het gebruik van luidsprekers en microfoons en is actief in de improvisatie muziek, o.a. met de groep Archipel (met Emmanuel Petit, Mathieu Werchowski, Sophie Agnel, Fabrice Charles en Pascal Battus) en Le Cube met Christophe Auger, Étienne Caire, Christophe Cardoen, Xavier Quérel, Jérôme Noetinger en Gaëlle Rouard.

Aki Onda is een electronische muzikant, componist, en fotograaf. Onda is geboren in Japan en woont momenteel in New York. Hij is voor een deel bekend van zijn Cassette Memories project. In de afgelopen  twee decennia  Aki Onda heeft de cassette Walkman gebruikt  voor het maken van field recordings, die hij bewaart als een geluidsdagboek. Hij beschouwt de opnames als persoonlijke herinneringen en niet alleen als geluiden. Onda componeert muziek door met de hand de walkman te manipuleren, het opnieuw reconstrueren van concrete geluiden. Wat blijkt uit zijn geluidsherinneringen is een sonische collage van ritualistische tape muziek. In zijn werk is er een sterke verwijzing naar de Franse elektro-akoestische muziek die is ontstaan met Pierre Schaeffer, evenals vroege hip hop en jazz. Er wordt verder verwezen naar zijn werk in de filmwereld, zoals blijkt uit de rol die het bewerken speelt in zijn componeren.

Tijd en plaats van het gebeuren :

Aki Onda & Lionel Marchetti
Zaterdag 11 december 2010 om 20.30 u
Q-O2 werkplaats

Koolmijnenkaai 30-34
1080 Brussel

Meer info : www.q-o2.be en www.extrapool.nl

Extra :
Aki Onda : www.akionda.net, www.japanimprov.com/aonda en youtube
Lionel Marchetti op fr.wikipedia.org, www.electrocd.com, youtube en dailymotion

15:00 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

Weense Nostalgie met strijktrio's van Schoenberg, Webern en Schnittke

Alfred Schnittke "I can't play this thing!" Met deze woorden stormde cellist James Whitehead van het podium in de Londense Wigmore Hall tijdens de uitvoering van Anton Weberns strijktrio. Misschien had hij iets langer moeten doorzetten, want het werk is een prachtig staaltje van structurele en compositorische vindingrijkheid. Met Thierry Knauffs fraai gestileerde kortfilm kunnen we een blik werpen op het leven van de baanbrekende componist. De rest van dit concert leest als een nostalgische terugblik op het oude Wenen. Enerzijds in de geest van Arnold Schönberg, die in Amerika herstelt van een zware hartaanval en ondertussen de eerste verschrikkelijke berichten over de jodenuitroeiing verneemt. Anderzijds vanuit het oogpunt van Alfred Schnittke, die via de Weense muziek van Schubert, Mahler en Berg ontsnapt uit de culturele isolatie van het Sovjetregime.

Alfred Schnittke (foto) schreef zijn Strijktrio in 1985, de tijd waarin de eerste symptomen van de kanker waaraan hij uiteindelijk zou overlijden zich openbaarden. Het werk is (ter ere van de 100ste verjaardag van Alban Berg) is gebouwd rond het herkenbare 'happy birthday'-thema, maar dan ietwat ontwricht zodat - zoals het een postuum verjaardagslied betaamt - het anders zo vrolijke melodietje een snijdende weerklank krijgt. De dynamiek waarmee Schnittke zijn ideeën op elkaar laat volgen, levert zo een ijl tempo dat de luisteraar in trance heen en weer geslingerd wordt tussen alle gemoedstoestanden die in het werk de revue passeren.

Michael Oliver over Schnittkes Strijktrio in Gramophone Magazine : "The String Trio is a fascinating piece. It is a most ingenious expansion or redefinition of sonata form. There is much poignancy and anxiety in the piece and some Shostakovich-like fury and despair, with the melody eerily rising above the drama. It is a passionate, at times anguished piece, and a strangely moving one." (*)

Programma :

  • Arnold Schönberg, Strijktrio
  • Anton Webern, Strijktrio, opus 20
  • Alfred Schnittke, Strijktrio
  • Thierry Knauff, Anton Webern (kortfilm, 1992)

Tijd en plaats van het gebeuren :

Filmconcert : Goeyvaerts Strijktrio : Oh Vienna !
Zaterdag 11 december 2010 om 21.00 u
(inleiding door Maarten Beirens om 20.15 u )
AMUZ
Kammenstraat 81
2000 Antwerpen

Meer info : www.amuz.be en www.stringtrio.net
------------------------------
Vrijdag 14 januari 2011 om 20.15 u
Burgemeestershuis Lommel

Stationsstraat 2
3920 Lommel

Meer info : www.ccdeadelberg.be en www.stringtrio.net

Extra :
Alfred Schnittke : www.schnittke.de, www.schirmer.com (*), www.arsmusica.be, www.boosey.com en youtube
Alfred Schnittke (1934 - 1998): Meer dan een polystilistisch kameleon, Jan de Kruijff op www.musicalifeiten.nl
Review Schönberg, Webern and Schnittke door Goeyvaerts String Trio, Hildegart Maertens op Kwadratuur.be, 19/06/2010
Review Schönberg, Webern & Schnittke - String Trios - Goeyvaerts String Trio, Jan Luijsterburg op www.hifi.nl, 1/09/2010

Elders op Oorgetuige :
Dissident of conformist : NOB brengt Myaskovsky, Schnittke en Shostakovich in Bozar, 5/02/2010
Lunchconcert met Brahms en Schnittke in Bozar, 25/10/2010
Vlaams Radio Koor brengt liturgisch programma rond Schnittke, 15/01/2007

07:00 Gepost in Concert, Film, Muziek | Permalink |  Facebook

06/12/2010

Muzikale miniaturen van György Kurtág in Espace Senghor

György Kurtág Zaterdag programmeert het Etterbeekse cultuurcentrum Espace Senghor een hele dag rond de miniatuurcomposities van de Hongaarse componist György Kurtág. Op het programma : delen uit Játékok door pianiste Laurence Mekhitarian, een rondetafelgesprek met musicoloog Philippe Albèra, Pierre Maréchaux en Laurence Mekhitarian, de documentairefilm 'L'Homme allumette-György Kurtág' van Judit kele en als afsluiter een concert door het Ensemble Nahandove en Paula Defresne.

De Hongaarse componist-pianist György Kurtág (1926) is waarschijnlijk de enige componist die het Hongaars communistisch regime heeft meegemaakt en toch internationale erkenning heeft weten te verwerven. Zich baserend op Bartók, Webern, en in mindere mate op Stravinsky, wordt Kurtágs werk gekenmerkt door een concentratie van muzikaal materiaal en een directe expressie. Kurtág heeft een voorliefde voor beknoptheid en voor economie in de middelen. Keer op keer schept hij een zinderend, theatraal en aforistisch universum waarin klankmagie, speelsheid en emotionele diepgang verrassend natuurlijk in elkaar overlopen.

In de jaren 1970 vroeg de pianolerares Marianne Teöke aan Kurtág om een bijdrage te schrijven voor een pianoalbum voor kinderen. Kurtág begon in 1973 aan enkele stukjes die hij verzamelde onder de titel 'Eló-Játékok', of 'Voor-Spelen'. Dit project gaf meteen gestalte aan de creativiteit die aan de basis lag van 'Játékok'. Dat werk, wat letterlijk 'Spelen' betekent, was oorspronkelijk bedoeld om kinderen een bevrijdende benadering aan te reiken wat betreft het maken van muziek en wat betreft de piano zelf. De compositie evolueerde echter ook in een bevrijdende activiteit voor de componist zelf. De grafische notatie is eerder bedoeld om de uitvoerder - volwassene of kind - te stimuleren om te experimenteren met geluid en gewaarwording, dan om de partituur intellectueel te analyseren.

'Játékok' groeide gedurende een drietal decennia uit tot een enorm geheel van uiterst gevarieerde twee- tot zeshandige pianominiatuurtjes. De korte pianowerkjes zijn zowel artistiek als pedagogisch, geleerd als naïef, strikt en vrij. Het werk doet misschien wel denken aan 'Mikrokosmos' van Belá Bartók, eveneens een verzameling van korte pianowerkjes met pedagogische bedoelingen. Kurtágs 'Játékok' interageert met de buitenwereld, reflecteert, commentarieert en experimenteert. Opgevat als aantekeningen in een zowel muzikaal als persoonlijk dagboek refereren vele 'spelen' dan ook rechtstreeks aan de muzikale overlevering of aan Kurtágs persoonlijke leven. Hij behandelde sommige composities dus als een muzikaal dagboek, met het resultaat dat vele titels vrienden en collega's eren of hun dood reflecteren: 'Hommage à …' of 'In memoriam …'. Nieuwe ideeën worden uitgewerkt en staan mogelijk model voor ander werk. Daartegenover bieden bestaande technieken, stijlen en concrete composities van anderen en hemzelf een onuitputtelijke bron aan inspiratie. Vele stukjes zijn ook biografisch gekleurd. Kurtág zei het volgende over zijn werk: "Spel is spel. Het verlangt veel vrijheid en initiatief van de speler. Het geschrevene moet niet ernstig genomen worden - het geschrevene moet doodernstig genomen worden, wat het muzikale proces, de kwaliteit van de tonaliteit en van de stilte betreft."

Film Judit kele : L'Homme allumette - György Kurtág (1996)
Het sfeerportret L'homme Allumette geeft een kleurrijk beeld van de wereld van György Kurtág. De componist spreekt zelden over zijn leven en werk, maar vertelt de filmmaakster Judit Kele alles over zijn grote hartstocht voor de muziek. We zien hem zijn kunst onderwijzen en samenwerken met andere musici zoals zijn echtgenote Márta, Adrienne Csengery of Claudio Abbado die het Berliner Philharmoniker dirigeert. Verder maken we in de film kennis met pianist Zoltán Kocsis en met de componisten György Ligeti, Andras Szöllösy, László Vidovsky en Zoltán Jeney en verder ook met studenten van Kurtág.

Tijd en plaats van het gebeuren :

György Kurtág : miniature musicales
Zaterdag 11 december 2010 vanaf 11.00 u
Espace Senghor

Chaussée de Wavre 366
1040 Etterbeek

Meer info : www.senghor.be

Extra :
György Kurtág op www.arsmusica.be, www.boosey.com en youtube
The Mind is a Free Creature. The music of György Kurtág , Rachel Beckles Willson op www.ce-review.org, 24/03/2000
Portret van György Kurtág, Yves Knockaert op www.arsmusica.be

Elders op Oorgetuige :
Peter Sellars ensceneert Kafka-Fragmenten van Kurtag in de KVS, 8/11/2010
György Kurtág komt naar Brugge, 12/11/2009
Signs, Games and Messages : muzikaal dagboek overbrugt twee eeuwen westerse muziekgeschiedenis, 13/09/2009

Bekijk alvast "Perpetuum Mobile" uit "Játékok", gespeeld door Kurtág zelf



en 'Quarrel', ook uit "Játékok", gespeeld door Kurtág en zijn echtgenote Márta

15:00 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

Rage d'Amours : Dag in de Branding in het teken van een bizarre liefdesgeschiedenis

Dag in de Branding, Rage d'Amours De 18e editie van Dag in de Branding, hét festival voor nieuwe muziek in Den Haag, staat volgend weekend in het teken van de opera Rage d'Amours van Rob Zuidam. Rage d'Amours zal tweemaal worden uitgevoerd door het Residentie Orkest onder leiding van Otto Tausk. Bovendien slaat Dag in de Branding de handen ineen met State-X New Forms, het Haagse festival voor avant-garde rock, cutting-edge electronics en nu-art. In de avond van zaterdag 11 december krijgt het dagprogramma met Rage d'Amours en Trio Windstreken een vervolg in het Paard van Troje onder het vaandel van State-X New Forms. Een weekend vernieuwende muziek in de breedste zin van het woord !

Rage d' Amours: Liefde, dood en necrofilie
Fakkels verlichten een processieachtige stoet, die vanuit de verte nadert en de sereniteit van de duisternis doorbreekt. Flarden van geneuriede hymnen, geprevelde gebeden en sporadisch tromgeroffel kruipen omhoog langs de kale, rotsachtige heuvelruggen. De optocht bestaat uit monniken die een lijkkist met zich voortslepen, voorgegaan door hun koningin...

Rage d'Amours is de eerste opera die de bizarre liefdesgeschiedenis vertelt van Johanna de Waanzinnige (1479-1555), die geen afscheid kon nemen van haar overleden geliefde Philips de Schone en zijn stoffelijk overschot met zich meezeulde door het Spaanse Castilië en Léon. Geregeld liet ze de stoet halt houden, om de kist te openen en haar gemaal te omhelzen en te kussen, hopend op zijn wederopstanding. Johanna bleef aan zijn zijde tot ze werd opgesloten in een kloostertoren. De opera gaat over liefde, dood en necrofilie - over passie en een tragische liefde, die zo onvoorwaardelijk was, dat deze de dood wilde overwinnen.

Rob Zuidam schreef de opera Rage d'Amours in opdracht van het Boston Symphony Orchestra. In augustus 2003 ging Rage d'Amours in première tijdens het Tanglewood Festival in het Amerikaanse Boston. In 2005 beleefde het werk haar Europese première tijdens het Holland Festival, met Claron McFadden, Barbara Hannigan en Young-Hee Kim in de hoofrol, in een enscenering van Guy Cassiers. Zuidam staat bekend om zijn composities voor vocale muziek, met name het muziektheater. Daarnaast componeerde hij een groot aantal werken voor orkesten, ensembles en solisten. Het was Hans Werner Henze die Zuidam wees op zijn potentieel als operacomponist en -librettist en hem een opdracht gaf voor een avondvullende opera, 'Freeze'. Met zijn tweede opera Rage d'Amours zette Zuidam zichzelf op de kaart als een groot operacomponist.

Eerder dit jaar werd bekend gemaakt dat Rob Zuidam vanuit de Gemeente Den Haag de Kees van Baaren Prijs 2010 zal ontvangen voor Rage d'Amours. Reden voor de Johan Wagenaar Stichting om het initiatief te nemen tot deze heropvoering door het Residentie Orkest onder leiding van Otto Tausk. De opera wordt op zaterdag 11 december én zondag 12 december opgevoerd in de Dr Anton Philipszaal en is beide dagen gratis toegankelijk op inschrijving.

Het project rond Rage d'Amours krijgt ook nog een vervolg in februari 2012. Dan gaat de bewerking van choreografe Nanine Linning in première tijdens het Holland Dance Festival.

Trio Windstreken
Op zaterdagnamiddag is het Trio Windstreken te horen in Theater De Regentes. Het trio, bestaande uit kistorgelspeler Sebastiaan van Delft, sopraansaxofonist/fluitist Pieter de Mast en tablaspeler Niti Ranjan Biswas, oogstte al veel waardering met hun improvisaties en gecomponeerde muziek. Op hun nieuwste album, Nouzha, kijkt het ensemble ver over de eigen muzikale horizon heen. Biswas introduceert Indiase invloeden, Kamal Hors bespeelt de Arabische ud. Het resultaat is zeker geen klef 'east meets west' geluid. Daarvoor schiet de muziek te veel onverwachte kanten op, zoals in de middeleeuwse hit 'Douce dame jolie' van Guillaume de Machaut, die uitmondt in een saximprovisatie. Trio Windstreken combineert onversneden durf en fantasie met grote muzikaliteit.

Dag in de Branding en State-X New Forms slaan handen ineen
Dag in de Branding valt ook dit jaar weer samen met State-X New Forms, festival voor avant-garde rock, cutting edge electronics en nu-art. Het dagprogramma met Rage d'Amours en Trio Windstreken krijgt dan ook een vervolg in het Paard van Troje. Zaterdagavond presenteert State-X New Forms er een indrukwekkend programma met onder meer Hanggai, Lee 'Scratch' Perry ft. Adrian Sherwood, Darkstar, Mount Kimbie, Joker, Hauschka, Warsaw Village Band, Pixelord en The Pyramids. Dag in de Branding heeft het Arnold Dreyblatt Ensemble uitgenodigd om een bijdrage te leveren aan het programma van State-X. Het ensemble van de in Berlijn wonende New Yorker Arnold Dreyblatt speelt rockgeoriënteerde, minimalistische composities.

Dag in de Branding 18 : Rage d'Amours
Zaterdag 11 december 2010 vanaf 15.00 u
Voorstellingen Rage d'Amours : zaterdag 11/12 om 15.00 u - zo 12/12 om 14.15 u
Op verschillende locaties in Den Haag
(Nederland)

Het volledige programma en alle verdere info vind je op www.dagindebranding.nl

Extra :
Rob Zuidam : www.robertzuidam.com, www.muziekcentrumnederland.nl, hollandfestival.radio4.nl en youtube
Trio Windstreken live bij Vrije Geluiden op youtube

07:00 Gepost in Concert, Festival, Muziek | Permalink |  Facebook