04/01/2011

Middagconcert Kryptos Quartet en Roeland Hendrikx in Bozar

Kryptos Quartet Het jonge Kryptos Quartet stelt zichzelf tot doel om een optimale kwaliteit van uitvoering en interpretatie te verbinden aan een steeds breder wordend repertoire. Dat reikt van klassiek tot hedendaags, met bijzondere aandacht voor minder bekend werk van bekende componisten. Tijdens het middagconcert in Bozar op 12 januari spelen het Kryptos Quartet en Roeland Hendrikx het Klarinettenkwintet, op. 34 van Carl Maria von Weber en het Kwintet voor klarinet en strijkers van Peter Cabus.

Het Kryptos Quartet werd opgericht in januari 2002 en bestaat uit vier jonge muzikanten van diverse afkomst maar met een zelfde passie voor het strijkkwartet die geen taal behoeft. Deze ultieme vorm van musiceren met zijn onuitputtelijk repertoire blijft altijd een grote uitdaging en het belangrijkste streefdoel binnen deze bezetting is natuurlijk het zoeken naar een eigen klank. De naam 'Kryptos' verwijst naar deze zoektocht, naar het onthullen van het 'verborgene' achter de partituur. Het repertorium gaat van klassiek tot hedendaags, en omvat ook minder bekend werk en Belgische hedendaagse componisten.

10 jaar geleden overleed Peter Cabus (1923-2000), Mechelaar en een monument in de Belgische muziekwereld. Hij begon te componeren onder impuls van Godfried Devreese, de toenmalige directeur van het Stedelijke Conservatorium van Mechelen. Hij startte zijn hogere muziekstudies in 1940 aan het Lemmensinstituut maar met het oog op een carrière als concertpianist ging hij zich verder bekwamen aan het Koninklijk Conservatorium van Brussel. Geleidelijk aan zou hij zich minder als uitvoerend muzikant manifesteren en meer als componist en pedagoog. In 1959 volgde hij Devreese op als directeur van het Stedelijk Conservatorium in Mechelen. Daarnaast was hij als docent verbonden aan het Koninklijk Conservatorium van Brussel en aan de Muziekkapel Koningin Elisabeth. In 1972 lag Cabus mee aan de basis van de oprichting van het Festival van Vlaanderen - afdeling Mechelen. De laatste twintig jaren van zijn leven was Peter Cabus ook lid van de Koninklijke Academie voor Wetenschappen, Letteren en Schone Kunsten van België. Hij componeerde een rijk oeuvre voor symfonisch orkest, kamermuziek, liederen, koormuziek, klaviermuziek en heel wat werk voor koperblazers.

"De tonaliteit in de muziek vervult de samenbindende rol van de zwaartekracht in het dagelijkse leven, de atonaliteit behoort eerder tot het gebied van de ruimtevaart". Deze metafoor, die Peter Cabus gebruikte toen hij in 1993 een lezing gaf over zijn tweede symfonie, typeert de visie die hij ontwikkeld had op het muziekgebeuren rondom hem en op de muziekgeschiedenis waarin hij een plaatsje verworven had. Cabus was in de eerste plaats een classicus, een man met groot respect voor de componisten die hem voorafgegaan waren. Voor hem waren Brahms en Beethoven nog steeds actueel. Dat nam niet weg dat hij tegelijk openstond voor het nieuwe. Hij volgde aandachtig de evolutie van de avant-garde doorheen de twintigste eeuw, en probeerde nu en dan nieuwe technieken in zijn eigen muziek te integreren (bijv. dodecafonie, zoals in het Klarinetkwartet uit 1962). Zelf gaf hij aan een evenwicht te willen vinden tussen het oude en het nieuwe. Toch kan men moeilijk om het gevoel heen dat het ultra-moderne, het hyper-avant-gardistische niet zijn ding was, maar dat hij het bijna als zijn morele plicht zag het een plaats te geven binnen zijn eigen muziek. Zijn wortels lagen zonder meer in de tonaliteit en de klassieke vormen.

Tijd en plaats van het gebeuren :

Middagconcert Kryptos Quartet & Roeland Hendrikx: Carl Maria von Weber, Peter Cabus
Woensdag 12 januari 2011 om 12.40 u
Bozar
- zaal M
Ravensteinstraat 23
1000 Brussel

Meer info : www.bozar.be, www.concertsdemidi.be en www.kryptosquartet.be

Extra :
Peter Cabus op www.muziekcentrum.be en www.matrix-new-music.be

Elders op Oorgetuige :
Huldeconcert voor Peter Cabus in Mechelen, 25/11/2010
Vlaanderen Internationaal : Peter Cabus & Michael Tippett, 12/11/2007
Johan Duijck brengt hulde aan Peter Cabus, 9/11/2007

07:00 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

03/01/2011

Kalès Guitar Quartet brengt creaties van jonge componisten in Logos

Kalès Guitar Quartet Er moeten niet altijd trossen kabels en knoerten van mengpanelen aan te pas komen om interessante nieuwe muziek te presenteren. Kalès Guitar Quartet bijvoorbeeld, oftewel Nele De Gussem, Vadim Deprez, Isaac Vanhove en Dries De Porre in personae, doet het gewoon met vier akoestische gitaren. En niet te vergeten... met creaties van jonge componisten zoals Kee Yong Chong, Kris De Baerdemacker, Petra Vermote en Bernd Richard Deutsch.

Kalès Guitar Quartet is ontstaan aan het Conservatorium van Gent in 2004. Het initiatief kwam van vier jonge musici die besloten om de violen -of beter, de gitaren- voor toekomstige projekten gelijk te stemmen. Zoals het met elke nieuwe muziekgroep het geval is, waren er eerst de gebruikelijke ledenwissels maar Kalès verkreeg in 2007 zijn definitieve vorm met Vadim Deprez, Isaac Vanhove, Nele De Gussem en Dries De Porre. Aanmoediging en muzikale steun vonden ze in deze tijd bij Patrick Beuckels, hoofddocent samenspel aan het Conservatorium, bij wie ze in juni 2008 als enige ensemble grootste onderscheiding behaalden.

Omstreeks die tijd werkten ze aan een demo-cd om ook elders van zich te kunnen laten horen. Een gebrek aan nieuw repertoire voor gitaarkwartet drong zich echter op en dus begon de zoektocht naar nieuwe muziek. Petra Vermote, Nico Sall, Kris De Baerdemaeker, Kee Yong Chong en Benjamin Van Esser werden bereid gevonden elk een werk te componeren voor hun formatie. Na een succesvolle zomer met optredens op o.a. Theater aan Zee en de Kultuurmarkt in Antwerpen, maakte Kalès Guitar Quartet in 2010 een opname van deze werken, die voorgesteld wordt aan het grote publiek in het kultuurseizoen 2010-2011.

Ex-medewerker van Logos Kris De Baerdemacker studeerde compositie aan het Conservatorium van Gent bij dr. Godfried-Willem Raes en volgde master-classes bij Darren Copeland en Karlheinz Stockhausen. Hij schreef muziek voor uiteenlopende bezettingen, gaande van instrumentale composities (solo, ensemble, orkest) tot elektroakoestisch werk en stukken voor muziekautomaten. Zijn werk werd uitgevoerd door onder meer Spectra, het Collectief, Nadar, Nationaal Orkest van België, <m&m> ensemble, Q-O2 en Artis Dulcedo en werd gespeeld op diverse podia als het Transit Festival, Klara Festival Dendermonde, het Internationaal Orgelfestival Gent, De Nieuwe Reeks, Week van de Hedendaagse Muziek Gent, enz. Zijn automatenmuziek viel ook te horen op festivals in Nederland, Polen, Litouwen en Frankrijk. In december 2006 was hij één van de laureaten van het Tactus Young Composers' Forum in samenwerking met het Nationaal Orkest van België (www.tactus.be).

We laten hem even aan het woord over zijn Quartett, dat hij in opdracht van Kalès schreef: "Een belangrijk gegeven in deze compositie is de rol van de vier gitaristen. Enerzijds treden ze op als geheel. Dit wordt meteen duidelijk aan het begin: het kwartet klinkt als één blok, als één instrument en het harmonische overweegt. Gaandeweg laat elk van de spelers binnen dit geheel hun stem klinken tot uiteindelijk de dialoog primeert. De wisselwerking tussen het collektieve en het individuele genereert het muzikale betoog".

De Maleisische componist Kee-Yong Chong had nog maar één werk geschreven voor gitaar toen Kalès hem vroeg een compositie voor hen te maken. Hij werd voor Flying Colours geïnspireerd tijdens een boswandeling in China. De verschillende bewegingen die de wandelaar waarneemt worden beeldend voorgesteld in deze compositie die de mogelijkheden van de bezetting uitbuit. Flying Colours is een work-in- progress, uitgaande van een complexe partituur die echter vrijheid laat voor improvisatie.

Alhoewel ze zelf gitarist is, is Cinquarti Petra Vermote's eerste werk voor gitaarkwartet. Als buitenmuzikale inspiratiebron dienden de 5 elementen (water, vuur, aarde, lucht en metaal) die Vermote verbond aan de talrijke kleurmogelijkheden en speelwijzen voor gitaar. In het rapsodische eerste deel wordt daar zoveel mogelijk gebruik van gemaakt. Het tweede deel is eerder lyrisch van aard, met een centraal twaalftoonsthema waaruit alle verdere materiaal is afgeleid.
Het derde deel vormt een contrast met de eerste twee delen in zowel karakter (eerder bruusk) als schrijfwijze (voornamelijk akkoordisch). Ze maakt daarbij gebruik van muzikaal materiaal dat ze ook heeft gebruikt in Loss, haar werk voor Arabische en westerse snaarinstrumenten.

De titel van Bernd Richard Deutsch's Fixe Ideen verwijst naar het obsessieve karakter van de compositie. Deutsch' gitaarkwartet bestaat uit drie aaneengesloten delen: het eerste poneert enkele elementen die verschillen in ritme, dynamiek en articulatie en die elkaar abrupt opvolgen of motorisch herhaald worden. Dat gebeurt meestal in een relatief snel tempo (de term 'fix' betekent in het Duits ook 'snel') en wordt gekarakteriseerd door veel kleine secunden. Het karakter van deel 2 is eerder zacht en bij momenten meditatief. In het begin herhalen de vier gitaren afwisselend een C in een snel tempo, waardoor we langzaam minimale mikrotonale variaties op de toon waarnemen. Het derde deel bestaat uit een gevarieerde recapitulatie van het materiaal uit deel 1, aangevuld met een nieuwe episode bestaande uit hopfiguren. In dit werk worden veel extended techniques gebruikt zoals percussieve effekten, harmonieken en mikrotonale inflecties. Sommige van deze technieken produceren klanken die doen denken aan een prepared piano.

Programma :

  • Kee Yong Chong, Flying Colours
  • Kris De Baerdemacker, Quartett
  • Petra Vermote, Cinquarti
  • Bernd Richard Deutsch, Fixe Ideen

Tijd en plaats van het gebeuren :

Kalès Guitar Quartet : Kee Yong Chong, Kris De Baerdemacker, Petra Vermote, Bernd Richard Deutsch
Dinsdag 11 januari 2011 om 20.00 u
Logos Tetraeder

Bomastraat 26
9000 Gent

Meer info : www.logosfoundation.org en www.kalesguitarquartet.be

Extra :
Petra Vermote : www.petravermote.be, www.matrix-new-music.be en youtube
Kris De Baerdemacker : www.krisdebaerdemacker.be en www.matrix-new-music.be
Richard Bernd Deutsch : www.berndrdeutsch.com
Kee-Yong Chong : www.chongkeeyong.com, www.compositiontoday.com, www.myspace.com/keeyongchong en youtube

Elders op Oorgetuige :
Kalès Guitar Quartet in Villa De Olmen in Wieze, 23/09/2010

07:00 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

29/12/2010

De triomf van de menselijkheid : Frank Vandenbroucke meets Monteverdi en Smetryns

Thomas Smetryns Bij de start van het nieuwe jaar horen goede voornemens. B'Rock en muziektheater LOD creëren daarom een tweede editie van hun 'Lecture Songs'. In deze hybride concertreeks worden muziek en speech samen gevoegd tot een alternatief nieuwjaarsconcert. Muzikaal wordt de sprong gemaakt naar de tragische figuur van Orpheus. Orpheus wist met zijn verheven muziek de Griekse goden te beroeren, maar moest uiteindelijk zijn menselijkheid erkennen en kon zijn geliefde niet terughalen uit de dood. Deze tragiek vormt de bodem voor een bezinnende nieuwjaarsrede bij monde van politicus Frank Vandenbroucke: over wat is en wat nog kan komen. Op muziek van Claudio Monteverdi en tijdgenoten en op nieuwe composities van LOD-huiscomponist Thomas Smetryns (foto) zal Frank Vandenbroucke zijn gedacht zeggen over wat is en nog moet komen. Barokorkest B'Rock zorgt samen met tenor Stephan Van Dyck voor de muzikale uitvoering. Een veelbelovend concert met een filosofisch kantje.

Thomas Smetryns (1977) studeerde compositie bij Godfried-Willem Raes en gitaar, luit en theorbe bij Ida Polck en Philippe Malfeyt aan het conservatorium van Gent. Als componist is hij erg geïnteresseerd in het zoeken naar een nieuwe, experimentele muziekpraktijk die steeds verankerd is in een historisch en/of een maatschappelijk bewustzijn. Veel van zijn composities vertrekken vanuit andere muzikanten hun oeuvre, (Claudio Monteverdi in het 'Terza Prattica' project, Mississippi John Hurt in het pianostuk 'Hurt', De Ottomaanse muzikant Ali Ufki in zijn meeste recente ensemblestuk 'Extremely slowed down 17th century Turkish Melody with Variations', Jaren 40 Jazz in 'Chicago Songbook',...). Hij gebruikt bepaalde facetten uit hun oeuvre, dit kan tonaal of ritmisch materiaal zijn maar ook een bepaald stilistisch gegeven, een vorm, een attitude, een geste en creëert daarmee dan nieuwe muziek. Ook bij zijn activiteiten als DJ (uitsluitend met 78 toerenplaten) staat het muzikale verleden in een hedendaagse context centraal.

Thomas Smetryns speelt vaak mee met de ensembles die zijn muziek spelen. Door de muzikanten persoonlijk te leren kennen probeert hij een soort muziek te maken die hen past. Hij probeert niet enkel rekening te houden met hun technische mogelijkheden maar ook ziet hij een ensemble als een minigemeenschap waarin iedereen een bepaalde functie heeft waar elk individu afhankelijk, onafhankelijk of ergens daartussenin kan zijn.

Tijd en plaats van het gebeuren :

LOD/B'Rock : De triomf van de menselijkheid - Lecture Songs 2
Zaterdag 8 januari 2011 om 20.00 u
Concertgebouw Brugge

't Zand 34
8000 Brugge

Meer info : www.concertgebouw.be, www.lod.be en www.b-rock.org
-----------------------------------
Woensdag 12 januari 2011 om 20.00 u
Muziekcentrum De Bijloke Gent

Bijlokekaai 7
9000 Gent

Meer info : www.debijloke.be, www.lod.be en www.b-rock.org
-----------------------------------
Zaterdag 15 januari 2011 om 20.00 u
deSingel
- Blauwe zaal
Desguinlei 25
2018 Antwerpen

Meer info : www.desingel.be, www.lod.be en www.b-rock.org

Extra :
Thomas Smetryns : www.thomassmetryns.be, www.myspace.com/thomassmetryns en www.matrix-new-music.be

Elders op Oorgetuige :
Terza Prattica : Monteverdi achterna, 16/11/2007

Bekijk hier alvast de trailer De Triomf van de Menselijkheid

07:03 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

28/12/2010

Nacht van de nostalgie met Es, Wio en Ed Nolbed

Jürgen De Blonde Sami Sänpäkilä is ceo van het Finse Fonal Records, filmmaker en goa-dj. Als ES maakt hij sterk door het Noorderse weer beïnvloede elektronische muziek waarin casio keyboardjes dronend waltzen met Finse popmuziek.

ED NOLBED is Jürgen De Blonde (foto) als hij geen kosmische geesten bezweert, maar energieke lo-fi pop of breekbare softrock serveert. Maakte enkele fantastische culttapes in de jaren '90, maar is nu voor even terug van weggeweest. De Gentenaar Jürgen de Blonde behoort tot de top van een internationale gardecomponisten. De Blonde benadert zijn niet-lineaire, niet verhalende composities vanuit verschillende invalshoeken, zoals de trance, de abstractie, de reflectie en de horror. Maar hij durft ook resoluut voor melancholie te kiezen. Zijn soundscapes nemen onbewust elementen over uit andere stijlen: lo-fi-rock, elektronische dansmuziek, het minimalisme uit de avant-garde, laptopcollages, industriële muziek of de klassieke romantiek.

Hoewel deze jonge dertiger zijn wonderjaren ver van partituren en pupiters doorbracht, bleek van jongsaf een ongezonde nieuwsgierigheid naar vreemde klanken en muziek. Op 12 -jarige leeftijd werden keyboards ontdekt, twee jaar later maakte Jürgen zijn eigen mixtapes op een dubbele cassetterecorder,  als 16 -jarige begon hij gitaar te spelen. Bij de ontdekking van de legendarische Fourtrackrecorder, was het hek helemaal van de dam. Als groepslid van de (post)rockband de portables, onder de pseudoniemen van Ed Nolbed en Köhn en via samenwerkingen met podiumkunstenaars wist de autodidact zich in de kijker te musiceren. In kunstencentrum Stuk in Leuven werd in 2005 zelfs een thema - avond aan hem gewijd. 

Wie De Blondes releases bij het Gentse label (K-RAA-K)3 erop naluistert, zal merken dat hij door de jaren heen een erg persoonlijke stijl ontwikkelde waarbij wel geflirt wordt met bepaalde genres of stijlen, zonder de dagelijkse sleur erin te laten komen. Met zowel akoestische als elektronische middelen wordt deze honger naar originele klanken gestild, wars van enig sonoor racisme, met zicht op een soort 21e-  eeuwse popmuziek aan de horizon.

"Ik probeer geluid en muziek vanuit zoveel mogelijk invalshoeken te benaderen, een melodie is evenwaardig aan een klank, ritme of een omgevingsgeluid. Alles kan basismateriaal zijn: een loop uit een stuk klassieke muziek of een popklassieker, een mottige drumpartij, een kookpot, een scheet in een fles…"

Hoewel op het eerste gezicht popmuziek meer dan klassieke muziek een referentie lijkt, was het wel de radiozender van de "ernstige" muziek Klara die de muzikant in huis haalde. De Blonde werkt momenteel mee aan het eclectische radioprogramma Mixtuur en werd uitgenodigd om in de prestigieuze Toots-studio van Klara een paar dagen te komen opnemen. De cd "Op visite bij tante Klara" die hij samen met de bandleden van de portables inblikte, is het prettig gestoorde resultaat van deze opnamesessies.

"Mijn werk is in zekere zin experimenteel maar niet strikt, net zoals het vaak ontstaat uit improvisatie (of spontaan componeren) maar meer dan dat alleen is. Muziek die 50.000 mensen aanspreekt is  niet noodzakelijk minderwaardig aan muziek die 50 mensen aanspreekt. Of zoals ik ooit ergens gelezen heb: "uiteindelijk raak je aan alles gewend, zolang het maar genoeg wordt herhaald."

WIO is in dezelfde tapescene groot geworden. Leverde in 1997 de KRAAK classic 'I can see where I am now', die Belgische songs of pain verzamelde. Sinds 2001 zijn Wioconcerten een zeldzaamheid. Hij werkt momenteel aan een episch Nederlandstalig album waardoor Johan Verminnen en Peter Jefferies voor de eerste keer in een adem kunnen worden genoemd.

Tijd en plaats van het gebeuren :

ES + WIO + ED NOLBED
Vrijdag 7 januari 2011 om 20.00 u
B50

Koning Boudewijnstraat 50
9000 Gent

Meer info : www.kraak.net

Extra :
Sami Sänpäkilä : www.samisanpakkila.com en vimeo.com/essami
Een cyclus van hoop en verdriet. Een interview met Sami Sänpäkillä, Stoffel Debuysere op www.urbanmag.be, 13.11.2001
Fonal: Mainstream in de Finse ondergrond, Hans van der Linden op www.kindamuzik.net, 6/06/1999
Jürgen De Blonde op www.muziekcentrum.be en youtube
Het Gentse resultaat van een synthesizerfetisj. Jürgen De Blonde en zijn elfendertig projecten, Steve Marreyt in Ruis, mei 2005 (pdf, p 6 - 8)

07:00 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

23/12/2010

Multimusic & multipoetry van de veelzijdige stemkunstenares Rozalie Hirs in Logos

Rozalie Hirs Een artistieke duizendpoot uit Gouda keert terug naar de Logos tetraëder in Gent ! Rozalie Hirs (foto) kennen we als dichter, componist, zanger en pianist in één boeiend persoon. Maar ze is ook een harde werker met een niet aflatende produktiviteit. Haar valt de eer te beurt om het nieuwe concertjaar te openen met een poëzie-set waarin muziek, tekst en performance tot één geheel kristalliseren.

Het was in de lente van 2007 dat Stichting Logos kennis maakte met Rozalie Hirs. Toen creëerde het Amsterdamse Zephyr Quartet haar compositie 'Zenit, Uur Nul' in de Logos tetraëder. Het stuk viel behoorlijk in de smaak bij zowel publiek als organisatoren vanwege de frisheid, de energie en het naturel die uit de muziek spraken. En nu staat ze terug bij Logos met een nieuwe produktie.

Maar wie is zij? Wel, Rozalie Hirs zag in 1965 het levenslicht in het Zuidhollandse randstadje Gouda. Reeds vanaf een prille leeftijd bleek ze over creatieve vaardigheden te beschikken en legde ze zich toe op zang en piano. Na haar middelbare schooltijd besloot ze chemische technologie te studeren aan de Universiteit van Twente waar ze in 1990 een Master of Science als scheikundig ingenieur in de wacht sleepte. In die tijd richtte ze de new wave-popgroep BooLean op waarvoor ze muziek en teksten schreef. Daarnaast ziong ze enkele rollen in operaprodukties van de Enschedese Muziekschool.

Begin jaren negentig ging ze naar het Koninklijk Conservatorium in Den Haag waar ze compositie studeerde bij Diderik Wagenaar en zang bij Eugenie Ditewig en Gerda van Zelm. Van 1994 tot 1998 studeerde ze  compositie bij Louis Andriessen en volgde ze masterclasses in 'MusiQantics' bij Clarence Barlow. In de periode 1999-2002 stak ze de Atlantische Oceaan over om aan Columbia University in New York verder te studeren bij Tristan Murail. Aan het eind van die studietijd behaalde ze aan dezelfde instelling de Rapaport Composition Prize met een verhandeling over 'Frequency-based compositional techniques in the music of Tristan Murail'.

Hirs' muzikale aktieradius blonk in die jaren uit door veelzijdigheid. Ze schreef met eenzelfde gemak voor zang, piano, solisten (Article 0 (2000) voor perkussionist), ensemble (Platonic ID (2005-2006) voor 13 spelers), orkest (Roseherte (2008)), elektroakoestische media (Pulsars (2006-2007), een opdracht van VPRO Radio en bekroond op het 11th International Rostrum of Electroacoustic Music (IREM) in 2007), of maakte autonome soundscapes (Noise~ (2001)).

Haar stukken werden gespeeld door het Nederlands Philharmonisch Orkest, Asko Ensemble, Ensemble Piano Possibile (D) en het Ensemble Speculum Musicae (VS). Ze heeft ook een dissertatie geschreven over microtonale toonsystemen in hedendaags klassieke muziek en samen met het Nieuw Ensemble doceert ze momenteel compositie aan het konservatorium van Amsterdam. Maar hoe zit dat met haar poëzie?

Haar eerste gedichten publiceerde ze in 1992 in het literaire magazine De Revisor op aanmoediging van Jan Kuijper, die sedertdien haar belangrijkste artistieke mentor is gebleven. In 1995 won ze de eerste prijs voor poëzie op de Pythic Plays in Amsterdam en drie jaar later, in 1998, verscheen haar debuutbundel Locus bij uitgeverij Querido. Ze geeft ook performances met live elektronika en haar eigen stem; zo kon men haar in 2008 in de Gentse Minard aan het werk zien op Zaoem Festival. Haar dichtbundels Locus, Logos, Speling en Geluksbrenger verschenen bij uitgeverij Querido en daarnaast was haar poëzie te lezen in literaire tijdschriften en antologieën in Duitsland, Frankrijk, Nederland en Vlaanderen.

We hebben hier dus alleszinq met een harde werker te maken die een niet aflatende energie en produktiviteit tentoonspreidt. 'Multi' (van 'multimusic' en 'multipoetry') is dan ook een treffend woord om Hirs' artistieke output en meerbepaald deze eerste voorstelling van 2011 mee te duiden. Haar palmares van samenwerkingen, projekten en onderscheidingen is inmiddels zo uitgebreid  dat we er beter aan doen je door te verwijzen naar haar webstek: www.rozalie.com. Naast beeld- en geluidsfragmenten vind je daar al wat je verder nog te weten kan komen over deze boeiende persoonlijkheid. Al de rest zie en hoor je op donderdag 6 januari in de Lohos tetraëder.

Tijd en plaats van het gebeuren :

New Media XII - Rozalie Hirs
Donderdag 6 januari 2011 om 20.00 u
Logos Tetraeder

Bomastraat 26
9000 Gent

Meer info : www.logosfoundation.org en www.rozalie.com

Extra :
Rozalie Hirs op nl.wikipedia.org, www.muziekencyclopedie.nl, www.muziekcentrumnederland.nl, www.querido.nl en youtube
Interview met Rozalie Hirs, Arnoud van Adrichem op www.decontrabas.com, 2/12/2005

Elders op Oorgetuige :
Een reis door de menselijke geest, 3/03/2007

Bekijk alvast Gekromde ruimte van Rozalie Hirs

07:00 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

20/12/2010

Nathan Braude & Jean-Claude Van Den Eynden brengen Penderecki, Sjostakovitsj, Jongen en Clarke in De Bijloke in Gent

Krzysztof Penderecki De 25-jarige altviolist Nathan Braude getuigt van een uitzonderlijke muzikale rijpheid. Samen met de door de wol geverfde pianist Jean-Claude Van den Eynden brengt hij woensdag in de Bijloke in Gent werk van Penderecki (foto), Sjostakovitsj, Jongen en Clarke.


Nathan Braude is nog maar 25 jaar, maar getuigt reeds van een uitzonderlijke muzikale rijpheid en is nu al goed genoeg om in het internationale Aviv Quartet te spelen. Tegelijkertijd is hij binnengehaald als aanvoerder altviool bij Brussels Philharmonic. Braude wordt ook door menig ervaren pianist tot een muzikaal duet uitgenodigd, zoals bij dit concert door Jean-Claude Van den Eynden. Deze door de wol geverfde pianist, eigenzinnig tot en met, maar altijd erg doordacht in zijn muzikaal exposé, neemt met zijn jonge metgezel binnenkort het hele oeuvre voor altviool en piano van Joseph Jongen op. Te volgen!

Het 'Altviool concerto' (1983) en de 'Cadenza voor altvioolsolo' (1984) - een appendix van het concerto, geen cadenza die geïntegreerd wordt in het concerto - markeren het begin van een nieuwe stijl, waarin hij de avant-gardestijl van zijn beginjaren combineert met het romantisme van de stukken die hij schreef in de jaren '70 en vroege jaren '80. De creatie van het werk door Grigorij Schlislin, een Russische violist/altviolist die vertrouwd was met Penderecki's altviool- en vioolconcerto's, had plaats op Penderecki's Kamermuziekfestival in Luslawsice in september 1984. De cadenza is in een soort ABA-vorm geschreven, begint in lento, groeit in intensiteit, houdt een tijd een luide gewelddadige klank aan en eindigt dan weer rustig in hetzelfde lento tempo.

Sjostakovtsj had zijn 'Sonate opus 147', zijn laaste werk, opgedragen aan Fjodor Droezjinin, docent aan het Tsjaikovski Conservatorium van Moskou en altviolist van het Beethoven Quartet, het befaande kwartet dat de meeste kwartetten van Sjostakovitsj creèerde. Toen Sjostakovitsj aan deze compositie begon. was hij al ernstig ziek en lag hij in het ziekenhuis. Hij begon op 25 juni 1975 en was met de schetsen klaar op 6 juli 1975. Daarna heeft hij verder gewerkt aan deze compositie en voltooide haar op 6 augustus 1975. Drie dagen later, op 9 augustus 1975, stierf de componist aan zijn zoveelste hartinfarct. Het manuscript is zeer slordig, aangezien Sjostakovitsj zijn rechterhand bijna niet meer kon gebruiken. De privé-première vond postuum plaats in de woning van de componist op 25 september 1975 (dat zou de 69ste verjaardag van de componist geweest zijn). De premiere met publiek vond plaats in de Glinka Hal in Leningrad op 1 oktober 1975 door Droezjinin die begeleid werd door pianist Mikhail Muntyan. Het werk is geschreven met de dood meeglurend over de schouder: hartverscheurend, bol van droefenis en wanhopige uitbarstingen. Sjostakovtsj omschreef de inhoud van het werk als volgt: een novelle als eerste deel, gevolgd door een scherzo (met herneming van flarden muziek uit de onvoltooide opera 'De gokkers' uit 1941-1942) en een adagio ter herinnering aan Beethoven (met een verwijzing naar de Mondscheinsonate).

Programma :

  • Krzysztof Penderecki, Cadenza voor altviool solo
  • Dmitri Sjostakovitsj, Sonate voor altviool en piano
  • Joseph Jongen, Tweede concertetude in fis voor piano - Concertino voor altviool en piano
  • Rebecca Clarke, Sonate voor altviool en piano

Tijd en plaats van het gebeuren :

Nathan Braude & Jean-Claude Van Den Eynden : Penderecki, Sjostakovitsj, Jongen, Clarke
Woensdag 22 december 2010 om 20.00 u (Inleiding om 19.15 u )
Muziekcentrum De Bijloke Gent

Bijlokekaai 7
9000 Gent

Meer info : www.debijloke.be

Bron : Toelichting Frank Pauwels voor De Bijloke

Extra :
Krysztof Penderecki op www.schott-musik.de en youtube
Krzysztof Penderecki (1933 -): Grensoverschrijdingen, Jan De Kruijff op www.musicalifeiten.nl
Leven en werk van Dmitri Sjostakovitsj (1906-1975), T.Claerhout op www.liberales.be
Dmitri Sjostakovitsj op nl.wikipedia.org en youtube
Dmitri Sjostakovitsj (1906 - 1975): Strijd om de geestelijke integriteit, Jan De Kruijff op www.musicalifeiten.nl
Rebecca Clarke op en.wikipedia.org
Rebecca Clarke op Radio 4 als componiste van de week bij de Vara, Heinz Wallisch op rond1900.nl, 28/02/2007

Elders op Oorgetuige :
Concert/cd-voorstelling Frederik Croene & Dominica Eyckmans, 5/12/2006
De revanche van Sjostakovitsj, 17/10/2006

Beluister alvast Krzysztof Penderecki's Cadenza voor altviool solo, uitgevoerd door Paulina Mazurkiewicz

12:56 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

19/12/2010

Avondconcert Wintersounds in het teken van de de hedendaagse muziek

Louis Andriessen Het avondconcert van woensdag in het kader van WinterSounds staat volledig in het teken van de hedendaagse muziek. Op het programma : werk van Steve Reich, Alban Berg, Valentin Vasiljovitsj Silvestrov, Karel Goeyvaerts en Louis Andriessen (foto) .

Alban Berg - Adagio uit het Kammerkonzert (1925)
Alban Berg was een leerling van Schönberg. Berg vormt met Schönberg en Webern de tweede Weense School, die zeer grote invloed had in de compositiewereld. Hij stierf aan een verwaarloosde bloedvergiftiging. Berg zijn muziek is, dwars door alle dissonanten heen, emotioneel, sensueel, treurig, extatisch en desolaat.

Het Kammerkonzert begint met het citeren van het Oostenrijkse wijsje 'Aller guten dinge sind dreier' . Dan worden de anagrammen van de namen van de drie componisten gepresenteerd. Het getal 3 is een belangrijke constructiemiddel: er zijn drie delen; er zijn drie instrumenten groepen, viool, piano en blazers; het stuk is een confrontatie met drie compositietechnieken: tonaliteit, vrije atonaliteit en dodecafonie. Berg componeerde volgens strakke getalsymboliek, waarbij bijvoorbeeld de maten per episode, de episoden per deel, en ook de metronoomcijfers afgeleid zijn van de "construerende" getallen. Daarnaast bediende Berg zich graag van muzikale anagrammen, thema's waarvan de notennamen een betekenis hebben; zoals eigen namen (B‐E‐r‐G). Hij maakte ook gebruik van citaten uit andermans muziek (Bach, Wagner).

Het Adagio is in feite een vioolconcert. Berg's Vioolconcert is een Requiem voor de dood van de dochter van Alma Mahler geschreven. In beide werken is de viool symbool voor de kwetsbaarheid van de gestorvene. Beide werken zijn in een droevig sfeer gecomponeerd. Het thema van het vioolconcerto komt ook voor (licht gewijzigd) in de Adagio. Het einde bij beide werken zijn 'tonaal'. In het Adagio speelt de viool een toonladder van Do groot met een lange leidtoon (B)‐C‐G‐C‐G‐C‐G. Bij het Vioolconcert citeert Berg een koraal van Bach.

Valentin Vasiljovitsj Silvestrov - Postludium DSCH (1981-82)
Valentin Silvestrov is een Oekraïense componist, pianist en bouwkundig ingenieur. Hij studeerde compositie in Kiev bij Boris Lyatosjinski (1895‐1968). Omwille van zijn avant‐gardistisme werd hij niet toegelaten tot de Sovjet componistenbond zodat zijn werk niet openbaar mocht uitgevoerd worden. Pas in 1995 komt er in Rusland een album uit zijn werk.

Een postludium, normaal een instrumentaal naspel, wordt hier gebruikt als zelfstandige vorm. De letters DSCH zijn ontleend aan de naam van Dmitri Sjostakovtisj (of Schostakovich) aan wie het werk opgedragen werd; als alfabetische notennamen leveren die de tonen d es c b, die de aanhef vormen van het adagio - middendeel.

Karel Goeyvaerts - Litanie IV (1981)
Karel Goeyvaerts studeerde aan de conservatoria van Antwerpen en Parijs, waar hij les volgde bij Darius Milhaud en Olivier Messiaen. Zijn Sonate voor twee piano’s (1950) wordt beschouwd als het eerste integraal serialistisch werk. In samenwerking met onder andere Stockhausen realiseerde hij in 1953 voor het eerst muziek die geproduceerd werd via elektronische generatoren. Van de jaren 60 tot zijn dood bewandelde hij experimentele, aleatorische, repetitieve wegen die uitmondden in zijn late neo‐tonale stijl. Zijn belangrijkste werk is zijn laatste, de opera Aquarius. De vijf Litanieën dateren uit zijn repetitieve periode. Litanie IV bevat een achttal motieven van twee maten die door elke instrumentalist op unieke wijze op‐ en afgebouwd worden.

Louis Andriessen - M is for Man, Music, Mozart (1991)
Louis Andriessen werd in Utrecht in een componistenfamilie geboren, en studeerde bij Kees van Baaren en Luciano Berio. Hij groeide uit tot een van Nederlands grootste avant‐gardecomponisten. In zijn vroege werk reageerde hij al tegen het eerder conservatieve klassieke landschap in Nederland met serialistisch en elektronisch werk. Vanaf de jaren '70 schrijft hij voor onconventionele, vaak zelf opgerichte ensembles, zoals de Volharding. Zijn oeuvre onderging invloeden vanuit de minimal music, de jazz/pop en het werk van Stravinsky en Messiaen.

M is for Man, Music, Mozart werd geschreven voor een kortfilm van de cineast Peter Greenaway, naar aanleiding van de tweehonderdste verjaardag van Mozarts overlijden. In de film wordt eerst de ‘mens’ gecreëerd door een middeleeuwse alchemist, en vervolgens krijgt hij beweging en muziek aangeleerd. Tussen de liederen door zijn er de instrumentale delen, waarvan het eerste gelinkt is aan de creatie van de mens, het tweede aan beweging en het derde aan Mozart.

Muzikaal gezien klinkt het werk vrij tonaal en daardoor toegankelijk, maar toch een beetje vreemd, ook al door de bezetting. De vocale partij (senza vibrato sempre) refereert aan Kurt Weill en Darius Milhaud, die allebei ook balanceerden op de grens tussen klassieke en populaire muziek. De tedere saxmelodieën in 'Vesalius' en in 'Instrumental II' roepen expliciet Milhauds Création du Monde voor de geest, een gepaste referentie in een film over schepping. Meer letterlijke citaten komen voor in 'Instrumental I', waar twee pianosonates van Mozart (KV 310 en KV 545) worden getransformeerd door een droge, bijtende Stravinskiaanse context. Het is Andriessens schatplichtigheid aan Stravinsky die het stilistisch brouwsel coherent maakt.

Programma :

  • Steve Reich (1936), Nagoya Marimba's
  • Steve Reich (1936), Music for pieces of wood
  • Alban Berg (1885-1935): Adagio uit het Kammerkonzert (1925)
  • Valentin Vasiljovitsj Silvestrov (1937): Postludium DSCH (1981-82)
  • Karel Goeyvaerts (1923-1993): Litanie IV (1981)
  • Louis Andriessen (°1939): M is for Man, Music, Mozart (1991)
    Alphabet Song - Instrumental I - Vesalius Song - Instrumental II - Schultz Song - Instrumental III - Eisenstein Song

Tijd en plaats van het gebeuren :

Wintersounds Avondconcert : Reich, Berg, Silvestrov, Goeyvaerts, Andriessen
Woensdag 22 december 2010 om 19.00 u
Koninklijk Conservatorium Gent
- Miryzaal
Hoogpoort 64
9000 Gent
Gratis, reserveren is niet nodig

Meer info : cons.hogent.be

Extra :
Steve Reich op www.stevereich.com, en.wikipedia.org, www.boosey.com en youtube
Steve Reich (1936 - ) : Groot minimalist op www.musicalifeiten.nl
Steve Reich over Drumming op www.boosey.com
Valentin Silvestrov op www.schott-music.com en youtube
Valentin Silvestrov - Portret van een onaagepaste op tempeldertoonkunst.blogspot.com
Valentin Silvestrov : 'Metamusik/Postludium', Bart Cypers op Kwadratuur.be, 04/10/2003
Karel Goeyvaerts op www.matrix-new-music.be, www.cebedem.be en youtube
Louis Andriessen op www.muziekencyclopedie.nl en www.boosey.com
Louis Andriessen (1939-) Beeldenstormer op www.musicalifeiten.nl

Elders op Oorgetuige :
Uniek festival WinterSounds aan het Conservatorium Gent, 18/12/2010
Vrolijk en wild : Ictus brengt Drumming van Steve Reich in Bozar, 16/12/2010
Uniek componistenportret Karel Goeyvaerts in Leuven, 8/10/2010
Verjaardagsconcert voor Oekraïense componist Valentin Silvestrov, 18/02/2008

Bekijk alvast Steve Reichs Nagoya Marimba's



en een fragment uit Karel Goeyvaerts' Litanie IV

23:23 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

18/12/2010

Uniek festival WinterSounds aan het Conservatorium Gent

L'Algerino in Italia WinterSounds is een uniek festival aan het Gentse Conservatorium. Een week lang vinden de examens klein ensemble en combo plaats op verschillende locaties in Gent. Bovendien zijn de concerten zijn gratis toegankelijk voor het publiek. Een mooie gelegenheid om de studenten van het conservatorium aan het werk te zien. Overdag zijn er zowel in het Conservatorium als in het Orpheusinstituut mini-concertjes klein ensemble van ongeveer een half uur. Het programma is zeer gevarieerd : van barok over klassiek tot hedendaags, bijna heel de muziekgeschiedenis passeert de revue. In het café Trefpunt kun je de jazz- en popcombo's aan het werk zien, en op 20 en 21 december is eer een afsluitend avondconcert in de Miryzaal van het Conservatorium.

Avondconcert maandag 20 december om 18.00 u
Het avondconcert van maandag begint met de een fragment uit 'L'Algerino in Italia' (2009) van de jonge Vlaamse componist Joris Blanckaert (1976). Blanckaert studeerde toegepaste wetenschappen aan de Universiteit Gent, jazz accordeon aan het Gentse conservatorium bij Rony Verbiest, en compositie bij Frank Nuyts. Hij componeert en speelt o.a. bij Bal des Boiteux en de bOOmfanfare, componeert voor uiteenlopende bezettingen en producties, en is tevens componist en artistiek leider bij het muziektheater collectief Fosfor. Joris Blanckaert schreef een kameropera op basis van Rossini's 'L'Italiana in Algeri'. Een opera waarin oude en hedendaagse muziek, zowel als Oosterse en Westerse cultuur, worden verenigd. 'L'Algerino in Italia' ging in première tijdens het MAfestival in augustus 2010 (foto).

Ook te horen tijdens dit concert : accordeontrio Jef De Haes, Barbara Ardenois en Dennis Allegaert, pianoduo Tine Allegaert en Lukas Huisman met Linderaja van Claude Debussy en Rapsodie Espagnole van Maurice Ravel, het Strijkkwartet van Debussy, het Kwintet voor klarinet en strijkers, K 581 (1789) vav Mozart, het Allegro ma non tanto uit het Piano Quintet No. 2, Op. 81, B155) (1887) van Antonín Dvořák, de Ouverture on Hebrew Themes, Op.34 (1919) van Sergei Prokofiev en het Klavierquintett , Op. 44 (1842) van Robert Schumann.

Avondconcert woensdag 22 december om 19.00 u
Het avondconcert van woensdag staat volledig in het teken van de hedendaagse muziek. Op het programma : werk van Steve Reich, Alban Berg, Valentin Vasiljovitsj Silvestrov, Karel Goeyvaerts en Louis Andriessen. Hierover volgt later een aparte aankondiging.

Tijd en plaats van het gebeuren :

WinterSounds
Van maandag 20 t.e.m. donderdag 23 december 2010
Op verschillende locaties in Gent

Zaal Miry, Hoogpoort 64 (klein ensemble)
Orpheusinstituut, Korte Meer 12 (klein ensemble)
Café Trefpunt, Bij sint-Jacobs 18 (jazz/pop combo) 
Gratis, reserveren is niet nodig

Het volledige programma en alle verdere info vind je op cons.hogent.be

Elders op Oorgetuige :
Gradus ad Parnassum : Tine Allegaert en Lukas Huisman brengen Debussy, Ravel en Devreese, 8/12/2010
Nieuwe kameropera L'Algerino in Italia in abdij Ter Doest in Lissewege, 2/08/2010

07:03 Gepost in Concert, Festival, Muziek | Permalink |  Facebook

16/12/2010

Vrolijk en wild : Ictus brengt Drumming van Steve Reich in Bozar

Steve Reich Drumming is een van de sleutelwerken van Steve Reich (foto), en dus van de hele minimalistische muziek. Het is een schoolvoorbeeld van Reichs beroemde phasing-techniek en kwam tot stand na een studiereis door Ghana. Met Drumming schreef Steve Reich een spectaculair ensemblestuk waarin de principes van de minimal music niet alleen spannende muziek, maar ook bijzonder kijkspel oplevert. Aan wie kan we deze moderne klassieker beter toevertrouwd worden dan aan Ictus, vanouds een vurig voortrekker van avant-garde en vernieuwing?

'Drumming' (1971) is een sleutelwerk dat de balans opmaakt en tegelijk de toekomstige evolutie van de componist laat voorvoelen. Jean Luc Plouvier: "Het kan als het laatste radicale werk van Reich worden beschouwd: het vormt het vrolijke en wilde sluitstuk van een tijd van avant-gardistisch en onverzettelijk minimalisme. Met de diversiteit van de timbres, de soepelheid van de procédés, de structuur in vier bewegingen, het lange dionysische einde, staat dit werk aan het begin van de evolutie die Reich tot een synthese tussen het minimalisme en het klassieke erfgoed zal brengen. Zoals elk stuk van Reich, krioelt Drumming van subtiel gedoseerde, minuscule coups de théâtre, die het proces dramatiseren zonder de flux ervan aan te tasten: de introductie van een nieuw instrument, registerveranderingen, melodische permutaties..."

Steve Reich voltooide Drumming in de herfst van 1971. Hij had er een heel jaar lang aan gewerkt, nadat hij in het voorjaar van 1970 zijn fameuze reis naar Afrika had gemaakt. Het is een sleutelwerk, een werk dat de balans opmaakt, dat een synthese vormt van de verworvenheden van de componist en tegelijk zijn toekomstige evolutie doet voorvoelen. Drumming, dat werd geschreven na Phase Patterns en Four Organs (allebei uit 1970), kan als het laatste radicale werk van Reich worden beschouwd: het vormt het sluitstuk van een vrolijke barbaarsheid, van de tijd van een avant-gardistisch en onverzettelijk minimalisme.

Met de diversiteit van de timbres, de soepelheid van de procédés, de structuur in vier bewegingen, het lange dionysische einde, staat dit werk aan het begin van de evolutie die Reich tot een synthese tussen het minimalisme en het klassieke erfgoed zal brengen - een synthese die zich steeds duidelijker zal aftekenen in de werken die volgen: Music for Eighteen Musicians, bijvoorbeeld, dan Tehillim en City Life... waarin de harmonische modulatie, de scheiding tussen melodie en begeleiding, de boogvormige structuren, de minimalistische ervaring steeds meer naar het niveau van het ritmische procédé verschuiven.

Met 'Drumming' is dat echter nog niet het geval. In grote lijnen behoort het nog duidelijk tot de reeks van de graduele processen: progressieve metamorfoses van een initiële muzikale situatie, waarvan de luisteraar stap voor stap de evolutie kan volgen - zoals in het erg 'underground' Pendulum Music van 1968 (een werk dat we vandaag een installatie zouden noemen: twee micro's, die tussen twee luidsprekers zijn opgehangen, worden aan het slingeren gebracht en het stuk duurt tot de beweging vanzelf ophoudt; het hele muzikale materiaal bestaat dan uit een contrapunt van de larsen-effecten die ze produceren). Hoewel het klopt wat Sébastien Jean schrijft, dat "het exclusieve en draconische gebruik van het 'gradual process' (defasering of vermeerdering) resulteert in een muziek die geen enkele uitdaging lanceert of aanneemt en voor ons gehoor louter een contemplatieobject is", moeten we daaraan toevoegen dat een onbedwingbare drang, een tot-het-einde-willen-gaan in de toepassing van het proces, de vroege werken van Reich het karakter van een uitdaging geeft, dat doet denken aan de esthetiek van John Cage: een anti-romantische methode om uit het werk elk spoor van de subjectiviteit van de auteur te bannen.

Steve Reich echter heeft vaak toegegeven dat radicaliteit op zich hem weinig interesseerde, en dat hij al meteen in zijn eerste werken aandacht had voor strategische details die de verveling van de toehoorder moeten tegengaan. Zoals elk stuk van Reich, krioelt 'Drumming' van subtiel gedoseerde minuscule coups de théâtre, die het proces dramatiseren zonder de flux ervan aan te tasten: introductie van een nieuw instrument, registerveranderingen, melodische permutaties... Dit wordt voortgezet tot het einde van de 4de beweging, coda, die zo typisch is voor Reich: het proces heeft zijn oplossing bereikt, geen enkele interventie zal het onvermoeibare spel van de herhalingen nog komen verstoren. Maar dat is het moment dat de componist ervoor kiest om de stemmen en de piccolo (die de luisteraar intussen vergeten was) opnieuw te introduceren in een lange stagnatie die crescendo gaat en verzadigd is van hoge frequenties; de impact hiervan is te vergelijken met het Halleluja van Tehillim.

Tijd en plaats van het gebeuren :

Ictus : Steve Reich, Drumming
Maandag 20 december 2010 om 20.00 u
Bozar
- Henry Le Boeufzaal
Ravensteinstraat 23
1000 Brussel

Meer info : www.bozar.be en www.ictus.be

Bron : tekst Jean Luc Plouvier voor Ictus

Extra :
Steve Reich op www.stevereich.com, en.wikipedia.org, www.boosey.com en youtube
Steve Reich (1936 - ) : Groot minimalist op www.musicalifeiten.nl
Steve Reich over Drumming op www.boosey.com
Analysis of Steve Reich's Drumming and his use of African polyrhythms, Ali Momenti op www.alimomeni.net 2001

Bekijk hier alvast enkele fragmenten uit Steve Reichs Drumming

07:00 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

14/12/2010

Kraaigemse pianist Philippe Raskin te gast in het Muziekinstrumentenmuseum Brussel

Jean-Marie Rens Zelfs nu de Kraaigemse pianist Philippe Raskin het grootste deel van zijn tijd achter de piano in Spanje doorbrengt, vergeet hij het thuisfront niet. Na zowat alle prijzen te hebben weggekaapt die er te rapen vallen (de eerste prijs André Dumortierwedstrijd, de Sobresalienteprijs uit handen van de Spaanse koningin Sofia), behaalde Philippe een knappe halvefinaleplaats in de Koningin Elisabethwedstrijd in mei 2007. Zondagochtend speelt Philippe Raskin een recital in het Brusselse Muziekinstrumentenmuseam. Op het programma : werk van Frédéric Chopin, Robert Schumann, Sergei Rachmaninov en Jean-Marie Rens (foto).

Jean-Marie Rens (1955) studeerde aan het Koninklijk Conservatorium van Brussel, waar hij een eerste prijs voor harmonie behaalde in de klas van Jean-Claude Baertsoen en een eerste prijs voor contrapunt en een eerste prijs voor fuga in de klas van Marcel Quinet. Bij Quinet studeerde hij ook nog compositie en orkestratie. Hij bekwaamde zich vervolgens verder via stages "Acanthes" in Avignon bij Olivier Messiaen, Pierre Boulez en Toro Takemitsu.

Verschillende van zijn werken werden gecreëerd door groepen zoals Musique Nouvelle, het orkest van de RTBF, het Philharmonisch Orkest van Luik, het Nationaal Orkest van België, Voices of Europe, het Wereldkoor van jongeren, en werden bekroond in compositiewedstrijden.

Momenteel is Jean-Marie Rens directeur van de Muziekacademie van Sint-Gilles en docent muziekanalyse aan het Conservatorium van Luik. Hij gaf eveneens les in analyse en muziekschriftuur aan de Universiteit van Lille.

Behalve deze activiteiten van leraar en componist, geeft hij talrijke voordrachten, concertanalyses en seminaries voor de Belgische Vereniging voor Muziekanalyse waarvan hij ondervoorzitter is, aan de Université Libre de Bruxelles, aan de Universiteit van Lille, voor de voortgezette opleidingen die door de Franse Gemeenschap worden georganiseerd, aan verschillende muziekacademies van het land.

Tijd en plaats van het gebeuren :

Philippe Raskin : Chopin, Schumann, Rachmaninov, Jean-Marie Rens
Zondag 19 december 2010 om 11.00 u
Muziekinstrumentenmuseum Brussel

Hofberg 2
1000 Brussel

Meer info : www.mim.be, www.astoria-concerts.be en www.philipperaskin.com

Extra :
Jean-Marie Rens op www.compositeurs.be en www.cebedem.be
Jean-Marie Rens : Stimulante complexité. Entretien avec Isabelle Françaix op www.musiquesnouvelles.com

07:00 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook