22/01/2011

Contemplatief kamerconcert als eerbetoon aan de Poolse componist Henryk Gorecki

Henryk Gorecki In het kader van de eerste Brusselse editie van La Semaine du Son brengen Jean-Paul Dessy en het Ensemble Musiques Nouvelles in Flagey een contemplatief kamerconcert dat schommelt tussen innerlijke stilte en jubelend geluid… 'Au son de soi / Naar het geluid van zichzelf' is een eerbetoon aan de Poolse componist Henryk Gorecki (foto) die op 12 november 2010 overleed en wiens introspectief werk uitnodigt tot een spirituele en emotionele reis. Van dezelfde doordringende sfeer zijn ook diens werk Lerchen Musik en Caris Mere van Giya Kancheli en Amos van Jean-Paul Dessy doordrongen.

De op 12 november 2010 overleden Poolse componist Henryk Mikolaj Górecki wordt beschouwd als een muzikale solitaire zonderling, die met zijn nadrukkelijk eenvoudige muziektaal en zijn religieuze composities een groot publiek gevonden heeft. Górecki begon eerst met dodecafonische werken,maar ging al spoedig over tot het reekstechnisch organiseren van ook andere parameters, zoals ritmiek en dynamiek. Omstreeks 1965 stopte hij met het seriële componeren en begon hij het muzikale materiaal tot zo weinig mogelijk elementen te beperken.

'Lerchenmusik' bestaat uit drie delen en is gecomponeerd in 1984/1985 voor het Warsaw Autumn Festival. Het werk begint loodzwaar als graniet: de cello en de piano beperken zich tot een handvol noten, alsof de muziek weigert te evolueren. In de tweede beweging verwerkt Gorècki onverbloemde volksmuziek. De derde beweging doet bijzonder Messiaens aan met de cello die het vogellied compromisloos verklankt. In Lerchenmusik laat Gorècki zijn revolutionaire vorm samensmelten met de aloude kracht van de natuur.

Georgiër Giya Kancheli (1935) verliet zijn vaderland in 1991 Georgië, kwam via Berlijn in Antwerpen terecht en was er een tijdlang de huiscomponist van deFilharmonie, toen nog het Koninklijk Filharmonisch Orkest van Vlaanderen. Vrijwel alle werken van deze componist zijn eendelig en duren circa 25 minuten en alle bewegen ze zich tussen de uiterste polen van een diepzinnige, melancholieke meditatie en heftig pulserende energie. Kancheli werkt blijkbaar graag net als Schnittke met grote stilistische tegenstellingen, maar hij gaat strenger en gerichter te werk waardoor zijn composities eerder wat weg hebben van de ritualistische wereld van Pärt.  

Jean-Paul Dessy (1963) is in eerste instantie vooral bekend als cellist. Hij combineerde zijn muziekstudies aan de conservatoria van Luik en Brussel met Romaanse Filologie. Hij was de oprichter van het strijkkwartet Quatuor Quadro, dat in de periode 1988-’94 heel wat creaties bracht, onder meer Walter van Hus. Later begon Dessy zich ook als componist te profileren. Dessy zocht naar samenwerkingsmogelijkheden met andere podiumkunsten en hij heeft ook een uitgesproken voorkeur voor de combinatie van live-instrumenten met elektronische muziek. Daarvoor werkt hij samen met specialisten uit de elektronische muziekwereld, zoals Scanner, Christian Fennesz en DJ Olive. Momenteel is Dessy dirigent van o.a. het ensemble Musique Nouvelles en het Orchestre de Chambre de Wallonie, waarmee hij het integrale oeuvre voor strijkorkest van Giacinto Scelsi op cd zette.

Programma :

  • Henryk Gorecki, Lerchen Musik voor cello, clarinet en piano (1984-'85) 
  • Giya Kancheli, Caris Mere voor altviool en sopraan (1994)
  • Jean-Paul Dessy, Amos voor cello solo

Tijd en plaats van het gebeuren :

Ensemble Musiques Nouvelles : Au son de soi
Zaterdag 29 januari 2011 om 20.15 u
Flagey
- Studio 1
H.-Kruisplein
1050 Elsene (Brussel)

Meer info : www.flagey.be en www.musiquesnouvelles.com

Extra :
Henryk Górecki op en.wikipedia.org, www.boosey.com en youtube
De post-modernen: Pärt, Górecki en Schnittke, Friska Frank op www.nopapers.nl
Composer Henryk-Mikolaj Górecki. A conversation with Bruce Duffie, Bruce Duffie op www.bruceduffie.com, 1994
Giya Kancheli op www.schirmer.com, nl.wikipedia.org en youtube
Jean-Paul Dessy op www.compositeurs.be

Elders op Oorgetuige :
Eerste editie van de Week van de Klank in Brussel, 15/01/2011
In Memoriam Henryk Mikolaj Górecki (1933 - 2010), 12/11/2010

Beluister alvast Giya Kancheli's Caris Mere

07:00 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

21/01/2011

Moving Air : spetterend vuurwerk met subtiele luchtverplaatsingen

Bl!ndman [drums] De vier jonge slagwerkers van de formatie Bl!ndman [drums] spelen gevarieerde werken met een hoog performancegehalte. Het programma Moving Air vraagt het uiterste van instrument en spelers. Met een batterij aan instrumenten, basdrums, tafels, drumsets, marimba's, vibrafoon en tal van exotische instrumenten komen alle aspecten van de percussie in verschillende gedaanten aan bod. Terwijl een waar klankenpalet wordt opengetrokken, wisselt een subtiel spel af met forse passages. Het resultaat is spetterend vuurwerk met subtiele luchtverplaatsingen. Absoluut genieten is verplicht!

Matt Wright - Mixtape Zen voor vier draaitafels en junk percussie
Componist en turntablist Matt Wright (1977) balanceert op de grenzen van concert- en clubcultuur. Zijn oeuvre spint zich breed uit, hij schreef werken voor Renaissance ensembles, dj's, klassieke muzikanten en digitale media. De dialoog tussen stilte en snelheid stelt hij graag centraal, en hier is Mixtape Zen ook getuige van. 'Mixtape Zen' is voor percussiekwartet geschreven. Wright gebruikt de platendraaiers als metronomen (door merktekens op een LP aan te brengen en die aan een bepaalde snelheid rond te laten draaien, geven die het tempo aan). Hij combineert dat met loops van klassieke muziek-LP's en percussie op allerlei objecten. Het is echt een percussiestuk in de zin dat het heel virtuoos van tempo- en ritmecombinaties is, waar percussionisten doorgaans sterk in zijn. Het begint met verspreide ritmische ideeën en mondt uit in statische 'drones': aangehouden tonen op Tibetaanse klankschalen die op de draaitafels ronddraaien.

Frank Nuyts - Trances voor vier setups
Trances van deze Vlaamse componist (1957) is levendig, vinnig, aanstekelijk en zelfs ietwat zenuwachtig. Frank Nuyts houdt immers van pit, virtuositeit en snelle tempi. Het werk schenkt de slagwerkers dan ook zichtbaar fysieke speelvreugde. In Trances wordt voortdurend gezinspeeld op clichés die de muziekgeschiedenis heeft geformuleerd, maar die Frank Nuyts op een subtiele en speelse wijze probeert te ontkrachten.

Steve Reich - Drumming
Steve Reich voltooide Drumming in de herfst van 1971. Hij had er een heel jaar lang aan gewerkt, nadat hij in het voorjaar van 1970 zijn fameuze reis naar Afrika had gemaakt. Het is een sleutelwerk, een werk dat de balans opmaakt, dat een synthese vormt van de verworvenheden van de componist en tegelijk zijn toekomstige evolutie doet voorvoelen. Drumming, dat werd geschreven na Phase Patterns en Four Organs (allebei uit 1970), kan als het laatste radicale werk van Reich worden beschouwd: het vormt het sluitstuk van een vrolijke barbaarsheid, van de tijd van een avant-gardistisch en onverzettelijk minimalisme.

Thierry De Mey - Silence Must Be voor dirigent en drie percussionisten
De Vlaamse componist Thierry De Mey (1956) schreef het meditatieve stuk Silence Must be voor chef solo en slagwerkers. De dirigent geeft in complete stilte een reeks polyritmes aan. Deze bewegingen vormen de letters Silence Must Be. Geleidelijk aan ontstaat er een correspondentie tussen beweging en klank. Kenmerkend voor het werk van Thierry De Mey is het onderzoek naar de relatie tussen muziek en beweging. Als componist en cineast vormt zijn gevoel voor beweging en ritme namelijk de rode draad doorheen zijn oeuvre. Een groot deel van zijn muzikale productie is bestemd voor dans en film, hij werkte frequent samen met choreografen Anne Teresa De Keersmaeker en Wim Vandekeybus.

Kaija Saariaho - Trois Rivières voor gemengde percussieset
Kaija Saariaho (1952) is een Finse componiste. Ze vestigde haar reputatie met elektro-akoestische werken, maar maakte ook kleinere composities. Opvallend is dat Kaija Saariaho steeds meer afstand neemt van de elektronica, het medium waarmee ze nochtans haar faam heeft opgebouwd. Ze maakt vaak gebruik van bestaande teksten in andere talen zoals hindoeteksten uit de Veda's, het Egyptische dodenboek en teksten in het Occitaans. Ze vindt het belangrijk naar zulke bronnen te grijpen en zelf geen tekst te schrijven, ook al gebruikt ze haar bronteksten niet integraal. Hoewel ze in haar recentste composities andere wegen islaat, staat Kaija Saariaho nog steeds bekend als een componiste die de mogelijkheden van elektronische muziek intensief heeft benut, en dat in alle mogelijke facetten.
Zoals de titel aangeeft, is Trois Rivières onderverdeeld in drie secties. De eerste introduceert alle muzikale kleuren van het werk en verdringt het ritme om ten volle ruimte voor timbre te creëren. Het tweede deel voegt een ritmisch aspect toe aan de kleur- en textuurnuances, terwijl een ostinaat zich over verschillende muzikale lagen uitspint. Het laatste deel is een epiloog die alle componenten uit de vorige delen bundelt. Eerdere aspecten van het muzikale materiaal worden gereorganiseerd en in op een nieuwe manier bij elkaar geplaatst.

Nebojsa Jovan Zivkovic - Trio per Uno voor basdrum en zes Chinese gongs
Deze componist (1962) is tevens een befaamd marimba- en percussiespeler. Hij vereenzelvigt de uitzonderlijke traditie om tegelijkertijd componist en virtuoos te zijn, een gebruik dat in de 19de eeuw normaal was. De compositie Trio per Uno werd intussen een standaardwerk in de hedendaagse percussieliteratuur waarover Nebojsa Jovan Zivkovic zelf zegt "Take 3 men. Give them 3 drums, one bass drum for all, let them scream and beat a hell out of it! Pure Power!.

Programma :

  • Matt Wright, Mixtape zen, 4 draaitafels en junk percussie
  • John Cage, Story, 4 recitanten
  • Frank Nuyts, Trances, 4 setups
  • Steve Reich, Drumming part I, 8 bongo's
  • Thierry Demey, Silence must be, dirigent en 3 percussionisten
  • Kaija Saariaho, Trois rivières, gemengde percussieset
  • Nebojsa Jovan Zivkovic, Trio per uno, 1 basdrum en 6 chinese gongs

Tijd en plaats van het gebeuren :

BL!NDMAN [4x4]drums : Moving Air
Zaterdag 29 januari 2010 om 20.00 u
O.C. De Kleine Beer Beernem
C. Marichalstraat 5
8730 Beernem

Meer info : www.beernem.be en www.blindman.be
--------------------------------
Vrijdag 4 maart 2011 om 20.00 u
CC De Woeker Oudenaarde

Woeker 3
9700 Oudenaarde


Meer info : www.blindman.be

Extra :
Matthew Wright : www.matt-wright.co.uk
John Cage : www.johncage.info en youtube
Frank Nuyts : www.franknuyts.com, www.hardscore.be, www.matrix-new-music.be en youtube
Steve Reich op www.stevereich.com, en.wikipedia.org, www.boosey.com en youtube
Steve Reich (1936 - ) : Groot minimalist op www.musicalifeiten.nl
Steve Reich over Drumming op www.boosey.com
Analysis of Steve Reich's Drumming and his use of African polyrhythms, Ali Momenti op www.alimomeni.net 2001
Thierry De Mey op www.muziekcentrum.be, www.matrix-new-music.be en youtube
Kaija Saariaho : www.saariaho.org, www.chesternovello.com, www.finncult.be en youtube
Kaija Saariaho: de geboren buitenstaander, Jan de Kruijff op www.musicalifeiten.nl
Nebojsa Jovan Zivkovic : www.zivkovic.de, nl.wikipedia.org en youtube
Nebojsa Jovan Zivkovics 'Trio per uno' op youtube

Elders op Oorgetuige :
Vrolijk en wild : Ictus brengt Drumming van Steve Reich in Bozar, 16/12/2010
Totem : BL!NDMAN gaat aan de slag met platendraaiers, 11/11/2010
Trances : stevige en virtuoze percussie met een dichterlijk tintje, 12/02/2009
Moving Air : percussief vuurwerk in Avelgem en Leuven, 26/11/2008

Bekijk alvast dit fragment uit Nebojsa Jovan Zivkovics 'Trio per uno'



Steve Reich's Drumming, Part 1



John Cage's Story



en Thierry Demey's 'Silence must be'

07:00 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

20/01/2011

Geniet van de natuur… in een concertzaal

La Nature Een avond lang genieten van de natuur… in een concertzaal. Mendelssohn neemt je mee in het maanverlichte bos van zijn Midzomernachtsdroom, naar de romantische komedie van William Shakespeare. De Franse componist Joseph Canteloube roept de natuurpracht van zijn geliefde Auvergne op, terwijl Anton Webern de bucolische warmte van een verloren zomerwind in de zaal haalt. Om te eindigen enkele natuurimpressies van Claude Debussy. In Mons wordt je ook nog getrakteerd op de wereldpremière van de winnende compositie van het Tactus Forum voor Jonge Componisten. Ruik de natuur in de muziek!

Het Forum voor Jonge Componisten ['tactus] is een tweejaarlijks evenement dat jonge componisten de kans geeft hun kennis van het symfonisch orkest te ontwikkelen en zich de symfonische schriftuur eigen te maken. Debuterende componisten die voor symfonisch orkest willen schrijven, worden vaak met problemen geconfronteerd. Een symfonisch orkest is een peperduur 'instrument' dat niet vlot beschikbaar is, zodat opdrachten meestal worden toevertrouwd aan ervaren componisten met naam. Daarom richtte Gilles Ledure in oktober 2003 een forum op dat jonge componisten aanspoort tot het schrijven van orkestwerken. Het forum biedt hen de kans een leerproces door te maken onder leiding van professionele muzikanten. De belangrijkste momenten in dat leerproces zijn leessessies met het orkest, masterclasses en de uitvoering voor een breed publiek

Programma :

  • Felix Mendelssohn, Midzomernachtsdroom Ouverture, op. 21
  • Joseph Canteloube, Chants d'Auvergne (selectie)
  • Anton Webern, Im Sommerwind
  • Claude Debussy, Images
  • Werk Tactus, Young Composers Forum (niet in Brussel, alleen in Mons)

Tijd en plaats van het gebeuren :

Brussels Philharmonic : La Nature
Zaterdag 29 januari 2011 om 20.00 u
Bozar
- Henry Le Boeufzaal
Ravensteinstraat 23
1000 Brussel

Meer info : www.bozar.be en www.brusselsphilharmonic.be
-----------------------------
Zondag 30 januari 2011 om 16.00 u
Théâtre Royal Mons

Grand Place
7000 Mons

Meer info : www.lemanege.com en www.brusselsphilharmonic.be

Forum voor Jonge Componisten ['tactus] : www.tactus.be

Elders op Oorgetuige :
Vierde editie Forum voor Jonge Componisten ['tactus] in Brussel en Mons, 10/01/2011

07:00 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

19/01/2011

The Times They Are a Changin' : piepjonge componisten presenteren eigen werk

The Times they are a-changin Hoe klinkt de toekomst? Dat is de vraag die aan de basis ligt van The Times They Are a Changin'. In 2008 hielden AMUZ, HERMESensemble en De Veerman de eerste editie van dit unieke project boven de doopvont. Jonge componisten tussen 12 en 20 jaar kregen de kans hun composities voor ensemble in te zenden en te laten uitvoeren door professionele muzikanten. Ondertussen vindt reeds de derde editie plaats en worden de meest interessante werken uit elke leeftijdscategorie van jonge toondichters op het podium van AMUZ gepresenteerd. Componisten Bram Van Camp en Hanne Deneire zetten als coach opnieuw hun schouders onder dit initiatief. Tijdens dit concert werp je een blik in de toekomst. Op het programma staan nieuwe composities van Véronique Bidée, Lieselotte Crols, Siewald Degraeve, Toon Kuypers, Joris Van Der Herten, Alan Van Rompuy  en Felix Vermeirsch.

Tijd en plaats van het gebeuren :

HERMESensemble : The Times they are a-changin'
Zaterdag 29 januari 2010 om 21.00 u
(Lut Van der Eycken interviewt Bram Van Camp & Hanne Deneire om 20.15 u )
AMUZ
Kammenstraat 81
2000 Antwerpen

Meer info : www.amuz.be en www.hermesensemble.be

07:00 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

18/01/2011

Uit de nieuwe wereld : deFilharmonie speelt Adams, Mozart en Dvorák in Roeselare en Antwerpen

John Adams Bij deFilharmonie staat chef-dirigent Jaap Van Zweden garant voor het grote orkestrepertoire. Met zijn ruime ervaring zorgt hij voor het unieke karakter van dit vermaarde orkest. Dit concert opent deFilharmonie met John Adams' "The chairman dances", een ironische foxtrot ter gelegenheid van het bezoek van Nixon aan Mao in 1972 (uit 'Nixon in China'). Daarna tijd voor Mozart. Wolfgang Amadeus schreef voor zijn goede vriend Josepf Leutgeb zomaar eventjes vier hoornconcerti, waarvan het laatste uit 1786 op het programma staat met Michaela Buzkova als soliste. Na de pauze krijgen we de hemels mooie negende Symfonie 'Uit de nieuwe wereld' van Antonín Dvořák. In 1892 werd de Tsjechische componist uitgenodigd naar New York. Hij schreef er zijn meest populaire symfonie, waarin hij muzikale invloeden uit deze nieuwe wereld mengde met zijn eigen romantische muziektaal.

Toen Antonin Dvorák Amerika bezocht, werd hij overrompeld door nieuwe impressies. Hij ging naar Indianenballetten, Buffalo Bill's Wild West Show, las geroerd het Indianenepos The Song of Hiawatha en schreef The American Flag. Prompt doopte hij zijn nieuwe symfonie Uit de Nieuwe Wereld. Het stuk is Tsjechischer dan die naam doet vermoeden, maar het maakte de Amerikanen gek van blijdschap.

John Coolidge Adams (1947) (foto) is een van de belangrijkste Amerikaanse componisten van vandaag. Adams componeert vooral grootschalige orkestmuziek, die uitblinkt in repetitieve klankvelden en weelderige orkestkleuren. Daarnaast schrijft hij ook opera's, met opvallend bijdetijdse onderwerpen zoals bijvoorbeeld Nixon in China (over president Richard Nixon) en The death of Klinghoffer (over de kaping van het cruiseschip Achille Lauro). Zijn composities oogsten over het algemeen veel waardering en zijn geregeld terug te vinden op concertprogramma's.

Hij begon zijn carrière als klarinettist, in de harmonie en locale orkestjes. Op tienjarige leeftijd begon hij bovendien te componeren. Sinds hij in 1971 afstudeerde aan Harvard University ontving Adams vele onderscheidingen voor zijn werk. Zo werd hem in 1994 de Royal Philharmonic Society Award toegekend voor 'Chamber Symphony', en in 2003 won hij de befaamde Pulitzer Prize voor zijn compositie 'On the transmigration of souls' (over de aanslagen op de WTC-torens in 2001). In datzelfde jaar volgde Adams Pierre Boulez op als 'composer in residence' van Carnegie Hall. In deze hoedanigheid is hij actief als componist, concertprogrammeur en dirigent. Daarnaast is hij bezig met een boek over het muzikale leven in Amerika.
John Adams werd aanvankelijk erg beïnvloed door de minimal music, de met opzet extreem eenvoudige muziek van zijn collega's Philip Glass en Steve Reich, maar hij evolueerde al snel naar een rijkere maar uiterst toegankelijke muziektaal boordevol verrassingen. Zo staan bv China gates (1977) en het ruim 24 immer verrassende minuten durende Phrygian gates (1978) nog met anderhalf been in de repetitieve muziek, terwijl in Hallejujah Junction (1996) en vooral American beserk (2001) het palet enorm veel rijker is geworden.

Nixon in China (1985 - 1987) is een opera in drie bedrijven van John Adams op een libretto van Alice Goodman. Deze opera werd voor de eerste keer opgevoerd in het Opera House in Houston op 22 oktober 1987. De opera behandelt in drie bedrijven het bezoek van Richard Nixon aan China in 1972, en zijn ontmoeting met Mao Zedong. De belangrijkste personages zijn Richard Nixon, zijn vrouw Pat Nixon en zijn adviseur Henry Kissinger namens de Amerikanen en Mao Zedong, zijn vrouw Jiang Qing en premier Zhou Enlai.

Programma :

  • John Adams, The chairman dances
  • Wolfgang Amadeus Mozart, Hoornconcerto nr. 4 in Es, KV 495
  • Antonín Dvorák, Symfonie nr. 9 in e, opus 95, 'Uit de nieuwe wereld'

Tijd en plaats van het gebeuren :

deFilharmonie : John Adams, Mozart, Dvorák
Vrijdag 28 januari 2011 om 20.00 u
CC De Spil Roeselare

H. Spilleboutdreef 1
8800 Roeselare

Meer info : www.despil.be en www.defilharmonie.be
--------------------------
Zaterdag 29 januari 2011om 15.00 u
Koningin Elisabethzaal Antwerpen

Koningin Astridplein 26
2018 Antwerpen

Meer info : www.elisabethzaal.be en www.defilharmonie.be

Extra :
John Adams op www.earbox.com, www.boosey.com, www.schirmer.com, en.wikipedia.org en youtube
John Adams : speelse minimalist, Jan de Kruijff op www.musicalifeiten.nl

07:00 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

17/01/2011

Virtuoze Canadese pianist Marc-André Hamelin te gast in deSingel

Marc-André Hamelin Hij speelt zo virtuoos als Horowitz, zo doordacht als Brendel, met zoveel naturel als Rubinstein en met zoveel passie als Argerich. Verder zouden we het kunnen hebben over zijn moeiteloze, buitenaardse virtuositeit, zijn oneindige differentiatie van klankkleuren en aanslag, zijn grote vertelkracht en zijn perfect legato. Maar zelfs dan zijn we er nog niet. Elke poging om Marc-André Hamelins unieke persoonlijkheid te omschrijven, schiet tekort. Kom daarom vooral zelf luisteren en laat je overdonderen door een van de grootste pianisten van onze tijd!

De Sonate opus 1 van Alban Berg was een soort meesterstuk, de bekroning van zijn lessen bij Schönberg. De stap naar de atonaliteit is niet meer veraf, toch blijft een zweem van si-klein voelbaar. Naast de toonaard heeft Bergs Sonate ook de eendeligheid en het 'schwärmerische' karakter gemeen met de briljante Sonate van Franz Liszt. In Hamelins selectie uit Debussy's tweede boek 'Préludes' zal het spectaculaire 'Feux d'artifice' zeker niet ontbreken. Tenslotte leren we Hamelin ook als componist kennen. Naast pianostukjes met een knipoog, waaronder de hilarische 'Ringtone Waltz', schreef Hamelin een reeks etudes om zichzelf uit te dagen.

De Frans-Candese Marc-André Hamelin is een pianist voor pianofielen. Hij is niet het soort pianist dat door een van de grote platenfirma's met grootschalige marketingcampagnes tot 'star' is gekatapulteerd. Roem en succes zijn niet aan hem besteed. Toch baande hij zich een weg naar de top op zijn eigen, stille manier. Alleen al door zijn opmerkelijke repertoire onderscheidt hij zich van het gros van de pianisten. Hamelins concerten en cd-opnamen zijn ware ontdekkingsreizen. Naast de bekende canon overheersen vooral obscure 'rariteiten' die hij uit de vergetelheid haalt. Waarmee hij aantoont dat het pianorepertoire oneindig veel groter is dan men denkt.

Marc-André Hamelin studeerde aan de Vincent d'Indy School of Music en Temple University in Philadelphia. Zijn belangrijkste leraren waren Yvonne Hubert, Harvey Wedeen en Russell Sherman. Hamelin wordt onder meer gewaardeerd omwille van zijn breed en divers repertoire van vroeg klassieke werken tot hedendaagse composities. Naast de bekende canon overheersen vooral obscure rariteiten die hij graag uit de vergetelheid haalt. Zo blies hij onder meer Alkan en Medtner nieuw leven in.

Hamelin geeft regelmatig recitals in de internationale pianoreeks van het South Bank Centre en in de London Pianoforte Series in de Wigmore Hall in Londen en hij keert jaarlijks terug naar de Herkulessaal in München. Recent gaf hij een reeks recitals in Tokio gewijd aan 200 jaar pianomuziek en was hij te gast op het Mostly Mozart Festival in het Lincoln Center in New York en in het Kennedy Center in Washington, speelde met Het Takács Kwartet in Spanje en met het Leopold String Trio in de Wigmore Hall in Londen. Met dat laatste ensemble nam hij de integrale pianokwartetten van Brahms op voor het label Hyperion. Voor hetzelfde label nam Hamelin een hele reeks cd's op met onder meer concerti van Bernstein, Korngold, Rubinstein, Shchedrin en Sjostakovitsj en werken voor piano solo van Alkan, Godowski, Grainger, Kapustin, Liszt, Ornstein, Reger, Villa Lobos e.a. Naast de integrale sonates van zowel Medtner als Skrjabin zette hij ook 'Iberia' en 'Espagna' van Albéniz op cd, evenals de 'Concord Sonata' van Ives en sonates van Haydn. Zijn opname van de volledige Godowski bewerkingen van de Etudes van Chopin won in 2000 de Gramophone Instrumental Award en in 2006 won hij de Preis der Deutschen Schallplattenkritik. In 2005 werd Hamelin benoemd tot Officer of the Order of Canada en Chevalier de l'Ordre National du Québec. In 2006 werd hij opgenomen in de Royal Society of Canada.

Programma :

  • Alban Berg, Pianosonate, Opus 1
  • Franz Liszt, Sonate in B
  • Claude Debussy, selectie uit 'Préludes, deuxième livre'
  • Marc-André Hamelin, selectie uit 'Twelve Etudes in all minor keys'

Tijd en plaats van het gebeuren :

Pianorecital Marc-André Hamelin
Donderdag 27 januari 2011 om 20.00 u
(inleiding door Tom Janssens om 19.15 u )
deSingel - Blauwe zaal
Desguinlei 25
2018 Antwerpen

Meer info : www.desingel.be en www.marcandrehamelin.com

Extra :
Marc-André Hamelin op nl.wikipedia.org en youtube

Bekijk alvast Marc-André Hamelins pianorecital in het kader van 'Les Sommets Musicaux de Gstaad 2009'



Marc-André Hamelin speelt Feux d'artifice van Debussy



en Two Etudes uit 'Twelve Etudes in Minor Keys' van Marc-André Hamelin, uitgevoerd door Yuri Favorin

07:00 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

16/01/2011

Liquid Room: vloeibaar concert met de allures van een festival

Liquid Room Met zijn Liquid Room-concerten brengt Ictus nieuwe muziek in een ongedwongen setting en ambiance. Je komt en gaat wanneer je wil, staat recht of gaat lekker liggen, gaat iets drinken aan de bar, en intussen speelt de muziek ononderbroken door op drie podia. Live remix, improvisatie en gecomponeerde muziek wisselen elkaar af tot alles 'vloeibaar' wordt. Liquid Room laat zich inspireren door 'Nuove Sincronie', een bijzonder muziekfestival in Milaan, georganiseerd door Fausto Romitelli en Riccardo Nova. Het draait om hedendaagse muziek, maar dan in de sfeer van een rockfestival of van een nachtenlange elektronische improvisatiesessie. In ware happeningstijl geeft de zaal ruimte aan een ketting van remix, improvisatie en creaties. Voor deze tweede editie van Liquid Room, die voor de eerste keer ook in Gent neerstrijkt, nodigt Ictus de Franse elektrische vioolspecialist en componist Benjamin de la Fuente uit. Hij komt samen met zijn muzikale sparringpartner Eric Echampard, de roemruchte jazzdrummer die een blitzcarrière maakt als side-kick van gitarist Marc Ducret. Verder maken de Japanse sopraan Tomoko Taguchi en fluitiste Chrissy Dimitriou hun opwachting en zal Ictuslid Michael Schmid de rol van zanger-verteller op zich nemen in 'The Bartow & The Letter' van Harry Partch. Op het programma 160 minuten muziek van onder andere de la Fuente, Mitterer, Matuz, Partch, Reiter, Glass en Mâche.

Liquid Room is ontstaan uit een praktische vraagstelling : hoe kunnen we een programma samenstellen met erg uiteenlopende muziek voor even uiteenlopende bezettingen. Hoe laat je een compositie voor elektronica en contrabasfluit naadloos aansluiten bij een ensemblestuk voor twee slagwerkers, strijkkwartet en Fender Rhodes, zonder de onvermijdelijke podiumwissels die dodelijk zijn voor het 'momentum' van een concert? Het antwoord : gebruik maken van meerdere podia in één grote ruimte, waartussen kan worden gewisseld, volgens de noden van de composities. Dit concept levert meteen ook een heel andere concertsituatie op. Ictus heeft de consequenties daarvan doorgetrokken. Het publiek kan zelf zijn luisterafstand bepalen, kan binnen en buiten lopen, een biertje halen, of de vingerzetting van de pianist bestuderen. De eerste editie leerde al dat deze vrijheid van de luisteraar, die voor een 'klassiek' concert eerder ongebruikelijk is, precies een erg geconcentreerde luisterhouding teweeg brengt.

Liquid Room-fähigkeit
Welke muziek is Liquid Room-fähig en welke niet? Het samenstellen van een programma voor Liquid Room is een technische en dramaturgische puzzel. Vooreerst is er de grens van het praktisch haalbare: de mengtafel van geluidstechnicus Alex Fostier kreeg tijdens de eerste editie van Liquid Room het maximum van honderd inputkanalen te verwerken met evenzoveel micro's die zich vertakten naar elk van de vier podia, richting een batterij aan uiteenlopende instrumenten. De principes die op inhoudelijk vlak werden gehanteerd bij de opbouw van het programma zijn in wezen 'macro-compositorisch': alle onderdelen moeten passen binnen het open en informele kader van Liquid Room, moeten elkaars nabijheid verdragen (of zinvol op elkaar inhakken), en betekenisvol met elkaar in interactie treden. Zoals steeds krijgt muziek met een visueel aantrekkelijke en aanstekelijke performativiteit een ruimte plaats toegemeten. Maar Liquid Room zoekt ook het tegendeel op: elektronische muziek die als het ware ontlijfelijkt is, en los van de fysieke uitvoerders in de ruimte lijkt te ontstaan. Vrije impro voor een 'quasi-rockband' binnen een schetsmatig uitgetekend kader (Burkhard Stangl) vindt zijn pendant in de strakke repetitiviteit van Philip Glass of de afgelijnde compositorische schriftuur van Helmut Lachenmann. Betekenis ontstaat door de clash tussen esthetica's en opvattingen. Het loslaten van welomschreven vormen wordt bij uitstek significant in confrontatie met formeel sterk geconcipieerde muziek. Liquid Room mag dan al grenzen opzoeken of zelfs slechten, de muziek is steevast inhoudelijk sterk onderbouwd en conceptueel interessant. Het is musique savante. Het ritme van de montage van deze composities wordt mee aangegeven en voortgestuwd door het doorgedreven lichtconcept van Tom Bruwier. Nu eens wordt gewerkt met subtiele fades - de ene kleur vloeit in de andere over - naar analogie van de muzikale opeenvolging, dan weer met harde en abrupte cuts die het contrast tussen de composities op de verschillende podia markeren.

Grensbewoners
De Liquid Room-fähigkeit van Wolfgang Mitterer (°1958, Oostenrijk) is onbetwist. Je kan hem treffen als klassiek geschoold organist in een orgelrecital met Bach, Messiaen en Ligeti op het programma. Hij is ook sound wizard en 'weird keyboards' man naast avant-Jazzers als Marc Ducret, Louis Sclavis of ex-Miles Davis sidekick Dave Liebman. Hij zal tijdens Liquid Room ook de knoppen en toetsen hanteren in zijn eigen compositie 'Coloured Noise (sentence 5)', een complexe clash van ruwe beats met harmonisch raffinement. In deze meerspraak tussen erg uiteenlopende muzikale talen zorgt een veelkoppig ensemble (viool, cello, elektrische bas en gitaar, drum, percussie, twee fluiten, elektronica) voor wisselende, modulerende en traag 'morphende' kleuren. Ook Benjamin de la Fuente (°1969, Frankrijk) zal meespelen tijdens zijn nieuwe creatie voor elektrische viool (hijzelf), twee drummers, fluit, cello, elektrische bas, gitaar en sampler. Deze violist, componist, improvisator en stichter van het trio Caravaggio (met drummer Eric Echampard, die ook meespeelt tijdens Liquid Room) schreef een compositie die opnieuw de conceptualiteit en compositorisch complexiteit van de hedendaagse muziek combineert met de rauwe energie van het rockidioom. Bij uitstek het eerste en laatste deel van zijn vierdelige compositie jagen de adrenaline de hoogte in. In deel 1 nemen twee drummers aan een razend tempo de strijd op tegen een sampler. Eenzelfde densiteit keert terug in het slotdeel, een ware afvallingsrace tussen gitaar, elektrische bas, percussie en sampler. Burkhard Stangl (°1960, Oostenrijk) levert met 'Creation for a quasi-rock band' nog een werk dat zich begeeft op het snijvlak tussen hedendaagse muziek en het rockidioom. Het maakt deel uit van een reeks compositieopdrachten vanwege Ictus aan verschillende componisten om stukken te schrijven met een schriftuur die het gebruik van partituren overbodig maakt. Een kader voor gestructureerde impro dus.

In contrast met deze composities voor 'quasi-rock band' staan de stukken voor solo-instrumenten, al dan niet aangevuld met elektronica. In 'Eros Machina' van Marc Monnet (°1940, Frankrijk) trachten elektrische bas en gitaar een al te complexe ménage à trois op de sporen te houden. De instrumentensectie wordt vermeerderd met twee metronoomsporen op tape. Eén spoor is onderhevig aan heel sterke temposchommelingen maar moet door de muzikanten slaafs worden gevolgd, een ander spoor functioneert zowel voor muzikanten als voor de luisteraar als stoorzender. Liquid Room gaat ook over les choc des idées: wat gebeurt er als je verschillende esthetica's tegenover elkaar uitspeelt? Zo krijgt ook de meer klassieke esthetiek van Philip Glass (°1937, USA) een plaats, met een spitant, vroeg werk voor twee fluiten (Piece in the Shape of a Square, 1967). Hoewel Philip Glass steevast als 'minimalist' bestempeld wordt, resulteert de steeds complexer wordende repetitieve ritmische patronen eerder in 'maximalisme' (Glass verkoos dan ook de omschrijving 'music with repetitive structures' boven het label 'minimal'). Ook 'Pression' (1969-1970) van Helmut Lachenmann (°1935) behoort intussen al enige tijd tot de hedendaagse canon. Deze grafisch genoteerde cellosolo betekende een herijking van het klankvocabularium voor cello. De partituur bestaat in wezen uit motorische instructies en onderzoekt het klankpotentieel van frictie, wrijving en motorische activiteit op de cellotoets en -snaren en klankkast. Een ander onderzoek naar extended techniques, voor fluit dit keer, is 'The Glizz' van Istvan Matuz (°1947, Hongarije). De fluitist bouwt in deze compositie via circulaire ademhaling een minutendurende glissandoboog op, van de laagste noten tot de allerhoogste (de recente ROSAS-creatie En Atendant opende met dit 'adembenemend' huzarenstukje van Ictusfluitist Michael Schmid). Als muzikale afterthought kan 'Apostrofe' (2000) van Ivan Fedele (°1953, Italië) tellen. Voor de (zeldzame) contrabasfluit, schreef de Duitse componiste-gambiste Eva Reiter (°1976) 'Konter', een werk dat de grijze zone verkent tussen spreken en spelen. Via een reeks graduele transformaties beweegt het werk zich naar een fascinerende artificieel-elektronische klankwereld. Tenslotte neemt ook de menselijke stem zelf een belangrijke plaats in tijdens Liquid Room. Ictus heeft al een tijdje iets met de Amerikaanse componist Harry Partch, (°1901, USA), componist, instrumentenbouwer, onderzoeker, just intonation innovator, guru en hobo (zwerver). In de vroege jaren van de 20e eeuw verwierp Partch de Westerse traditie om instrumenten getemperd (in de oren van Partch 'vals') te stemmen. Hij bouwde zelf instrumenten volgens het wiskundig veel 'zuiverder' systeem van just intonation (orgels die met 48 klaviertoetsen één octaaf beslaan, gitaren met verknipte en verplakte frets, bijgeslepen marimba’s, complexe 'kitharai' (oud-Griekse 'gitaren') met meerdere 'open' gestemde snaarpartijen). Zelf omschreef hij zich als 'a philosophic music-man seduced into carpentry'. Zijn bouwsels zijn na zijn dood bijgezet in een museum. Ictus werkte echter samen met componist en instrumentenbouwer Tim Mariën die een 12-snarige gitaar, een zyther, een buffetpiano en een harmonium eigenhandig omturnde tot microtonale instrumenten. Ictus brengt tijdens Liquid Room 'Barstow' en 'The Letter', voor spoken voice (avant la lettre). De aangrijpende tekst voor 'The Letter' ontleende Partch aan een brief die hij ontving van een fellow hobo (Partch besloot tijdens de Great Depression om tien jaar lang te leven als een zwerver op en langs het uitgestrekte Amerikaanse spoornetwerk). Het resultaat klinkt als een duet tussen John Cage en Woody Guthrie. Ictusfluitist Michael Schmidt neemt overtuigend de rol van zanger-verteller op zich. Partch' compositorisch benadering van de menselijke stem verraadt zijn enorme expertise op dit terrein: tijdens zijn zwerversjaren hield hij notities bij van de stembuigingen van de gesprekken tussen zijn medezwervers (Partch sprak overigens in het dagelijks leven alsof hij figureerde in een sangspiel).

De menselijke stem vertroebelt tenslotte verder de grens tussen spreken en zingen in de compositie 'Kengir' (1991) van François-Bernard Mâche (°1935, Frankrijk). Verder doorgedreven dan zijn leermeester Olivier Messiaen gebruikt deze Franse grootmeester 'natuurlijk' klankmateriaal (bijvoorbeeld het menselijk spreken) om dit vervolgens door toepassing van transformatieve procedés te abstraheren en uit te puren. De Japanse sopraan Tomoko Taguchi laat (reconstructies van) Sumerische liefdesgedichten in dialoog treden met een sampler, die de live-stem nu eens doet interfereren met een mannenstem, dan weer met een koto (Japanse luit) of doet baden in de onnatuurlijk lange resonantie van wat klinkt als Chinese tempelklokken. Muziek van een andere wereld.

Het kleinste van de vier podia zal als 'draaischijf' fungeren voor het volledige programma. In deze interzone (een mooie alternatieve metafoor voor wat Liquid Room beoogt) brengen sopraan Tomoko Taguchi en Jean-Luc Plouvier interpretaties van o.a. Claude Debussy (°1862, Frankrijk) en Gabriel Fauré (°1845, Frankrijk) voor sopraan en Fender Rhodes. Of hoe zelfs de lasnaden van het Liquid Roomprogramma muzikaal en inhoudelijk zullen boeien.

Vrijplaats
Liquid Room is een vrijplaats voor uitvoerder en luisteraar. De 'bevrijding' van de luisteraar leidt tot een 'desacralisatie' van de klassieke concertsituatie, waarbij de luisteraar de stille, bewegingsloze, welhaast afwezige toeschouwer is van een muzikale 'consecratie'. Partch, die de klassieke, in zijn ogen 'burgerlijke' muziektempels van zijn tijd verachtte, is op Liquid Room dus goed gecast. Liquid Room beoogt veel meer de sfeer van een happening: je bent als toeschouwer getuige van en dus ook deelachtig aan een unieke muzikale 'gebeurtenis'. Eerder een Hindoetempel met onaflatende va-et-vient dan een katholieke hoogmis. Het opengooien van de wat bedompte hedendaagse muziekmicrokosmos, was ook de achterliggende idee van een belangrijke inspiratiebron voor Liquid Room, het muziekfestival 'Nuove Sincronie' in Milaan. Fausto Romitelli en Riccardo Nova, de flamboyante organisatoren die dit festival nieuw leven inbliezen, verklaarden de hedendaagse muziek om ter hardst dood en begraven (en vervolgens opgebaard in het mausoleum van de bestofte burgerlijke smaak). De hedendaagse muziek kan volgens hen enkel overleven door het vuur van experimentele populaire muziek ('de anonieme massa van jongeren die een computer bezitten', schrijft Romitelli). Liquid Room kadert ook binnen deze visie op de plaats van hedendaagse muziek in het muzieklandschap: als subcultuur naast en in interactie met andere subculturen, verankerd in overlappende en fluctuerende netwerken.

Doe de test en jaag de zoekterm 'noise' eens door google. Het levert hits op van lo-fi-drones tot Lachenmann, van Cage tot blip hop. Liquid Room past binnen deze nieuwe muzikale en virtuele vrijplaats, maar brengt tezelfdertijd een duidelijke kwalitatieve hiërarchie aan. Google mag dan wel Lachenmann en heavy metal gelijkschakelen (of het laatste zelfs op louter kwantitatieve gronden hoger 'ranken'), Ictus doet dat nadrukkelijk niet. Het weloverwogen en uitgebalanceerde programma laat hierover geen twijfel bestaan. De happening-setting fungeert niet als gesuikerde omhulling van een bittere pil ('moeilijke hedendaagse muziek'), maar biedt de juiste context voor een uitdagende muzikale trip. Veeleisend maar genereus. Te nemen of te laten.

Programma :

  • M. Monnet (1947), Eros Machina voor elektrische gitaar, basgitaar en tape (1978)
  • B. de la Fuente (1969), Fil Rouge voor viool, drums, dwarsfluit, elektrische gitaar, elektrische bas, piano en cello (2011), creatie
  • H. Partch (1901-1974), Barstow & The Letter voor stem, gitaar en klavier
  • F.-B. Mâche (1935), Kengir voor sopraan en sampler (1991)
  • Interzone voor sopraan en Fender Rhodes, liederen van G. Fauré (1845-1924) en C. Debussy (1862-1918)
  • P. Glass (1937), Piece in the Shape of a Square voor twee dwarsfluiten (1967)
  • I. Matuz (1947), 'The Glizz' voor dwarsfluit
  • W. Mitterer (1958), 'Coloured Noise, sentences 5' voor strijkers, 2 fluiten, slagwerk, keybord, e-gitaar en electronica, creatie
  • E. Reiter (1976), 'Konter' voor basfluit en elektronica
  • H. Lachenmann (1935), 'Pression' voor cello (1969-1970)
  • B. Stangl (1960), Creation for a quasi-rock band
  • I. Fedele (1953), Apostrofe (2000) voor fluit solo

Tijd en plaats van het gebeuren :

Ictus : Liquid Room #2
Woensdag 26 januari 2011 om 20.15 u
Handelsbeurs Gent

Kouter 29
9000 Gent

Meer info : www.handelsbeurs.be en www.ictus.be
--------------------------
Woensdag 2 februari 2011 om 20.30 u
Kaaitheater

Sainctelettesquare 20
1000 Brussel

Meer info : www.kaaitheater.be en www.ictus.be

Extra :
Ictus - Liquid Room #2. Bekijk het eens van de andere kant, Koen Van Meel op Kwadratuur.be, 6/01/2011
Marc Monnet : www.marcmonnet.com en brahms.ircam.fr
Benjamin De La Fuente : www.benjamindelafuente.com, www.myspace.com/benjamindelafuente en youtube
Review : Benjamin de la Fuente - La Longue Marche, Koen Van Meel op Kwadratuur.be, 25/05/2010
Mikroton 13 : Omtrent Harry Partch, Sebastian Bradt op www.logosfoundation.org
Harry Partch op www.harrypartch.com, www.corporeal.com, www.schott-music.com en youtube
American Mavericks: Harry Partch's Instruments - playable with explanations and musical examples
François-Bernard Mâche op brahms.ircam.fr, en.wikipedia.org en youtube
Entretien : François-Bernard Mâche. L'homme qui écoute la musique animale op www.nouvellescles.com
Philipp Glass : www.philipglass.com, www.glasspages.org (fansite), www.chesternovello.com en youtube
Philip Glass (1937-) : Succesvolle minimalist op www.musicalifeiten.nl
Istvan Matuz op youtube
Wolfgang Mitterer : www.wolfgangmitterer.at, de.wikipedia.org en youtube
Eva Reiter : www.echoraum.at/reiter.htm
Helmut Lachenmann op www.arsmusica.be en youtube
Thinking About Helmut Lachenmann, Dan Albertson op www.lafolia.com, november 2004
Gegen die Vormacht der Oberflächlichkeit, Interview met Helmut Lachenmann, Claus Spahn in Die Zeit, 29/04/2004
Burkhard Stangl : stangl.klingt.org, www.myspace.com/stanglkling en youtube
Ivan Fedele op brahms.ircam.fr en youtube

Elders op Oorgetuige :
Liquid Room : parcours doorheen de vloeibare tijd, 30/03/2009

Beluister alvast Helmut Lachenmann's 'Pression' for solo cello, uitgevoerd door Marta Brietzke



En Philip Glass' Piece in the Shape of a Square, uitgevoerd door Femke Van Leuven & Sabine Warnier (Champ d'Action)

07:00 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

15/01/2011

Eerste editie van de Week van de Klank in Brussel

Week van de Klank De Week van de Klank presenteert van 24 tot en met 30 januari 2011 een aantal evenementen die betrekking hebben tot klank. Dat zal gebeuren op verschillende locaties in Brussel. De bedoeling is het publiek een betere kennis van de klank bij te brengen en het belang van klank aan alle spelers in de samenleving te benadrukken.

Semaine du Son
Met als voortrekker de 'Semaine du Son' die in Parijs in 2004 werd opgericht door Christian Hugonnet (en tot op heden wordt georganiseerd in een veertigtal steden in Frankrijk en in Québec), organiseert Halolalune Production in januari 2011 de eerste editie van 'La Semaine du Son / De Week van de Klank' in Brussel. De steden Genève en Vancouver zullen ook deel uitmaken van de editie 2011.

Kruisbestuiving van invalshoeken
Halolalune Production wil dit evenement zodanig coördineren dat zowel de culturele, pedagogische, medische, ecologische als economische aanpak m.b.t. tot de (problematiek van) klank aan bod komt. Een kruisbestuiving van invalshoeken en deelgebieden die ook in de programmatie van deze eerste editie van de Week van de Klank zichtbaar moet worden. Op het programma staan o.a. conferenties, debatten, ontmoetingen en tentoonstellingen over heel verschillende domeinen die alle iets te maken hebben met het fenomeen klank en de perceptie ervan in bv. het gebied van de gezondheid, de creatie, de technologie, de architectuur, de akoestiek, het milieu, de opleiding, de economie, de sociologie, de psychologie, enz. Verder kan je genieten van enkele filmprojecties, installaties en een hommageconcert aan Henryk Gorecki door Musiques Nouvelles in Flagey (29/01).

Tijd en plaats van het gebeuren :

Week van de Klank
Van maandag 24 tot en met zondag 30 januari 2011
Op verschillende locaties in Brussel

Het volledige programma en alle verdere info vind je op www.lasemaineduson.org

14/01/2011

Vertelorkest met mobiele objecten, klank, video, licht en schaduw

Fortellerorkesteret Impact Sessions programmeert ook dit jaar weer zo gedifferentieerd mogelijk. Voorstellingen waarbij het gebeuren primeert op het object en de actie op het resultaat. Voorafgaand is er een lezing door de performer. Zo wordt de voorstelling in een ruim perfectief geplaatst binnen zijn internationale artistieke context en binnen het oeuvre van de kunstenaar.

Het Noorse Verdensteatret beweegt zich tussen uiteenlopende artistieke grenzen. "Mobiele objecten, klank, video, licht en schaduw, zonder mensen," zo beschrijft de groep uit Oslo de installatie Fortellerorkesteret (Het vertelorkest). Al meer dan 20 jaar schept het Verdensteatret (Theater van de wereld) een eigen universum met behulp van motoren, robots, software en allerlei prullaria. Het Fortellerorkesteret is een polyfoon instrument, een bewegende sculptuur, een indrukwekkende machine die een ruimte zienderogen verandert in een andere.

Tijd en plaats van het gebeuren :

Impact Sessions : Verdensteatret
Dinsdag 25 januari 2011 om 17.30 u
(lezing door Lezing door Lisbeth J. Bodd, Asle Nilsen, Piotr Pajchel ) en om 20.30 u (Filmprojectie/performance)
Recyclart
(station Brussel-Kapellekerk)
Ursulinenstraat 25
1000 Brussel
Gratis toegang

Meer info : www.impactsessions.be, www.recyclart.be, www.sintlukas.be en www.verdensteatret.com
------------------------------
Verdensteatret - Fortellerorkesteret (The Telling Orchestra)
Van vrijdag 14 t.e.m. zondag 23 januari 2011
(Dagelijks ontmoeting met de artiesten om 13.30 u )
Bozar - Raadzaal
Ravensteinstraat 23
1000 Brussel

Meer info : www.bozar.be en en www.verdensteatret.com

Extra :
Verdensteatret op youtube

Bekijk alvast de video van Fortellerorkesteret

07:00 Gepost in Concert, expositie, Muziek | Permalink |  Facebook

13/01/2011

Radu Malfatti, Kevin Drumm & Lucio Capece in de Brusselse Q-O2 werkplaats

Radu Malfatti Vrijdag 21 januari zijn Radu Malfatti (foto), Kevin Drumm en Lucio Capece te gast in de Brusselse Q-O2 werkplaats voor een unieke performance in het kader van hun Europese tournee. Malfatti is een 67-jarige Oostenrijkse trombonist die speelde met zowat alle grote namen van de improvisatiescène in Europa en daarbuiten (Derek Bailey, Evan Parker, Misha Mengelberg, Chris McGregor, Barry Guy, Roscoe Mitchell...). Voor deze gelegenheid werkt hij samen met Lucio Capece en Kevin Drumm.

In de jaren 70 en 80 was Radu Malfatti een van de leidende figuren in de vrije improvisatiescène, de 'free jazz', in de jaren 90 maakte hij dan weer minimalistische compositie. Hij is lid van de 'Wandelweiser Komponisten', een internationale groep met zenuwcentrum in Berlijn, waarbij echter niet alleen componisten uit Duitsland aangesloten zijn, maar evengoed uit Zwitserland, de Verenigde Staten, Korea en Nederland. Deze kunstenaars verenigen zich rond een zelfde artistieke visie, die in het verlengde ligt van de ideeën van John Cage, Morton Feldman en Christian Wolff. Hun doel is muziek uit te puren tot zijn essentie, wat een krachtig minimalisme als resultaat heeft. Q-O2 heeft met Wandelweiser een sterke inhoudelijke affiniteit, waardoor er een goede internationale samenwerking is gegroeid.

Lucio Capece (1960) is een Argentijns muzikant die nu in Berlijn woont. Hij speelt sopraansaxofoon, basklarinet en studeerde gitaar in Buenos Aires. Hij legt zich vooral toe op geïmproviseerde muziek, gaande van extreem reductionistische muziek tot noise. Zijn instrumenten prepareert hij soms met plastic flessen, pingpong balletjes, water, papier en allerhande analoge electronica. Als elektronische muzikant speelt hij op een set bestaande uit een non-input mixer met 12 kanalen en een sampler. De geluiden van de mixer worden gebruikt door de sampler die functioneert als controller, processor, editor in real time. Zijn werk put heel wat inspiratie uit de beeldende kunsten en cinema en ontstaat telkens in een improvisatiecontext, waarbij vooral de ervaring van tijd en perceptie centraal staat. In zijn zoektocht kruist hij geregeld het pad van verwante klankzoekers zoals Keith Rowe, Yannis Kyriakides en Mattin.

Kevin Drumm werkt als een echte kameleon in zeer uiteenlopende muziekprojecten. Hij smelt naadloos zijn akoestische en elektronische klanken samen tot op de grens van stilte, maar blijft daarbij binnen de lijnen van de muzikale virtuositeit.

Tijd en plaats van het gebeuren :

Radu Malfatti, Kevin Drumm & Lucio Capece
Vrijdag 21 januari 2010 om 20.30 u
Q-O2 werkplaats

Koolmijnenkaai 30-34
1080 Brussel

Meer info : www.q-o2.be

Extra :
Radu Malfatti op www.timescraper.de en youtube
Interview met Radu Malfatti, Dan Warburton op www.paristransatlantic.com, februari 2001
Lucio Capece : www.luciocapece.blogspot.com en youtube
Kevin Drumm : en.wikipedia.org

15:00 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook