11/03/2011

Ensemble Intercontemporain & Peter Eötvös bijten spits af van Ars Musica Antwerpen

Peter Eötvös Vanaf 17 maart strijkt Ars Musica drie dagen in Antwerpen neer. Ze beginnen meteen met hoog volk: Ensemble intercontemporain onder zijn vroegere chef, Peter Eötvös. Die dirigeert de Belgische première van zijn eigen 'Snatches of a conversation'. Het blijft retorisch met Luciano Berio's 'Recital I (for Cathy)', een monoloog voor sopraan die de desintegratie van een persoonlijkheid - zeg maar een zenuwinzinking - bijzonder aanschouwelijk maakt. De Cathy in de titel is Cathy Berberian, destijds mevrouw Berio en de opdrachthoudster van het stuk. Verder houden Eötvös en de zijnen het zuiver instrumentaal én instrumentaal zuiver: het 'Kammerkonzert' van Ligeti en 'Les danses interrompues', in 2000 geschreven door Bruno Mantovani.

Het Franse Ensemble Intercontemporain bijt de spits af van Ars Musica in Antwerpen. Met op de bok Peter Eötvös, de Hongaar die als dirigent ruimschoots zijn sporen verdiende. Ook als componist valt hij onder de categorie 'grote namen'. In zijn 'Snatches of a Conversation', voor ensemble en trompet met dubbele klankbeker, verenigt Eötvös meerdere conversaties in eenzelfde stuk: een dialoog tussen trompet en ensemble, maar ook een samenspraak van sterk variërende timbres die met verschillende dempers aan de twee trompetbekers worden ontlokt. Gesproken tekstflarden dienen als koortsachtige achtergrondruis. Meer gesproken tekst klinkt in Berio's virtuoze 'Recital I', geschreven voor zijn geliefde Cathy Berberian, nu echter als theatrale flitsen in een wervelende kaleidoscoop van zangstijlen. Een unieke gelegenheid om de Canadese sopraan Measha Brueggergosman aan het werk te horen. Multistilistisch zijn ook de 'Danses Interrompues', waarin de jonge Fransman Bruno Mantovani teruggrijpt naar jazz, techno en flamenco. Ligeti's 'Kammerkonzert' markeert een omslagpunt in het oeuvre van de Hongaarse componist: fijnmazige klankweefsels uit zijn vroegere micropolyfonie maken er plaats voor de melodische lijn.

Peter Eötvös (1944) is onbetwist een van de grootste componisten en dirigenten van deze tijd en een van de meest opvallende van zijn generatie. Hij werd in 1944 geboren in Transsylvanië. Toen hij veertien was, liet Zoltán Kodály hem compositie studeren aan de Muziekacademie van Budapest. Diverse persoonlijkheden hebben zijn muzikale ontwikkeling aanzienlijk beïnvloed: Pal Kardos, Janos Viski, Albert Simon, György Kurtág, Béla Bartók, Pierre Boulez, Karlheinz Stockhausen, Miles Davis …Vanaf zijn zestiende componeerde Eötvös muziek voor film en theater. Hij vervolledigde zijn muzikale opleiding in Keulen, werkte met het ensemble van Stockhausen (1968-1976) en aan de studio voor elektronische muziek van de WDR in Keulen (1971-1979). In 1978 nodigde Pierre Boulez hem uit om het inhuldigingsconcert van het Ircam te dirigeren en in datzelfde jaar werd hij muziekdirecteur van het ensemble Intercontemporain (tot 1991). Eötvös wordt sindsdien geregeld uitgenodigd als hoofddirigent van diverse Europese orkesten. Sinds 2009 is hij eerste gastdirigent van het Radio Symphony Orchestra in Wenen. Hij dirigeert concerten en opera's over de hele wereld. Als een van de meest gerenommeerde vertolkers van muziek van de 20ste eeuw, wordt Peter Eötvös op zowat alle grote internationale festivals uitgenodigd. In 1991 richtte hij het International Eötvös Institute waar jonge dirigenten worden opgeleid. Zijn composities worden over de gehele wereld gespeeld en hij heeft cd’s gemaakt voor een groot aantal platenmaatschappijen.

Programma :

  • Bruno Mantovani, Les danses interrompues (2000)
  • György Ligeti, Kammerkonzert (1969), for 13 instruments
  • Peter Eötvös, Snatches of a conversation (belgische première)(2001)
  • Luciano Berio, Recital I (for Cathy) (1972)

Tijd en plaats van het gebeuren :

Ensemble intercontemporain : Mantovani, Ligeti, Eötvös, Berio
Donderdag 17 maart 2011 om 20.00 u
(Inleiding door Maarten Beirens om 19.15 u)
deSingel - Blauwe zaal
Desguinlei 25
2018 Antwerpen

Meer info : www.arsmusica.be, www.desingel.be en www.ensembleinter.com

Extra :
Bruno Mantovani : www.brunomantovani.com, brahms.ircam.fr en youtube
György Ligeti : www.schott-musik.de, www.arsmusica.be en youtube
Györgi Ligeti (1923 - 2006): emotioneel scepticus, Jan de Kruijff op www.musicalifeiten.nl, juni 2006
Peter Eötvös : www.eotvospeter.com, brahms.ircam.fr, en.wikipedia.org en youtube
Luciano Berio op www.compositiontoday.com, www.themodernword.com, brahms.ircam.fr, www.arsmusica.be en youtube
Portret Luciano Berio, J-L Plouvier op www.ictus.be
Luciano Berio (1925 - 2003): Duivelskunstenaar, Jan de Kruijff op www.musicalifeiten.nl

Elders op Oorgetuige :
Ars Musica werpt blik op de toekomst en focust op Belgische componisten, 24/02/2011


Beluister alvast Bruno Mantovani's 'Les danses interrompues'



en Luciano Berio's 'Recital I (for Cathy)', uitgevoerd door Ensemble intercontemporain en Measha Brueggergosman



en het eerste deel uit Gyorgy Ligeti's Kammerkonzert, uitgevoerd door het Eastman BroadBand Ensemble

13:00 Gepost in Concert, Festival, Muziek | Permalink |  Facebook

Hedendaagse instrumentale tango in het Zuiderpershuis Antwerpen

Cuarteto Ariel Hernandez Cuarteto Ariel Hernandez is een van de meest belovende hedendaagse instrumentale tangoformaties. Het tangokwartet o.l.v. bandoneonspeler Ariel Hernandez wisselt zonder problemen oude, klassieke tango's af met vernieuwende eigen composities. Ariel Hernandez is bekend van de groep Malevaje en heeft ook een eigen ensemble Che Camerata. Hij werkte samen met topartiesten als Amelita Baltar, Rubén Juarez, El Cabrero, Carlos Acuña, Diego Carrasco en Vicente Amigo. Het kwartet wordt vervolledigd door Lila Horovitz op contrabas, pianist Juan Cruz Peñaloza en violiste Ana Hernandez.

Muziek uit de bordelen
Over één ding is iedereen het eens: de tango is geboren in de bordelen van Buenos Aires. Het was stadsmuziek pur sang. Een muzikaal product ontstaan in de Europese migrantengemeenschappen, beïnvloed door de Andalusische flamenco, Zuid-Italiaanse melodieën, Cubaanse habanera, Afrikaanse candomblé en vooral milonga, het lied van de Argentijnse gaucho. De van oorsprong Duitse bandoneon geeft de tango haar kenmerkende weemoedige klank.
Het kwartet van bandoneonspeler Ariel Hernández is met zijn repertoire van afwisselend oude, klassieke tango's en innovatieve eigen composities een van de meest interessante tangogroepen van het moment. Het kwartet wordt aangevuld met getalenteerde musici waaronder contrabassiste Lila Horovitz, die een belangrijke rol heeft gespeeld als oprichtster van de nieuwe wereldwijd verbreide tangobeweging.

Tijd en plaats van het gebeuren :

Cuarteto Ariel Hernandez
Donderdag 17 maart 2011 om 20.30 u
Zuiderpershuis Antwerpen

Waalse Kaai 14
2000 Antwerpen

Meer info : www.zuiderpershuis.be, www.arielhernandezcuarteto.com en www.myspace.com/arielhernandezcuarteto

Bekijk alvast deze video van het Cuarteto Ariel Hernandez

07:00 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

10/03/2011

Ars Musica met hoog rock & roll-gehalte in Mons

Kinky Pinky Orchestra Ars Musica draagt welbegrepen rock & roll-gehalte hoe dan ook hoog in het vaandel. Met dit project van het Kinky Pinky Orchestra - een uit de hand gelopen uitbreiding van Ensemble Musiques Nouvelles - en het Conservatorium van Bergen vatten we dat letterlijk op. Ars Musica vroeg componisten hun favoriete pop- of rocksong te arrangeren of hercomponeren. Het resultaat is alleszins eclectisch te noemen : van Fafchamps die Message in a bottle van The Police onder handen neemt, tot Fontyn die Charles Trenets Il pleut dans ma chambre herbezoekt. De prelude komt van het Joysticks Orchestra, genoemd naar het antieke computerspelgereedschap dat het gebruikt om zijn elektronische muziekperformances in, euh, goede banen te leiden. Zij brengen de première van een nieuw werk van de Belgische componist Todor Todoroff en een 'Concerto' van de Franse componist Serge de Laubier.

Programma :

Joysticks Orchestra

  • Todor Todoroff, Métaboles pour dispositifs interactifs et orchestre de joysticks (wereldpremière)
  • Serge de Laubier, Concerto pour Meta-Instrument et orchestre de joysticks (2007)

Kinky Pinky Orchestra


  • Jonathan Aussems, inspired by the French group Magma and more in particular by the song Mekanik Destruktiw Kommandoh
  • Benoît Chantry, Walking on the Moon - The Police
  • Stephan Collin, Wuthering Heights - Kate Bush
  • François Defresne, Firestarter - Prodigy
  • Gilles Doneux, (1st mvt) Smells like teen spirit - Nirvana / (2nd mvt) Killing in the name of - Rage against the machine - (3rd mvt) Firestarter - Prodigy
  • Jean-Luc Fafchamps, Message in a Bottle - The Police
  • Jacqueline Fontyn, Il pleut dans la chambre de Charles Trenet
  • Geoffrey François, I am a Walrus - The Beatles
  • Bernard Gates, Glamour Profession - Steely Dan
  • Brian Ledwidge Flynn, Boops (Here to go) - Sly & Robbie
  • Edoardo Micheli, Anarchy in the UK - The Sex Pistols
  • Lisanne van Hek, Women of the World - Jim o'Rourke
  • Mark Viggiani, John the Revelator - Blind Willie Johnson

Tijd en plaats van het gebeuren :

European Joysticks Orchestra : Todoroff, De Laubier (19.00 u ) / Mons Kinky Pinky Orchestra : Tunes of the last century (20.00 u )
Woensdag 16 maart 2011 vanaf 19.00 u
Théâtre Royal de Mons

Grand-Place
7000 Bergen

Meer info : www.arsmusica.be, www.musiquesnouvelles.com en www.lemanege.com

Elders op Oorgetuige :
Ars Musica werpt blik op de toekomst en focust op Belgische componisten, 24/02/2011

15:20 Gepost in Concert, Festival, Muziek | Permalink |  Facebook

Stravve Hits : liederen van Igor Stravinski in de Handelsbeurs Gent

Igor Stravinsky Weinigen weten dat Igor Stravinsky in heel zijn leven aan geen instrument zo verslingerd was als aan de menselijke stem. Vanaf zijn prilste Russische tot zijn laatste seriële werken schreef hij liederen voor stem en piano of ensemble. Helaas worden deze kleinoden zelden uitgevoerd. Zo blijft geheel onterecht een schat aan parels verborgen. Anno 2010 blijkt Stravinsky een visionair liedcomponist die met zijn sterke melodieën en verfrissende arrangementen zijn tijd sterk vooruit was. Zijn vocale oeuvre beslaat het volledige spectrum van uiteenlopende stijlperioden die hij als componist doorliep. Zo laten de onstuimige 'Pribaoutki' uit 1914 met zijn duidelijk Russische signatuur in niets de verstilde 'Elegy for J.F.K.' uit 1964 vermoeden. Als niemand voordien vermengt de componist genres en stijlen en experimenteert hij met bezettingen: stem plus blaaskwintet, stem plus fluit, harp en gitaar, stem plus altviool, fluit en klarinet. Samen met mezzo Annelies Dille en sopraan Tomoko Taguchi, twee jonge alumni van de Koningin Elisabeth Kapel, blazen solisten uit het Muntorkest nieuw leven in dit schromelijk veronachtzaamde maar wonderschone Liedrepertoire.

De liederen zijn bij uitstek de werken die een andere kant van de componist laten horen. Nergens anders komen we zo dicht op de huid van de mens Stravinsky.
Stravinsky's eigen vader Fjodor was een gevierd operazanger in het Mariinski Theater in Sint-Petersburg, waar de jonge Igor hem vaak aan het werk had gezien. Veruit de sterkste emotionele band had hij echter met zijn jongere broer Goeri, die zijn prachtige baritonstem van hun vader leek te hebben geërfd en vastbesloten was om in diens voetsporen te treden. Speciaal voor zijn geliefde broer componeerde Igor in 1910 de 'Deux poèmes de Paul Verlaine'. Maar Goeri stierf voor hij de liederen kon vertolken, wat Igor zijn verdere leven zou betreuren. Het jeugdwerk 'De paddestoelen trekken ten strijde' (1904) illustreert op intrigerende wijze waar Stravinsky vandaan komt. Niet gepubliceerd tijdens zijn leven, kwam het pas in 1966 aan het licht. Stravinsky heeft er zelf nooit met een woord over gerept, zefs niet tegen zijn biografen. Niettemin is dit het enige handschrift uit die periode dat hij door de jaren in Parijs tot Amerika heen altijd met zich mee heeft gesleept. De tekst is die van een in Rusland wijdverbreid nonensgedicht voor kinderen. De muziek is dan weer verbazend ouderwets Russisch er doet in niets de stijl van de gerijpte componist vernoeden, maar grijpt terug naar 'De Vijf' en zelfs Glinka. Stravinsky-analist Taruskin ontwaart in het arrangement stilistische kenmerken van opera's waarin vader Fjodor ooit had geschitterd (zoals bv. in de rol vanVarlaam in Boris Godunov) zodat we dit stuk kunnen zien als een hommage aan de beroemde bas - of zelfs diens portret - door zijn zoon. Het verklaart wellicht waarom Stravinsky zich zo sentimenteel hechtte aan dit bescheiden werk, voor hen een gestolde herinnering aan de vele avonden dat hij zich in de opera vergaapte aan zijn idoolvader. Die nostalgie is tekenend voor zijn ambivalente houding tegenover Fjodor, die hij in interviews altijd afschilderde als een afstandelijke bullebak.

Tegen de zin van zijn ouders gaat Igor compositieles volgen bij Rimski-Korsakov. Al gauw beschouwt hij de oude meester als een tweede vader. Zowel de eerste van de 'Deux rnélodies' (1906-’08), op tekst van Sergej Gorodetski, als 'Pastorale' (1907) schrijft hij voor de sopraanstem van diens dochter Nadezhda, die beide liederen vaak zong met Stravinsky op piano. Vader Nikolaj was echter niet opgezet met Gorodetski's "decadent-impressionistische lyriek" in 'Lente' (Het klooster) en ergerde zich aan de prille pogingen van zijn leerling om moderniteit aan folkorisme te paren. De 'Trois petites chansons 'Souvenir de mon enfance'' (1913) zouden gebaseerd zijn op deuntjes die Igor in zijn kindertijd had bedacht om vriendjes mee te vermaken. Begonnen in 1916 voltooide hij de pianopartij pas in 1913, laat genoeg om er een paar van de bijzondere technieken van de 'Sacre' (1911-'13) in aan te wenden, zoals kleine voorslagen in 'La petite pie', en sequenzen van dissonante akkoorden als begeleiding in 'Tchitcher-latcher'. Intussen had hij zelf drie kleine kinderen rondlopen, die elk een liedje toegewezen kregen.

In Parijs waarden inmiddels 'Les Apâches' rond, een groep jonge avantgarde kunstenaars rond Maurice Ravel. In het zog van het succes van 'De Vuurvogel' en 'Petroesjka' drukten ze Stravinsky tegen de boezem. Het japonisme vierde in die dagen hoogtij en Stravinsky kreeg de microbe te pakken door zijn vriendschap met Maurice Delage, die hem tijdens de seizoenen met Diaghilev regelmatig ontving in zijn geheel in Japanse stijl ingerichte bungalow. Geïnspireerd door die omgeving besloot hij een aantal Japanse gedichten te toonzetten, tussen het zware orkestratiewerk aan de 'Sacre' door. De 'Three Japanese Lyrics' (1913) werden opgedragen aan drie respectieve Apâches: Delage, Florent Schmitt en Ravel.
Kort voordien had de componist een uitvoering bijgewoond van Schönbergs nieuwste sensatie 'Pierrot Lunaire'. Hij was er zo enthousiast over dat het zijn sporen naliet in de instrumentatie van zijn Japanse cyclus: twee fluiten, twee klarinetten, strijkkwartet en piano. De invloed is het duidelijkst in de instrumentale inleiding van het tweede lied, 'Mazatsumi', die buikt van gelijkaardige flitsende arpeggio's en staccato dissonanten. En waar het eerste lied, 'Akahito', muzikaal meer aansluit bij de gestalte krijgende 'Sacre', introduceert het slotlied 'Tsaraiukide' de uitgepuurde lineailre componeerstijl die in de jaren daarna zijn handelsmerk zal worden.
De combinatie van Stravinsky's eigen ontwikkeling op harmonisch vlak en de reactie op 'Pierrot Lunaire' maken van de 'Japanese Lyrics' een van de cruciaalste werken in zijn hele oeuvre. De impact van Schönbergs successtuk bleek zo groot dat hij voortaan angstvallig diens muzikale vaarwater meed, althans zolang die leefde. Onder een sluier van spot en misprijzen bleek uit vele latere uitspraken van Stravinsky dat hij in Schönberg zijn enige rivaal zag.

Tijdens zijn jaren in Zwitserland (1914-'20) viert Stravinsky in ettelijke miniatuurliedjes zijn met de Sacre verworven neo-nationalistische componeerstijl bot. In het vierde van de 'Berceuses du chat' (1916) componeert hij zowaar Russischer dan Russisch. Het toonmateriaal is strikt beperkt tot de witte toetsen en de harmonie vermijdt angstvallig tertsen ten gunste van archaïserende kwarten en kwinten. In het tweede van de 'Trois histoires pour les enfants' (1917) doet de begeleiding van de dorische melodie denken aan de 'lira', de Russische draailier, met een bourdon in de vorm van een tremolo dat een tjingelende balalaika nabootst.

In de neoklassieke periode zien weliswaar geen nieuwe liederen het levenslicht, maar daar keert Stravinsky regelmatig terug naar het inmiddels opgebouwde liedrepertoire om er nieuwe bewerkingen voor te verzinnen. Het hemels betoverende 'Pastorale' (1907) is daar een mooi voorbeeld van. Stravinsky transcribeerde de oorspronkelijke pianobegeleiding in 1923 voor blaaskwartet. In 1933 maakte hij een verlengde versie voor piano en viool, en paste vervolgens op de versie met blaasensemble dezelfde uitbreidingen toe. Dat Stravinsky zoveel zorg bleef besteden aan dit jeugdwerk is niet verwonderlijk. Dit was de allereerste compositie waarin zijn typische stijl gloorde. Maar bovenal is het zonder twijfel het liefelijkste wat Stravinsky ooit gecomponeerd heeft. De klanken 'a-oe' waartoe de zang zich beperkt, hebben trouwens wel degelijk een betekenis. Ze horen thuis in een Russische operatraditie van extatische natuurbeleving bij vrouwelijke personages.

Pas in de nazindering van zijn opera 'The Rake’s Progress' krijgt hij de smaak weer te pakken om nieuwe liederen te componeren. Of de dood van Schönberg (in 1951) er voor iets tussen zit, is niet helemaal duidelijk, maar van dan af geneert Stravinsky zich niet seriële technieken te gebruiken. In 'Three Songs from William Shakespeare' (1953) blijft hij daarmee nog binnen de tonaliteit, maar in 'Elegy for JFK' (1964) slaat de twaalftoonsreeks toe. Met beperkte middelen ontlokt hij hier een aangrijpende menselijkheid aan een schijnbaar nihilistisch toonsysteem. Met tanende levenskrachten componeert Stravinsky 'The owl and the
pussycat' (1966) voor zijn vrouw Vera, naar het eerste gedicht dat zij in het Engels uit het hoofd leerde. Het lied is zijn allerlaatste compositie en wellicht de enige dodecafonische zetting van een kinderrijm. Zelfs de grootste haters van de twaalftoonstechniek moeten toegeven dat Stravinsky het charmante gedichtje van Edward Lear in hartveroverend schattige muziek heeft gegoten. Piano en stem mislopen elkaar voortdurend in melodie en ritme om pas in het laatste vers elkaar te vinden. Wonderlijk genoeg eindigt daarmee Stravinsky's loopbaan precieszoals hij ze 62 jaar tevoren begon, met een kinderrijmpje als hommage aan een naaste.

Stravinsky is nooit zo kernachtig en nooit zo intiem als in de liederen. Kan hij zich in zijn grote werken - à la Flaubert - verschuilen als God achter zijn schepping, dan geeft zijn vocale oeuvre een rijk geschakeerd beeld van de mens van vlees en bloed. Maar er is meer. Anno 2011 blijkt Stravinsky een visionair liedjesmaker die met zijn aanstekelijke mix van naïeve traditie en spitsvondig experiment vooruitloopt op het beste werk van popgrootheden als The Beatles en Frank Zappa.

Tijd en plaats van het gebeuren :

Kamermuziekensembles van De Munt, Annelies Dille & Tomoko Taguchi : liederen van Stravinsky
Woensdag 16 maart 2011 om 20.15 u
Handelsbeurs Gent

Kouter 29
9000 Gent

Meer info : www.handelsbeurs.be

Bron : Tekst Bart Bruggeman voor De Handelsbeurs

07:00 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

09/03/2011

Raphaël, les Sirènes et le poulet : een vrolijk divertimento dat ook dieper graaft

Raphaël, les sirènes et le poulet Vijf acteurs en één pianist verdiepen zich in onze mythes, fabels, sprookjes en (soms jammer genoeg) beroemdste personages. Verleiding, liefde, jaloezie, eenzaamheid, verlangen, lust, angst, het absolute en de dood: dat zijn de ingrediënten van de verhalen van onze verbeelding. Zij borrelen in ons op zoals luchtbellen uit de poel van het verleden die aan de oppervlakte van de tijd uiteenspatten; wat ons bij blijft is vaak fragmentarisch, onvolledig, onvolkomen, vaag, en we kunnen de verhalen alleen maar in stukken vertellen, uit levensnoodzaak, net zoals deze acteurs die halsoverkop binnenvallen in een theater dat bestemd is voor de sloop en die nog één laatste keer het vuur van hun kunst willen laten oplaaien. Trouw aan haar motto, 'Theater voor de oren, muziek voor de ogen', roept Ingrid von Wantoch Rekowski deze verhalen op via de muziek : Haydn, Stravinsky, Wagner, Mozart maar ook Walt Disney.

In 'Raphaël, les Sirènes et le poulet' krijgt de muziek een geheel originele plaats in de scenische opbouw en krijgt zij een heerlijk ironische rol toebedeeld. We herkennen bij voorbeeld het koor uit Stravinsky’s Œdipe Rex, of de scène met Don Giovanni, Leporello en de Commendatore uit Don Giovanni… Maar terwijl bepaalde acteurs zingen en de pianist de muzikale thema's speelt ter begeleiding van sommige van die archetypische verhalen die een metafoor zijn voor de wereldgeschiedenis, zullen andere acteurs daarnaast ook andere, op zijn zachtst gezegd ongeziene, facetten van die grote onderwerpen en thema's onthullen...

Het is dus in dat contrast, in die discrepantie dat Ingrid von Wantoch Rekowski de menselijke dwaasheid en zwakte wil opsporen, door het gebruik van groteske en spot. In 'Lapsit Exillis', haar vorige creatie, was zij gaan graven in de Arthurlegendes en had zij in een groepsfresco op een krachtige en gebiedende toon vragen gesteld rond machtsverhoudingen en de behoefte aan heiligen, twee krachten die onze samenleving heel actief beheersen. Vandaag zoemt zij echter zachtjes nader in op het intieme, voor een soort dissectie op mythische echtparen en duo’s, waarbij zij met veel humor en gevoel op zoek gaat naar de complexiteit van de dynamiek van het samenzijn, en tekent zij een tragikomisch en monsterlijk beeld van de mens in zijn gevecht tegen zijn eenzaamheid, de mens die onbeholpen en stuntelig op zoek gaat naar de ander, in de knoop zit met zijn haast onstilbare verlangen naar een evenwichtige of vredige verhouding met zijn medemens. Deze keuze voor het duo als leidraad voor de voorstelling vereist op formeel vlak een ritme, een montage, een uitdrukkingskracht en de karakteristieke polsslag van een kracht die de regisseur hoopt te vinden in de elliptische en gebalde taal en stijlfiguren van het expressionisme.

Voor elke nieuwe creatie moet alles opnieuw uitgevonden worden. Over die scenische opsplitsing - met hiér het "ongecontroleerde", en dààr de "perfectie" - wordt ook nu druk gebrainstormd. Maar wij durven wedden dat Ingrid von Wantoch onze ambivalente verhouding tot het absolute op een verrassende wijze gestalte zal geven - het beeld is immers haar ding!. Los daarvan geeft de voorstelling zonder enige twijfel uitdrukking aan een gemis, een verlangen naar een ideale staat of wereld, en kan ze ons optrekken maar ook - en de geschiedenis heeft het vaak genoeg aangetoond - gruwel uitlokken, een verlangen wekken om het vrolijke gekrioel en de wandorde van het leven uit naam van orde en perfectie uit te roeien. En zo wordt het theater, waar mislukking, ontreddering, tumult, gestuntel en mankement blootgelegd worden, een plek waar gerebelleerd wordt tegen de tirannie van het ideale, een plek waar de mens en zijn ontroerende zwakheden kunnen standhouden.

Ingrid von Wantoch Rekowski (1967) combineerde studies schilderkunst, dans en piano in de Verenigde Staten met een regie-opleiding in Brussel. Ze vormde zich verder door een reeks stages en workshops bij onder andere Bob Wilson, Trisha Brown en Dario Fo. Als regisseur ging ze zich al snel toeleggen op muziektheater met onder meer de internationaal succesvolle productie 'A-Ronne II' (1996) en de opera's 'Life on a String' van de Chinese componist Qu Xiao, 'Song' (1997) en 'Cena Furiosa' naar Monteverdi (1999). In 1994 richtte ze in Brussel het gezelschap Lucilia Caesar op, waarmee ze voorstellingen en films creëert die zich focussen op het onderzoek naar menselijke passies. Von Wantoch Rekowski werd uitgenodigd op tal van festivals (zoals het Kunstenfestivaldesarts, Musikbiennale Berlin, Wiener Festwochen) en operahuizen in Europa (de Munt, opera's van Hamburg en Stuttgart, ...). In de loop der jaren werkte ze samen met dirigenten Muhai Tang, Marc Minkowski, Rinaldo Alessandrini en componisten als Salvatore Sciarrino, Kris Defoort en Joachim Brackx. 

Tijd en plaats van het gebeuren :

Raphaël, les sirènes et le poulet
Dinsdag 15 maart 2011 om 20.30 u
Théâtre National Brussel

Emile Jacqmainlaan 111-115
1000 Brussel

Meer info : www.arsmusica.be, www.theatrenational.be en

Bron : Tekst Cécile Michaux in het Magazine van Théâtre National, oktober 2010

Extra :
Ingrid von Wantoch Rekowski op www.luciliacaesar.be

Elders op Oorgetuige :
Ars Musica werpt blik op de toekomst en focust op Belgische componisten, 24/02/2011

Bekijk alvast deze twee fragmenten uit Raphaël, les sirènes et le poulet



17:00 Gepost in Concert, Festival, Muziek | Permalink |  Facebook

Heet van de naald : 4 wereldcreaties van Belgische componisten in Le Manège in Mons

Galina Oestvolskaja Dit concert laat zich lezen als een soort 'mission statement' van een festival voor hedendaagse muziek: presenteren wat heet van de naald is en daarbij liefdevol terugblikken. Musiques Nouvelles en Jean-Paul Dessy presenteren de wereldpremière van 'Terza Rima', een werk voor twaalfkoppig ensemble van nestor Paul-Baudouin Michel. Ook enkele kleinere opdrachtwerken aan docenten van het Bergense conservatorium worden gecreëerd: 'Trio 2' van Denis Pousseur, een hoornsolo van Denis Bosse en een percussiesolo van Jean-Luc Fafchamps. Over hun schouder kijken aanmoedigend maar enigszins vervaarlijk mee: Galina Oestvolskaja (foto), de Dame met de Hamer, en Edgard Varèse, die zich daarboven nog steeds afvraagt waar hij destijds in 's hemelsnaam die hamer gelaten had.

Programma :

  • Denis Bosse, Lettre à Jean-Paul Dessy (wereldpremière)
  • Galina Oestvolskaja, Composition N°1 (1971)
  • Jean-Luc Fafchamps, En 2011, toutes les 4 secondes... (wereldpremière)
  • Denis Pousseur, Mouvement (wereldpremière)
  • Paul-Baudouin Michel, Terza Rima (wereldpremière)
  • Edgard Varèse, Octandre (1923)

Tijd en plaats van het gebeuren :

EMN : Bosse, Oestvolskaja, Fafchamps, Pousseur, Michel, Varèse
Dinsdag 15 maart 2011 om 20.00 u
Le Manège - Mons

Rue des passages 1
7000 Bergen

Meer info : www.arsmusica.be, www.lemanege.com en www.musiquesnouvelles.com

Extra :
Denis Bosse op www.compositeurs.be, www.arsmusica.be en youtube
Galina Oestvolskaja op www.sikorski.de en youtube
Kristel Vastenavont, "Mokerslagen op de poort van de eeuwigheid: Galina Ivanovna Oestvolskaja (1919 - 2006)", mei 2008 (pdf)
Alex Ross, "Ustvolskaya. A Grand Russian Original Steps Out Of The Mist", New York Times, May 28, 1995 op www.therestisnoise.com
Yves Knockaert, "Ligeti, Oestvolskaja, Kagel", programmaboekje voor het concert van Schönberg Ensemble/Asko Ensemble & Reinbert de Leeuw in deSingel op 23 mei 2003, 20 mei 2003 op www.desingel.be (pdf)
Viktor Suslin over Galina Oestvolskaja op www.sikorski.de (pdf)
Jan de Kruijff , "Galina Ivanova Oestvolskaja (1919 - 2006): Vrouw met de lithurgische moker" op www.musicalifeiten.nl
Ian MacDonald, "The Lady with the Hammer. The music of Galna Ustvolskaya" op www.siue.edu
Jean-Luc Fafchamps op www.compositeurs.be, www.arsmusica.be en youtube
Denis Pousseur : www.denispousseur.com, brahms.ircam.fr en www.compositeurs.be
Paul-Baudouin Michel op www.cebedem.be
Edgard Varèse : en.wikipedia.org, brahms.ircam.fr, www.arsmusica.be en youtube

Elders op Oorgetuige :
Ars Musica werpt blik op de toekomst en focust op Belgische componisten, 24/02/2011
Ictus creëert nieuw Soufi woord en letters van Jean-Luc Fafchamps in Flagey, 5/03/2010
Oost-Europese avant-garde in Concertgebouw Brugge, 25/01/2009

Beluister alvast heet eerste deel uit Galina Oestvolskaja's Composition N°1



en deel 2



en Edgard Varèse's Octandre

13:00 Gepost in Concert, Festival, Muziek | Permalink |  Facebook

M&M Artificial Intelligence : knappe koppen van vlees, bloed en roestvast staal

Bono Kunstmatige intelligentie of natuurlijke domheid ? Bij computers is de scheidslijn altijd al bijzonder dun geweest. Sta de pientere muziekrobots van Logos echter toe je ervan te overtuigen uit welk metaal ze gelast zijn: niet alleen zien en horen ze alles wat naakte dansers uitspoken op het podium, hun synchroniciteit en samenspel zijn ongeëvenaard. Welkom in de wereld van de knappe koppen, of ze nu van vlees, bloed of roestvast staal zijn.

Elk jaar houdt Logos in de voorjaarsmaanden een <M&M>-editie waarin data transmission oftewel gegevensoverdracht centraal staat. In 2009 werd er al geëxperimenteerd met Laptop Control en in 2010 met het gegeven Linked, waarbij artiesten uit alle hoeken van de wereld uitgenodigd werden om in real time de robots bespelen.

Dit jaar doen ze iets soortgelijks met een focus op Artificial Intelligence. AI, kortweg, is een wetenschapstak die zich bezighoudt met het creëren van artefakten die een vorm van intelligentie vertonen, en dus net als de mens een probleem kunnen analyseren, takseren en oplossen. Iedereen heeft er bijvoorbeeld al eens mee te maken gekregen: de ronduit enerverende gewoonte van een programma als Word om een woord dat je typt, automatisch aan te vullen. Op langere termijn kunnen de effekten van kunstmatige intelligentie misschien zelfs groter zijn dan we op dit moment durven inschatten, maar laten we ons niet verliezen in Matrix-achtige speculaties: ons gezonde uitgangspunt is en blijft dat we geen slaven maar meesters van de machine zijn. Bij Logos bouwen ze ze immers zélf, a-há... En om dat te staven, bemeesteren ze maandelijks een ensemble van ruim 46 muziekrobots: programmeerbare, akoestische klankgeneratoren waar het Logos-team dagelijks mee aan de slag gaat. En waarvan de bovengrens nog verre van bereikt is. Maar eens de avondvullende voorstelling af is, moet het werk voor zich spreken. De machine, eenmaal intelligent gemaakt, neemt dan de functie van uitvoerder over...

Hetbelooft alleszins een verrassend programma te worden. De gedreven medewerkers aan deze voorstelling zijn nog steeds Dominica Eyckmans, Barbara Buchowiec, Moniek Darge, Helen White, Sebastian Bradt, Kristof Lauwers en Zam Ébalé. En zij staan zoals steeds onder deskundige coördinatie van de bouwer zelve, Godfried-Willem Raes.

Tijd en plaats van het gebeuren :

M&M : Artificial Intelligence
Dinsdag 15 maart 2011 om 20.00 u
Logos Tetraëder Gent

Bomastraat 26-28
9000 Gent

Meer info : www.logosfoundation.org

07:00 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

08/03/2011

Liebestod : over eenzaamheid en onvervulde liefde

Michel van der Aa Tussen 10 en 20 maart maakt de Amsterdam Sinfonietta een concerttournee langs zes gerenommeerde Europese concertzalen. Bij dat programma, getiteld 'Liebestod', komen filmkunst, toneel en muziek samen. Op maandag 14 maart kun je 'Liebestod', dat gaat over eenzaamheid en onvervulde liefde, horen in het Paleis voor Schone Kunsten in Brussel.

Amsterdam Sinfonietta wordt in 'Liebestod' vergezeld door stercelliste Sol Gabetta en acteur Jeroen Willems. Sol Gabetta speelt de hoofdrol in het nieuwe werk 'Up-close' dat componist Michel van der Aa speciaal voor dit programma schreef. Als onderdeel van zijn nieuwe werk produceerde en regisseerde Van der Aa ook een film. Jeroen Willems speelt een nieuwe monoloog in een regie van Pierre Audi. Deze monoloog wordt gebracht als onderdeel van de 'Lyrische Suite' van Alban Berg. Achter dit werk schuilt namelijk een brandende affaire…

Ars Musica loopt uit op de passietijd. Dit programma lijkt dat, zij het redelijk heidens, te vieren. De prelude is die van Wagners 'Tristan', voor Amsterdam Sinfonietta gearrangeerd door Adrian Williams. Theo Verbey arrangeerde dan weer de Lyrische Suite, strijkkwartet van Alban Berg en fetisjstuk van de Tweede Weense School. Zwaar autobiografisch geladen bovendien. Pierre Audi voorzag elk deel dan ook van een inleidende monoloog, gebaseerd op de betreffende briefwisseling van Berg en gespeeld door Jeroen Willems. Last but not least is er de wereldpremière van Up-close van Michel van der Aa, een werk voor cello, strijkers en video dat besteld werd door de European Concert Hall Organisation. Hoe passioneel dat eraan toe gaat, valt nog te bezien. Maar de Argentijnse celliste Sol Gabetta, soleert. Zodus...

Michel van der Aa (1970) is bekend om zijn instrumentale, orkestrale en elektronische stukken én zijn samenwerkingen met kunstenaars uit andere disciplines. Hij studeerde muziekregistratie en compositie aan het Koninklijk Conservatorium in Den Haag. Hij volgde compositielessen bij Diderik Wagenaar, Gilius van Bergeijk en Louis Andriessen. In 2002 volgde hij een opleiding filmregie aan de New York Film Academy. Deze opleiding droeg in niet geringe mate bij tot het filmisch karakter van zijn werk: het gebruik van filmbeelden en filmmuziek werden essentiële componenten van zijn partituren. Zo schreef hij niet alleen de muziek, maar verzorgde hij ook de regie en concipieerde en realiseerde hij de filmfragmenten in de opera's 'One' (2002), 'After Life' (2005-2006) en en 'The Book of Disquiet' (2008), waarin regie, film en muziek op een hoogst eigen wijze versmelten. Net als in deze composities is er in 'Up-Close' een belangrijke rol weggelegd voor een door Van der Aa zelf geschreven en geregisseerde korte film. De celliste soleert op het podium en de filmbeelden tonen een oudere vrouw die haar alter ego is. In flashbacks en flash-forwards wordt de dialoog gevoerd met de actie op het toneel. Up-close is een celloconcert uitvergroot tot aan de grens van video-opera.

De Argentijnse celliste Sol Gabetta (1981) is een van de leidende solisten van haar generatie. Haar internationale carrière kreeg vorm toen ze in 2004 de prestigieuze Crédit Suisse Young Artist-Award won. Ze heeft sindsdien een breed repertoire opgebouwd van Vivaldi tot hedendaagse opdrachtwerken. In 2009 kreeg ze voor haar activiteiten de 'Artist of the Year' ECHO-award. Sol Gabetta speelt op een zeldzame Guadagini-cello uit 1759.

Programma :

  • Richard Wagner, Prelude (Tristan und Isolde) (arr. Adrian Williams)
  • Alban Berg, Lyrische Suite (bew. Theo Verbey)
  • Michel van der Aa, Up-close, voor cello en strijkorkest, met video-projectie (opdracht ECHO, Concertgebouw Amsterdam & the Performing Arts Fund Netherlands)

Tijd en plaats van het gebeuren :

Amsterdam Sinfonietta : Liebestod
Maandag 14 maart 2011 om 20.00 u
Bozar - Henry Le Boeufzaal
Ravensteinstraat 23
1000 Brussel

Meer info : www.arsmusica.be, www.bozar.be en www.sinfonietta.nl

Extra :
Michel van der Aa : www.vanderaa.net, www.muziekencyclopedie.nl, www.muziekcentrumnederland.nl, www.boosey.com en youtube
Tim Rutherford-Johnson over Up-close op www.vanderaa.net
Gesprek met Michel van der Aa in De wereld draait door, 26/03/2009

Elders op Oorgetuige :
Ars Musica werpt blik op de toekomst en focust op Belgische componisten, 24/02/2011
Een verhaal van goed en kwaad : de 20ste eeuwse sonate, 22/02/2008

Bekijk alvast de trailer van 'Liebestod'



Sol Gabetta over het nieuwe werk van Michel van der Aa



en de trailer van Michel van der Aa's Up-close

16:01 Gepost in Concert, Festival, Muziek | Permalink |  Facebook

Laboratorium Hedendaagse Muziek in het kader van de Antwerpse editie van Ars Musica

Mark Applebaum 'Laboratorium Hedendaagse Muziek' is reeds aan zijn derde editie toe. Doel is het onderdompelen van muziekstudenten en andere geïnteresseerden in een bad van hedendaagse muziek, met een sterke focus op het gebruik van elektronica en nieuwe media. Het project geeft professionele musici in spe praktijkervaring mee in een experimenteel kader. De studenten volgen een intensief zesdaags parcours met workshops, begeleiding van componisten en musici van Champ d'Action, toonmomenten, open repetities, individuele instrument- en compositiesessies. Kers op de taart is een groots slotconcert op zaterdag 19 maart 2011 als afsluiter van Ars Musica in Antwerpen. Op het programma staan, naast de resultaten van het project 'Theme In Search For Variations' van Mark Applebaum en studenten muziek, -dans , en audiovisule kunsten, werk voor groot ensemble van Yannis Kyriakides en Mark Applebaum (foto) en de installatie 'Stay Low' van Serge Verstockt en Werner Vander Meersch.

De derde editie van het 'Laboratorium Hedendaagse Muziek' focust op de relatie tussen actuele muziek, dans en beeldende kunst.  Na de twee vorige edities, waarbij studenten muziek (componisten & uitvoerders) werden uitgenodigd, worden deze keer ook studenten dans en beeldende kunst betrokken.  Er hebben zich intussen meer dan 60 studenten van verschillende conservatoria en kunsthogescholen uit binnen- en buitenland ingeschreven voor de intensieve workshopweek van 14 tot en met 19 maart en het slotparcours op 19 maart in het kader van de Antwerpse editie van Ars Musica.

Deze eerste interdisciplinaire editie van LAbO focust zich in het bijzonder op het werk van de Nederlands / Cypriotische componist en multimedia-artiest Yannis Kyriakides (Conservatorium Den Haag) en de Amerikaanse componist Mark Applebaum (Stanford University).  Daarnaast wordt ook de jarenlange samenwerking belicht tussen componist en artistiek leider van Champ d'Action Serge Verstockt en architect Werner Vander Meersch (Sint Lucas Antwerpen). Tijdens de workshopweek zijn er verder coachings van installatiekunstenaar en elektronica specialist Tim Vets, cellist Arne Deforce, percussionist en artistiek leider van de Slagwerkgroep Den Haag Fedor Teunisse en choreograaf Marc Vanrunxt.

De Cyprioot Yannis Kyriakides woont en werkt in Amsterdam, waar hij impulsen geeft aan de elektronische improvisatiescène. De Amerikaan Mark Applebaum doceert aan Stanford University en bouwt elektro-akoestische instrumenten van afval, hardware en gevonden voorwerpen. Tijdens het slotconcert zie je Applebaum aan het werk op een van zijn instrumenten, de mouseketier, in het ensemblestuk 'The Blue Cloak'. Tal van andere projecten en kleinere concerten worden geïntegreerd in een parcours doorheen het gebouw. Studenten dans, beeldende kunst en muziek gaan er met elkaar in dialoog onder de leiding van Champ d'Action.
De installatie 'Stay Low' van Serge Verstockt en Werner Vander Meersch, met zijn vliegende luidsprekers en camera's, wordt in het project geïntegreerd.

Serge Verstockt (1957) studeerde muziektheorie, klarinet en elektronische muziek aan het conservatorium van Antwerpen. In 1983 studeerde hij aan het 'Instituut voor Sonologie' te Utrecht bij Godfried Michael Koenig waar hij zich toelegde op formele compositiemethoden en het Programma 'Trans' ontwikkelde. In 1988 richtte hij het ensemble Champ d' Action op, waar veel aandacht wordt besteed aan de nieuwe technologische evoluties: live electronics, interactieve computerwerken enz... Geduren de jaren '90 wordt, met de computer als katalysator, ook beeld een constante factor in zijn werk wat resulteerde in een langdurige samenwerking met de architect Werner Van dermeersch. In 2000 realiseerden zij 'Screens' , een multimedia voorstelling waar muziek en beeld op een intrinsieke manier met elkaar verbonden werden. Ook 'Stay Low', een installatie met in het rond vliegende luidsprekers was het resultaat van deze vruchtbare samenwerking.

In 'Stay Low' (2004), de eerste installatie van Serge Verstockt in samenwerking met Werner Van dermeersch, cirkelden zelfgebouwde objecten boven de hoofden van de luisteraars: een kleine luidspreker gemonteerd op een koker met daarin een motor en een propeller. Dat prototype van 'vliegende luidspreker' heeft Van dermeersch sindsdien verder geperfectioneerd, zodat Verstockt nadien voor het eerst een groot ensemblewerk heeft kunnen componeren waarin de muzikale vliegtuigjes een belangrijke rol spelen (Voder, 2006). Op die manier onderzoekt Serge Verstockt de relatie tussen muziek en ruimte - een gegeven dat al zijn hele carrière lang een belangrijk thema in zijn werk is.

Yannis Kyriakides (1969) studeerde muziek aan de Universiteit van York en aan het Koninklijk Conservatorium Den Haag waar hij in de leer was bij componisten als Louis Andriessen en Dick Raaijmakers. Hij probeert nieuwe mediavormen en afgeleiden te creëren door uiteenlopende geluidsbronnen samen te brengen en met ruimte en tijd te experimenteren. De nadruk ligt op methoden om de traditionele praktijk van optredens te combineren met digitale media. De zintuiglijke ruimte waarin muziek gemaakt wordt is een van zijn stokpaardjes, en daarom probeert hij de conventionele manieren van het presenteren van muziek te omzeilen. De vraag wat muziek nu eigenlijk te vertellen heeft is ook een constante in zijn werk. Hij wordt aangetrokken door de relatie tussen emotie en taal, en hoe dat onze beleving van muziek bepaalt.

Mark Applebaum (1967) haalde zijn doctoraat compositie aan de Universiteit van Californie in San Diego, waar hij bij Brian Ferneyhough studeerde. Hij schreef opdrachtwerken voor onder anderen Betty Freeman, de Merce Cunningham Dance Company, de Paul Dresher Ensemble, het Vienna Modern Festival, Zeitgeist, Manufacture (Tokyo), de Jerome Foundation en de American Composers Forum.
Applebaum is ook actief als jazzpianist. Daarnaast bouwt hij elektro-akoestische instrumenten van afval, hardware en gevonden voorwerpen. Die instrumenten worden zowel tijdens het componeren als bij improvisaties gebruikt. Zijn muziek is opgenomen bij de labels Innova en Capstone. Applebaum is assistent-professor compositie en theorie aan de Stanford Universiteit.

Tijd en plaats van het gebeuren :

Laboratorium Hedendaagse Muziek
Van maandag 14 t.e.m. zaterdag 19 maart 2011

Meer info en weekplanning : www.champdaction.be
------------------------
Slotconcert Champ d'Action & Studenten Conservatorium Antwerpen
Zaterdag 19 maart 2011 om 20.00 u
(Inleiding door Maarten Beirens om 19.15 u )
deSingel - Blauwe zaal
Desguinlei 25
2018 Antwerpen

Meer info : www.arsmusica.be, www.desingel.be en www.champdaction.be

Extra :
Serge verstockt op www.champdaction.be, www.matrix-new-music.be en youtube
Yannis Kyriakides : www.kyriakides.com, www.myspace.com/yanniskyriakides, www.muziekcentrumnederland.nl, www.champdaction.be en youtube
Mark Applebaum : www.markapplebaum.com

Elders op Oorgetuige :
Ars Musica werpt blik op de toekomst en focust op Belgische componisten, 24/02/2011
Champ d'Action & Slagwerkgroep Den Haag: Organised sound, 18/10/2007
Champ d'Action slaat bruggen tussen verschillende genres, 30/11/2006

07:00 Gepost in Concert, Festival, Muziek | Permalink |  Facebook

07/03/2011

Studenten solist hedendaagse muziek brengen werk van Globokar en Stroppa in het Conservatorium Gent

Marco Stroppa In de concertreeks Gradus ad Parnassum van het Conservatorium Gent brengen studenten master na master solist hedendaagse muziek Tomonori Takeda ( klarinet), Annegret Mayer-Lindenberg (altviool) en Malgorzata Walentynowicz (piano) op zondag 13 maart een recital met werk van Vinko Globokar en Marco Stroppa (foto).

De Sloveense componist Vinko Globokar (1934) dankt zijn reputatie binnen de hedendaagse muziek niet enkel aan zijn eigen composities, maar ook aan zijn kwaliteiten als uitvoerend muzikant. Hoeft het dan te verwonderen dat in Globokars werk de relatie tussen componeren en uitvoeren een zeer belangrijk thema is? In de eerste plaats was het Globokars fenomenale virtuositeit als trombonist die hem halverwege de jaren '60 op het voorplan bracht. Globokar profileerde zich als het soort muzikant dat voortdurend de grenzen van zijn instrument verlegt, steeds op zoek naar nieuwe mogelijkheden.

Voor Globokars eigen muziek blijkt die ervaring als trombonist van cruciaal belang. Uitvoeren, componeren en improviseren zijn voor hem allemaal aspecten van dezelfde zoektocht naar een verbreding van de technische mogelijkheden en op die manier dus ook naar een voortdurende uitbreiding van de muzikale fantasie. In 1969, wanneer hij zich in Keulen vestigde, richtte Globokar prompt twee improvisatiegroepen op, Free Music Group en New Phonic Art. De namen zeggen al genoeg over zijn drijfveer om zich vooral niet aan de conventies te houden. Die ambachtelijke houding om vanuit de praktijk van het musiceren zelf - de fysieke relatie tussen de muzikant en zijn instrument - een vernieuwende taal op te bouwen staat tot op vandaag centraal in zijn muziek. In veel gevallen betekent dat ook dat zijn muziek een theatraal element in zich draagt - iets wat trouwens onvermijdelijk is wanneer je consequent de fysieke dimensie van het musiceren in de compositie betrekt - wat Globokar graag met een humoristische toets combineert.

Marco Stroppa (1959) behoort tot de generatie componisten voor wie informatica deel uitmaakte van hun opleiding. Zo studeerde hij in Verona, Milaan en Venetië naast piano, koorleiding, en compositie ook elektronische muziek en schreef zijn eerste elektro-akoestische compositie ('Traiettoria' voor piano en door een computer gegenereerde geluiden) reeds in de eerste helft van de jaren '80. De invloed van de technologie werd nog aangescherpt toen hij in 1984 naar de VS trok om les te volgen aan het Massachusetts Institute of Technology Media Laboratory: computermuziek, computerwetenschappen, cognitieve psychologie en kunstmatige intelligentie. Vanaf 1982 was hij op vraag van Pierre Boulez ook verbonden aan het prestigieuze IRCAM (Parijs) waar hij van 1987 tot 1990 de afdeling muzikaal onderzoek leidde.
In het laatste decennium van de 20ste eeuw besloot hij echter om deze functie neer te leggen en zich volledig toe te leggen op het componeren (voor allerlei bezettingen), het onderzoek en het lesgeven, ondermeer aan de conservatoria en Parijs, Lyon en Stuttgart, waar hij opvolger werd van Helmut Lachenmann.

Tijd en plaats van het gebeuren :

GAP : Tomonori Takeda, Annegret Mayer-Lindenberg & Malgorzata Walentynowicz : Globokar, Stroppa (concert geannuleerd wegens ziekte van een van de uitvoerders)
Zondag 13 maart 2011 om 11.00u
Koninklijk Conservatorium Gent - Mengalzaal
Hoogpoort 64
9000 Gent

Meer info : cons.hogent.be

Bron : Tekst Maarten Beirens voor deSingel, september 2009 (Globokar) en Koen Van Meel op Kwadratuur, 20/02/2010 (Stroppa)

Extra :
Marco Stroppa : www.marcostroppa.eu, brahms.ircam.fr en youtube
Vinko Globokar : nl.wikipedia.org, brahms.ircam.fr, www.champdaction.be en youtube

11:07 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook