13/04/2011

10 jaar Dorp op Stap met exclusief concert in Bozar

Slavomír Horínka Het Festival van Vlaanderen Brussel nodigt op zondag 17 april 60 dorpen uit voor een gratis jubileumconcert in het Paleis voor Schone Kunsten in Brussel! Dorp op Stap heeft 10 edities achter de rug en dat moet gevierd worden. Om 11 uur opent Steph Goossens, bekend van de televisieserie 'Thuis', de dag met een spetterende show. Er zullen foto's uit de oude Dorp-op-Stap-doos worden gehaald, er zullen leuke anekdotes worden verteld, er worden bloemetjes uitgedeeld. Kortom, een leuke opmaat voor wat nog komt. Om 11.30 uur worden de violen gestemd voor het exclusieve concert. Het Nationaal Orkest van België brengt de prachtige 2de symfonie van Johannes Brahms. De tweede helft van het programma wordt gewijd aan Tsjechië. De hedendaagse componist Slavomír Horínka (foto) componeerde speciaal voor dit concert een concerto voor viool en orkest, 'The Words of the Cross'. Soliste in dit werk is Sophia Jaffé die in 2005 de derde prijs op de Koningin Elisabethwedstrijd voor viool won. Zij creëerde het werk van deze 30-jarige Tsjechische componist enkele maanden geleden in Praag. Horínka exploreert daarin de talrijke klankkleuren van de viool en van het orkest.

Tijd en plaats van het gebeuren :

Jubileumeditie Dorp op Stap
Zondag 17 april 2011 van 11.00 u tot 17.30 u
Concert NOB : Brahms, Horínka
Zondag 17 april 2011 om 11.30 u
Bozar
- Henry Le Boeufzaal
Ravensteinstraat 23
1000 Brussel

Meer info : www.dorpopstap.be en www.nob-onb.be

Extra :
Slavomír Horínka : www.horinka.cz en youtube

16:28 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

Emanon creëert nieuw werk van Ruben Burvenich in Heist-op-den-Berg

Ruben Burvenich Wendungen vzw, dat zich onder meer tot doel stelt de Belgische compositorische activiteit te stimuleren, organiseerde voor de zesde maal op rij een nationale compositiewedstrijd.  Ruben Burvenich (foto) werd uitgeroepen tot winnaar met het werk 'Septimal', een compositie voor pianokwintet. Emanon zal zaterdag dit werk uitvoeren tijdens een concert in het kader van het Festival van Vlaanderen Mechelen. Verder staat ook nog het pianokwintent van Sjostakovitsj op het programma, één van de hoogtepunten uit de kamermuziekliteratuur. Ongetwijfeld een concert dat nog lang zal nazinderen.

De jonge Landense componist Ruben Burvenich (1990) studeert compositie bij Jeroen D'Hoe  aan het Lemmensinstituut in Leuven. Ondanks deze klassieke opleiding, is het de lichte muziek - meer bepaald de rockmuziek - die bij hem het heilige vuur voor muziek heeft aangewakkerd. Op 10-jarige leeftijd leerde hij akoestische gitaar spelen. Al snel ontwikkelde hij interesse voor de elektrische variant. Ruben is altijd al actief geweest in allerhande rock- en pop bands. Naast de cover- en gelegenheidsbands, speelde hij in deze setting ook eigen muziek of die van vrienden. Naast het werk in de vele live bands heeft hij ook ervaring als studiomuzikant bij producer Wouter Van Belle - Powertone Studio. Tussendoor biedt hij versterking aan verscheidene koren als zanger of hulpdirigent.

De jaren 2007 en 2008 stonden in het teken van het schrijven van een groot werk dat een symbiose tussen harmonieorkest en rock band realiseert, een zelden geziene betrachting. Dat symboliseert de dualiteit die leeft in de componist: het inzicht van de klassiek geschoolde en de durf van de ruwe rockmuzikant. In mei 2008 concerteerde Ruben zelf als gitarist en pianist bij de creatie van dit avondvullende programma met als titel 'The Mystical Journey Through the Land of Melancholy'. Sinds zijn opleiding aan het Lemmensinstituut is zijn schrijfstijl stilaan geëvolueerd naar het hedendaags klassieke genre.

Ruben Burvenich over 'Septimal' : "Septimal is een abstract werk dat luistert naar een abstracte titel. Hoewel het woord Septimal afgeleid is van het muzikaal interval de septiem, is dit interval geenszins bewust als (hoofd)motief laat staan 'Leitmotif' verwerkt in de compositie. De realiteit is geheel verschillend hiervan, Septimal is namelijk een bijnaam van mijn broer, Maarten Burvenich, die we samen bedacht hebben. Het werk is dus aan hem opgedragen.

In formulevorm kan de grote structuur van het werk gezien worden als A-B-A', waarin B ruim dubbel zo lang is als A en A' samen. In het A(') deel maakt de muziek een lineaire spanningsopbouw, die in het begin een tweetal keer abrupt onderbroken wordt door een eenvoudig drie-noten-motief dat doorheen heel de compositie zal terugkomen. Hoewel het niet mijn betrachting is hier een technische analyse neer te schrijven, wil ik toch mededelen dat de eerste twaalf noten, gespeeld door respectievelijk viool 1, altviool en piano, het hoofdmotief van het stuk is, zij het in een nog sterk gevarieerde en gefragmenteerde - als het ware 'embryonale' - vorm.

Het B-deel heeft een kenmerkend ritmisch en metrisch karakter. Voornamelijk het eerste lid van dit deel is geïnspireerd op uptempo bluesmuziek. Naarmate het stuk vordert evolueert het modale blues karakter geleidelijk naar een modernere dodecafonisch klankenlandschap, met behoud van cruciale factoren, bijvoorbeeld het tempo en de onregelmatige accentplaatsing, zoals we dat kennen uit de swingmuziek." (*)

Programma :

  • Ruben Burvenich, Septimal (creatie bekroonde werk 6de Nationale Compositiewedstrijd 2010 'Wendungen')
  • Dmitri Sjostakovitsj, Pianokwintet in sol klein opus 57 (1940)

Tijd en plaats van het gebeuren :

Emanon Ensemble : Ruben Burvenich, Sjostakovitsj
Zaterdag 16 april 2011 om 20.00 u
CC Zwaneberg - Heist-op-den-Berg

Bergstraat z/n
2220 Heist-op-den-Berg

Meer info : www.festivalmechelen.be, www.zwaneberg.be en www.emanon.be

Extra :
Ruben Burvenich op www.wendungen.be (*) en youtube

15:46 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

12/04/2011

Kim Myhr & Sébastien Roux in de Q-O2 werkplaats in Brussel

Sebastien Roux Sébastien Roux (electronica) en Kim Myhr (gitaar, objecten, mechanica) spelen electro-akoustische improvisaties die zich situeren binnen een breder texturaal en harmonisch kader. Belangrijk in het werk van beide artiesten is de poëzie van minimale geluiden en gebaren die samen een complex geheel vormen. De muziek switcht snel van dens naar schaars of van pitch naar noise. Myhrs veelal simplistische benadering tot klanken en tonen gaat op in Roux' aanpak. Resultaat is 'a positive and soft-edged music', waarin het vooral gaat om het dynamisch en spontaan samenspel tussen mens en machine.

De Noorse gitarist Kim Myhr (1981) is vooral geïnteresseerd in het opbouwen en afbreken van muzikale vormen met gebruik van eenvoudige bouwstenen. Hij is onder meer organisator van het Fri Resonans Festival in Trondheim en speelde met o.a. Jim Denley, Ingar Zach en Tetsuzi Akiyama. Sébastien Roux (1977), eveneens gitarist, komt uit Parijs, waar hij werkt bij het prestigieuze instituut IRCAM. Daarnaast maakt hij klanksculpturen, speelt o.a. in Heller en Sogar en zijn solo cd's, met op gitaardrones gebaseerde ambientmuziek, werden door 12K en Apestaartje uitgebracht.

Tijd en plaats van het gebeuren :

Kim Myhr & Sébastien Roux
Zaterdag 16 april 2011 om 20.30 u

Q-O2 werkplaats
Koolmijnenkaai 30-34
1080 Brussel

Meer info : www.q-o2.be

Extra :
Sébastien Roux : www.myspace.com/sebastienrouxmusic en youtube
Kim Myhr : www.kimmyhr.com, www.myspace.com/kimmyhrmusic en youtube

Elders op Oorgetuige :
Jim Denley & Kim Myhr in de Q-O2 werkplaats , 30/11/2009
Thomas Olbrechts, Kim Myhr & Sebastien Roux in Q-O2, 26/11/2008

17:49 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

Transatlantische ontmoeting tussen twee generaties muziekrobots in Logos

Troy Rogers & Scott Barton Donderdag kun je kennismaken met MARIE (Monochord-Aerophone Robotic Instrument Ensemble), een ensemble van prille muziekrobots uit de Universiteit van Minnesota. Initiatiefnemers Troy Rogers, Steven Kemper en Scott Barton zijn al geruime tijd bezig met het transatlantische zusje van het Logos M&M Robotorkest en brengen deze maand met hun mechanische telgen een bezoek aan hun geestelijke ouders. Mmv. Ear Duo (Michael Strauss, saxofoons & Dana Jessen, fagot).

Een kleine twee jaar terug kreeg Logos een stagiair over de vloer: Troy Rogers (US), componist-programmeur en ontwerper van muziekinstrumenten. Troy studeerde bij Scott L. Miller aan St. Cloud State University in Minnesota en later vervolmaakte hij zich aan de University of Oregon bij Jeffrey Stolet en David Crumb, bij wie hij het Intermedia Music Technology Program volgde. Nadien volgde bij aan de Simon Fraser University's Sonic Research Studio kursussen in acoustic ecology en soundscaping bij Barry Truax. Troy's betrokkenheid bij het maken van robots begon met 'PercusBot', een automaat die trommels en klokken aanslaat en die hij ontwierp als een onderdeel van zijn afstudeerprojekt.

Troy ontving een Fulbright Scholarship om bij Logos onderzoek te verrichten in het kader van een onderzoeksprojekt dat uit drie componenten bestaat: componeerwerk voor de M&M robots, leertijd inzake het maken van nieuwe instrumenten en het ontwerp maken van een zingende/sprekende robot. Hij is tevens, in samenwerking met Steven Kemper en Scott Barton, mede-oprichter van Expressive Machines Musical Instruments (EMMI, www.expressivemachines.org), een groep componisten die zich sedert 2007 toelegt op het ontwerp van low budget-muziekrobots en er al vaak optredens mee gaf op Noord-Amerikaanse bodem.

Na zijn teruggekeer naar The States legde Troy zich hoofdzakelijk toe op zijn volgende target, met name MARIE: a virtuoze groep robots, gemaakt voor en door muzikanten. MARIE staat voor 'Monochord-Aerophone Robotic Instrument Ensemble' en bevat tal van getokkelde en gestreken snaarinstrumenten en veelal klarinet-achtige blaasinstrumenten. Net als de M&M-robots spelen ze allemaal synchroon en zuiver akoestisch. De werking van MARIE is in grote lijnen gebaseerd op die van Heli, de geautomatiseerde helikon van het M&M-orkest die naast een akoestische klankgenerator tevens als een soort luidspreker kan gezien worden.

De kleine robotjes die MARIE samenstellen zijn modulair en kunnen als een puzzel allemaal met elkaar gecombineerd worden. Met MARIE wil het EMMI-genootschap naar eigen zeggen voor muziekrobots betekenen wat Don Buchla en Robert Moog indertijd betekenden voor de ontwikkeling van de synthesizer. Hun slogan is: "Help thwart the imminent robot vs. human wars by demonstrating how fun, cool, and sonically interesting it can be when humans and robots combine their powers for good". Laat de cyborgs daar maar eens een antwoord op verzinnen...

Op dit concert krijgen we overigens meer dan een oude bekende over de vloer: ongeveer een jaar geleden programmeerden Logos vers uit de artscene die Troy Rogers frekwenteert, de saxofonist Michael Strauss en fagottist Dana Jessen. Samen vormen zij sedert 2005 het EAR (Electro-Acoustic Reed) Duo, toegespitst op -naast arrangementen van het werk van Terry Riley, Steve Reich en James Tenney- ook eigentijdse vomposities die speciaal voor hun bezetting werden gevoncipiëerd. Ze maken graag gebruik van elektroakoestische media en van allerhande ludieke props zoals Tibetaanse singing bowls, gerecycleerde objekten en hun beruchte 'squeaky toys'.

Voor deze voorstelling werd dus veel volk geëngageerd: Troy, Steven en Scott op de modulaire robotjes van MARIE, Dana en Michael op niet-geautomatiseerde blazers, en zij gaan in dialoog met het grootste robotorkest ter wereld. Bereid je voor op een merkwaardige, transatlantische ontmoeting tussen twee generaties muziekrobots, voor een keer 'familiaal' verenigd in de Logos tetraeder.

Tijd en plaats van het gebeuren :

New Media XIV - MARIE vs. M&M
Donderdag 14 april 2011 om 20.00 u
Logos Tetraëder Gent

Bomastraat 26-28
9000 Gent

Meer info : www.logosfoundation.org

Je kan enkele van de robots van EMMI hier in actie zien.

Bekijk alvast Study no. 3 voor PAM en MADI

16:14 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

Emanon brengt volledig Vlaams programma in Waregem

Frits Celis Woensdag brengt Emanon in CC De Schakel in Waregem een volledig Vlaams programma ten gehore. Met het pianoconcerto van Frank Nuyts (solist Erwin Deleux) en het werk 'Tarquinia' van Frits Celis (spreekstem Hubert Damen) krijg je meteen de laatste compositieopdrachten te horen. Daarnaast is er ook nog werk van Alain Craens en de jonge Vlaamse componist Joris Blanckaert. Solisten zijn

De hoofdmoot verwijst naar de onvergetelijke vertelling van Stravinsky's 'L'Histoire du Soldat' door dezelfde Hubert Damen in 2005. Deze keer brengt hij samen met het befaamde Emanon ensemble het contrastrijke 'Tarquinia' (2005) van de nestor van Vlaamse componisten, Frits Celis (foto), die de voorbije 15 jaar reeds herhaaldelijk te horen was. Van zijn leerling Alain Craens horen we het sfeervolle 'Three Summer Pieces' (2008). Uit de Gentse hoek komt de bekendere leeftijdsgenoot van Craens, Frank Nuyts, met het pianoconcerto 'Innocence in Admiration' (2009).

Frits Celis (Antwerpen, 1929) is studeerde aan de Koninklijke Muziekconservatoria in Antwerpen en Brussel, de Universität für Musik und Darstellende Kunst "Mozarteum" Salzburg te Salzburg en de Hochschule für Musik in Keulen. Celis begon als harpist, en werd daarna dirigent en muziekdirecteur aan de Koninklijke Muntschouwburg, de Koninklijke Vlaamse Opera en de Opera voor Vlaanderen. Hij was gastdirigent in Nederland, Frankrijk, Spanje, Duitsland en de Verenigde Staten. Later legde hij zich hoofdzakelijk op compositie toe. Zijn stijl evolueerde via expressionisme en serialisme naar een vrij-atonale schriftuur met onmiskenbare voorkeur voor het lyrische aspect van de muziektaal.

Frank Nuyts (1957) is docent compositie en orkestratie aan het conservatorium van Gent. Hij studeerde slagwerk en kamermuziek aan het Gentse conservatorium, later compositie en analyse van 20e-eeuwse muziek bij Lucien Goethals. De vroege werken van Nuyts zijn gecomponeerd in een postserieel idioom. Door zijn interesse voor niet-klassieke muziek en door zijn vriendschap met de componist Boudewijn Buckinx slaat hij in '86 een nieuwe weg in en zo wordt hij samen met Buckinx één van de belangrijkste vertegenwoordigers van postmodernisme in Vlaanderen. Om een geëigende accurate uitvoering van zijn werken te garanderen richt hij in '89 de groep Hardscore op. Met Hardscore wil hij een brug slaan tussen meer commerciële muziek en hedendaagse muziek. Zijn werk wordt regelmatig uitgevoerd in binnen- en buitenland. De componist won verschillende prijzen, waaronder in 1995 de vijfjaarlijkse cultuurprijs van de stad Gent. Hij werkte onder meer voor deFilharmonie, het Spectra Ensemble en Ensemble Leporello.

De muziek van Alain Craens (1957) laat zich niet in een hokje duwen: soms is zij tonaal, soms eerder atonaal of vrij tonaal. Vaak vertoont ze kenmerken van het impressionisme, de minimal music of de jazz. Bovenal echter wil ze toegankelijk zijn. Na het complexe modernisme, waarin het experiment centraal stond, is het volgens Craens tijd om terug een normale relatie met het publiek op te bouwen. Muziek mag opnieuw "gewoon mooi" zijn, zonder vernieuwende bijbedoelingen. Hij keert daardoor terug naar de traditionele drieklank, die echter niet functioneel of tonaal wordt gehanteerd. Men heeft soms de indruk dat er bepaalde tonaliteiten of tooncentra worden gesuggereerd, wat niet in Craens' bedoeling ligt: hij werkt met toevallige, consonante ontmoetingen tussen klanken en wil toewerken naar steunpunten. Op die manier wil hij een brug slaan tussen zijn eigen individuele expressie en het publiek.

Joris Blanckaert (1976) studeerde toegepaste wetenschappen aan de Universiteit Gent, jazz accordeon aan het Gentse conservatorium bij Rony Verbiest, en compositie bij Frank Nuyts. Hij componeert en speelt bij o.a. bal des boiteux en de bOOmfanfare, componeert voor uiteenlopende bezettingen en producties, en is tevens componist en artistiek leider bij het muziektheater collectief Fosfor. Het oeuvre van Joris Blanckaert is in volle ontwikkeling. Waar in het begin voornamelijk een sterke invloed aanwezig is van wereldmuziek uit diverse culturen voor kleine ensembles, verschuift dit de laatste jaren meer in de richting van nieuwe muziek voor diverse bezettingen, dankzij de opleiding compositie die hij volgt. Toch blijft hij volkse elementen omarmen, onder andere door het regelmatige gebruik van de accordeon en de sporadische inzet van schalmeien in zijn oeuvre. Deze instrumenten vormen een brug tussen de wieg van de Oosterse en van de Westerse cultuur. Zijn affiniteit met volkse culturen, en zijn kennis van Westerse harmonie, laten hem toe om een interpretatie te geven van het beeld dat de Oosterse muzikale wereld kan hebben (of gehad hebben) van de Westerse kunstmuziek.

Tijd en plaats van het gebeuren :

Emanon & Hubert Damen: Celis, Nuyts, Craens, Blanckaert
Woensdag 13 april 2011 om 20.00 u
CC De Schakel Waregem

Schakelstraat 8
8790 Waregem

Meer info : www.ccdeschakel.be en www.emanon.be

Extra :
Frits Celis op www.muziekcentrum.be, www.cebedem.be en www.matrix-new-music.be
Frank Nuyts : www.franknuyts.com, www.hardscore.be, www.matrix-new-music.be en youtube
Alain Craens : www.alaincraens.com, www.cebedem.be en www.matrix-new-music.be
Joris Blanckaert op www.hardscore.be

Elders op Oorgetuige :
Jan Sciffer & Hans Ryckelynck spelen sonates van Brahms en Celis in Dendermonde, 23/01/2011
Frank Nuyts 50 jaar op dreef, 7/07/2007

14:24 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

08/04/2011

Het geheim van de keel van de nachtegaal : muzikale vertelling naar het sprookje van Hans Christian Andersen

Pantalone - Het geheim van de keel van de nachtegaal In sprookjes kunnen de dromen en wensen van keizers in één vingerknip realiteit worden. In 'Het geheim van de keel van de nachtegaal' droomt een Chinese keizer van een nieuwe Keizerlijke Tuin der Tuinen. Het wonderlijke is dat een eenvoudige sterveling er inderdaad in slaagt om die droom uit het hoofd van de keizer te plukken en uit te voeren. Samen met de inwoners van het keizerrijk hapt de toeschouwer naar adem bij al het moois dat in woorden en beelden wordt opgetrokken. Maar zelfs de dromen van keizers schieten soms te kort. Pas als de keizer een nachtegaal hoort, weet hij dat die muziek deel moet uitmaken van zijn tuin. De nachtegaal is gewillig, maar niet willoos. Zijn muziek is uniek, maar niet te vangen. Kunnen almachtige keizers leven met de gedachte dat iets aan hun wil ontsnapt? Kunnen almachtige keizers leven met het idee dat het geheim van de keel van de nachtegaal een geheim blijft?

Auteur Peter Verhelst vat 'Het geheim van de keel van de nachtegaal' in een muzikale en poëtische tekst zonder het mysterie te verstoren. Actrice Sara Debosschere brengt de verschillende personages in al hun eenvoud tot leven. Componist Filip Bral vertaalt verlangens, emoties en schoonheid in een keizerlijk klanktapijt.

Filip Bral (1966) is dirigent, componist en drijvende kracht achter het muziektheatergezelschap Pantalone. Pantalone verenigt kunstenaars uit verschillende disciplines in creaties die vele vormen kunnen aannemen, van een muzikaal prentenboek tot een multimediale kinderopera of een beeldend concert. Rode draad is de muziek van waaruit Pantalone een wereld vol poëzie, kleur, vorm, beweging en spel oproept, een wereld die zowel kinderen als volwassenen kan beroeren.

De composities van Filip Bral kaderen in een breder opzet, waarin hij beeld, woord en hedendaagse muziek met elkaar wil verweven in muziektheatervoorstellingen voor jong en oud. De muziek van Filip Bral is dus niet alleen een klankrijke schildering van lieftallige sprookjes, maar bevat eveneens een didactische intentie, met name een interessante initiatie aanbieden voor kinderen in de wondere wereld van de hedendaagse muziek. Deze intentie vertaalt zich stilistisch in een eerder klassiek aandoende muzikale taal die het spreekritme volgt en verfijnt en die beelden muzikaal verwoordt met spitsvondige muzikale effecten, die het experimentalisme van het hedendaagse klankidioom verraden.

Tekst en muziek werden in het najaar 2010 door Pantalone opgenomen en op cd uitgegeven. Naar aanleiding van deze muziektheatervoorstelling verscheen bij De Eenhoorn een prentenboek waarin Carll Cneut de lezer laat dwalen en verdwalen door een magisch mooie wereld. Boek en cd zijn afzonderlijk verkrijgbaar.

Tijd en plaats van het gebeuren :

Pantalone : Het geheim van de keel van de nachtegaal
Zondag 10 april 2011 om 15.00 u en om 17.00 u
De Biekorf Brugge

Sint-Jakobsstraat 20
8000 Brugge

Meer info : www.cultuurcentrumbrugge.be en www.pantalone.be

Extra :
Filip Bral op www.muziekcentrum.be, www.matrix-new-music.be en ronnydeschepper.wordpress.com

12:22 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

Hedendaagse muziek voor kinderen rond een oud Roemeens sprookje

Cornelia Zambila In de concertreeks Gradus ad Parnassum van het Gentse Conservatorium brengen enkele studenten hedendaagse muziek voor kinderen rond een oud Roemeens sprookje. "Jeugd zonder ouderdom en leven zonder dood" is een project van de Roemeense violisteCornelia Zambila (foto). Uitvoerders zijn Pieter Dezutter (balafoon, didgeridoo, blokfluit), Hannah Van den Borne (harp), Lieve Van de Meirssche (dwarsfluit), Hans Denayer en Lies Witteman (hoorn), Pieter Vandermeiren (trombone) en Dagmar Robben (hobo). Vertellers zijn Pieter Dezutter en Lieve Van de Meirssche. De muziek is van Darie Nemes-Bota, Diana Rotaru en Cornelia Zambila.

Tijd en plaats van het gebeuren :

GAP : Jeugd zonder ouderdom en leven zonder dood
Zondag 10 april 2011 om 11.00 u
Koninklijk Conservatorium Gent

Hoogpoort 64
9000 Gent

Meer info : cons.hogent.be

Extra :
Darie Nemes-Bota op youtube
Doina Rotaru op www.composers21.com e, www.myspace.com/doinarotaru en youtube

12:00 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

07/04/2011

Hallveig Agustsdottir en Frederik Croene experimenteren met beeld en klank in de Q-O2 werkplaats Brussel

Hallveig Agustsdottir Tijdens haar residentie in de Brusselse Q-O2 werkplaats experimenteert de IJslandse kunstenares Hallveig Agustsdottir (foto) met beeld, klank en (muziek)partituren. Op basis van het visuele aspect van Kandinsky's compositietheorie, die hij uiteenzet in 'Van punt en lijn tot vlak', wil ze in live performances het beeld uitbreiden naar de klank. Zo wordt het dankzij het gebruik van (contact)microfoons die aan een performancetafel verbonden zijn, mogelijk om de bewegingen, tekeningen en pennenhalen die ze maakt terwijl ze tekent, te versterken (aan de hand van versterkers) en zijn de beelden niet langer alleen zichtbaar, maar ook hoorbaar. Dat maakt deel uit van een nieuw solo performanceproject waarin ze experimenteert met de versterking en projectie van live gemaakte tekeningen in een mix met een vooraf opgenomen videofilm. Samen met pianist Frederik Croene werkt ze ook aan een duoproject, waarbij Croene zich op zijn 'piano démécanisé' laat inspireren door de in real time gegenereerde grafische partituren van Hallveig in de zoektocht naar de link tussen klank en beeld.

Hallveig Guðný Kolsöe Ágústsdóttir werd in 1976 in Ijsland geboren. Reeds in haar kinderjaren ontwikkelde ze een scherpe gevoeligheid voor de combinatie van klank en beeld. In 2000 verkaste ze naar Gent om 'visuele kunsten' aan Sint-Lukas te volgen en er in 2006 af te studeren als Master in Visual Arts. Nadien volgde ze een postgraduaat in Kunst, Design & Media aan Sint-Lukas in Brussel. Haar interesse in de wisselwerking tussen klank en beeld vertaalde zich in de loop der jaren op heel uiteenlopende manieren: via tekeningen ('sound drawings') die tegelijkertijd ook een partituur zijn, via een fotoreeks getiteld 'music chords' (waarbij knikkers en hun schaduw doen denken aan een grillige partituur), via audiovisuele improvisaties met muzikanten of via zuiver elektroakoestische stukken. Op dit ogenblik bereidt ze een doktoraat in een onderzoek naar grafische notatiesystemen aan Brunel University in Londen.

Naast zijn focus op het creëren van nieuwe pianostukken van (bevriende) jonge componisten herdenkt Frederik Croene (1973) vanuit het concept van de gedeconstrueerde piano de traditionele situaties waarin het instrument en zijn uitvoerder terechtkomen. Dat resulteerde in (piano)muziek voor dans, live-begeleidingen van stomme films, muziekinstallatiekunst en solo-performances met 'Le Piano Démécanisé' in samenwerking met kunstenaars uit verschillende disciplines: Hallveig Agustsdottir (beeldende kunst), Lawrence Malstaf (installatiekunst), Liv Hanne Haugen (dans), Edurne Rubio (videokunst), Timo Van Luijk (muziek), Erik Bassier (performance), Joris Verdoodt (grafische vormgeving) en tal van muzikanten uit alle mogelijke stijlrichtingen.

Tijd en plaats van het gebeuren :

Hallveig Agustsdottir & Frederik Croene
Vrijdag 8 april 2011 om 20.30 u
Q-O2 werkplaats Brussel

Koolmijnenkaai 30-34
1080 Brussel
Gratis toegang

Meer info : www.q-o2.be, www.hallveiggkagustsdottir.com en www.frederikcroene.com

Extra :
Interview met Hallveig Agustsdottir, Hilde Van Canneyt op hildevancanneyt.blogspot.com, 2/09/2010
Luister naar Hallveig Agustsdottirs 'pianosketches' op soundcloud.com/hallveig-agustsdottir
Hallveig Agustsdottir en Frederik Croene op youtube

Elders op Oorgetuige :
Roll over Czerny met Frederik Croene : pianorecital met storingen, 16/02/2011
Hallveig Agustsdottir en Marieke Berendsen op zoek naar de link tussen klank, beeld en beweging, 7/02/2011
Hallveig Ágústsdóttir, Frederik Croene en Marieke Berendsen in Logos, 5/11/2009
Hallveig Ágústsdóttir : tussen klank en beeld, 18/05/2008

Bekijk alleszins dit fragment uit een improvisatie door Hallveig Agustsdottir, Marieke Berendsen en Frederik Croene in Logos, november 2009



en 'de(re)construction', een concept/compositie van Hallveig Agustsdottir, uitgevoerd door Frederik Croene

13:05 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

Bl!ndman duikt in het repertoire van Maximalist!

Maximalist : Peter Vermeersch & Eric Sleichim De drie weken 'Early Works' van Rosas in het Brusselse Kaaitheater krijgen een feestelijk slotakkoord met een concert dat je voor geen geld mag missen: Bl!ndman duikt in het repertoire van Maximalist!, het ensemble dat mee aan de wieg stond van Rosas. Maximalist! werd in 1984 opgericht door Thierry De Mey, Peter Vermeersch, Walter Hus en Eric Sleichim. De Mey en Vermeersch hadden het jaar voordien de muziek van Rosas danst Rosas gecomponeerd. Zij tekenden ook voor de muziek van 'What the Body Does Not Remember', de eerste voorstelling van Wim Vandekeybus. Eric Sleichim componeerde voor een aantal tentoonstellingen van Jan Hoet, Walter Hus schreef voor choreografe Roxane Huilmand en Thierry De Mey voor zijn zus Michèle-Anne... De new wave in het (dans)theater kreeg een natuurlijke pendant in de muziek. Maximalist! maakte in zijn vijfjarig bestaan furore op de Europese podia. Versterkt met een leger zelfgebouwde percussie-instrumenten en twee piano's brengt Bl!ndman Maximalist! terug tot leven met een energie die duidelijk maakt dat deze muziek nog niets aan kracht verloren heeft. Een later werk voor percussieve altsax en elektronica van Eric Sleichim vervolledigt het programma.

Thierry De Mey & Peter Vermeersch : Contre Six (1984) - 2 piano's, saxofoonkwartet en 'loop'
Een eindeloos herhaald, ritmisch motief in zes tellen omkadert de nu eens sobere en brutale, dan weer wispelturige en overstelpende ontwikkeling van de verschillende tooncombinaties: de instrumenten sluiten zich bij andere ritmische pulsaties aan (5,7, enz.) en staan in conflict met het door de machine herhaalde metrum, vanwaar de titel Contre six.

Walter Hus : Five to Five (1984) - 2 piano's en saxofoonkwartet
'Five to Five' is één van Hus' belangrijkste werken uit deze periode, oorspronkelijk geschreven voor een Yamamoto-modeshow in Brussel. Dit werk staat duidelijk in het teken van de minimalistische invloeden van Maximalist!. Herkenbaar zijn vooral de minimalistische procédés (shifting e.d.). Op typerende wijze wordt dit idioom echter aangevuld door Hus' dramatiek, hetgeen tegelijkertijd ook een tegenstelling inhoudt tegenover het 'traditionele' minimalisme.

Peter Vermeersch : Scrum (1985) - solo voor tenorsaxofoon
In het rugby verwijst deze term naar de worsteling, het onbestemde en verwarde ogenblik waarop de twee ploegen met de schouders tegen elkaar gaan staan. Twee krachten die zich in tegenovergestelde richtingen uiten, heffen elkaar op: metaforische titel voor een stuk waarin de verschillende stemmen in één instrument met elkaar wedijveren.

Eric Sleichim : Lié / Délié (1987) - saxofoonkwartet in 3 bewegingen
Eerste werk dat Eric Sleichim voor saxofoonkwartet bij de oprichting van BL!NDMAN schreef. Het werd door Maximalist! gecreëerd in een bezetting van drie saxen en cello. In de eerste beweging speelt de baritonsax de basisthematiek volledig gebonden (Lié) en met doorlopende ademhaling. In de tweede beweging wordt de basisthematiek uit elkaar gehaald (Délié) om plaats te bieden aan repetitieve cellen. In de derde beweging zijn de instrumenten in een hevig steekspel verwikkeld waarbij de baritonsax met losgerukte fragmenten (Pieces) alleen overblijft.

Thierry De Mey : Musique de Tables (1987) - percussietrio
Deze compositie voor drie paar handen op drie tafels, onderzoekt de relatie tussen muziek en beweging. Met dit werk tast De Mey als het ware de grenzen af tussen muziek en de beweging die deze muziek produceert en hoorbaar maakt. De posities van de handen en de bewegende figuren zijn een soort vormentaal die men kan vergelijken met een danschoreografie, met dit verschil dat hier het beeldende aspect inherent is aan het muzikale en omgekeerd.

Thierry De Mey & Peter Vermeersch : Habanera (1983) - 2 piano's en saxofoonkwartet
Dit stuk werd geschreven voor de finale van de choreografie 'Rosas danst Rosas' van Anne Teresa De Keersmaeker en luidt het begin van de samenwerking van Thierry De Mey met deze choreografe in. Het ritmische motief van de Habanera wordt er uit elkaar gehaald en in de vorm van een eigenzinnig ostinato voorgesteld in progressieve verschuivingen waarop verschillende compositieprocedures (accumulatie, canon, hoquetus, interpolatie, enz.) aansluiten. De meedogenloze nauwgezetheid van de muzikale vormen moet, als een ware structurele muur, dienst doen als springplank voor het fysieke engagement van de vertolkers.

Thierry De Mey : Balatum (1984) - spiegels, schuim, bass, cowbells, pianokader, steel drum, metalen staven en wood blocks
Dit werk werd geschreven voor de eerste choreografie van Michèle-Anne De Mey. Het instrumentarium is volkomen nieuw (pianokader, staal, spiegels, enz.) voor deze opbouw/afbouw van geometrische motieven die aan elkaar geketend zijn en in de vorm van vlechten in elkaar schuiven: een ludieke puzzel van voortdurend bewegende vormen.

Programma :

  • Thierry De Mey & Peter Vermeersch, Contre Six (1984)
  • Walter Hus, Five to Five (1984)
  • Peter Vermeersch, Scrum (1985)
  • Eric Sleichim, Lié / Délié (1987)
  • Thierry De Mey, Musique de Tables (1987)
  • Thierry De Mey & Peter Vermeersch, Habanera (1983)
  • Thierry De Mey, Balatum (1984)

Tijd en plaats van het gebeuren :

Bl!ndman : Max!mal Bl!ndman
Vrijdag 8 april 2011 om 20.30 u
Kaaitheater Brussel

Sainctelettesquare 20
1000 Brussel

Meer info : www.kaaitheater.be en www.blindman.be

Extra :
Thierry De Mey op www.muziekcentrum.be en youtube
Peter Vermeersch : www.fes.be, www.matrix-new-music.be en youtube
Walter Hus : www.walterhus.org, www.matrix-new-music.be en youtube
Eric Sleichim op www.blindman.be, www.matrix-new-music.be en youtube

Elders op Oorgetuige :
Bl!ndman gaat aan de slag op de tonen van Maximalist!, 22/04/2009
Twintig jaar BL!NDMAN : een wervelend verjaardagsfeest, 5/02/2008
River of Donkeys : interview met Walter Hus, 22/02/2007

Bekijk alvast Thierry De Mey's Musique de Tables

11:20 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

Jonge Franse dirigent Ludovic Morlot debuteert bij Koninklijk Concertgebouworkest met Franck, Messiaen en Dutilleux

Henri Dutilleux De jonge Franse dirigent Ludovic Morlot maakt vrijdag zijn debuut bij het Nederlandse Koninklijk Concertgebouworkest met drie voorbeelden van de rijkgeschakeerde Franse muziek. In de enige symfonie van César Franck is de invloed van Beethoven en Wagner nog goed herkenbaar. Messiaen toonde zich in 1931 met zijn symfonische meditatie als nieuwe belofte voor de Franse orkestmuziek in een hoogstpersoonlijk en geëxalteerd idioom. Na de Tweede Wereldoorlog werd een heel eigen plek ingenomen door Henri Dutilleux (foto). De Amerikaanse cellist Lynn Harrell soleert in diens celloconcert 'Tout un monde lontain'.

Henri Dutilleux werd in 1916 te Angers geboren in een gezin dat de kunsten zeer was toegenegen. Hij studeerde aan het Parijse conservatorium, en hem werd in 1938 de Prix de Rome toegekend. In de jaren 1944 tot 1963 was hij hoofd van de muziekafdeling van Radio France, en vanaf 1961 doceerde hij compositieleer aan de École normale de musique. In 1967 werd Maître Dutilleux onderscheiden et de Grand Prix National de la musique. Hij componeerde voornamelijk instrumentale muziek, maar eveneens het ballet Le Loup (1953), twee symfonieën (1951 resp. 1956), Metaboles voor orkest (1965) en het al snel internationale vermaard geworden celloconcert 'Tout un monde lointain'.

Net als zijn oudere tijdgenoot Messiaen geneerde Henri Dutilleux zich nooit om heel sonore, heldere muziek met vrij sensuele timbres te produceren. In zijn vroege werken zijn invloeden van Debussy, Ravel, Roussel en Honegger bespeurbaar, maar later ontwikkelde hij zich tot een tamelijk geïsoleerde Einzelgänger en produceerde hij een klein, maar heel oorspronkelijk aantal werken van een opvallende breedte, bij voorkeur op instrumentaal gebied. Hij tracht traditionele vormen te vernieuwen en toont een fascinatie voor fenomenen van tijd en herinnering. Hij werkt ook graag volgens het principe van de 'progressieve groei'. Hij componeerde voornamelijk instrumentale muziek, maar eveneens het ballet Le Loup (1953), twee symfonieën (1951 resp. 1956), Metaboles voor orkest (1965) en het al snel internationale vermaard geworden celloconcert 'Tout un monde lointain' (1970 ).

' Tout un monde lointain' behoort tot de niet zo ruim voorziene categorie van heel direct literaire celloconcerten. Net in die periode las de componist het integrale werk van de Franse dichter Charles Baudelaire (1821-1867) opnieuw: dit in het kader van een balletproject dat het Ministerie van Cultuur ter gelegenheid van de honderdste sterfdag van die dichter wilde organiseren, maar wat uiteindelijk op niets uitliep. Doordat Dutilleux echter volkomen in beslag genomen was door de wereld die in Baudelaire's poëzie was gecreëerd, zag hij hier een basis voor de sfeer die hij in de muziek van het Celloconcert wilde creëren. Het solo-instrument zou de rol van 'medium' moeten vervullen en alle delen van het concert moesten worden gebaseerd op een versfragment uit 'Les Fleurs du Mal', en in het bijzonder uit het onderdeel 'La Chevelure' - een suite van drie gedichten daaruit die in een roes de vlucht beschrijven naar "Tout un monde lointain, absentpresque défunt . . ."

Henri Dutilleux componeerde zijn concert voor cello en orkest 'Tout un monde lointain' voor de Russische cellist Mstislav Rostropovitsj. Een meesterlijk werk, en typerend voor Dutilleux: ongekend mooie akkoorden in het orkest, een fijngevoelige orkestratie, pakkende thematiek, sprekende lyriek en een mysterieuze ondertoon.

Programma :

  • Olivier Messiaen, Les offrandes oubliées, méditation symphonique
  • Henri Dutilleux, Tout un monde lointain..., concerto voor cello en orkest
  • César Franck, Symfonie in d

Tijd en plaats van het gebeuren :

Koninklijk Concertgebouworkest & Lynn Harrell : Messiaen, Dutilleux, Franck
Vrijdag 8 april 2011 om 20.00 u
(inleiding door Waldo Geuns om 19.30 u)
Bozar - Henry Le Boeufzaal
Ravensteinstraat 23
1000 Brussel

Meer info : www.bozar.be en www.concertgebouworkest.nl

Extra :
Henri Dutilleux op www.schott-music.com, www.sospeso.com en youtube
Henri Dutilleux (1916-) : Meester der timbres op www.musicalifeiten.nl
Dutilleux en kamermuziek: zonnebloemen uit de schaduw gehaald, op www.nopapers.nl
Tout un monde lointain op fr.wikipedia.org

Elders op Oorgetuige :
Jong Fins strijkkwartet Meta4 in de Handelsbeurs Gent, 29/03/2011
Belgische première van Dutilleux' Mystère de l'instant in Bozar, 19/03/2011

Beluister alvast het eerste deel uit Dutilleux' 'Tout un monde lointain'

10:40 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook