10/05/2011

Songs of Wars I Have Seen : Heiner Goebbels en het leven van vrouwen in oorlogstijden

Heiner Goebbels In 'Wars I Have Seen' beschrijft Gertrude Stein het dagelijkse leven van vrouwen in oorlogstijden. De Duitse componist Heiner Goebbels (foto) - één van eregasten van het Festival van Vlaanderen Kortrijk - liet zich door haar boek inspireren voor een theatrale compositie, overwegend door vrouwen uitgevoerd. Zijn verrassende muziek wordt afgewisseld met flarden tekst van Stein en citaten uit het werk van barokcomponist Matthew Locke. Daarnaast organiseerden het Festival van Vlaanderen Kortrijk en het Conservatorium Gent onder leiding van docent Filip Rathé een masterclass met Heiner Goebbels. Als apotheose dirigeert de Zweedse Marit Strindlund de laatstejaarsstudenten in aanwezigheid van de componist.

Heiner Goebbels (1952) groeide op in een Duits provinciestadje in een gezin waarin vooral klassieke muziek werd gemaakt. De kleine Heiner moest het pianotrio completeren met zijn oudere broers die al viool en cello speelden. Later waren het de popmuziek en de jazz die hem nieuwe muzikale horizonten boden. Als componist ingehuurd om muziek te maken bij producties in het Frankfurter Theater am Turm stond hij er met zijn neus bovenop toen theatermakers als Claus Peymann, Rainer Werner Fassbinder en Heiner Müller de bezem haalden door de sterk verouderde toneelwereld in Duitsland. Na eerst hoorspelen te hebben gemaakt voor de radio (onder meer bekroond door het Duitse Verbond van Oorlogsblinden) begon hij aarzelend te componeren voor bevriende musici van het Ensemble Modern. Dat hij deze gelouterde musici al vroeg in het scheppingsproces betrok, resulteerde in een reeks van werken die hem snel op de kaart zette als een van de origineelste componisten van zijn generatie. Goebbels bezit de kwaliteit om uit heterogeen materiaal het beste samen te voegen tot iets dat een geheel eigen signatuur draagt. Of het nou uiteenlopende muzikale stijlen betreft of literaire bronnen, theater of beeldende kunst.

Tijd en plaats van het gebeuren :

Heiner Goebbels - Spectra Ensemble - Conservatorium Gent : Songs of Wars I Have Seen
Zaterdag 14 mei 2011 om 16.30 u
Budascoop Kortrijk

Kapucijnenstraat 10
8500 Kortrijk

Meer info : www.festivalkortrijk.be en www.spectraensemble.com

Extra :
Heiner Goebbels : www.heinergoebbels.com, www.boosey.com, en.wikipedia.org en youtube
Transcript of the John Tusa Interview with Heiner Goebbels op BBC Radio 3, www.bbc.co.uk
Heiner Goebbels : Interview by Dan Warburton & Guy Livingston op www.paristransatlantic.com, 1997

Elders op Oorgetuige :
De Kortrijkse lente zit vol muziek met een frisse mix van klassiek, hedendaags en geluidskunst, 27/04/2011
I went to the house but did not enter : geënsceneerd concert in drie tableaus, 26/01/2010
Stifters Dinge : muzikale theatermachine van Heiner Goebbels, 6/05/2008

Bekijk hier Heiner Goebbels' Songs of Wars I Have Seen (2002/07) in een versie van The London Sinfonietta en het Orchestra of the Age of the Enlightenment

12:00 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

Eric Robberecht en Raphaella Smits in Bonheiden

Raphaella Smits Het Festival van Vlaanderen Mechelen organiseert vrijdag een concert met het duo Eric Robberecht - Raphaella Smits. Voor de liefhebbers van de combinatie viool-gitaar staat er onder meer werk van Niccolo Paganini, Luigi Legnani, Franz Schubert, David Leisner, Jorge Cardoso, Astor Piazolla en een creatie van Boudewijn Cox op het menu.

Niccolò Paganini zet met zijn Sonate meteen de virtuoze toon. Luigi Legnani combineert die virtuositeit met de zangerigheid van het Italiaanse belcanto terwijl Schubert imponeert met wijd uitgeschreven arpeggio's op gitaar.
De Zuiderse toon klinkt door in Astor Piazzolla's tango Soledad en de samba en wals uit David Leisners danssuite. Tres Piezas van Jorge Cardoso voert je mee naar het zwoele Argentinië. En als kers op de taart is er nog de creatie van het werk van Boudewijn Cox voor viool en gitaar.

Eric Robberecht en Raphaella Smits zijn ervaren rotten op viool en gitaar. Eric is adjunct-concertmeester bij het symfonieorkest van de Koninklijke Muntschouwburg en is actief in verschillende ensembles (o.a. het bekende Ensor Strijkkwartet). Uit nieuwsgierigheid naar de muziek van vandaag engegeerde hij zich in ensembles als De Nieuwe Muziekgroep en het Atelier Instrumental d'Expression Contemporaine (Fr).
Raphaella is al jaren de leading lady als het over gitaar gaat. Ze bespeelt gitaren met acht snaren en treedt wereldwijd op als soliste en in kamermuziekensembles. Vanaf de eerste snaarvibratie nemen ze je mee op een wervelende ontdekkingsreis door verschillende eeuwen en continenten, balancerend op de rand van kunst en spektakel.

Raphaella en Eric : "Beiden hebben we de drang om met plezier muziek te maken. In dit programma laten we melancholische klanken, ontroering en diepgang contrasteren met humor en lichtvoetigheid. Niets liever willen we dan deze gevoelens en het plezier van het musiceren delen met zo veel mogelijk muziekliefhebbers."

Programma :

  • Nicolò Paganini, Sonate
  • Luigi Legnani, Selectie uit 36 Capricci voor gitaar
  • Franz Schubert, Sonate Arpeggione
  • David Leisner, Dances in the Madhouse
  • Jorge Cardoso, Tres Piezas
  • Astor Piazzolla, Soledad uit Suite Lumière
  • Boudewijn Cox, creatie

Tijd en plaats van het gebeuren :

Eric Robberecht & Raphaella Smits
Vrijdag 13 mei 2011 om 20.15 u

GC 't Blikveld Bonheiden
Waversesteenweg 11
2820 Bonheiden

Meer info : www.festivalmechelen.be en www.rsmits.com


Extra :
Boudewijn Cox : www.boudewijncox.eu, www.muziekcentrum.be, www.matrix-new-music.be, www.cebedem.be en youtube
David Leisner : www.davidleisner.com, www.myspace.com/davidleisner, en.wikipedia.org en youtube
Jorge Cardoso op www.guitarsint.com, en.wikipedia.org en youtube

Bekijk en beluister alvast het Allegro uit Capricio nr 31 van Luigi Legnani, gespeeld door Raphaella Smits op een concert in Duitsland in 2004



en meer van Raphaella Smits op youtube

07:00 Gepost in Concert, Festival, Muziek | Permalink |  Facebook

09/05/2011

Impact Sessions : Jaap Blonk en Jan Pillaert in Recyclart

Jaap Blonk Impactsessies is een reeks eclectische avonden met performances, hedendaagse experimentele muziek en dans, video, experimentele instrumentenbouw, avant- jazz... Ook dit seizoen zijn de programma's zo gedifferentieerd mogelijk. Voorstellingen waarbij het gebeuren primeert op het object en de actie op het resultaat. Voorafgaand is er een lezing door de performer(s). Zo wordt de voorstelling in een ruim perfectief geplaatst binnen zijn internationale artistieke context en binnen het oeuvre van de kunstenaar. Tijdens de Impactsessie van woensdag kun je de Nederlands componist, performer en dichter Jaap Blonk (foto) en de Belgische tubaspeler Jan Pillaert aan het werk zien.

Jaap Blonk (1953) begon ruim dertig jaar geleden met de voordracht van poëzie, enige tijd later werd dat (vooral) klankpoëzie. Legendarische uitvoeringen van onder meer de Ursonate van Kurt Schwitters, werk van Hugo Ball en andere dadaïsten. Als performer, saxofonist en componist is hij ook in diverse bands actief, waaronder de door hem opgerichte muziekgroepen Splinks en Braaxtaal. Sinds 2000 werkt hij steeds vaker met electronica, eerst met samples van zijn stem, later ook vanwege de pure synthese van geluid.

IMPACTsession : Jaap Blonk & Jan Pillaert
Woensdag 11 mei 2011 om 19.00 u (lezing) en om 20.30 u (performance)
Recyclart
(station Brussel-Kapellekerk)
Ursulinenstraat 25
1000 Brussel
Gratis toegang

Meer info : www.impactsessions.be, www.recyclart.be, www.jaapblonk.com en www.myspace.com/janpillaert

Extra :
Jaap Blonk & Jan Pillaert op youtube

12:25 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

Gratis hommageconcert aan Annette Vande Gorne in Flagey

Annette Vande Gorne Naar aanleiding van de 65ste verjaardag van Annette Vande Gorne (foto) organiseert Musiques & Recherches in Flagey een gratis hommageconcert aan deze Belgische componiste. Annette Vande Gorne is sinds jaar en dag de motor achter het Belgische centrum voor elektroakoestische muziek. Stephan Dunkelman staat in voor dit project, waarbij 4 akoesmatische componisten een eerbetoon brengen aan de avant-gardistische Vande Gorne en haar bijzonder rijk oeuvre. Behalve componiste is ze ook een begenadigd docente aan het Koninklijk Conservatorium van Bergen, waar ze een specifieke afdeling oprichtte voor elektroakoestische muziek. Annette Vande Gorne is ook de oprichtster van het internationaal akoesmatisch festival L'Espace du Son.

Annette Vande Gorne
(1946) is sinds jaar en dag de motor achter het Belgische centrum voor elektro akoestische muziek, het Centre Musiques & Recherches. Zij kan gezien worden als de onvolprezen mentor van de Belgische elektro akoestische muziekscène. Haar eigen compositorisch werk is vooral gestoeld op de principes van de 'Franse school', de 'Musique Concrète'. Toch is zij hierin zeker geen purist. Annette Vande Gorne werkt gestaag aan een elektronisch oeuvre met een geheel eigen invalshoek. Tekst en poëzie spelen steeds vaak een rol in haar composities.

Na haar klassieke muziekopleiding ontdekt Annette Vande Gorne de akoesmatiek. Daarbij wordt het geluid puur op zijn klankeigenschappen benaderd, zonder dat de bron ervan enige betekenis overhoudt. Een ingrijpende verandering in het waarnemen dus, dat nu veel meer gericht is op de klankspectra van die geluiden. Dat brengt ook een andere manier van componeren met zich mee. Om zich op dat gebied bij te scholen heeft ze ondermeer ook nog een stage gevolgd bij Pierre Schaeffer. Omdat er geen mogelijkheden in België waren om deze muziek te leren kennen en te kunnen spelen richtte ze in 1982 de vzw Musiques et Recherches op en de studio Métamorphoses d'Orphée (ondertussen bestaande uit meerdere studio's voorzien van de modernste middelen). Ze doceert nu aan het conservatorium te Mons.

Tijd en plaats van het gebeuren :

Concert acousmatique : Eerbetoon aan Annette Vande Gorne
Maandag 9 mei 2011 om 20.15 u
Flagey
- Studio 1
H.-Kruisplein
1050 Elsene (Brussel)
Gratis toegang

Meer info : www.flagey.be en www.musiques-recherches.be

Extra :
Annette Vande Gorne : www.electrocd.com, www.arsmusica.be, en.wikipedia.org en youtube
Cafe sonore : Portret Annette Vande Gorne op www.vpro.nl, 1/10/2003 (met audio)

Elders op Oorgetuige :
Focus op Annette Vande Gorne in Espace Senghor in Etterbeek, 24/04/2009

10:33 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

Born in the Sound of Rockets : noisy improvisaties uit het Oostblok

George Bagdasarov & Alexandr Vatagin Als klein joch zag George Bagdasarov in Kazakstan tal van raketten de ruimte ingaan. Het waren beelden die de man, die zich later tot experimenteel saxofonist zou ontpoppen, altijd zijn bijgebleven. Voor deze voorstelling besloot hij à l'improviste ook een paar muzikale raketten te lanceren, en daarvoor bundelt hij de krachten met de Oekraïense techno-cellist Alexandr Vatagin.

George Bagdasarov werd geboren in 1978 in een Armeens gezin. Na een reeks nomadische omzwervingen in Oost-Europa (onderwijl liep hij eventjes stage aan het Conservatorium van Moskou en de Sint-Petersburgse filmacademie) belandde hij uiteindelijk in Praag. Daar begon hij een blitzcarrière als saxofonist bij een psychedelische punkband maar hij ontpopte zich later via het pad van de conceptuele techno tot fulltime improvisator. Een groot deel van de elektronische apparatuur die hem daarbij van pas kon komen, vergaarde hij intussen op vlooienmarkten of tijdens nachtelijke ritten als taxichauffeur. De genres die hij aandoet, zijn jazz, noise en experimentele elektronica of een mengeling van de drie. Althans, wat de muziek betreft, want de man produceert vandaag de dag nog steeds films en beeldend werk.

Alexandr Vatagin stamt dan weer uit Jalta (Oekraïne, 1982) maar verhuisde in 1991 naar Oostenrijk. Daar kreeg hij op de relatief late leeftijd van 23 jaar - en geheel als autodidact - de principes van cello en contrabas onder de knie. Deels als producer, deels als singer-songwriter en deels als improvisator kamt hij met grote regelmaat de Weense experimentele muziekscène uit. Hij speelt mee in vier groepen: Port-Royal, Tupolev, Slon en het Werner Kitzmüller Trio. Tot nog toe heeft hij twee studio-albums uitgebracht bij Valeot Records en werd hij in 2009 door het Oostenrijkse kunsttijdschrift TheGap bij de 100 meestbelovende Oostenrijkse muziektalenten gerekend.

'Born in the Sound of Rockets' heet het projekt dat George en Alexandr in Logos komen voorstellen: een bonte mix van noise, improvisatie en gesofistikeerde grooves waarvan je reeds een voorproefje kan smaken als je surft naar jokebux.klingt.org

Tijd en plaats van het gebeuren :

New Media XV : Born in the Sound of Rockets
Maandag 9 mei 2011 om 20.00 u
Logos Tetraëder Gent

Bomastraat 26-28
9000 Gent

Meer info : www.logosfoundation.org

10:12 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

07/05/2011

Wibert Aerts creëert werk van drie jonge Vlaamse componisten in het Concertgebouw Brugge

Wibert Aerts "Een inwendige groei waarvan het verloop niet te voorspellen is", zo omschreef Pierre Boulez zijn eigen compositorische ideaal, verwijzend naar het werk van Johann Sebastian Bach. De Vlaamse violist Wibert Aerts (foto) vertolkt in zijn solorecital muziek van beide componisten. Anthèmes II van Boulez (voor viool en elektronica) groeide organisch uit de elektronische spatialisatie en figuratieve ontwikkeling van het oudere Anthèmes voor soloviool. De kiem van het stuk ligt echter in de historische vorm van de strofische psalmzetting, die bij Boulez in een hedendaagse gedaante verschijnt. Boulez' muziek wordt in dit concert gecombineerd met Bachs weergaloze Chaconne en zijn Ricercar a 3 uit Das Musikalische Opfer, bewerkt voor viool door Bram Van Camp. De 'scoop' komt van drie jonge Vlaamse componisten, die speciaal voor Wibert Aerts een gloednieuw werk schreven : Daan Janssens, Bram Van Camp en Mattijs Van Damme.

Er zit meer dan 250 jaar tussen de werken van Bach en Boulez. Toch delen beide componisten een fundamentele ambitie om met een viool solo een complexe, veelgelaagde muzikale textuur te realiseren. Drie jonge Vlaamse componisten namen Bachs en Boulez’ werken als referentiepunten voor hun creaties.

Johann Sebastian Bach schreef drie sonates en partita’s voor soloviool. Dit waren niet de eerste werken voor een soloviool zonder begeleiding, maar ze zetten de mogelijkheden voor het instrument wel op scherp. De manier waarop Bach erin slaagde om met een zogenaamd eenstemmig, melodisch instrument toch een veelgelaagde textuur bestaande uit melodie en (soms zelfs drieof vierstemmige) begeleiding neer te zetten is indrukwekkend. De partituur vraagt om virtuoze vertolkers die op hun viool die suggestie van meerstemmigheid effectief kunnen realiseren, maar toont ook een enorme compositiorische vindingrijkheid. De Chaconne uit de Partita in d geldt daarbij als het meest treffende voorbeeld. Hoewel de Partita in d de enige van de drie is die het traditionele patroon van een suite (een reeks gestileerde dansen) volgt (Allemande - Courante - Sarabande - Gigue), sluit het af met een monumentale Chaconne (variaties op een herhaalde reeks akkoorden). Deze overstijgt in lengte en in muzikale en speeltechnische complexiteit de voorafgaande delen en stuurt zo de partita een heel andere richting uit. De Chaconne staat hier naast een ander monument van Bachs contrapuntische meesterschap: het driestemmige Ricercar waarmee Bach zijn Musikalisches Opfer (1747) opende, hier in een bewerking voor soloviool van Bram Van Camp.

Bij Pierre Boulez is de meerstemmigheid niet langer een kwestie van suggestie, maar van technologie. In Anthèmes II (1997) wordt de viool live verveelvoudigd door elektronica, die aan de - op zich al veelgelaagde - solopartij nog verschillende niveaus toevoegt. Zoals zo vaak bij Boulez is dit werk met oudere composities verbonden. Een flard uit …explosante-fixe… (vanaf 1972) werkte Boulez uit tot Anthèmes voor viool solo (1991). In Anthèmes II neemt hij het materiaal uit Anthèmes als vertrekpunt, maar componeert het verder uit én geeft er letterlijk een nieuwe dimensie aan met de electronics. De violist speelt dus tegen een veelvoud van zichzelf, waarbij de electronics ook nog eens dienst doen als verlengstuk van de violist: het toevoegen van kleuren, filteren en vervormen van de vioolklank. Door het verdelen van de klanken over de luidsprekers wordt ook de (akoestische) ruimte een element dat de componist heel bewust kan controleren.

De jonge Vlaamse componisten die de confrontatie met Bach en Boulez aangaan, kunnen in hun schriftuur voor soloviool onmogelijk Bachs voorbeeld en de hoogstaande hedendaagse antwoorden daarop, van componisten als Boulez, naast zich neerleggen. Mattijs Van Damme componeerde Interview enkele jaren geleden voor violiste Patricia Kopatchinskaja en maakte een nieuwe versie van het stuk voor deze gelegenheid. De titel van het driedelige werk refereert volgens de componist aan een interview met zichzelf. De contrasterende delen tonen achtereenvolgens heel beknopt verschillende facetten van het vioolspel (en van de componist die zichzelf bevraagt?).

Improvisations van Bram Van Camp zoekt de vergelijking met Bachs werk heel bewust op. De titel lijkt iets anders te suggereren, maar improvisatie komt er in dit werk niet aan te pas. Wel nodigt de partituur de muzikant uit om te spelen met de gedrevenheid en levendigheid die een goede improviserende muzikant kenmerkt. Ook dit werk is een Chaconne: dezelfde harmonische basis (in dit geval een cyclus van 64 akkoorden – heel wat uitgebreider dan de beknoptere Chaconnecyclus zoals die bij Bach voorkomt) wordt herhaald en intussen voortdurend gevarieerd. Waar Bach nog vierstemmigheid suggereerde, gaat Van Camp een stapje verder door het technisch zo aan te pakken dat de violist in de meeste akkoorden een vijfstemmige textuur doet vermoeden.

Daan Janssens vertrekt vanuit een compleet ander uitgangspunt. In zijn (…sans titre...) (face à moi) II zoekt hij een toestand van onbeweeglijkheid op: noten verschijnen als geïsoleerde elementen. Gaandeweg blijkt dit een dynamisch proces, dat zich vooral in de speeltechniek laat voelen: in het begin worden de noten aangestreken ‘col legno’ (met het hout van de strijkstok), dit evolueert naar conventioneel aanstrijken met de haren van de boog en eindigt tenslotte in een afwisseling van beide. De geïsoleerde noten van het begin ruimen plaats voor dynamischere snelle trekjes tot op het einde de tegenstelling tussen statische en dynamische elementen terugkeert. De uitgepuurde benadering en de doordachte relatie tussen alle muzikale elementen plaatsen dit werk meer in de lijn van Boulez. Net als bij Boulez is ook bij Daan Janssens dit werk verwant aan zijn andere composities zoals (face à moi) I (voor solopiccolo) en het ingetrokken (face à moi) voor solofluit. Bovendien wijst het vooruit naar (…sans titre) II dat het materiaal van dit vioolwerk zal ‘vermenigvuldigen’ tot een werk voor strijkkwartet.

Programma :

  • Johann Sebastian Bach (1685-1750)
    - Chaconne, uit Partita in d BWV 1004
    - Ricercar a 3, uit Das musikalische Opfer (transcriptie voor soloviool door Bram Van Camp)
  • Pierre Boulez (1925), Anthèmes II, voor viool en live-electronics
  • Daan Janssens (1983), (…sans titre...) (face à moi) II, voor soloviool (2010) (creatie in opdracht van het Concertgebouw Brugge)
  • Bram Van Camp (1980), Improvisations, voor soloviool (2011) (creatie in opdracht van het Concertgebouw Brugge)
  • Mattijs Van Damme (1975), Interview (2011) (creatie van de nieuwe versie in opdracht van het Concertgebouw Brugge)

Tijd en plaats van het gebeuren :

Wibert Aerts : Bach, Boulez, Janssens, Van Camp, Van Damme
Zaterdag 7 mei 2011 om 20.00 u
(Inleiding door Maarten Beirens om 19.15 u )
Concertgebouw Brugge
't Zand 34
8000 Brugge

Meer info : www.concertgebouw.be en www.wibert-caridad.be

Bron : Tekst Maarten Beirens voor het Concertgebouw, Mei 2011

Extra :
Daan Janssens : www.daanjanssens.be en youtube
Bram Van Camp : www.bramvancamp.com en www.matrix-new-music.be
Pierre Boulez op brahms.ircam.fr, www.arsmusica.be en youtube
Pierre Boulez : veelzijdig revolutionair, Jan de Kruijff op www.musicalifeiten.nl

Beluister alvast dit fragment uit Anthèmes II van Pierre Boulez

19:05 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

05/05/2011

Klinkende Stad : vier Europese geluidskunstenaars in Kortrijk

Esther Venrooy Geluidskunst is de schemerzone waarin beeldende kunst, muziek en klank elkaar vinden. Het Festival van Vlaanderen Kortrijk is stichtend lid van het Europees netwerk 'Resonance', dat Europese geluidskunstenaars uitnodigt om nieuwe werken te creëren in Berlijn, Kortrijk en Maastricht. Van 7 tot en met 22 mei krijg je tijdens Klinkende Stad de eerste vier resultaten te zien. Maia Urstad (NO) en Paul Devens (NL) presenteren het werk dat ze vanaf april in Kortrijk maken. Pierre Berthet (BE) en Esther Venrooy (BE) tonen het werk dat ze eerder in Berlijn en Maastricht realiseerden.

'Extended Drops' is gebaseerd op twee eerdere werken van Pierre Berthet, 'Extended Loudspeakers' en 'Drops'. Zelfgemaakte luidsprekers brengen via een stalen draad geluidsvibraties over naar metalen keteltjes. In 'Extended Drops' weerklinken geluiden van traag vallende waterdruppels in dat netwerk. De druppelgeluiden en hun elektronische bewerking worden een bijzonder sfeervol, avontuurlijk en ruimtelijk percussieinstrument. 

Esther Venrooy (foto) is in het bijzonder gefascineerd door de fysieke en ruimtelijke eigenschappen van klank. Samen met architecte Ema Bonifacic creëert ze een architecturale geluidsinstallatie. Door de precieze plaatsing van het geluid onder een hellend vlak ontstaat een dialoog tussen haar compositie, de ruimte en de dagdagelijkse klanken uit de omgeving. Om het geluid en de vibraties ten volle te beleven is aanraken aanbevolen! De installatie nodigt uit om erop te gaan zitten, te liggen, te klimmen of ervan te glijden.

Fietsend door Kortrijk neemt Paul Devens geluiden op. Niet stilstaand, maar bewegend. Met een mobiele recorder rijdt hij doorheen de meest karakteristieke plaatsjes van de stad en brengt ze auditief in kaart. Door de voortdurende verplaatsing wordt een focus op één bepaald geluid vermeden en is er steeds een natuurlijke overgang van de ene klank naar de andere. Deze 'database' van geluiden staat centraal in een ruimtelijke installatie waarin het geluid ook continu wordt verschoven.

Radio is een steeds terugkerend element in Maia Urstad's installaties. In 'Meanwhile in Shanghai…' mengt Urstad de stemmen van omroepers die wereldwijd plaats en datum aankondigen met andere karakteristieke radiogeluiden. Zappend van kanaal naar kanaal kan je vanop je eigen plekje afstemmen op het dagelijkse ritme van de verschillende tijdzones. Nacht in Shanghai, dag in Kopenhagen, ieder uur van de klok heeft zijn eigen karakter. De polyfonie van stemmen, tonen en ruis vullen de kamer via tientallen opgehangen radio's, soms van ver en soms van dichtbij.

Elk van de gepresenteerde kunstenaars is ook performer. De opening van de tentoonstelling is de ideale gelegenheid om hen aan het werk te zien in vier korte concerten (20 à 30 min). Bij Pierre Berthet en Maia Urstad is hun installatie het voornaamste instrument, terwijl Esther Venrooy en Paul Devens je uitnodigen in een concertzaal.

Tijd en plaats van het gebeuren :

Festival van Vlaanderen Kortrijk - Klinkende Stad
Van zaterdag 7 tot en met zondag 22 mei 2011
Budatoren Kortrijk

Korte Kapucijnenstraat z/n
8500 Kortrijk

Meer info : www.festivalkortrijk.be
-----------------------
Openingsconcerten Klinkende Stad
Zaterdag 7 mai 2011 om 20.15 u
Budascoop Kortrijk

Kapucijnenstraat 10
8500 Kortrijk

Meer info : www.festivalkortrijk.be

Extra :
Pierre Berthet : www.pierre.berthet.be en youtube
Esther Venrooy : www.esthervenrooy.net, www.muziekcentrum.be en youtube
Paul Devens : www.pauldevens.nl en youtube
Maia Urstad : www.maia.no

Elders op Oorgetuige :
De Kortrijkse lente zit vol muziek met een frisse mix van klassiek, hedendaags en geluidskunst, 27/04/2011

Bekijk alvast de voorbereidingen van Maia Urstad voor Klinkende Stad in Kortrijk

Afstudeerproject jong talent Alexander Ponet in de Academiezaal Sint-Truiden

Alexander Ponet Alexander Ponet (1988) begon zijn muzikale opleiding reeds op jonge leeftijd. De eerste pianolessen kreeg hij van zijn moeder, pianolerares Regina Gilissen. Vanaf zijn vijfde volgde hij privéles piano bij Brigitte Timmermans en Frans Van Beveren. Zijn slagwerkopleiding kreeg hij achtereenvolgens van Jan Nihoul (Academie Tongeren), Werner Theunissen (Conservatorium Hasselt) en Aloïs Verbeeck (Kunsthumaniora Leuven). Reeds tijdens zijn studietijd aan het Conservatorium in Hasselt combineerde hij de instrumentale opleiding met een opleiding algemene muziektheorie bij Jos Cuppens. Aan de kunsthumaniora van het Lemmensinstituut in Leuven studeerde hij naast slagwerk en piano ook orgel bij zijn vader, Luc Ponet.

Sinds 2006 studeert Alexander aan het Koninklijk Vlaams Conservatorium in Antwerpen. Zijn leraars voor slagwerk zijn Carlo Willems en Koen Wilmaers. Hij legt er zich ook nog steeds toe op piano, bij Eliane Rodrigues, en volgt er orkestdirectie bij Ivo Venkov. Vanaf september 2010 combineert hij deze masteropleiding in Antwerpen met de specialisatie pauken bij Rainer Seegers (paukenist Berliner Philharmoniker) en dit aan de Hochschule der Künste in Zürich.  De voorbije jaren volgde hij masterclasses en privélessen bij internationaal gerenomeerde slagwerkers waaronder Raymond Curfs, Jan Pustjens, Luk Artois, Koen Plaetinck, Christopher Lamb, Markus Rhoten, Mike Quinn, David Searcy en Rainer Seegers.

Reeds op jonge leeftijd was het duidelijk dat Alexander over een opmerkelijk muzikaal en creatief talent beschikt. Al vanaf zijn eerste noten op de piano gaf hij immers blijk van een sterk gevoel voor het creatief, improvisatorisch omgaan met de muziektaal. Tegenwoordig staat hij dan ook bekend voor zijn geïnspireerde, virtuose improvisaties, zowel op vibrafoon, marimba als op piano. Hij componeerde reeds meerdere werken voor slagwerk en piano, muziek voor theaterproducties, etc..

Op internationale wedstrijden en festivals behaalde Alexander meerdere prijzen en onderscheidingen. In 2009  won hij de 3de prijs op de International Percussion Competition van het Italy PAS. In 2008 werd hij laureaat van de Forte-audities en in datzelfde jaar won hij (in duo met saxofonist Pieter Pellens) de 2e prijs op het Prinses Christina Concours. In 2006 behaalde hij een 1e prijs op de Dexia Classics in Brussel.    Als slagwerker en toetsenist werkte hij reeds samen met verscheidene professionele orkesten waaronder deFilharmonie (Antwerpen), de St-Petersburg Academic Symphony Orchestra (Rusland), De Vlaamse Opera (Antwerpen en Gent), het Nationaal Jeugd Orkest (Nederland), het symfonieorkest van de Koninklijke Muntschouwburg (Brussel), het orkest van de Zomeropera Alden Biesen en het Barockorchester und VocalEnsemble der Zürcher Hochschule der Kunste.                      

Op het programma staan werken van J. S. Bach, Takayoshi Yoshioka (Rhapsody, voor marimba, fluit, klarinet, kontrabas en drums), Chick Corea en Alexander Ponet zelf.

Tijd en plaats van het gebeuren :

Afstudeerproject jong talent : Alexander Ponet
Vrijdag 6 mei 2011 om 20.15 u
Academiezaal Sint-Truiden

Plankstraat 8
3800 Sint-Truiden
Gratis toegang

Meer info : www.villarte.eu

Bekijk alvast A. Nishimura's 'Duologue', gespeeld door Alexander Ponet tijdens zijn Openbare proef (Bachelor) aan het Koninklijk Vlaams Conservatorium Antwerpen (juni 2009)

12:37 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

Unieke ontmoeting tussen oost en west in Muziekcentrum de Bijloke Gent

Toru Takemitsu Japan en het westen. De twee ontmoeten elkaar geregeld, muzikaal zelfs op een heel intense manier. Componisten Toru Takemitsu (foto) en Toshio Hosokawa combineerden het Japanse mondorgel shô met westerse instrumenten, een niet alledaagse ontmoeting. Westerse componisten waagden zich op hun beurt op klassieke Japanse paden. De Vlaming Geert Logghe liet zich inspireren door één van de oudste stijlen 'tagaku' binnen de gagaku, de Japanse hofmuziek. Ook Giacinto Scelsi begaf zich na een intensieve samenwerking met de Japanse zangeres Michiko Hirayama op nieuwe paden. 'Khoom' werd één van zijn meest opmerkelijke composities, waarin de solostem in een zelf uitgevonden taal zingt.

Somei Satoh - Birds in Warped Time II
Somei Satoh werd geboren in Sendai in 1947. Zijn moeder was docente Japanse dans en zijn grootmoeder professor sangen, eer traditioneel Japans driesnarig instrumert. Op zijn vijftiende hoorde Satoh voor het eerst westerse muziek, maar pas op zijn achttiende raakte hij echt geïnteresseerd. Op het einde van de jaren zestig schreef hij muziek voor een twaalf uur durend multimediaprojekt getiteld 'Global Vision'. In 1973 componeerde hij Litania voor twee piano's er digital delay (of piano en bandopnemer), zijn eerste compositie waarin hij notenschrift gebruikte. Satoh's werken worden veelvuldig uitgevoerd in de Verenigde Staten, Europa en veel Aziatische landen. Omdat ze het postminimalisme vertegenwoordigen zijn Satoh's werken vooral populair in de VS.

'Birds in Warped Time II' opent met largzame portamenti - het glijden van de ene toon naar de andere - doorheen omringerde klanken, menig luisteraar voelt zich zeeziek worden. De rest van het werk is een lange cantilene met minimalistische twitters op de piano, een meditatie slechts één keer onderbroken door een climax (na ongeveer driekwart van de compositie).

Toshio Hosokawa - Cloudscapes - Moon night (shô en accordeon)
Toshio Hosokawa werd geboren te Hiroshima in 1955 en studeerde piano en compositie in Tokyo. Nadat hij de Koreaanse componist Isang Yun tijdens een bezoek aan Japan ontmoet had, ging hij in 1976 in West-Berlijn aan de Hochschule der Künste compositie studeren. Van 1983 tot 1986 was hij student compositie aan de Hochschule fûr Musik te Freiburg bij Klaus Huber en Brian Ferneyhough. Hosokawa begon in 1970 als vijftienjarige te componeren. Hij was toen al een jaar of twee geboeid door hedendaagse muziek. Hij vermeldt speciaal 'November Steps' van Toru Takemitsu, de grootste Japanse componist van de tweede helft van de twintigste eeuw. In 1970 bezocht Hosokawa de wereldtentoonstelling in Osaka, waar hij voor het eerst elektronische muziek hoorde in het Duitse paviljoen dat aan Stockhausen gewijd was.
Hosokawa geniet algemene erkenning en kreeg verschillende prijzen. Zijn muziek werd en wordt gespeeld op de belangrijkste grote festivals. Sinds 1990 is hij voordrachthouder van de Internationale Ferienkurse für Neue Musik in Darmstadt.
Van 1989 tot 1998 werkte hij in Japan als artistiek directeur van het jaarlijkse festival voor nieuwe muziek Akiyoshidai. Sinds 2001 is hij muziekdirecteur van het Takefu irternationaal muziekfestival. Zijn vaste woonplaats is de Duitse stad Meinz.

John Cage - The Wonderful Widow of 18 springs
John Cage is een van de meest tot de verbeelding sprekende en invloedrijke kunstenaars uit de Amerikaanse avantgarde van de tweede helft van de twintigste eeuw. Hij werd bekend als componist, maar was evenzeer graficus, dichter en essayist. In 1930-1931 vertrok Cage naar Frankrijk om er architectuur en muziek te studeren. Hij wou graag schrijver worder, maar de mentaliteit en structuur van een universiteit bevielen hem niet. Hij begon te schilderen en muziek te schrijven volgens mathematiscbe modellen, waarin het toeval niettemin een hoofdrol toebedacht werd.

Toeval kreeg geleidelijk aan een centrale rol toebedeeld in de composities van Cage. Hij was ervan overtuigd dat men klanker niet moest onderwerpen aan causale structuren, zoals gebruikelijk was in de westerse muziektreditie, maar dat men hun eigen expressie moest zien bloot te leggen. Dat gold ook voor geluiden uit het dagelijks leven, die hij in toenemende mate in zijn composities verwerkte. De toevalsoperaties ('aleatoriek', waarbij 'alea' dobbelsteen betekent) werden eerst alleen tijdens het componeren zelf gebruikt, in de vorm van het opgooien van muntjes, of het toepassen van de 'I Ching', maar later ook tijdens de uitvoeringen. Aan de musici werd steeds meer beslissingsvrijheid gelaten om, bijvoorbeeld, de tempi te bepalen of de tijdsduur, of de volgorde van de compositiedelen. Deze evolutie culmineerde in grafische pertituren die de uitvoerder naar eigen inzicht en vermogen kon interpreteren. Daarmee werd een verhouding tussen 'compositie' en 'uitvoering' geschapen waarbij het laatste de doorslaggevende factor werd. In 1958 introduceerde Cage deze ideeën in Europa (met Merce Cunningham), waarbij hij grote opschudding veroorzaakte. In de Verenigde Staten echter werden ze overgenomen door een hele generatie kunstenaars.

'The wonderful widow of eighteen springs' (1942, tekst van James Joyce) voor zangstem en gesloten piano is precies kort genoeg om boeiend te blijven. De zangstem gebruikt slechts twee tonen en de begeleiding wordt in dit geval getokkeld met de vingers op de gesloten piano (waarbij wel de pedaal gebruikt kan worden). 'Night by silentsailing night... Isabel Wildwood's eyes and primarose hair, quietly ...'

Toru Takemitsu - Distance (shô en hobo) / A Bird came down the walk
Het werk van Takemitsu (1930-1996) als comporist, leraar en schrijver heeft ongetwijfeld nieuwe banden gesmeed tussen de oosterse er de westerse wereld Toru Takemitsu ontwikkelde zich op compositorisch vlak grotendeels als autodidact. Gedurende WO II groeide zijn fascinatie voor westerse muziek, meer bepaald voor de kleur en de sonoriteit bij Debussy, voor de compacte vorm bij Webern er later ook voor de stijl van Olivier Messiaen. Zijn interesse voor de muziek van zijn vaderland Japan ontstond pas later. Hij verwierf internationale vermaardheid toen Igor Stravinsky zijn eerste grote werk, 'Requiem for String Orchestra' (1957), in 1959 als een meesterwerk bestempelde.

Het feit dat hij op compositorisch vlak grotendeels autodidact was liet hem toe zijn stijl vrij te ontwikkelen tot een persoonlijke en idiomatische taal die elementen uit de traditionele Japanse muziek vermengde met elementen uit de moderne westerse muziek Terwijl zijn eerste composities nog gekenmerkt waren door een expressieve stijl vol dissonanten, verminderde hij in zijn latere werken het klankvolume stelselmatig tot hij bereikte wat nu de specifieke Takemitsu-sound geroemd wordt, namelijk een zachte, gevoelige klank die ten dienste staat van een muziek die de stem nooit verheft en steeds kiest voor de middenpositie tussen de uitersten. Hij componeert om zijn eigen existentie te ontdekken en daardoor tevens zijn relatie te voelen met de medemens.
Toru Takemitsu heeft werken geschreven in de meest uiteerlopende genres, gaande van symfonische muziek over koormuziek, kamermuziek en elektronische muziek tot toneel- er filmmuziek. Hij overleed in 1996 voor de voltooiing van zijn eerste opera. Zorder te behoren tot een bepaalde school, zonder de druk van het westers modernisme heeft hij een onnavolgbare stijl geschapen die hem tot een unieke figuur maakt in de muziekwereld.

Takemitsu schreef 'Distance' in 1972 voor hobo en shô (mondorgel). De titel verwijst raar de fysieke afstand tusser beide uitvoerders, de grote intervallen tussen de verschillerde delen én de cortrasten in articulatie en klankvolume. Het cyclische tijdsverloop is typisch voor de Aziatische muziekcultuur.

'A bird came down the walk' componeerde hij in 1992 voor altvioliste Nobuko Imai. De altviool vertolkt verschillende keren het vogelthema uit zijn orkestwerk 'A Flock Descends into the Pentagonal Garden', telkens met subtiele kleurverschillen.

Giacinto Scelsi - Khoom
Giacinto Scelsi hield zich in zijn composities vooral bezig met de diepte van de klank (la profordeur du son), of wat hij noemde "de derde dimensie van de klank" naast de toonhoogte en de toonduur. Na een crisisperiode in de jaren veertig bekeerde Scelsi zich tot de oosterse filosofie, waardoor de klank in het middelpunt van zijn muzikale denken kwam te staan. In 1959 sloot hij een experimentele periode af, waarna een verdieping in de klank van zijn muziek ontstond. Alle facetter werden subtiel gevarieerd zorder ooit hun identiteit te verliezen. Varaf 1960 schreef Scelsi een groot aantal werken voor solostem, het resultaat van een intensieve samenwerking met de Japanese zargeres Michiko Hirayama. Dit aspect van zijn werk zou verder evolueren in de richting van kamermuziek met zijn cyclus 'Khoom' (1962). 'Khoom' is een van Scelsi's meest opmerkelijke composities, waarin de solostem geen woorden, maar vreemde, door de componist zelf uitgevonden, fonemen, klinkers er medeklinkers zingt. Eer onmiskenbare verwijzing naar het verre land waarnaar in de titel wordt verwezen. Deze 'Seven episodes of an unwritten story of love and death in a distant land' werden geschreven voor sopraan, hoorn. percussie en strijkkwartet maar de volledige bezetting wordt enkel in het vijfde deel gebruikt. Het werk werd opgedragen aan Michiko Hirayama.

Geert Logghe - Togaku
'Togaku' is de naam van één van de drie gangbare toonsystemen uit de Japanse hofmuziek (gagaku). Het werk is opgebouwd rond een geheel van zeven pentatonische reeksen die elk worden bijgekleurd door twee versieringsnoten. Geert Logghe was lange tijd geboeid door deze muziek. "Vroeger heb ik veel naar Japanse muziek geluisterd, vooral naar gagaku omdat dit zeer statische er bijzonder sobere muziek is. Net zoals in deze muziek heb ik in mijn compositie de hoeveelheid materiaal zeer beperkt gehouden. Alvorens aan dit werk te beginnen heb ik me grondig gedocumenteerd. Ik heb een aantal belangrijke theoretische werken doorgenomen in verbard met Japanse gagaku (vooral in het Duits bestaat er heel wat literatuur), en bovendien heb ik veel geluisterd naar deze muziek. Nochtans wil ik benadrukken dat ik geenszins de intentie had om Japarse muziek te schrijven, maar wel muziek die erdoor beïnvloed is."

In Togaku speelt heterofonie een belangrijke rol: de verschillende instrumenten omspelen eenzelfde melodisch gegeven. Het geheel klinkt daardoor als een weefsel waarin alle stemmen door elkaar heen vloeien.

Programma :

  • Somei Satoh, Birds in Warped Time II (1980)
  • Toshio Hosokawa, Cloudscapes - Moon Night (1998)
  • John Cage, The wonderful widow of eighteen springs (1942)
  • Toru Takemitsu, Distance (1972)
  • Toru Takemitsu, A Bird came down the Walk (1995)
  • Giacinto Scelsi, Khoom (1962)
  • Geert Logghe, Togaku (1994)

Tijd en plaats van het gebeuren :

Spectra Ensemble : East meets West - Reflecties op gagaku
Donderdag 5 mei 2011 om 20.00 u
(inleiding om 19.15 u )
Muziekcentrum de Bijloke Gent

Bijlokekaai 7
9000 Gent

Meer info : www.debijloke.be en www.spectraensemble.com

Bron : Tekst Johan Vanacker voor Muziekcentrum De Bijloke, mei 2011

Extra :
Somei Satoh op en.wikipedia.org, www.moderecords.com en youtube
Toshio Hosokawa op www.schott-music.com, www.karstenwitt.com, www.arsmusica.be en youtube
John Cage : www.johncage.info en youtube
Toru Takemitsu op en.wikipedia.org, www.themodernword.com en youtube
Giacinto Scelsi op www.arsmusica.be, brahms.ircam.fr en youtube
Fondazione Isabella Scelsi : www.scelsi.it
Giacinto Scelsi (1905 - 1988): Muzikaal aristocraat op www.musicalifeiten.nl
The Messenger: Giacinto Scelsi discovered a world in one note by Alex Ross, The New Yorker , 21/11/ 2005
Modern music: Scelsi, Todd M. McComb op www.medieval.org, 27/01/2000
Geert Logghe op www.muziekcentrum.be en www.matrix-new-music.be

Elders op Oorgetuige :
Tussen droom en werkelijkheid : wereldcreatie Matsukaze in de Munt, 27/04/2011
Toshio Hosakawa's tweede opera Hanjo in de Munt, 3/04/2011
Izumi Okubo en Audrey Gallez brengen werk voor 2 violen van Berio en Takemitsu, 1/03/2011
Khoom : een parcours vol uiteenlopende gevoelens, 24/10/2008
Aus der Ferne : Scelsi, Vivier en Henderickx, 11/03/2007

12:08 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

01/05/2011

Zefiro Torna & Brody Neuenschwander : Shadows, een meditatie over tijdelijkheid

Jeroen D'hoe Een kapel, dertien kaarsen. Eén voor één worden ze gedoofd. Ze symboliseren de twaalf apostelen die Christus verlaten alvorens hij sterft. Shadows is een muziektheatrale productie geïnspireerd op de Tenebrae-traditie en op de oosterse beleving van het spel der schaduwen. De muzikale compositie van Jeroen D'hoe (foto) vormt een cyclus van zeven 'songs', uitgevoerd door twee zangeressen, een luit- en viola da gambaspeler. Tekstkunstenaar Brody Neuenschwander creëert gedurende de voorstelling een kalligrafisch werk op de achterzijde van frames bespannen met Japans papier. Regisseuse Ingrid von Wantoch Rekowski schikt de elementen tot een intrigerend, minimalistisch ritueel. Bereid je voor op een buitenmuzikale ervaring in de Mechelse Minderbroederskerk.

Musicoloog Jeroen D'hoe (1968) bekwaamde zich als componist verder bij John Corigliano aan The Juilliard School (N.Y.). Hij won diverse prijzen, zoals de Compositiewedstrijd van de Koningin Elisabeth Wedstrijd, de Compositiewedstrijd van de Provincie Vlaams-Brabant en The Juilliard Composers Competition. D'hoe werkte eerder samen met Brody Neuenschwander, onder meer voor een soundscape voor ensemble en elektronica en voor een audiovisuele installatie. Met groot respect voor de traditie, maar met gezonde nieuwsgierigheid naar het nieuwe, streeft hij ernaar een directe expressiviteit en communicatie met het publiek te combineren met een brede en technische vormgeving: een werk moet ontroeren, structureel en formeel herkenbaar, maar technisch verrassend zijn. Jeroen D'hoe is momenteel docent compositie, muziekanalyse en muziekgeschiedenis en artistiek onderzoeker aan het Lemmensinstituut en docent compositie en muziekgeschiedenis aan het Utrechts Conservatorium. 

Jeroen D'hoe's idioom bestaat in essentie uit twee bestanddelen: enerzijds haalt hij inspiratie uit de compositietechnische vernieuwingen die componisten de voorbije decennia doorvoerden, en anderzijds is er een sterke band met de traditie. Hij voelt bovendien een grote affiniteit met twintigste-eeuwse componisten als Charles Ives, Aaron Copland, Witold Lutoslawski, György Ligeti en John Corigliano. Zijn roots liggen in het algemeen in het grote symfonische repertoire met een directe expressiviteit. Daarnaast vermeldt Jeroen D'hoe het grote belang van zijn opleiding als musicoloog en het onderzoekswerk dat hij aansluitend deed. Ze zijn even essentieel als zijn puur muzikale opleiding. Hij stelt dat een historisch, esthetische en analytisch perspectief - vanuit de musicologie - een noodzakelijke background geeft voor compositie. Hij streeft dan ook naar een ideale wisselwerking tussen het artistieke en het wetenschappelijke.

De meeste composities van Jeroen D'hoe's werden in opdracht geschreven. Op de vraag of hij zichzelf beschouwt als componist ten dienste van een opdrachtgever, of een componist die voor zichzelf schrijft, antwoordde de componist: "De intrinsieke interesse en motivatie van de componist om een bepaald werk te schrijven is uiteraard van wezenlijk belang voor het creatieve proces. Een compositieopdracht (en daaraan gekoppeld de uitvoeringsmogelijkheden) maken mee mogelijk dat een compositie en een bepaalde visie die er aan ten grondslag ligt, een publiek bereikt. De gestelde vraag bevat mijns inziens niet noodzakelijk aan elkaar tegengestelde waarden. Beide kunnen perfect samengaan en de meerwaarde hiervan voor zowel de opdrachtgever, het publiek als de componist ligt voor de hand." (*)

De Texaan Brody Neuenschwander (1958) is tekstkunstenaar en kalligraaf. Zijn werk neemt heel diverse vormen aan: van collages tot schilderijen, video's en installaties. Zijn werk wordt tentoongesteld in Europa, de Verenigde Staten en Japan. In 1989 begon Neuenschwander aan een twintig jaar durende samenwerking met regisseur Peter Greenaway, onder andere voor de films 'Prospero's Books' en 'The Pillow Book'. Neuenschwander werkte reeds eerder samen met componist Jeroen D'hoe: in 2007 creëerden ze 'SKIN', een soundscape met video-installatie voor het Memlingmuseum in Brugge. In 2009 maakten ze 'Change Ringing', een permanente video-installatie voor de Sint-Romboutstoren in Mechelen. Neuenschwanders werk probeert de kloof te dichten tussen conceptuele kunst en de daad van het tekenen, schilderen en schrijven. Zowel medium als boodschap zijn betrokken in een dialectiek tussen de kunstenaar en zijn ervaring van de wereld.  

Tijd en plaats van het gebeuren :

Zefiro Torna & Brody Neuenschwander : Shadows
Donderdag 5 mei 2011 om 21.00 u
Cultuurcentrum Mechelen
- Minderbroederscomplex
Minderbroedersgang 5
2800 Mechelen

Meer info : www.festivalmechelen.be en www.zefirotorna.be

Extra :
Jeroen D'hoe : www.jeroendhoe.org, nl.wikipedia.org, www.muziekcentrum.be en www.matrix-new-music.be (*)

Elders op Oorgetuige :
Mechelen hoort Stemmen : vocaal feestgewoel in de Dijlestad, 21/04/2011

22:37 Gepost in Concert, Festival, Muziek | Permalink |  Facebook