14/06/2011

Parcours : laatste wereldcreatie van Annelies Van Parys voor de zomerstop

Parcours in de Stad Op 17 en 18 juni kan je getuige zijn van de laatste wereldcreatie van Annelies Van Parys voor de zomerstop. De virtuoze blokfluitist Jan Van Hoecke zal in haar recentste werk PARCOURS een dialoog aangaan met water(!), electronics (studio Champ d'Action: Jasper Braet) en... de vormgeving van Anneleen De Causmaecker voor wie deze voorstelling tevens haar masterproef is. Het wordt ongetwijfeld een bijzondere muziektheatrale voorstelling die werd mogelijk gemaakt dankzij studio Champ d'Action en dhr. Guy Van Mechelen.

Anneleen De Causmaecker : "In dit masterproject onderzoek ik hoe beeld en muziek en mens en ruimte zich verhouden. Hoe kunnen deze vier spelers in dialoog komen zodat de verhoudingen kloppen, zodat een beeld gecreëerd wordt waarbij de ervaring totaal is. Het beeld moet de muziek weerspiegelen.
Doorheen het jaar richt ik enkele momenten in, Sequences. Per Sequence breng ik de vier elementen samen en probeer ze te combineren tot een coherent geheel. Het eindresultaat zal Parcours heten, een geënsceneerd concert voor soloblokfluit, electronics en water. De compositie en de vormgeving ontstaan parallel, waardoor interactie en kruisbestuiving mogelijk is.
Het beeld behelst een kostuum dat in symbiose gaat met de ruimte. Beide zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden. De één is niet heel zonder de ander."

Tijd en plaats van het gebeuren :

Masterspresentaties Theaterkostuum
Vrijdag 17 en zaterdag 18 juni 2011, telkens vanaf 18.00 u
Jan Van Hoecke en Champ d'Action : Annelies Van Parys, PARCOURS
Vrijdag 17 en zaterdag 18 juni 2011, telkens om 21.00 u en om 22.00 u
't Werkhuys Antwerpen

Zegelstraat 13
2140 Antwerpen

Meer info : www.theaterkostuum.com en www.champdaction.be

De voorstellingen duren telkens een twintigtal minuten. De toegang is gratis, maar het is wel aangewezen om te reserveren (met vermelding van: masterpresentatie Theaterkostuum) via elsje.vandeneynden@artesis.be

Extra :
Annelies Van Parys : www.anneliesvanparys.be , anneliesvanparys.spaces.live.com, www.matrix-new-music.be en youtube
Jan Van Hoecke : www.janvanhoecke.com
Anneleen De Causmaecker op anneleendc.wordpress.com

Elders op Oorgetuige :
Espace Senghor plaatst Annelies Van Parys in de kijker, 25/03/2011

16:41 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

10/06/2011

Spectra brengt werk van André Laporte, Luc Brewaeys en Lucien Posman in Brussel

André Laporte Het Centrum voor Europese Cultuur (CEC) en de Klasse van de Kunsten van de Koninklijke Vlaamse Academie brengen hun componisten in concert. Op woensdag 15 juni 2011 zal het Spectra Ensemble onder leiding van Filip Rathé werk uitvoeren van André Laporte (foto), Luc Brewaeys en Lucien Posman. Zij zijn alle drie lid van de Klasse Kunsten en zullen ook toelichting geven bij hun werk.

André Laporte - Litanie con epitaffio
André Laporte
over 'Litanie con epitaffio' : "Litanie con epitaffio (Litanieën met grafschrift) werd tijdens de zomer '94 gecomponeerd als gelegenheidswerk in opdracht van het SPECTRA Ensemble, en werd opgedragen aan de nagedachtenis van vier reeds overleden vrienden-componisten, allen gewezen leden van de in de zestiger jaren opgerichte groep Spectra: Karel Goeyvaerts (+ 1993), Raymond Baervoets (+ 1989), Louis De Meester (+ 1987) en Norbert Rosseau (+ 1975). Qua vorm is het stuk opgevat als een reeks korte strofen met afwisselend streng ritmisch of vrij improvisatorisch karakter. Het gebruik van repetitieve elementen met geleidelijke op- en afbouw verwijst naar het type "litanie" zoals het o.m. door Karel Goeyvaerts in zijn later werk veelvuldig werd aangewend .
Binnen het complex van zeven instrumenten speelt de piano een centrale en dominerende rol; aan de overige partners wordt een beurtelings ondergeschikte of zelfstandige opdracht toegemeten: het slagwerk (vooral vibrafoon en tom-toms) als evenwaardig solist; fluit en basklarinet overwegend in duo-constellatie; het strijktrio steeds als compacte formatie. De litanie-achtige gedeelten leiden enkele keren naar uitgesproken hymnische momenten, elders weer worden zij gevolgd door meer verstilde meditaties. Tot deze laatste behoort ook het slotdeel (epitaffio) waarbij de in tonen omgezette klinkers uit de naam " Karel Goeyvaerts" (A E G E A E) het ultiem uitlopend motief vormen in de fluitpartij. De bij theoretische discussies veelvuldig aangehaalde tegenstellingen tussen tonaal en atonaal, modaal en serieel zijn hier vrijwel totaal opgeheven of probleemloos met elkaar verzoend."

Luc Brewaeys - Cardhu
Brewaeys' composities stoelen op het principe van de spectrale muziek, waarbij de boventoonspectra van klanken niet alleen het uitgangspunt zijn voor de constructie van akkoorden en melodieën, maar ook voor klankkleur, speeltechnieken en instrumentatie. Frappant is bovendien het exuberante, spectaculaire karakter van Brewaeys’ muziek, die opvalt door haar retorische en theatrale schrijfwijze. Naast deze extraverte trekjes valt de stringent mathematische tijdsconstructie van zijn werk des te meer op, al staat deze strenge opbouw nooit het expressieve karakter van zijn muziek in de weg. Zij is er misschien zelfs de voorwaarde voor. Muziek van een extravert theaterman.
Met 'Cardhu' zorgde Luc Brewaeys voor een nieuw 'whisky-werk' in opdracht van Transit 2008. Een meesterwerk, genoemd naar de single malt van de Cardhu distilleerderij. Een Speyside whisky met geuren en toetsen van honing, vers fruit, bloemen en vanille.
Luc Brewaeys
: "Cardhu is het voorlaatste werk in mijn reeks van composities die de naam van een single malt whisky dragen. Het is geschreven voor acht muzikanten en is - in de eerste plaats - een verdere exploratie van de spectraal-harmonische eigenschappen die ik - in zekere zin - ontdekte in mijn opera L'uomo dal fiore in bocca zo'n twee jaar geleden. De muziek is in wezen nog steeds spectraal, maar ik breid de harmonieën uit door."

Lucien Posman - Book of Thel
Lucien Posman (1952) is een voorvechter van 'neonormaliteit' in de wereld van de moderne muziek. Zijn muziek kan tot het postmodernisme worden gerekend. In zijn latere werken hanteert hij de Toonklok-compositiemethode van Peter Schat. Posmans oeuvre omvat een zestigtal werken, waaronder een symfonie, een opera, kamermuziek voor diverse bezettingen en een relatief groot aantal vocale werken, vooral op teksten van William Blake.

Posmans Blake-werken vormen het belangrijkste deel van zijn oeuvre. Zij omvatten zes cantates, zes koorliederen en 25 Songs of Experience. Het symbolische van Blake's filosofische teksten wordt muzikaal weergegeven d.m.v. een beperkt aantal ideeën die consequent worden volgehouden. De spanningscurve van de - direct aansprekende - muziek omschrijft hijzelf als "neonormaal-retorisch".
Tot zijn omvangrijkste vocale werken sinds 2000 behoren enkele cantates op Blaketeksten zoals 'The Book of Los' en 'The Book of Thel'. The Book of Thel voor zang en klein instrumentaal ensemble (2001), is een cantate die de frustratie bezingt van een ongeboren ziel en haar confrontatie met het aardse bestaan. Parallel met de tekstinhoud hanteert Posman hierin ook een brede gamma van expressiemogelijkheden waartoe zowel de volmaakte drieklank als kwarttonen behoren.

Programma :

  • André Laporte, Litanie con epitaffio (1994)
  • Luc Brewaeys, Cardhu (2008)
  • Lucien Posman, Book of Thel (2001)

Tijd en plaats van het gebeuren :

Spectra Ensemble : André Laporte, Luc Brewaeys, Lucien Posman
Woensdag 15 juni 2011 om 19.00 u
KVAB - Paleis der Academiën Brussel

Hertogsstraat 1
1000 Brussel

Meer info : www.spectraensemble.com en www.kvab.be

Extra :
André Laporte : www.matrix-new-music.be, www.cebedem.be en www.muziekcentrum.be
Luc Brewaeys : www.lucbrewaeys.com, www.matrix-new-music.be en youtube
Lucien Posman op www.matrix-new-music.be

Elders op Oorgetuige :
Spectra trekt naar het Ministerie van de Franse Gemeenschap met werk van Fafchamps, Brewaeys en Kurtág, 20/03/2011
Antwerps Conservatorium plaatst Lucien Posman in de kijker, 5/05/2008
75 jaar André Laporte en Lucien Goethals, 17/11/2006

23:02 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

The Best Of Tango : 's werelds populairste paringsdans voor en door Mens & Machine in Logos

Tango Stichting Logos heeft haar passie voor de meest gestileerde paringsdans nimmer onder stoelen of banken gestoken. Ze componeren, arrangeren, zingen en dansen de tango anno 2011 dan ook als nooit tevoren. Ditmaal zijn ze toe aan maar liefst de zevende editie op rij, en daarvoor hebben ze uit het repertoire het neusje van de zalm opgediept. Laat je verrassen door The Best Of Tango, met zes professionele dansers die het opnemen tegen een slordige 48 muziekrobots.

Dat ze bij Logos een niet aflatende voorliefde voor tango hebben, zal inmiddels niemand meer verbazen. Dat sommigen onder hen de dans met verve praktiseren, evenmin. En al zeker niet dat ze in de loop der jaren een uitgebreide database hebben samengesteld van gearrangeerde midifiles. In die database steken tango's van divers pluimage: stokoude ballroom tango's, tango nuevo op het scherp van de snee, metrische hoogstandjes waar je zich naar believen een beroerte op kan pivoteren, sentimentele meezingers, zwoele habanera's, hitsige milonga's...Kortom, voor elk wat wils, en dat alles zeer eclektisch naast elkaar.

Ze begonnen in 2004 met het allereerste RoboTango-concert en hebben sedertdien jaarlijks een kant-en-klare special afgeleverd rond dat thema. Een heuse geschiedenis is er uit voortgegroeid. Dus dachten ze: waarom dit jaar niet eens een Best Of geven van alle verrichte arbeid ? Ze hebben voor de gelegenheid overlopen wat er de voorbije jaren de meeste indruk maakte, en gingen voor niets minder dan kwaliteit. Waarom ? Omdat de tango veel gezichten heeft en hen allemaal blijft inspireren. Omdat ze gewoonweg hoúden van deze gestileerde paringsdans. Omdat het - de woorden van kronikeuse Ana Sebastián indachtig - een droevige gedachte is waarop gedanst wordt. <M&M> The Best Of Tango presenteert dan ook het neusje van de zalm, met eigen produkties van Sebastian Bradt en arrangementen van onder meer Piazzolla, Satie, Rodriguez, Gann, Troilo, Villoldo, Gardell, Greco, di Giusto en vele anderen. De show wordt uiteraard live gedanst, en daarvoor doen ze beroep op professionele danskoppels zoals Isolde Audooren & Jean Vinclair, Moniek Darge & Godfried-Willem Raes en Charlotte Van Wouwe & Jan Haegens.

Tijd en plaats van het gebeuren :

M&M The Best Of Tango
Donderdag 16 juni 2011 om 20.00 u
Logos Tetraëder Gent

Bomastraat 26-28
9000 Gent

Meer info : www.logosfoundation.org

21:19 Gepost in Concert, Dans, Muziek | Permalink |  Facebook

09/06/2011

Adeena Karasick & bill bissett : twee generaties Canadese klankkunstenaars in Logos

bill bissett bill bissett (foto) staat erom bekend dat hij de Engelse spelling helemaal overhoop gooit. Deze grote naam uit de alternatieve Canadese poëzie chant, zingt en schildert zijn gedichten. In Gent treedt hij op met de multimediale dichteres Adeena Karasick die op haar beurt werkt vanuit 'an urban, Jewish, feminist aesthetic' en een hevige crush op Osama Bin Laden ...

Adeena Karasick is een New Yorks dichter, media-artiest en prijswinnend auteur van spraakmakende wellsellers zoals 'Amuse Bouche: Tasty Treats for the Mouth' (2009), 'The House That Hijack Built' (2004), 'The Arugula Fugues' (2001), 'Dyssemia Sleaze' (2000), 'Genrecide' (1996), 'Mêmewars' (1994) en 'The Empress Has No Closure' (1992). Haar poëzie wordt gebrandmerkt door wat ze zelf omschrijft als een 'urban, Jewish, feminist aesthetic' en is doordrongen van een zekere dosis zwarte humor die de grenzen van taal en haar betekenis liefdevol aftast. Het is voorts veelgelaagd, het barst van de dubbele bodems en is buitengewoon energiek om lezen.

Karasick wordt wereldwijd gevraagd en publiceert geregeld artikels, recensies en schotschriften over hedendaagse poëzie. En voor wie alsnog aan haar capaciteiten zou twijfelen: deze grande dame mag zich Professor of Global Literature noemen aan St. John's University in New York.

Er zijn veel benamingen voor een man als bill bissett (zijn echte naam wordt nooit ofte nimmer met hoofdletters gespeld): schrijver, dichter, visionair, sjamaan, profeet, one man civilization (volgens James Reaney), my astral twin (volgens Margaret Atwood) of simpelweg The greatest living poet today (dixit Jack Kerouac, indertijd in Paris Review). Feit is dat deze Canadese dichter-performer in 1939 het levenslicht zag in Halifax (Nova Scotia) als William Frederick Bissett. 72 Jaar na dato is hij uitgegroeid tot een cultfiguur zonder weerga met een volkomen anticonventionele stijl.

In de jaren '50 van de vorige eeuw studeerde hij aan Dalhousie University en vervolgens aan The University of British Columbia. Niet voor lang echter, want de man brak voortijdig zijn studies af om zich in de oceaan der freelancers te gooien, een poging om zich als artiest te ontpoppen zonder enige beïnvloeding door academische conventies. Wanneer hij zich in de zestiger jaren in Vancouver (British Columbia) vestigt, houdt hij financieel het hoofd boven water als redacteur van het poëzie-orgaan blew ointment press, waarmee hij werk publiceert van jonge aanstormende talenten als bpNichol, Cathy Ford, Steve McCaffery en Beth Jankola. bissett Is wellicht het meest berucht geworden door zijn unieke spellingswijze en de bizarre visuele elementen waarmee hij zijn werk doorspekt.

Een dichtbundel van zijn hand lezen (een van de 70 volumes die hij inmiddels op zijn palmares heeft staan) staat gelijk aan het ondernemen van een expeditietrip in een irrationele taaljungle waarbij de landkaart zelf bol staat van de spelfouten. Ook zijn performances zijn memorabel te noemen, met vooral veel 'concrete sound'- poetry, klankeffekten, chanting, blootsvoets dansen en het bespelen van maraka's. De inhoud van zijn werk meandert tussen het mondaine en het mystieke, tussen het humoristische en het sentimentele, en suddert bovenal in een merkwaardig sausje van (linkse?) maatschappijkritiek.

Tijd en plaats van het gebeuren :

Adeena Karasick & bill bissett
Maandag 13 juni 2011 om 20.00 u
Logos Tetraëder Gent

Bomastraat 26-28
9000 Gent

Meer info : www.logosfoundation.org 

Extra :
Adeena Karasick op youtube
bill bissett : www.billbissett.com, en.wikipedia.org en www.youtube.com

16:34 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

01/06/2011

René Mogensen & Nicolas Deletaille in Logos : een voorstelling met een hoog gamegehalte

Rene Mogensen Multimedia troef op het openingsconcert van deze maand in Logos : de Deense componist-saxofonist Rene Mogensen (foto) krijgt carte blanche om zich uit te leven op traditionele Cypriotische muziek en op de M&M robots, maar evengoed op computergames. Samen met de Franse arpeggionist/cellist Nicolas Deletaille meandert Mogensen tussen interactive environments en feedback loops om ettelijke zintuigen bij jou te prikkelen. Een voorstelling met een hoog gamegehalte.

De Deense komponist-saxofonist Rene Mogensen is van vele markten thuis. Zijn veelgelaagde output omvat onder meer muziek voor kamerorkesten, solostukken, jazzcomposities, dansstukken, hoorspelen, theaterprodukties en installaties. Als saxofonist toerde hij rond in Europa en de USA en in New York leidde hij zelfs even een eigen ensemble in de periode 1991-2001. De prijzen die hem in de loop der jaren in handen vielen, kwamen van onder meer de Yvar Mikhashoff Trust for New Music, the Eubie Blake Fund, the John Anson Kittredge Fund, Meet the Composer, the Danish Arts Foundation en vele andere. Hij bezit tevens een master in elektronische muziek aan de koninklijke academie in Aarhus (Denemarken).

Zijn 'All Numbers Language' voor cello en interaktief computercircuit is een multimediaal stuk 'kamermuziek' waarin alles draait rond visuele impressies, symbolische tekens, muziek, computergeluid en menselijke performance. De partituur van de cellist bestaat uit enkele losse (en goed vermomde) citaten uit de cello solo-literatuur van de 20ste eeuw, maar bundelt zich naar het einde toe in een consistente eklektische mix. De videoprojekties die daarbij horen, zijn van de hand van Johan Lievens en zijn volkomen realtime, i.e. voor 100% afhankelijk van de geanalyseerde input van de cellist.

Salamis is een site aan de oostkust van Cyprus en was een belangrijk handels- (en oorlogs-)centrum in de Oudheid. Vandaag de dag is het een unieke trekpleister voor archeologen. Mogensen bezocht de plek in maart vorig jaar en raakte sterk onder de indruk van de oude ruïnes. 'Salamis Dances', het stuk dat hij daarrond componeerde, swingt heen en weer tussen referenties aan traditionele Cypriotische volksmuziek en een eigentijdse toonspraak, waarbij de sfeer van de lange geschiedenis van Salamis op een stilistisch enigzins dubbelzinnige wijze wordt opgeroepen.

De arpeggione is een in 1823 door de Weense vioolbouwer J. G. Staufer ontworpen kruising tussen een gitaar en een cello. In 'Walls of Nicosia' is een belangrijke rol weggelegd voor dit instrument, dat zich een weg vreet tussen brokken dodecafonie, flarden folkloristische tunes en virtuele elektroakoestische ruïnes. Hier en daar duikt een timbre op dat aan Berio, Ligeti of Harvey refereert, maar dat is slechts muzikaal toerisme. 'Walls of Nicosia' is en blijft een compositieopdracht van het Statens Kunstfond uit 2010.

In 'Details of Spaces' is het de beurt aan de saxofoon om een wandeling te maken doorheen vijf elektroakoestische environments. Realtime analyse van wat de saxofonist inspeelt, wordt gebruikt om op hun beurt die environments mee te beïnvloeden. Op die manier wordt een feedback loop gesmeed tussen uitvoerder (die zijn output via de luidsprekers hoort klinken) en de apparatuur (die de input van de saxofoon analyseert).

Afsluiter 'Game Dialogue' is opnieuw de interaktie zelve, ditmaal tussen beide solisten en de computer. Dit stuk is, de projekttitel indachtig, het meest game-georiënteerd. De musici bevinden zich immers alweer in een virtueel environment (simpeler gesteld: een driedimensionele matrix van mogelijke situaties) terwijl de computer hun input analyseert. De muzikale keuzes die zij maken, bepalen het verdere verloop van het spel. Het stuk wordt in twee versies gebracht: de resultaten van versie 1 worden in het computergeheugen opgeslagen en dienen als vertrekpunt voor versie 2.

Cellist Nicolas Deletaille studeerde in Brussel en in de USA. Als uitvoerend musicus is hij vast lid bij Mendelssohn Ensemble en Rosamonde String Quartet en als studiomuzikant nam hij reeds Bachs integrale cellosuites op, evenals Beethovens cellosonates en enkele grote repertoirestukken van Kodály, Cassadó, Ysaÿe en Ligeti. Pas in een later stadium ging hij zich specialiseren in de arpeggione, na opname van Schubert's Arpeggione Sonata. Zoals zoveel solisten die hun instrument in een 21ste-eeuwse muzikale context willen profileren, creërde hij reeds meer dan 50 werken die speciaal voor hem geschreven werden.

Programma :

  • Salamis Dances (arpeggione solo)
  • Walls of Nicosia (arpeggione & computer)
  • The Swarm Breaks Through the Net (<M&M> robots)
  • Details of Spaces (sax & computer)
  • Game Dialogue (game 1) (sax & computer) - creatie
  • Game Dialogue (game 2) (sax, cello & computer)
  • All Numbers Language (cello & computer)

Tijd en plaats van het gebeuren :

New Media XVI - Game Dialogue : René Mogensen & Nicolas Deletaille
Woensdag 8 juni 2011 om 20.00 u
Logos Tetraëder Gent

Bomastraat 26-28
9000 Gent

Meer info : www.logosfoundation.org 

Extra :
René Mogensen : www.myspace.com/ReneMogensen
Nicolas Deletaille : www.nicolasdeletaille.com

17:47 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

31/05/2011

Jonge gitarist Nico Couck maakt solodebuut met virtuoos recital in Hamme

Nico Couck Zondag maakt de jonge gitarist Nico Couck (foto) zijn solodebuut met een virtuoos recital. Nico studeert momenteel bij Roland Broux aan het Koninklijk Conservatorium Antwerpen en kaapte vorig jaar de tweede prijs weg in het Nationaal Concours Klassieke Gitaar georganiseerd
door Rotary Brussel. Het programma van dit recital is min of meer een staalkaart van de klassieke gitaar. Er zullen vier werken gespeeld worden, waarin de vele facetten van het instrument te zien/horen zijn. Eerst krijg je twee werken die je tot de lichte klassieke muziek kan rekenen. De laatste twee werken zijn werken waarin de architectuur en het abstracte centraal staan : de Suite in a BWV 995 van Bach en het monumentale Sequenza XI van Luciano Berio.

In 1958 schreef Luciano Berio zijn eerste 'Sequenza' voor fluit solo. Dit stuk is het eerste ooit dat proportioneel werd genoteerd. Er wordt geen gebruik gemaakt van uitgeschreven ritmes maar de afstand tussen de noten bepaalt de tijdsspanne ertussen. Jammer genoeg slaagde volgens Berio geen enkele fluitist erin dit juist te interpreteren en later schreef hij een tweede versie met ritmes. Sinds de Sequenza voor fluit zijn de in totaal 14 Sequenza's de rode draad in zijn oeuvre gebleven. Berio schreef de Sequenza's voor de meest uiteenlopende solo-instrumenten, waarbij hij de expressieve en technische mogelijkheden van het betreffende instrument onderzocht. Berio's Sequenza's worden gekenmerkt door hun extreme virtuositeit, die altijd boeiend, vaak theatraal, maar nooit oppervlakkig is. Hij gebruikt zijn verbeelding om het instrument uit zijn rolpatroon te halen en het te laten herboren worden tot een nieuw wezen, met bredere expressiemogelijkheden die het klankpatroon en de luistergewoonten van het publiek in de war sturen.

Programma :

  • Fernando Sor, Introductie en variaties op een thema van Mozart, op. 9
  • Carlos Rivera, Whirler of the Dance (1998)
  • Johann Sebastian Bach, Suite in a, BWV 995
  • Luciano Berio, Sequenza XI (1988)

Tijd en plaats van het gebeuren :

Gitaarrecital Nico Couck
Zondag 5 juni 2011 om 16.00 u
ID+Art Hamme

Sint-Jansstraat 27
9220 Hamme

Extra :
Carlos Rivera : www.riveramusic.net
Luciano Berio op www.compositiontoday.com, www.themodernword.com, brahms.ircam.fr, www.arsmusica.be (*) en youtube
Portret Luciano Berio, J-L Plouvier op www.ictus.be
Luciano Berio (1925 - 2003): Duivelskunstenaar, Jan de Kruijff op www.musicalifeiten.nl
Luciano Berio, Sequenza XI op en.wikipedia.org
A Polyphonic Mode of Listening: Luciano Berio's Sequenza XI for Guitar, Mark David Porcaro op www.unc.edu, 2003

Elders op Oorgetuige :
Eerste Biënnale van het Belgisch Genootschap voor Muziekanalyse in het kader van Luciano Berio's Sequenza's voor soloinstrumenten, 20/03/2011
Ensemble 21 brengt eerbetoon aan Luciano Berio, 23/07/2011

Beluister alvast Luciano Berio's Sequenza XI (1988) voor gitaar, gespeeld door Nico Couck tijdens LAbO III, maart 2011

15:25 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

Integrale uitvoering van de strijkkwartetten van Helmut Lachenmann tijdens Hölderlinweekend in Brugge

Helmut Lachenmann Dit weekend kan je in het Concertgebouw Brugge terecht voor een integrale uitvoering van de strijkkwartetten van Helmut Lachenmann (foto), één van de belangrijkste componisten van het moment. Tijdens het Hölderlinweekend speelt het Danel Kwartet zijn drie grote kwartetten, samen met werk van Beethoven, Nono en Schumann. Het Hölderlinweekend begint op vrijdag 3 juni met een afzonderlijke lecture-performance door pianist Jan Michiels. Op zaterdagnamiddag is er een gesprek met Helmut Lachenmann gevolgd door een concert. Zaterdagavond is er opnieuw een concert, net als op zondagvoormiddag. Het concert van de zondagnamiddag wordt voorafgegaan door een lezing door Stefan Hertmans over 'Hölderlin en de goden van onze tijd'.

Voor romantische componisten was Beethoven een god. Hij was de 'Einzelgänger' die het wezenlijke kenmerk van goede muziek had gerealiseerd : originaliteit. "Vrijheid, verdergaan is in de kunst, net als in de hele schepping, het doel", schreef Beethoven ooit in de lijn van het Duitse idealisme van de jonge Friedrich Hölderlin - één van de belangrijkste dichters van de Duitse romantiek - die in zijn roman 'Hyperion' toonde hoe echte vrijheid slechts door schoonheid wordt verwezenlijkt. De muzikale weg die Beethoven insloeg, werd in de negentiende eeuw gevolgd door Schumann en veel later ook nog door hedendaagse componisten als Helmut Lachenmann en Luigi Nono. Net als Schumann in zijn strijkkwartet in F, alludeerde Nono aan een van Beethovens late kwartetten in zijn door Hölderlin geïnspireerde 'Fragmente - Stille, an Diotima'. Beethovens muzikale drang naar vernieuwing en zijn prometheïsche geloof dat kunst de wereld kon veranderen, ging gepaard met een klassiek vormgevoel. Toen Schumann zijn kwartetten in 1842 concipieerde, schafte hij zich de partituren van Beethovens kwartetten aan. Geen wonder dat de strenge opbouw van Schumanns kwartetten aan Beethovens absolute muziek herinnert. De ritmische en harmonische ambiguïteit en introverte lyriek typeert dan weer de romanticus Schumann, die net als Hölderlin 'umnachtet', geestesziek, zou sterven.

Helmut Lachenmann werd geboren te Stuttgart in 1935 en studeerde er aan de Musikhochschule tussen 1955 en 1958. Zijn interesse voor de toenmalige avant-garde werd versterkt door zijn eerste bezoek aan de Darmstadt Ferienkurse in 1957 waar hij voor het eerst Luigi Nono onmoette met wie hij zou verder studeren in Venetië tussen 1958 en 1960. Later kruist zijn pad de figuur van Stockhausen tijdens de Kölner Neue Musik Kurse. Met een extreme radicaliteit stelt de muziek van Lachenmann elke luisterconventie in vraag. Vanuit een schijnbare geborgenheid wil Lachenmann doorstoten tot de werkelijkheid van de ongeborgenheid om de rijkdom aan nog onvermoede ervaringen te openbaren. Schoonheid door het afwijzen van gewenning, kunst als een openlijk verzet tegen traditionalisme en formalisering. Wat een componist immers moet verwezenlijken is een nieuwe vorm van horen: een situatie van bevrijde waarneming en dit door een volledig nieuwe belichting en een herdefiniëring van het vertrouwde. Componeren gaat voor Lachenmann ook veel verder dan het tautologisch benutten en herschikken van wat aan expressiviteit reeds voorhanden is: het is geen 'samenstellen', wel een 'uit elkaar halen'. Alle traditionele structuren en middelen worden onderworpen aan een compromisloos deconstructieproces: Lachenmann bouwt nieuwe instrumenten, laat ze ruisen, krassen, spreken. Eerst ziet men een stuk van hem, vervolgens hoort men het. De musici schijnen zich hierbij te bekwamen in absurde handelingen die nog in het pre-muzikale terrein liggen. Langzaam tast Lachenmann deze ruimte af en de luisteraar is als een blinde die zich pas geleidelijk weet te oriënteren.

Lachenmann's drie strijkkwartetten overspannen een periode van drie decennia. Zijn benadering van het genre veranderde wel enigszins in de loop der jaren. Helmut Lachenmann : " Gran Torso was het eerste werk waarin ik mijn idee van de zogenaamde 'musique concrète instrumentale' naar een compositie vertaalde zonder gebruik te maken van 'exterritoriale' geluiden, dus met zuiver instrumentale middelen. In de composities die ik daarvoor schreef, gebruikte ik voorwerpen als radio's, droge takken en emmers met water om de fysieke energie te articuleren als het meest bepalende aspect van klank en klankprocessen. Nadat ik dit 'strijkkwartet in mijn leven' had geschreven - dat ik opvatte als een landschap in transformatie - was ik zeker dat ik nooit nog een ander zou schrijven. Deze citroen was als het ware uitgeperst.
Toen ik 18 jaar later - in 1989, dus in mijn 'latere leven' - gevraagd werd een nieuw kwartet te schrijven, was er maar één manier om mijn idee-fixe van een energetische klank te behouden zonder mezelf te herhalen. Ik focuste op één element: de zogenaamde 'flautato'-techniek, waarbij bijna geen boogdruk wordt uitgeoefend en waardoor enkel de toonhoogtes kleur geven aan de verschillende wrijvingsgeluiden. Het was meteen vrij duidelijk dat een dergelijk principe radicaal getransformeerd moest worden van de pure wrijvingsgeluiden naar het tegenovergestelde: een landschap van pizzicato impulsen.
In mijn derde strijkkwartet (Grido, 2001) leefde de idee van 'musique concrète instrumentale' nog steeds, maar dan in andere richtingen, die ik vroeger had vermeden. Het blijven zoeken naar nieuwe klanken is voor mij eerder een natuurkundig dan een artistiek idee. Het doel was nooit om nieuwe klankeffecten te vinden, maar wel om een nieuwe perceptie te vinden die kan leiden tot ongewone manieren van klank- of geluidsproductie, en die tegelijk min of meer vertrouwde klankelementen in een ander daglicht kan stellen. Zo is het laatste deel van Grido een soort gigue, waarbij het typische gigueritme slechts een soort skelet is voor een energetisch geladen prestissimo." (*)

Lecture-performance Jan Michiels : Schumann, Hölderlin & de 20ste eeuw - vrij 3/06 om 20.00 u
Het Hölderlinweekend begint op vrijdag 3 juni met een afzonderlijke lecture-performance door pianist Jan Michiels. Robert Schumann en de geniale dichter Friedrich Hölderlin hadden zowel wat hun biografie als hun werk betreft heel wat gemeen. Pianist Jan Michiels gaat na waarom de aforistische late werken van beide kunstenaars vooral aan het einde van de 20ste eeuw heel wat componisten hebben beïnvloed, onder wie Luigi Nono, Wolfgang Rihm en György Kurtág.

Gesprek met Helmut Lachenmann / concert - za 4/06 om 15.00 u
Helmut Lachenmann (1935), Strijkkwartet nr. 1 'Gran Torso'

In zijn eerste strijkkwartet 'Gran Torso', (1971-72) bouwde Lachenmann een grote vorm volledig op met alternatieve, 'concrete' klanken (fluit- en krastonen door respectievelijk onder- en overdruk van de boog, bestrijken van kam, snarenhouder of klankkast in plaats van de snaren, enzovoort). In het werk komt een 'normale' viool-, altviool- of celloklank niet voor, op de enkele keer dat men aan de snaren plukt na.

Toelichting Helmut Lachenmann Gran Torso, Frank Madlener op www.arsmusica.be
Helmut Lachenmann, Gran Torso op nl.wikipedia.org

Concert Danel Kwartet : Beethoven, Schumann, Nono - za 4/06 om 20.00 u (inleiding door Maarten Beirens om 19.15 u )

Programma :

  • Ludwig van Beethoven (1770-1827), Strijkkwartet opus 18, n.t.b.
  • Robert Schumann (1810-1856), Strijkkwartet in a, opus 41 nr. 1
  • Luigi Nono (1924-1990), Fragmente-Stille, an Diotima

De Italiaanse componist Luigi Nono (1924 - 1990) was één van de centrale figuren binnen de naoorlogse avant-garde. Maar steeds was hij zijn eigen weg gegaan, en werden zijn composities in de eerste plaats gekenmerkt door een fel politiek-maatschappelijk engagement. Met 'Fragmente-Stille, an Diotima' tekende Nono echter voor een minder provocatieve, meer verinnerlijkte muziek, zonder daarbij evenwel zijn geëngageerde idealen uit het oog te verliezen. Tenslotte, zo zei hij, wordt elke revolutie in de eerste plaats gedragen door een groot gevoel van liefde.

En zo droeg Nono zijn eerste strijkkwartet op aan de liefde: an Diotima, pseudoniem voor Susette Gontard, de eeuwige geliefde en muze van Friedrich Hölderlin. Zoals wel meerdere componisten eind jaren '70 ontwikkelde namelijk ook Nono een grote interesse voor het werk en het denken van deze romantische dichter, die bovendien een exacte tijdgenoot van Beethoven was. Vooral de subtiele variaties in zijn poëzie, teweeggebracht door kleine veranderingen in ritme, kleur of semantiek, die het geheel plotseling in een volledig nieuw licht plaatsen, fascineerden de componist, die ook in zijn muziek op zoek ging naar deze fijnzinnige nuances. 
 
Niet de grote gebaren kenmerkent dit werk, maar eerder de kleine geste die een grootse boodschap uitdraagt. De fragiliteit van deze muziek dwingt de luisteraar tot opperste concentratie, tot een actief luisteren dat zijn eigen grenzen overschrijdt. Tot men tenslotte daar komt, waar men ook de stilte hoort.

Het strijkkwartet 'Fragmente-Stille, an Diotima' kwam er op expliciete vraag van het LaSalle Quartet. De componist deed er erg lang over. De première vond plaats op 2 juni 1980 in het kader van het 30ste Beethovenfest. De titel alleen al en het feit dat het werk 'mit innigster Empfindung' aan hen werd opgedragen verraadt dat het om fragiele muziek gaat die ons tot opperste concentratie dwingt.

Fragmente-Stille. An Diotima van Lachenmann's leermeester Luigi Nono is één van de belangrijkste strijkkwartetten uit de 20ste eeuw. Wat maakt dit werk zo uniek? Helmut Lachenmann : "Vandaag is het onmogelijk om in een paar woorden iets te zeggen over dit ongelooflijke werk waarin tijd, stilte en klank een wereld van oneindige dimensies articuleren. Dit is in ieder geval 'het strijkkwartet in Nono's leven'. Alle typische bewegingen en gestes uit Nono's orkestmuziek - de fanfares van koperblazers, percussieve elementen, de klemtoon op het melodische - zijn terug te vinden in dit kwartet, maar dan in een radicaal getransformeerde vorm. De inzet van de twee violen is al meteen een soort vervormde fanfare, in een compleet veranderde context. Ik zou het kunnen uitdrukken als 'dit is geen muziek', maar dat zou verkeerd begrepen kunnen worden. Het is een open klanktoestand die niets uitdrukt, en dat 'niets' is sterker, expressiever en raakt meer dan om het even welke superexpressieve muziek van voor en na Nono. Nono gaf de idee van muziek een nieuwe en open dimensie. " (*)

Concert Danel Kwartet : Beethoven, Lachenmann, Schumann - zo 5/06 om 11.00 u (inleiding door Maarten Beirens om 10.15 u )

Programma :

  • Ludwig van Beethoven, Strijkkwartet nr. 10 in Es, opus 74 'Harp'
  • Helmut Lachenmann, Strijkkwartet nr. 2 'Reigen seliger Geister'
  • Robert Schumann, Strijkkwartet in F, opus 41 nr. 2

Helmut Lachenmann over 'Reigen seliger Geister' : Reigen seliger Geister (Reidans van gelukzalige geesten) - perceptiespel: klanken uit de 'lucht' gegrepen - 'lucht' uit de klanken geperst. Nadat ik in mijn eerste strijkkwartet Gran Torso de exterritoriale wateren van de instrumentale klankvorming heb verkend - waar anderen nu hun pleziertochten kunnen maken - grijp ik in dit stuk terug op intervalstructuren ('tekst'), dienend als 'façade', als 'voorwendsel' ('pre-tekst') om bij de realisering ervan de natuurlijke akoestische grenzen van de voortgebrachte klank – zijn timbre-articulatie, demping - bij het wegsterven, bij het afstoppen van de trillende snaar (maar bijvoorbeeld ook de fluctuatie van het element ruis die de strijkstok zwervend tussen sul ponticello en sul tasto teweegbrengt) door het 'dode' klankweefsel heen tot levend object van de ervaring te maken.
Zo worden speeltechnisch bepaalde handelingsgebieden gecreëerd, gewijzigd, opgedeeld, verlaten, verbonden. Het pianissimo fungeert als kader voor een veelvoudig fortissimo possibile van onderdrukte tussenwaarden: figuren die door het verplaatsen van de strijkstok in toonloze ruis wegzinken of eruit opduiken, het pizzicato dat ondanks zijn vluchtigheid ook nog eens voortijdig gedeeltelijk wordt afgedempt, 'uitgefilterd'. Zo men wil: een pleidooi van de verbeelding voor de nieuwe kleren van de keizer."

Toelichting Helmut Lachenmann Gran Torso, Frank Madlener op www.arsmusica.be
Helmut Lachenmann, Reigen seliger Geister op nl.wikipedia.org

Lezing door Stefan Hertmans : Hölderlin en de goden van onze tijd - zo 5/06 om 14.00 u

Concert Danel Kwartet : Beethoven, Lachenmann, Schumann - zo 5/06 om 15.00 u

Programma :

  • Ludwig van Beethoven, Strijkkwartet nr. 15 in a, opus 132
  • Helmut Lachenmann, Strijkkwartet nr. 3 'Grido'
  • Robert Schumann, Strijkkwartet in A, opus 41 nr. 3

Zoals voor vele andere werken heeft Lachenmann ook voor 'Grido' verschillende versies geschreven. De eerste versie dateert uit 2000-01, de definitieve versie uit 2002, en in 2004 werd nog een uitvergrote versie gecreëerd voor achtenveertig strijkers ('Double. Grido II'). Stilistisch is dit Derde Strijkkwartet de synthese van de vorige twee kwartetten. In zijn eersteling ('Gran Torso', 1971-72) bouwde Lachenmann een grote vorm volledig op met alternatieve, 'concrete' klanken (fluit- en krastonen door respectievelijk onder- en overdruk van de boog, bestrijken van kam, snarenhouder of klankkast in plaats van de snaren, enzovoort). Het Tweede Strijkkwartet ('Reigen seliger Geister', 1989) was een oefening in concentratie op de zachte klankregisters. In 'Grido' tenslotte brengt Lachenmann alle registers samen, waardoor zijn klankwereld ongemeen rijk wordt. Een strijkkwartet waarin op zo'n fantasievolle, poëtische manier met sonoriteit wordt omgesprongen, is hoogst uitzonderlijk en een geschenk aan de luisterende mensheid.

Helmut Lachenmann, Grido op nl.wikipedia.org

Tijd en plaats van het gebeuren :

Hölderlinweekend
Van vrijdag 3 t.e.m. zondag 5 juni 2011
Concertgebouw Brugge

't Zand 34
8000 Brugge

Meer info : www.concertgebouw.be

Bronnen :
(*) Hölderlinweekend. Het strijkkwartet in het leven van Helmut Lachenmann. Interview met Helmut Lachenmann, Klaas Coulembier in het Concertgebouwmagazine, jaargang 9, nummer 2, april-juni 2011, p.8-9
Guy Vandromme voor deSingel, februari 2003
Stephan Weytjens voor deSingel, september 2004

Extra :
Helmut Lachenmann op www.arsmusica.be en youtube
Thinking About Helmut Lachenmann, Dan Albertson op www.lafolia.com, november 2004
Gegen die Vormacht der Oberflächlichkeit, Interview met Helmut Lachenmann, Claus Spahn in Die Zeit, 29/04/2004
Luigi Nono : www.luiginono.it, www.arsmusica.be, d-sites.net en youtube
Luigi Nono : Antifascist, Jan de Kruijff op www.musicalifeiten.nl
Luigi Nono: een hedendaags Italiaans componist, Harry Mayer op www.mayertjes.nl, 19/12/2006
Luigi Nono: on what would have been the composer's 80th birthday, John Warnaby reflects on his life and music, John Warnaby op www.musicweb-international.com, 2004

Elders op Oorgetuige :
Danel Kwartet op het scherp van de snee op openingsdag Ars Musica, 25/02/2011

Beluister alvast het eerste deel uit Helmut Lachenmann's Strijkkwartet nr. 2 'Reigen seliger Geister' (1988-89)



het eerste deel uit Helmut Lachenmann's Strijkkwartet nr. 3 'Grido'



en het eerste deel uit Luigi Nono's 'Fragmente-Stille, an Diotima' (1980)

12:38 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

28/05/2011

Orde en chaos op het Holland Festival

Holland Festival Voor muziektheater, dans en muziek is het Holland Festival in Amsterdam van 1 tot en met 26 juni de uitgelezen plek. Het Holland Festival is al meer dan zestig jaar het grootste internationale podiumkunstenfestival van Nederland. Het is ook het oudste en bekendste multidisciplinaire festival van Nederland. Ook in de 64ste editie komen hier theater, muziek, dans, opera, film en beeldende kunsten samen. Zowel hedendaags als klassiek. Westers en niet-westers. 

Het Holland Festival is sinds 1947 het toonaangevende internationale podiumkunstenfestival in Nederland. Muziektheater en muziek vormen het kloppend hart van de programmering. Naast podiumkunsten (theater, muziektheater, dans, opera en muziek) is er aandacht voor beeldende kunsten, literatuur en architectuur. Artistiek directeur Pierre Audi wil kwaliteit laten zien en horen die het Nederlandse publiek nergens anders kan beleven. Hij presenteert een mix van grote namen en gedurfde experimenten.

De strijd tussen orde en chaos is het thema van deze editie van het Holland Festival. De Griekse god Dionysos staat voor chaos en heeft kunstenaars altijd geïnspireerd en bepaalt ook nu de artistieke boodschap, aldus artistiek directeur Pierre Audi. Het Holland Festival laat zich volgens Audi ook niet afschrikken door bezuinigingen en blijft risico's nemen. ''Het voortbestaan van de kunst ligt in de noodzaak de dilemma's van de mensheid te spiegelen. Kunst zonder risico en debat is kunst die haar functie heeft verloren.'' Het aanbod op dit festival is dit jaar breder en gevarieerder dan ooit, waarbij alle disciplines aan bod komen. Er zijn in totaal 51 producties en meer dan 150 voorstellingen.

Het festival opent met de opera 'Mea Culpa' van de controversiële Duitse filmmaker en regisseur Christoph Schlingensief die het stuk schreef in 2009, nadat bij hem longkanker was geconstateerd. De verwarring, woede en angst van Schlingensief komen hierin naar voren. De muziek in deze opera varieert van Richard Wagner tot Roy Orbison. Met deze presentatie brengt het Holland Festival een hommage aan Schlingensief, die vorig jaar overleed op 49-jarige leeftijd. Christof Schlingensiefs laatste twee werken zijn te zien, alsmede een retrospectief van alle films hij maakte. De altijd controversiële regisseur die ooit in Wenen een soort Big Brother maakte voor asielzoekers, waarbij het publiek mensen het land uit mocht stemmen, wist tot op het laatst onrust te stoken. Dat hij ook nog visionair genoemd zou mogen worden, laten we aan jou.

Het Holland Festival brengt de Tony Awardwinnende Broadwaymusical Fela! over het leven van Fela Kuti. De musical, die het festival 14 dagen lang in samenwerking met Koninklijk Theater Carré presenteert, is geregisseerd en gechoreografeerd door Bill T. Jones. Het Holland Festival opent op donderdag 2 juni met Mea Culpa van het Burgtheater, als onderdeel van het eerbetoon aan de in 2010 overleden Duitse performer Christoph Schlingensief. Het festival sluit af op zondag 26 juni met een concert van de immens populaire Libanese zangeres Fairouz.

Een in het oog springende productie in de 64ste editie is het locatietheaterproject in een kantoorpand op de Amsterdamse Zuidas, Before I Sleep, van het Britse gezelschap dreamthinkspeak. In een coproductie van The Barbican en het Holland Festival regisseert Deborah Warner de klassieke Engelse klucht The School for Scandal van Richard Brinsley Sheridan. Odéon Théâtre de L'Europe brengt Un Tramway in regie van Krzysztof Warlikowski met in de hoofdrol de beroemde Franse actrice Isabelle Huppert. Het festival programmeert in samenwerking met Frascati werk van een jongere generatie makers: Massimo Furlan uit Zwitserland, Zoltán Balázs uit Boedapest, Toshiki Okada uit Tokio en de Nederlandse Arnoud Noordegraaf.

In coproductie met de Salzburger Festspiele en De Nederlandse Opera brengt het festival Dionysos van Wolfgang Rihm, in regie van Pierre Audi. Daarnaast regisseert Audi het muziektheaterstuk The Cricket Recovers van Richard Ayres, naar een boek van Toon Tellegen. Nestor Peter Brook bewerkt ingrijpend Die Zauberflöte van Mozart. Het eerste weekend van het festival staat in het teken van de componist Iannis Xenakis met vier concerten en een tentoonstelling in het Muziekgebouw aan 't IJ. Het festival brengt compositieopdrachten met Markus Stockhausen, Liza Lim, Richard Ayres en Roderik de Man. Behalve klassieke hedendaagse componisten komen de popgroepen The National en The Irrepressibles met geënsceneerde theaterconcerten. De dansprogrammering bevat werk van Lemi Ponifasio, Abou Lagraa, Jerôme Bel, Sasha Waltz, Sidi Larbi Cherkaoui en David Dawson. Met ruim 50 producties en meer dan 150 voorstellingen toont het Holland Festival een gevarieerd en breed programma in alle disciplines.

Focus Xenakis
Het eerste weekend van het Holland Festival 2011 bevat een focus op componist en architect Iannis Xenakis, bestaande uit vier concerten door verschillende ensembles op 4 en 5 juni en een tentoonstelling. De van oorsprong Griekse Iannis Xenakis (1922-2001) geldt als een van de meest exacte van de modernistische componisten die na de Tweede Wereldoorlog furore maakte. Daarnaast was hij als architect werkzaam, onder andere als assistent van Le Courbusier.

Het concertprogramma in het Muziekgebouw aan 't IJ ziet er als volgt uit:
Phlegra en werken van Wolfgang Rihm en Richard Ayres (4 juni, 15.00 u)
Terretektorh, tweemaal uitgevoerd, zodat het publiek vanaf verschillende plaatsen het effect van klank in de ruimte kan ervaren (4 juni, 20.15 u) Tussendoor speelt Arne Deforce Xenakis' magistrale cellowerk 'Nomos Alpha'. Het Residentie Orkest speelt 'Nomos Gamma'.
'architectonische werken' van Xenakis, Hans Werner Henze, Orlando di Lasso en Josquin Desprez (5 juni, 15.00 u)
Kraanerg, 'ballet voor orkest en geluidsband', visueel ondersteund met videobeelden (5 juni, 20.15 u)

De tentoonstelling Iannis Xenakis: Composer, Architect, Visionary onderzoekt de belangrijke rol die Xenakis' architectonische schetsen en tekeningen speelden in zijn werk als componist. Te zien zijn onder meer handschriften, architectonische tekeningen, concepten, schetsen en grafische partituren. De tentoonstelling, samengesteld door Xenakis-onderzoeker Sharon Kanach en criticus Carey Lovelace, was eerder te zien in het Drawing Center in New York, het Canadian Centre for Architecture in Montreal en het Museum of Contemporary Art in Los Angeles en oogstte daar goede kritieken.

Utopia :: 47 - a very last passion
Op 21 juni gaat Utopia :: 47 - a very last passion, een opera/performance van de Vlaamse componist en saxofonist Eric Sleichim, in première. De voorstelling omspant vele eeuwen: van 1647, het laatste jaar van de Dertigjarige Oorlog die grote delen van Europa meesleepte in een bloedig religieus conflict, tot 2047, het laatste jaar van een toekomstig Dertigjarig Wereldconflict dat de menselijke beschaving aan de rand van de afgrond brengt. Het werk wordt uitgevoerd door Sleichim, de Italiaanse mezzosopraan Cristina Zavalloni, het saxofoonkwartet BL!NDMAN [sax] en het vocale kwartet BL!NDMAN [vox]. Utopia :: 47 is een productie van Muziektheater Transparant & BL!NDMAN. De voorstelling beleeft zijn première tijdens het Holland Festival op 21 juni 2011 in het Muziekgebouw aan 't IJ en zal daarna nog worden uitgevoerd in Brugge, Brussel en Antwerpen.

Tijd en plaats van het gebeuren :

Holland Festival 2011
Van woensdag 1 t.e.m. zondag 26 juni 2011
Op verschillende locaties in Amsterdam


Het volledige programma en alle verdere info vind je op www.hollandfestival.nl

Pierre Audi spreekt op persconferentie Holland Festival 2011

27/05/2011

Sportswear Revenge : improvisatie en research tussen statische klankravijnen en extreme muziek

Sportswear Revenge Sportswear Revenge is een elektro-akoestisch project van drie jonge Italiaanse muzikanten, afkomstig uit de experimentele/underground & academische Italiaanse muziekwereld. Enrico Malatesta, Roccardo Baruzzi en Lorenzo Senni trokken al met hun persoonlijke projecten door Europa en sinds 2008 deden ze als Sportswear Revenge ook al twee Europese tours. Sportswear Revenge brengt een breed scala aan klanken voort. Voeg daar de knetterende en zoemende elektronische stroom van analoge deeltjes uit Baruzzi's draaitafel aan toe, gespeeld met verschillende objecten erop, Malatesta's geconcentreerde en persoonlijke manier van percussie spelen en de frisse, digitale real time soundsynthese van Lorenzo Senni, en je krijgt improvisatie en research tussen statische klankravijnen en extreme muziek.

Tijd en plaats van het gebeuren :

Sportswear Revenge : Riccardo Baruzzi / Lorenzo Senni / Enrico Malatesta
Dinsdag 31 mei 2011 om 20.30 u
Q-O2 werkplaats Brussel

Koolmijnenkaai 30-34
1080 Brussel

Meer info : www.q-o2.be

Extra :
Sportswear Revenge : www.myspace.com/sportswearrevenge en youtube

Bekijk alvast deze performance van Sportswear Revenge

17:09 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

26/05/2011

Sonic Cathedral 2 : een spirituele reis door verschillende muzikale landschappen

Sonic Cathedral Het project Sonic Cathedral # 2 sluit zondag de zeventiende editie van Les Nuits Botanique af. Tijdens dit haast spirituele concert worden klassieke muziek en wereldmuziek in elkaar gepast en met een stofwolk elektronica getooid zodat een broeierige mix wordt bekomen. De ondertoon zal worden ingekleurd door Jean-Paul Dessy en zijn ensemble Musiques Nouvelles (een mix van klassieke muziek met moderne injecties). Daarboven voorziet Xavier Deprez, de Belgische grootmeester, imponerende orgelklanken. De Gregoriaanse gezangen van Psallentes stofferen de sfeer vervolgens dermate waardoor het geheel bijna liturgisch kan wordt. De Maloya (Creoolse blues) van Danyèl Waro uit Réunion - op basis van trommels, zelfgemaakte instrumenten en Creoolse zang - zorgt vervolgens voor de bevreemdende factor. Deze exotische component wordt verder nog versterkt door traditionele elementen uit India - Dhruba Ghosh op sarangi - en Ierland - Alyth McCormack met Keltische zang.

Jean-Paul Dessy & Musiques Nouvelles
De leefwereld van Jean-Paul Dessy vindt zijn ontstaan deels door een klassiek traject (cellist en dirigent), maar ook bewandelde hij de dwarsweg van elektro en rock. Onder zijn leiding verzamelt het 'Ensemble Musiques Nouvelles' geniale muziekvirtuozen, die zich volledig verdiepen in deze betekenisvolle muziek. Van het eeuwenoude repertoire gaan ze vlotjes over naar de creatie van hedendaagse meesterwerken. Tijdens dit concert brengen ze werk van Dietrich Buxtehude, Dimitri Sjostakovitsj, Jean-Paul Dessy, Dhruba Ghosh,  Stephan Mathieu en Arvo Pärt.
www.musiquesnouvelles.com

Danyel Waro
Danyel Waro
is trouw gebleven aan de akoestische traditie van de maloya, de blues van het eiland Réunion, die hij met veel enthousiasme uitdraagt. Als muzikant en dichter brengt hij het Creools tot leven : "Maloya is voor mij in de eerste plaats het woord. Ik zoek de kadans, het beeld, het ritme in het woord. Dankzij maloya heb ik afstand kunnen nemen van de Cartesiaanse filosofie en van te persoonlijke oordelen. Maloya heeft mij terug één gemaakt met Réunion, de mensen en de taal."

Na lange tijd in de vergetelheid te zijn geraakt, beleefde maloya een heropleving in de jaren '70 in de bewegingen die naar onafhankelijkheid streefden, om dan herboren te worden in de jaren '80. Danyel Waro heeft nu de oorspronkelijke bedoeling ervan teruggevonden en draagt in zich een boodschap van revolte, van hoop en moed, die het culturele patrimonium terug in de belangstelling brengt. Hij klaagt de nieuwe vormen van afhankelijkheid, die de eilanden verbindt met de Franse staat, aan in het Creools en over een basis van trommels. De instrumenten, die Waro zelf fabriceert, bespeelt hij ook : de kayanm, een plat instrument gemaakt uit de stengels van rietbloemen, de bob, een kalebas met snaar op een boog en de roulér, een grote trom gemaakt uit een rumvat met daarop een runderhuid gespannen.

Psallentes
Het gezelschap Psallentes werd in 2000 door Hendrik Vanden Abeele opgericht om de essentie van Gregoriaanse gezangen doorheen de geschiedenis te verkennen. Daarbij ligt de nadruk vooral op de Middeleeuwen en de Renaissance.Tussen de talloze albums die Psallentes heeft opgenomen zit onder andere muziek van Johannes Brassart (2000), Arnold de Lantins (2001) en Pierre de la Rue (2002 en 2005, bekroond met de Diapason d'Or). Ook op twee cd's van het Spaanse collectief Capilla Principe de Viana kan je dit ensemble terugvinden. In 2006 werden nog eens drie platen opgenomen: een samenwerking met Capilla Flamenca (de muziek ter ere van Maria van Obrecht - Muziek in Wallonië), een project met het Franse collectief Millenarium (Mis der Zotten - Ricercar) en de Gentse versie uit de XVde eeuw van de Luikse mis voor de Heilige Drievuldigheid uit de Xde eeuw (Ricercar). In 2007 volgde er dan nog een album met Millenarium over de Spanish Llibre Vermell van Montserrat en in 2008 werd er nog een cd met Capilla Flamenca over het thema Oorlog en Vrede gemaakt. Psallentes speelde op verscheidene festivals in Vlaanderen en over heel de wereld.
www.psallentes.be

Xavier Deprez
Xavier Deprez
is organist en artistiek adviseur van de Messes Festives van de Sint-Michiels en Sint-Goedele Kathedraal van Brussel. Hij is tevens organist-titularis van de Finisterraekerk in Brussel en docent orgel aan het conservatorium van Mons. Hij concerteert als solist in Europa en Japan. Daarnaast is hij ook continuo-speler van het barokorkest Les Agrémens.

Dhruba Ghosh
Dhruba Ghosh wordt in India beschouwd als een van de grootmeesters van de sarangi. Als telg van meerdere generaties grote muzikanten draagt hij een eeuwenoude muzikale traditie mee, waarvan Bombay de bakermat is. De sarangi is een strijkinstrument dat verwant is met de westerse cello.
Hoewel Dhruba Gosh zijn traditie in ere houdt door ze te verspreiden, staat hij ook open voor hedendaagse westerse klanken. Hij geldt als een van de weinige Indische grootheden in dit veld, zoals Ravi Shankar, die samenwerkte met Philip Glass en Michael Nyman. Met zijn kennis, begrip en waardering voor hedendaagse westerse muziek bouwt hij een brug tussen de westerse moderniteit en het eeuwige India.
Dhruba Ghosh trad reeds meermaals op met Jean-Paul Dessy - zeer actief in het domein van de opkomende muziek – tijdens concerten waarbij verwante instrumenten hun respectievelijke horizonten verenigen aan de hand van improvisatie. Bij deze optredens kregen ze de smaak te pakken om een muzikaal trefpunt te creëren voor India en het Westen, tijdloze geluiden en actuele klanken, een traditioneel en electro-instrumentarium, broeden en bruisen…
www.myspace.com/dhrubaghosh

Alyth McCormack
Alyth McCormack is geboren en getogen op het eiland Lewis, langsheen de noordelijke kust van Schotland. Gepokt en gemazeld in de Gaelische cultuur zette ze al vroeg haar eerste stapjes op het podium, waarna ze de wijde wereld introk. Na veelvuldige collaboraties met talloze artiesten (op meer dan 16 albums) bracht ze haar eerste eigen plaat uit in 2000: 'An Iomall / The Edge' (Vertical Records). Sindsdien werd ze op heel wat festivals ontvangen: Celtic Colours, The Endinburgh International Festival, The German Folk Festival Tour, Bath International Festival, Black Knights Festival (Estland), BEO Festival in Dublin, Tartin Week in New York,…
De muzikale invloeden van Alyth McCormack bevinden zich uiteraard in Gaelische sferen, maar ze laat zich ook graag inspireren door rock, jazz of minimalisme (Reich, Adams,…). In 2007 nam ze onder de auspiciën van Musiques Nouvelles deel aan de creatie van 'Saint Kilda, l’Ile des Hommes Oiseaux' in Bergen, België: een opera die voorgesteld werd op het Edinburgh International Festival in augustus 2009. Haar tweede soloalbum, 'People like me', verscheen in 2009 bij Navigator Records.
www.alyth.net en www.myspace.com/alythspace

Stephan Mathieu
Stephan Mathieu begon zijn carrière als improvdrummer en groeide uit tot een van de meest vooraanstaande laptopmuzikanten van het moment. Zijn muzikale modus operandi is grotendeels gebaseerd op het gebruik van verouderde instrumenten, obsoleet materiaal en soundscapes. Hij wordt stilistisch vergeleken met de landschapschilderkunst van Caspar David Friedrich en de colorfield painting van Mark Rothko, Barnett Newman en Ellsworth Kelly. Het uiterst persoonlijke resultaat van zijn klinische muzikale alteraties dompelt de luisteraar onder in een omvangrijke complexiteit met buitengewoon bonte klanktapijten, abstract en direct, gelardeerd met unheimische geluiden en kristalheldere broze melodietjes.
www.bitsteam.de  

Tijd en plaats van het gebeuren :

Sonic Cathedral #2
Zondag 29 mei 2011 om 20.00 u
Sint-Michiels en Sint-Goedelekathedraal Brussel

Sint-Goedelevoorplein
1000 Brussel

Meer info : www.botanique.be

Extra :
Les Nuits Botaniques. De snelweg naar een hete festivalzomer, Bert Mestdagh op Kwadratuur.be, 1/05/2011

16:09 Gepost in Concert, Festival, Muziek | Permalink |  Facebook