10/10/2011

Champ d'Action & Collectief reFLEXible in dialoog met de klank- en videobanden van James Tenney en Lillian Schwartz

James Tenney In een tijd waarin laptop en smartphone ons hoe langer hoe verder de digitale ruimte injagen, is het meer dan relevant om de allereerste en opvallend frisse experimenten met digitale kunst opnieuw tegen het licht te houden. Amper veertig jaar geleden maakte de Amerikaanse kunstenares Lillian Schwartz een van de allereerste computergegenereerde films, 'Pixellation'. In deze mijlpaal van de digitale videokunst gebruikt ze de computer om beelden pixel per pixel op te bouwen. Schwartz daarover: "Artists must express their own creative character in the technology of their era in order to find their own historical and individual level." Dit credo gaat evenzeer op voor de Amerikaanse computermuziekpionier James Tenney (foto). Enkele jaren voor Schwartz maakte hij de elektronische composities 'Ergodos I' en 'II'. Op een gelijkaardige manier herleidt hij klank tot klankpixels die de wereld van de glitchmuziek van vandaag oproepen. Deze elektronische composities kregen van Tenney ook 'instrumental responses': menselijke uitvoerders gaan de dialoog aan met de klankbanden. Champ d'Action en het improvisatiecollectief reFLEXible koppelen beide visionaire kunstenaars aan elkaar in dit project waarin visuele en auditieve elementen evenwaardige partners zijn.

De componist die tijdens dit concert centraal staat is de Amenkaan James Tenney (1934-2006), een figuur die het eigenzinnige muzikale pad van Champ d'Action reeds meerdere malen kruiste. Zijn bekendste leraren waren John Cage, Harry Partch en Edgard Varèse maar als pianist was hij ook actief in onder meer de ensembles van Steve Reich en Philip Glass. Als pianist was hij het oeuvre van Charles Ives zeer genegen en vooral zijn uitvoering van de 'Concord Sonata' van deze laatste werd zeer gesmaakt.

Tenney's oeuvre gaat om met begrippen als perceptie (For Ann (rising)), intonatie (Clang), stochastische elementen waarbij toevalselementen een grote rol spelen (Music for Player Piano), computertheorie (Ergodos) en structurele boogvormen (bvba ABCBA) waarbij de muziek voor een deel gebaseerd is op herhaling rond een centraal punt (Koan: Having Never Written A Note for Percussion).

Waar zijn vroegste werken nog duidelijk beïnvloed werden door Webern en Varèse maakt hij in de periode 1961-64 een pak computermuziek. Alleen al de omvang en de kwaliteit van die werken maken van hem een van de pioniers in dit genre. In de latere jaren '60 assimileerde hij de ideeën van John Cage in zijn muziek en werkte hij zeer intens met harmonische reeksen, een ontwikkeling die zijn hele verdere leven beïnvloedde. Waar het gros van Tenney's rijpere oeuvre zuiver instrumentale muziek is , is het startpunt van dit concert de compositie 'Ergodos I' die Tenney als laatste werk componeerde in zijn 'computerperiode' bij Bell. Verschillende onderzoekspistes, zoals de polariteit tussen 'noise' en 'toonhoogte'quasi volledig gedetermineerd door de computer maar ook de controle die de computer kan uitvoeren over de hiërarchische samenstelling van de muzikale vorm zelf, leidden uiteindelijk tot 'Ergodos I': muziek creëren zonder vorm geheel onderworpen aan het begrip ergodiciteit uit de kansrekening. De ontwikkeling van de technologie liet Tenney toe de beperkingen van 'Ergodos I' achier zich te laten: waar het eerste stuk nog beperkt was tot twee vaststaande stereo-kanalen kon Tenney nu ook de ruimte tussen 2 stereo-polen gaan exploreren. Hoewel de klanken, timbres en de muzikale taal, gebruikt in dit werk, vrij gelijkaardig zijn aan andere composities uit deze periode is 'Ergodos II' uitzonderlijk door de manier waarop klanken ontstaan en bewegen langs verschillende punten in de muzikale ruimte. Een plotse toename van volume wordt bvb. geaccentueerd door een verschuiving in de 'ruimtelijke plaats' van de klank terwijl ondertussen een hoge fluittoon van links naar rechts schiet met een scherp geaccentueerd Doppler-effect. Tenney staat, helemaal in de stijl van John Cage aan wie 'Ergodos' I en II trouwens zijn opgedragen, ook een mogelijke optie toe waarbij de luisteraar de kans krijgt het stuk van 18' in gelijke delen te verdelen die dan gelijktijdig gespeeld en beluisterd kunnen worden.

Op dit concert wordt 'Ergodos II' in een recentere versie met instrumentale antwoorden uitgevoerd en verder liggen zeker een aantal video's van Schwartz en andere werken van Tenney klaar om in een typische Champ d'Action-setting (het ensemble gaat ook een confrontatie aan met het vrije improvisatie-collectief Reflexible) tot een overkoepelend geheel gevormd te worden. Daarbij komen bvb. ook enkele 'Postal Pieces' van Tenney aan bod: stukken die geschreven zijn op een postkaart. Elke kaart bevat (de serie bestaat uit 11) een volledige, zij het minimale, compositie uit te voeren door instrumentisten. Het resultaat is een soort meditatie op akoestiek, vorm of een simpele uitvoeringsbeweging. Mogelijkerwijs zullen een aantal van die stukken ook in elkaar overlopen (crossfade) of zelfs gewoon boven elkaar geplaatst worden... allemaal technieken die Tenney's voorkeur wegdroegen.

Programma :

  • James Tenney, Ergodos I en II (1964)
  • James Tenney, Selectie uit 'Postal Pieces' (1965-1971)
  • James Tenney, Harmonium 2 (1976)
  • Lillian Schwartz, Selectie uit 'Pixellation' (1970)
  • Lillian Schwartz, Reflections, Collage, Fantasies, Mis-takes, Innocence, La Spiritata & Galaxies

Tijd en plaats van het gebeuren :

Champ d'Action & Collectief reFLEXible : Pixellations
Woensdag 12 oktober 2011 om 20.00 u
(Inleiding : Piet Van Bockstal in gesprek met Stefan Prins om 19.15 u)
deSingel muziekstudio - Antwerpen

Desguinlei 25
2018 Antwerpen

Meer info : www.desingel.be, www.champdaction.be en www.myspace.com/collectiefreflexible

Bron : tekst Piet Van Bockstal voor het programmaboekje van deSingel, oktober 2011

Extra :
James Tenney op en.wikipedia.org, www.composers21.com, kalvos.org en youtube
James Tenney, 1934-2006 , Kyle Gann op www.artsjournal.com, 26/08/2006
James Tenney op newmusicbox.org (met video 'Postcards from the Edge: James Tenney in his own words')
Lillian Schwartz : lillian.com en youtube

11:01 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

Nieuw Ensemble verruimt je blik op de muzikale 20ste eeuw

Edgard Varèse Met Edgard Varèse (foto) en Igor Stravinsky plaatst het Nieuw Ensemble uit Amsterdam twee componisten naast elkaar die de muziek in de eerste helft van de vorige eeuw nieuwe richtingen uit stuurden. Twee componisten ook die Europa ruilden voor de Verenigde Staten. Blikvanger van de avond is het magistrale 'Déserts' van Edgar Varèse, een pionierswerk in de afwisseling van instrumentale delen met zuiver elektronische passages. De woestijnen waar de titel naar verwijst, interpreteerde de componist niet als landschappen, maar als een mentale staat: woestijnen van de geest. Het is een werk dat, zoals de titel al min of meer aangeeft, de uitdrukking is van eenzaamheid, lijden en angst. De eerste opvoering was gepland in juni van 1953, maar dat concert werd om onduidelijke redenen afgezegd. Op 12 en 13 oktober is dit monument nog eens live mee te maken in Brugge en in Leuven. Vergezeld van de film die de wereldberoemde videokunstenaar Bill Viola er 40 jaar na datum bij maakte.

Voor de geweldige dynamiek in het meesterwerk Déserts van Edgard Varèse staan veertien blazers, vijf slagwerkers, piano én tape klaar. En tegelijkertijd draait de gelijknamige film van de Amerikaanse videokunstenaar Bill Viola. De blazers verkennen nieuwe klanken in Octandre (Varèse) en dompelen onder in een smeltkroes van typische 20ste-eeuwse parodie en vervreemding met Igor Stravinsky. Guo Wenjing registreert en projecteert tegelijkertijd het flitsend handenspel van drie slagwerkers rond een tafel met kleine en grote Chinese gongs. Nieuw Ensemble verruimt stellig je blik op de muzikale 20ste eeuw!

Karlheinz Stockhausen assisteerde Edgard Varèse toen Déserts op 8 december 1954 voor het eerst in Duitsland uitgevoerd werd, een week na het grote schandaal van de première te Parijs. Hij verzorgde de uitsturing van de 'interpolations' met 'son organisé', het elektronische materiaal op de drie bandopnemers. Het was de pionierstijd van de elektronische muziek: het materiaal had Varèse thuis in New York met zijn eigen bandopnemer gerealiseerd en in de studio's van de Franse radio afgewerkt.

Varèse koos Déserts als titel omdat het een magisch woord is dat oneindig veel associaties oproept. Het gaat niet enkel om de fysische woestijnen van zand, zee, bergen en sneeuw, van uitwendige ruimtes, verlaten straten in de steden, kortom alle gedepouilleerde aspecten van de natuur met hun onvruchtbaarheid, hun verwijdering, hun afzondering en hun bestaan buiten de tijd. Het gaat ook om die inwendige ruimte veraf, die geen enkele telescoop kan bereiken, waar de mens alleen is in een wereld van mysterie en van essentiële eenzaamheid. In dit alles vond Bill Viola inspiratie voor zijn videofilm bij Déserts. 'De woestijn is een wervelwind van vuur die de gewoontes van de mens transcendeert. Je kunt je niet voorstellen hoeveel ik van de woestijn houd.' De woestijn heeft ook Varèse altijd geobsedeerd. Zelfs Henry Miller is door Varèses betoog over de woestenij gefascineerd in The Air- Conditioned Nightmare, een boek uit 1945 dat verwijst naar de voorbereiding van Varèses Etude pour Espace (afgewerkt in 1947). De componist vroeg Miller voor dit werk een tekst in 'magische zinnen': 'Ik wil iets van het gevoel dat de Gobi-woestijn uitstraalt.' 'De Gobi-woestijn! Alles draaide voor mijn ogen,' schreef Miller. 'Hij had geen treffender beeld kunnen schetsen van het effect dat zijn georganiseerde klankenmuziek op mij heeft. Het vreemde aan Varèses muziek is dat je verstild achterblijft als je ze gehoord hebt.'

'Son organisé' verwijst naar het dubbele aspect van Varèses werkmateriaal: de klank als kunst en als wetenschap. Vandaar de titel van zijn compositie voor fluit solo: Density 21.5. Het getal verwijst naar de dichtheid van platina, het materiaal van de fluit van Georges Barrère, die het werk creëerde. Varèse kondigde reeds in 1922 de explosieve evolutie van de muziek aan: nieuwe geluiden, totale bevrijding van alle mogelijkheden zonder enige begrenzingen en gedaan met de beperkingen van het klassieke instrumentarium, waarin het slagwerk nooit ten volle gebruikt werd. Het orkest heeft een nieuw instrument nodig, dat over een veel diepere en stevigere bas zou moeten beschikken dan de contrabas en tegelijk een ongeremde beweeglijkheid of continuïteit in toonhoogte moet hebben. Dit zou automatisch de opheffing uitlokken van het bestaande systeem van de 'primitieve' en totaal uitgeleefde indeling van het octaaf in twaalf gelijke halve tonen. In plaats daarvan hoopte Varèse op een nieuwe denk- en werkwijze, waarin de creativiteit van de maker geen enkele begrenzing kent. Varèse voorspelde het elektronische medium en keek uit naar de ruimtelijke spreiding, naar de ruimteverovering van het klankmedium. 'Voor de eerste maal hoorde ik mijn muziek letterlijk geprojecteerd in de ruimte,' kon hij voldaan zeggen na de creatie van zijn Poème Electronique in het Philipspaviljoen op de Wereldtentoonstelling te Brussel in 1958. Dit werk ging in première in de schelparchitectuur van architect-componist Iannis Xenakis, toen de assistent van Le Corbusier. De klank bewoog door niet minder dan 425 luidsprekers.

Octandre toont de typische stijl van Varèse: hij gaat uit van korte cellen, die in hun evolutie verlengen en ontwikkelen. Alles wordt op elkaar betrokken: in de drie korte delen van Octandre vertrekt de componist vanuit hetzelfde celgegeven. De muziek is abstract: een confrontatie van contrasterende tessituren en timbres, met verrassende, felle ritmische interventies. In werken zonder slagwerk worden de aanwezige instrumenten immers percussief behandeld.

Voor Igor Stravinsky was het Octet een compositie met een symboolfunctie: gedaan met het heftige expressionisme van Le Sacre du Printemps. De nieuwe wind kwam uit het neoclassicisme. Stravinsky laat de 'romantische' strijkersklank achterwege en kiest voor een ongewone combinatie van hout- en koperblazers, waarbij de contrabas een anti-romantische baspartij heeft. Het stuk is 'klassiek' in drie delen, met duidelijke thema's, die door hun ritmische levendigheid typisch stravinskiaans zijn. Er is lichtheid alom, zelfs een tikje humor in sommige interventies. Het neoclassicisme is compleet in het tweede deel: een thema met variaties, met een heuse wals als vierde variatie en een fugato (variant van een fuga) als zevende variatie. De muziek verwijst regelmatig naar L'Histoire du soldat en de dansen uit het ballet van Petroushka. Niet iedereen was opgezet met Stravinsky's stijlwending: Prokofiev beschimpte dit als 'muziek van Bach met valse noten'.

Als violist van de Chongqing Zang- en Dansgroep was de Chinese componist Guo Wenjing in de jaren 1970 verplicht om niets anders te spelen dan revolutionaire modelopera's. Gelukkig hoorde hij muziek van Beethoven, Paganini en zelfs Shostakovich omdat een oud musicus zijn platenverzameling had kunnen redden van de vernielingsdrang van de Rode Wacht. In 1978 werd hij toegelaten tot het Centraal Conservatorium van Peking, waar hij tegenwoordig hoofd van de compositieafdeling is. Hij maakt nog steeds gebruik van Chinese instrumenten, die hij in ensembles met het westerse instrumentarium combineert. Zijn muziek is mysterieus, vaak met een onheilspellende ondertoon. Dat zou te wijten zijn aan zijn herinneringen aan hekserij, fantastische en onverklaarbare gebeurtenissen en geesten. Fenomenen die welig tierden in zijn geboortestreek en vooral in de fabels, vermengd met de volksmuziek die hij er hoorde. Parade is een stuk voor drie slagwerkers en zes kleine Chinese gongs die met stokken uit verschillende materialen en met de handen bespeeld worden. De drie percussionisten moeten een perfect gesynchroniseerde 'choreografie' uitvoeren omdat zij in snelle afwisseling op dezelfde gongs slaan.

Programma :

  • Edgard Varèse (1883-1965), Density 21.5 - Octandre - Déserts (met video van Bill Viola)
  • Igor Stravinsky (1882-1971), Octet
  • Guo Wenjing (1956), Parade

Tijd en plaats van het gebeuren :

Nieuw Ensemble : Varèse, Stravinsky, Wenjing
Woensdag 12 oktber 2011 om 20.30 u
(inleiding door Klaas Coulembier om 19.45u )
Schouwburg Leuven
Bondgenotenlaan 21
3000 Leuven

Meer info : www.festivalvlaamsbrabant.be en www.nieuw-ensemble.nl
----------------------------------
Donderdag 13 oktber 2011 om 20.00 u (inleiding door Yves Knockaert om 19.15u )
Concertgebouw Brugge
't Zand 34
8000 Brugge

Meer info : www.concertgebouw.be en www.nieuw-ensemble.nl

Bron : tekst Yves Knockaert voor het Concertgebouw, oktober 2011

Extra :
Edgar Varèse op brahms.ircam.fr en youtube
De componist Edgar Varèse, Harry Mayer op www.mayertjes.nl
Edgar Varèse (1883-1965): Oervader van bruïtisme en elektronische muziek op www.musicalifeiten.nl
Guo Wenjing op en.wikipedia.org, english.cri.cn en youtube

Elders op Oorgetuige :
Organised sound : Stephan Weytjens schetst componistenportret Edgar Varèse, 2/10/2011
Novecento 2011 : boeiende confrontaties tussen heden en verleden, 26/09/2011

Bekijk alvast het eerste deel van Edgard Varèse's Déserts, met video van Bill Viola



en deel 2

00:52 Gepost in Concert, Festival, Muziek | Permalink |  Facebook

09/10/2011

Maestros of Suspense : zinderend concert met filmmuziek van Bernard Herrmann en Franz Waxman

Alfred Hitchcock Het Filmfestival Gent presenteert op woensdag 12 oktober om 20u in muziekcentrum De Bijloke 'Maestros of Suspense', een zinderend concert met filmmuziek van Bernard Herrmann en Franz Waxman. Beiden zijn onlosmakelijk verbonden met de iconische Alfred Hitchcock, maar zorgden vaak ook zonder hem voor de 'thrill' in thrillers. Op het programma staat onder meer Herrmanns muziek voor 'Psycho', 'Vertigo' en 'Taxi Driver' en Waxmans muziek voor 'Rebecca', 'Rear Window' en 'Sunset Boulevard'. De uitvoering gebeurt door het Nationaal Orkest van Belgiëonder leiding van Dirk Brossé. De spanning wordt opgevoerd door projectie van filmfragmenten van deze opwindende klassiekers op het grote scherm.

Even bekend als de ijzingwekkende douchemoord uit Psycho, zijn de krijsende strijkers die de scène begeleiden. Regisseur Alfred Hitchcock wou aanvankelijk geen muziek bij wat de beroemdste filmmoord aller tijden zou worden, maar voor een keer boog de onbetwiste 'master of suspense' het hoofd voor componist Bernard Herrmann. Hij kreeg gelijk en filmgeschiedenis werd geschreven.

Hitchcock had als geen ander verstand van spanningsopbouw en wist goed welke rol muziek daarin speelt. Herrmann was dan ook een van Hitchcock's favoriete componisten, met werk voor The Trouble With Harry (1955), The Man Who Knew Too Much (1956), The Wrong Man (1956), Vertigo (1958), North By Northwest (1959), Psycho (1960), The Birds (1963) en Marnie (1964).

Maar ook de Duitse componist Franz Waxman vormde een uitzonderlijk sterke tandem met meestermanipulator Hitchcock. Soundtracks van titels als Rebecca (1940), Suspicion (1941) en Rear Window (1954) bewijzen dat Waxman niet vies was van een stevige portie 'suspense'.

Herrmann schreef de muziek voor onder andere Orson Welles' Citizen Kane (1941), William Dieterle's The Devil And Daniel Webster (1941) waarvoor hij een Oscar kreeg, Robert Wise's The Day The Earth Stood Still (1951), John Lee Thompson's Cape Fear (1962), François Truffaut's Fahrenheit 451 (1966), Brian De Palma's Obsession (1976) en Martin Scorsese's Taxi Driver (1976).

Waxman mag dan weer onder andere volgende scores op zijn naam schrijven: James Whale's The Bride Of Frankenstein (1935), Victor Flemming's Dr. Jekyll and Mr. Hyde (1941), Billy Wilder's Sunset Boulevard (1950) waarvoor hij zijn eerste Oscar kreeg, George Steven's A Place In The Sun (1951) waarmee hij zijn tweede Oscar won en Billy Wilder's The Spirit Of St. Louis (1957).

Herrmann en Waxman's muzikale erfenis beslaat meer dan 35 jaar en inspireert ook vandaag nog nieuwe generaties aan filmmuziekcomponisten. Hun belang kan daarom niet onderschat worden. Ze zorgden samen met enkele van de grootste regisseurs aller tijden voor nagelbijtende momenten en bepaalden voor de decennia die volgden hoe spannende filmmuziek zou klinken.

Tijd en plaats van het gebeuren :

NOB : Film Music Masterpieces - Maestros of Suspense
Woensdag 12 oktober 2011 om 20.00 u
Muziekcentrum De Bijloke Gent

Bijlokekaai 7
9000 Gent

Meer info : www.filmfestival.be, www.onb.be en www.debijloke.be

Elders op Oorgetuige :
Filmfestival Gent focust op filmmuziek, 9/10/2011

21:45 Gepost in Concert, Festival, Muziek | Permalink |  Facebook

Field Fest presenteert up-to-date staalkaart van het artistieke gebruik van omgevingsklanken

Field Fest Van 12 tot en met 15 oktober vindt in Q-02, Cinema RITS en de Beursschouwburg in Brussel het Field Fest plaats: een festival waarbij ingegaan wordt op muzikale en niet-muzikale aspecten van field recordings. Field Fest presenteert een up-to-date staalkaart van het artistieke gebruik van field recordings (omgevingsklanken): het verborgen Brussel ontdekken door het oor van een kunstenaar, voor een keer genieten van het kabaal van vuilniswagens, 's morgens meegaan op geluidenjacht, je 's avonds laten onderdompelen in dagverse klankcollages,...

Het idee voor een project rond field recording rijpte al een langere tijd, waarin meer en meer kunstenaars zich verdiepten in de materie maar het ook in vraag stelden, zoals in hoeverre ze als dusdanig beschouwd kunnen worden, wat het spectrum van mogelijkheden is om ermee te werken. Bovendien lijken enkele aspecten van de huidige artistieke praktijken tegelijk urgent en elkaar in de hoedanigheid van field recording te kruisen, zoals bijvoorbeeld het bewustzijn van de fragiliteit van onze omgeving, het artistiek overschrijden van grenzen en de gebruiksvriendelijkheid van technologie. Het werken met veldopnames heeft ook een sterke filosofische dimensie: hoe positioneren we ons ten opzichte van de wereld en zijn verschijningen ? Deze reflecties bevragen vervolgens de praktijken van experimentele muziek en klankkunst zelf.  

Twintig kunstenaars, zowel nieuwe als gevestigde waarden, zullen neerstrijken in de Brusselse Beursschouwburg en Q-O2: Manfred Werder, Jason Kahn, Michael Pisaro, Justin Bennett, Pali Meursault, Els Viaene, Mecha/Orga, Jez Riley French, Manu Holterbach, Anne Wellmer, Eric la Casa, martiensgohome, Toshiya Tsunoda, Lee Patterson, Pauwel De Buck, Annea Lockwood en Peter Cusack.

Naast concerten en performances zullen ook momenten worden ingebouwd waarop de kunstenaars hun uiteenlopende werkwijze met field recordings als artistiek materiaal toelichten, gaande van een geografische of conceptuele aanpak tot componerend, politiek of archiverend. De artistieke mogelijkheden van field recordings zijn legio: in klankinstallaties of composities, bijna onherkenbaar in electro-akoestische muziek of abstract als opgenomen stilte. Ook komt er een sterk filosofische dimensie naar boven over hoe wij ons positioneren tegenover de wereld en zijn verschijningen.

Field Fest luidt het startschot van het 'Sounds of Europe'- project, een project geïntieerd door Q-O2 (Brussel), MTG (Barcelona), IRZU (Ljubljana) en CRiSAP (Londen). 'Sounds of Europe' erkent en verkent het groeiend gebruik van field recordings in muziek, kunst en wetenschap.

Programma :

Woensdag 12/10/11 @Cinema Rits
17:00  RITS presenteert My Favourite Brussels Sound (www.myfbs.be)

Woensdag 12/10/11 @Beursschouwburg

  • 19:30 Justin Bennett (NL/GB)
  • 20:15 Eric la Casa (F) & Philip Samartzis (AUS)
  • 21:30 martiensgohome (B)

Donderdag 13/10/11 @Beursschouwburg

  • 19:30 Peter Cusack (GB)
  • 20:15 Manu Holterbach (F)
  • 21:15 Anne Wellmer (NL/D)
  • 21:45 Mecha Orga (GR)

Vrijdag 14/10/11 @Q-O2

  • 18:00 Annea Lockwood (US)
  • 19:30 Els Viaene (B)
  • 20.30 Michael Pisaro (US)
  • 21.30 Pauwel de Buck (B)

Zaterdag 15/10/11 @Q-O2

  • 14:00 artist talks
  • 16:15 Toshiya Tsunoda (JP) (video)
  • 16:45 Manfred Werder (CH)
  • 17:30 Lee Patterson (GB)
  • 20:00 Jez Riley French (GB)
  • 20:45 Jason Kahn (CH/US)
  • 21:30 Pali Meursault (F)

Tijd en plaats van het gebeuren :

Field Fest
Van woensdag 12 tot en met zaterdag 15 oktober 2011
Q-02, Cinema RITS en Beursschouwburg Brussel


Meer info : www.beursschouwburg.be, www.q-o2.be en www.rits.be

Extra:
Field Fest. Brussels veldwerk, Koen Van Meel op Kwadratuur.be, 1/10/2011

20:15 Gepost in Concert, Festival, Muziek | Permalink |  Facebook

Filmfestival Gent focust op filmmuziek

Filmfestival Gent Op dinsdag 11 oktober gaat de 38ste editie editie van het Filmfestival Gent van start. Die staat opnieuw garant voor meer dan honderd kwaliteitsfilms en bijzondere evenementen in de rand van de cinema. Blikvangers zijn de 11de editie van de World Soundtrack Awards in aanwezigheid van Hans Zimmer, Elliot Goldenthal, Howard Shore en aanstormend talent Abel Korzeniowski en de tentoonstelling over Ingmar Bergman in het Provinciaal Cultuurcentrum Caermersklooster.

Filmmuziek
Behalve films staan er opnieuw heel wat randevenementen op het festivalprogramma. Het is geen geheim dat muziek belangrijk is voor het Filmfestival Gent. Dat Filmfestival Gent zich internationaal wist te profileren, was trouwens in hoge mate ook te danken aan de focus op filmmuziek. Om dit luik nog sterker in de kijker te zetten werd huisdirigent Dirk Brossé ook tot muziekdirecteur benoemd. Deze 38ste editie zal hij opnieuw twee grote concerten dirigeren. Begin van het festival brengt het 'Maestros Of Suspense' concert een eerbetoon aan de twee favoriete componisten van Alfred Hitchcock: Bernard Herrmann en Franz Waxman. Spanning en romantiek gegarandeerd.
Als afsluiter van het festival is er het jaarlijks concert van de World Soundtrack Awards. Voor het eerst in tien jaar zal Hans Zimmer opnieuw in Gent op het podium staan. Ook twee andere grote namen en trouwe Gentbezoekers zijn opnieuw van de partij: Elliot Goldenthal en Howard Shore, terwijl aanstormend talent Abel Korzeniowski de betoverende muziek komt dirigeren uit 'A Single Man' waarvoor hij de Discovery Award 2010 won.
En last but not least: Giorgio Moroder, vader van de discosound en levende legende voor de nieuwe generatie van de dance en elektro scene, komt in het Gentse Kuipke een Lifetime Achievement Award in ontvangst nemen en is de avond daarvoor de ster van het event Giorgio - A Moroder Party in concertzaal Vooruit.

Almost Cinema
Wie graag de grenzen van de cinema opzoekt, komt niets tekort tijdens het Filmfestival Gent. Met Almost Cinema is Vooruit opnieuw twaalf dagen lang het epicentrum van excentrieke filmmakers, ingenieuze installatieartiesten en allerhande aanverwanten. Er zijn tijdens het festival tentoonstellingen, concerten, performances en uiteraard filmvoorstellingen te vinden. Almost Cinema is een co-productie tussen Vooruit en het filmfestival.

Compositiewedstrijd
De compositiewedstrijd die het Filmfestival Gent elk jaar met de steun van SABAM organiseert, heeft heel wat jong Europees filmmuziektalent aan het werk gezet. Zij krijgen immers de kans mee te dingen naar de hoofdprijs van 2.500 euro én de live uitvoering van hun compositie door het Brussels Philharmonic ‐ het Vlaams Radio Orkest tijdens de uitreiking van de World Soundtrack Awards op 22 oktober.
Met de tiende editie van deze wedstrijd wil het festival jong talent opnieuw de kans bieden om naam te maken als filmmuziekcomponist. De 'Sabam Award voor Origineelste Compositie' geniet immers veel internationale belangstelling. Kandidaten kunnen zo in de voetsporen treden van talrijke grote componisten die te gast waren op de afgelopen festivaledities zoals Angelo Badalamenti, Dario Marianelli, Gustavo Santaolalla, Hans Zimmer, John Powell, Maurice Jarre, Alberto Iglesias, Elliot Goldenthal en vele anderen.
Kandidaten moesten jonger zijn dan 36 jaar en kregen de opdracht muziek te componeren bij de korte animatiefilm "Papillon d'Amour" van Nicolas Provost. Door fragmenten uit de film Rashomon van Akira Kurosawa te spiegelen, creëert Provost een hallucinante scène waarin de wenteling van een vrouw zich ontpopt tot een imploderende vlinder. Papillon d’Amour toont reflecties op liefde, haar lyrische wangedrochten en illustreert hoe pijnlijk 'verdwijnen' kan zijn.
Een professionele jury met internationale ervaring, samengesteld uit mensen uit de film‐ en muziekwereld, zal de werkstukken zorgvuldig evalueren. Het Brussels Philharmonic‐ het Vlaams Radio Orkest onder leiding van Dirk Brossé voert de winnende compositie uit tijdens de 11e editie van de World Soundtrack Awards ceremonie op 22 oktober in Kuipke Gent.

Filmmuziekseminarie met Walter Murch
Zoals ieder jaar organiseert het Filmfestival Gent samen met het KASK (Hogeschool Gent) een filmmuziekseminarie. Dit jaar is een uitzonderlijk jaar, want de focus ligt eerder op sound design, en niet op klassieke filmmuziek. Lesgever van dienst is Walter Murch, legendarisch beeldmonteur en sound designer die meehielp aan kaskrakers als 'Apocalypse Now', 'The Godfather' en 'The English Patient'.
Murch wordt door velen gezien als de grootste beeld‐ en geluid cutter van zijn generatie. Met zijn samenwerkingen met onder andere Francis Ford Coppola en Anthony Minghella schreef Walter Murch filmgeschiedenis, waarvoor hij met 3 Oscars beloond werd. Murch heeft sound design nooit als een louter technisch aangelegenheid beschouwd, maar heeft zijn werk altijd een meer artistieke inhoud gegeven.
Het seminarie bestaat uit twee delen. In de voormiddag zal Murch het hebben over zijn werk in relatie met nieuwe technologiëen. Nadien zal hij stapsgewijs ingaan op een concreet voorbeeld. Curator van dienst is Martine Huvenne.

For the Record - Gabriel Yared
Met de cd‐reeks For the record richt Filmfestival Gent jaarlijks de spots op een filmcomponist die in het verleden zijn kunnen heeft bewezen. De voorbije jaren kwamen zo Craig Armstrong (Moulin Rouge!), Mychael Danna (Little Miss Sunshine), Angelo Badalamenti (Mulholland Dr.) en Shigeru Umebayashi (House of Flying Daggers) aan bod. Vorig jaar nam het Brussels Philharmonic - het Vlaams Radio Orkest onder leiding van Dirk Brossé een nieuwe cd op, met werk van de Libanese componist Gabriel Yared (The English Patient).
Gabriel Yared (1949) leerde componeren toen hij als tiener bij de Jezuïeten op school zat in Beirut, Libanon. In 1971 gaat Yared voor anderhalf jaar naar zijn oom in Brazilië, waar hij veel bijleerde: "Ik apprecieer de Braziliaanse ritmes, de harmonische scherpzinnigheid en de originele melodische lijnen".
In 1975 schrijft hij voor het eerst filmmuziek, bij de film 'Miss O Ginie ou les Hommes Fleurs', van de Belg Samy Pavel. Nadien volgden nog talloze soundtracks, waaronder die voor 'Das Leben der Anderen', 'The Talented Mr. Ripley' en 'Cold Mountain'. Met zijn compositie voor 'The English Patient' won hij een Oscar, een Golden Globe en een Grammy Award. In 2004 ontving Yared voor 'Cold Moutain' zowel de Soundtrack Composer of the Year Award als de Best Original Soundtrack of the Year Award op de World Soundtracks Awards.
Op het album staat muziek uit 'La Lune Dans le Carniveau', 'The Talented Mr. Ripley', 'Possession', 'Camille Claudel', 'The English Patient', '37°2 Le Matin', 'L'Arche et les Déluges', 'Wings of Courag'e, 'Bon Voyage', 'L'Amant' en 'La Romana'.

Tijd en plaats van het gebeuren :

Internationaal Filmfestival van Vlaanderen Gent
Van dinsdag 11 t.e.m zaterdag 22 oktober 2011
Op verschillende locaties in Gent


Het volledige programma en alle verdere info vind je op www.filmfestival.be

18:03 Gepost in Concert, Festival, Film, Muziek | Permalink |  Facebook

07/10/2011

Limpe Fuchs, Jacques Foschia, Michel Henritzi en Junko in Les Ateliers Claus in Brussel

Limpe Fuchs Zondag kan je in het Bruselse alternatieve kunstenbolwerk Les Ateliers Claus terecht voor een concert van Limpe Fuchs (foto), Jacques Foschia, Michel Henritzi en Junko. Limpe Fuchs is een vermaarde geluidskunstenares, zangeres en componiste. Midden jaren '60 richtte ze Anima Sound op met haar toenmalige partner Paul Fuchs, met wie ze ook een resem aan percussie, blaas- en snaarinstrumenten ontwierp. Fuchs etaleert een hoogst eigenzinnige stijl, vaak omschreven als 'te bizar' door haar tijdgenoten van de krautrock en free jazz.

Jacques Foschia is voornamelijk geïnteresseerd in improvisatie en radiokunst, zowel in het concipiëren van werken voor radio-uitzendingen, als kortegolf radiofragmenten te gebruiken in zijn performances. Hij speelde o.a. met Barre Phillips, London Improvisers Orchestra, Tony Marsh en La Brocante Sonore.

Junko is voornamelijk gekend voor haar participatie in het beruchte brutal-noise trio Hijokaidan. Haar stemgeluid is mijlenver verwijderd van de typische schreeuwers uit de noise scene, dichter aanleunend bij een waanzinnige freejazz saxofoon dan bij een menselijke stem.

Michel Henritzi is een Franse multi-instrumentalist die sinds de vroege jaren '80 actief is in de Franse Industrial scene bij o.a. Nox en The Dustbreeders. Het afgelopen decennium was hij vooral bezig met gitaar, lapsteel en banjo in een stijl die van abstracte blues tot noise strekt. Hij werkte met o.a.: Masayoshi Urabe, Rinji Fukuoka, Tetuzi Akiyama en Bruce Russell van Dead C. Hij runt ook het A Bruit Secret label, gespecialiseerd in Japanse noise.

Tijd en plaats van het gebeuren :

Limpe Fuchs, Jacques Foschia, Michel Henritzi + Junko
Zondag 9 oktober 2011 om 15.00 u
Les Ateliers Claus - Brussel
Charles Rogierdoorgang (tussen Noordstation en Rogierplein)
1210 Brussel

Meer info : www.lesateliersclaus.com

Extra :
Limpe Fuchs : www.limpefuchs.de en youtube
Michel Henritzi : michelhenritzi.canalblog.com, www.myspace.com/michelhenritzi en youtube
Junko op youtube

Elders op Oorgetuige :
Muzikale vernieuwers en psychedelische avant-gardefilm op minifestival Tweeklank, 25/09/2010

Bekijk alvast dit interview met Limpe Fuchs



en Junko live op het No Music Fest (2004)

15:48 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

Koen Broucke en Lucas Blondeel tasten relatie tussen muziek en beeld af

Lucas Blondeel Plotseling om half tien stond hij op van de sofa, vroeg om zijn kleren terwijl hij zei dat hij naar het gekkenhuis wilde. Alles wat hij wilde meenemen legde hij klaar: zijn horloge, geld, muziekpapier, pennen, sigaren, alles heel secuur. Februari 1854. De stemmen in het hoofd van Robert Schumann (1810-1856) waren ondraaglijk geworden. Hij leed aan gehoorhallucinaties; nu eens fluisterden engelen hem volledige muziekstukken in, dan weer werd hij gekweld door het gerochel van boze geesten. Enkele dagen later sprong hij in de Rijn. We zijn ondertussen zeventien jaar verwijderd van de meer vriendelijke doch onstuimige dialoog tussen Florestan en Eusebius in de 'Davidsbündlertänze'.

Een dialoog van stemmen is ook te horen in de 'Sonate in Es' van Joseph Haydn. Meer nog dan het traditionele contrast tussen een mannelijk en een vrouwelijk thema, ligt hieraan een volledig retorisch programma ten grondslag: dubitatio, narratio, probatio, refutatio en peroratio. De sonate dateert dan ook uit een woelige periode uit het leven van Haydn. Hartstochtelijke gevoelens gingen uit naar Marianne Von Genzinger, aan wie de sonate is opgedragen. Als brug tussen deze twee meesterwerken dienen de Acht Klavierstücke van György kurtàg.

De samenwerking tussen Koen Broucke en Lucas Blondeel (foto) is nieuw. Na concerten met Jan Michiels, Sylvia Traey, Christiaan kuyvenhoven e.a. gaat Broucke nu ook de uitdaging aan om met Blondeel, één van de meest beloftevolle pianisten van zijn generatie, de relatie tussen muziek en beeld af te tasten. De vele stemmen in de muziek van Haydn, Kurtàg en niet in het minst Schumann zullen vertaald worden in een schimmenspel op monumentaal formaat.

Programma :

  • Robert Schumann, Davidsbündlertänze op. 6
  • Joseph Haydn, Sonate in Es Hob. XVI/49
  • György Kurtàg, Acht klavierstücke op. 2

Tijd en plaats van het gebeuren :

Lucas Blondeel & Koen Broucke : Haydn, Kurtàg, Schumann
Zondag 9 oktober 2011 om 15.00 u
CC Hasselt
- schouwburg
Kunstlaan 5
3500 Hasselt

Meer info : www.ccha.be, www.lucasblondeel.com en www.atelierbroucke.com

Extra :
György Kurtág op www.arsmusica.be, www.boosey.com en youtube
The Mind is a Free Creature. The music of György Kurtág , Rachel Beckles Willson op www.ce-review.org, 24/03/2000

15:08 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

Gitarist Kobe Van Cauwenberghe met nieuwe, niet zo heel nieuwe en heel oude muziek in Bozar

Kobe Van Cauwenberghe Zondagochtend speelt gitarist Kobe Van Cauwenberghe (foto) een recital in Bozar met nieuwe, niet zo heel nieuwe en heel oude muziek. Op het programma : werk van Elliott Carter, John Dowland, Simon Steen-Andersen, Stefan Van Eycken en Brian Ferneyhough. Kobe Van Cauwenberghe studeerde aan het conservatorium van Gent bij Tom Pauwels en aan de Manhattan School of Music in New York. Tijdens zijn verblijf in de VS maakte hij deel uit van het Wet Ink Ensemble waarmee hij samenwerkte met Helmut Lachenmann en het Talea Ensemble waarmee hij de Amerikaanse creaties verzorgde van Fausto Romitelli's 'Professor Bad Trip', 'An Index of Metals' en 'Trash TV Trance'.

In 2007 stond hij mee aan de wieg van het ZWERM gitaarkwartet. Met dat ensemble nam hij 'The World’s Longest Melody' op, een album gewijd aan de muziek van de Amerikaanse componist Larry Polansky. Van Cauwenberghe was reeds te horen op Ars Musica, Happy New Ears, The Bang on a Can Marathon en de Ferienkurse für neue Musik in Darmstadt.

Programma :

  • Elliott Carter, Changes
  • John Dowland, Farewell, Forlorn Hope Fancy
  • Simon Steen-Andersen, In-Side-Out-Side-In
  • Stefan Van Eycken, Leaving
  • Brian Ferneyhough, Kurze Schatten II

Tijd en plaats van het gebeuren :

BozarSundays : Kobe Van Cauwenberghe
Zondag 9 oktober 2011 om 11.00 u
Bozar
- Henry Le Boeufzaal
Ravensteinstraat 23
1000 Brussel

Meer info : www.bozar.be en www.kobevancauwenberghe.com

Extra :
Kobe Van Cauwenberghe op youtube
Elliott Carter : www.schirmer.com, www.boosey.com, www.carter100.com, en.wikipedia.org en youtube
Eliott Carter : conservatieve erudiet, Jan de Kruijff op www.musicalifeiten.nl
Composer Elliott Carter is much admired but not easy to love, Karl Gehrke op Minnesota Public Radio, 8/03/2006
American Composers: Elliott Carter. He Put Motion Into His Movements, Tim Page in The Washington Post, 9/08/1998
Carter the Empiricist, David Harvey op www.davethehat.com, 1997
Carter en de polyfonie (pdf), Leo Samama op www.bloomline.net ,1993
Simon Steen-Andersen : www.simonsteenandersen.dk, www.danishmusic.info en youtube
Stefan Van Eycken op www.matrix-new-music.be en youtube
Brian Ferneyhough op www.arsmusica.be, en.wikipedia.org, www.editionpeters.com en youtube

Bekijk alvast Brian Fernheyhough's "Kurze Schatten II" mvts 1-4, uitgevoerd door Kobe Van Cauwenberghe

13:34 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

Gradus ad Parnassum : Tine Allegaert en Lukas Huisman brengen études voor pianoduo van Jeroen De Brauwer

Tine Allegaert & Lukas Huisman In de concertreeks Gradus ad Parnassum van het Gentse Conservatorium brengen pianostudenten Tine Allegaert en Lukas Huisman (foto) zondag de 12 'Etudes' voor pianoduo van Jeroen De Brauwer. De Brauwer (1983) studeerde compositie en muziektheorie aan het conservatorium van Gent bij o.a. Dirk Brossé, Daniel Gistelinck en Filip Rathé. In 2011 studeerde hij af met grote onderscheiding. Een zekere theatraliteit valt steeds te bespeuren in zijn werk, zowel instrumentaal als vocaal. Slechts een weinig kan het verbazen dat muziektheater dan ook een grote voorkeur geniet binnen zijn schrijven. Tot dusver schreef hij muziek voor vier theaterproducties waaronder Parkeerterreinenblues (2007) en Al di Miseria (2011). Met de andere muzikanten van deze laatste productie richtte hij mee het muziektheaterensemble Al Di Miseria op en wordt momenteel aan een tweede voorstelling gewerkt. Dat een muziekwerk de luisteraar kan grijpen en een andere wereld laten zien is een uitdaging die hij maar al te graag aangaat.

Jeroen De Brauwer over de Etudes
: "Na een goed gesprek een klein jaar geleden met Lukas Huisman ontstond het idee om samen muziek te gaan maken. Lukas had materiaal nodig om zich verder als pianist te ontwikkelen en ik had wel zin in een nieuw project. Het zouden drie études worden voor solo piano. Tijdens het ledigen van menig kop koffie werden de onderwerpen voor deze drie études vastgelegd; schrijven kon beginnen. Het duurde echter niet lang voor de plannen veranderd werden. Lukas vormde een pianoduo samen met Tine en aangezien ik dan toch bezig was, kon ik die études dan niet voor duo schrijven in plaats van solo? Extra koffie, wat reviseren, even toetsen hoe en wat, en gaan maar; the more the merrier. Ondertussen waren we maart en was een eerste draft voor de eerste étude klaar, de tweede stond in de steigers en de ideeën voor een derde waren reeds daar. Het leek er sterk op dat tegen eind april een mooie vijftien minuten muziek speelklaar zouden zijn.
Tijdens dezelfde periode werkte ik samen met Tine aan een muziektheatervoorstelling, Al di Miseria, stond het schrijven van de études even op een laag pitje maar rijpte wel een nieuw idee. Als we die études nu eens zouden uitbreiden, er een avondvullende voorstelling zouden van maken en meteen, in navolging van de derde étude, wat extra theatraliteit aan zouden toevoegen? Een vrij kort solo pianowerk werd op die manier een complete voorstelling.
Lukas en Tine lieten me de vrijheid te doen waar ik zin had, soms tot groot jolijt dan tot grote consternatie maar steeds met het volste vertrouwen. De scoop van het project werd uitgebreid, sommige stukken werden hen bijna letterlijk op het lijf geschreven, gestiek werd toegevoegd, steeds meer, steeds verder. Ik mocht zeggen wat ik te zeggen had en dit zonder beperkingen. Ik blijf ze hiervoor beiden eeuwig dankbaar.

Het oorspronkelijke idee om études te schrijven is vooral te horen in de eerste drie delen. Achteraf, met het oog op het maken van een complete voorstelling, verwaterde de strikte étude-gedachte een weinig, zonder echter het centrale concept te verlaten. De études kunnen gegroepeerd worden per twee, drie, zes of twaalf. De eerste drie études vormden het basisconcept. De negen die zouden volgen werden in drie afzonderlijke groepen ingedeeld, de groepen per drie onderverdeeld in groepen van zes. Per drie zouden er twee normale en één afwijkende étude zijn of twee afwijkende en één normale. Op die manier werd theatraliteit en gestiek een integraal deel van het geheel. "

Tine Allegaert (1988) begon haar muzikale carrière al op vierjarige leeftijd met viool en op zesjarige leeftijd met trompet. Dat piano ooit haar grootste passie zou worden bleek al snel nadat ze hiervoor haar viool aan de kant liet. In 2006 studeerde ze af voor piano en trompet aan het deeltijds kunstonderwijs in Ninove.
In 2011 haalde ze haar diploma van Meester in de Uitvoerende Muziek aan het Gentse conservatorium, waar ze pianoles kreeg van Vitaly Samoshko. Daar volgt ze onder andere nog directie bij Dirk Brossé. Ze treedt op als solopianiste en in pianoduo met Lukas Huisman. Daarnaast speelt ze ook in Al di Miseria, een muziektheatergroep dat ontstond als eindproject aan het conservatorium. Met de zangeres van deze groep, Helene Bracke, vormde ze recentelijk een nieuw duo.
Dankzij haar uiteenlopende interesse in verschillende muziekgenres en een blijvende liefde voor haar trompet, stond ze al op menig grote podia en tourde ze met Transpiradansa (o.l.v. Wouter Vandenabeele), Southern Wind en Les Busiciens in Frankrijk, Spanje, Italië en Zuid-Afrika.

Lukas Huisman (1987) volgde eerst twee jaar privéles bij Sofie Schietecatte. Daarna volgde hij negen jaar pianoles bij Rolande Spanoghe aan de Muziekacademie van Gent, waar hij afstudeerde met grootste onderscheiding. Een professionele opleiding volgde hij bij Daan Vandewalle aan het Gentse Conservatorium, waar hij eveneens met grootste onderscheiding afstudeerde. Hij volgde al masterclasses bij Ciro Longobardi, Daniel Rivera en Carlo Mazzoli.
Hij zet zich vooral in, voor het vertolken van hedendaagse muziek. Bijzondere aandacht besteedt hij aan de minder bekende componist K. S. Sorabji. In dit verband had hij al contacten met verscheidene vertolkers van diens oeuvre en werkte hij mee aan verscheidene projecten, die als doel hadden manuscripten van deze weinig uitgevoerde componist te ontsluiten. Partituren die reeds werden gepubliceerd met zijn medewerking zijn: 100 Transcendental Studies, 104 Frammenti Aforistici, Opus Secretum.
Voorts is hij vaak te horen met Katty Kochman (sopraan), vormt hij een pianoduo met Tine Allegaert en maakt hij deel uit van het nieuwe ensemble Warped Time. Hij volgde vijf jaar (algoritmische) compositie bij Godfried-Willem Raes.

Programma :

Jeroen De Brauwer, 12 Etudes voor pianoduo

  • Snelle toccata
  • Doorgedreven contrapunt en het creëren van klankwolken
  • Nieuwe speeltechnieken en introductie van gestiek en theatraliteit
  • Combinatie met gesproken woord
  • Herhaalde noten, alternerend tussen de twee handen
  • Trage wals
  • Verwerken van populaire muziek binnen een hedendaags klassieke setting, gebruik van ukelele en ocarina.
  • Toonladders
  • Korte pauze
  • Josquin Desprez in zes stemmen
  • A la Webern
  • Conclusie met Sprechstimme en gesproken woord

Tijd en plaats van het gebeuren :

Gradus ad Parnassum : Tine Allegaert & Lukas Huisman
Zondag 9 oktober 2011 om 11.00 u
Koninklijk Conservatorium Gent
- Miryzaal
Hoogpoort 64
9000 Gent

Meer info : cons.hogent.be

Elders op Oorgetuige :
5 aanstormende componisten geven het beste van zichzelf in het Conservatorium Gent, 20/06/2011

12:44 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

05/10/2011

Opendeurdag van het Concertgebouw in het teken van de Dag van de Architectuur

Concertgebouw De jaarlijks terugkerende Opendeurdag van het Concertgebouw in Brugge is een buitenkans om een kijkje te nemen achter de schermen van dit unieke gebouw en zijn werking. Ook dit jaar is de Dag van de Architectuur op zondag 9 oktober 2011 het aanknopingspunt. Het Concertgebouw als architecturaal kunstwerk van Robbrecht & Daem is de spil in een dagprogramma met rondleidingen en een architectuurlezing in samenwerking met ARCHIPEL vzw. Tijdens de architectuurlezing krijgt het Belgische bureau noAarchitecten (Brussel, Brugge) het woord. Het werk van dit architectenbureau getuigt van een bijzondere fijngevoeligheid en maturiteit ten opzichte van de stedelijke context en wist reeds meermaals te overtuigen dankzij zijn durf, eigenheid en persoonlijkheid. Bovendien wordt in de Lantaarntoren de Sound Factory, de interactieve ruimte voor geluidskunst, feestelijk geopend. Verder wordt de kunstfilm Sea of Tranquillity van Hans Op de Beeck vertoond en geeft Luk Vaes een lecture-performance over extended piano techniques doorheen de muziekgeschiedenis.

De piano maar dan anders. Geprepareerd, gestreken of getokkeld. De piano werd in de tijd van Mozart al 'oneigenlijk gebruikt'. De Belgische pianist en musicoloog Luk Vaes (van 1993 tot 2009 ook de drijvende kracht achter November Music Vlaanderen) heeft alle buitenissige pianotechnieken eens nader onderzocht en beschreven. Eind 2009 promoveerde hij als eerste kunstenaar aan de Universiteit van Leiden in het 'docArtes' doctoraalprogramma voor uitvoerders en componisten. Vaes is naast begenadigd pianist ook een onderhoudende verteller. Tijdens deze concertlezing komen de mooiste voorbeelden van 'extended piano techniques' voorbij. Pianomuziek met veel accessoires en meer pianospel naast de toetsen dan erop. Je hoort spectaculaire werken uit alle tijdperken van onder meer Claude-Bénigne Balbastre, Friedrich Wilhelm Rust, Curtis Curtis-Smith en Davide Mosconi.

Nieuwe speeltechnieken voor piano staan ook centraal in een workshop voor jongeren met pianist Benjamin Van Esser. Deze lecture performance en workshops vormen dé ideale voorbereiding op het avondconcert, 492 kilo, met Frederik Croene. Croene neemt samen met acht componisten het fysieke gewicht van een Steinway vleugel als uitgangspunt en verkent op een verfrissende wijze de grenzen van het pianorecital.

Programma Opendeurdag :

  • Inkomhal
    Cyclophones, buiten aan de ingang van het Concertgebouw (doorlopend)
    Rondleidingen: om 11.00, 12.00, 13.00, 14.00, 15.00 en 16.00 uur
  • Sound Factory
    Officiële opening met performances (doorlopend, start op het dakterras - Forum 7)
  • Kamermuziekzaal
    17.00 - 18.00: 'Et si le piano était un corps de femme', lecture-performance door Luk Vaes
  • Concertzaal
    15.00: 'Sea of Tranquillity', film door Hans Op de Beeck (1 vertoning)
    17.00 - 18.00: architectuurlezing noAarchitecten
  • Atrium
    14.45 en 16.45: 'Poème Electronique', klankinstallatie van Edgard Varèse
    'Images: Claude Debussy en zijn tijd’, tentoonstelling door Johan Huys (doorlopend)
  • Studio 1
    14.30 - 16.15: Workshop nieuwe speeltechnieken door Benjamin Van Esser (voor leerlingen DKO - reeds volzet)
    16.15 - 16.30: Toonmoment workshop (voor iedereen toegankelijk)
  • Studio 3
    'building', video van Anouk De Clercq (doorlopend)
  • Foyer Parterre
    'Twee mannen en een orkest', film over Frans Brüggen (doorlopend)
  • Concertgebouwcafé
    'The Broken Dream', fototentoonstelling Michaël Geuns (doorlopend)

Tijd en plaats van het gebeuren :

Opendeurdag Concertgebouw Brugge
Zondag 9 oktober 2011 van 10.30 u tot 17.30 u
Gratis toegang

--------------------
Frederik Croene : 492 Kilo. An extended piano recital
Zondag 9 oktober 2011 om 20.00 u
Concertgebouw Brugge

't Zand 34
8000 Brugge

Meer info : www.concertgebouw.be, www.morf.be en www.frederikcroene.com

Elders op Oorgetuige :
492 Kilo. An extended piano recital. Concertperformance door Frederik Croene, 27/09/2011
Luk Vaes en het oneigenlijke gebruik van de piano, 24/02/2010

Bekijk alvast deze fragmenten uit Frederik Croene's 492 Kilo. An extended piano recital : Simon Steen-Andersen, Pretty Sound (Up and Down) (Opgenomen in deSingel in Antwerpen op 30/09/2011)



Cathy van Eck, Pièce d'ameublement



Laura Maes, Ijsspiegel



Falk Hübner, Wasteland



en deze video waarin pianist Luk Vaes zijn 'extended' technieken demonstreert

16:54 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook