03/12/2011

BL!NDMAN [new strings] laveert tussen Beethoven, Berg, Pärt, Henderickx, Crumb en John Zorn

BL!NDMAN [new strings] Met Eclectic toont BL!NDMAN [new strings] zich van veel markten thuis. Met punch en techniek overklast het strijkkwartet de klassieke klankspectra en laat daarbij oude gewoonten en nieuwe technieken niet ongemoeid. Het resultaat is een boeiend parcours, laverend tussen Beethoven, Berg, Pärt, HenderickxCrumb en John Zorn.

Georg Crumb - Black Angels
De Amerikaanse componist George Crumb schreef zijn strijkkwartet Black Angels naar aanleiding van de Vietnamoorlog. Het werk citeert belangrijke elementen uit de bekoringsthematiek: van de zondeval via de Danse Macabre tot  Tartini's Duivelssonate.
Het genre van het strijkkwartet associeer je niet zo snel met politieke statements. Toch maakt de buitengewoon originele en kleurrijke componist George Crumb zich in Black Angels ouderwets kwaad om de Vietnamoorlog. In de partituur staat dat hij gecomponeerd is 'in tempore belli' (in oorlogstijd). Crumb voltooide het werk op vrijdag 13 maart 1970. Hij laat de strijkers schreeuwen, zingen, fluiten en fluisteren en breidt het instrumentarium uit met gongs, maracas en kristallen glazen.
Black Angels sloeg in als een bom, zowel door de onorthodoxe behandeling van het strijkkwartet als door de indringende thematiek. Het universele thema houdt de compositie ook nu nog overeind: de strijd tussen goed en kwaad, leven en dood, God en de duivel. De titel verwijst naar de zwarte engel zoals die in de vroege schilderkunst de gevallen engel symboliseert.
De vier strijkers confronteren de luisteraar met een surrealistische wereld van krijsende insecten, striemende geselingen, bom-inslagen, fluisterende stemmen, gongslagen, maar ook etherische klanken als glasharmonica-effecten en ijle, engelachtige melodieën. De componist schept een sfeer van een nachtmerrie door allerlei ongebruikelijke effecten voor te schrijven.
Achter de noten verschuilen zich planmatige getalsverhoudingen. De muzikale symbolen die Crumb gebruikt zij vrij conventioneel. Zo klinkt regelmatig het al eeuwenlang als 'duivel in de muziek' bekend staande interval van de verminderde kwint, de tritonus. En uit de literatuur voor strijkers haalt hij de 'Trillo Di Diavolo' van Tartini tevoorschijn. Verder citeert hij nog uit het gregoriaanse 'Dies Irae' en uit het strijkkwartet 'Der Tod und das Mädchen' van Schubert en refereert hij naar de oude muziek in de Sarabanda da la Muerta Oscura.

Arvo Pärt - Fratres
Sinds midden jaren tachtig kent de muziek van Arvo Pärt (1935 ) een ongekend succes. Werken als 'Passio', 'Fratres' en 'Tabula Rasa' behoren tot de best verkochte 'klassieke' muziek. Pärts klankwereld is die van het Gregoriaans, van de 'paralelle organa' van Leoninus en Perotinus uit de middeleeuwse muziek en van vroege renaissance componisten zoals Josquin Desprez. Een van de belangrijkste drijfveren in het werk van Pärt is de religieuze: de schuldbelijdenis en het lijden der mensheid. Met componisten als Kantsjeli en Gorecki, die een vergelijkbare eenvoudige structuur in hun muziek kennen, wordt hij daarom gerekend tot de voormannen van de zogenaamde nieuwe spirituele muziek.
Toch hanteerde Pärt in de eerste tien jaar van zijn componistenloopbaan ook elementen uit de toen heersende moderne compositietechnieken zoals het serialisme en de invloeden van John Cage. Na een jarenlange bezinning ("een zoektocht vol twijfel") schreef hij het korte repetitieve pianowerk 'Für Alina' in 1976 en veranderende zijn muziek daarmee fundamenteel. Hij begon de zogenaamde tintabulli (bel- of klok-)techniek toe te passen waarin variaties van drieklanken een hoofdrol spelen op een essentieel ander manier dan binnen de tonaliteit. In 1976 en 1977 volgden nog drie verrassende werken: 'Tabula rasa', 'Fratres' en 'Cantus in memory of Benjamin Britten'. Allemaal unieke voorbeelden van Pärts geladen minimalisme. 'Fratres' is een al even somber werk, waarin een koraalachtige melodie wordt herhaald tegen een achtergrond van het gegons van een kwint. Een incidentele paukenslag ondersteept het proceskarakter van het werk en de titel suggereert iets van een kloostersfeer. Het werk was oorspronkelijk bedoeld voor het Estse ensemble voor oude muziek Hortus Musicus, maar Pärt maakte er later diverse arrangementen van.

John Zorn - Cat O'Nine Tails (1988)
John Zorn (1953) is ongetwijfeld een van de belangrijkste componisten van deze eeuw. Zijn carrière zou gemakkelijk voer kunnen zijn voor een batterij socio- en psychologen. In de jazz-wereld wordt hij gerespecteerd om zijn grondige kennis van de bebop en zijn perfecte altsaxofoontechniek. Met zijn groep Naked City verkende hij de grenzen van de jazz door die te mengen met rock en punk, en onlangs kwam hij naar Europa om met onder meer Napalm Death drummer Mick Harris funk voorbij de pijngrens te spelen. Maar net zo goed leidt hij zijn groepen Masade en Bar Khkba strak door respectievelijk klezmermuziek of oosters geïnspireerde kamermuziek. Ook is hij veelvuldig actief als componist van filmmuziek. Zelf vergelijkt hij zijn manier van werken vaak met het maken van tekenfilms. Inderdaad, net als cartoons zijn Zorn's stukken meestal humoristisch, vernuftig, vaak op eenvoudige motiefjes gebaseerd, maar met een flitsende pointe.

In Cat O'Nine Tails moeten de musici moeten om de paar maten van tempo wisselen en dat meer dan tien minuten lang. Het instuderen is als het monteren van een danig verknipte film waarbij je over ieder stukje moet nadenken hoe lang het moet zijn en waar je het aan vast plakt. Niet voor niets zegt Zorn dat zijn muziek haar geheimen pas prijs geeft na grondige studie. Als luisteraar heb je daar geen last van en word je getracteerd op een spectaculaire kaleidoscoop van overbekende tot nooit gehoorde kwartetklanken. De muziek varieert van een sentimenteel walsje tot scheurend gescratch en huilende meeuwen in de verte. Onverwachte wendingen leveren ontroerende momenten op. En als je na een minuut of negen denkt, nu is de koek op, klinkt er ineens een persiflage op een van de bekendste Paganini caprices en dan denk je, verhip dat kan natuurlijk ook: even dollen met een citaat uit het solorepertoire voor viool.

Wim Henderickx - In Deep Silence III (Impression on a theme of Haydn) voor strijkkwartet
Impression on a theme of Haydn werd gecomponeerd in 2003 in opdracht van het 'Festival der Voorkempen'. Het is het derde werk van een reeks intieme kamermuziekstukken waarin de stilte, de rust een belangrijke inspiratiebron geweest is. Het is geïnspireerd op het 'Keizerskwartet' van J. Haydn.
Het stuk bestaat uit drie delen. Elk deel is gebaseerd op een fragment van het thema van Haydn. Het is een persoonlijk commentaar, waarbij verder wordt gegaan dan enkel een variatie van het thema.In het eerste deel wordt de melodie weergegeven in de eerste viool en in de cello in hoge flageolettonen, waardoor er een etherische atmosfeer ontstaat. Het tweede deel geeft de melodie in de altviool, als een klaagzang. In het derde deel ligt de melodie in de eerste viool boven een statische, harmonische ondergrond. De vrije (aleatorische) notatie biedt de mogelijkheid aan elke uitvoerder om een eigen interpretatie te geven.

Programma :

  • Ludwig van Beethoven, Strijkkwartet op. 18 nr.1
  • Georg Crumb, Black Angels
  • Anton Webern, Fünf Sätze für Streichquartett op. 5
  • Arvo Pärt, Fratres
  • John Zorn, Cat o'nine tails
  • Wim Henderickx, In deep silence III


Tijd en plaats van het gebeuren :

BL!NDMAN [new strings] : Eclectic
Zondag 4 december 2011 om 11.00 u
Kasteel Heule

Lagaeplein 24
Kortrijk ( Heule )

Meer info: www.cultuurcentrumkortrijk.be en www.blindman.be

Extra :
George Crumb: www.georgecrumb.net, www.essentialsofmusic.com, en.wikipedia.org en youtube
Wim Henderickx : www.wimhenderickx.com (*), wimhenderickx.wordpress.com, www.matrix-new-music.be en youtube
Interview met Wim Henderickx op www.moodio.tv
Arvo Pärt op www.musicolog.com en youtube
Arvo Pärt (1935 - ), Tintinambulist op www.musicalifeiten.nl
Vergelijkende discografieën : Arvo Pärt, Fratres op www.musicalifeiten.nl
John Zorn : en.wikipedia.org en youtube

03:12 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

Post-residentie concert Patrick Farmer, Dominic Lash, Helena Gough en Korhan Erel in Q-O2

Patrick Farmer Een post-residentie presentatie van Patrick Farmer, Dominic Lash en Helena Gough, een drietal dat samensmelt in diverse varianten van op zichzelf staande optelsommen en aftrekkingen, tijd schiep een permutatie, drie schrijven, (dus) een (en dus) twee. Ttot het verste punt een eerste voorwaarde voor de compositie getooid met en ontdaan van gewicht. Een enkel werk tegelijk ook twee en drie een mix van artistieke praktijken, schijnbaar niet vergelijkbaar, schijnbaar niet te onderscheiden. Gevolgd door een performance van Korhan Erel.

Tijd en plaats van het gebeuren :

Patrick Farmer, Dominic Lash, Helena Gough + Korhan Erel
Zaterdag 3 december 2011 om 20.30 u
Q-O2 Werkplaats - Brussel

Koolmijnenkaai 30-34
1080 Brussel

Meer info : www.q-o2.be

Extra :
Patrick Farmer : ideasattachedtoobjects.blogspot.com
Dominic Lash : www.dominiclash.co.uk
Helena Gough : www.helenagough.net
Korhan Erel : korhanerel.com

01:26 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

02/12/2011

European Saxophone Ensemble eindigt Europese tournee in Brussel

European Saxophone Ensemble Het European Saxophone Ensemble eindigt zijn Europese tournee (Maribor, Wenen, Bratislava, Belgrado,…) in Brussel op 3 december La Tentation. Het ensemble telt 12 jonge muzikanten afkomstig uit 12 Europese landen en interpreteert 5 werken die speciaal voor deze Europese tournee werden gecomponeerd.

Opgericht door Cezariusz Gadzina in 2008 voor MET-X, stelt het European Saxophone Ensemble als doel het verenigen van Europa op cultureel vlak en het doorbreken van de grenzen tussen de verschillende muziekgenres met een repertoire gaande van avant-garde jazz, tot hedendaagse, traditionele en klassieke muziek. Met trots draagt het ensemble dan ook de titel (Cultural Ambassador of the European Union(.

De 12 leden, saxofonisten met verschillende muzikale achtergronden, werden geselecteerd tijdens audities in heel Europa. Quasi elke saxofoon passeert de revue: sopranino, sopraan, alt, tenor, bariton en bas. De 5 gekozen componisten voor deze gelegenheid zijn Massimo Botter (Italië), Tõnu Kõrvits (Estland), Gyula Fekete (Hongarije), Sanne Van Hek (Nederland) en de Belg Fred Van Hove. Ze kregen de woorden 'love' en 'train' als uitgangspunt voor hun creatie, die ze zelf al dan niet konden combineren, letterlijk verwerken of breed interpreteren.

Tijd en plaats van het gebeuren :

European Saxophone Ensemble
Zaterdag 3 december 2011 om 15.00 u
La Tentation - Brussel

Lakenstraat 28
1000 Brussel

Meer info : www.centrogalego.be, www.european-saxophone-ensemble.eu en www.metx.be

23:47 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

Ein musikalisches Opfer 'revisited' : Het Collectief combineert Bach met Berio

Luciano Berio Authentiek of traditioneel, historisch of modern, oude of nieuwe instrumenten? Uitvoerders van de muziek van 'monstre sacré' J.S.Bach zijn al geruime tijd in de ban van deze dilemma's. Ook Het Collectief wil zijn antwoord formuleren op deze vragen. De groep maakt een kleurrijke reconstructie van het Musikalische Opfer, waarbij de instrumentale en stilistische verworvenheden van de 19de-, 20ste- en 21ste eeuwse muziek niet worden geschuwd. Het resultaat is een bruisend actuele en verfrissende uitvoering van dit Magnum Opus. Het Collectief gaat op zoek naar een nieuwe esthetiek, zonder zijn eigen smaak te verloochenen en met een groot respect voor de partituur. Kortom, Het Collectief wil op zijn manier 'authentiek' zijn.

Tussen de verschillende canons en ricercars van Bach in presenteren de muzikanten de aan hun instrument opgedragen Sequenza of ander werk van Luciano Berio (foto). Deze werken geven een totaalbeeld van de huidige expressieve en technische mogelijkheden van de verschillende instrumenten. Wat Bach beoogde met het thema van het Musikalische Opfer probeert ook Berio te bereiken met het hedendaagse instrumentarium. Het Collectief op zijn beurt wil zijn rol als uitvoerder volledig ter harte nemen en integreert al deze nieuwe mogelijkheden in de muziek van Bach. Op die manier beleeft het publiek een concertervaring die het louter historiserende overstijgt. Beide stijlen houden elkaar bovendien in evenwicht. Het ontoegankelijke van Berio wordt door het solistische karakter van de sequenze gemilderd.

Luciano Berio is wellicht de meest invloedrijke figuur uit de Italiaanse hedendaagse muziek. Nadat hij samen met Maderna een studio voor elektronische muziek opricht in Milaan, krijgt hij de leiding van het Ircam te Parijs. Vanuit zijn opleiding die sterk door Webern is bepaald, creëert Berio composities die uitgaan van de meest gedurfde vormen van klankonderzoek. Zo dwingt hij zowel zangers als instrumentalisten om de grenzen van hun mogelijkheden af te tasten.
In 1958 schreef Luciano Berio (1925-2003) zijn eerste 'Sequenza' voor fluit solo. Dit stuk is het eerste ooit dat proportioneel werd genoteerd. Er wordt geen gebruik gemaakt van uitgeschreven ritmes maar de afstand tussen de noten bepaalt de tijdsspanne ertussen. Jammer genoeg slaagde volgens Berio geen enkele fluitist erin dit juist te interpreteren en later schreef hij een tweede versie met ritmes. Sinds de Sequenza voor fluit zijn de in totaal 14 Sequenza's de rode draad in zijn oeuvre gebleven. Berio schreef de Sequenza's voor de meest uiteenlopende solo-instrumenten, waarbij hij de expressieve en technische mogelijkheden van het betreffende instrument onderzocht. Berio's Sequenza's worden gekenmerkt door hun extreme virtuositeit, die altijd boeiend, vaak theatraal, maar nooit oppervlakkig is.

De cyclus Six Encore (1965-1990) van Berio omvat zes korte, pittige pianowerkjes - Brin, Leaf, Wasserklavier, Erdenklavier, Feuerklavier en Luftklavier - die de piano als het ware omtoveren tot een soort klankmobiel en niet langer trouw blijven aan het principe van de lineariteit in de muziek. Wasserklavier (1965) is het eerste van Berio's vier pianowerkjes rond de elementen die hij componeerde in een tijdspanne van vijfentwintig jaar en die alle vier volledig onafhankelijk van elkaar staan. In dit kort tonaal stuk, dat aanvankelijk voor twee piano's maar later voor piano solo werd gecomponeerd, werden door Berio nauwgezet motieven uit werken van de negentiende-eeuwse componisten Brahms en Schubert ingelijfd. Door de manier van articulatie en de barcarolleritmes lijkt Wasserklavier wel door een negentiende-eeuwse componist geschreven te zijn.

Met het relatief eenvoudig muzikaal materiaal van één enkel akkoord slaagt de componist erin om het pianowerkje Erdenklavier (1969) te laten bruisen van energie. In de op het eerste gezicht eenvoudige partituur worden van de in totaal achtentachtig tonen die het werk telt, nooit twee tonen op hetzelfde moment aangeslagen en lijkt het hele stuk als het ware te bestaan uit één ongeharmoniseerde melodische lijn. De verschillende geluidssterktes en tijdsduur van de tonen zorgen er wel voor dat de melodie voor haar eigen melodische onderbouw instaat. Tot op zekere hoogte vertoont Berio's compositieproces hier gelijkenis met het serialisme, maar dan enkel in die zin dat hij streefde naar een voortdurende verandering en reorganisatie van de volgorde waarin hij zijn tonen laat klinken.

Programma :

  • J.S. Bach, Ein musikalisches Opfer 'revisited', mét Fender Rhodes, klavecimbel, piano en orgelpositief
  • Luciano Berio : Sequenza voor cello - Erdenklavier - Wasserklavier - Sequenza voor viool - Sequenza voor klarinet

Tijd en plaats van het gebeuren :

Het Collectief : Ein musikales Opfer 'Revisited'
Zaterdag 3 december 2011 om 20.15 u
Academiezaal - Sint-Truiden

Plankstraat 18
3800 Sint-Truiden

Meer info : www.villarte.eu en www.hetcollectief.be

Extra :
Luciano Berio op www.compositiontoday.com, www.themodernword.com, brahms.ircam.fr, www.arsmusica.be en youtube
Portret Luciano Berio, J-L Plouvier op www.ictus.be
Luciano Berio (1925 - 2003): Duivelskunstenaar, Jan de Kruijff op www.musicalifeiten.nl

22:34 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

Brodsky Concerts in Beveren, Brussel en Herentals

Kris Defoort & Dirk Roothooft Het schrijven van poëzie is een eenzame bezigheid, het lezen evenzeer. Dat wist de Russische dichter en Nobelprijswinnaar Joseph Brodsky al. Brodsky sneed in zijn gedichten de grote levensvragen rond leven en dood aan in een taal die bij uitstek muzikaal is. Eerder dan in stilte gelezen, vond Brodsky dat zijn poëzie luidop gedeclameerd moest worden. Hoeft het gezegd dat dit een kolfje naar de hand is van woordengoochelaar Dirk Roofthooft? Samen met improvisatiegrootheid/componist Kris Defoort buitelt hij door Brodsky's verzen. Wat Roofthooft niet gezegd krijgt, verklankt Defoort. Waar Defoort stokt, vult Roofthooft moeiteloos aan. Zoals Brodsky bij aanvang niet wist hoe een gedicht zou eindigen, kan niemand voorspellen waar de liaison van Defoort en Roofthooft eindigt. Dat geheim ontsluiert zich enkel voor wie erbij is.

Tijdens The Brodsky Concerts willen Dirk Roofthooft en Kris Defoort een gevoel creëren die Brodsky omschrijft als de gewaarwording van het oog dat schoonheid in aanschouw neemt, een telescopische gewaarwording als die van je vingertoppen wanneer ze je beminde aanraken. Joseph Brodsky las zijn gedichten op een zangzeggerige manier, met het timbre en de vervoering van een Russisch-orthodoxe priester. Ook wie er geen woord van verstond, begreep dat de betekenis van zijn gedichten in de eerste plaats door klanken overgedragen werd. De dichter is afhankelijk van de taal die zich openbaart in zijn eigen gedicht. Net als Brodsky laten Dirk Roofthooft en Kris Defoort zich telkens opnieuw de volgende klank door de taal influisteren. Zo worden ze zelf verrast door het resultaat van de improvisatie. Een resultaat dat hun eigen verwachtingen overtreft.
Kris Defoort liet zich door de gedichten inspireren tot een aantal piano-improvisaties, die hij elektronisch bewerkte en aanvulde met o.a. een aantal strijkers. Met de gedichten en dat klanklandschap als fundament stappen Roofthooft en Defoort de scène op om er te improviseren en zich door de gedichten te laten verrassen, om zo door te dringen tot de essentie van Brodsky's poëzie en deze met het publiek te delen. Videobeelden vervolledigen het concert.

Beide spelers, Defoort en Roofthooft, werkten voor het eerst samen in de opera House of the Sleeping Beauties (LOD / Toneelhuis / De Munt), gecomponeerd door Kris Defoort en geregisseerd door Guy Cassiers. Dirk Roofthooft vertolkte er de rol van het hoofdpersonage Eguchi. Met The Brodsky Concerts staan de twee ervaren artiesten borg voor een voorstelling van grote kwaliteit. Het verrassende element zal ongetwijfeld voortkomen uit wat deze twee getalenteerde improvisatoren, tegelijk met ons, zelf op scène zullen ontdekken.

Tijd en plaats van het gebeuren :

LOD/ Kris Defoort en Dirk Roofthooft : The Brodsky Concerts
Vrijdag 2 december 2011 om 20.00 u
CC Ter Vesten - Beveren

Gravenplein 2
9120 Beveren

Meer info : tervesten.beveren.be en www.lod.be
----------------------------
Woensdag 7 december 2011 om 19.30 u
Donderdag 8 en vrijdag 9 december 2011, telkens om 20.30 u
Théâtre Varia - Brussel

Scepterstraat 78
1050 Brussel (Elsene)

Meer info : www.varia.be en www.lod.be
----------------------------
Zaterdag 17 december 2011 om 20.00 u
CC 't Schaliken - Herentals

Grote Markt 35
2200 Herentals

Meer info : www.schaliken.be en www.lod.be

Extra :
Kris Defoort : www.krisdefoort.com, www.matrix-new-music.be (*) en www.lod.be
Interview met Dirk Roothooft en Kris Defoort, Evelyne Coussens op www.ccmaasmechelen.be (bij downloads)
Poëzie in wolkjes pianospel, Geert Van der Speeten in De Standaard, 27/09/2010
The Brodsky concerts. Te zelfgenoegzaam, Jan-Jakob Delanoye op Cutting Edge, 3/10/2010

Elders op Oorgetuige :
Hommage aan Nobelprijswinnaar Joseph Brodsky en zijn intense poëzie over de zin van het leven, de dood en de liefde, 26/09/2010
House of the Sleeping Beauties : een opera over afscheid nemen, ouderdom en dood, 3/05/2009
Kris Defoort : een gesprek uit de archieven, 16/12/2006
Interview : Kris Defoort over 'Dedicatio', 8/12/2006

21:43 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

01/12/2011

Jong Vlaamse Ensemble BESIDES op doortocht in Logos

Jérôme Combier De output van het veelzijdige Vlaamse Ensemble BESIDES kenmerkt zich door een geraffineerde mix van stijlen. Op hun tweede doortocht in Logos onderlijnen ze dit met muziek van Frederic Pattar, George Crumb en Jérôme Combier.

bESIdES is een modulair ensemble van negen musici (harp, saxofoon, drums, viool, cello, fluit, e-gitaar, piano en elektronica) met een gezamenlijke passie voor nieuwe muziek in de breedste zin van het woord. Vertrekkend vanuit de gecomponeerde muziektraditie spelen (live-)elektronica, performance en improvisatie een belangrijke rol in de samenstelling van elk nieuw programma. Op hun palmares staan Polansky, Cage, Crumb, Saariaho, Dusapin, Webern, Gubaidulina en Murail broederlijk naast elkaar.

Negen muzikanten dus, van wie de aktieradius zich echter op heel verschillende terreinen situeert: van pop/rock over elektronische muziek, van klankdesign tot muziektheater, compositie en zelfs de organisatie van festivals. bESIdES experimenteert graag met muziek waarbij de componist veel artistieke vrijheid verleent aan de muzikanten. Daarnaast kiezen de leden ook voor het creëren van werken van jonge experimentele componisten (o.m. Annelies van Parys). Voor deze voorstelling echter dunt de groep uit tot volgend kwartet: Jutta Troch (harp), Sam Faes (cello), Romy-Alice Bols (fluit) en Fabian Coomans (piano), allemaal masters in de muziek van het conservatorium van Antwerpen.

Een illuster werk dat al zeker op het menu staat, is George Crumb's Vox Balaenae uit 1971. Crumb schreef dit semitheatrale stuk voor drie gemaskerde musici. Gemaskerd, om het ego volkomen uit te wissen en alle aandacht op het klankspel te vestigen. De componist kreeg op zeker ogenblik een opname met geluiden van bultruggen (vandaar de titel) in handen, raakte gefascineerd door hun wonderbaarlijke klanken en baseerde zich daarop om een compositie te maken voor elektronisch versterkte fluit, cello en piano. Fluit en cello spelen de 'stem van de walvis' en de arpeggio's op de piano symboliseren het alomvattende water. De compositie bestaat formeel uit 5 aaneengesloten delen (proloog, drie variaties en epiloog), die elk zijn vernoemd naar een geologisch tijdperk. Als extraatje wordt dit 20 minuten durende werk uitgevoerd bij diepblauw licht om een oceanisch gevoel op te wekken.

Programma :
  • Frederic Pattar, Lierre
  • Frederic Pattar, Mouvement
  • George Crumb, Vox Balaenae
  • Jérôme Combier, Voix D' Ombre

Tijd en plaats van het gebeuren :

bEsidEs : George Crumb, Frederic Pattar, Jérôme Combier
Donderdag 1 december 2011 om 20.00 u
Logos Tetraëder - Gent

Bomastraat 26-28
9000 Gent

Meer info : www.logosfoundation.org en www.ensemblebesides.be

Extra :
Frédéric Pattar op brahms.ircam.fr
Jérôme Combier op brahms.ircam.fr, www.henry-lemoine.com en youtube
George Crumb: www.georgecrumb.net, www.essentialsofmusic.com en youtube

Elders op Oorgetuige :
Ensemble Besides en Ictus brengen nieuw werk van Jérôme Combier en Frédéric Pattar in Bozar, 13/11/2011
bESIDES speelt Matthew Shlomowitz, Frédéric Pattar en Fabian Coomans in Vorst, 20/05/2011

12:49 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

30/11/2011

Midagconcert met 5beaufort, het houtblaaskwintet van het NOB in Bozar

Wim Henderickx 5beaufort, het houtblaaskwintet van het NOB, viert de 75ste verjaardag van het orkest met een programma dat de volledige levensloop van het orkest in de tijd overspant. Twee composities uit 1936 (van Albert Huybrechts en van André Souris) schetsen het muzikale landschap in het startjaar van het NOB. Voorts Voorts twee spectaculaire werken van Jacques Leduc en Wim Hendrickx (foto), componisten van wiens hand het NOB dit seizoen ook een werk in wereldpremière brengt.

De driedelige compositie IO van Wim Henderickx werd oorspronkelijk gecomponeerd voor koperkwintet in 1991 in opdracht van de Belgian Brass Soloists.  In 2004 heeft Henderickx daarvan een bewerking gemaakt voor houtblaaskwintet.  Er bestaat ook een versie voor koperensemble en percussie.
De titel verwijst naar de Jupitermaan IO, waar enorme vulkanische explosies plaatsvinden.  Het werk heeft een krachtige, energieke sfeer, waarbij het uiterste van de mogelijkheden van de instrumenten wordt benut.

Programma :

  • Albert Huybrechts, Quintette pour instruments à vent
  • Jacques Leduc, Kwintet voor blazers, op. 4
  • Wim Henderickx, IO
  • André Souris, Rengaines

Tijd en plaats van het gebeuren :

Middag van het NOB : 5beaufort
Donderdag 1 december om 12.30 u
Bozar - Brussel

Ravensteinstraat 23
1000 Brussel

Meer info : www.bozar.be en www.onb.be

Extra :
Wim Henderickx : www.wimhenderickx.com, www.matrix-new-music.be en youtube
Jacques Leduc : www.newconsonantmusic.com, www.cebedem.be en youtube

13:21 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

24/11/2011

Paris qui dort : filmmuziekconcert met Hermes Ensemble in Antwerpen

Yan Maresz 'Paris qui dort' is het debuut van de Franse cineast René Clair (1898-1981) én een van de eerste sciencefictionfilms. In de jaren dertig verwierf Clair internationaal naam als regisseur van avant-gardistische en artistiek vernieuwende films. Deze komedie uit 1924 gaat over een zekere Albert, de bewaker van de Eiffeltoren. Op een dag ontdekt hij dat de bewoners van Parijs in een diepe slaap zijn. Slechts enkelen, die per vliegtuig zijn gearriveerd, ontsnapten aan een geheimzinnige straal van een waanzinnige uitvinder. Zij hebben zich verschanst op de Eiffeltoren. Albert gaat samen met hen op onderzoek in Parijs. De doorgedraaide geleerde gebruikt de magische straal om de inwoners van Parijs in de meest vreemde en compromitterende standjes te bevriezen. Mensen die niet door de straal geraakt zijn, slaan aan het plunderen. In 2005 maakte de Franse componist Yan Maresz (foto) een intrigerende score bij deze film. Hermes Ensemble is een Antwerps collectief voor hedendaagse muziek dat de confrontatie aangaat met andere muziekstijlen en met andere disciplines.

In de beginperiode van de film was het eerder norm dan uitzondering: de toen nog stomme film werd live begeleid, door een verteller of een 'explicateur' die het verloop van het verhaal uitlegde en van achtergrondgeluid voorzag. Later kwam er muziek met een pianist of een echt symfonisch orkest. Dat leverde een specifieke filmervaring op, die met de komst van de geluidsfilm geheel teloorging. In de modale film is muziek nu vaak verworden tot pure ondersteuning van het getoonde. Niet zo bij de film van René Clair, die van nieuw gecomponeerde muziek werd voorzien. De componist slaagt erin met zijn eigen klankenidioom sfeer en inhoud van de oude beelden op te roepen en weer te geven. Laat je verleiden door de bijzondere charme van zo'n oude film met live begeleiding van deze nieuwste muziek.

De Franse componist Yan Maresz werd in 1966 geboren in Monaco. Hij begon zijn studies met piano en slagwerk, wijdde zich vervolgens als autodidact aan jazzgitaar en ontmoette John McLaughlin, wiens enige leerling hij is geweest. Tussen 1983 en 1986 studeerde hij jazz aan het Berklee College of Music van Boston. Hij richtte zich geleidelijk aan meer en meer op het componeren. David Diamond was voor deze discipline tussen 1987 en 1992 zijn leermeester aan de Juilliard school in New York. In 1994 volgde hij compositie en muzikale informatica aan het Ircam. Naar aanleiding daarvan componeerde hij Metallics, een werk dat in 1997 geselecteerd werd door de International Rostrum of Composers van de Unesco. Van 1995 tot 1997 kreeg hij een beurs van de Académie de France in Rome, Villa Médicis. In 2004 was hij laureaat van en in residentie bij het Europaïsches Kolleg der Künste in Berlijn. In 2003 en 2004 was hij eveneens composer in residence aan het conservatorium in Straatsburg in samenwerking met het festival Musica. Het daaropvolgende seizoen was hij gastdocent aan de universiteit McGill in Montréal. Sinds oktober 2006 is Yan Maresz professor compositie en muziekinformatica aan het Ircam. Hij geeft regelmatig masterclasses in Europa en de Verenigde Staten. In 2004 verscheen een portret-cd door het Ensemble Intercontemporain onder leiding van Jonathan Nott.

Tijd en plaats van het gebeuren :

Hermes Ensemble : Paris qui dort (René Clair / Yan Maresz)
Woensdag 30 november 2011 om 20.00 u
(Kevin Voets in gesprek met componist Yan Maresz om 19.15 u )
deSingel - Antwerpen
Desguinlei 25
2018 Antwerpen

Meer info : www.desingel.be en www.hermesensemble.be

Extra :
Yan Maresz : www.yanmaresz.com, www.cdmc.asso.fr en www.youtube.com

Bekijk alvast dit fragment uit 'Paris qui dort'

15:54 Gepost in Concert, Film, Muziek | Permalink |  Facebook

Studenten uit Tilburg, Maastricht en Gent op toernee door Vlaanderen en Nederland met Mozart, Penderecki, Dvorak en Richard Strauss

Krzystzof Penderecki Al vele jaren komen de gevorderde studenten van de conservatoria van Tilburg, Gent en Maastricht een keer per academiejaar samen om een groot symfonieorkest te vormen. Gedurende een week trekken zij zich terug op een neutrale plek om zich onder de leiding van kundige dirigenten en mentoren voor te bereiden op een symfonisch concert dat aan het eind van die week in de drie steden Tilburg, Gent en Maastricht uitgevoerd wordt. De combinatie van afzondering en geconcentreerd studeren, de stimulerende invloed van een internationaal samengestelde groep studenten en het enthousiasme van de speciaal voor dit project geëngageerde gastdirigenten leidt telkens weer tot een artistiek hoogstaand resultaat.

In het verleden werd reeds een beroep gedaan op dirigenten als Silveer Van den Broeck, Georg Fritzsch, Jos Van Immerseel, Ernest Maes, Jan Stulen, Ed Spanjaard, Vincent Barthe Roberto Benzi, Dirk Brossé, Henk Guittard en Michel Tabachnik om de formatie te leiden. Zij brachten de afgelopen jaren samen met het orkest een gevarieerde bloemlezing van meesterwerken uit het orkestrepertoire van de 19ste en de 20ste eeuw. Dit keer staat het gelegenheidsorkest onder leiding van Enrico Delamboye. Op het programma : werk van Mozart, Penderecki, Richard Strauss en Dvorak.

Enrico Delamboye (1977) is sinds 2007 docent orkestdirectie aan het Conservatorium Maastricht. Hij studeerde piano bij Joop Celis met als bijvak altviool en orkestdirectie bij Jan Stulen aan het Conservatorium in Maastricht. De afgelopen jaren was hij dirigent van het Hessisches Staatstheater in Wiesbaden, het Staatstheater Mainz (waarmee hij een cd maakte met werken van Hans Rott), de Wupperthaler Bühnen en de Opera van Keulen, sinds kort is hij chefdirigent en artistiek directeur van het Theater Koblenz.

Het eerste werk waarmee Krzysztof Penderecki grote international aandacht trok was ' Threnody for the Victims of Hiroshima' (Treurmuziek voor de slachtoffers van Hiroshima) voor 52 strijkinstrumenten geschreven in 1961. Oorspronkelijk noemde Penderecki het 8'37'', de tijdsduur van het bombardement in 1945. Op advies van de uitgever veranderde hij de titel.  
De compositie bestaat uit een 10 minuten durende kleur en klankveld. De luisteraar kan vrijwel geen melodische lijnen of ritmen onderscheiden maar hoort een klankwolk die voortdurend verandert. Dit bereikt Penderecki onder andere door het gebruik van microtonen (toonafstanden kleiner dan in het traditionele stemmingsysteem gebruikelijk), speciale technieken met de strijkersboog. Ook ontstaan veranderingen door een improviserende inbreng van de spelers. Daardoor krijgt het werk een voor iedere uitvoering eigen vorm.

Programma :

  • Wolfgang Amadeus Mozart, Maurerische Trauermusik
  • Krzysztof Penderecki, Threnody for the Victims of Hiroshima
  • Richard Strauss, Hoornconcerto n°1, solist: Gabriel Betancur, hoorn
  • Antonin Dvorak, Symfonie n°7 in d moll

Tijd en plaats van het gebeuren :

Symfonieorkest van de conservatoria van Tilburg, Gent en Maastricht : Mozart, Penderecki, Richard Strauss, Dvorak
Dinsdag 29 november 2011 om 20.00 u
Muziekcentrum de Bijloke Gent

Bijlokekaai 7
9000 Gent

Meer info : cons.hogent.be, www.conservatoriummaastricht.nl, www.fontyshogeschoolvoordekunsten.nl en www.debijloke.be

Andere speeldata :
Vrijdag 25 november 2011om 20.30 u in de Concertzaal van Theaters Tilburg aan de Tilburgse Schouwburgring - www.theaterstilburg.nl
Zondag 27 november 2011om 15.30 u in Theater aan het Vrijthof Maastricht - www.theateraanhetvrijthof.nl
Maandag 28 november 2011om 21.00 u in Muziekcentrum Frits Philips Eindhoven - www.muziekgebouweindhoven.nl

Extra :
Krysztof Penderecki op www.schott-musik.de en youtube
Krzysztof Penderecki (1933 -): Grensoverschrijdingen, Jan De Kruijff op www.musicalifeiten.nl

Elders op Oorgetuige :
Requiem : Penderecki, Kancheli & Sjostakovitsj in Bozar, 6/11/2011
Brussels Radio Philharmonic zet Polen in de spotlights met werk van Gorecki, Lutoslawski, Penderecki en Szymanowski, 5/10/2011

Beluister alvast Penderecki's Threnody for the Victims of Hiroshima

15:00 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

Staten Generaal van de Klassieke Muziek en uitreiking van de Klara's in de Bijloke in Gent

Staten Generaal van de Klassieke Muziek Op maandag 28 november is het weer zover... Hét jaarlijks ontmoetingsmoment voor professionelen actief in de klassieke muzieksector: componisten, musici, programmatoren, musicologen, docenten muziek, journalisten, uitgevers, studenten aan het conservatorium.... Dit jaar is de Staten Generaal van de Klassieke Muziek te gast bij Muziekcentrum de Bijloke in Gent. Een ideaal moment om het gerenoveerde gebouw te exploreren. 

De Staten Generaal van de Klassieke Muziek is dé dag om collega's uit het veld te ontmoeten, ideeën op te doen voor je eigen werkveld, jouw nieuwe plannen, projecten, programma's kenbaar te maken, een stand van zaken op te maken, na te denken over de toekomst, ...

De dag zal in het teken staan van het resolutievoorstel 'Actieplan voor de Muziek in Vlaanderen' dat momenteel op een breed politiek draagvlak kan rekenen en binnenkort ter stemming zal voorgelegd worden in het Vlaams Parlement. Deze resolutietekst is grotendeels gebaseerd op 'Music is Life! Een integrale visie voor de muzieksector', een publicatie van het MuziekOverleg. De 17 organisaties van het MuziekOverleg bieden daarin een helder overzicht van de uitdagingen waar de Vlaamse muzieksector voor staat en dragen de nodige bouwstenen aan om deze uitdagingen aan te pakken. Een nieuwe stap in de richting van een beter muziekklimaat !

De ontmoetingsdag bestaat uit verschillende delen zodat iedereen op maat een interessant programma kan samenstellen. Vaste items zijn : "Gluren bij de buren" met dit jaar een focus op Duitsland: zij komen ons vertellen over hoe de klassiek bij hen wordt georganiseerd en ondersteund, en wie daarbij de belangrijkste spelers zijn, het showcase podium waar ensembles en organisaties zichzelf of hun nieuw project kunnen presenteren en de infomarkt waarop iedereen de kans krijgt zijn of haar project in de kijker te zetten.

Daarnaast staan er enkele debatten, rondetafelgesprekken en lezingen op het programma. Thema's die aan bod zullen komen zijn onder meer internationaliseren en de ondersteuning van jong talent: een stand van zaken ISCM - World Music Days 2012 en kansen voor de toekomst, het verhaal van Gent, Unesco City of Music en samenwerkingsopportuniteiten tussen podia binnen en over de grenzen, trajectbegeleiding voor klassiek talent of wat na het verdwijnen van Gouden Vleugels, getuigenissen van artiesten over hun internationale carrière, Classical:Next, een nieuwe internationale beurs voor klassieke muziek in München en de Sabam kwestie: wat met de voorstellen om het puntensysteem te veranderen?

En last but not least is er de uitreiking van De Klara's. Deze muziekprijzen van en voor de klassieke muzieksector zullen een aantal mensen in de bloemetjes zetten voor hun verwezenlijkingen in 5 categorieën: jong talent, artiest, muziekpersoonlijkheid, muziekevenement en Vlaamse cd-productie van het afgelopen jaar. Buiten categorie is de Klara-Carrièreprijs.

Tijd en plaats van het gebeuren :

Staten Generaal van de Klassieke Muziek 2010
Maandag 28 november 2011 vanaf 10.00 u
Muziekcentrum de Bijloke Gent
Bijlokekaai 7
9000 Gent

Het volledige programma en alle verdere info vind je op www.muziekcentrum.be