02/03/2012

Maak kennis met het Eerste strijkkwartet van Michaël Lévinas

Michaël Lévinas In het One. Only.One-concept van Ictus wordt een eigentijds werk telkens tweemaal gespeeld, met tussenin deskundige toelichting door een expert. Een unieke formule om de niet altijd hapklare hedendaagse muziek beter te leren kennen. Maandagavond geeft Jean-Luc Plouvier, pianist bij Ictus, tekst en uitleg bij het Eerste strijkkwartet van Michaël Lévinas (foto). Dat draagt als ondertitel Réitération en is volgens de componist gebaseerd op een steeds terugkerende 'mantra'.

Michaël Levinas (1949) is zowel een groot hedendaags componist die voortdurend gericht is op nieuwe regionen van klank en muziek als een begenadigd vertolker in dienst van een uitgebreid repertoire. Daarvan getuigen zijn talrijke opnamen die op unanieme bijval van de kritiek mogen rekenen. Maar in feite vormen die verschillende activiteiten als componist en vertolker en bovendien nog leraar bij Michaël Levinas een eenheid omdat componeren, vertolken, scheppen en herscheppen bij hem met elkaar verbonden zijn.

Pianist en componist Michaël Levinas volgde de traditionele opleiding aan het CNSM (Conservatoire Nationale Supérieur de Musique) van Parijs. Na het beëindigen van de compositieklas van Olivier Messiaen en de pianoklas van Yvonne Loriod verbleef hij in de Villa Medicis die toen onder leiding stond van schilder Balthus. Michaël Levinas was samen met Tristan en Gerard Grisey ook een van de medeoprichters van het Ensemble Itineraire. Dat ensemble droeg bij aan de totstandkoming van de stroming van de Musique Spectrale.

Van 1991 tot 2003 was Michaël Levinas de artistieke directeur van dit ensemble. De pianistieke discografie van Michaël Levinas die erg opgemerkt wordt door critici gaat van Bach tot Boulez. Hij werd uitgenodigd door de grootste Europese festivals van hedendaagse muziek, waar hij werk vertolkte van Stockhausen, Boulez, Messiaen, Ligeti en muziekstukken creëerde van onder andere Nunes en Murail. In zijn werk exploreerde Michaël Levinas steeds het domein van het timbre en de akoestiek. De relatie tekst-muziek is ook erg uitgesproken. Na 'Les Aragons' in 1998 en de opera 'Go-go!' in 1996, werd zijn opera 'Les Nègres' die hij in 2004 naar een stuk van Jean Genet crëerde voor de Opéra National van Lyon en de Opera van Genève in 2006 in een nieuwe productie hernomen in het groot theater van Freiburg. Begin maart 2011 werd zijn derde opera, waarvoor hij zich baseerde op De Metamorfose van Franz Kafka, gecreëerd in de Opéra de Lille.

Michaël Levinas is professor aan het CNSM (Conservatoire Nationale Supérieur de Musique) van Parijs. Hij werd als gastdocent uitgenodigd aan een aantal van de meest prestigieuze academies voor compositie zoals de zomercursussen van Darmstadt, het seminarie van Royaumont en de Escola superior de Musica van Barcelona.

Tijd en plaats van het gebeuren :

One.Only.One - Ictus String Quartet : Lévinas
Maandag 5 maart 2012 om 20.00 u
Bozar - Terarken - Brussel

Ravensteinstraat 23
1000 Brussel

Meer info : www.bozar.be en www.ictus.be

Extra :
Michaël Levinas : www.michaellevinas.com, brahms.ircam.fr en youtube

Beluister alvast het eerste deel uit het Eerste strijkkwartet van Michaël Lévinas

11:24 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

01/03/2012

Bram Nolf en Wim Konink brengen Xenakis, Boesmans, Ter Veldhuis en Vermote op hobo en slagwerk

Petra Vermote Slagwerker Wim Konink is een veelzijdig performer. Hij is werkzaam in verschillende disciplines: van muziek- en danstheater tot klassiek, hedendaagse en geïmproviseerde muziek. Hij verleende zijn medewerking aan producties van onder meer Walpurgis, Toneelgroep Amsterdam, Quatuor Danel en Spectra Ensemble. Als solist speelt hij veelal composities speciaal voor hem geschreven. Bram Nolf is solo-althoboïst bij het Nationaal Orkest van België. Daarnaast is hij actief als kamermusicus en solist. Zondag krijg je de zeldzame kans om deze twee kleppers op hobo en slagwerk samen te horen. Op het programma staat werk van Iannis Xenakis, Philippe Boesmans en Jacob ter Veldhuis. De geplande creatie van Petra Vermote (foto) is verplaatst naar een latere datum.

Iannis Xenakis (1922-2001), geboren in Roemenië en van Griekse afkomst, wordt tot een van de belangrijkste moderne componisten gerekend. Hij was de bedenker van de zogeheten stochastische muziek, die de wiskundige verzamelingenleer op de muziek wil toepassen. Zo stichtte hij in 1966 de School voor Wiskundige en Elektronische muziek.

Xenakis studeerde architectuur in Athene. Na zijn afstuderen in 1947 werd hij wegens zijn linkse politieke opvattingen verbannen en vluchtte hij naar Frankrijk. Van 1948 tot 1960 was Xenakis assistent van Le Corbusier. Xenakis ontwierp in 1958 voor de Wereldtentoonstelling in Brussel het Philips-paviljoen, het eerste volledige architectonische multimediaproject dat ruimte, beeld en geluid in een totaalervaring integreerde. Xenakis hield zich op het bureau van Le Corbusier vooral bezig met op de Modulor en op wiskundige algoritmen gebaseerde 'vormcomposities', zoals de dynamische raamkozijnverdeling van het klooster La Tourette. Ook toen hij zich later meer op componeren ging toeleggen, bleef hij actief als architect.

Dat wiskunde ook in zijn muziek een belangrijke rol speelt, is evident. Zij muzikale systemen zijn gebaseerd op verschillende wiskundige theorieën en hij maakt ook gebruik van computers. De mathematische benadering van Xenakis lijkt voort te komen uit een diepgeworteld verlangen om een fenomeen als schoonheid onder controle te krijgen en te kunnen manipuleren door de elementen waaruit het is opgebouwd, te vangen in het web van de logica. Als componist uit hij dat verlangen door het met behulp van de computer sturen van de tonen.

Xenakis' muzikale denken is gericht op het zoeken van uitdrukkingsvormen die niet meer uitgaan van aparte tonen die op een rijtje worden gezet, maar die uitgaan van toonmassa's, toonwolken, structuren waarbinnen de afzonderlijke tonen niet meer op de voorgrond staan. Op die manier reageert Xenakis impliciet op de doctrine van de seriële muziek: die was zodanig geconcentreerd op de interne constructie dat zij de buitenkant ervan, de lichamelijkheid van de muziek, uit het oog verloor. Xenakis bewandelde de tegenovergestelde weg. Hij probeerde aan de lichamelijkheid van de muziek een nieuwe inhoud te geven en al zijn compositietechnische methodes staan in dienst van dit doelstelling.

Wat Xenakis in de muziek bezighoudt is de factor orde versus wanorde. Door 'wanordelijke' geluidsbronnen als zelfstandige elementen in zijn compositietechnieken toe te passen, doet hij een idioom ontstaan, dat ondanks de massaliteit helder en duidelijk is. De muziek van Xenakis heeft, ondanks het abstracte karakter, toch een heel eigen expressiviteit.

Philippe Boesmans (1936) is vanzelfsprekend vooral bekend vanwege zijn opera's : 5 heeft hij er al op zijn actief, alle met een première in de Munt en de meeste zeer succesvol tot ver buiten België. Daarnaast heeft hij ook al vier kwartetten geschreven. Een eerste in 1988 en dit tweede, dat dateert uit 1994. Binnen Boesmans' operaproductie situeert deze periode zich tussen 'Reigen' (1993) en 'Wintermärchen' (1999). Met veel karakter en een constante zoektocht naar instrumentale kleuren exploreert Boesmans in zijn kwartet een schrijfstijl die tegelijkertijd persoonlijker is en meer durf vertoont dan in zijn opera's, verder verwijderd is van haar gebruikelijke bronnen en resoluut verankerd is in de moderniteit.

Jacob ter Veldhuis (1951), die vooral veel succes heeft in de VS en wiens werk veelvuldig in Nederland en daarbuiten wordt uitgevoerd, is regelmatig centrale componist tijdens festivals in o.a. Parijs en New York. Zijn werk kenmerkt zich door het frequent gebruik van tekstsamples en multimedia en door invloeden uit de popmuziek.

Ter Veldhuis begon zijn carrière in de rockmuziek en studeerde in Groningen Compositie en Elektronische Muziek.
In 1980 ontving hij de Prijs voor Compositie. Hij werd in de jaren tachtig bekend met steeds welluidender composities die regelrecht uit het hart komen, het oor behagen en het effect niet schuwen. Hij maakt virtuoos gebruik van electronica en verwerkte al samplend de Golfoorlog, Chet Baker of de Jerry Springer Show, zoals te horen is op zijn cd Heartbreakers, die een bonte mix is van 'high & low culture'.

Ter Veldhuis bedient zich van een direct, soms provocerend idioom waarin nauwelijks nog plaats lijkt te zijn voor de dissonant: "Ik peper mijn muziek met suiker", is een gevleugelde uitspraak van hem. Hij is bewogen door de tragedie van het menselijk tekort en het lijden dat daaruit voorkomt, maar zijn antwoord is geen muzikaal cynisme, zwartgalligheid of gepijnigdheid, maar sublimering: "Ik streef naar loepzuivere, onaardse en volmaakte welluidendheid, die passie en extase kan opwekken."

Jacob ter Veldhuis zet zich al jaren af tegen de vermeende 'dictatuur van de avant-garde'. Onder het motto "Schönberg beging de vergissing van de eeuw door het tooncentrum uit te bannen", benadrukt hij in zijn eigen werk steeds sterker de muzikale grondtoon. Begrijpelijkheid en schoonheid staan voorop: Ter Veldhuis componeert nadrukkelijk voor luisteraars, niet voor een groepje ingewijden. Hij koppelt de energie van rockmuziek aan de klankschoonheid van oude muziek, de rijke harmonieën van filmmuziek, de swing van jazz en het vervreemdende effect van samples.

Petra Vermote (Izegem, 1968) wordt beschouwd als een van de grootste talenten van België. Naast componiste is zij gitarist en dat vertaalt zich in een grote affiniteit met snaarinstrumenten uit zowel de 'westerse' als Arabische muziek. Er is een duidelijke stijlevolutie in haar oeuvre. De composities uit haar beginperiode, ca 1986-89, zijn meestal georganiseerd aan de hand van reekstechnieken. Via toonhoogte- en ritmereeksen verkent Petra Vermote de mogelijkheden van het serialisme in haar eigen muziek. Vrij snel wordt ze echter geconfronteerd met de grenzen van dit stringent systeem en gaat ze op zoek naar andere compositiemethodes.
Na deze seriële beginperiode oriënteert Petra Vermote zich op een wat modalere schrijfwijze. In tegenstelling tot de composities uit haar beginperiode, zijn haar partituren nu meestal gedacht in functie van een tooncentrum of bevatten op zijn minst enkele tooncentrale passages.

Vanaf Heron (1996), een diptiek voor sopraan, bariton, klarinet, cello en twee slagwerkers op gedichten van Emily Dickinson, is er in haar oeuvre een duidelijk kentering op stilistisch gebied, en ontwikkelt ze haar huidige compositiestijl. Op harmonisch vlak laat ze het gebruik van tooncentra volledig achter zich, en wordt haar muziek veel chromatischer en atonaler. Wat haar compositietechniek betreft, doet Petra Vermote vanaf Heron steeds meer een beroep op toonhoogtesets om tot een zekere coherentie te komen binnen haar composities. Ze gaat echter zeker niet op een rigide manier met deze sets om. Integendeel, ze hanteert deze sets op een eerder intuïtieve wijze, vanuit haar gevoel voor klankkleur en -inhoud. Haar muziekwerken zijn dus een wezenlijke combinatie van enerzijds de settheorie, en anderzijds haar drang naar muzikale expressie. De toonhoogtesets die als basismateriaal voor een compositie fungeren, leidt Petra Vermote vaak af uit een toonhoogteanalyse van de citaten die ze gebruikt.

De toonsets blijven voor Petra Vermote steeds ondergeschikt aan haar intuïtie en drang naar expressie. Die zeer verregaande expressie uit zich vooral op twee vlakken: ritmiek en instrumentatie. Qua ritmische organisatie gaat haar voorkeur uit naar een heel vrije ritmiek, wat ongetwijfeld gegroeid is vanuit haar omgang met het gitaarrepertoire, waarin vooral op ritmisch vlak een duidelijk invloed van de wereldmuziek onmiskenbaar is. Die notie van "vrije ritmiek" wordt in recentere werken nog verder doorgedreven door het gebruik van "randoms". Dit betekent dat de toonduur van elke noot niet langer strikt uitgeschreven is, maar dat er, binnen de grenzen bepaald door de componist, een zekere vrijheid ontstaat. Er is sprake van een "gecontroleerd toeval".

Het tweede belangrijke element in haar zoeken naar expressie speelt zich af op het terrein van de instrumentatie. Hoewel Petra Vermote zich tot nu toe beperkt heeft tot de traditionele instrumenten, hanteert ze zeker niet de geijkte speelwijze. Ze maakt onder meer gebruik van glissandi tussen kwarttonen, gesproken woorden, multiphonics, harmonieken en het bespelen van de cymbalen met de handen. Het moet hierbij wel benadrukt dat Petra Vermote deze instrumentale technieken zeker niet op een vrijblijvende manier aanwendt, maar wel steeds in functie van het zoeken naar een rijkere expressie in nieuwe klankkleuren. (*)

Programma :

  • Iannis Xenakis, Dmaathen voor hobo en slagwerk (1976)
  • Philippe Boesmans, Day Dreams voor marimba en live electronics (1991)
  • Jacob Ter Veldhuis, The Garden of Love voor hobo en soundtrack (2002)

Tijd en plaats van het gebeuren :

Wim Konink & Bram Nolf : Xenakis, Boesmans, Vermote, Ter Veldhuis
Zondag 4 maart 2012 om 17.00 u
Koninklijk Conservatorium - Miryzaal - Gent

Hoogpoort 64
9000 Gent

Meer info : www.debijloke.be en cons.hogent.be

Extra :
Iannis Xenakis : www.iannis-xenakis.org, www.xenakis-ensemble.com en youtube
Iannis Xenakis (1922-2001): Mathematicus en filosoof, Jan de Kruijff op www.musicalifeiten.nl
Philippe Boesmans op brahms.ircam.fr en youtube
Petra Vermote : www.petravermote.be, www.matrix-new-music.be (*) en youtube
Jacob Ter Veldhuis : www.jacobtv.net, www.muziekencyclopedie.nl en youtube

Beluister alvast het eerste deel van Iannis Xenakis' Dmaathen voor hobo en slagwerk



en Jacob Ter Veldhuis' The Garden of Love

17:43 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

Elektronisch gitaarkwartet Zwerm sluit Ars Musica Luik af

Zwerm Het elektronische gitaarkwartet Zwerm werd in 2007 opgericht door Johannes Westendorp, Bruno Nelissen, Matthias Koole en Toon Carlier. Zij delen eenzelfde belangstelling voor nieuwe muziek: gecomponeerd, geïmproviseerd, experimenteel, performatief. Het ensemble verkent de gemeenschappelijke elementen tussen deze vier vormen van musiceren, want deze zijn niet zonder meer evident. De elektrische gitaar is het typerende instrument voor de lage cultuur, de underground-muziek. Sinds kort doet ook de kunstmuziek meer en meer beroep op het instrument, hoewel de grens tussen beide muziekculturen duidelijk aanwezig blijft. Zwerm wil de brug tussen beide slaan en navigeert tussen verschillende stijlen. Sinds 2008 wordt Zwerm ondersteund door Champ d'Action.

Tristan Murail, Tellur (1977)
Tristan Murail : " Ik wilde al lang een werk schrijven dat de technieken van de fl amencogitaar gebruikt, maar pas door mijn ontmoeting met gitarist Rafaël Andia werd dit ook werkelijkheid. Tellur lijkt op een weddenschap: hoe kan je met een een tokkelinstrument dat overwegend korte klanken produceert de klankcontinua produceren die ik voor mijn composities nodig heb en dus processen, transities en evoluties hoorbaar kunnen maken? Het antwoord vond ik in de techniek van de rasgueado en, meer algemeen, in de speelstijl en de klaktypes van de fl amenco. De aanslag is bijzonder fi jn en verzorgd, zodat door de precieze en controleerbare aanslag van de nagels op de snaren los te koppelen van de resonantie van het instrument twee texturen in verschillende richtingen kunnen evolueren - op dezelfde snaar en tegelijkertijd. Andere technieken die ik gebruik zijn de geleidelijke overgang van klank naar ruis (geleidelijke demping van de snaren), het geleidelijk aan laten meeklinken van de boventonen, nieuwe vingerzettingen voor boventonen, meervoudige trillers door linker- en rechterhand, enzovoort. Tellur is een typerend voorbeeld van een werk waarbij het klankmateriaal door het instrument wordt geleverd, terwijl het instrument zich vaak heeft moeten plooien naar bestaande stijlimperatieven. Het is een zoektocht naar een zo groot mogelijke interactie tussen dit basismateriaal en de muzikale schriftuur. Het instrument is op een bijzondere manier gestemd, wat rasgueado-akkoorden en formules met de zes snaren tegelijkertijd mogelijk maakt zonder in typische clichés te vervallen."

Fausto Romitelli, Trash TV Trance (2002)
"Sinds mijn geboorte baad ik in digitale beelden, synthetische geluiden en artefacten. Het artifi ciële, het verbogene, het gefi lterde, dit alles maakt de Natuur van de mens vandaag uit", schrijft Fausto Romitelli (1963-2004). Op zijn 28ste vestigt hij zich in Parijs om er muziekinformatica aan het IRCAM te studeren, en spectrale technieken bij Gérard Grisey en Tristan Murail: de uitwerking van klankcomplexen waar harmonie en timbre in elkaar overvloeien, akoestische simulaties van elektronische klanken, surreële modelleringen van akoestische fenomenen door de schriftuur, onder de vorm van vervormingen, compressies, verwijdingen van de klankmaterie. Romitelli ziet snel de mogelijke verbanden van deze klankwerkplaats met de alternatieve en psychedelische rock. Een muziek waarvan de energie, de onzuiverheid en het ongeduldige en anarchistische gebruik van de elektronische middelen meer dan één componist bezweren: volop in en tegen de tijd bezit zijn muziek een gewelddadig gehalte dat schijnbaar niet te verzoenen is met het kunstige componeren van muziek. Wat maken we daarvan? Door te citeren of te parodiëren blijf je op de vlakte. Je zou haar kunnen proberen negeren, door te doen alsof ze helemaal thuishoort in de marktstrategieën, maar toch weten dat je fout zit. Gewapend met de spectrale noties "onharmonische klanken", "frequentiefi lters" en "spectrumvervormingen" begint Romitelli zijn onderhandelingen. Voor hem telt enkel om zich in koelen bloede in het delirium te storten zonder zijn métier te verloochenen. Zonder terug te vallen op improvisatie of vereenvoudiging ontwikkelt hij in zijn werken heel precies een instrumentale stijl die alle mogelijkheden van de onzuivere klank incorporeert, de grillige frasen van de gitaarhelden en alle harmonische mutaties van helderheid tot absolute vervorming.

Trash TV Trance werd in 2002 gecomponeerd na verschillende experimenten met opname, het gebruik van lussen en het vervormen van de klank van de elektrische gitaar. Het dwangmatige, repetitieve en de voortdurend toenemende dichtheid zijn voor de hand liggende karakteristieken. Alles leidt tot accumulatie, of de bron van dit proces nu ruis of zuivere melodie is. De ‘no-input-mixing-board’-generatie wordt teruggeworpen op de psychedelische klanken van Pink Floyd en de rauwe blues van Screaming Jay Hawkins. De duidelijke tonale basis is aangetast, overbelast, en tot slot volledig verzadigd.

Steve Reich, Electric counterpoint (1987)
Steve Reich : "Electric Counterpoint werd gecomponeerd in opdracht van het Next Wave Festival van Brooklyn Academy voor gitarist Pat Metheny. Het werd gecomponeerd tijdens de zomer van 1987 en duurt ongeveer 15 minuten. Na Vermont Counterpoint (1982) voor fl uitist Ransom Wilson en New York Counterpoint (1985) voor klarinettist Richard Stolzman is dit het derde werk bestemd voor een solist die speelt samen met een tape waarop hij/zijzelf vooraf is opgenomen. In Electric Counterpoint neemt de solist vooraf 10 gitaar- en 2 elektrische baspartijen op en speelt de elfde gitaarpartij tenslotte live samen met de tape. Ik dank Pat Metheny voor zijn suggesties voor een idiomatische gitaarschriftuur, waardoor het stuk merkbaar beter werd.

Electric Counterpoint bestaat uit drie bewegingen: snel, langzaam, snel, na elkaar gespeeld zonder pauze. Het eerste deel wordt ingeleid door een pulserende sectie waarin de harmonieën van het deel worden gespeeld. Het gebruikt een thema uit Centraal- Afrikaanse hoornmuziek die ik leerde kennen door etnomusicoloog Simha Arom en wordt opgebouwd in achtstemmige canon. Terwijl de twee overige gitaren en bas pulserende harmonieën spelen, speelt de solist melodische patronen die voortkomen uit de contrapuntische combinatie van de acht opgenomen gitaarpartijen. Deel twee halveert het tempo, schakelt naar een andere toonaard en een nieuw muzikaal thema dat langzaam in canon wordt opgebouwd door negen gitaren. Opnieuw zorgen twee gitaren en de bas voor de begeleiding terwijl de solist melodische patronen speelt die uit het contrapuntische web naar boven komen.

Het derde deel keert naar het oorspronkelijke tempo en de originele toonaard terug en gebruikt een nieuw patroon in drieledige maat. Na de opbouw van een canon in vier gitaren zetten de twee bassen plots in om de drieledige maat te beklemtonen. Vervolgens speelt de solist een reeks akkoorden waaruit een opbouw volgt in een canon voor drie gitaren. Wanneer dit volbracht is keert de solist terug naar melodische patronen uit het contrapunt van het geheel. Plotseling beginnen de bassen toonaard en maatsoort af te wisselen tussen mi en do klein en tussen 3/2 en 12/8 zodat eerst drie groepjes van vier achtsten en vervolgens vier groepjes van drie achtsten te horen zijn. Het tempo van deze wisselingen stijgt sneller en sneller tot de bassen aan het eind langzaam wegsterven en de tegenstellingen uiteindelijk oplossen in 12/8 en mi klein."

Claude Ledoux, Zap's Init (2008)
Claude Ledoux : "Dit werk werd specifi ek voor, en met de goede raad van Hughes Kolp geschreven, als eerbetoon aan onze gedeelde interesses voor muziek van Frank Zappa, zijn gistarist Steve Vai en andere poppersoonlijkheden. Zonder het uitdrukkelijke verlangen om 'rockmuziek' te schrijven, maar eerder met de wil om zich door bepaalde klankstructuren uit de rockwereld en ze te integreren in een wervelende vorm gebaseerd op van oorsprong wetenschappelijke functies. Zap's Init bevindt zich dus halfweg tussen popen spectrale muziek (met een klankmateriaal uit akoestische klankanalyses en andere vervormingen van elektrische gitaren); een soort bedwelmende spectrale rock (met een knipoog naar Vampyr van Tristan Murail), genoemd naar een startprogramma (INIT) die het formele proces van het werk bepaalt. Zap's Init werd gecreëerd door Hughes Kolp tijdens Ars Musica in het Brusselse Marnitheater op 15 april 2008."

Programma :

  • Tristan Murail, Tellur (1977)
  • Fausto Romitelli, Trash TV Trance (2002)
  • Steve Reich, Electric counterpoint (1987)
  • Claude Ledoux, Zap's Init (2008)

Tijd en plaats van het gebeuren :

Zwerm : Murail, Romitelli, Reich, Ledoux
Zondag 4 maart 2012 om 17.00 u
Monos Gallery - Luik

Rue Henri Blès 39
4000 Luik

Meer info : www.arsmusica.be en www.zwerm.be

Extra :
Tristan Murail : www.tristanmurail.com, brahms.ircam.fr, www.compositiontoday.com en youtube
Fausto Romitelli : www.ricordi.it, brahms.ircam.fr en youtube
Steve Reich op www.stevereich.com, en.wikipedia.org, www.boosey.com en youtube
Steve Reich (1936 - ) : Groot minimalist op www.musicalifeiten.nl
Claude Ledoux : users.skynet.be/ledouxcl, www.compositeurs.be, brahms.ircam.fr en youtube

Elders op Oorgetuige :
Ars Musica opent met een flamboyant Orchestre Philharmonique Royal de Liège in Luik, 29/02/2012
Ars Musica 2012 : viering van het anderszijn en de ontdekking, 24/02/2012
Timestretch : Zwerm focust op tijdservaring door middel van klank, 10/10/2011

16:24 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

Frankenstein!! : prettig gestoorde muziek op kinderrijmpjes

Frankenstein!! De Weense componist H.K. Gruber schreef met Frankenstein!! prettig gestoorde muziek op kinderrijmpjes, bevolkt door monsters, kannibalen en superhelden. Het stuk, dat zowel verfijnde als ronduit lachwekkende klanken bevat, is een briljante en verrassende uiting van een licht gestoorde fantasie. Net zo gaat Joris Blanckaert, in zijn spitsvondige stijl, aan de slag met Welterusten iedereen, een kinderboekje van de hand van de Nederlandse schrijver Edward van de Vendel. Voor jong en oud !
Met: Pieter Embrechts (chansonnier) - illustraties van Sebastiaan Van Doninck

Tijd en plaats van het gebeuren :

Spectra Ensemble & Pieter Embrechts : Frankenstein!!

Zondag 4 maart - 14.30 - De Kern, Wilrijk - www.ccdekern.be
Maandag 5 maart - 13.40 - De Spil, Roeselare - www.despil.be
Maandag 5 maart - 19.00 - De Spil, Roeselare - www.jmroeselare.be
Zondag 18 maart - 15.00 - AMUZ, Antwerpen - www.amuz.be
Dinsdag 27 maart - 10.30 & 13.45 - CC De Warande, Turnhout - www.warande.be
Donderdag 29 maart - 10.30 & 13.45 - CC De Warande, Turnhout - www.warande.be

Meer info : www.spectraensemble.com

Elders op Oorgetuige :
Frankenstein, een muzikaal stuk herwerkt voor kinderen, 28/10/2010

15:53 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

Intelligente montagecinema met experimenteel geluid in het M HKA

EMO-Synth CHAMP/EXP is een onderzoeksveld binnen Champ d'Action, een plaats en context waar verschillende kunstenaars hun onderzoek kunnen uiteenzetten en uitwerken. Een dialoog over het aangaan, nadenken en (her)definiëren van (hedendaags) artistiek onderzoek staat hier centraal. Het doel is gericht op een zuiver artistiek proces en output. De verschillende stadia binnen het onderzoek worden getoond en getoetst door het geven van performances, lezingen, enz. gedurende de onderzoeksperiode. Op zondag 4 maart worden volgende onderzoeksprojecten in het M HKA voorgesteld :

Teun de Lange - According to Cage
Deze installatie verkent de mogelijkheden van interactieve muziek door geluiden (zang, fluiten, instrumentale interventies, noise...) automatisch te selecteren en al dan niet getransponeerd af te spelen.

Ann Eysermans - Phosphora (2012)
Eén tape (étude rond klank en contrapunt), één fosforescerend grafische partituur en één uitvoerder (contrabas) brengen de tot nog toe verworven resultaten binnen het intermediaal onderzoek van Ann Eysermans.
www.anneysermans.be

Valery Vermeulen - Emo-syntheziser
Door de interne programmatie van de EMO-Synth - een soft- en hardware systeem waarin de emotionele mens-machine interactie centraal staat - treedt de EMO-Synth bij elke performance in dialoog met een aantal live muzikanten door middel van virtueel gegeneerde partituren.

Multimediakunstenaar, muzikant en doctor in de wiskunde Valery Vermeulen is de drijvende kracht achter de EMO-Synth. Dit innovatief muziekinstrument is een ware bouwdoos voor het verbinden van emoties en geluid. Het balanceert op de fascinerende grens tussen wetenschap en kunst en kent intussen al een hele geschiedenis. De eerste versie van de EMO-Synth dateert namelijk uit 2004 en was onder de naam Prototype 01 een eenvoudige virtuele "synthesizer" met klankveranderingen op basis van emoties van de gebruiker. Het "instrument" onderging de voorbije jaren een hele rist verfijningen en uitbreidingen door bijdragen uit wetenschappelijke en artistieke disciplines zoals artificiële intelligentie, affective computing, psychofysiologie, biofeedback, automatische beeldgeneratie, geavanceerde wiskundige modelleringstechnieken en algoritmische muziekcompositie. Wat aanvankelijk begon als een eenmansproject groeide stilaan uit tot een groepsproject met de oprichting van het collectief Office Tamuraj in 2007. Met "Montage Cinema Revived by the EMO-Synth" is Prototype 5.2. van de EMO-Synth inmiddels een intelligent systeem dat deel uitmaakt van een totaalconcept waarin ook beeld een cruciale rol speelt.

Het lichaam informeert
Met de methode van biofeedback integreert de EMO-Synth emoties van de toeschouwer in het project. Hiervoor meten biosensoren allerlei lichaamssignalen op zoals spierspanning, huidgeleiding (GSR), hartslag (ECG) en lichaamstemperatuur. Op basis van deze informatie, zoekt de EMO-Synth telkens het meest passende geluid bij beelden die de toeschouwer ziet. Een ingenieus staaltje technologie verbindt biofeedbackdata op basis van leerprocessen met klank en beeld. Op die manier krijgt de toeschouwer een gepersonaliseerde soundtrack te horen bij automatisch gemonteerd beeldmateriaal. Omdat de ene persoon de andere niet is, zijn performances met de EMO-Synth daarom altijd uniek.

Meer dan emoties
"Montage Cinema Revived by the EMO-Synth" trakteert het publiek steevast op een "gesamtkunstwerk" dat zich afspeelt in de fascinerende wereld van kunst en technologie. Voor de performance tijdens M HKA output II met de onderzoekscel CHAMP/EXP van het productiehuis voor actuele muziek Champ d'Action, werken verschillende artiesten met uiteenlopende muzikale achtergronden mee. Ann Eysermans (contrabas), Katleen Gils (piano) en Tim Vets (gitaar) gaan live aan de slag met digitale partituren die de EMO-Synth automatisch voor hen maakt, terwijl filmbeelden van Remco Roes voor zowel nostalgische als bloedstollende momenten zorgen. Het tonen van de dialoog tussen onderzoek en realiteit staat hierbij centraal waardoor de verschillende stappen van een artistiek groeiproces duidelijk worden.

Wiskundige en kunstenaar
Valery Vermeulen is naast multimediakunstenaar eveneens muziekproducer, elektronisch muzikant en wiskundige (doctor in Zuivere Wiskunde, 2001). Samen met zijn fascinatie voor de relatie tussen computers en het menselijk brein maakten zijn diverse achtergronden de ontwikkeling van het EMO-Synth systeem mogelijk. Naast het EMO-Synth project situeert Vermeulens werk zich vooral in de cross-over zone tussen geluid, muziek, wiskunde, artificiële intelligentie en affectie computing. Door deze kruisbestuivingen kan de actuele kunst volgens hem nieuwe impulsen krijgen om zich verder te ontwikkelen en het publiek te boeien.
www.emo-synth.com

Tijd en plaats van het gebeuren :

CHAMP/EXP : MHKA Output II : Teun de Lange - Ann Eysermans - Valery Vermeulen
Zondag 4 maart 2012 om 15.00 u
Museum van Hedendaagse Kunst Antwerpen

Leuvenstraat 32
2000 Antwerpen

Meer info : www.muhka.be en www.champdaction.be

Bekijk alvast de trailer van de EMO-Synth tijdens M HKA OUTPUT II van CHAMP/EXP



en deze EMO-Synth performance door Valery Vermeulen

15:15 Gepost in Concert, Muziek | Permalink |  Facebook

Twee creaties en Argentinië als eregast bij het Quator Danel in Luik

Sebastian Rivas De liefhebbers van de dageraad van de 20ste eeuw worden door Danel meegenomen naar de gemoedsstemmingen van het kwartet van Ravel. Maar ook de hedendaagse creatie is vertegenwoordigd, met twee creaties en Argentinië als eregasten. Meer bepaald wordt het land vertegenwoordigd door Sebastian Rivas (foto), die in Europa al enige naam heeft, en door Lucas Fagin, een ongelooflijk vitale jongeling, geboren in 1980 met een onstuitbare verbeeldingskracht. Hij werd al laureaat van talrijke wedstrijden (eerste prijs Ginjoan, Juan Carlos Paz, Takemitsu, Unesco, en andere) en stelt ons op 3 maart de creatie van zijn nieuwe strijkkwartet voor.

Lucas Fagin, Línea de Universo (Voor Claude Ledoux)
De Argentijnse componist Lucas Fagin werd geboren op 16 juni 1980 in Buenos Aires. Hij studeert piano, elektrische gitaar en compositie aan het Conservatoire National Supérieur de Musique van Parijs bij Marco Stroppa, Stefano Gervasoni en bij Luis Naón nieuwe technologieën binnen de compositie. Hij behaalt beurzen van de Stichting Nadia en Lili Boulanger en van de stichtingen Tarrazi en Meyer. In 2003 vestigt hij zich in Frankrijk en werkt samen met uitvoerders als Nicolas Crosse voor de compositie Crónica del Oprimido, voor contrabas en elektronica (2006); Guillaume Bourgogne voor El Barrilete; alsook met Franck Ollu, Zolt Nagy en Rut Schereiner.

Hij wijdt enkele werken aan de spatialisering van geluid : Cometas (2004) en Galaxia Espiral (2005) voor ensemble en Filamentos voor elektronica met meerdere kanalen (2005). In 2005 wordt zijn kwintet ElectroMekanico gespeeld op het Festival voor hedendaagse muziek van Peking. En in 2006 wordt Austral voor piano gespeeld in Tsuda Hall in Tokio en Entre Mundos, uitgevoerd door het Orchestre du Conservatoire van Parijs onder leiding van Zsolt Nagy, uitgezonden op Radio France.

In 2008 onderzoekt hij verder de mogelijkheden van de spatialisering met Ilusionario in opdracht van het Ensemble Squillante, en Le Cerf-volant et Physiological Mechanics Fantasy in opdracht van de radio Rte Lyric van Ierland. In 2009 wordt hij uitgenodigd op de Internationale Wedstrijd Toru Takemitsu in Tokio door Helmut Lachenmann waar het Filharmonisch Orkest van Tokio Crónica Fisiológica Universal uitvoert en waar hij Jackpot componeert, in opdracht van Teatro San Martin van Buenos Aires door het Duitse duo Robyn Schulkowsky en Reinhold Friedrich. Hij componeert Spires in opdracht van het Sacem voor het Ensemble Intercontemporain die in 2011 Lanterna Magica uitvoeren. Tevens schrijft hij een kleine elektronische opera voor TACEC in Argentinië. In 2011 schrijft hij een nieuwe opera voor het CETC van het Teatro Colón en voor zijn strijkerskwartet Linea de Universo.

Lucas Fagin : "Línea de Universo is een reeks onderling verbonden gebeurtenissen rond een gezamenlijke kern. Deze kern van geluiden vormt een plastische basismaterie, een klei die wordt gevormd door uiteenlopende gedragingen. De materie zelf verandert niet, enkel haar gedrag, context of conditionering. Die kern verschijnt als aangehouden noot, als akkoord, als cluster of als opeengeplaatste en uit evenwicht gebrachte fi guraties. Hij kan ook kegelvormig geprojecteerd worden met reeksen getekend in de ruimte.

Mijn belangrijkste bekommernis is het maken van driedimensionale lichamen door het gebruik van dynamische en klankkleur-onevenwichten, verbonden met wisselende hoogten. Zo teken ik kegels, banen, constellaties en prisma's uit. Het gebruik van een microtonale wereld vergroot het kleurenpalet doorheen het gebruik van door microtonen gealtereerde kwinten en oktaven en het vinden van nieuwe clusters en akkoorden.

Línea de Universo is een post-elektronisch stuk; de ruis is een volwaardig klankonderdeel en is niet opgevat als een tegengestelde van de tonen. In tegenstelling tot Lachenmann stelt de ruis niet de vervorming van een bepaald instrument voor, maar vormt eerder een toegevoegd element in het klankenpalet. Aangezien de elektronische muziek al driekwart eeuw oud is kan de traditionele klank van een snaar niet langer het archetype of het culturele uitgangspunt vormen voor het luisteren naar een strijkkwartet. Línea de Universo gebruikt een fragmentarische instrumentale schriftuur waarin er geen aanknopingspunten zijn. Integendeel probeert het de luisteraar te doen opgaan in het beleven en beluisteren van het moment. Nochtans moet elk moment en elke schakel in volmaakt evenwicht zijn met alles wat voorafgaat en volgt om zo een overkoepelende vorm tot stand te brengen, fl exibel voor de luisteraar, maar toch duidelijk afgelijnd."

Sebastian Rivas, Quatuor à cordes - Ficciones I - Hrönir
Geboren in 1975 en van Frans-Argentijnse origine wijdde Sebastien Rivas zich eerst aan de jazz, rock en improvisatie en legde zich later toe op compositie. In 1997 zet hij zijn studies verder in Frankrijk, namelijk aan de conservatoria van Boulogne- Billancourt en van Straatsburg. Hier behaalt hij de eerste prijs voor muziekanalyse en een diploma compositie bij Ivan Fedeke in 2003. Hij neemt deel aan verschillende stages en masterclasses aan het Ircam, Centre Acanthes, bij Ictus en bij de Fondation Royaumont. Hij doet dit bij verscheidene componisten zoals ondermeer Klaus Huber, Brian Ferneyhough, Jonathan Harvey, Michael Jarrell en François Paris. In 2004 neemt hij deel aan de cursus compositie en muziekinformatica aan het Ircam wanneer Philippe Leroux er componist is. Sindsdien engageert hij zich voor verschillende creatie- en onderzoeksprojecten over de instrumentale geste in het bijzonder en over de verbanden tussen handeling, beweging en geluid door elektronische behandeling. De plaats van het gevoel en van het lichaam in de muziek, de dialoog met andere disciplines en de verbanden tussen structuur en vrijheid staan in het centrum van zijn artistieke bezigheden. Op deze manier werkt hij dan ook samen met dans, cinema en theater.

Zijn werken worden gespeeld op Europese festivals door ensembles en solisten zoals het Ensemble Intercontemporain, les Jeunes Solistes, Les Percussions de Strasbourg, l'Instant Donné, het ensemble 2e2m, Christophe Desjardins, Pierre Strauch en de Black Jackets company. Tegenwoordig geeft Sebastian Rivas les in elektro-akoestische compositie aan het CRR van Nice en aan het CRI van Châtenay- Malabry.

Sebastian Rivas : "Hrönir behoort tot een cyclus voor strijkers getiteld Ficciones I, geïnspireerd door één van de boeken van de Argentijnse schrijver Jorge Luís Borges, Tlön Uqbar Orbis Tertius. Het is afgeleid van het werk voor strijkkwartet en elektronica Orbis Tertius. Borges' mysterieuze beschrijving van verre en fi ctieve streken neemt de vorm en de codes van een politieroman aan, maar kan als een fi losofi sche novelle worden gelezen die door subtiele verwijzingen het idealistische gedachtengoed van Berkeley op de helling zet. Eén van de belangrijkste thema's van Tlön, Uqbar, Orbis Tertius is dat ideeën zichzelf manifesteren in de echte wereld. In de denkbeeldige wereld van Tlön spreken het excessieve en goddeloze berkeleyaanse idealisme vanzelf. In dit perspectief is het waarneembare de kern, zonder onderliggende realiteit. Net voor het postscriptum bereikt Borges het eindpunt van deze denktrant, door zich voor te stellen dat "vogels of een paard soms de ruïnes van een amfi theater hebben gered" terwijl hij ze nog ziet.

"Het idealisme van eeuwen heeft de realiteit beïnvloed. In de oudste regionen van Tlön is de ontdubbeling van verloren voorwerpen geen zeldzaamheid. Twee mensen zoeken een potlood; de eerste vindt het en zegt niets; de tweede vindt een tweede potlood dat niet minder echt is, maar meer in overeenstemming met zijn verwachting. Deze secondaire objecten noemt men hrönir". De ontdekking van hrönir is het resultaat van de zoektocht naar een uniek en verdwaald object. Het tweede object lijkt op het verloren voorwerp maar heeft niet dezelfde eigenschappen. Het nieuwe dat als hrön in de wereld verschijnt wordt gevonden door de beschrijving van het eerste object te volgen. Eens gevonden, blijkt het nochtans niet helemaal met de beschrijving overeen te stemmen. Het verloren object ondergaat door zijn verdwijning dus een soort verdubbeling: het ding zelf en de hrön.

Op deze wijze is ook de cyclus Ficciones I gebouwd, door zelfcommentaar en zelfbeschrijving. Een initiële instrumentale beweging die verbonden is met materie en textuur, op zoek naar een musicaal vertoog dat stilstaat bij de mogelijkheden van overgang, superpositie en tegenstelling tussen verschillende texturen, tussen uiteenlopende hoedanighedenvan de klank: de zuivere klank (opgebouwd uit frequenties en traditionele klankkleuren, sterk harmonisch), de gefi lterde klank (opgebouwd uit gemengde klanken, van gedempte of onstabiele klanken) en de verzadigde klank (gemaakt uit complexe geluiden, restklanken, vervormde klanken). In zekere zin is in Ficciones I de dramaturgie van de materie en haar geheugen aanwezig."

Bruno Mantovani, L'ivresse - Bleu
Bruno Mantovani : "Het strijkkwartet heeft mythische proporties aangenomen door het gewicht van zijn rijke geschiedenis en zijn enorme repertoire. Componisten beginnen aan het genre met zowel enthousiasme als wantrouwen: Haydn, Mozart, Beethoven, Schumann, Bartók, Sjostakovitsj en vele anderen componeerden talloze meesterwerken voor deze bezetting die experimenteren begunstigt doordat ze intimiteit, homogeniteit en virtuositeit combineert. Het is vandaag een erg delicate oefening, en het is niet zonder angst dat ik in 2000 besloot een kwartet te schrijven. Bleu en L'ivresse maken deel uit van een cyclus waartoe ook Les Fées (2004) en BWV 1007 (2001) behoren. L'ivresse (2003) is balletmuziek met krachtige contrasten, kaalheid, virtuositeit. Het verloop articuleert zich rond enkele gemakkelijk auditief te identifi ceren ideëen (een hoge unisono, homoritmie, enz). Middenin de onzekerheid en de onvoorspelbaarheid verloopt een continue stroom van energie die aan de materie een nog abrupter karakter geeft.

Bleu (2002) is een kort en energiek stuk dat inspeelt op de bijzondere ruimtelijke plaatsing van de musici (instrumentisten die tegenover elkaar zitten). Vanuit een storm van echo's berust het stuk op een democratisch ensembleconcept, waarbij de muzikale materie eerder op een coherente stroom dan op een onderscheid solistbegeleiding berust."

Programma :

  • Lucas Fagin, Línea de Universo (wereldcreatie)
  • Sebastian Rivas, Quatuor à cordes (wereldcreatie)
  • Bruno Mantovani, L'ivresse (2003) - Bleu (2002)
  • Maurice Ravel, Quatuor à cordes (1903)

Tijd en plaats van het gebeuren :

Quator Danel : Lucas Fagin, Sebastian Rivas, Bruno Mantovani, Ravel
Zaterdag 3 maart 2012 om 20.00 u
Université de Liège - Salle Académique

Place du 20-Août 9
4000 Luik

Meer info : www.arsmusica.be en www.quatuordanel.eu

Extra :
Lucas Fagin op brahms.ircam.fr, www.myspace.com/lucasfagin en youtube
Sebastian Rivas op www.reverbnation.com/sebastianrivas en youtube
Bruno Mantovani : www.brunomantovani.com, brahms.ircam.fr en youtube

Elders op Oorgetuige :
Ars Musica opent met een flamboyant Orchestre Philharmonique Royal de Liège in Luik, 29/02/2012
Ars Musica 2012 : viering van het anderszijn en de ontdekking, 24/02/2012

12:49 Gepost in Concert, Festival, Muziek | Permalink |  Facebook

Méliès Experience combineert stille films, digitaal visueel werk en muziek

Méliès Experience De 'Méliès Experience' combineert stille films van de beroemde cineast (waaronder zijn beroemde Voyage dans la lune) met het digitale visuele werk van Olivier Chatté. De muziek laat ons reizen van Piazzolla naar Steve Reich, over live improvisaties ontstaan uit de interactie tussen instrumenten en elektronica en zet zich verder in de creaties voor instrument(en) en electro-akoestiek en het gedurfde werk van José-Luís García-Jiménez. Al deze realisaties ontstonden in nauwe samenwerking met de visuele kunstenaar van het ensemble.

Het ensemble Sémaphone ontstond uit de wens van een groepje Rijselse kunstenaars om originale configuraties te vormen uit de confrontatie tussen visuele creatie, digitale animatie en instrumentale en elektronische muziek. Het doel van dit variabel en internationaal samengestelde ensemble is om aan de muziekliefhebber van de 21ste eeuw spectaculaire - in de etymologische zin van het woord - evenementen aan te bieden rondom de vele mogelijkheden van elk ensemblelid. De projecten van Sémaphone vormen telkens een parcours waarin zintuiglijke en synesthetische ervaringen op een nieuwe wijze wordt geëxploreerd. Het ensemble concerteerde in heel Europa en engageert zich om samen te werken met de jongste generatie Europese componisten.

Tijd en plaats van het gebeuren :

Ensemble Sémaphone : Méliès Experience
Zaterdag 3 maart om 16.00 u
Cinéma Sauvenière - Luik

Place Xavier Neujean
4000 Liège

Meer info : www.arsmusica.be en www.olivierchatte.com

Elders op Oorgetuige :
Fanfares, hedendaagse en historische beiaard, theremin & laptop en vele andere ontdekkingen op Ars Musica Luik, 29/02/2012
Ars Musica opent met een flamboyant Orchestre Philharmonique Royal de Liège in Luik, 29/02/2012
Ars Musica 2012 : viering van het anderszijn en de ontdekking, 24/02/2012

11:32 Gepost in Concert, Festival, Film, Muziek | Permalink |  Facebook

29/02/2012

Fanfares, hedendaagse en historische beiaard, theremin & laptop en vele andere ontdekkingen op Ars Musica Luik

beiaard Met fanfares, straatanimatie, ontmoetingen, creaties en ontdekkingen opent Ars Musica van 1 tot 4 maart in Luik. De hele festivalgeest is samengebald in die Luikse dagen: Altra Cosa van A tot Z! Andere klanken: laptop en theremin naast een strijkkwartet, akoestische en elektrische gitaar en concrete muziek. Als tegenwicht voor het eerbiedwaardige Orchestre Philharmonique Royal de Liège zijn er de gelegenheidsconstellaties van het Ensemble Sémaphone; jonge musici van de conservatoria van Brussel, Luik en Namen voegen zich op die dagen in op de klanken van het slagwerk. Andere plaatsen, of hoe het concertritueel ingrijpend veranderen: historische locaties in Luik, zoals de Literaire Salons, het Paleis van de Prinsbisschoppen en carillon de Saint-Jean L'Évangéliste openen hun deuren voor het publiek en voor de klanken van Ars Musica, net zoals Cinéma Sauvenière en Monos Gallery. De klankwerelden zijn even divers als de wereld van vandaag: Ledoux antwoordt op Revueltas zoals Fagin of Rivas op Ravel, de beelden van Méliès staat aan de zijde van Reich, Riley of Gaelle Hyernaux, de snaren van de gitaar trillen mee met de flamenco bewerkt door Murail of met de rock van Romitelli.

Hedendaagse fanfares - za 3/03 om 13.00 u
Zaterdag laten de slagwerkklassen van de conservatoria van Luik en Brussel en van het IMEP laten zich horen in de Salons du Gouverneur voor een voorstelling van slagwerkinstrumenten, speeltechnieken en de klankuniversa die zij tot stand brengen. De percussieateliers worden afgewisseld met uitvoeringen door het koor A Piacere. De Royale Harmonie Sainte-Cécile de Montzen nodigt je uit van 14 tot 15 uur op het plein van het Palais des Princes-Évêques.

Therenmin, Laptop & co - za 3/03 om 14.00 u
Daniele Galiazzo, theremin - Gilles Gobert & Gilles Doneux, laptop duo/SynthesizerDX7
In dit project presenteren we enkele elektronische studies waarin het concept 'kamermuziek' op nieuwe technologieën wordt toegepast. Via het computernetwerk wordt interactie gecreëerd, de klanken van de ene laptop beïnvloeden die van de andere. Op basis van het luisteren naar de klankproductie ontstaat een improvisatie die een impact heeft op de ‘antwoorden’ en de dialoogopbouw tussen de instrumenten. Tijdens het concert wordt het interactieve experiment uitgebreid naar een triobezetting waarin ook de theremin van Daniele Galiazzo betrokken wordt

Percussie: concert en animatie - za 3/03 om 13.00 u
Gerrit Nulens (CRM Liège), Louison Renault (CRM Bruxelles) & Jessyca Rijckewart (IMEP Namur) / Centre Henri Pousseur
Muziek voor percussie met en zonder elektronica :
- Antonio Juan Marcos, Tum Tum (grote trom en elektronica)
- Pierre Jodlowski, Time (uittreksels, voor versterkt houttablet en elektronica)

Hedendaagse en historische beiaard - za 3/03 van 14.00 u tot 17.00 u
Van in de kloosteromgang van de Eglise Saint-Jean of vanop de Place Xavier Neujean kan je de beiaard horen bespelen door Jean-Christophe Michallek en de leerlingen van de Luikse beiaardklas (Saint-Jean en de Académie Grétry). Van 14 tot 17 u worden ook beiaardbezoeken georganiseerd.

Elders op Oorgetuige :
Ars Musica opent met een flamboyant Orchestre Philharmonique Royal de Liège in Luik, 29/02/2012
Ars Musica 2012 : viering van het anderszijn en de ontdekking, 24/02/2012

12:43 Gepost in Concert, Festival, Muziek | Permalink |  Facebook

Mashed-Up : installatieparcours van Stefaan Quix in Kunstencentrum België

Mashed-up Van 2 tot 17 maart stelt Stefaan Quix onder de naam Mashed-Up een installatieparcours voor in het Hasseltse Kunstencentrum België. Hij bewerkt vier ruimtes tot een actuele, nieuwe ervaring rond technologie, geluid en kleur. De opening van de expo wordt in de verf gezet met twee gratis optredens. Vrijdag 2 maart staat Christina Vantzou op het podium en zaterdag 3 maart Vinz feat. Raf Keunen (Rundskop...).

Stefaan Quix is een transmediale kunstenaar die werkt en woont in Brussel en Parijs. Vanuit de muziek evolueerde hij naar de geluidskunst, om dan uiteindelijk vooral audiovisueel werk te maken. Gespatialiseerd geluid en gefragmenteerde beelden nemen hierbij een steeds belangrijkere plaats in. Actief tussen verschillende disciplines in wordt zijn oeuvre - waar klanken, kleur, compositie, tijd, ruimte en mathematische procedés met elkaar verbonden zijn - vooral in verband gebracht met het hedendaagse sublieme en het postminimalisme. Postdigitaal, zo wordt hij ook wel eens genoemd, vanwege de schemerige 'interzone' tussen het analoge en het digitale waarin hij zich beweegt.

Na een fase van uitgesproken, grote en explosieve werken presenteert Stefaan Quix de afgelopen jaren zijn werk steeds vaker aan de hand van de technologie van het 'kleine alledaagse', zoals gsm's, koptelefoons, iPods, goedkope speakertjes en presenteert dit 'digiloge' oeuvre telkens als nieuwe combinaties die een reeks totaalwerken vormen. In kunstencentrum BELGIE bewerkt hij zo vier ruimtes tot een actuele, nieuwe ervaring rond technologie, geluid en kleur. In ieder werk - of noem het een omgeving - combineert hij elementen van oud, recent en nieuw werk. Elke ruimte vormt zo een 'MASH-UP' van elementen uit ander werk. Vanuit deconstructie, radicale fragmentatie en het isoleren en extreem vergroten van het niet-waarneembare, slaagt Quix erin om op wonderlijke wijze, speels-dogmatisch en losgerukt van elk streven naar vorm of inhoud, een hypnotisch en onvoorspelbaar parcours uit te stippelen.

Installatieparcours Mashed-Up
- Time is on my side (Productiehuis)
Première van een eerste clash tussen grafisch werk en muziek. Twee audiocomposities lopen simultaan: een minimale drone voor cello, gestuurd door het stereo in-house geluissysteem; en een nieuw stuk, 'The Unheard Music', opgebouwd uit enkele duizenden ultrakorte (3/100 v.e. seconde) fragmenten 'onhoorbare' muziek uit cd's. Stukken micro-geluid die onder de 10db zitten (meestal outro's en intro's), worden door Quix geboost en gespatialiseerd door middel van iPod-oortjes en in dialoog gebracht met een grafische omgeving bestaande uit een aantal grote prints van de meeste primitieve kleursystemen die naar elkaar muteren (bvb van rood en magenta naar blauw en cyaan) . Het grote en het kleine, het visuele en het muzikale vormen zo een boeiende symbiose in deze exclusieve première voor KC Belgie.

- Everything that cab happen will happen (Atelier café 1ste verdieping)
Vitrinekast met klassiek gekaderde iPods met muterende monochromen en kleursystemen. Op lange termijn - een paar miljoen jaar - worden alle mogelijke combinaties van kleurvakken gecapteerd. Als soundtrack fungeert een nieuwe, gespatialiseerde compositie voor vintage drummachine, die via mini-speakers de hartslag van beeld en ruimte vormen.

- The parallax view (Parketzaal)
Twee films, afwisselend en simultaan, op groot en klein scherm: 'Not With A Bang But A Whimper' en 'Blauw Monochroom'.
Soundtracks worden simultaan herbruikt en gemixt tot een klanklandschap voor zaal en films. Via uiteenlopende techniek (in-house geluidssysteem of koptelefoons) kiest de toeschouwer voor zijn individuele beleving: technologie als interpretatie.

- Fly me to the marquee moon : a space odyssey (Gaanderij café)
Een requiem aan analoge ruis. Ruimtelijke installatie met monitoren, nieuwe en aftandse schermen en tv's die deels via hun eigen logica, deels via geselecteerde en gemanipuleerde beelden een nieuwe compositie vormen.

Tijd en plaats van het gebeuren :

Stefaan Quix : Mashed-Up
Van vrijdag 2 t.e.m. zaterdag 17 maart 2012, telkens vanaf 19.00 u
Kunstencentrum Belgie - Hasselt

Burgemeester Bollenstraat 54
3500 Hasselt

Meer info : www.kunstencentrumbelgie.com en www.quix.org

Elders op Oorgetuige :
Nieuwe installatie Ludo Engels en Stefaan Quix op Artefact expo, 9/02/2011

11:57 Gepost in Concert, expositie, Muziek | Permalink |  Facebook

Ars Musica opent met een flamboyant Orchestre Philharmonique Royal de Liège in Luik

Claude Ledoux Ars Musica opent op 2 maart 2012 in Luik de deuren met een flamboyant Orchestre Philharmonique Royal de Liège. Op het programma staat de wereldcreatie van 'Ayl, concerto pour clarinette' van Claude Ledoux (foto), de Belgische creatie van 'Finale' van Bruno Mantovani en 'La Noche de los Mayas' (1939) van Sylvestre Revueltas. De dag voordien kan je het werk van Ledoux ook al eens horen in een sessie met commentaar door de componist zelf.

Claude Ledoux over 'Ayl, concerto pour clarinette' : "De verklaring van de titel Ayl [spreek uit: a-ïl] luidt "andere" in het Oud-Armeens en deelt zijn Sanskriet-wortels met  het Franse altérité, het Italiaanse altra (Altra Cosa is het thema van Ars Musica 2012, opdrachtgever voor dit werk), het Engelse else of het Griekse allos.
Deze benaming vertrekt van de vaststelling dat 'de ander' sinds jaren in mijn composities ingebakken zit. Afkomstig uit verschillende uithoeken van de planeet (Brazilië, Ecuador, Mongolië, Japan, om slechts enkele recente verwijzingen te noemen), maar ook de ander in zijn aanspraak op het diepste respect voor menselijkheid.  
Dit werk is ontstaan vanuit de wil om muziek te delen die in deze laatste maanden een diepe indruk op mij heeft gemaakt: die van de Armeense duduk, een houtblaasinstrument afkomstig van het platteland, waarvan de klank in de buurt komt van een gedempte klarinet. Verder, volledig tegengesteld aan het vorige, de muziek die we hoorden tijdens de Arabische lente van 2011. Elektrische geluiden van rappers, die de basisbetekenis van deze felle stijl opnieuw hebben opgepikt, vol energie en verdraaiingen. Dat zijn de twee werelden met tegengestelde klanken die Ayl poogt te verzoenen. Zonder iets te verdoezelen geeft het eind van het werk een mogelijke oplossing. Moge deze auditive ontmoeting de voorbode zijn van een nabije toekomst, ontstaan uit de intense wereldwijde migraties in deze 21ste eeuw; een wereld tussen technologie en emotie, gelijkberechtigd maar met respect voor de mogelijkheid op wederzijdse ontdekkingen.
Ayl is opgedragen aan Jean-Luc Votano en aan al mijn Armeense vrienden."

Sylvestre Revueltas, 'La Noche de los Mayas'
Duizelingwekkende Maya's… Dat moet ook de Mexicaanse componist Sylvestre Revueltas hebben gedacht toen hij La Noche de los Mayas (een orkestwerk uit 1939 maar pas gecreëerd in 1961!) componeerde op basis van de orkestmuziek voor de film van Chano Ureta.
Dudamel en zijn Simon Bolivar Youth Orchestra of Venezuela hebben dit werk in ere hersteld door het afgelopen jaar op te nemen voor het label DGG. De opname is wonderlijk, maar het werk verdient het bovenal om live te worden gehoord, al was het maar om de intense impulsieve bedrijvigheid van de veertien slagwerkers te ondergaan, die je meeslepen in een furie tussen folkloristische traditie, formeel classicisme, een gedurfd klankkleurenspel en een stevige dosis dramatiek.

Bruno Mantovani, Finale (2007)
Bruno Mantovani (1974) studeerde aan het conservatorium van Parijs (CNSM). Hij behaalde er de eerste prijs voor analyse, esthetica, orkestratie, compositie, muziekgeschiedenis en volgde bijkomende opleidingen aan de universiteit van Rouen (licentie muziekwetenschappen), de abdij van Royaumont (1995) en het Ircam (1998-1999). Hij werkte samen met beroemde dirigenten als Pierre Boulez, Emmanuel Krivine, Peter Eötvös Jonathan Nott, Laurence Equilbey … Hij werkt ook op regelmatige basis met ensembles als TM+, Alternance, Accentus, het Ensemble Intercontemporain, Quatuor Danel en verschillende orkesten. Ondanks zijn jeugdige leeftijd omvat Mantovani's oeuvre al een vijftigtal werken in heel wat verschillende genres, van solo tot opera. Mantovani won tal van prijzen op internationale wedstrijden en heel wat onderscheidingen voor zijn cd-opnames. In september 2010 werd Bruno Mantovani directeur van het Conservatoire National Supérieur de Musique et de Danse van Parijs.

Tijd en plaats van het gebeuren :

OPL & Jean-Luc Votano : Claude Ledoux, Ayl, concerto pour clarinette
Donderdag 1 maart 2012 om 18.30 u

Meer info : www.arsmusica.be
----------------------------------
OPL & Jean-Luc Votano : Bruno Mantovani, Claude Ledoux, Sylvestre Revueltas
Vrijdag 2 maart 2012 om 20.00 u
Salle Philharmonique
- Luik
Boulevard Piercot, 25-27
4000 Luik

Meer info : www.arsmusica.be en www.opl.be

Extra :
Claude Ledoux : users.skynet.be/ledouxcl, www.compositeurs.be, brahms.ircam.fr en youtube
Bruno Mantovani : www.brunomantovani.com, brahms.ircam.fr en youtube

Elders op Oorgetuige :
Ars Musica 2012 : viering van het anderszijn en de ontdekking, 24/02/2012

10:46 Gepost in Concert, Festival, Muziek | Permalink |  Facebook